Ιστορική - Aρχαιολογική έρευνα  

επιστροφή

 

Eισαγωγή στην  Γήινη ιστορια

  

 

 

 

 

 

 

 

 


Μια μικρή περίληψη του τι πιθανώς έχει συμβεί στον πλανήτη τα τελευταία 40.000 χρόνια.   Αποτελούν προσωπική  έρευνα και εν πολλοις συμπλέουν με τα γραφόμενα τελευταία από τον Δ. Λιακόπουλου στη σειρά βιβλίων ‘ζουν ανάμεσα μας’.  Συχνά θέτουν ‘κάποιοι’ το ερώτημα ‘ Επί εποχής Κρόνου  (το Κρόνιο άντρο είναι απέναντι από το άντρο του δια στο οροπέδιο στο Λασίθι .  Αρα και ο Κρόνος  ζούσε στον ευρύτερο ελληνικό χώρο. Στην Κρήτη.) οι άνθρωποι ζούσαν ειρηνικά.

Γιατί ο Δίας διασάλευσε αυτή την τάξη ? 

 Πρέπει να έρθει η ΝΕΑ ΤΑΞΗ.  Nα γεννηθεί από σπέρμα μιαρών εθνών (Νεφελίμ βασιλέα) και γυναίκας ανθρώπων (Κρονίδος εκ φυλής Δάν)  ο λεγόμενος αντίχριστος.  Και να χαρεί ο σατανάς γιατί θα έχει δικαιωθεί για το ότι ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να εκπληρώσει το ΘΕΙΚΟ ΘΕΛΗΜΑ.  το 666 συμβολίζει την τριπλή πτώση του ανθρώπου. Η πρώτη έγινε όταν ο άνθρωπος διαχωρίσθηκε σε ψυχή (ΕΥΑ) και νού (ΑΔΑΜ) και εγκατέλειψε τον Ουρανό.  Η δεύτερη έγινε όταν τα ΔΙΕΣΤΩΤΑ (ανδρας και γυναίκα, ψυχή και νους, Εύα και Αδάμ)  παρέβησαν την εντολή του θεού και άφαγαν από τον καρπό του δένδρου της σοφίας και εκδιώχθησαν από τον  παράδεισο. Η τρίτη θα είναι όταν δηλώσουν σα θεό τους το γέννημα της ανομίας. Τον αντίχριστο, το σπέρμα Νεφελίμ που θα γεννηθεί από γυναίκα ανθρώπου.     

 Να επανέλθη λοιπόν η εξουσία των Νεφελήμ επί των ανθρώπων…  Να γίνουμε πάλι δούλοι και τροφή τους…

Και δυστυχώς αυτό θα γίνει κάποτε...  Βλέπετε οι Νεφελίμ υπάρχουν.  Είναι οι ΓΩΓ και ΜΑΓΩΓ της Αποκάλυψης του Ιωάννου.

"κ 7 Και οταν τελεσθη τα χίλια ετη, λυθήσεται ο Σατανας εκ της φυλακης αυτου, 8 και εξελεύσεται πλανησαι τα εθνη τα εν ταις τέσσαρσιν γωνίαις της γης, τον Γωγ και Μαγώγ, συναγαγειν αυτους εις τον πόλεμον, ων ο αριθμος αυτων ως η αμμος της θαλάσσης. 9 και ανέβησαν (ΑΠΌ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΕΒΟΥΝ ΟΙ ΓΩΓ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ? ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ ΤΗΣ.. ΟΙ 'ΑΤΑΝΤΕΣ' ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΗ ΓΗ... ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ. ΣΤΗΝ "ΚΟΙΛΗ ΓΗ". ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΤΑΡΤΑΡΑ.. ) επι το πλάτος της γης και εκύκλευσαν την παρεμβολην των αγίων και την πόλιν την ηγαπημένην. και κατέβη πυρ εκ του ουρανου και κατέφαγεν αυτούς. 10 και ο διάβολος ο πλανων αυτους εβλήθη εις την λίμνην του πυρος και θείου, οπου και το θηρίον και ο ψευδοπροφήτης, και βασανισθήσονται ημέρας και νυκτος εις τους αιωνας των αιώνων. "      Ιωάννου Αποκάλυψις

Και υπάρχουν στα ΤΑΡΤΑΡΑ, στο κέντρο της γης, σφραγισμένοι με 72 σήραγγες πολλών χιλιομέτρων. Αυτές που θα ανοίξει ο 7ος 'άγγελος' της Αποκάλυψης...     Αυτές , μέσα στις οποίες τους έκλεισε ο ΑΠΟΣΤΑΤΗΣ - ΔΙΚΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΦΕΛΗΜ - ΔΙΑΣ, ΓΕΝΟΜΕΝΟΣ ΓΕΝΗΤΟΡΑΣ ΤΩΝ 'ΕΛ' ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΗΘΕΙΣ 'ΔΙΚΑΙΟΣ' από τους ανθρώπους, διότι απαγόρευσε τη βρώση ανθρώπων από Νεφελίμ και Γίγαντες.   Και συνέχισαν να τους κλείνουν μέσα στα ΤΑΡΤΑΡΑ πολλοί ΕΛ στρατηγοί ,  των οποίων οι ιστορίες 'σβύστηκαν' στο διάβα των αιώνων.  ΑΣΤΕΡΙΩΝ, ΥΠΕΡΙΩΝ, ΔΙΟΝΥΣΟΣ και τόσοι άλλοι. Ηρακλής και Μέγας Αλέξανδρος.  Ο τελευταίος που το έκανε και τους έκλεισε στην πύλη παρά την Αορνο Πέτρα , στην Ινδία.  

Πάντα λοιπόν στην ιστορία του πλανήτη υπήρχαν εκείνοι που γνώριζαν καλά το κρυμμένο μυστικό. Πάντα υπήρχαν αυτοί που κυνηγούσαν τους Νεφελίμ και τους έκλειναν στα Τάρταρα όταν τυχόν συνέβαινε να βγαίνουν έξω.   Αυτοί ήταν οι 'ΕΛ' και αυτοί οι άνθρωποι που βοηθούσαν στο έργο αυτό και ήξεραν το μυστικό τους ήταν η λεγόμενη ΟΜΑΔΑ 'Ε'. 

 

KΡHTH. Οροπέδιο Λασιθίου. Κρόνιο Αντρο. Η κατοικία του Νεφελίιμ Κρόνου.

Πίσω από τους ‘θεούς’ της ελληνικής και όλων των μυθολογιών  - από Ινδιάνους- Ίνκας – Ινδούς – Oυνους – Gαλατες –Κέλτες- Αφρικανούς – ιθαγενείς Αυστραλίας – Mογγολους – Λευκομογγολους Σαξωνες Άγγλους και Γερμανούς εκ Ασίας καταγόμενους (δες τις 72 φυλές του Νώε .. ) – ασιατικές φυλές λοιπές – Ιάπωνες – και όλος ο πλανήτης γενικά – αλλά και τον Κρόνο, κρύβονται οι Νεφελήμ...

Οι Νεφελήμ είναι 2 βασικών κατηγοριών (ΛΕ ή ΟΛΥΜΠΙΟΙ ή ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ και οι Κρονίδες ) και 17 ειδών. 17 είναι οι κολώνες του Παρθενώνα, του ναού , να μας τους ...θυμίζουν.  προς τιμιν  τους… να μη μας δια-φεύγει.  Βέβαια ο ναός ,  ο πρώτος ναός, όχι ο σημερινός , ανεγέρθη προς τιμήν του Θησέως που ξεκλήρησε το γένος των Νεφελίμ ΜΙΝΟΤΑΥΡΩΝ στην Κρήτη. Οι Κρητικοί  είχαν τους νεφελίμ εκείνους σαν θεούς τους.  Και καταδεχόντουσαν να τους τρέφουν με αίμα αδερφικό από την ...Αθήνα.  Παρθενών.  Των παρθένων.  Αυτών που κάθε χρόνο καταβρόχθιζαν οι Νεφελίμ Μινόταυροι. Οι υιοί του 'βασιλέως'  των Κρητών , ΜΗ ΝΟΑ.   ΕΝΑΣ ΜΗ ΝΟΑΣ δεν είναι άνθρωπος. Ανθρωπος = νόας. Νόας = Αδάμ. Ο Μίνωας δεν ήταν άνθρωπος. Ανθρωπόμορφος νεφελίμ ήταν ...  και οι μινόταυροι ήταν φυσικά παιδιά του...      (*)

Αν κανείς προσπαθήσει να κάνει μια ανάλυση στα γένη τους θα εκπλαγεί. Μινώταυροι, Κένταυροι, Σάτυροι, Τραγόμορφοι, Πτηνομορφοι, Λεοντόμορφοι, Γρυπές, Βρικόλακες, Λυκάνθρωποι, ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΟΙ, Φιδόμορφοι (προφανώς το γένος του ΕΡΕΧΘΕΑ που ζούσε πέριξ της Ακρόπολης των Αθηνών), ψαρόμορφοι (προφανώς το γένος του ΚΕΚΡΩΠΑ που ζούσε πέριξ της Ακρόπολης των Αθηνών και η ΑΘΗΝΑ εξεδίωξε στην Β.ΕΥΒΟΙΑ, στη χερσόνησο της Λίχας, ένθα και η δεύτερη Αθήνα…),  Κεφαλή ανθρώπου σώμα βοδιού πτερωτού (ο βασιλειάς ΒΑΑΛ των Περσών που δημιούργησε όλες τις διαμάχες με τους Έλληνες, αλλά στην πραγματικότητα τον ΔΙΑ αντιπάλευε.. Εξ ου το γεγονός ότι ο ΔΙΑΣ διέταξε στο ιερό της Σίβας στην Αίγυπτο να διαλύσει την Περσέπολη ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, όστις εγνώριζε με ποιους αντιπάλευε..) είναι τα πιο γνωστά είδη. Βρίθουν στην Ελληνική μυθολογία , όπως και στις μυθολογίες όλων των λαών..  Στην ορθοδοξία τους συναντάμε σε πλήθος τοιχογραφιών σε παλιές μονές  (μονή ΓΑΛΑΤΑΚΙ στη Λίμνη , Εύβοια)  όπου σε μια περίοδο ζουν ειρηνικά με τους ανθρώπους. Υπάρχει και το κόκκινο γένος , τραγόμορφο με μορφή διαβόλου..

 

Ανω.  Οι Ινδοί (γύφτοι)  είναι οι πιστότεροι οπαδοί του Κρόνου. Ορκισμένοι εχθροί των ΕΛ και Ελλήνων.

Η πρώτη αναφορά σε ανθρώπους στην Ελληνική μυθολογία γίνεται στη Θήβα, την χώρα των ΓΩΓ ή Νεφελίμ (εκεί υπήρχε το γένος των νεφελίμ "ΣΦΙΓΞ"  - εικόνα κάτω αριστερά - το οποίο έτρωγε ανθρώπους , γνωστή είναι η ιστορία του ΟΡΕΣΤΗ ) την οποία για αυτό ακριβώς το λόγο, διέλυσε εκ βάθρων ο Μ. Αλέξανδρος. Οι ΘΗΒΑΙΟΙ ήταν πάντα με το μέρος των ΠΕΡΣΩΝ.   Κανείς βέβαια δεν θα σας πει  το γιατί... Ούτε να το ερευνήσει...   ΟΙ ΠΕΡΣΕΣ ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΝ σε πόλεμο ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ "θεό " ΝΕΦΕΛΗΜ - ΒΑΣΙΛΕΑ, "ΑΧΟΥΡΑ ΜΑΖΔΑ".   ΑΥΤΟΣ Ο ΓΩΓ, ΕΛΕΓΧΕ ΤΗΝ ΠΕΡΣΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ.   ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΗΤΑΝ ΝΕΦΕΛΙΜ ΜΕ ΚΕΦΑΛΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΣΩΜΑ ΒΟΔΙΟΥ ΚΑΙ ΦΤΕΡΑ ( κάτω δεξιά φωτογραφία,  από Περσικό γλυπτό )...   Αλλωστε  η λέξη ΘΗΒΑ αποτελεί σαφή αναγραμματισμό της λέξης ΒΑΘΗ.  Τα Βάθη ,  είναι γνωστό ότι συνδέονται με τα ΤΑΡΤΑΡΑ, τον τόπο που ο ΔΙΑΣ ενέκλεισε τους αντιφρονούντες Νεφελίμ ή Τιτάνες.  Δηλαδή στα έγκατα της γης.   

   

Γνωστό ότι στην πάμπλουτη αυλή των Περσών βασιλέων υπήρχαν πάντα πολλοί Ελληνες φιλόσοφοι τους οποίους οι ίδιοι προσκαλούσαν να διδάξουν αυτούς και τα παιδία τους. ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΝ ΤΗ ΦΤΩΧΗ ΕΛΛΑΔΑ ?  Λεπτομέρειες και απαντήσεις θα βρείτε στην τραγωδία "ΠΕΡΣΕΣ". Εκεί φαίνεται ο ύπουλος ρόλος της ΕΒΡΕ - Κρονίδας- βασίλισσας των Περσών στο να πείσει το Βασιλέα ώστε να κάνει πόλεμο κατά των ... Ελλήνων.  Ειχε δει ΟΡΑΜΑ - προφανώς της παρουσιάσθηκε  Ο ΑΧΟΥΡΑ ΜΑΖΔΑ σε ενύπνια υποβολή - και είπε στο σύζυγό της βασιλέα των Περσών, ότι της μίλησε κάποιος "θεός" ..  Ο ΑΧΟΥΡΑ ΜΑΖΔΑ, όπως φαίνεται και στα γλυπτά των Περσών, ΚΑΤΗΓΕΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΦΕΛΙΜ ΓΕΝΟΣ "ΣΦΙΓΞ" ΚΑΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΣΥΝΕΝΩΘΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΜΟΙΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΘΗΒΕΣ...  ΟΜΟΙΟΙ ΤΟΥ ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ. ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ "ΣΦΙΓΚΟΣ' (φωτογραφία κάτω αριστερά). 

 

       Aναλογισθήκατε ποτέ γιατί οι Σφίγγες στέκονται πάνω από τη δανειστική βιβλιοθήκη των Αθηνών,  δηλαδή το βασικό κέντρο γνώσης των Αθηνών  -  σε στάση υποταγής , όπως τα σκυλάκια στον αφέντη τους ? Oι ΄΄εγρήγοροι΄΄ είναι οι ΓΩΓ της ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ του Ιωάννου, οι ΝΕΦΕΛΙΜ του ΕΝΩΧ.  Αυτό το ΄΄μεγάλο μυστικό ΄΄΄  το έχουν τοποθετήσει σε τόσο ΄΄κεντρικά΄΄, πνευματικό σημείο...  Ομως αυτοί που τα τοποθέτησαν  εκεί  γνωρίζουν άραγε ότι τα τέρατα υποτάχθηκαν σε αυτούς που με τις πράξεις τους τα δημιούργησαν ;  Δηλαδή στους "ΕΛ" ή Ολύμπιους 'θεούς', Νεφελίμ εκ του γένους Διός, υιού Κρόνου.   

Οταν λοιπόν έζησε ο ΕΠΑΜIΝΩΝΔΑΣ στη Θήβα και ιδρύθηκε και λειτούργησε ο Ιερός Λόχος, η ΘΗΒΑ έγραψε χρυσές σελίδες στην Ελληνική ιστορία. Τότε ήταν μιά  άλλη πολιτεία.  ΕΛΛΗΝΟΚΕΝΤΡΙΚΗ.  Οπως και η Σπάρτη μεγαλούργησε ΥΠΕΡ ΕΛΛΑΔΟΣ ,  επί Λεωνίδα. 

Το κρατίδιο ‘Ελλάς ‘ είναι υπόδουλο από εποχής Ρωμαίων στους ευρω - άτλαντες.

 (Να θυμίσω απλά ότι τον Φεβρουάριο του 2011, η επιτροπή του ΔΝΤ που ήρθε στην Ελλάδα ανεφέρετο από τα Ελληνικά  ΜΜΕ  ως   ''ΕΥΡΩ -ΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ''.)

ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΒΡΕ - ΚΡΟΝΙΔΕΣ - ΑΓΓΥΛΩΜΥΤΕΣ  :

Γ 9. " ιδου διδω εκ της συναγωγης του Σατανα, των λεγόντων εαυτους Ιουδαίους ειναι, και ουκ εισιν αλλα ψεύδονται. ιδου ποιήσω αυτους ινα ηξουσιν και προσκυνήσουσιν ενώπιον των ποδων σου, και γνωσιν οτι εγω ηγάπησά σε..."      Αποκάλυψη του Ιωάννου

Ολοι αυτοί που κυβέρνησαν έκτοτε είχαν θητεύσει σε στοές, Ατλαντικών μυστικών οργανώσεων...  πλην οπαδών του σατανά.  εκείνοι ανήκαν σ εκείνον.

Οι φάσεις θεωρώ ότι είναι ταυτόσημες με τα 4 θηρία - καταστροφείς του ανθρώπινου πολιτισμού - που είδε στο όραμά του ο Δανιήλ

ΦΑΣΗ 1η ( ο Λέων , Παγκόσμια κυριαρχία των ΝΕΦΕΛΙΜ  ΑΣΣΥΡΟΒΑΒΒΥΛΩΝΙΑΣ )

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΦΙΟΓΕΝΕΙΣ ...  ΤΑ 2 ΑΠΟ ΤΑ 7 ΓΕΝΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΤΑ ΠΛΑΤΩΝΑ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΦΙΔΙΑ... 

ΚΕΚΡΟΠΑΣ  ΚΑΙ ΕΡΕΧΘΕΑΣ  ...

Οι "προολύμπιες θεότητες" . Στην Ελληνική μυθολογία υπάρχουν πολλά τέτοια τέρατα. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ήρθαν απο τον ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΝΤΑ.  Εκατομμύρια χρόνια πριν.  Ο πρώτος άνθρωπος της μυθολογίας ο Κ-Αδαμ ή ΚΑΔΜΟΣ , αντικρύζει τους 40 ΣΠΑΡΤΟΥΣ - βγήκαν απο τη γη ... ηταν ερπετοειδή δηλαδή - από τας ΟΔΟΥΣ (δηλαδή τους δρόμους ...) του (αστερισμού) του Δράκοντα.     Στο βιβλίο 'ΑΠΟΚΡΥΦΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ¨ θα βρείτε ενδιαφέροντα στοιχεία για τα πλάσματα αυτά... 

Εδώ έχω δημοσιεύσει ενδιαφέροντα στοιχεία για  την τιτανίδα Ταυγέτη ...

 Χθόνιες και καταχθόνιες θεότητες που θα αφομοιωθούν με τους ολύμπιους θεούς. Οι αρχαιότεροι ιεροί τόποι και τα λίκνα της μυθολογίας. Η κοσμογονία και ο θρίαμβος του Δία. Ένα οδοιπορικό σε ιερούς τόπους της Ελλάδας. Οι τόποι των μύθων Ένα εξαιρετικό τεκμηριογράφημα 28 λεπτών της ΕΤ1 που αξίζει να δείτε.

Περισσότερα: http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=41484:2011-01-13-180000&catid=35:ekpompes&Itemid=222#ixzz1EUyhjkln

'ΓΕΝΗΜΑΤΑ ΕΧΙΔΝΩΝ ....'  ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΣΑΔΟΥΚΑΙΟΥΣ , ΕΒΡΑΙΟΥΣ ...

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥΡΗ ΛΕΕΙ ... 'ΠΑΝΑΘΕΜΑΣΕ ΧΑΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΠΙΑ ΔΕΝ ΚΛΑΙΩ...  ΠΑΝΑΘΕΜΑ ΣΑΣ ΟΦΙΔΕΣ ...'  ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΤΟΙΧΟ  ΤΡΑΓΟΥΔΑ Ο ΜΑΚΑΡΙΤΗΣ ' ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ' ..

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΟΦΙ  ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ...  ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙ ΣΤΟ ΠΑΛΟΥΚΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΘΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΝΕΥΜΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΠΜΑ ΣΤΟ ΠΑΛΟΥΚΙ ...

 

Eικόνες από αγαλματίδια στην αρχαία ΣΟΥΜΕΡΙΑ (ΒΑΒΥΛΩΝ - ΙΡΑΚ). Το δεξιό έχει μορφή ερπετοειδούς δράκοντα.  

 

Στην Βίβλο οι Σουμέριοι αναφέρονται ως "Shinar". Οι Σουμέριοι έζησαν περίπου το 4000π.Χ., ανακάλυψαν την γραφή περίπου το 3200π.Χ. και η γλώσσα τους χάθηκε περίπου το 2000π.Χ.  Οι Σουμέριοι φέρονται απο κάποιους ως οι πρώτοι πολιτισμένοι άνθρωποι στον πλανήτη. Σύμφωνα με τον  Zecharir Sitchin το αρχαίο κείμενο των Σουμερίων δηλώνει πως αυτοί διδάχτηκαν από τους Ανουνάκι (Anunnaki), οι οποίοι ήταν μια φυλή εξωγήινων που έμοιαζαν με τους ανθρώπους στην όψη και οι οποίοι είχαν έρθει από έναν πλανήτη που ονόμαζαν Νιμπίρου. (Nibiru )    EΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΣΙΚΑ Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ...  ΝΟΥ ΕΜΠΕΙΡΟΥ.  Υποδηλοι ότι ο πλανήτης κατοικείτο από έχοντα διάπυρο νου  όντα ? Ετσι αναφέρονται οι ΕΛΟΧΗΜ, οι πατέρες των Νεφελίμ στο Βιβλίο του Ενώχ.    

Σύμφωνα με την Σουμεριακή κοσμολογία, ο πλανήτης Νιμπίρου ήταν ο 12ος  πλανήτης του πλανητικού μας συστήματος, συμπεριλαμβανομένου και του Ήλιου και της Σελήνης. Η τροχιά του Νιμπίρου γύρω από τον Ήλιο υπολόγιζαν περίπου στα 3600 χρόνια.

Στην Σουμεριακή γραπτή παράδοση επίσης αναφέρεται, πως ένας από τους δορυφόρους του Νιμπίρου είχε μια καταστροφική σύγκρουση με τον Τιαμάτ (Tiamat ), έναν πλανήτη που βρισκόταν μεταξύ των πλανητών Άρη και του Δία, και πως από αυτή την σύγκρουση δημιουργήθηκε η Γη, η Σελήνη και η ζώνη των αστεροειδών. Επίσης από τις μεταφράσεις που έκανε ο Sitchin στα Σουμεριακά γραπτά, διαβάζουμε ότι οι Ανουνάκι ήρθαν στη Γη αναζητώντας χρυσό, που λόγο της αντανακλαστικής του ιδιότητας, ήθελαν να τον χρησιμοποιήσουν για την καταρρέουσα ατμόσφαιρα του Νιμπίρου.

Οι Ανουνάκι όταν έφτασαν στην Γη, χρειάζονταν μια ανώτερη φυλή ανθρώπων με τους οποίους να μπορέσουν να επικοινωνήσουν και οι οποίοι να  μπορούσαν να διδαχτούν από εκείνους. Έτσι οι Ανουνάκι πήραν 80% DNA από τους ανθρώπους της Γης και 20% από το δικό τους DNA και δημιούργησαν τον πρώτο τέλειο αρχάνθρωπο, που ονόμασαν «Αδάμ».
Οι Σουμέροι απεικόνιζαν τους δημιουργούς τους φτιάχνοντας φίδια σε διπλή έλικα, τα οποία κατασκεύαζαν χρησιμοποιώντας  λεπτές μπάρες που ενώνονταν μεταξύ τους με ελικοειδή τρόπο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός πως είναι πρόσφατη η ανακάλυψη των επιστημόνων πως το ανθρώπινο DNA έχει την διπλή έλικα …..

Ολόκληρη η μυθολογία των ΑΝΟΥΝΑΚΙ  (ΝΕΦΕΛΙΜ)  υπάρχει εδώ

 http://www.geoment.e-e-e.gr/istoria.htm  

ΟΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΑΤΛΑΝΤΩΝ

 

Φάση 2η ( η Αρκτος  κυριαρχια του νεφελιμ βασιλέα ΑΧΟΥΡΑ ΜΑΖΔΑ στην Περσία )

ΧΡΟΝΟΣ : AΓΝΩΣΤΟΣ.  O στόλος των Αθηναίων με 13 πλοία αποφασίζει κάποια στιγμή να περάσει το Γιβραλτάρ και να κινηθεί Β - ΒΔ στον ατλαντικό ωκεανό.  Δεν αναφερόμαστε σε συμβατικά ξύλινα πλοία με κουπιά. Μιλάμε για άλλες τεχνολογίες αδιανόητες σήμερα, κάτι σαν την Αργώ.  Αυτό το σκάφος που περιγράφεται στην αργοναυτική εκστρατεία , ότι σταμάτησε πάνω από τα κύματα και οι ναύτες του έβλεπαν από κάτω τη Λιβύη (Αφρική).   Ανοικτά της σημερινής Κορνουάλης είδαν κάποιο φως..  Ήταν βράδυ.

Με το ξημέρωμα ένας τεράστιος στόλος,  οι Ατλαντες,  επιτέθηκαν απροειδοποίητα στα 13 πλοία. Τα 12 καταστράφηκαν ολοσχερώς.  Γλίτωσε μόνο η ναυαρχίδα, οδηγούμενη από την Αθηνά. Οχι τη θεά, Την ανθρώπινη Αθηνά, την κόρη του ανθρώπου Δια της οικογένειας των Αθηναίων που λένε ότι  ήρθε από κάπου αλλού� Και δίδαξε τους εδώ γηγενείς Στην πρώτη Αθήνα�Οχι τη σημερινή ..Αυτή που εμείς ξέρουμε είναι η τρίτη� Το πλοίο λεγόταν Πάρ-αλλος (άλλος είναι η αύρα )   Το σκάφος φαίνεται εκείνο είχε αύρα ιδιαίτερη Η ίσως να υπονοείτο το ΠΑΡ  ΑΛΛΗ   ΛΟΣ..   Από παράλληλο κόσμο ίσως. 

Οι Αθηναίοι ετοίμασαν αμέσως τον αποικιακό στόλο τους που αριθμούσε άνω των 400 σκαφών (δεν γνωρίζω περί του αριθμού του μητροπολιτικού στόλου  που έμεινε στην Αθήνα σαν στρατηγική εφεδρεία.

Οι Ατλαντες κάνουν το λάθος να εισέλθουν στη Μεσόγειο. Εξω από τη Μασσαλία συγκρούσθηκαν οι 2 στόλοι Αθηναίων   Ατλάντων. Οι Αθηναίοι καταστρέφουν ολοσχερώς τους άτλαντες , αλλά έχουν μεγάλες απώλειες.   Και οι δυο αντιμαχόμενοι κατάλαβαν ότι δεν βγάζει πουθενά η διαμάχη.

Τότε,  η Μπλαβατσκυ αναφέρει χρονικά το 500.000 πχ -  συμφώνησαν ότι κανείς δε θα ξαναδιέλθη το Γιβραλτάρ ή  Ηράκλειες στήλες. Ετσι και έγινε . Μετά χρόνια ήρθε η καταπόντιση της Ατλαντίδος. Οι Αθηναίοι δεν είχαν καμία συμμετοχή σε αυτό. Οι 12 φυλές των ατλάντων που διασώθηκαν διασκορπίστηκαν γύρω από τον ατλαντικό.  Μία μάλλον εγκαταστάθηκε στη γηραιά αλ-βιων-α (εκεί που βίωναν οι ... άλλοι).

Η 13η φυλή πήρε άδεια από τους Αθηναίους και εγκαταστάθηκε στην Αίγυπτο. ήταν το λεγόμενο πυρόξανθο γένος. Ανθρωπομορφοι Κρονίδες ή  ΕΒΡΕ.  Καμία σχέση με τους σημερινούς Αιγυπτίους.  Υπάρχουν και σήμερα στην Αίγυπτο. Αυτούς μάλλον επεσκέφθη ο Μ. Αλέξανδρος, στη Σίβα ( -> Α-ΒΙΣ = άβυσσος  ή απαγορεύεται να διαβείς. Οπου το Α είναι  ΣΤΕΡΗΤΙΚΟΝ). Ηταν φιλικοί με τους Αθηναίους. Είναι αυτοί που ο Μωυσής έβγαλε από την Αίγυπτο. Οι πατριάρχες των σημερινών �ισραηλιτών�. Η περιούσια και αγαπημένη φυλή του θεού. Μέχρι που σταύρωσαν τον Ιησού Χριστό και έγιναν τρισκατάρατοι και με το θράσος του λόγου τους.. και το αίμα του εφ΄ ημάς και επί των τεκνών ημών.. 

 Ο Ιησούς διείδε τους περιουσίους και είπε το περίφημο �ήρθε η ώρα να δοξαστεί ο υιός του ανθρώπου� , βλέποντας τους 2 Ελληνες να τον πλησιάζουν. Δεν είναι τυχαίο που μόνο η Ελλάδα είναι χώρα ηρώων και ταυτόχρονα χώρα μαρτύρων. Ουδαμού υπάρχει αυτό στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Λέγεται ότι υπάρχει και μια άλλη φυλή που έφυγε προς τα άστρα αυτή λέγεται ότι θα επανακάμψει σύντομα. ίσως είναι οι 144.000 της αποκαλύψεως του Ιωάννη, με τη δωδεκάστηλη Σιών που θα καθίσει πάνω στο ναό του Σολόμωντα.  (τελευταία σελίδα στην αποκάλυψη του Ιωάννου). 

Οταν τελείωσε ο πόλεμος Αθηναίων - Ατλάντων το 9600 πχ,  και βούλιαξε η Ατλαντίς Ηπειρος στο μέσο του Ατλαντικού ωκεανού, ταυτόχρονα βούλιαξε και η  Αιγηίς.  Όμως είχε γίνει το κακό.

Το κακό για την Ελλάδα, ξεκινά με τον αποικισμό της Ευρώπης από την Ατλάντια φυλή της Τροίας. 

Ο Πάρις (εκ του παίρνω, αφαιρώ κάτι από κάποιον άλλο, κλέβω) έκλεψε την ΕΛΕΝΗ.  Ελενη – Ελενες ,  στα Ελληνικά λεξικά, ως το εξικο του Ηλίου", είναι οι πυρσοί.  Η Ελενα ήταν ένα πανίσχυρο όπλο των Αθηναίων. Εκείνων των Αθηναίων που είχαν την Αθηνά αρχιστράτηγό τους. Αναφερόμαστε πολύ πριν το 9.600 πχ. Οι Τρώες ήταν στην Ατλαντίδα ήπειρο, στο μέσο του ατλαντικού ωκεανού. δεν είναι δική μου θεώρηση αυτή. ο Κων/νος Σωκράτους απο την Κύπρο έχει συγγράψει σχετικό βιβλίο.

Οι Αθηναίοι εκστρατεύουν στον Ατλαντικό ωκεανό και καταστρέφουν την Τροία.   10 χρόνια πόλεμο, γιατί δεν επέτρεψαν σε μέρη των στρατευμάτων τους έστω μιά φορά να γυρίσουν στην πατρίδα να δουν τους δικούς τους για λίγο ? Ήταν σοβαρή η απόσταση Ελλάδας  - Ελλησπόντου ?  Οχι.  Αλλά η απόσταση Ελλάδας  - Ατλαντικού ωκεανού ήταν... και μάλιστα απαιτούσε και ειδικές προφυλάξεις μιάς και οι  Ατλαντες ήταν πολλές φυλές και όχι μία.  Επρεπε οι  Ελληνες να κυκλοφορούν στο ανατολικό μέρος του Ατλαντικού ωκεανού σαν ενιαία δύναμη, ισχυρή.  Φαίνεται ότι οι άλλες Ατλάντιες φυλές δεν ενεπλάκησαν σε αυτή τη σύγκρουση.   Το ‘μοίρασμα ‘ των θεών του Ολύμπου – άλλοι προστατεύουν τους Τρώες και άλλοι τους Ελληνες -  αυτό υποδηλοί.  Η Ατλάντια ήπειρος ανήκε πάντα στη σφαίρα επιρροής του αδελφού του ΔίαΠοσειδώνα.  Ο  Ποσειδών ποτέ δεν έφυγε από τη γη. Ούτε ο Αδης. Αυτό το γνωρίζουμε από την Αποκάλυψη του Ιωάννου. Στις έσχατες ημέρες θα αποδώσουν τις ψυχές των ανθρώπων που κρατούν και θα ριφθούν στο πυρ το εξώτερον. Αυτό για να είμαστε - όσοι μείναμε -  ορθόδοξοι χριστιανοί και στη γνώση , όχι μόνο στα λόγια...  

"κ. 13 και εδωκεν η θάλασσα τους νεκρους τους εν αυτη, και ο θάνατος και ο αδης εδωκαν τους νεκρους τους εν αυτοις, και εκρίθησαν εκαστος κατα τα εργα αυτων. 14 και ο θάνατος και ο αδης εβλήθησαν εις την λίμνην του πυρός. ουτος ο θάνατος ο δεύτερός εστιν, η λίμνη του πυρός " .       Αποκάλυψη του Ιωάννου

Ηλιάς (ΗΛΙ + ΑΣ ) , το έπος του άγνωστου Ομηρου, σημαίνει ο δικός μας (ας)  ήλιος...  Αν αναλύσουμε προσεκτικότερα το λήμμα,  πάλι δίνει  ΗΛΙ + ΑΔΩ = το φώς που τραγουδά, που έχει φωνή. Καθώς εξέπεμπε ακτίνα φωτός είχε και βοή. 

Οπου ‘ηλιος’ , να φαντασθούμε κάποιο οπλικό σύστημα που λειτουργούσε με εκπομπή φωτός ή φωτονίων ή κάτι τέτοιο.   ΟΠΛΟ ΚΡΥΣΤΑΛΛΩΝ.  ΟΧΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΩΝ. Ας θυμηθούμε τον ΦΑΝΗΤΑ του ΟΡΦΕΑ.  Πολλά έχουν γραφεί για αυτό. Κανείς δε γνωρίζει πότε έζησε ο ορφέας...   ΟΡΦΕΑΣ =  ΦΑ + ΡΟΕΣ.  

Αυτο ειναι το κωδικο του ονοματος του. ΦΑ (έφα ) σημαίνει μιλώ, γνωρίζω από αυτό...  είναι αυτός που γνώριζε από τεχνολογία φωτονιακών ροών... τον κυκλο των φωτονιακων ροων,  τον κύκλο των ροών , το ΚΥΚΛΟΤΡΟΝ  (απετέλεσε και   απόρρητο πρόγραμμα της CIA to 1958 …).

 Για αυτο το λόγο τον  'εφαγαν' οι μαινάδες τον Ορφέα... Οι θυληκές Νεφελίμ... από αυτούς , τους νεφελίμ, γνώριζε τις γνώσεις κρυστάλλων  - ΤΑ ΛΙΘΙΚΑ ΤΟΥ ΟΡΦΕΩΣ - προφανώς.   Ιδια ιστορία με το ‘ΦΩΣ’  που έδωσε στους ανθρώπους ο Τιτανας (TI   TAN = TI  ηTAN  =  νεφελίμ) Προμηθέας.  

 Μετά την καταστροφή της Τροίας , οι Τρώες εποικίζουν την Ευρώπη. Τα ανατολικά έναντί τους παράλια...  Γνωρίζουμε από το ‘έπος’ της Αινιάδας, ότι ο γιός του Πριάμου (γενάρχης ) μετοίκησε στην Ιταλία.

 Οι Ατλαντες λοιπόν, μετοικούν στην Ιταλία. Στη βόρεια Ιταλία... Η νότια ήταν Ελληνική μη μητροπολιτική περιοχή. Κυμαίοι , Χαλκιδείς  και γενικά από όλη τη μητροπολιτική Ελλάδα υπήρχαν κάτοικοι εκεί και πόλεις ισχυρές. 

 Αυτοί οι Ατλαντες του Αινία δημιούργησαν τη ρωμαική αυτοκρατορία.  Το σύμβολο του ρωμαικού στρατού πάνω στις ασπίδες αποτελείται από δύο χιαστί κεραυνούς του Δία. Αυτό σε ανάμνηση της Ελενας του όπλου που έκλεψαν από τους μη κυνες. Κύνες είναι οι κυνοκεφαλοι Νεφελιμ. Οι λυκάνθρωποι του Λυκάωνα της Αρκαδίας.  Μη -  κύνες σημαίνει οχι κυνες, όχι λυκάνθρωποι = άνθρωποι.

  Γνωστό είναι ότι το σύμβολο του Δια, ο κεραυνος - η ελενα δηλαδη, το οπλο -  δεν επιτρεπόταν  - επι ποινη θανατου -  να αναγραφεί πουθενά !! Αν και αποτελούσε το 6ο γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου, ποτέ δεν εχρησιμοποιείτο. 

Φάση 3η ( η Παρδαλις, η του Ελληνισμού παρακμή, μετά τον Μ.Αλέξανδρο)

 Μετά τον εγκλεισμό του Δία και 5 εκ των ολυμπίων Νεφελίμ (12 ‘θεοί’)  - που δεν υπήκουσαν και δεν δέχθηκαν να φυγουν απο τον πλανήτη γη - σε κάποιο βουνό (‘ βουνό των θεών’ στα Ιμαλάια) από τους Αρχαγγέλους του ΘΕΟΥ, έπαψε η Ελλάς να έχει την προστασία των Νεφελίμ ολυμπίων ή ‘ΕΛ’ ή 'Ε'.  

 Ο Απόλλων, η Αθηνά και άλλοι 4 ‘θεοί’ του Ολύμπου , υπακούουν στο κάλεσμα Του Εντολεα του ΘΕΟΥ, ΠΑΛΑΙΟΥ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ και μαζί με τα στρατεύματά τους αναχωρούν για το αστρο του Σείριου  (συ + ρει + ΩΣ = από εκεί που εΣΥ έχεις πνευματικά κινηθεί (ΡΕΙ)  ΩΣ πνεύμα) και τον Ορίον (όριον = τα επιτρεπτά όρια για αυτούς είναι εκεί, οχι στη γη. ).  Προφανείς ονομασίες για τους γεννήτορες των Νεφελίμ, τους αγνώστου ταυτότητας ΕΛΟΧΗΜ (ελ + οχημ = το όχημα των ΕΛ. Οχημα είναι ο φορέας, το σώμα. Η υλοποίησή τους δηλαδή από πνεύμα σε ύλη. 

Τα όπλα των Ολυμπίων Νεφελίμ έπαψαν να λειτουργούν …  τα έργαστηρια’ του Ηφαιστου  (υπο + εστώς = αυτός που είναι υπό τον Δια) και του Δαίδαλου  έπαψαν να λειτουργούν και παραμένουν κρυμμένα κάπου στην Ελληνική γη.  

Αυτά ψάχνουν χιλιάδες χρονιά τώρα οι νεοάτλαντες. 

 Αυτός είναι ο λόγος που η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να εξάγει μεταλλεύματα η οτιδήποτε άλλο.  Διότι  μπορεί να βρεθούν αυτά τα αφάνταστης τεχνολογίας οπλικά συστήματα και να χρησιμοποιηθούν από κάποιο ΑΡΙΣΤΟ, οπότε να αλλάξει ο ρους της ιστορίας και της κυριαρχίας των Ατλάντων και Κρονίδων επί της  γης …

 Αυτά είναι τα δώρα του Δια, όπως αναφέρονται στην του Ησιόδου Θεογονία και Κοσμογονία …

 

Γιά μερικούς σοφούς Ελληνες αυτά είναι Η ΠΡΟΙΚΑ των Ελλήνων. Προσωπικά η δική μου προίκα , είναι το σημείο του ΣΤΑΥΡΟΥ. Και τίποτα περισσότερο.

 Αυτά, τα όπλα, "ενεργοποιήθηκαν" στη μάχη του Μαραθώνα, στη Σαλαμίνα, στην εκστρατεία κατά των Περσών του Μέγιστου των Ελλήνων, στους Δελφούς κατά Περσών και Γαλατών … Στην ‘εξαφάνιση’ των στόλων των Περσών στη Χαλκιδική  (ΧΑΛ + ΚΕΙ + ΔΙΚΗ =  εΚΕΙ επήλθε η ΔΙΚκαιοσύνΗ  των ΧΑΛ = χαλκούν γένος. Εκεί οι ΧΑΛ  = γένος του Δία , κατατρόπωσαν τους γίγαντες ) και στα ΚΟΙΛΑ της ΕΥΒΟΙΑΣ.  ΚΟΙΛΑ. Γιατί το όπλο αυτό έκανε κοίλο το χωροχρόνο , άνοιγε πύλη στο χρόνο, καμπύλωνε το χρόνο… Και ότι ήταν εκεί χανόταν στο πουθενά… 

   

Κατάλοιπα αυτών των όπλων ήταν μάλλον το ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ που χρησιμοποιήθηκε στο Βυζάντιο.           

Το 2012 λέγεται ότι φοβούνται οι κρατούντες Ατλαντοκρονίδες  και Δρακονιανοί ΚΙΝΕΣ ή ΣΙΝΕΣ ,  την επανέλευση των ‘ΕΛ’ .  Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό.   

 Αλλά γιατί μας είπε πάλι ο Άγιος Παίσιος  ότι οι Τούρκοι όταν κινηθούν στο Αιγαίο κατά της Ελλάδος κάποια δύναμη θα τους εξαφανίσει ?  Ποια δύναμη θα είναι αυτή ?  (οι Τούρκοι έχουν δεμένο το θάνατο στο ζωνάρι τους … έλεγε)  

Και ποια ‘δύναμη’ θα ρίξει ‘φωτιά από τον ουρανό’ και θα κάψει 200 εκατομμύρια Ασιάτες που θα κινηθούν μετά κατά του Ισραήλ ?     

Και ποια θα είναι αυτή η ΔΩΔΕΚΑΣΤΗΛΗ που θα κατέβη από τον ουρανό και θα προσγειωθεί πάνω στην Ιερά σαλήμ (Αποκάλυψις του Ιωάννου) ?  

Και ποια θα είναι η δύναμη των 144.000 αμέμπτων που θα πολεμήσουν παρά το πλευρό του ΘΕΟΥ ?   Τόση περίπου είναι η δύναμη του Ελληνικού στρατού σήμερα.  Με μικρές προσθήκες.   

Αναφορά στον ΠΑΛΑΙΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ υπάρχει στην τελευταία σελίδα του βιβλίου του Ενώχ. Είναι ο ΤΡΑΓΟΣ  ( ο ΧΡΙΣΤΟΣ  μας ? ) που θα οδηγήσει τα πρόβατα  ( αυτά που προ – τερον είχαν βατό τον παράδεισο =  τους ανθρώπους) μακριά από τους λύκους = Νεφελίμ  + δαίμονες.. ).   

Έτσι η Ελλάς κατακτάτε εύκολα από  τους νεοάτλαντες ρωμαίους.   

Πτώση ρωμαικής αυτοκρατορίας ποτέ δεν υπήρξε ουσιαστικά. Ο σκληρός πυρήνας τους επέζησε ... ειναι το Βατικανό... Αυτό που κυβερνά σήμερα ουσιαστικά τον κόσμο.  Ο προαιώνιος εχθρός των 'Ε' και Ελλήνων.  

 ‘..Τον Πάπα να καταράσθαι΄ , έλεγε ο Αγιος Πατροκοσμάς ο Αιτωλός. Διότι αυτός θα είναι η αιτία όλων των δεινών.  

 

Φάση 4η  (το σιδηρούν θηρίον, οι ΛΑΤΙΝΟΙ και ο αντίχριστος παπισμός )

Ο ΘΕΟΣ γνωρίζοντας αυτό δεν επιτρέπει στους Λατίνους - αυτοί είναι οι νεοατλαντες πίσω από αυτό τον "όρο" -  να κατακτήσουν το Βυζάντιο. Επετράπη εις τους  Τούρκους.  Εις τον Μωάμεθ τον πορθητή ο οποίος φαίνεται ότι ήταν πιο ευσεβής από πολλούς χριστιανούς. Ο Μωάμεθ εγνώριζε ότι η σύζυγός του Μάρα ήταν ορθόδοξη χριστιανή και μάλιστα της επέτρεπε να προσεύχεται. Η Μάρα, Σερβίδα πριγκίπισσα με Ελληνικές αρχές μεγαλωμένη,  είναι αυτή που σώζει τα δώρα των μάγων στον Ιησού Χριστό και τα παραδίδει σε Μονή του Αγίου Ορους. Μάλιστα της παρουσιάσθηκε η ίδια η Παναγία.  Δεν είναι τόσο απλή υπόθεση η ιστορία.  Και δεν αλλάζει μόνο από ανθρώπους. ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ. ΑΛΛΟ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΙ - ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ.      

Σήμερα μας έχουν κατακτήσει οικονομικά  και πολιτικά μιας και όλοι οι εξουσιαστές προέρχονται από δικά τους κέντρα. 

Όλες οι μυστικές εταιρείες είναι γνωστό ότι ανήκουν στους άτλαντες...  

Μασόνοι, τέκτονες, σαιεντολόγοι , Λέσχες ως "μπίλντεμπεργκ¨... κλπ κλπ.  Η μεγαλύτερη και αρχαιότερη μασωνική ( ΜΑ + ΣΩΝΕΙ = αυτός που μας σώνει, ο διάβολος..)  στοά , αυτή της ΟΤΟ – ΑΤΛΑΝΤΙΣ κινεί τα νήματα.  

Αφού μας έβαλαν αρχικά στο βορειοατλαντικό σύμφωνο (ΝΑΤΟ) , το οποίο αργότερα μετέπεσε ονομαστικά σε  σκέτο ‘Ατλαντικό σύμφωνο’ πολλά χρόνια τώρα, μας έχωσαν και στα μνημόνια... 

Την 12 -2-2011 - του μεταλλαγμένου 'νέου' ΑΤΛΑΝΤΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,  ο 'κυβερνητικός εκπρόσωπος'  (τίνος κρατιδίου άραγε ?) ανέφερε δημόσια – ανεπαίσχυντα θα έλεγα.. - ότι οι πρόσφατες δηλώσεις των Τροικανών (Τρόικα = Τροία ... για οποίον ΟΡΑ) αποτελούν παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας.  

Οι  Τροικανοί  ονομάζονται από τα δελτία ειδήσεων 'ευρώ-ατλαντική επιτροπή'.  

Τι άλλο θέλουμε πια να πεισθούμε ?  

Εάν εξεγερθούμε - που θα γίνει σύντομα - θα μας στείλουν τους αφελείς  Τούρκος... και τότε θα ξεκινήσει το ντόμινο του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου.  Με τα 700 εκατομμύρια νεκρούς στρατιώτες σε...3 ημέρες.

ΝΑΤΟ  =>  ΟΤΑΝ ...  όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου...  

Η εποχή των ΑΡΙΣΤΩΝ , λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη, έχει περάσει ανεπιστρεπτί...   

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ 2000 ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΤΗ ΖΩΗΣ

 ΕΛΛΑΣ.   ΧΩΡΑ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ

 

ΟΤΙ ΑΦΑΙΡΕΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΕΡΙ ΕΛΛΑΔΟΣ.

 

Είναι η περίοδος διακυβέρνησης του σμήνους των 13 γαλαξιών  από τον Δία.

 Η περίφημη σειρά ταινιών ‘ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ’ αυτό είχε θέμα της… Την ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ.  Η αυτοκρατορία είναι του ΚΡΟΝΟΥ.  Το παιδάκι με τα χαρίσματα είναι ο ΔΊΑΣ, ο οποίος στο τέλος γίνεται δούλος του ίδιου του σατανά. Να μη ξεχνάμε τον πραγματικό άρχοντα του κόσμου τούτου, που κοροϊδεύει όποιον μπορεί. Και ανθρώπους και Νεφελήμ, βάζοντας τους μεν να σφάζονται με τους δε και ενίοτε μεταξύ τους.  Ο νεαρός ξανθός πρίγκιπας και η αδελφή του είναι προφανώς ο Απόλλων και η Άρτεμης.  Οι ‘αποστάτες’ είναι οι δυνάμεις του Δία.  Οι κλώνοι δημιουργούνται στην Ατλαντίδα – μέσα σε νερό -  σαν στρατός του Κρόνου και των Τιτάνων (ΤΙταΝ = Τι ήταν ? οι Νεφελήμ φυσικά… ) 

 Όλα αυτά τα πλάσματα τα έχουν προβάλει, ΣΑΝ ΗΡΩΕΣ ΤΑΧΑ ΜΕ ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ, στις παντοειδείς κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες και σειρές οι σύγχρονοι δούλοι και κόλακές τους… Δηλητηριάζοντας τις ψυχές μας και των παιδιών μας, προσπαθώντας να αναβιώσουν τον αρχαίο φόβο’ , την εποχή δηλαδή προ Δία, όταν οι Νεφελήμ έτρωγαν τους ανθρώπους.

 Ο αναμενόμενος αντί-χριστός, θα είναι προφανώς μίξη Νεφελήμ βασιλιά και θνητής γυναικός εκ του Ατλάντιου γένους των ΔΑΝ.  Ο προφήτης του θα είναι ανθρωπόμορφος Νεφελήμ.

 Οπου ανά τους αιώνας υπάρχει ορολογία ΝΕΑ ΤΑΞΗ, πίσω της κρύβεται η προσπάθεια των Νεφελήμ να ξανακυριαρχήσουν στον πλανήτη αυτό και το ηλιακό σύστημα. 

 Πίσω από τους εξωγήινους κρύβονται οι Νεφελήμ.

72 γένη  είναι, όσοι και οι μεσημβρινοί της γης… (6 χ 12) είναι τα μιαρά γένη που ζουν στον πυρήνα της γης … αναφέρομαι παρακάτω.

Η πρώτη κατηγορία Νεφελήμ γεννήθηκε από τη μίξη θνητών γυναικών με τους φλογερούς υπηρέτες του θεού, τους πανίσχυρους Ελοχήμ.   δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι οι Ελοχήμ. αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό (αλλά γιατί επτά σφραγίδες ?  Η απάντηση στο βιβλίο του μέγιστου προφήτη Ενώχ.. οι επτά καιόμενοι άγγελοι που του δείχνονται… καιόμενοι = τιμωρία, τιμωρία = παράβαση θεϊκής εντολής… ενήργησαν προφανώς αυτόβουλος , παρέβησαν θεϊκή εντολή και κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν… επτά είναι και οι ‘άγγελοι’ που θα σαλπίσουν = αρχίσουν, ενεργοποιήσουν, τα 7 δεινά της ανθρωπότητας στην Αποκάλυψη του Ιωάννου… )   δεν υπάρχουν στις 9 τάξεις του ουρανού οι Ελοχήμ…

Οι απόγονοι Ελοχήμ και ανθρώπων ήσαν οι γίγαντες…  αλλά και οι Νεφελήμ.    οι πρώτοι Νεφελήμ ήσαν οι γαλάζιου γίγαντες – εξάμετροι -  που ήταν σχετικά καλοί σαν πλάσματα.  ήταν μάλλον το καλό ΄ γένος της Ατλαντίδας… σήμερα στην Ινδία τους έχουν σα θεούς σε εικονίσματα , παντού. από το ταξί που θα μπείτε μέχρι στο σπίτι, στους δρόμους, παντού..

Η δεύτερη γενιά  των Νεφελήμ γεννήθηκε από το θύλη της Π. Διαθήκης, τον πρώτο εκπεσώντα άνθρωπο (Α’ κεφ. γένεσης. ‘ποιήσωμεν ανθρώπων κατ’ εικόνα και ομοίωσαν – για να ομοιάσει με μας, το θεό -  , άρσεν και θήλυ ποιήσωμεν αυτούς…)   και τους Νεφελήμ…

Αυτό είναι το πιο ‘καθαρό’, - και επικίνδυνο - κατ΄ αυτούς (στο ιερό τους βιβλίο ‘Ταλμούδ’ ή Μαύρη Βίβλο, ’θρησκεία’ που ήταν των Βαβυλωνίων – Ασσυρίων (***) και μετά την παρέλαβε η λαίλαπα της ανθρωπότητας , οι σιωνιστές. δε λέω Εβραίοι, γιατί δεν πιστεύουν όλοι οι  Εβραίοι σε αυτούς.. ο Ιακώβ πχ ξέκοψε από αυτή την πίστη και γύρισε στον αληθινό θεό. )  γένος…   και το πιο επικίνδυνο.  η έδρα τους είναι το Γιουκατάν στις Η.Π.Α και το Μόναχο στη Γερμανία.  οι τελευταίοι είναι οι Βρυλ, αυτούς που ο Χίτλερ και οι  ‘ss’  έψαχναν να …ενωθούν μαζί τους.

Αυτοί που τους γλύφουν και τους προσκυνούν λέγονται κόλακες… (μασόνοι –τέκτονες –καθαροί – ιεχωβάδες – ’κόκαλα και κρανία’ και όλα τα πνευματικά περιττώματα της γης)  βρυλ + κόλακες = βρυκόλακες.

Στην αρχαία Ελλάδα η διαμάχη αυτή είναι γνωστή ως ‘μελ’  και ‘βρυλ’  (μελ+ ιλλυσια πεδία = μελίσσια , Βρυλ + Ηλλυσια πεδία = Βρυλισια).  είναι η διαμάχη βρικολάκων με τους λυκανθρώπους, που ο Δίας δημιούργησε ( Λυκαων – Αρκαδια κλπ)   για να αντιπαλαισει με τους βρΥκόλακες…

Αλλά οι λυκάνθρωποι ανεξαρτητοποιηθήκαν αργότερα  και έγινε ο πλανήτης και το ηλιακό σύστημα θέατρο επιχειρήσεων και φοβερών συγκρούσεων.

Κύριο χαρακτηριστικό των Νεφελήμ είναι ότι μπορούν να υλοποιούνται και να απυλοποιουνται κατά βουλησιν…  Ζουν και στις 2 διαστάσεις ..  Εκδηλώνονται και στην ύλη και στο άυλο. Εκδηλώνονται διπλά. Το ΔΙΠΛΟ ΕΨΙΛΟΝ , το σύμβολό τους, αυτό ακριβώς κωδικοποιεί. 

   

ΙΩΛΚΟΣ.  Το περίφημο κτίσμα σε σχήμα διπλού 'Ε'

Οι άνθρωποι τους έβλεπαν να κινούνται αστραπιαία, γοργά …και τους ονόμασαν γοργούς νόες = γοργόνια…  τα γοργόνια όμως   έτρωγαν ανθρώπους…ενώ οι ολύμπιοι ’θεοί’ όχι…έτσι θεοποίησαν τους Νεφελήμ του γένους του Δια , γιατί τους έσωσαν από τα δόντια των λοιπών του είδους τους.

 

 Αριστερά πάνω : Γοργόνια γένους ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥ πάνω σε ασπίδα.  Δεξιά. Γοργόνιο γένους Μπαχωμεχ (βρυκολάκων) πάνω στην ασπίδα του Λεωνίδα. Θερμοπύλες.

 

Ο Δίας ονομάσθηκε προς τούτο -  από τους ανθρώπους  - ‘δίκαιος’ και από τους λοιπούς Νεφελήμ (τιτάνες) ‘αποστάτης’ , ως αυτός που τους στέρησε μια τόσο νόστιμη τροφή…

Και αυτούς που μας έτρωγαν, ακόμα και σήμερα, το μεγαλύτερο ποσοστό ‘ανθρώπων’ , τους θεωρεί…θεούς του.. Οι Ινδοί πχ και όλοι οι λαοί της Ασίας. Ολοι αυτοί πιστεύουν στους Νεφελήμ.

Να σημειώσουμε εδώ ότι οι γυναίκες που συνευρεθησαν με τους Ελοχήμ και γεννήσαν τους Νεφελήμ, καταδικαστήκαν από το θεό να μη φύγει ποτέ το πνεύμα τους από τον πλανήτη και να μη ‘ησυχάσουν’ ποτέ – να μη θεωθουν-  στην αιωνιότητα… έχουν μείνει πνευματικά στη γη. στοίχειωσαν. είναι οι νεράιδες ή σειρήνες ή  μούσες (μη ουσίες) κλπ.

Αφού οι Νεφελήμ κυριαρχούσαν στον πλανήτη για δεκάδες χιλιάδες χρόνια  και είχαν τους ανθρώπους δούλους και για τροφή τους (εξ ου και η ονομασία 'βρωτοι', το τελευταίο γένος ανθρώπων, εμείς…  η ονομασία αυτή  υπάρχει στα ανθρώπινα γένη από τον πλάκωνα αλλά υφίσταται και στην ορθοδοξία.  σε πολλές περγαμηνές που κρατά ο άρχων Μιχαηλ στην δεξιά πύλη των ιερών, αναφέρεται η λέξη βρωτος και όχι άνθρωπος… αυτό για να μη νομίζουν μερικοί ότι τα περί Νεφελήμ είναι παραμύθια…    προσωπικά έχω συναντήσει την εικόνα αυτή του αρχαγγέλου στο εκκλησάκι  του προφήτη Ηλία, πάνω από το Λιτόχωρο, στην είσοδο της χαράδρας του Ενιππεα… ) …

 

  ΑΝΩ : Χρυσές αναπαραστάσεις γοργονίων του γένους Μπαχωμέχ (βρυκολάκων). Κρατούν 2 φίδια. Οφις είναι το χωροχρονικό πέρασμα. Κρατούν τη γνώση να μεταβαίνουν από την ύλη στο πνεύμα και αντιστρόφως.

 

Στην προσωπική μου ιστοσελίδα  έχω ερυανα για την ιστορία γενικά και για αυτούς… http://www.geoment.e-e-e.gr/  

Ο Κρόνος με κάποια τεχνολογία που περιγράφω εδώ

http://www.geoment.e-e-e.gr/publication8.htm    δεν 'ετρωγε΄τα παιδιά του αλλά προφανώς τα φυλάκιζε στα Τάρταρα.. αλλιώς πως θα τα ελευθέρωνε ο υιός του Κρόνος ?  γιατί τα ελευθέρωσε κατόπιν ... 

Ο Δίας , λοιπόν, είναι αυτός ο Νεφελήμ  που ανέλαβε την εξουσία και εκπλήρωσε τη θεϊκή προφητεία (Π. Διαθήκη βιβλίο του Ενώχ). Δηλαδή έκανε τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των Νεφελήμ, διαλύοντάς τους κυριολεκτικά.

http://www.geoment.e-e-e.gr/enox.htm

Περί ελευθερώσεως των ανθρώπων από τα δόντια όχι μονό των Νεφελήμ (τιτάνων ή δρακών ή θεών ή βρικολάκων ή λυκανθρώπων  ή ειδώλων ή γοργών νοών ή γορονίων κλπ ), υπάρχουν εδώ λεπτομέρειες   http://www.geoment.e-e-e.gr/nefelim.htm ).  Όπως επίσης και περί των  κλώνων, που οι Ατλαντες  είχαν ‘κατασκευάσει’ με χρήση γεννητικής μηχανικής και των λοιπόν τεράτων αλλά και των γιγάντων,  της πρώτης γενιάς από τη μίξη Ελοχήμ και ανθρώπων...

Εξ ου Γιγαντομαχία  (πρώτα έπρεπε να εξαλείψει ο Δίας τους γίγαντες) και μετά τους αντιφρονούντες Νεφελήμ ( Τιτανομαχία) .

Αλλά η εντολή που πήρε από τους αρχαγγέλους ο Δίας ήταν να διοικήσει 1000 χρόνια και μετά να αποχωρήσει από τη γη για άλλο ηλιακό σύστημα. δεν το έκανε και είναι φυλακισμένος μέσα το 'βουνό των θεών στα Ιμαλάϊα...με άλλους 5 ακόμα 'ολύμπιους θεούς'.

Οι Ατλαντες είναι παιδιά του Ποσειδώνα,  μίξεις Νεφελήμ με Νεφελήμ, αλλά και με ανθρώπους.   υπάρχουν ακόμα... οι 12 φυλές των Εβραίων είναι η καθαρά ανθρώπινη φυλή τους (το ‘πυρόξανθο γένος’,  το γένος του Αβρααμ,  που οι Ολύμπιοι επέτρεψαν μέσω της δυτικής Αφρικής να μεταναστευσει στην Αίγυπτο..) ...  η 13η είναι μη ανθρώπινη φυλή και ζει κάτω από τους πάγους στην Ανταρκτική .. η 14η φυλή έχει φύγει στο Διάστημα... η ‘επανακαμψή’ της έχει σηματοδοτηθεί από το σιωνοκρατούμενο προπαγανδιστικό κέντρο του ‘ιερού ξύλου’  (holy wood = Χόλυγουντ, δηλαδή η ενθύμηση στους ανθρώπους της παράβασης της θεϊκής εντολής.

Βάζουν στο στόμα μας την ίδια μας την αιτία της πτώσης για να μας τραυματίζουν ψυχικά.    (**)

http://www.geoment.e-e-e.gr/publication7.htm


Ο  Δίας κλήθηκε από τους Νεφελήμ αποστάτης, γιατί χάλασε την κυριαρχία των Νεφελήμ στη γη...

Αυτή η κυριαρχία όμως ποτέ δε χάθηκε...
ο Δίας έκλεισε στο κέντρο της γης ή Κοίλη Γη ή Τάρταρα τους αντιπάλους και αντιφρονουντες.. δεν είχε όπλα να σκοτώσει ψυχές ...  αυτό το όπλο το έχει μόνο ο δημιουργός των πάντων ο τριαδικός θεός..  είναι η πύρινη δίστομος και φοβερά ρομφαία των Αρχαγγέλων... αυτή ότι ον ακουμπήσει το διαλύει κυριολεκτικά... αυτό είναι ο πραγματικός θάνατος...  η καταστροφή ψυχών...

Πολλοί Νεφελήμ κατάφεραν να απυλοποιηθουν... να αφήσουν τα υλικά κελύφη και να γίνουν πνεύματα. αυτοί ξέφυγαν από το Δια σε άλλα ηλιακά συστήματα και έκαναν στρατούς... (Ανδρομέδα, Σύριος κλπ)  

Οι Νεφελήμ είναι οι Γωγ και Μαγωγ που στην Αποκάλυψη του Ιωαννη θα καταστρέψουν τη γη ...  http://www.geoment.e-e-e.gr/telos.htm

Είναι τα 72 μιαρά έθνη του Οσίου Ανδρέα του κατά θεόν σαλού...   http://www.geoment.e-e-e.gr/alextafos.htm

Οι εναπομείναντες λοιπόν Νεφελήμ, έρχονται το βραδύ στον ύπνο μας και μας ρουφάνε ενέργεια ... με αυτή τρέφονται...

Αυτοί είναι οι εφιάλτες μας... δε μας τρώνε υλικά , αλλά ενεργειακά...   αυτή ήταν η ‘αμβροσία και το ‘νέκταρ’ των θεών του Ολύμπου …  έτσι πιστεύω… 

Φαίνεται ότι για το λόγο αυτό οι μοναχοί κάνουν αγρυπνία... γιατί μονό το βραδύ γίνεται αυτό...δεν μπορούν την ημέρα... αυτοί είναι οι πραγματικοί βρυκόλακες...  και δεν παθαίνουν τίποτα οι άυπνοι μοναχοί… με 2-3 ώρες ύπνο με το φως της ημέρας μια χαρά είναι… γιατί δεν δίνουν τροφή στους βρικόλακες.. στις ‘σκιές’  ..

Αυτά βέβαια τα λένε οι ίδιοι οι Νεφελήμ  στη 'μαύρη βίβλο των Μπαχωμεχ΄ . των βρικολάκων δηλαδή...  Αυτό είναι το Ταλμούδ. Το ‘ιερό ‘ βιβλίο των Εβραίων που ‘κληρονόμησαν’ κατά τη σαραντάχρονη σκλαβιά τους στην Βαβυλώνα.    (***)

Ολα αυτά υπάρχουν στην ορθοδοξία κεκαλυμμένα όμως...
Διάβασε  πολύ άγιο Νικόδημο Αγιορείτη...  θα δεις ότι οι δαίμονες (δ + εμμονή  = οι έχοντες εμμονή με το 'Δ' που είναι ο θεός και κατ’  επέκταση , ο άνθρωπος που θεώνεται δηλαδή...)  αν μπουν στο υλικό σώμα καταστρέφουν την καρδία, δηλαδή την ενεργειακή πηγή της ψυχής, δηλαδή τοενεργειακό μας σώμα το διφυές, πνεύμα ψυχής και ουσία ψυχής...

Οι Αγγελοι και οι δαίμονες διαθέτουν μονό πνεύμα ψυχής...

οι Νεφελήμ και τα δυο.  το ιδίωμα τους είναι ότι μπορούν να υλοποιηθούν και να  απυλοποιηθουν...

Αλλά δεν είναι μόνοι. Οι Αρχάγγελοι και Αγγελοι του θεού τους επιβλέπουν.

Το αυτεξούσιο του ανθρώπου κυβερνά τον πλανήτη.

Οσο ευχόμαστε προς το θεό - δημιουργό , δεν έχουμε πρόβλημα. Οσο υποτασσόμαστε στους Νεφελήμ (μασονικές στοές, τεκτονικές, οργανώσεις , καθαροί, Ιλουμινατοι, χιλιαστές κλπ κλπ αλλά και ολόκληρες θρησκείες ως ινδουισμός , ισλαμισμός (πχ Αλλάχ  = άλλα + χ  = οι άλλοι, οι Νεφελήμ που σφραγισθήκαν ) , Ινδιάνοι , ιθαγενείς Αφρικής, Αυστραλίας, και παμπολες θρησκείες...). Δυστυχώς  με το θέλημα μας τους κάνουμε ισχυρούς..

Αυτό προσπαθούν να κάνουν τώρα με το να φοβίζουν τους ανθρώπους με οικονομικό πόλεμο...

Τρέφονται από το φόβο μας... 

Τρέφονται  από την απιστία μας στον δημιουργό μας...

Τρέφονται από τα μίση μας και τα πάθη μας...

Τρέφονται  από κάθε τι μη αγαθό... 

Απλά πράγματα... 

 Η ειρήνη του Κρόνου.... και τα πράσινα αλόγα του Μινχάουζεν...

Υπόψη  ότι και ο Δίας σκότωνε ανθρώπους, όπως  και οι ολύμπιοι... αλλά όχι για τροφή ...  για διατήρηση της αρχής και εκφοβισμό ... Μέτρα τήρησης τάξης και κοινωνικής πειθαρχίας.

Η εποχή της ειρήνης επί βασιλείας Δια υπάρχει ζωγραφισμένη σε πολλές χριστιανικές μονές και εκκλησιές...   Τότε που τα τέρατα - οι νεφελήμ και οι γενετικές μεταλλάξεις που δημιούργησαν στη γη- ζούσαν αρμονικά με τους ανθρώπους (φωτογραφία κάτω) .

 Ηταν μια χιλιετία που αναπτύχθηκε όντως πολιτισμός...  Παρακάτω παραθέτω 6 φωτογραφίες από τη ΜΟΝΗ ΓΑΛΑΤΑΚΙ στη Β.ΕΥΒΟΙΑ. Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ. ΤΕΡΑΤΟΜΟΡΦΑ ΟΝΤΑ - οι φήμες λένε ότι ήταν δημιούργημα γενετικής μηχανικής των Ατλάντων - ΖΟΥΝ ΕΙΡΗΝΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Προσέξτε ότι υπάρχουν ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΙ με ..πόδια (δεξιά στην κάτω εικόνα).  Δηλαδή  οι κρύσταλλοι είχαν κάποτε ζωή ..    ΟΛΑ ΤΑ ΤΕΡΑΤ ΠΡΟΣΒΛΕΠΟΥΝ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΘΕΟ. ΚΟΙΤΟΥΝ ΑΝΩ ... ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ.

Οι τοιχογραφίες αυτές έγιναν το 1500 από τους λεγόμενους ΘΗΒΑΙΟΥΣ, γνωστή οικογένεια αγιογράφων..  

 

 

  Ενας ακέφαλος  (πάνω αριστερά) , τέρατα που έμοιαζαν με ανθρώπους αλλά δεν είχαν κεφάλι και ένας κένταυρος (δεξιά πάνω). Στην κάτω εικόνα διακρίνεται ένας ΣΚΙΟΠΟΔΑΣ (κίτρινος κύκλος).  Τα τέρατα αυτά είχαν τεράστια πόδια και έκαναν σκιά στο σώμα τους.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μετά ηρθε ο Ιησούς Χριστός...     και αυτό φαίνεται από τον τελευταίο χρησμό του μαντείου των Δελφών.. (****)

 O  Απόλλων ομολογεί ότι ένας νέος θεός, πολύ πιο ισχυρός - από τους Νεφελήμ - θα έρθει στη γη.. και λαβών την εντολή υπακούει και αποχωρεί,,,    Δίας , Αθηνά και 4 άλλοι εκ των ολυμπίων θεών  υπάκουσαν. 

Οι Oλύμπιοι Νεφελήμ είναι οι 'ΕΛ'.    Η ομάδα 'Ε' είναι άνθρωποι προσκείμενοι σε αυτούς (Ωνάσης, Θεόδωρος Βαρδινογιάννης...)

Λένε λοιπόν - δεν μπορεί να Δία - σταυρωθεί - ότι οι 'ΕΛ' θα επανακάμψουν στη γη...  έχουν τεράστιο στρατό...  και μέσα και τεχνολογίες ακατανόητες...  γιατί απλά βλέπουν και στις άλλες Διαστάσεις...

Αυτό είναι που οι κρατούντες τη γη - υπό το βλέμμα των Αρχαγγέλων πάντα - Νεφελήμ φοβούνται ότι θα συμβεί το 2012. Μια επίθεση από τον ήλιο...   από τους εξωτερικούς πλανήτες...

Και φαίνεται , από φωτογραφίες της ΝΑΣΑ ότι κάτι πολύ σοβαρό - ενεργειακά - γίνεται εδώ και καιρό στον ήλιο...

Να μη ξεχνάμε ότι τους Κινέζους στις ελληνορθόδοξες προφητείες θα κάψει φωτιά από τον ουρανό...    Ποιοι και πως δεν αναφέρεται ...

Επίσης κάποια αόρατη δύναμη θα τσακίσει τους Τούρκους όταν φθάσουν στα 6 μιλιά από την Ελλάδα...   Ποιοι και πως , δεν αναφέρεται ...

Δεν μπορώ να πω ναι ή όχι...  αλλά η ρήση του Αγίου πατρός Παισίου σε Έλληνα αξιωματικό όταν τον ερώτησε για τους εξωγήινους ήταν : θα δουν πολλά τα ματιά σας... μη τους πιστέψετε...

Είναι μάλλον σίγουρο ότι θα είμαστε μάρτυρες μιας διαγαλαξιακης διαμάχης Νεφελήμ.  Κρονιων κατά ΕΛ ...

Οι Kρονιοι έτρωγαν ανθρώπους...  Oποιου του αρέσει να τον τρώνε ας τους θαυμάζει... 

Προσωπικά τον αγγυλομυτη 'θεό'  δεν τον θέλω (μιας και πιάσαμε τον βοσκό Ησίοδο που έγινε μεγας από αυτά που του έλεγαν οι μη ούσες ή μη ουσίες ή πνεύματα ή νεράιδες ή τιμωρημένες θνητές που ζευγάρωσαν με τους Ελοχήμ και γέννησαν τους Νεφελήμ ...).

Εδώ εκθέτω πολύ,  προσωπικό υλικό (φωτογραφίες μου)  , για όλα αυτά…http://www.geoment.e-e-e.gr/paradoxgr.htm

 Kατά τον μακαρίτη, φίλο, Ι.Π. Φουράκη οι Κρονίδες αναγνωρίζονται ακόμα και σήμερα από ίχνη ουράς  που διαθέτουν και σήμερα και η οποία έιτε είναι εμφανής (kάτω εικόνα ) .

 

Εμφανέστερη είναι η περίπτωση του μικρού αυτού ΕΚ μουσουλμάνου ΠΑΤΡΟΣ  Ινδού (ΙΝΔΙΑ = ΗΝ του ΔΙΑ. Το ΗΝ σημαίνει 'είναι'  στην Ελληνικήν , προ κρονίδου Ραούλ μεταστροφής της. Τι ήταν του ΔΙΑ η περιοχή αυτή ?  Μα φυσικά ΠΕΔΙΟ ΒΟΛΗΣ. Τα 'ινδικά '  έπη ΜΑΧΑΜΠΑΡΑΤΑ και ΡΑΜΑΓΙΑΝΑ περιγράφουν φοβερούς πολέμους (ΤΙΤΑΝΙΜΑΧΙΑ, ΤΙΤΑΝ = ΤΙ ΗΤΑΝ = οι νεφελήμ φυσικά ήταν) . Ο ΔΙΑΣ καταστρέφει ολοσχερώς την ΙΝΔΙΑ και τους εχθρικούς εκεί νεφελιμ, οι οποίοι λατρεύονται ως θεοί απο τους Ινδούς ακόμη και σήμερα.)  περισσότερα αναφέρω εδώ      

   

 Οι νεφελήμ , ως σημερινοί 'θεοί' των Ινδών. (κάτω αριστερά εικόνα).   700 εκατομύρια άνθρωποι λατρεύουν αυτούς που κάποτε τους έτρωγαn. Τους ΓΩΓ και ΜΑΓΩΓ της αποκαλύψεως του Ιωάννου.   Στο μέσον ο ΒΟΥΔΑΣ. ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΦΕΛΗΜ. ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟΥΣ ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ ΛΟΒΟΥΣ ΤΩΝ ΩΤΙΩΝ ΤΟΥ.  Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΗΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ. 

   

  Αλλο σημείο αναγνώρισης των Κρονίδων, είναι τα αυτιά τους (πάνω δεξιά εικόνα) .  Δεν φέρουν καθόλου λοβό (αντίθετα με τους ΕΛ , δες τους Αιγύπτιους ή κάποιους Ανατολικούς ΠΕΛΑΣΓΙΚΟΥΣ λαούς ,ως ο Βούδας, τι σημασία δίδουν στο λοβό του ωτίου και θα καταλάβεις.) και μπορεί να είναι τριγωνικά πάνω.

 Στην ανατολική φιλοσοφία – που έχει αντιγράψει πολλά στοιχεία από τον Ασκληπιό – τα ωτία (αυτιά) είναι μια μικρογραφία του εμβρύου. Στην πραγματικότητα είναι ένα από τα βασικά κέντρα του γεννετικού μας κώδικα. Πάντα, σε όλες τις φυλές, ο μεγάλος λοβός στο αυτί είναι σημάδι ιδιαιτερότητας και σοφίας.  Προσέξτε τις αναπαραστάσεις του Βούδα. Μας δείχνουν μεγάλους λοβούς το ίδιο και όλων των κινέζων σοφών. Πολλοί Αφρικανοί και Ινδιάνοι προσπαθούν να επιμηκύνουν με τεχνητό τρόπο τ' αυτιά τους κρεμώντας βάριά αντικείμένα.

Ο Κουμπλάι Χάν δέχεται να μιλήσει στον Μάρκο Πόλο όταν επισημαίνει ότι έχει "καλό λοβό στο αυτί", ο Ιούλιος Καίσαρας όταν ήθελε να δείξει την εύνοια του σε κάποιον του τραβούσε το αυτί, το ίδιο και ο Χίτλερ. Και αυτά δεν είναι παρά ελάχιστα παραδείγματα για την μεγάλη σημασία που δινόταν πάντα στον λοβό του αυτιού.

Στους καιρούς μας έμεινε το τράβηγμα του αυτιού για άλλους λόγους. Αλλά παρέμεινε.

   Η   ΠΑΡΑΠΟΙΗΜΕΝΗ   ΙΣΤΟΡΙΑ   ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΜΙΝΧΑΟΥΖΕΝ.

  Κάπως έτσι προσπαθούν να παραποιήσουν την ιστορία. Το 'περίφημο΄ΣΤΟΟΥΝΧΕΤΖ... ΚΑΤΑΣΚΕΎΑΣΜΑ ΤΩΝ ΛΕΥΚΟΜΟΓΓΌΛΩΝ ΣΑΞΏΝΩΝ...η ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ...ΙΣΤΟΡΙΑ τους, κτίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα. χωρίς άλλα λόγια...     

 

 

 

 

Παραπομπές :

(*) Στα Eβραϊκά η λέξη «ΕΛΩΧΙΜ» έχει πολλές ερμηνείες. σημαίνει τους Υιούς του Θεού, τους Αγγέλους, τους άρχοντες, τους ΕΓΡΗΓΟΡΟΥΣ. Αλλά και τους φωτεινούς υπηρέτες του ΘΕΟΥ. Η αναφορά στους «ΕΛΩΧΙΜ» δεν είναι εύκολο να αποκωδικοποιηθεί. Η Ρω­μαιοκαθολική Εκκλησία ( επίσημη έκδοση της Καινής Διαθήκης, Vulgata, μεταφράζει το «ΕΛΩΧΙΜ» ως ΄΄τα Παιδιά του Θεού΄΄).  Με το θέμα αυτό ασχολήθηκε και ο Άγιος Αυγουστίνος, ο οποίος στο βιβλίο
«Πολιτεία του Θεού» (
De civitate dei) υποστηρίζει ότι με τον όρο «ΕΛΩΧΙΜ» εννοούνται οι ενάρετοι άνθρωποι, καθώς οι Άγγελοι είναι πνεύματα και δεν έχουν ούτε φύλο ούτε υλικά σώματα. Επομένως, δεν ήταν δυνατόν οι Άγγελοι να συνάψουν σχέσεις με τις κόρες των ανθρώπων..  Επομένως στο βιβλίο του Ενώχ με τη λέξη «ΕΛΩΧΙΜ» εννοούνται οι ενάρετοι.

 

Σφίγκα. Προιόν γενετικής μηχανικής των Ατλάντων.

  Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται και στο βιβλίο της «Γένεσης», όπου στο 6ο  κεφάλαιο (στίχος 6,3) ο Θεός αναφέρεται σε ανθρώπους και όχι σε Αγγέλους, όταν λέει: «Δε θα παραμείνει το ζωοποιό Πνεύμα μου στους ανθρώπους για πάντα, γιατί είναι σαρκικοί». Άρα αυτοί που ενώθηκαν με τις γυναίκες ήταν οι ενάρετοι άνθρωποι και όχι οι Άγγελοι.  Από το ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ γνωρίζουμε  ότι οι Άγγελοι δεν νυμφεύονται, συνεπώς δεν μπορούν να συνάψουν σχέσεις με σαρκικούς ανθρώπους.

Είναι όμως οι «ΕΛΩΧΙΜ» απλοί, ενάρετοι και δίκαιοι άνθρωποι ; Σε άλλο απόκρυφο κείμενο που έχει τον τίτλο «Βιβλίο του αγώνος του Αδάμ», ο Ιάρεδ, - στην Π. Διαθήκη είναι ο πατέρας του Ενώχ - , μιλώντας στα παιδιά του, αναφέρει : «Σας εξορκίζω στη μνήμη του πατέρα μας Αδάμ και του Άβελ και του Σηθ και του Ενώχ, ακούστε με και μην κατεβείτε από το άγιο βουνό, γιατί αν κατεβείτε η ζωή και η ευσπλαχνία δε θα είναι πλέον  μαζί σας και δε θα είστε πλέον παιδιά του Θεού, αλλά του Διαβόλου …  ».

Γνωρίζουμε τις 9 τάξεις (εκ των άνω προς τα κάτω) : Σεραφείμ, Χερουβίμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίες, Αρχές, Αρχάγγελοι, Άγγελοι. Οι ΕΛΩΧΗΜ τελικά δεν πρέπει να είναι άνθρωποι, αλλά κάποια άγνωστη τάξη του Ουρανού.  Σύμφωνα με την γένεση πρώτα ο Θεός εποίησε τους Ελοχίμ και μετά τους Αγγέλους. Οι Ελοχίμ θεωρούνται ανώτερες οντότητες από τους Αγγέλους. Ειδικά ο πρώτος Ελοχίμ. Ο παλαιός όλων των εποχών όπως τον αναφέρει ο προφήτης Ενώχ. Αφού ολοκληρώθηκε η Δημιουργία έδωσε εντολή Ο ΘΕΟΣ να δημιουργηθεί ο άνθρωπος.  Η καθαρά πνευματική υφή του ανθρώπου, στην πρώτη ΓΕΝΕΣΗ (Π.Διαθήκη – 1ο κεφάλαιο της Γένεσης) είναι το ΑΡΣΕΝ και το ΘΥΛΗ.  ‘Ποιήσωμεν άνθρωπον, καθ΄εικόνα και ομοίωσιν ποιήσωμεν αυτούς, άρσεν και θήλυ ποιήσωμεν αυτούς..’ Αυτά εκπίπτουν του ουρανού … (ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ) και δαιμονοποιούνται..  Ειδικά το ΘΥΛΗ, είναι η πόρνη της Βαβυλώνος που αναφέρεται στην του Ιωάννου ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΝ.  Η Λίλιθ των Εβραίων, η Λιλ των μουσουλμάνων. Η μητέρα 2 γενών νεφελήμ.  Των πιο αιμοβόρων και ανθρωπόκακων.

Αφού ο άνθρωπος θα ήταν καθ'ομοίωση των ελοχίμ, κατά την εξέλιξη του θα ήταν ανώτερος από τους αγγέλους. Για αυτό το λόγο έγινε η ανταρσία των αγγέλων με αρχηγό τον πρώτο άγγελο, τον Εωσφόρο ή σατανά ή διάβολο. Οι άγγελοι που εξεγέρθησαν έμειναν γνωστοί ως εκπεσόντες άγγελοι ή δαίμονες.

Στο 2ο κεφάλαιο της Γένεσης, έχουμε την έκφραση : ‘ Πλάσομεν ΑΔΑΜ..’    Και μετά από την πλευρά του ΑΔΑΜ , έχουμε την πλάση της ΕΥΑΣ.   Η ΕΥΑ ακολουθεί τον διάβολο και ο ΑΔΑΜ την ΕΥΑ.. . Και αυτή είναι η έκπτωση εκ του Παραδείσου. Εκβάλλονται αμφότεροι και άγγελος Κυρίου φυλάσσει πλέον την κλειστή θύρα του Παραδείσου.

Στο 3ο κεφάλαιο της Γένεσης ο Κύριος ΄…ενέδυσεν αυτούς δερμάτινο μανδύαν..’ Δηλαδή ο ΘΕΟΣ δίδει σάρκα και οστά στο πνεύμα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος υλοποιείται.  

Αλλά τι είναι ο ΑΔΑΜ ? Σύμφωνα με τον Άγιο πατέρα Παίσιο, ΑΔΑΜ είναι ο ΝΟΥΣ. Και ΕΥΑ           είναι η ψυχή. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΈΣ ΥΠΟΣΤΆΣΕΙΣ, ΑΜΦΌΤΕΡΕΣ.  Μέσα σε σάρκινο μανδύα.  Αυτό η Ορθοδοξία το ονομάζει ΘΑΝΑΤΟ… Είμαστε σε θάνατο.  Όχι σε ζωή πάνω στον πλανήτη αυτό.   

Κατά την πτώση του ανθρώπου, έδωσε εντολή ο Θεός να επιτηρούν την γη και τον άνθρωπο 201 Ελοχίμ και στον άνθρωπο την εντολή αυξάνεστε και πληθύνεστε. Το πληθύνεστε σημαίνει να γίνεστε περισσότεροι το αυξάνεστε σημαίνει να εξελίσσεστε σε αυτό που είμαστε προορισμένοι να ΑΧΘΟΥΜΕ.

Δηλαδή να αχθούμε στο ΚΑΘ ΟΜΟΙΩΣΗ των Ελοχίμ. Οι 201 ελοχίμ που δεν έχουν το δικαίωμα του αυξάνεστε και πληθύνεστε, αντί να κρατούν μακράν τους δαίμονες (Δ + εμμονή = οι έχοντες εμμονή με το ‘Δ’. το ‘Δ’ σαν σύμβολο είναι ο ΘΕΟΣ. Υπάρχει σε πολλούς χριστιανικούς ναούς. Οι ξεπεσμένοι άγγελοι εμμένουν στο να πολεμούν τον άνθρωπο…)  όμως είδαν τις κόρες (τους σαρκικούς ανθρώπους)  των ανθρώπων (ο πνευματικός άνθρωπος στον Παράδεισο) και συνευρέθησαν με αυτές.   Πως ? Προφανώς είναι οντότητες που έχουν την ικανότητα να υλοποιούνται και απυλοποιούνται. 

Τα όντα που δημιουργήθηκαν  από την ένωση Ελοχίμ και ανθρώπων (γυναικών)
ονομάσθηκαν ΝΕΦΕΛΗΜ. Ήταν πλάσματα ξεχωριστά, με ικανότητες των Ελοχίμ.  

Η δεύτερη γενιά μετά τη συνεύρεση των ΝΕΦΕΛΗΜ και των θνητών γυναικών, ήταν οι ΓΙΓΑΝΤΕΣ.  Και συνεχίσθηκε αυτή η ανομία με τη γένεση πολλών οντοτήτων, τα οποία στην αρχή είχαν τον άνθρωπο σα δούλο. Αλλά στη συνέχεια οι νεφελήμ τρώνε τους ανθρώπους. Τους χρησιμοποιούν για ΒΡΩΣΗ. ΒΡΩΤΟΙ είναι κατά τον Πλάτωνα οι σημερινοί άνθρωποι.  Η κραυγή απόγνωσης των ανθρώπων φθάνει μέσω των αγγέλων στο ΘΕΟ, Ο Οποίος δίδει εντολή σε Αρχαγγέλους να σταματήσουν το μακελειό στη γη.  Καταριέται τους νεφελήμ, ώστε να δουν τα παιδιά τους να αφανίζονται από τους ίδιους (βιβλίο του ΕΝΩΧ).

Από τον νεφελήμ ΚΡΟΝΟ – εδρεύει στο Κρόνιο Άντρο, στο οροπέδιο στο Λασίθι -  (μια απλή ανάλυση του λήμματος δίδει  ΛΑΣ + ΗΘΗ , όπου ΛΑΣ στα Δωρικά σημαίνει πέτρα, ύλη. Δηλαδή τα ήθη των πνευμάτων –Ελοχίμ – στην ΥΛΗ. Η ανομία να συνευρεθούν με τις θνητές γυναίκες … στο πρώτο επίπεδο – ΕΜΦΑΙΝΟΝ – του Ελληνικού κραδασμικού , δεν έχει σημασία η γραφή αλλά η προφορά . Δες περισσότερα εδώ)  γεννιέται ο Δίας. Ο νεφελήμ ΔΙΑΣ ή  ΖΕΥΣ. Ο αποκαλούμενος από τους νεφελήμ και ως ΑΠΟΣΤΑΤΗΣ.  Ο ΔΙΚΑΙΟΣ αποκληθείς από τους ανθρώπους.   Υπάρχουν ακόμη – σε λίγο βέβαια οι κόλακες των άλλων γενών νεφελήμ που ορίζουν τις τύχες της μητροπολιτικής Ελλάδος θα τα εξαλείψουν…- ονόματα του ΔΙΟΣ σε οδούς όπως στην οδό Σωτήρος Διός.  Αυτός που έμελλε να υλοποιήσει τη ΘΕΙΚΗ εντολή. Ο Δίας δημιουργεί δικό του στρατό από νεφελήμ και μείξεις νεφελήμ – ανθρώπων (ημίθεοι , ως ΠΕΡΣΕΑΣ, ΗΡΑΚΛΗΣ κλπ)  και αρχικά στρέφεται κατά των γιγάντων. Έτσι αρχίζει η ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ (Ησιόδου  Θεογονία – Κοσμογονία). Τους αφανίζει και επικρατεί στον πλανήτη. Ο Δίας έχει πλέον δημιουργήσει το γένος των ΟΛΥΜΠΙΩΝ θεών (νεφελήμ ή είδωλα). Απλούστερα ονομάζονται ‘ΕΛ’.  Κατόπιν στέφεται κατά των νεφελήμ που αμφισβητούν την εξουσία του.

Αυτή είναι η περίφημη ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ…   ΤΙΤΑΝ = τι ήταν ?  Μα τι ήταν? Νεφελήμ που αλληλοσκοτώθηκαν, σύμφωνα με την εντολή του ΘΕΟΥ.  Όσοι δεν συμμαχούν με το ΔΙΑ φυλακίζονται στο κέντρο της γης , τα θρυλικά ΤΑΡ-ΤΑΡ-Α. Σφραγίστηκαν εκεί, εκτός από περίπου 1900, που διαφεύγουν κάπου στην ΑΠΩ ΝΕΙΑ (η Άπω νεία = ΙΑΠΩΝΙΑ).  20.000 Έλληνες αποβιβάζονται εκεί για να τους συλλάβουν στα πυκνά δάση της νήσου ΧΟΚΑΙΝΤΟ.  Ονομάζονται ΑΙΝΟΥ. (αεί + νου = αυτοί που πάντα είχαν νου, οι άνθρωποι ). Από τη μείξη των Ελλήνων , λευκών – ακόμα και σήμερα – Αινού και των εποικησάντων αργότερα την ΧΟΚΑΙΝΤΟ , Σινών (κινέζων) , προκύπτουν οι σημερινοί ΙΑΠΩΝΕΣ… Η τιμιότητα και γενναιότητα των Ιαπώνων, δεν είναι καθόλου τυχαία. Ούτε η αγάπη τους για την Ελλάδα.   Οι περίφημοι ΣΑΜΟΥΡΑΙ, είναι οι απόγονοι των πρώτων πολεμιστών ΑΙΝΟΥ. Λίγοι γνωρίζουν. Πολεμούν τους 1900 δια - φυγώντες νεφελήμ.  Το σπαθί του πρώτου ΣΑΜΟΥΡΑΙ φυλάσσεται σήμερα στη ιερά μονή ΜΑΝΤΑΜΑΔΩΝ ΛΕΣΒΟΥ.    Δίπλα στο μοναδικό ‘άγαλμα’ της Ορθοδοξίας, αυτό του ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ.  Που έφτιαξε ο μόνος επιζών από σφαγή μοναχός, από το αίμα των σφαγιασθέντων και χώμα, όταν είδε τη μορφή του Αρχαγγέλου πάνω από τη μονή…

 Και αν σήμερα πιστεύουμε ότι έχουμε ‘τεχνολογίες’, αυτές είναι αστείες μπροστά σε αυτά που υπήρχαν τότε ( 40.000 χρόνια πχ ? ).  Άλλωστε τα ‘φτερωτά άρματα’, δηλαδή διαστημόπλοια, είναι συχνά φαινόμενα στην Ελληνική και όχι μόνο, μυθολογία.     Αν μελετήσει κανείς το Λεξικό του Ηλίου, ( Χασάπη) θα παρατηρήσει ότι η γη μόνο σε βάθος 100 χιλιομέτρων είναι βραχώδης , στερεή , κρυσταλλική. Μετά , μέχρι τα 2.900 χλμ είναι ρευστή μάζα έχουσα θειούχες και χάλκινες ενώσεις, κυρίως. Μετά τα 3000 χλμ βάθος από την επιφάνεια, στον πυρήνα της γης, είναι η φυλακή των νεφελήμ – τιτάνων, τα τάρταρα.   

Ο πατέρας του ΔΙΟΣ, Κρόνος περιορίζεται στην Ατλαντίδα (Ήπειρος στο κέντρο του Ατλαντικού ωκεανού)  μαζί με τους ομοϊδεάτες του. Αυτά συμβαίνουν περί το 30.000 πχ. Ο Δίας διοικεί από τον Όλυμπο.   Ο ΔΙΑΣ έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο και έχει σώσει τους ανθρώπους από τα δόντια των νεφελήμ.  Έχει εντολή να κυβερνήσει 1000 χρόνια και μετά να αποχωρήσει ομαλά από τη γη , δίδοντας την εξουσία στους δύστυχους ανθρώπους.  Δυστυχώς παρακούει και φυλακίζεται με άλλους 6 ‘θεούς’ κάπου στα Ιμαλάια.  

Τα γένη αυτών των νεφελήμ είναι 17, όσοι οι κίονες στον Παρθενώνα.  Παρθενών ονομάσθηκε διότι ο Θησέας φόνευσε τους νεφελήμ – μινώταυρους και έσωσε πολλούς νέους και νέες της Αθήνας, που ΤΑ ΤΈΡΑΤΑ ΑΥΤΆ τους είχαν για τροφή.  Αυτά για να καταλάβουμε το ρόλο του σοφού ΜΙΝΩΑ ( μη νόα= αυτού που δεν ήταν ΑΔΑΜ , άνθρωπος… Άρα ήταν νεφελήμ , μάλλον Κρόνιος - ανθρωπόμορφος) , του οποίου ο ΜΙΝΟΤΑΥΡΟΣ ( ανθρωποφάγος νεφελήμ) ήταν…γιός.   Αργότερα όσοι μινώταυροι γλίτωσαν κρύβονταν σε απότομες χαράδρες της Κρήτης (ΚΡΗΤΗ = ΚΡΙΣΗ… το ‘Τ’ και το  ‘Σ’ στην Ελληνική δια – λεκτο , συχνά αντιπαρατίθενται…. Η Κρήτη είναι η γενέτειρα του ΔΙΑ. Η κρίση του ΘΕΟΥ. Εκεί που ο εκλεκτός – ΔΙΑΣ- υλοποιεί το θεϊκό θέλημα). Γένη νεφελήμ :     

1. Κρόνου (ανθρωπόμορφοι)  

2. Μαλτσεχ (Ανούβις) , με σώμα ανθρώπων και κεφάλι τσακαλιού (φωτογραφία κάτω) . Μάλλον οι λυκάνθρωποι. Να μη ξεχνάμε ότι ο ΛΥΚΑΩΝ, βασιλεύς της Αρκαδίας, παραθέτει σαν γεύμα βραστό άνθρωπο στο ΔΙΑ. Ο ΔΙΑΣ τον τιμωρεί μετατρέποντάς τον σε ΛΥΚΟ.

 

3.Nαρουντχ (τραγόμορφοι)

4. Bαλάχ με πόδια και κεφάλι τράγου. Οι σάτυροι και Σιληνοί  της ελληνικής μυθολογίας

5. Κένταυροι.

6. Καχρεχ με σώμα ανθρώπου και κεφάλι ταύρου (Μινώταυροι)

7. Οι κοκκινοσώματοι, κερασφόροι.

8.  Ντουσβεχ (κύκλωπες).

9. Λονσντβεχ, με ανθρώπινο σώμα και κεφάλι αιλουροειδούς. Λεοντόμορφοι. Οι προστάτες των Βενετών , Άγγλων κλπ. Οι ‘λεοντόκαρδοι’.  

 

Ανω αριστερά. Μεγας Αλέξανδρος φέρων γδαρμένη κεφαλή λεοντόμορφου νεφελήμ.  Το ίδιο έπραταν όσοι κυνηγούσαν νεφελήμ αυτού του είδους, ως το γένος των ΡΑΝ Ηρακλειδών. Δεξιά. Λεοντοκέφαλος νεφελήμ έχει αρπάξει τον Ηρακλή απο το λαιμό. Πέργαμος. Γλυπτό.

10. Σαχερνεχ με κεφάλι πουλιού και σώμα ανθρώπου.  Στην Αίγυπτο υπάρχουν και σήμερα μορφές τους.

11. Λαχμεχ με σώμα αίλουρου και κεφάλι πουλιού. Οι γρύπες … Το σύμβολο της υποταγής αυτού του γένους υπάρχει παντού στην Ελλάδα. Ειδικά στην Ακαδημία Αθηνών, όπου παράστασή τους υπάρχει στις στέγες, σε προφανή στάση υποταγής. Για να μας τους θυμίζει.

12. Κασναχ με σώμα ανθρώπου και κεφάλι ερπετού. Οι ερπετοειδείς, ή δρακονιανοί, ή ΣΠΑΡΤΟΙ του ΚΑΔΜΟΥ (ΘΗΒΑ) ή ΕΡΕΧΘΕΙΣ των ΑΘΗΝΩΝ.

13. Μασραβεχ με σώμα φτερωτού ταύρου και κεφάλι ανθρώπου. Αυτοί που είναι πίσω από την Περσική αυτοκρατορία.  Το μίσος κατά των Ολυμπίων υλοποιείται στις εκστρατείες των Περσών κατά των Ελλήνων.  Ο λόγος για τον οποίο ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ , μετατρέπει την πρωτεύουσα των Μήδων ( μη + οιδων = αυτούς που δεν είναι ορατοί) σε πέτρες.

14. Ζασραντεχ (οι εκατόγχειρες της ελληνικής μυθολογίας - φωτογραφία κάτω -  και σημερινοί ΄θεοί’ των Ινδών και άλλων λαών της Ασίας).

 

 15. Μπαχομεχ (νυχτεριδόμορφοι). Οι ΒΡΥΛ ή βρυκόλακες.

16. Κασραμπαχ (ακέφαλοι άνθρωποι).

17. Βασρανεχ (γκρι δούλοι ή γκρίζοι ή υποχθόνιοι ή απλά ‘εξωγήινοι’). 

Ανω. Η διαμάχη λυκανθρώπων - βρυκολάκων σήμερα. Σε παιχνίδι. Δηλητηριάζοντας τις ψυχές των παιδιών μας...

Φυσικά δεν τελειώνει εδώ η ιστορία. Οι νεφελήμ που επιζούν στην Ατλάντια Ήπειρο δημιουργούν τους ΚΛΩΝΟΥΣ. Τερατογεννέσεις ανθρώπων – νεφελήμ – ζώων, με σκοπό να δημιουργήσουν στρατό κατά των Ολυμπίων. Περί το 9.600 πχ  ξεσπάει πόλεμος Αθηναίων (δεν ήταν ελ-ληνες) - Ατλάντων με ολέθρια, τελικά αποτελέσματα.  Οι Αθηναίοι με υπέρμαχο την στρατηγό – προστάτιδα,  Αθηνά , κατανικούν αρχικά το στόλο των Ατλάντων παρά τη σημερινή ΜΑΣΣΑΛΙΑ (μας αλιεία. Εκεί που εμείς ψαρεύαμε). Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης ονομάζεται ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ (Olympic Marseig) MAΡΣΕΙΓ  (Μασσαλία). Το ίδιο και η αντίστοιχη της ΛΙΟΝ (λεία ων ? = οι άνθρωποι εκεί ήταν λεία των νεφελήμ ? ).    

Σύμβολο Ατλάντιου ΚΛΩΝΟΥ αποτελεί προφανώς το σύμβολο της εφημερίδος ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  (θαλάσσιος γρύπας, εικόνα κάτω) του αείμνηστου Τζώρτζη Αθανασιάδη, μέλους των ‘Ε’, που εκτελέσθηκε από την ‘ελληνική΄ οργάνωση, 17Ν.  Αρκεί και μόνο το 17  (τα ρυπαρά έθνη ή γένη νεφελήμ) για να καταλάβει κανείς ποιοί κρύβονται πίσω από τούς άνανδρους δολοφόνους, εκτελεστές – πιόνια.  Έ΄, ονομάζεται η οργάνωση η οποία εργάζετο για τους Ολύμπιους νεφελήμ ή ’ΕΛ’.  Οι συνεχιστές των ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ή κάποιας γνώσης των ’ΕΛ’.

 

* Πολλά από τα παραπάνω στοιχεία άντλησα από το έργο ‘Ζουν ανάμεσά μας’, του Δ.Λιακόπουλου.

Τα 72 ΜΥΑΡΑ ΕΘΝΗ, λοιπόν για τα οποία ομίλησε Ο Άγιος Ανδρέας, ο διά ΘΕΟΝ ΣΑΛΟΣ, έχουν 72 βασιλείς, και είναι τα 17 γένη νεφελήμ.  Είναι οι ΓΩΓ και ΜΑΓΩΓ που αναφέρονται στην ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ του ΙΩΑΝΝΟΥ.  Ονομάζονται και "ρυπαρά έθνη". Ο Άγιος Ανδρέας μιλάει για "Ινδαλία" δηλαδή για την περιοχή της Ινδίας και των Ιμαλαΐων (τμήμα κατέχει σήμερα η Ινδία). Υπάρχουν συνολικά 72 πύλες προς τα ΤΑΡΤΑΡΑ.  Αυτές θα ανοίξη ο  5ος άγγελος, σπάζοντας στις έσχατες μέρες τη ‘σφραγίδα’ και θα βγουν ξανά στην επιφάνεια για 150 μέρες οι νεφελήμ στην επιφάνεια της γης, τρώγοντας ξανά τους αμαρτωλούς ανθρώπους αλλά και ζώα…     Αποκάλυψη Κεφ. Θ΄10 : ‘…και έχουσιν ουράς ομοίας σκορπίοις και κέντρα, και εν ταίς ουραίς αυτών εξουσίαν έχουσι του αδικήσαι τους ανθρώπους μήνας πέντε..΄.Από κείμενο του 15ου αιώνα (ο συγγραφεύς παραμένει άγνωστος) .

Γνωστό είναι ότι ο Αλέξανδρος έκλεισε κάποιους από τα βδελυρά έθνη (έχουν πολλές φορές αποδράσει κάποιοι νεφελήμ από τα τάρταρα) στο κέντρο της γης χρησιμοποιώντας χάλκινες πύλες οι οποίες περιβάλλονταν από "ασύγκριτον ύαλο",  είδος γυαλιού ασύγκριτου, που πιθανότατα να σημαίνει κάποιο είδος ενεργειακού πεδίου.  Σε αυτό τον βοήθησαν 2 Ελοχίμ οι οποίοι τον ακολούθησαν από το ναό του ΑΜΜΩΝΑ ΔΙΑ στη ΣΙΒΒΑ της Αιγύπτου στην Ινδία. Αυτός ήταν ο σκοπός του ταξιδιού του Μ. Αλεξάνδρου από την ΙΝΔΙΑ (= ήν του Δία = ανήκε στο ΔΙΑ. Μετά τη μάχη με τους εκεί νεφελήμ – θεούς (εκατόγχειρες) – ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ ή Μαχαραμπάτα, Ραμαγιάνα, Ινδικές βέδες κλπ- ο Δίας κατέκτησε την περιοχή την οποία κυριολεκτικά κατέκαυσε με φοβερά όπλα. Ακόμα και σήμερα οι βράχοι φαίνονται λιωμένοι στην κεντρική Ινδία – ΧΑΙΝΤΕΡΑΜΠΑΝΤ – και είναι εμφανώς στρογγυλεμένοι.   Υπάρχει και κείμενο του 7ου αιώνα το οποίο δικαιώνει και επιβεβαιώνει και πάλι τον
Άγιο Ανδρέα, ότι δηλαδή ο Αλέξανδρος σφράγισε αυτές τις πύλες.

Για τους Νεφελήμ οι άνθρωποι δεν είναι τίποτα άλλο από εκτρεφόμενα ζώα και στην γλώσσα τους μας λένε Γκοϊμ, που σημαίνει καταναλώσιμος.
Οι Νεφελήμ, δεν μπορούν να βγουν από τις πύλες, παρά μόνο οι πολύ πνευματικά ισχυροί από αυτούς, όταν κάποιος
τους καλέσει όπως γίνεται και με το κάλεσμα απλών δαιμόνων.  Οι καλούμενες οντότητες από τους ΜΑΓΟΥΣ , είναι τέτοιοι νεφελήμ. Επομένως η ΜΑΓΙΑ συνδέεται άμεσα με την πνευματική κλίση των νεφελήμ.  

Την επάνοδο τους στη γη οι νεφελήμ την αποκαλούν ‘Μεγάλη Επιστροφή’ ή απλά ΕΠΑΝΑΚΤΙΣΗ.  

(**)   Να σαρκάζονται οι Νεφελήμ , αλλά και οι κατά περίσταση και περίπτωση δαίμονες και ο σατανάς, με το ότι οι άνθρωποι ούτε αυτό μπορούμε να αντιληφθούμε, λέγοντας στο ΘΕΟ :

‘Κοίτα ποιους έπλασες για να μεταστρέψουν το ΜΗ ΩΝ σε ΩΝ… Και δεν άφησες εμάς τους – πρώην- αγγέλους σου  και νυν δαίμονες – να εκτελέσουμε αυτή την αποστολή…’ .  ( Π. Διαθήκη , ΙΩΒ )

Αυτή ήταν η αιτία πλάσης του ανθρώπου από το ΘΕΟ… Το ΚΑΘ’ ΟΜΟΙΩΣΙΝ…  Δημιούργησε ο ΘΕΟΣ τον άνθρωπο  ΟΜΟΙΟΝ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΝ – ΤΟΝ ΘΕΩΝ – για να περάσει τη δοκιμασία της ύλης  - που προφανώς ούτε οι Ελοχήμ κατάφεραν να ξεπεράσουν – και να ΕΠΑΝΑΘΕΩΘΕΙ ο άνθρωπος, αρνούμενος τις υλικές απολαύσεις ( ‘αιτείται και δοθείσεται’, ‘κρούεται και ανοιγήσεται’,  αλλά ‘βιάσασθαι – το ίδιο θέλησα του ανθρώπου – και δοθείσεται’, ο παράδεισος = παρά το ‘Δ’ ίσος… ‘Δ’ είναι Ο Τριαδικός Θεός. ‘Ε’ είναι η εκδήλωση.  Η έννοια της εκδήλωσης έχει να κάνει με την αυτεξούσια φυγή του πνεύματος από τον Ουρανό…

Έτσι για να μη ψάχνουν κάποιοι τον… παράδεισο.  Δεν είναι περιοχή.  Είναι η ΙΘΑΚΗ του ανθρώπου. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ από την ΤΡ(ο)ΙΑ …

Ο ΤΡΙΣ-ΥΠΟΣΤΑΤΟΣ (αρσεν – θύλη –Άγιο Πνεύμα) αρχικά ΠΟΙΗΘΕΙΣ  άνθρωπος (Γέννηση, 1ο Κεφάλαιο, ΠΟΙΗΣΩΜΕΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΤ’ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΩΜΟΙΩΣΙΝ ΗΜΩΝ, ΑΡΣΕΝ ΚΑΙ ΘΥΛΗ ΠΟΙΗΣΩΜΕΝ ΑΥΤΟΥΣ …) που έπεσε ( 6 = το σύμβολο της πτώσης. Αποτελούμενο από κύκλο που συμβολίζει τον Ουρανό και την ουρά που δείχνει την τροχιά του…).

`Κατόπιν  (Γέννηση, 2ο Κεφάλαιο, ΠΛΑΣΣΩΜΕΝ ΑΔΑΜ… ) Αλλά πάλι ο άνθρωπος δεν υπακούει…  Και έβρωσε εκ του ξύλου της ζωής καρπόν.  Η δεύτερη πτώση (66 …) του ανθρώπου.

Στη συνέχεια, (Γέννεση, 3ο Κεφάλαιο, ΕΝΕΔΥΣΕΝ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΡΜΑΤΙΝΟΝ ΜΑΝΔΥΑΝ ... ) ο ΘΕΟΣ μας έβαλε υλικό σώμα (αυτή είναι η έννοια της εκδίωξης από τον Παράδεισο)  στην υπάρχουσα μέχρι τότε πνευματική μας κατάσταση.  

 Αλλά φαίνεται ότι και πάλι ο άνθρωπος δεν θα υπακούσει στο ΘΕΙΚΟ κέλευσαμ , ούτε θα καταλάβει την αποστολή του…  Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ είναι σαφής στο τι θα συμβεί.

Και οι κόλακες και δούλοι Νεφελήμ και διαβόλου άνθρωποι, θα προσκηνύσουν. Οχι όλοι βέβαια… Να μη ξεχνάμε ότι εκατομμύρια ανθρώπων έχουν βρει το δρόμο προς τον ουρανό. Είναι οι ΑΓΙΟΙ.  Μόνο από τη ρώμη 7.000.000 θεώθηκαν τις εποχές των διωγμών.

Ετσι κάθε ανθρώπινη ΄δυστυχία΄είναι η ευκαιρία για τον άνθρωπο να εκτελέση τον λόγο πλάσης από το ΘΕΟ – ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ του.  Είναι το εισιτήριο (εις συ που τηρείς.. ΤΟ ΝΌΜΟ μου)   για να αναχωρήσει για τον Ουρανό.  Έτσι θα γίνει και στις δύσκολες μέρες που έρχονται.

Οι διάβολοι και Νεφελήμ βέβαια τα γνωρίζουν αυτά , για το λόγο αυτό μας γεμίζουν τις ψυχές μας με απογοήτευση και φόβο ώστε να μη βλέπουμε ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ που είναι πλέον καθ΄ οδόν για μας… 

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, ΑΥΤΗ Η ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΥΣΤΥΧΗ ΑΥΤΑ ΘΕΟ-ΣΤΡΑΒΑ ΟΝΤΑ ( ΝΕΦΕΛΗ - ΔΑΙΜΟΝΕΣ), ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΤΟ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΟΥ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ..

ΤΙΣ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΕΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ – ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΦΕΣΗ… ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ – ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, ΠΟΥ ΟΥΣΙΑ ΜΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΜΑΣ..

ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΑΡΕΣΕΙ Η ΓΗ ΑΣ ΜΕΙΝΕΙ ΕΔΩ …  ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕ ΘΑ ΠΑΡΩ…  

(***)  Η ιστορία – Μυθολογία των Α-Συρίων (αυτών που δεν προέρχονται από το ηλιακό σύστημα του Σύριου ή άλλως Α = όχι , ΣΥ = μέσα σε σένα άνθρωπε, ΡΕΊ = ρέει ενεργειακά , δηλαδή αυτοί δεν είναι της ίδιας υφής με αυτό που ρέει μέσα στον άνθρωπο. Αυτό είναι βέβαια η ΨΥΧΗ )   έχει κεντρικό πρόσωπο τον ΓΚΙΛΓΑΜΕΣ.  Η ρίζα ΓΑΜΕΣ και μόνο δείχνει ΡΑΝ, δηλαδή πλάσμα που προέρχεται από μείξη ανθρώπων και Νεφελήμ.

 

Ποιος όμως στα αλήθεια είναι ο ΔΙΑΣ  ;

 Παραθέτω εδώ την αναφορά στο λήμα 'ΑΔΑΜ'  απο το περίφημο λεξικό του ΣΟΥΙΔΑ , όπου αναφέρεται σαφώς ότι πίσω από τον Δία κρύβεται ποιός άλλος, ο διάβολος.

 

      Λίγα για το τέλος της...ιστορίας

Προφητεία Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν Σαλού (6ος αιων M.Χ.)

 

* τα ερυθρά γράμματα είναι προσωπικά μου σχόλια


Ευκαιρήσαντός ποτέ του Επιφανίου επί το αυτό και του Οσίου Ανδρέου, έλαβεν αυτόν εις τον οίκον αυτού, ποιήσαι εν αναπαύσει καν μίαν εβδομάδα και ανεθήναι αυτόν εκ των πολλών πόνων. Και δη καθεζομένων αυτών κατά μόνας, ήρξατο ερωτάν αυτόν περί τε δυστυχίας και μεταβολάς αέρων, και άλλων τινών απορρήτων. Τέλος παρακαλεί αυτόν, ειπείν πώς έσται το τέλος του κόσμου τούτου, και πόθεν γνώσονται οι άνθρωποι το τέλος εγγύς είναι, από ποίων δε σημείων η απόδειξις της συντελείας έσται; οίτε θείοι σταυροί, και αι άγιαι εικόνες, και αι ιεραί βίβλοι, και πώς η Πόλις ημών αύτη η νέα Ιερουσαλήμ παρελεύσεται, οίτε σεβάσμιοι ναοί τι γενήσονται, και των αγίων τα λείψανα που χωρηθώσι, και εν τίνι τα σεμνά της πόλεως ημών μετοικίσθωσι; δέομαι σου σαφήνισόν μοι, σόν γάρ έστι δεδομένον του συνιέναι τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, πόσω μάλλον τα του κόσμου;


ο μακάριος έφη: περί της απελευθερώσεως της Κωνσταντινουπόλεως


Η πόλις αύτη η επάνω πολλών εθνών και πόλεων προκαθεζομένη ανάλωτος έθνεσι γενήσεται, και αχείρωτος. Η γαρ Θεοτόκος εν σκέπη των ιδίων πτερύγων ταύτην εφύλαξε, και ταις πρεσβείαις αυτής άτρωτος διαφυλαχθήσεται. Πλην έθνη τινά δώσουσι τα τείχη αυτής και τα τόξα αυτών συντρίψαντες εν αισχύνη αναχωρήσουσιν απ' αυτής δε πλουτήσουσιν έθνη και των ηδέων αυτής απολαύσουσι. Λόγος δε τις φέρεται εισιέναι το γένος των Αγαρηνών και ικανά πλήθη τη μαχαίρα αυτών κατασφάξουσιν, εγώ δε φημί, ότι το ξανθόν γένος, εισελεύσεται ούτινος η προσηγορία πρόκειται εν τω επτακαιδεκάτω στοιχείω των εικοσιτεσσάρων στοιχείω διακεφαλαιούμενον, αλλ' εισελεύσεται μεν και τα κώλα των αμαρτωλών επί εδάφους καταστρώσουσιν, ουαί δε αυτοίς από των δύο ορπήκων, (
oρπηκες ή αρπακες, αρπακτικά δηλαδή, ως έχοντα των αετό σαν σύμβολο, είναι οι ΗΠΑ και η ΑΓΓΛΙΑ)  ων αι ρομφαίαι αύρα, και ως οξεία δρεπάνη πυρός εν θέρει συγκόπτουσα, και εις τα οπίσω ου μη ανθυποστρέψουσιν ουκέτι, ουδ' ου μη ενταύθα καταλειφθήσονται.


Περί δε ωδίνων αρχής, και περί συντέλειας πως σοι αδακρυτεί διεξέλθοιμι τέκνον; Εν γαρ ταις εσχάταις ημέραις αναστήσει Κύριος ο Θεός βασιλέα από πενίας (ΔΙΑΒΆΖΟΥΜΕ ΛΕΠΤΟΜΈΡΕΙΕΣ ΣΤΟ ΠΌΝΗΜΑ ΠΟΥ ΈΧΩ ΣΤΕΊΛΕΙ ‘Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΔΙΣΤΟΜΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΕΡΑ ΡΟΜΦΑΙΑ’ . Πρόκειται για τον ‘ρακέντητο’ Ιωάννη εκ Θράκης. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι σιωνιστές – Ιλουμινάτι θέλουν τη Θράκη μη Ελληνική και οι ‘ελληνες’ πουλημένοι στο σατανά πολιτικοί την αφήνουν να πάει σιγά σιγά σε χέρια ισλαμιστών ), και πορεύσεται εν δικαιοσύνη, και γενήσεται δι'ελεημοσύνης τοις πάσιν ευάρεστος, πάντα δε πόλεμον καταπαύσει, και τους πένητας πλουσίους απεργάσηται, και έσται ειρήνη ον τρόπον επί των ημερών Νώε, δια το μη ποιείν πόλεμον πώποτε.


Έσονται γαρ οι άνθρωποι πλούσιοι εν ταις ημέραις εκείναις σφόδρα, και εν γαλήνη και ειρήνη βαθεία εσθίοντες και πίνοντες, γαμούντες και εκγαμίζοντες, εν αδεία πολλή πορευόμενοι, και αμερίμνως τοις γηΐνοις επαναπαυόμενοι, και εν τω μη είναι πόλεμον επί της γης συγκόψουσι τας σπάθας αυτών εις ζιβύνας και εις δρέπανα και εις εργαλεία γεωπονικά. Και μετά ταύτα δώσει το πρόσωπον αυτού επί ανατολάς, και ταπεινώσει τους υιούς Άγαρ (Ισμαιλίτες). Οργισθήσεται γαρ αυτοίς ο Κύριος δια την βλασφημίαν αυτών ην εβλασφήμησαν εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, και δια την των Σοδόμων ασέλγειαν ην κατεργάζονται.


Πολλοί δε εξ αυτών το άγιον Βάπτισμα κοιμισάμενοι ευάρεστοι γενήσονται και τιμηθήσονται παρά του ευσεβούς βασιλέως εκείνου, τους δε λοιπούς ολέσει, και εμπυρίσει, και βιαίω θανάτω παραδώσει. Εν τοις καιροίς εκείνοις αποκατασταθήσεται πάσα η υφήλιος και το Ιλλυρικόν της βασιλείας Ρωμαίων (Ρώμη = ανδρεία, Ρωμαίοι είναι οι Ελληνογενείς) , και η Αίγυπτος κομίσει τα πάκτα αυτής. Και θήσει την χείρα αυτού την δεξιάν εις τα κύκλω έθνη και ερημώσει τα ξανθά γένη, και τους μισούντας αυτόν τροπώσεται, τριάκοντα και δύο έτη (32 χρόνια) κρατήσει της βασιλείας.


Δώδεκα έτη κήνσον και δόματα ου λήψεται: αναστήσεται θυσιαστήρια συντετριμμένα. Και ναούς αγίους ανοικοδομήσει, δίκη ουκ έσται εν ταις ημέραις εκείναις, αλλ' ούτε ο αδικών ή ο αδικούμενος. Πτήξει γαρ από προσώπου αυτού πάσα η γη, και φόβω ποιήσει τους υιούς των ανθρώπων σωφρονείν, και τους παρανομούντας των μεγιστάνων εξολοθρεύσει. (νέα τάξη τέλος. Οικονομικά συστήματα κλπ τέλος… )


Εν τοις καιροίς γαρ εκείνοις πας χρυσός, ος εστίν εν οιωδήποτε τόπω κρυπτόμενος νεύσει Θεού αποκαλυφθήσεται τη βασιλεία αυτού, και αυτός πάντα τα αγαθά πτύω σκορπίσει τοις χρείαν έχουσι, και πλουτήσουσιν οι μεγιστάνες αυτού, και έσονται ως βασιλείς, και οι πένητες ως άρχοντες. Και έσται αυτώ ζήλος μέγας του εκδιώξαι τους Ιουδαίους (προσοχή Ιουδαίος δεν σημαίνει μόνο Εβραίος. Ιουδαίοι είναι η άρχουσα Τουρκική τάξις.. οι λεγόμενοι ‘λευκοί τούρκοι’. Αυτοί ελέγχουν το στράτευμα και την οικονομία τηςε Τουρκίας , συνεργαζόμενοι με του Ιλουμινάτυι της Γερμανίας. Πάντα η Τουρκία είχε Γερμανούς αξιωματικούς συμβούλους, και ο μέντορας του Κεμάλ Ατατούρκ ήταν Γερμανός από τη μασωνική στοά ΟΤΟ ΑΤΛΑΝΤΙΣ. Η Τουρκία που ξέρουμε τώρα είναι δημιούργημα των Ιλουμινάτι. Ο Κεμάλ επέβαλε τη λατινική γραφή σε μάι νύχτα. Μέχρι τότε οι σελτζούκοι έγραφαν και μιλούσαν αραβικά… ) . Ισμαηλίτης ουχ ευρεθήσεται εν τη πόλει ταύτη. Και αυτός μεγάλα κατορθώματα ποιήσει, και ουκ έσται ο λυρίζων, ή κυθαρίζων, ή τραγωδών ή τι αισχρόν πράγμα εργαζόμενος. Πάντας γάρ τους τοιούτους μισήσει, και εξολοθρεύσει εκ της πόλεως Κυρίου πάντας τους εργαζομένους την ανομίαν. Έσται ουν τότε χαρά και αγαλλίασις, και αγαθά εκ της γης ανατελεί πλούσια, και έσται ον τρόπον ήσαν επί του Νώε εν γαλήνη και ειρήνη ευφραινόμενοι, μέχρις ου ήλθεν ο κατακλυσμός και ήρεν άπαντας. ( προφανώς θα κάνει γνωστή την τεχνολογία άντλησης δωρεάν ενέργειας από τα άστρα ή ενέργεια μηδενικού σημείου ή οργόνης ή πράνα ).

 

(Σύντομη Μετάφραση)

 

[Ύστερα ο βασιλιάς θα στραφεί ανατολικά και θα ταπεινώσει τους Τούρκους (Αγαρηνούς), επειδή ο Θεός έχει ορισθεί μαζί τους για τη βλάσφημη θρησκεία τους και για τις αισχρές πράξεις που κάνουν. Αρκετοί απ' τους Τούρκους θα βαπτιστούν, θα ευχαριστήσουν τον βασιλιά και θα τιμηθούν απ' αυτόν. Οι υπόλοιποι θα εξοντωθούν, θα καούν ή θα θανατωθούν σκληρά. Τότε το Ιλλυρικό (Αλβανία) θα ξανάρθει στο βασίλειο των Ρωμαίων και η Αίγυπτος θα συνθηκολογήσει. Αυτός ο βασιλιάς θα απλώσει το δεξί του χέρι στα γύρω έθνη, θα ημερώσει τις ξανθιές φυλές και θα εξοντώσει τους εχθρούς του. Η βασιλεία του θα κρατήσει 32 χρόνια. Τα πρώτα 12 χρονιά δε θα εισπράττει φόρους και δασμούς. Αυτός θα ξανακτίσει γκρεμισμένα θυσιαστήρια και ιερούς ναούς. Στις μέρες του δε θα γίνονται δίκες, αλλά ούτε θα υπάρχει και αδικία. Αυτόν τον βασιλιά θα τον φοβηθεί όλη η γη. Θα αναγκάσει τους ανθρώπους να σωφρονισθούν και θα κινηθεί εναντίον των αρχόντων που παρανομούν. Τότε ο Θεός θα παρουσιάσει στον βασιλιά όλο το χρυσάφι, όπου κι αν βρίσκεται κρυμμένο κι αυτός θα το σκορπίσει σ' όλη τη χώρα του. Θα υπάρχει πολύ πλούτος κι οι άρχοντες θα ζουν σαν βασιλιάδες και οι φτωχοί σαν άρχοντες. Ο βασιλιάς αυτός θα κάνει σπουδαία κατορθώματα. Θα ξεκινήσει με πολύ ζήλο, για να διώξει τους Εβραίους. Κανένας Ισραηλίτης δε θα απομείνει μέσα στην Πόλη».]

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΤΑΓΩΜΕΝΟΣ ΕΚ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΤΟΥ ΔΑΝ ΠΟΥ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΡΝΗ,ΘΑ ΦΑΝΕΡΩΘΕΙ, ΑΦΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΘΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ,ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕΙ ΔΕΟΝΤΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕΙ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ.   ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗΣ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΡΧΟΜΟΥ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΤΑΛΟΦΟΥ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ,  ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΓΡΑΦΩΜΕΝΑ ΠΑΝΤΑ.

 


περί του τέλους του Κόσμου και περί της ελεΰσεως του Αντίχριστου


Παρελθόντος ουν του σκήπτρου τούτου, (μετά τα 32 έτη από την κατάληψη της Κων/πόλεως από τους Ρώσους)  τότε γενήσεται αρχή ωδίνων. Τότε εγερθήσεται ο υιός της απωλείας ονόματι Αράν χιλίαρχος και βασιλεύσει εν τη πόλει ταύτη τρία έτη και μήνας εξ, και ποιήσει ανομίαν οία ου γέγονεν απ' αρχής κόσμου, ουδ' ου μη γενήσεται.

Δογματίσει γαρ και νομοθετήσει όπως μίγνυται πατήρ θυγατρί, και υιός μητρί, αδελφός αδελφή εκόντες και άκοντες ο δε αντερών η αντιλέγων θανάτω τελευτάτω. Ο δε ούτως αποθανών συν τω Προδρόμω Ιωάννη καταταγήσεται εν τη ημέρα της κρίσεως. Τότε κελεύσει ζευχθήναι μοναχούς μοναζούσαις, και τους ιερείς ομοίως, και πληθυνθήσονται αι παράνομοι μίξεις επί πάσαν την γην, και αυτός πορνεύσει μητέρα και θυγατέρα. Διά την κατάρατον ακολασίαν λύσιν λαβόντες οι μωροί και απαίδευτοι ασώτως ταις εαυτών αδελφαίς επιχρεμετίσουσι. Και αναβήσεται η δυσωδία της αιμομιξίας εν τω ουρανώ, και οργισθήσεται Κύριος ο Θεός όλη τη οικουμένη θυμώ μεγάλω, και εντελείται ταις βρονταίς και ταις αστραπαίς και άρξωνται μετά θυμού αυτών ακρατώς φέρεσθαι επί παν το πρόσωπον της γης. (αυτά τα γεγονότα θέλουν να παρουσιάσουν οι σιωνιστές από τα ΜΜΕ ότι θα γίνουν το 2012 …) Πολλαί δε πόλεις πυρίκαυστοι γενήσονται και άνθρωποι εκ του πατάγου των φοβερών εκείνων βροντών θροϊσμώ μεγάλω παραλυθήσονται, και κακώς αποθάνωσι, και πολλοί αστραπόκαυστοι γενήσονται. (από δω και πέρα αρχίζουν οι 7 ‘άγγελοι’ της Αποκαλύψεως του Ιωάννου  – πιθανότατα οι ακιόμενοι άγγελοι στο βιβλίο του Ενώχ , που μάλλον είναι κάποιοι από τους Ελοχήμ που δημιούργησαν τους νεφελήμ στη γη – να ‘σπάνε’ τις 7 σφραγίδες (δηλαδή την προστασία του ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΥΣ ανθρώπους) ..  ) Ουαί δε τότε τη γη και τη θαλάσση από της απειλής του Παντοκράτορος, και της απείρου οργής της επερχομένηςεπί πάσαν την οικουμένην! γενήσεται γαρ λιμός επί την γην ώστε τελευτάν τους ανθρώπους οξέως από της πείνης. Μετά δε ταύτα γενήσεται σεισμός μέγας, ώστε συμπεσείν άπαν οικοδόμημα, και πολλοί εκ των εργαζομένων την ανομίαν συγχωσθέντες κακώς τον βίον καταλύσωσι. Γενήσεται δε ο ήλιος μέλας και σκοτεινός, και η σελήνη ως αίμα διά τους χοιρώδεις ανθρώπους, και οι αστέρες πεσούνται επί την γην. Παν δε όρος και πάσα νήσος από της έδρας του τόπου αυτών, φόβω του σεισμού και της απειλής μετακινηθήσονται. Τότε οι ιερείς του Θεού μετά των καταλειφθέντων εναρέτων, και εγκρατών φύγωσιν επί τα όρη και τα σπήλαια. Παταχθήσεται τοιγαρούν το σκήπτρον τούτο της ανομίας και εν τω σκότει τω εξωτέρω βληθήσεται. Μακάριοι δε οι κατασκηνώσαντες εν τη πρεσβυτέρα Ρώμη (Κων/πολη) , ή εν Αρσενόνη ή εν Στροβύλω, ή εν Αρμενοπέτρα, ή εν Σκυθοπόλει. Εν ταις πόλεσι γαρ ταύταις επαναπαύσονται οι λαοί, εν δε ταις ετέραις πόλεσι πόλεμοι και ταραχαί, κατά τον ειπόντα: «Μελλήσεται ακούειν πολέμους, και ακοάς πολέμων» (Μαρκ. ιγ'7).


Μετά δε ταύτα εγερθήσεται βασιλεία ετέρα επί την πόλιν ταύτην, και ο βασιλεύς εκείνος βλοσυρός έσται και μέλας, αρνητής του Θεού και των αγίων, και αλλότριος της βασιλείας των ουρανών. Ανοίξει γαρ τας μυσαράς βίβλους των Ελλήνων, και μετατραπήσονται εις τον Ελληνισμόν, και ποιήσει πόλεμον μετά των αγίων, και διώξει την Εκκλησίαν του Θεού (επαναφορά ειδολολατρείας. Ο ΔΙΑΣ είναι ο διάβολος ή σπέρμα διαβόλου… Εδώ διαφαίνονται βέβαια και οι σκοποί κάποιων σημερινών  ‘αρχαοελλήνων’ που κατευθύνονται βέβαια μέσω τεκτονικών και μασωνικών στοών από τους Ιλουμινάτι και τη νέα τάξη … ποιόε είναι ο ρόλος τους.. και που αποσκοπούν… ) . Μετά γαρ ημέρας τινάς της βασιλείας αυτού τους ναούς των αγίων πυρί κατακαύσει, τον τίμιον σταυρόν φούρκαν ονομάσει, τότε ποιήσει το ιερατείον εις πτώσιν, και συγκόψει το κοινόν του λαού κατά τας δημοσίους οδούς. Εν γαρ ταις ημέραις εκείναις, αναστήσονται γονείς επί τέκνα και τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς. Παραδώσει γαρ αδελφός αδελφόν, και φίλος φίλους. Πολλοί δε τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν ομολογήσαντες Θεόν και βασιλέα των απάντων τον του μαρτυρίου στέφανον αναδύσονται. Τότε τους κατοικούντας εν ταις νήσοις εξεδαφίσας εις τα της Θράκης και Μακεδονίας και Στρυμόνος μέρη μετάγη, έσονται δε νήσοι εις ερήμωσιν. Κτύποι δε γενήσονται εν τω ουρανώ άνω φοβερώτατοι, και σεισμοί μεγάλοι, και συμπτώματα πόλεων. Αναστήσεται γαρ έθνος επί έθνος και βασιλεία επί βασιλείαν και έσται συντριμμός φοβερός επί της γης, θλίψις και στενοχώρια επί τους υιούς των ανθρώπων. Τω καιρώ εκείνω φανήσεται πυρ απηνθρακωμένον από του ουρανού έως τάχους αστραπής επισκιάζον παν το πρόσωπον της γης, πετεινών δε συνοχαί πολλαί εν τω αέρι γενήσονται, και όφεων πλειόνων η γη πληρωθήσεται, δακνόντων τους εν πολλαίς αμαρτίαις βιώσαντας και μη μετανοήσαντας. Ταύτα και πάντα αρχή οδυνών εισίν. Εν γαρ ταις ημέραις εκείναις αποστελεί τους αγίους αγγέλους αυτού ο Κύριος τους τεταγμένους επί των ανέμων εξάγειν αυτούς εκ των θησαυρών αυτού, και αναφράξωσι τας αναπνοάς αυτών του μη αναπνεύσαι όλως άνετον εν όλη τη οικουμένη, ώστε γενέσθαι θλίψιν βιαίαν, βρασμόν τε και καύσωνα επί προσώπου πάσης της γης, όπως στενοχωρηθέντες βλασφημήσωσιν επί Κύριον τον Θεόν ημών. Τότε παν χλωρόν το επί της γης φημί, και τα υψηλότατα των δένδρων ξηρανθήσονται και παν όρος και βουνός ταπεινωθήσονται, και το τρίτον των ζώντων των τε κτηνών και πετεινών και ερπετών των τιθασσών και ατιθάσσων τελευτήσουσι. Γενήσεται δε η θάλασσα εις αίμα και ευθέως το τρίτον μέρος των ιχθύων τελευτήσει, διότι ωργίσθη αυτοίς ο Θεός δια τας αμαρτίας των ανθρώπων και το αμετανόητον αυτών. Μισήσουσι γαρ αλλήλους οι άνθρωποι από πολλής κακίας αυτών, μη βουλόμενοι βλέπειν, ή διορθούσθαι εις τα κρείττονα και σωτηρίας εχόμενα, αλλ' εν τω «πληθυνθήναι την ανομίαν», καθώς ο Κύριος είπε: «ψυγήσεται η αγάπη των πολλών» (Ματθ. κδ'. 12).


Τελευτήσαντος δε και τούτου του σκήπτρου, τότε έρχεται ο από Αιθιοπίας από του πρώτου κέρατος, (εδώ λοιπόν αναφέρεται το τέρας με τα 7 κεφάλια και 10 κέρατα της Αποκαλύψεως του Ιωάννου) όν φασι δώδεκα έτη κρατήσειν της βασιλείας τους οίακας. Ούτος γαρ βασιλεύσει εν ειρήνη, τους αγίους οίκους τους υπό των προ αυτού συμπτωθέντας αναστήσει, επιστρέψει τε και ταις νήσοις τον λαόν αυτών άπαντα, και ως αγαθός αγαπηθήσεται υπό του λαού, και ενευλογηθήσεται εν παντί έθνει, και έσται χαρά και αγαλλίασις εν όλω τω κόσμω, έως ου το σκήπτρον τούτο παρελεύσεται.

Ελεύσεται δε μετ' αυτόν ο εξ Αραβίας, ενιαυτόν ημερών. Και εν ταις ημέραις αυτού, ος κέκτηται εκ του τιμίου ξύλου μερίδα, ανοίξωσι τον θησαυρόν αυτών και κενούς εύρωσι. Νεύσει γαρ του Παντοκρατορος Θεού ενωθήσονται τα άγια τμήματα και γένηται ολόκληρος και ακέραιος, καθώς προσηλώθη εν αυτώ Χριστός ο Θεός ημών, και δοθήσεται τω βασιλεί. Ο δε λαβών αυτόν πορεύσεται εν τη πόλει Ιερουσαλήμ, και γενόμενος εν τω τόπω του Κρανίου οικείαις χερσί παραδώσει τον τίμιον Σταυρόν, το τε διάδημα το επί της κεφαλής αυτού κείμενον, επί την κορυφήν του σταυρού θέμενος, ανυψώσας, ερεί. Κύριε Ιησού Χριστέ, τετέλεσται και πεπλήρωται η ψήφος και ο αριθμός των ετών, ων προτεθησαύρικας τη βασιλεία Ρωμαίων. Δέξαι σου το αοίδιμοιν και θαυμάσιον δόρυ, συν αυτώ δε και το πνεύμα μου. Και ευθέως άγγελος Κυρίου εκ του ουρανού καταπτάς άρει τον τίμιον σταυρόν συν τω διαδήματι, και την ψυχήν του βασιλέως. Τότε παρέρχεται η βασιλεία των Ρωμαίων. Των γαρ χριστιανών η βασιλεία ο σταυρός κεχρημάτικεν. Μακάριοι εισιν οι φυγόντες εκ της πόλεως ταύτης και απερχόμενοι εν ερήμοις και σπηλαίοις και οπαίς της γης.


Μετά ταύτα αναστήσονται εν τη πόλει ημών τρεις νεώτεροι, μωροί και αναιδείς, και εξωλέστατοι, (στο πόνημα ‘Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΦΟΒΕΡΑ ΔΙΣΤΟΜΟΣ ΡΟΜΦΑΙΑ’, Ο καλόγηρος – συγγραφέας αναφέρει ότι πρόκειται για Ρώσους στρατηγούς, μιάς και η Ρωσία θα έχει καταλάβει την Ιερουσαλήμ  ) και κρατήσουσιν επί το αυτό της βασιλείας εν ειρήνη ημέρας εκατόν πεντήκοντα. Εν δε τω μεταξύ εκ διαβολικής ενεργείας μαχεσθέντες αλλήλοις δώσωσι πόλεμον καθ' εαυτούς ισχυρόν.


Απάρας ουν ο πρώτος εισελεύσεται εν Θεσσαλονίκη, και ερεί. Θεσσαλονικέων η πόλις, συ νικήσεις τους εχθρούς σου, καύχημα γαρ αγίων συ υπάρχεις, και ηγίασέ σε ο Κύριος. Τηνικαύτα στρατεύσει ο λαός αυτού από επταετούς και ανωτέρω, στρατεύσει δε και τους ιερείς και τους μονάζοντας, και ποιήσει αυτούς φορέσαι άρματα πολεμικά, και κατασκευάσας πλοία μεγάλα πορεύσεται εν Ρώμη, και στας προ των πυλών αυτής, ερεί. Χαίροις Ρώμη τρίρρωμε, η μάχαιρα σου οξεία, τα βέλη σου ηκονημένα, έντιμος ει συ, κραταίως την πίστιν σου κάτεχε, μη αλλάξης αυτήν μέχρι της συντελείας. Μακάριοι οι κατοικούντες εν τοις οίκοις σου. Τότε στρατεύσει τα ξανθά γένη, και ποιήσει ναυς και εκδέξεται τους ετέρους αυτού αναμέσον δήλου και αδήλου.


Ο δε δεύτερος μείραξ εκστρατεύσει και αυτός την Μεσοποταμίαν και τας Κυκλάδας των νήσων και στρατεύσει τους ιερείς, και τους μονάζοντας, μανία δεινή κατά των άλλων κινούμενος. Και απάρας έλθη επ' ομφαλόν της κτίσεως. Τινές δε λέγουσι την Αλεξάνδρειαν ομφαλόν είναι της οικουμένης. Εκείσε ουν αυτός εισδέξεται τους ετέρους αυτού, μεθ' ων οφείλει συνάψαι τον πόλεμον.


Και τρίτος εξελεύσετοι και αυτός εκ της πόλεως, και στρατοπεδεύσει Καρίαν, Φρυγίαν, Ασίαν, την Αρμενίαν, Γαλατίαν τε και Αραβίαν. Και εν Συλαίω γενόμενος, τάδε ερεί προς αυτό: Σύλαιον επικέκλησαι, αλλ' ου συλλυθήσει ουδέ παραληφθήσει παρ' ουδενός των πολεμούντων σε. Ταύτα ειρηκώς απάρας τα στρατεύματα αυτού εν λαώ ασυνθέτω γενήσεται. Μετά ουν το συναχθήναι αυτούς επί το αυτό κατέναντι αλλήλων, συγκρουσμού γεγονότος μεληδόν αλλήλους κατακόψουσιν ώσπερ εν μακέλλω τα πρόβατα.


Και αποκτανθήσονται οι τρεις βασιλείς μετά του πλήθους παντός, και εκχυθήσεται το αίμα αυτών επί της γης, ως πλημμύρα βροχής ύδατος, ώστε μη καταληφθήναι τίνα εξ αυτών. Τότε συγκραθήσεται η θάλασσα από του αίματος αυτών σημείοις δώδεκα, και έσονται πάσαι αι γυναίκες χήραι. Επτά γαρ γυναίκες ζητήσουσιν ένα άνδρα και ουχ ευρήσουσι, μέχρις ότε εξ αλλοδαπής γης ακούσαντες ήξουσιν, οι και ληφθέντες ανήλικοι. Ανδρυνθέντες δε, έσονται ως χοίροι και πολλής ασωτίας μη αισθανόμενοι. Τότε δε μακάριοι και τρισμακάριοι οι εν όρεσι και σπηλαίοις τω Κυρίω δουλεύοντες, επειδή τα δημοσίως γενόμενα δεινά ου θεάσονται, αλλ' έσονται ιδίως εκδεχόμενοι την μετά του αντίχριστου μάχην και πόλεμον.


Οι ηδύτατοι άρνες, οι μέλλοντες δια Χριστόν θύεσθαι υπό του πονηρού Δαν, λέγω δη του παμπόνηρου διαβόλου ήτοι του αντίχριστου. Τότε δια το μη είναι εν τω καιρώ εκείνω άνδρα αιδέσιμον, αλλά πάντας της απωλείας, αναστήσεται γύναιον πονηρόν και αισχρότατον από του Πόντου, και βασιλεύσει εν τη βασιλίδι των πόλεων. Αυτή δε γενήσεται βακχεύτρια, μάγισσα, και φαρμακός, και απαξαπλώς του διαβόλου θυγατήρ. (Αυτή είναι η ΛΙΛΙΘ των εβραίων, η ΛΙΛ των μουσουλμάνων, η πόρνη της βαβυλώνας των χριστιανών, στην ουσία το Θύλη, ο πρώτος θυλικός άνθρωπος που ποίησε ο ΘΕΟΣ αλλά εκδιώχθηκε από τοιν παράδεισο διότι ρουφούσδε κάθε ενέργεια ζωική γύρω του. Γέννεση, κεφάλαιο Α’. Είναι η μητέρα των ΓΩΓ Νεφελίμ, των ‘καθαρών’ , των βρυκολάκων ΜΠΑΧΩΜΕΧ, αυτων που κυβερνούν ουσιαστικά τον κόσμο μέσα από τους Ιλουμινάτι στη Γερμανία ) Εν γαρ ταις ημέραις αυτής έσονται επιβουλαί και σφαγαί κατά τας ρύμας της πόλεως. Αποκτενεί γαρ έκαστος, ει δυνάμεως έχει, τον πλησίον αυτού, και υιός πατέρα, και πατήρ υιό ν, μήτηρ θυγατέρα, και θυγάτηρ μητρί, αδελφοί επαναστήσονται αλλήλοις και κατασφάξουσι, και έσται κακία πολλή, και μίσος εν τοις υιοίς των ανθρώπων, και φόνοι αναρίθμητοι εν τη πόλει ταύτη.


Εν δε τη αγία Εκκλησία ένδοθεν έσονται ασέλγειαι, μοιχείαι, ασωτείαι, αιμομιξίαι, κιθάραι τε και ορχήσεις, χλευασμοί τε και παίγνια, άπερ άνθρωπος ούτε είδεν ούτε ήκουσε. Και γαρ η βασιλίς εκείνη η ακάθαρτος θεάν εαυτήν ονομάζουσα και Θεώ μαχόμενη, κόπρω μιανεί τα άγια θυσιαστήρια, και πλύνει το σώμα αυτής ύδατι και μολύνει πάντα τον λαόν, και αποστρέψει το πρόσωπον αυτής από του Θεού, και ενυβρίσει τα άγια των αγίων, και αρπάσει τα σκεύη τα τίμια από των αγίων Εκκλησιών, τους τε τίμιους σταυρούς και τας σεβάσμιας εικόνας, τα τε Ευαγγέλια και τους Αποστόλους, και πάσαν βίβλον ιεράν συναθροίσει επί το αυτό, και ποιήσασα σωρόν μέγαν και βαλουσα πυρ καταφλέξει πάντα, και τας Εκκλησίας καταστρέψει μέχρις εδάφους. Ζητήσει και λείψανα αγίων του κατακαύσαι αυτά και ουχ ευρήσει. Ο γαρ Θεός αοράτω δυνάμει από της τήσδε πόλεως μεταγάγει αυτά.


Τότε η τάλαινα της μεγάλης Εκκλησίας της του Θεού Σοφίας καταστρέψει την αγίαν Τράπεζαν, και τον τόπον του ναού μιάνασα σταθείσα κατά ανατολάς φρυαττομένη, ερεί προς τον Ύψιστον. Μη κατώκνησα, ω λεγόμενε Θεέ, απολείψαι σου το μνημόσυνον από της γης. Ίδε τι σοι εποίησα και έκαμον, και ουκ ηδυνήθης καν τριχός μου εφάψασθαι. Μείνον μοι μικρόν, και εάν ειμί ενταύθα και το στερέωμα χαλώ, και δείξω σοι τις ο εν Θεοίς δυνατώτερος φημί και Θεαίς. Ταύτα λαλήσει η γάγγραινα, ή και πλείονα, και δράσει χείρονα εις ύψος αποπτύουσα και λίθους πέμπουσα. Εώ γαρ λέγειν αυτής τα δεινότερα.

Εν γαρ τω καιρώ εκείνω κλινεί Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτωρ το τόξον αυτού, και τον θυμόν αυτού, και φοβερά δυνάμει της ισχύος αυτού εκτενεί την χείρα αυτού επί την μεγάλην πόλιν ταύτην. Και δράξηται αυτής εν ισχύι, και τω δρεπάνω της δυνάμεως αυτού υποτεμεί τον χουν τον υποκάτω της πόλεως ταύτης, και ερεί τοις ύδασι της αβύσσου του καταπιείν αυτήν, (ότι έπαθε η ΑΤΛΑΝΤΙΣ και η ΑΙΓΙΙΣ, μετέπειτα Ατλαντικός ωκεανός και Αιγαίο πέλαγος…)  άπερ φοβερώς υπακούσαντα εξ εκατέρων των μερών τάχει σφοδρώ και ήχω φοβερωτάτω αναβλύσουσι, και το υποκάτω αυτής ανασπάσει από της γης, και επάρει αυτό εις ύψος ως μύλον γυροβολούμενον, φρίκη πολλή, ώστε θρηνείν και οδύρεσθαι, κράζει τε ουαί τοις εν μέσω της πόλεως. Ούτως ουν κατενεχθείσης αυτής εν τη αβύσσω τα εξ εκατέρων των μερών αναβλύσαντα ύδατα σφοδρώς κατακλύσαντα και κατακλύψαντα αυτήν τω φοβερώ και αχανεί πελάγει της αβύσσου παραπέμψουσιν. Ούτως ουν, ω τέκνον μου Επιφάνιε, η πόλις ημών συντελεσθήσεται. Και άπερ δε σοι είρηκα όπισθεν ότι μέλλουσι συμβαίνειν τω κόσμω δεινά, εκείνα εισιν, άπερ ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός έφησεν αρχήν ωδίνων.

 

Περί του τέλους του κόσμου.

 

Μετά δε την παρέλευσιν της πόλεως ταύτης, τα της συντέλειας συνίσταται. Φασί δε τίνες ότι μετά τον αφανισμόν της πόλεως και το πλήρωμα της των εθνών βασιλείας, μέλλουσι τα σκήπτρα Ισραήλ εξανίστασθαι, προς το βασιλεύσαι τον υπόλοιπον καιρόν εις αναπλήρωσιν του εβδόμου αιώνος, φέροντες εις μαρτυρίαν το υπό του Ησαΐου ειρημένον. Και έσται εν ταις εσχάταις ημέραις, φησίν, αρεί Κύριος ο Θεός σημείον εν τη συμπληρώσει των εθνών επί πάντα τα πρόβατα Ιούδα, τα διεσκορπισμένα εν τοις έθνεσι, και συνάξει τον απεωσμένον Ισραήλ εν τη αγία πόλει Ιερουσαλήμ. Και έσται τω Ισραήλ ως τη ημέρα, η εξήλθεν εκ γης Αιγύπτου, (Ησαΐας ια'12,16) και τα εξής. Και το υπό του μακαρίου Παύλου του αποστόλου ειρημένον: «Όταν, φησί, το πλήρωμα των εθνών ήξη, τότε πας Ισραήλ σωθήσεται» (Ρωμ. ια'26). Και ούτοι μεν ούτω λέγουσι και ισοφωνούσιν, Ιππόλυτος δε ο μάρτυς έφησεν ότι τη επιδημία του αντίχριστου πρώτοι Ιουδαίοι πλανηθήσονται. Και ο Χριστός δε προμαρτυράμενος έλεγεν αυτοίς ότι, «Εγώ, φησίν, ήλθον εν τω ονόματι του Πατρός μου και ου λαμβάνετέ με, άλλος ελεύσεται εν τω ιδίω ονόματι και εκείνον λήψεσθε και εν τη αμαρτία υμών αποθανείσθε» (Ιωαν. ε'.43).

Ότι μεν ουν συνάξει αυτούς ο Θεός εν τη πόλει Ιερουσαλήμ, και τα αυτού αυτοίς αποδώσηται, εύδηλον όπως του διασκορπισμού την επ' απώλεια πρόφασιν εν τω τέως υπ' αυτών εκκόψηται. Έμμελον γαρ λέγειν εν τη κρίσει ότι ει συνήγαγες ημάς εις Ιερουσαλήμ, και τα ημών αποκατέστησας, πάλαι αν επιστεύσαμεν τω Χριστώ, την αφορμήν του φθόνου εξεώσαντος του ένεκεν προτιμηθήναι τα έθνη υπέρ ημάς. Νυν δε συναχθέντες, και τα αυτών απολαβόντες, και εν τη αυτή απιστία μείναντες, πώς σωθήσονται; ευθέως του αντίχριστου εξερχομένου, ω και πιστεύειν κατά την φοβεράν φωνήν Θεού μέλλουσι: Θεός γαρ ου ψεύδεται, ο μονογενής ο ειπών: «Εγώ ειμί η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. ιδ'.ό). Τέως δε εν τω συναχθήναι αυτούς, εν πρώτοις της απολογίας αυτούς ταύτης αποστερήσει: και γαρ ο Παύλος αυτούς σωθήσεάθαι είρηκεν ουκ εκ της αιωνίου κολάσεως, αλλ' αντί της τοσούτων ετών παρατάσεως, και της επ' αλλοτρίας περιπλανήσεως, και του ονειδισμού των εθνών, και της αφάτου αισχύνης, ότι εν τοσαύτη, φησίν, ανάγκη, και εν τοσούτο χλευασμώ τοσαύτα έτη υπό των εθνών κωμωδούμενοι, σωθήσονται της δουλείας και του ζυγού, ως συναχθέντες εις τα ίδια. Ου μέντοι, ως προείπον, της αιωνίου κολάσεως ρυσθήσονται. Ους γαρ η θλίψις ουκ έπεισε πιστεύσαι τω ζωοποιώ και μονογενεί Υιώ του Θεού, πως πείσει αυτούς η νομιζόμενη χάρις; και τα εξής.

Επιφάνιος είπεν.

Αφες πάτερ πνευματικέ, περί των εχθρών του σταυρού του Χριστού, τούτο δε μοι ανάγγειλον, οίτινες λέγουσι, μη συμποντίζεσθαι μετά της πόλεως την του Θεού μεγάλην εκκλησίαν, αλλ' αοράτω δυνάμει κρεμασθήναι αυτήν επί του αέρος.

 

Ο δίκαιος (Ο Οσιος Ανδρέας ο Σαλός) έφη.

Τι λέγεις, ω τέκνον; πάσης της πόλεως βυθιζομένης πως περισωθήσεται αυτή; ή τις εστίν ο εισερχόμενος εν αυτή χάριν προσκυνήσεως; μη ο Θεός εν χειροποιήτοις ναοίς κατοικεί; ου μεν ουν, ω τέκνον, ψευδής εστίν ο λόγος ούτος. Μόνος δε μενεί ο εν τω φόρω στύλος, καθότι κέκτηται τους τίμιους ήλους, αυτός γαρ μόνος μενεί και σωθήσεται, ώστε παραγενόμενα τα πλοία εν τούτω τους σχοίνους αυτών δήσαντα, κλαύσουσι και θρηνήσουσι την Βαβυλώνα ταύτην την επτάλοφον, (εδώ φαίνεται ότι ο όρος ‘βαβυλών’ δεν είναι η συγκεκριμένη πρωτεύουσα της Ασυροβαβυλωνιακής αυτοκρατορίας αλλά κάθε πόλις – έθνος που ζεί αντίθετα με το θέλημα του ΘΕΟΥ) λέγοντες: ουαί ημίν, ότι η πόλις ημών η μεγάλη και αρχαία βεβύθισται, εν η εισιόντες και τας πραγματείας ποιούντες, επλουτούμεν καλώς εμπορευόμενοι. Έσται και το πένθος αυτής ημερών τεσσαράκοντα, και από της θλίψεως των ημερών εκείνων δοθήσεται το βασίλειον και το κράτος τη πρεσβυτέρα Ρώμη, ωσαύτως και εν τω Συλαίω και εν τη Θεσσαλονίκη υποτασσόμενα τω εν τη Ρώμη βασιλεύοντι, προς τα τέλη ήδη του κόσμου εγγίσαντος και λοιπόν άτονα τα πράγματα γενήσονται και δεινότερα και ολέθρια.

Εν εκείνω γαρ τω καιρώ αποφράξει Κύριος ο Θεός τας πύλας τας εν Ινδαλία (εν. αλ. Ινδία), ας έκλεισεν Αλέξανδρος ο των Μακεδόνων βασιλεύς, και εξελεύσονται οι εβδομήκοντα δύο βασιλείς μετά του λαού αυτών, τα λεγόμενα ρυπαρά έθνη(αυτοί είναι οι Νεφελίμ στο βιβλίο του Ενώχ ή Γώγ και Μαγώγ στην Αποκάλυψη του  Ιωάννη)

, τα βδελυρώτατα πάσης συγχασίας και δυσωδίας, και διασκορπισθήσονται εν ταις χώραις ταις υπ' ουρανόν, σάρκας ζώντων ανθρώπων εσθίοντες και το αίμα πίνοντες, κύνας και μυίας και βατράχους νεμόμενοι και πάσαν ρυπαρίαν. (αυτές τις σκηνές τις έχουν δείξει οι σιωνιστές στον κύκλο κινηματογραφικών ταινειών ‘ο άρχοντας των δαχτυλιδιών’… )

 

 Ουαί δε τη οικουμένη πάση εν η πορεύσονται από προσώπου αυτών. Τας μεν ουν ημέρας εκείνας, μη έστω χριστιανός Κύριε, ει δυνατόν ην. Αλλ' οίδα ότι έσονται.
Τότε αι ημέραι εκείναι σκοτισθήσονται δίκην θρηνούσαι εν τω αέρι διά το μίσος, όπερ τα βδελυρά εργάζονται έθνη. Ο ήλιος σκοτισθήσεται, και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής, βλέποντες τα βδελύγματα επί της γης αμιλλώμενα. Φάγονται γαρ και τον χουν της γης και τα θυσιαστήρια κύθρους οίκων εργάσονται, τα τίμια και άγια σκεύη εν μιάσματι χρήσονται. Όι κατοικούντες την Ασίαν φευγέτωσαν εις τας κοιλάδας των νήσων. Πενθήσει γαρ Ασία τας νήσους, ου γαρ προεύσονται εν αυτή οι λαοί, αλλ' έσονται πενθούντες ημέρας ρν'.= εκατόν πεντήκοντα, (εν. αλλ. εξακοσίας εξήκοντα).


Περί Αντιχρίστου.


Τότε εγερθήσεται ο σατανάς, ο αντίχριστος φημί, εκ της φυλής του Δάν, ου μέντοι ιδία θελήσει γενόμενος άνθρωπος, αλλ' ευρεθήσεται ένεκεν αυτού σκεύος αισχρόν και ρυπαρόν,(εννοεί σώμα ανθρώπινο..) όπως πληρωθή εν αυτώ τα των προφητών. Και απολυθήσεται εκ των του άδου δεσμών, εν οις αυτόν ο Δεσπότης Χριστός εκείσε γενόμενος έδησε, και εισελεύσεται εις το σκεύος (σώμα) το αισχρότατον και βδελυτώτατον. Και ανδρυνθέντος αυτού εν ηλικία τελεία, και βασιλεύσαντος, τότε άρξεται την πλάνην αυτού επισπείρειν, καθά φησί περί αυτού Ιωάννης ο θεολόγος. Τότε γαρ, φασί, εγείρει πόλεμον επί τας κοιλάδας (εν αλ. Κυκλάδας) των νήσων, νήσοι δε είσιν, ως Ησαΐας φησίν, αι εξ εθνών εκκλησίαι. Παραγένηται δε τότε Ενώχ ο προ του νόμου, και Ηλίας ο εν τω νόμω και Ιωάννης ο εν τη νέα χάριτι, κηρύξαι εν όλη τη οικουμένη τον καιρόν της συντελείας, και την του πλάνου επιδημίαν. Διελεύσονται δε εν σημείοις και τέρασι και προκηρύξουσι του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού την Δευτέραν έλευσιν. Όσοι τοιγαρούν θελήσουσι του αποκτείναι αυτούς ή άλλως πως αδικήσαι, πυρ εξελθόν καταφάγεται αυτούς (Αποκαλ. ια'5) πορεύσονται γαρ εν εξουσία μεγάλη και τον αντίχριστον ελέγξαντες αποκτανθήσονται υπ' αυτού εν τη πόλει Ιερουσαλήμ, και ρίψωσι τα σώματα αυτών άταφα εν μέσω της πόλεως, και επισυναχθέντες επιγελάσωσιν αυτών ως απροστατεύτων. (Αυτόθι 6,7,8,9,10).

Ποιήσουσι δε επί την πλατείαν κείμενα τα άγια σώματα αυτών τρεις ημέρας. Μεσούσης δε της τετάρτης καταπτάσα περιστερά εκ του ουρανού ως είδος αστραπής, και επάνω αυτών περιπατήσασα, ζωήν εμπνεύσει αυτοίς και ισχύσαντες εγερθήσονται ενώπιον πάντων, και τρόμος λήψεται τους ορώντας αυτούς. Τότε γενήσεται φωνή εκ του ουρανού προς αυτούς λέγουσα. Ανέλθετε προς με οι φίλοι μου, και ευθέως κατελθούσα νεφέλη άρη αυτούς και κατασκηνώσει εις τον Παράδεισον. (Αυτόθι 9-13). Πικρώς δε ταπεινώσει ο πλάνος τους τότε χριστιανούς μέχρι της εσχάτης αυτών αναπνοής, θλίβων και δεινώς τιμωρούμενος, ο μάταιος άγαν. Τότε ει τις ου πλανηθή και πιστεύση τω αντιχρίστω, μέγας και υψηλός αναφανήσεται φίλος Χριστού του Θεού ημών, μακάριοι γαρ πάντες οι άγιοι άγγελοι, τρισμακάριοι οι επί του αντιχρίστου μαρτυρήσαντες, μεγίστη γαρ αυτούς διαδέξεται χαρά και αγαλλίασις εις αιώνα αιώνος. Πρώτον αποκτενεί τον Ηλίαν, είτα τον Ενώχ, μετέπειτα τον της βροντής υιόν, και τότε τους μη πιστεύοντας εις αυτόν θανάτω πικρώ παραδώσει.

 

Τότε έσται πόλεμος φοβερός μεταξύ αυτού και του Δεσπότου Χριστού. Επάν γαρ γνώση προς το τέλος έχειν του κόσμου τούτου τα πράγματα, μανία δεινή προς τον άνθρωπον αντιπαρατάξηται, αστράπτων και βροντών τε, κτύπους ποιών, ώστε τω ήχω της βοής την υπ' ουρανόν δονείσθαι και περιηχείσθαι σφοδρώς. Και τις τότε ου πτήξει και θαμβηθήσεται, ω τέκνον; μακάριοι, ως προείπον, οι μη σκανδαλισθέντες επί των Δεσπότη ημών Χριστώ τω αληθινώ Θεώ ημών, τω σαρκωθέντι και γεννηθέντι εκ της αγίας Παρθένου Μαρίας, οι πιστεύοντες ανάστασιν νεκρών και ζωήν αιώνιον, και την βασιλείαν των ουρανών, ήτις τέλος ουκ έχει. Μακάριοι οίτινες διά την αγάπην αυτού αποθανούσι, και ελέγξουσι κατά πρόσωπον τον δράκοντα και την αυτού αποπλάνησιν. Μακάριοι όσοι κατά του δράκοντος ανδρυνθήσονται και γενναίως τα δεινά αυτού ελέγξουσιν. Οι φωστήρες, οι ωραίοι, οι φίλτατοι μαργαρίται, αι γλυκείαι καρδίαι, και τερπναί και μελίρρυτοι, και όσοι εις Πατέρα και Υιόν και άγιον Πνεύμα, εις την αγίαν και ομοούσιον Τριάδα την ζωοποιόν, πιστεύσωσιν.

 

Ταύτα του μακαρίου καθεζομένου και λέγοντος, ο Επιφάνιος άκουσας τα μέλλοντα γενέσθαι κατά την οικουμένην, εθρήνει εκ βάθους ψυχής αυτού. Είτα λέγει προς τον Όσιον.

Δέομαι σου, ειπέ μοι, πώς μέλλει απολειφθήναι από της γης η ανθρωπότης, και ούτω γενέσθαι την ανάστασιν;

 

ο δε Όσιος έφη:

τους μεν, ω τέκνον, τα μυσαρά έθνη αναλώσει, τους δε εν τοις πυκνοτάτοις πολέμοις θανατώσουσι, και τους επίλοιπους ο αντίχριστος. Όσοι δε αυτώ πιστεύσωσι και προσκυνήσωσιν, αποστέλει Κύριος ο Θεός θηρία πετώμενα, κατά τον Ιζεκιήλ έχοντα εν ταις ουραίς αυτών βουκέντρα ιού μεμεστωμένα. Και όσοι ουχ έξουσι το σημείον της γραφίδος του Χριστού σώον και ακέραιον εν τοις μετώποις αυτών, υπ' αυτών των θηρίων κεντούμενοι και τω ιώ αλισκόμενοι χαλεπώ θανάτω πικρώς τελευτήσουσι. Τότε μόλις οι άγιοι οι την σφραγίδα Χριστού σώαν διαφυλάξαντες εν ερημίαις και όρεσι ματανάσται γενήσονται, ους ο Θεός πνεύματι δυνάμεως αυτού συνάξει εν τη αγία πόλει Σιών. Ουτοί εισιν οι γραφέντες εις ζωήν αιώνιον.


Του αντίχριστου ήδη παταχθέντος συν τοις δαίμοσιν αυτού και υπό πυρίνων αγγέλων (Ελοχίμ ?) συλληφθέντες τω κριτηρίω παρίστασθαι και απαιτείσθαι δίκας περί των ψυχών, ων απώλεσε. Τότε ουν λοιπόν η σάλπιγξ ηχήσει και σαλπίσει, και οι νεκροί αναστήσονται άφθαρτοι. Έπειτα οι ζώντες, καθώς είπεν ο Παύλος (Α' Θεσσαλ. δ' 15), εις την παρουσίαν του Κυρίου οι περιλειφθέντες, αλλαγέντες εν ριπή οφθαλμού από φθοράς εις αφθαρσίαν άμα συν αυτοίς αρπαγήσονται εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις αέρα. Όταν ουν ίδη τις τα βδελυρά έθνη εις τον κόσμον εξεληλυθότα, τότε γίνωσκε ότι επί θύραις πάντα και ότι μετά μικρόν ο Κριτής επελεύσεται αποδούναι εκάστω κατά τα έργα αυτού.

 

Ταύτα ελάλησεν ο μακάριος Ανδρέας τω Επιφανίω τη νυκτί εκείνη αγρυπνούντι αυτώ, παρούσης και της εμής ταπεινότητος. Και του ξύλου κρούσαντος της Εκκλησίας εκείσε επορεύθη ο Επιφάνιος. Ο δε μακάριος Ανδρέας εν τω οίκω έμεινε καθ' εαυτόν προσευχόμενος........

Ετελειώθη δε ο ποτέ κρυπτός ήλιος και ουρανομήκης στύλος πυρός, ο μακάριος Ανδρέας, ο διά Κύριον πένης και σαλός και ξένος και καταπεφρονημένος και υπό πάντων εξουθενημένος (ο Οσιος Ανδρέας ήταν Σκύθης –Ρώσος – ζών στην Κων/πολη. Ολη του τη ζωή παρίστανε τον τρελό για να μην τον απασχολούν από την νοερά προσευχή του οι θνητοί … Ηταν ο μόνος εν ζωή άνθρωπος που είδε το Χριστό στο Θρόνο του στον Ουρανό, μαζί εμ τον προφήτη Ενώχ. Τόσο μεγάλος Αγιος είναι..  ) νυνί δε υιός Θεού κατά χάριν γενόμενος και κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών, μηνί Μαΐω κη'. (28) εξήκοντα προς τοις εξ έτεσι τον αγώνα τον καλόν κρυπτώς τω Θεώ αγωνισάμενος.

 

Εγώ δε Νικηφόρος, ελέει Θεού πρεσβύτερος της μεγάλης Εκκλησίας της βασιλίδος των πόλεων της επωνύμου Θεού Σοφίας συγγραψάμενος τον θαυμαστόν τούτον και πολυθρύλλητον βίον, του σεβασμίου πατρός και εν αγίοις Ανδρέου, άπερ, α μεν οικείοις οφθαλμοίς εώρακα, α δε και παρά του αοιδίμου Επιφανίου, του γεγονότος ενταύθα αρχιεπισκόπου μεμάθηκα, και τώδε συγγράμματι ενέταξα, χάριτι και φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, μεθ' ου τω Πατρί, άμα τω αγίω
Πνεύματι νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.


Αμήν.

ΥΓ:Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ, ΑΛΛΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ. Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΛΗ ΤΟΥ ΔΑΝ.

Πηγή: Ορθόδοξη Χριστιανική Ομάδα Έβρου

 

http://www.agiooros.net/modules.php?name=News&file=article&sid=415

H πόρνη της Βαβυλωνος ή Λίλιθ ή Λιλ ή Θύλη ή θεά με τα φίδια αριστερά επάνω και οι άφρονες άρχοντες καβάλα σε τέρατα στις έσχατες ημέρες. Από τοιχογραφία του Ιερού Ναού του Αγίπου Ραφαήλ στην Ξυλοτύμβου Κύπρου. 

H πόρνη της Βαβυλώνος ή Λίλιθ ή Λιλ ή Θύλη της Γέννεσης ή θεά με τα φίδια ή μήτηρ των βρυκολάκων Μπαχωμέχ, στην κορυφή του Λευκού Οίκου των Η.Π.Α. Το σύμβολο των 'πλανηταρχών' ή αρχηπλανεμένων καλλίτερα...

Τι να σχολιάσει κανείς... Να προσεχθούν οι 12 κίονες - συμβολίζουν τις οδούς προς το κέντρο της γης, τα φοβερά ΤΑΡΤΑΡΑ όπου είναι 'δεμένη η Λίλιθ και οι νεφελίμ τώρα - και ιδιαίτερα οι  θέση των τριπλών ελίκων κάθε διόδου. οι έλικες είναι απενεργοποιημένες.. Δεν είναι κιονόκρανα. Σημαίνει ότι οι πύλες άνοιξαν για να εξέλθουν από εκεί η Λίλιθ και οι Νεφελίμ υιοί της...  Η Λίλιθ πατάει πλέον στη γή (σφαίρα κάτω απο τα πόδια της , που περικλείεται απο μαίανδρο, το όπλο που τους ενέκλεισε στα Τάρταρα... Κρατάει ξίφος (σημείο σφαγής κατά ανθρώπων) και φέρει κάτι σαν φωτοστέφανο, όπως το άγαλμα της ελευθερίας, που είναι πάλι απεικόνιση της Λίλιθ...

Το όνειρο των λαοπλάνων στην κορυφή του οικήματος που οικεί ο ηγέτης των ΗΠΑ... Το όραμα των Ιλουμινάτι και Σιωνιστών, των κρονίων δούλων και πασών  αντιχρίστων. Εύγε σας. 

 

Τι να σχολιάσει κανείς... Ο 'τελευταίος' -απ' ότι φαίνεται-  πρόεδρος των ΗΠΑ σε φόντο με τη

 

 

1

ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΡΟΥΚ

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

_, Γκιλγκαμές, άρχοντα της Κουλάμπ, μεγάλη είναι η δόξα σου.

Στάθηκε ο άνθρωπος που γνώριζε τα πάντα. Ηταν ο βασιλιάς που γνώριζε

του κόσμου όλες τις χώρες. Ηταν σοφός, είδε τα μυστήρια και γνώριζε τα

απόκρυφα, μας έφερε μια ιστορία για την πρίν από τον κατακλυσμό εποχή.

Εκανε ένα πολύ μεγάλο ταξίδι. Κουράστηκε, ταλαιπωρήθηκε και

ξαναγύρισε στον τόπο του, για να γράψει σε μια πέτρα όλη του την ιστορία.

Οταν οι θεοί δημιούργησαν τον Γκιλγκαμές, του έδωσαν τέλειο σώμα.

Ο Σαμάς, ο ένδοξος ήλιος, τον προίκισε με ομορφιά, ο Αντάντ, ο θεός της

θύελλας, τον προίκισε με θάρρος. Οι μεγάλοι θεοί έκαναν τόσο τέλεια την

ομορφιά του, που όμοιά της άλλη να μην υπάρχει. Τον έκασναν κατά τα

δύο τρίτα Θεό και κατά το ένα τρίτο άνθρωπο. Στην Ουρούκ έκτισε τείχη,

ένα μεγάλο οχυρωματικό έργο και τον ευλογημένο ναό του Εαννά, για το

θεό του στερεώματος, τον Ανού και για την Ιστάρ τη θεά του έρωτα. Και το

Ιερό αυτό μπορεί να το δείς ακόμα και τώρα. Το εξωτερικό τείχος έμοιαζε

με εξωτερική κορνίζα και έλαμπε με τη λάμψη του χαλκού και το εσωτερικό

τείχος δεν έχει το όμοιό του. Αναρριχήσου στα τείχη επάνω της Ουρούκ!

Περπάτησε κατά μήκος τους. Κοίταξε τα θεμέλια της ταράτσας και εξέτασε

και το χτίσιμό τους. /εν είναι από ψημένα κι ωραία τούβλα; Τα θεμελίωσαν

οι εφτά σοφοί.

1. Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΝΚΙΝΤΟΥ

Ο Γκιλγκαμές περιηγήθηκε τον κόσμο, αλλά πουθενά δεν συνάντησε

κανένα που να μπορεί να αντισταθεί στα μπράτσα του, μέχρι που

ξαναγύρισε στην Ουρούκ. Και οι άντρες της Ουρούκ μουρμούριζαν στα

σπίτια τους: «Ο Γκιλγκαμές ηχεί τα σήμαντρα για το κέφι του. Η περηφάνια

του ξεπερνάει και την ημέρα και τη νύχτα. Κανένας δεν πρόκειται να μείνει

με τον πατέρα του. Ολους θα τους πάρει ο Γκιλγκαμές. Ο βασιλιάς πρέπει

να είναι ο ποιμένας του λαού του. Ο πόθος του ο σεξουαλικός, παρθένα

δεν αφήνει στον εραστή της, ούτε την κόρη του πολεμιστή, ούτε και τη

γυναίκα του αριστοκράτη. Κι ακόμα ο Γκιλγκαμές είναι ο σοφός, ο

λεβεντόκορμος κι αποφασιστικός της πόλης μας ποιμένας».

Οι Θεοι ακούσανε τους θρήνους τους. Και οι θεοι των ουρανών

φωνάξανε στον κυρίαρχο της Ουρούκ, στον Ανού, το θεό της Ουρούκ: «Μια

θεά τον έκανε δυνατό σαν τον άγριο ταύρο και κανένας δεν μπορεί να

αντισταθεί στα μπράτσα του. Αρσενικό παιδί δεν έμεινε με τον πατέρα του.

2

Τα πήρε όλα ο Γκιλγκαμές. Είναι αυτός ο βασιλιάς και ο ποιμένας του λαού

του; Ο πόθος του ο σεξουαλικός παρθένα δεν αφήνει στον εραστή της,

ούτε την κόρη του πολεμιστή, ούτε τη γυναίκα του αριστοκράτη». Οταν ο

Ανού άκουσε τους θρήνους των θεών, φώναξε την Αρουρού, τη θεά της

δημιουργίας: «Εσύ που τον δημιούργησες, Αρουρού, βρες τώρα και τον

δεύτερό του, μια θυελλώδικη καρδιά για μια άλλη θυελλώδικη καρδιά. Και

βάλε τους να παλεύουν μεταξύ τους για να ησυχάσει η Ουρούκ».

Και η θεά συνέλαβε μια εικόνα στο μυαλό της. Κι ήταν η εικόνα από

την ίδια την ουσία του Ανού, του θεού του στερεώματος. Βούτηξε τα χέρια

της μέσα στα νερά και ανέσυρε από μέσα λάσπη. Και άφησε τη λάσπη

αυτή να πέσει μες στην ερημιά. Και έτσι δημιουργήθηκε ο έξοχος ο

Ενκιντού. Και είχε μέσα του τις αρετές του θεού του πολέμου, του ίδιου του

Νινούρτα. Το σώμα του ήτανε τραχύ κι είχε μαλλιά μακριά σαν της

γυναίκας. Και κυμάτιζαν σαν τα μαλλιά της Νισαμπά, της θεάς του σιταριού.

Το σώμα του ήταν μαλλιαρό σαν του Σαμουκάν, του θεού των κοπαδιών. Κι

ήταν αμόλευτος από την κοινωνία και τίποτα δεν γνώριζε από τις περιοχές

που τις καλλιεργούν.

Ο Ενκιντού έτρωγε χλόη στους λόφους, συντροφιά με τη γαζέλα. Και

στις νεροσυρμές συναγωνιζόταν αντάμα με τα άγρια θηρία. Χαιρόταν το

νερό με τα κοπάδια των άγριων ζώων. Μα φάνηκε ένας κυνηγός που

έστηνε παγίδες. Και κάποια μέρα βρέθηκε μπροστά του, στο πηγάδι που

έπινε νερό, γιατί τα άγρια ζώα είχαν μπει στη χώρα του. Τρεις ήμερες

ανταμώνανε πρόσωπο με πρόσωπο και ο κυνηγός επάγωνε από το φόβο

του. Γύρισε στο σπίτι του με το κυνήγι που είχε πιάσει, βουβός και

μουδιασμένος από το φόβο. Το πρόσωπό του ήταν αλλοιωμένο και έμοιαζε

με κείνον που τσακίστηκε άπο μακρινό ταξίδι. Και με το φόβο στην καρδιά,

μίλησε στον πατέρα του: «Υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν μοιάζει με τους

άλλους. Τον είδα που κατέβαινε από τα βουνά.

Είναι ο πιο δυνατός στον κόσμο φαίνεται νάναι αθάνατος από τους

ουρανούς. Ζει πάνω στα βουνά, αντάμα με τα άγρια ζώα και βόσκει χλόη.

Μπαίνει στη χώρα σου και φτάνει μέχρι τα πηγάδια. Τρόμαξα και δεν

τολμώ να τον πλησιάσω. Γεμίζει τις τρύπες που κάνω και χαλάει τις

παγίδες που στήνω για κυνήγι. Βοηθάει και τα ζώα για να αποφεύγουν τις

παγίδες και έτσι μου ξεφεύγουν».

Κι ο πατέρας του άνοιξε το στόμα του και είπε στον κυνηγό: «Παιδί

__________μου, στην Ουρούκ ζει ο Γκιλγκαμές. Κανένας μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να

τον νικήσει. Είναι δυνατός σαν άστρο του ουρανού. Πήγαινε στην Ουρούκ,

βρες τον Γκιλγκαμές και παίνεψε τη δύναμη αυτού του αγριανθρώπου.

Ζήτησε του να σου δώσει μια πόρνη από το ναό του Ερωτα, μια κόρη της

απόλαυσης. Γύρνα μαζί της κι άφησε την με τη γυναικεία δύναμη να

3

αποδυναμώσει αυτόν τον άνθρωπο. Κι όταν την επομένη θα ξανάρθει στο

πηγάδι για να πιει νερό, θα την αγκαλιάσει και τότε τ' άγρια ζώα θα τον

αποβάλουν από τη συντροφιά τους».Κι έτσι ο κυνηγός ταξίδεψε στην

Ουρούκ και παρουσιάστηκε στον Γκιλγκαμές, λέγοντάς του: «Ενας

άνθρωπος, που δεν μοιάζει με τους άλλους, περιφέρεται στα λιβάδια. Και

είναι δυνατός σαν άστρο τ' ουρανού και φοβάμαι να τον πλησιάσω.

Βοηθάει τ' αγρίμια να ξεφεύγουν από τις παγίδες μου. Τρύπωνα στις

λακκούβες που κάνω και μου χαλάει τις παγίδες». Κι ο Γκιλγκαμές, του

είπε: «Κυνηγέ, πήγαινε πίσω, πάρε μαζί σου μια πόρνη, μια κόρη της

απόλαυσης. Στην πηγή θα την αγκαλιάσει και τα άγρια ζώα θα τον

αποβάλουν».

Κι ο κυνηγός ξαναγύρισε, σέρνοντας μαζί του μια πόρνη. Υστερα από

ταξίδι εφτά ήμερων έφτασε στην πηγή και κάθισαν. Η πόρνη κι ο κυνηγός

κοιτάχτηκαν και περίμεναν να φτάσει το θήραμα. Την πρώτη και τη δεύτερη

μέρα οι δυο τους περίμεναν, άλλα την τρίτη ήμερα έφτασε η αγέλη. Ηρθε

για να πιει νερό. Και μαζί της ήταν και ο Ενκιντού. Τα μικρά άγρια

πλάσματα του κάμπου χάρηκαν για το νερό που ήπιαν και μαζί τους

χάρηκε και ο Ενκιντού, που έβοσκε στη χλόη μαζί με τη γαζέλα που είχε

γεννηθεί στα βουνά. Ο κυνηγός είπε στην πόρνη: «Νάτος! Τώρα, γυναίκα,

γύμνωσε τα στήθια σου χωρίς ντροπή και χωρίς καθυστέρηση προκάλεσέ

του τον έρωτα. Αφησέ τον να δει το γυμνό σου σώμα, άφησέ τον να

κατακτήσει το κορμί σου. Οταν σε πλησιάσει γυμνώσου και ξάπλωσε μαζί

του. /ίδαξε στον άγριο άνθρωπο την τέχνη της γυναίκας, γιατί όταν θα του

ανάψεις τον έρωτα και θα τον σύρεις πλάι σου, τα άγρια ζώα που ζούνε

μαζί του στα βουνά θα τον αποβάλουν από τη συντροφιά τους».

Και η πόρνη δεν ντράπηκε να τον πλησιάσει. Γυμνώθηκε και του

ερέθισε τον πόθο, του υποκίνησε τον άγριο του έρωτα και του δίδαξε την

τέχνη της γυναίκας. Εξι ήμερες και εφτά νύχτες ήσαν αγκαλιά. Και ο

Ενκιντού ξέχασε την κατοικία του στο βουνό. Αλλά όταν χόρτασε τον

έρωτα, ξαναγύρισε στα άγρια θηρία. Και τότε, μόλις τον είδε η γαζέλα,

έφυγε τρέχοντας μακριά του. Οταν τον είδαν τα άγρια ζώα, έφυγαν κι αυτά.

Ο Ενκιντού δεν μπορούσε να τα ακολουθήσει, αλλά το σώμα του έμοιαζε

νάναι δεμένο με σκοινί, τα γόνατά του λύγισαν όταν έκανε να τρέξει και η

γρηγοράδα του είχε εξαφανιστεί. Τώρα, τα άγρια πλάσματα ήταν ήδη

μακριά. Ο Ενκιντού άρχισε να αδυνατίζει γιατί μέσα του είχε σοφία και οι

σκέψεις του ανθρώπου βρίσκονταν στην καρδιά του. Και έτσι ξαναγύρισε

και κάθισε στα πόδια της γυναίκας και άκουγε υπάκουα ότι του έλεγε:

«Είσαι σοφός, Ενκιντού, και τώρα έγινες σχεδόν Θεός. Γιατί θέλεις να

τρέχεις στα βουνά με τα αγρίμια; Ελα μαζί μου. Θα σε πάω στην Ουρούκ με

τα ισχυρά τείχη, στον ευλογημένο ναό της Ιστάρ και του Ανού, του έρωτα

4

και των ουρανών. Εκεί ζει ο Γκιλγκαμές που είναι δυνατός σαν άγριος

ταύρος και κυριαρχεί πάνω στους ανθρώπους».

Οταν του είπε όλα αυτά, ο Ενκιντού ευχαριστήθηκε. Ποθούσε να βρει

ένα σύντροφο, ένα σύντροφο που θα μπορούσε να καταλάβει την καρδιά

του: «Ελα γυναίκα, πήγαινε με σ' αυτόν τον ιερό ναό, στον οίκο του Ανού

και της Οστάρ, στον τόπο που κυριαρχεί πάνω στο λαό ο Γκιλγκαμές. θα

τον προκαλέσω σε πάλη και θα φωνάξω δυνατά σ' όλη την Ουρούκ: Είμαι

ο πιο δυνατός εδώ και ήρθα για να αλλάξω την παλιά την τάξη. Είμαι αυτός

που γεννήθηκε στα βουνά, είμαι ο πιο δυνατός απ' όλους».

Και κείνη του είπε: «Ας πάμε λοιπόν και κείνος ας δει το πρόσωπο

σου. Ξέρω πολύ καλά που βρίσκεται ο Γκιλγκαμές μέσα στη μεγάλη πόλη

της Ουρούκ. _ Ενκιντού, εκεί οι άνθρωποι φοράνε τα πολυτελή τους ρούχα

τις γιορτινές ημέρες. Οι νέοι άντρες και τα κορίτσια έχουν θαυμάσιο

παρουσιαστικό. Και τι ωραίο που είναι το άρωμα τους! Ολοι οι μεγάλοι

άνθρωποι βάφουνε τα χείλη τους από τα κρεβάτια τους. _ Ενκιντού, εσένα

που αγαπάς τη ζωή, πρέπει να σου δείξω το Γκιλγκαμές. Είναι άνθρωπος

ευτυχισμένος, θα δεις πάνω του να ακτινοβολεί ο ανδρισμός του. Το σώμα

του είναι τέλειο σε δύναμη και ωριμότητα. Ποτέ δεν αναπαύεται, ούτε την

ημέρα ούτε τη νύχτα. Είναι πιο δυνατός και από σένα και γι' αυτό μην

καυχιέσαι. Ο Σαμάς, ο ένδοξος ήλιος, έδωσε χάρες στο Γκιλγκαμές και ο

Ανού, ο θεός των ουρανών και ο Ενλίλ και ο Εά, ο σοφός, του έδωσαν

βαθειά γνώση. Και σου λέω από τώρα πως πριν αφήσεις τον άγριο τόπο ο

Γκιλγκαμές θα γνωρίζει από το όνειρο του τον ερχομό σου».

Κι ο Γκιλγκαμές σηκώθηκε και πήγε να διηγηθή το όνειρο του στη

μάνα του τη Νινσούν, που ήταν κι αυτή από τους σοφούς θεούς. «Μάνα,

την περασμένη νύχτα είδα ένα όνειρο. Ημουνα πλημμυρισμένος χαρά.

Γύρω μου είχαν συγκεντρωθεί οι νέοι ήρωες και περπατούσα μέσα στη

νύχτα κάτω από τα άστρα του στερεώματος. Και τότε κάποιος, ένα μετέωρο

από την ουσία του Ανού, έπεσε από τον ουρανό. Προσπάθησα να το

σηκώσω αλλά ήταν πολύ βαρύ. Ολοι οι άνθρωποι της Ουρούκ μαζεύτηκαν

γύρω για να το δουν οι απλοί άνθρωποι χοροπηδούσαν και οι

αριστοκράτες σπρώχνονταν ποιος να του πρωτοφιλήσει τα πόδια. Κι εγώ

ένιωσα γι' αυτό το πράγμα έρωτα σαν αυτόν που νιώθει κανένας για

γυναίκα. Με βοήθησαν, δυνάμωσα το μέτωπό μου, τον σήκωσα με τα

λουριά και τον έφερα σε σένα. Και συ τον αποκάλεσες αδερφό μου».

Και τότε η Νινσούν, που είναι προικισμένη με μεγάλη σοφία, είπε στο

Γκιλγκαμές: «Αυτό που είδες, αυτό το αστέρι του ουρανού πάνω στο όποιο

έσκυψες σαν πάνω σε γυναίκα, αυτός ήταν ο δυνατός σύντροφος, εκείνος

που δίνει βοήθεια στους φίλους του που έχουν ανάγκη. Είναι το πιο δυνατό

από τα άγρια πλάσματα. Γεννήθηκε στα πράσινα λιβάδια και τον

5

ανάθρεψαν τα άγρια βουνά. Οταν θα τον δεις θα ευχαριστηθείς. Η δύναμη

του μοιάζει με τη δύναμη εκείνων που κατοικούν στον ουρανό. Αυτό είναι

το νόημα του ονείρου σου».

Ο Γκιλγκαμές είπε: «Μάνα, ονειρεύτηκα και ένα άλλο όνειρο. Στους

δρόμους της Ουρούκ με τα ισχυρά τείχη βρέθηκε ένα τσεκούρι. Το σχήμα

του ήταν παράξενο και γύρω του συνωθούνταν ο λαός. Το είδα και

ευχαριστήθηκα. Εσκυψα κι ένιωσα βαθιά έλξη γι' αυτό. Το αγάπησα όπως

αγαπάνε μια γυναίκα και το έσυρα προς το μέρος μου». Και η Νινσούν του

αποκρίθηκε: «Το τσεκούρι που είδες και που σε τράβηξε τόσο δυνατά όσο

κι ο έρωτας της γυναίκας, είναι ο σύντροφος που σου δίνω. Και θα έρθει

μια δύναμη παρόμοια με κείνη που έχουν όσοι κατοικούν στον ουρανό.

Είναι ο γενναίος σύντροφος που σώζει το φίλο του αν παραστεί ανάγκη».

Κι ο Γκιλγκαμές είπε στη μάνα του: «Τον κλήρο μου τον έριξες θα γίνει

δικός μου σύντροφος».

Και τώρα η πόρνη είπε στον Ενκιντού: «Οταν σε κοιτάζω μου

φαίνεται πώς έγινες θεός. Γιατί πια δεν ποθείς να ξαναγυρίσεις άγριος με τα

άγρια ζώα στο βουνό. Σήκω, λοιπόν, από τη γη που είναι κρεβάτι του

τσοπάνη».

Κι εκείνος άκουσε προσεκτικά τα λόγια της. Η συμβουλή που

τούδωσε ήταν καλή. Μοίρασε τα ρούχα της στα δυο. Με τα μισά έντυσε τον

Ενκιντού και με τα αλλά μισά ντύθηκε η ίδια. Και κρατώντας τον από το χέρι

τον οδήγησε σαν μητέρα στο μαντρί και στα λιβάδια όπου βόσκουν

κοπάδια. Και κει μαζεύτηκαν γύρω του όλοι οι τσοπάνηδες για να τον δουν,

απλώνοντας του μπροστά του ψωμί. Αλλά ο Ενκιντού μονάχα γάλα από τα

άγρια ζώα μπορούσε να πιει. Πασπάτεψε το ψωμί, χασμουρήθηκε και

στάθηκε αβέβαιος για το τι έπρεπε να κάνει ή για το πως έπρεπε να φάει το

ψωμί και να πιει το δυνατό κρασί. Και τότε η γυναίκα είπε: «Ενκιντού, φάγε

ψωμί. Είναι η ουσία της ζωής και πιες και κρασί, γιατί αυτή είναι η συνήθεια

του τόπου». Και τότε έφαγε μέχρι που χόρτασε και ήπιε δυνατό κρασί, εφτά

γεμάτα κύπελλα. Εγινε εύθυμος η καρδιά του πλημμύρισε από χαρά και

έλαμψε το πρόσωπο του. Εκοψε τις τρίχες από το σώμα του και το άλειψε

με λάδι. Ο Ενκιντού έγινε άνθρωπος. Και μόλις τον ντύσανε με αντρίκεια

ρούχα παρουσιάστηκε σαν γαμπρός. Πήρε και όπλα για να κυνηγάει το

λιοντάρι, έτσι που οι τσοπάνηδες μπορούσαν να κοιμούνται τη νύχτα.

Επιασε λύκους και λιοντάρια και οι τσοπάνηδες βρήκαν την ησυχία τους.

Γιατί ο Ενκιντού, ο δυνατός άνθρωπος, που αντίπαλος του δεν υπάρχει

επαγρυπνούσε.

Ζούσε ευχαριστημένος με τους τσοπάνηδες μέχρι την ημέρα που

καθώς σήκωσε τα μάτια του είδε να πλησιάζει κάποιος άνθρωπος. Και είπε

στην πόρνη: «Γυναίκα, φώναξε αυτόν τον άνθρωπο να έρθει εδώ. Τί θέλει

6

εδώ; Θέλω να μάθω το όνομά του». Και κείνη πήγε και προσφώνησε τον

άνθρωπο με τούτα τα λόγια: «Αρχοντα για που πηγαίνετε και κάνετε τόσο

κουραστικό ταξίδι;» Κι ο άνθρωπος απάντησε στον Ενκιντού: «Ο

Γκιλγκαμές μπήκε στον οίκο της Συνέλευσης που δικαιωματικά ανήκει στο

λαό. Ολοι μαζεύτηκαν εκεί προειδοποιημένοι από τους ήχους των

τυμπάνων για να εκλέξουν τη νύφη, αλλά ο Γκιλγκαμές τους χλευάζει.

Παράξενα πράγματα κάνει στην Ουρούκ. Γυρεύει αυτός να πάει πρώτος με

τη νύφη, ο βασιλιάς να πηγαίνει πρώτος κι ύστερα να ακολουθεί ο σύζυγος,

γιατί αυτό τον διέταξαν οι θεοί στη γέννησή του από τότε που κόπηκε ο

ομφάλιος λώρος του. Αλλά τώρα άκουσε, τα τύμπανα ηχούν, για την

εκλογή της νύφης και η πόλη στενάζει βαθειά». Στα λόγια αυτά ο Ενκιντού

γύρισε με κάτασπρο το πρόσωπο: «Θα πάω στο μέρος απ' όπου ο

Γκιλγκαμές κυριαρχεί πάνω στο λαό, θα τον προσκαλέσω σε πάλη και θα

βροντοφωνήσω σ' όλη την Ουρούκ: Ηρθα ν' αλλάξω την παλιά τάξη γιατ'

είμαι ο πιο δυνατός εδώ».

Και τώρα ο Ενκιντού προχώρησε μπροστά και η γυναίκα

ακολουθούσε από πίσω. Και μπήκε στην Ουρούκ, σε κείνη τη μεγάλη

αγορά. Και όλο το πλήθος συγκεντρώθηκε γύρω από το σημείο που

στάθηκε μέσα στο δρόμο της Ουρούκ, με τα ισχυρά τείχη. Οι άνθρωποι

σπρώχνονταν μέσα στο δρόμο. Κι όπως μιλούσαν γι' αυτόν, έλεγαν: «Είναι

φτυστός ο Γκιλγκαμές». «Είναι κοντότερος». «Είναι αυτός που μεγάλωσε

πίνοντας γάλα από άγρια θηρία. Είναι η πιο μεγάλη δύναμη». Οι άνθρωποι

χάρηκαν: «Τώρα ο Γκιλγκαμές θα βρει τον δάσκαλό του». «Τούτος ο

μεγάλος, τούτος ο ήρωας, που η ομορφιά του είναι σαν των θεών, θα γίνει

δάσκαλος ακόμα και στο Γκιλγκαμές».

Στην Ουρούκ το νυφικό κρεβάτι ήταν έτοιμο έτσι που ταίριαζε στη θεά

του έρωτα. Η νύφη περίμενε το γαμπρό, αλλά τη νύχτα ο Γκιλγκαμές την

άρπαξε και την πήγε στο σπίτι. Και τότε ο Εντκιντού προχώρησε μπροστά

και ανταμώθηκαν με τον Γκιλγκαμές, έξω από την εξώπορτα. Ο Εντκιντού

άπλωσε τα πόδια του κι εμπόδισε το Γκιλγκαμές να περάσει στο σπίτι. Κι

έτσι αρπάχτηκαν στα χέρια και πάλευαν σαν ταύροι. Εσπασαν τους

παραστάτες της πόρτας κι ο τοίχος σείστηκε. Ρουθούνιζαν και κοιτάζονταν

σαν ταύροι. Κομμάτιασαν τα πορτόξυλα κι ο τοίχος ξανασείστηκε. Ο

Γκιλγκαμές λύγισε το γόνατο, στηρίχτηκε καλά στη γη και με μια στροφή

έριξε κάτω τον Ενκιντού. Και τότε η μανία του κόπασε ξαφνικά. Κι όταν ο

Ενκιντού έπεσε είπε στον Γκιλγκαμές .«Αλλος όμοιος στον κόσμο δεν

υπάρχει. Η Νινσούν που είναι δυνατή σαν άγριο βόδι στο βουστάσι, είναι ή

μάνα που σε γέννησε και υψώθηκες έτσι πάνω από τους ανθρώπους και ο

Ενλίλ σου έδωσε τη βασιλεία, γιατί η δύναμη σου ξεπερνάει τη δύναμη των

7

ανθρώπων». Και τότε ο Ενκιντού και ο Γκιλγκαμές αγκαλιάστηκαν. Ετσι

σφραγίστηκε η φιλία τους.

2. ΤΟ ΤΑΞΙ/Ι ΣΤΟ /ΑΣΟΣ

Ο Ενλίλ των βουνών, ο πατέρας των θεών, καθόρισε την τύχη του

Γκιλγκαμές. Κι ο Γκιλγκαμές ονειρεύτηκε και ο Ενκιντού είπε: "Το νόημα του

ονείρου είναι αυτό. Ο πατέρας των θεών σου έδωσε τη βασιλεία, αυτή είναι

η μοίρα σου, αλλά η μοίρα σου δεν θα σου δώσει και την αιώνια ζωή. Ma

μη λυπάσαι γι΄ αυτό, μαράζι να μην βάλεις στην καρδιά, ούτε και να

υποφέρεις. Σου έδωσε δύναμη να δένεις και να λύνεις, να γίνεις το σκοτάδι

και το φώς της ανθρωπότητας. Σου έχει δώσει υπεροχή πάνω στο λαό,

που όμοια δεν υπήρξε ποτέ, νίκες στις μάχες τέτοιες που κανένας δεν

γλυτώνει και νίκες στις επιδρομές και στις έφοδες, απ΄ όπου κανένας δεν

ελπίζει να γυρίσει. Μα μην κάνεις κατάχρηση αυτής της δύναμης, να είσαι

δίκαιος με τους υπηρέτες σου στο παλάτι και δίκαιος να σταθής μπροστά

στο Σαμάς".

Κι ο άρχοντας Γκιλγκαμές έστρεψε τη σκέψη του προς τη χώρα της

Ζωής. Και σκέφτηκε τη χώρα των Κέδρων ο άρχοντας ο Γκιλγκαμές. Και

είπε στον υπηρέτη του τον Ενκιντού. /εν έχω αποτυπώσει το όνομά μου σε

κεραμίδι, έτσι όπως το όρισε η τύχη μου. Γι΄ αυτό και θα πάω στη χώρα

που κόβονται τα κέδρα. Θα γράψω το όνομά μου στο μέρος όπου γράφουν

τα ονόματά τους οι δοξασμένοι άνθρωποι κι όπου δεν γράφτηκε ακόμα

ανθρώπινο όνομα, μνημείο θα υψώσω στους θεούς". Του Ενκιντού τα

μάτια πλημμύρισαν δάκρυα και ένοιωσε πόνο στην καρδιά. Η ματιά του

έγινε θολή. Κι ο Γκιλγκαμές που συνέλαβε τη ματιά του, του είπε: "Φίλε μου,

γιατί το βλέμμα σου είναι τόσο θολό;". Κι ο Ενκιντού άνοιξε το στόμα του

και είπε: "Είμαι αδύνατος, τα χέρια μου χάσανε τη δύναμή τους και η

κραυγή της λύπης με πνίγει στο λαιμό. Γιατί να δώσεις την καρδιά σου σ΄

ένα τέτοιο εγχείρημα;". Κι ο Γκιλγκαμές απάντησε στον Ενκιντού: "Εξ αιτίας

του κακού δαίμονα, που είναι σ΄ αυτή τη χώρα, θα πάμε στο δάσος για να

καταστρέψουμε το κακό. Μέσα στο δάσος ζεί ο Χουμπαμπά, που το όνομά

του σημαίνει "Παμέγιστος", γίγαντας τρομερός". Κι ο Ενκιντού βαθειά

στέναξε και είπε: "Tότε που ζούσα ακόμα με τα άγρια ζώα και τριγυρνούσα

στην ερημιά, είχα ανακαλύψει το δάσος. Το μήκος του είναι δέκα χιλιάδες

λεύγες προς κάθε κατεύθυνση. Ο Ενλίλ έχει ορίσει φύλακα του δάσους το

Χουμπαμπά και τον οποίο όπλισε με τους εφτά τρόμους, κι έγινε ο

Χουμπαμπά ο τρόμος κάθε σάρκας. Οταν βρυχιέται μοιάζει με χείμαρρο

κατεβασμένο, το χνώτο είναι σαν τη φωτιά και οι μασέλες του είναι ο ίδιος ο

θάνατος. Και φυλάει τόσο καλά τα κέδρα που και δαμάλα αν ταραχθεί μέσα

8

στο δάσος κι εξήντα λεύγες μακρυά, θα το ακούσει. Ποιός άνθρωπος είναι

δυνατό να πάει από μόνος του στη χώρα αυτή να περπατήσει και να την

εξερευνήσει σε βάθος; Σου λέω πώς όποιος πλησιάσει προς τα κεί

παραλύουν οι δυνάμεις του. Η πάλη με το Χουμπαμπά με καμμιά άλλη δεν

μπορεί να παραβληθεί. Είναι πολύ δυνατός πολεμιστής, Γκιλγκαμές. Κι ο

ύπνος ποτέ δεν πιάνει το παρατήριό του".

Κι ο Γκιλγκαμές αποκρίθηκε: "Που βρίσκεται ο άνθρωπος που θα

μπορέσει να αναρριχηθεί στους ουρανούς; Μόνο οι θεοί ζούνε για πάντα με

τον ένδοξο Σαμάς. Και όσο για μας, τους ανθρώπους, οι μέρες μας είναι

μετρημένες και μια πνοή ανέμου είναι οι απασχολήσεις μας. Οπως κι αν

είναι, τρόμαξες κιόλας! Εγώ θα πάω πρώτος, παρόλο που είμαι άρχοντάς

σου και θα έπρεπε να προχωράς εσύ και να μου λές: Προχώρησε, τίποτα

για να φοβηθείς δεν υπάρχει! Κι αν πέσω θ΄ αφήσω πίσω μου αθάνατο το

όνομά μου. Οι άνθρωποι θα λένε: Ο Γκιλγκαμές έπεσε σε σύγκρουση με

τον άγριο Χουμπαμπά. Πολύ μετά, όταν στο σπίτι μου θα γεννιέται παιδί,

θα του διηγούνται και θα με θυμούνται". Κι ο Ενκιντού ξαναμίλησε στο

Γκιλγκαμές: "_, άρχοντά μου, αν θες να μπείς στη χώρα αυτή, πήγαινε

πρώτα στον ήρωα Σαμάς και πέστο στο θεό Ηλιο, γιατί δική του είναι η

χώρα αυτή. Η χώρα όπου κόβονται τα κέδρα ανήκει στο Σαμάς".

Κι ο Γκιλγκαμές πήρε ένα κάτασπρο, χωρίς άλλο σημάδι κατσικάκι, κι

ένα μαύρο. Τα πήρε στην αγκαλιά του και τα έφερε μπροστά στον Ηλιο.

Πήρε στο χέρι του το ασημένιο σκήπτρο του και είπε στον ένδοξο Σαμάς:

"Θα πάω, ώ Σαμάς, στη χώρα αυτή, θα πάω. Σε ικετεύω βοήθησέ με να

πάνε όλα καλά και να γυρίσω πάλι στις αποβάθρες της Ουρούκ. Μεγάλε

θεέ, την προστασία σου γυρεύω και κάνε να βγούνε σε καλό οι οιωνοί!". Κι

ο ένδοξος Σαμάς αποκρίθηκε: "Γκιλγκαμές, είσαι δυνατός, αλλά τι σημαίνει

για σένα η χώρα της Ζωής;" "_ Σαμάς, άκουσέ με, άκουσέ με Σαμάς,

άφησε τη φωνή μου ν΄ ακουστεί. Εδώ στην πόλη ο άνθρωπος πεθαίνει από

βαρειά κατάθλιψη, ο άνθρωπος χάνεται με την απελπισία στην καρδιά.

Κοίταξα πάνω από τα τείχη και είδα σώματα να πλέουν στο ποτάμι. Κι αυτή

θα είναι και η δική μου τύχη. Στ΄ αληθινά και τούτο το γνωρίζω καλά, αφού

κι ο πιό ψηλός απ΄ τους ανθρώπους δεν θα μπορέσει για να φτάσει στον

ουρανό κι ο πιό τρανός δεν θα μπορέσει με τη γή να αντιπαραβληθεί.

Λοιπόν θα μπώ σ΄ αυτή τη χώρα, γιατί ακόμα δεν αποκατάστησα το όνομά

μου σε κεραμίδι ψημένο, όπως ορίζει η μοίρα μου. Θα πάω λοιπόν στη

χώρα όπου κόβουν τα κέδρα. Θα βάλω το όνομά μου εκεί που έγραψαν τα

ονόματα των ενδόξων ανθρώπων. Κι όπου δεν γράφτηκε ανθρώπου

όνομα, μνημείο θα υψώσω στους Θεούς". Τα μάτια του πλημμύρισαν με

δάκρυα και συνέχισε: "/υστυχώς είναι μεγάλο το ταξίδι που πρέπει για να

κάνω προκειμένου να φτάσω στη χώρα του Χουμπαμπά. Αν δεν πρόκειται

9

να πετύχω σ΄ αυτήν την επιχείρηση, τότε, γιατί Σαμάς, μου έδωσες αυτή

την ακόρεστη επιθυμία να θέλω να το επιχειρήσω; Και πώς είναι δυνατό να

πετύχω αν δεν με βοηθήσεις; Αν πεθάνω σ΄ αυτή τη χώρα, θα πεθάνω

χωρίς μνησικακία. Μα αν θα επιστρέψω θα κάνω μια ένδοξη προσφορά και

έναν ύμνο στο Σαμάς".

Κι έτσι ο Σαμάς δέχτηκε την προσφορά των δακρύων του. Και σαν

τον συμπονετικό άνθρωπο του έδειξε συγνώμη. Και υπέδειξε στο

Γκιλγκαμές ισχυρούς συμμάχους παιδιά μιας μάνας και τα τοποθέτησε σε

σπηλιές του βουνού. Ο μεγάλος άνεμος υπέδειξε: το βοριά, τον

ανεμοστρόβιλο, τη θύελλα και την παγωνιά, τη θύελλα και το λίβα. Σαν την

οχιά, σαν τους δράκοντες, σαν την πυρκαγιά, σαν το φίδι που παγώνει την

καρδιά, σαν τον καταστροφικό κατακλυσμό και σαν τα φλεγόμενα δίκρανα,

έτσι έμοιαζαν οι σύμμαχοί του, και χάρηκε ο Γκιλγκαμές. Πήγε στο χαλκιά

και του είπε: "Θα δώσω εντολές στους οπλοποιούς. Θα τους βάλουμε να

χύσουν τα όπλα μας κι εμείς θα τους επιτηρούμε". Και έδωσαν εντολή

στους οπλοποιούς. Και οι μαστόροι κάθισαν κάτω και συζήτησαν. Και

πήγαν στο άλσος του κάμπου και κόψανε ιτιές και σιδερόξυλα. Και χύσανε

γι΄ αυτούς τσεκούρια, βάρους εννιά λιβρών. Και ξίφη μεγάλα έχυσαν με

λάμπες έξι λίβρες η κάθε μιά και με λαβές και θήκες από τριάντα λίβρες. Και

χύσαν για το Γκιλγκαμές το τσεκούρι: η "/ύναμη των Ηρώων" και τον

εφοδίασαν με τόξο Ανσάμ. Κι οπλίστηκε ο Γκιλγκαμές κι ο Ενκιντού μαζί.

Και το βάρος των όπλων που έφερναν ήταν τριάντα λίβρες. Μαζεύτηκε ο

λαός κι οι συμβουλάτορες στους δρόμους και στην αγορά της Ουρούκ.

Ηρθαν από την πόλη με τα εφτά μάνταλα. Ο Γκιλγκαμές μίλησε στην

αγορά: "Εγώ ο Γκιλγκαμές πάω να δώ εκείνο το πλάσμα, για το οποίο τόσα

και τόσα λέγονται και που η φήμη του ονόματός του γεμίζει όλο τον κόσμο.

Θα τον κατανικήσω μέσα στο ίδιο του το δάσος, στο δάσος των κέδρων και

θα του δείξω τη δύναμη των παιδιών της Ουρούκ κι όλος ο κόσμος θα το

μάθει. Ανάλαβα αυτήν την επιχείρηση: να σκαρφαλώσω στο βουνό, κέδρα

να κόψω και πίσω μου ν΄ αφήσω αθάνατο όνομα". Οι συμβουλάτορες της

Ουρούκ, της μεγάλης αγοράς του αποκρίθηκαν: "Γκιλγκαμές, είσαι νέος, το

θάρρος σου σε πάει πολύ μακρυά, και δεν μπορεί να λογαριάσεις τι

σημαίνει αυτή η επιχείρηση. Εχουμε ακούσει ότι ο Χουμπαμπά δεν είναι

από τους θνητούς ανθρώπους. Τα όπλα του είναι τέτοια που δεν μπορεί να

τους αντισταθεί κανένας. Το δάσος απλώνεται σε έκταση δέκα χιλιάδες

λεύγες γύρω - γύρω πρός κάθε κατεύθυνση. Ποιός τολμάει να πάει να

ερευνήσει τέτοιο βάθος; Οσο για το Χουμπαμπά όταν βρουχιέται μοιάζει με

χείμαρρο κατεβασμένο, το χνώτο του είναι φωτιά και οι μασέλες του είναι

ίδιες ο θάνατος. Γιατί σε έπιασε μεγάλη επιθυμία να κάνεις τέτοιο πράγμα

10

Γκιλγκαμές; Οταν κανείς παλεύει με το Χουμπαμπά, πάλη που να της

μοιάζει δεν υπάρχει".

Και ο Γκιλγκαμές σαν άκουσε τούτα τα λόγια των συμβουλατόρων

του, κοίταξε το φίλο του και γέλασε: "Τι πρέπει να τους απαντήσω; Πρέπει

να πώ ότι φοβήθηκα το Χουμπαμπά και ότι από δώ και πέρα θα κάτσω στο

σπιτάκι μου;". Κι ύστερα ο Γκιλγκαμές άνοιξε ξανά το στόμα του και είπε

στον Ενκιντού: "Φίλε μου ας πάμε στο Μεγάλο το Παλάτι, στο Εγκαλμάχ και

να σταθούμε μπροστά στη βασίλισσα Νινσούν. Η Νινσούν είναι σοφή, με

βαθειά γνώση και θα μας συμβουλεύσει για το δρόμο που πρέπει να

κάνουμε". Πιάστηκαν από το χέρι και πήγαν μαζί στο Εγκαλμάχ: πήγαν να

σταθούν μπροστά στη μεγάλη βασίλισσα την Νινσούν. Ο Γκιλγκαμές

πλησίασε, μπήκε στο παλάτι και μίλησε στη Νινσούν: "Νινσούν πρέπει να

κάνω ένα μακρινό ταξίδι στη χώρα του Χουμπαμπά. Πρέπει να περάσω

από άγνωστο δρόμο και να κάνω μια αλλόκοτη μάχη. Από την ημέρα που

θα αναχωρήσω, δεν θα επιστρέψω αν δεν φθάσω στο δάσος των Κέδρων

και αν δεν καταστρέψω τον κακό δαίμονα, που τον απεχθάνεται ο Σαμάς.

Γι΄ αυτό παρακάλεσε για μένα το Σαμάς". Η Νινσούν μπήκε στο δωμάτιό

της, φόρεσε ένα ρούχο κομμένο στο σώμα της, φόρεσε και τα κοσμήματά

της, για να κάνει πιό όμορφα τα στήθη της, έβαλε και την τιάρα στο κεφάλι,

ενώ τα ρούχα της σέρνονταν στο δάπεδο. Και έτσι τράβηξε για το βωμό του

ήλιου, που ήταν πάνω στη σκεπή του παλατιού. Εκαψε θυμίαμα και ύψωσε

τα χέρια της προς το Σαμάς καθώς υψωνόταν και ο καπνός: "_ Σαμάς,

γιατί έδωσες αυτή την ανήσυχη καρδιά στο Γκιλγκαμές, το γιό μου; Πες μου

γιατί το έκανες αυτό: Τον αναστάτωσες και τώρα είναι έτοιμος για ένα

μεγάλο ταξίδι στη χώρα του Χουμπαμπά, θα περάσει από άγνωστο δρόμο

και θα κάνει μια αλλόκοτη μάχη. Γι΄ αυτό και από την ημέρα που θα

ξεκινήσει, μέχρι την ημέρα που θα επιστρέψει κι όταν θα φτάσει στο δάσος

των Κέδρων κι όταν θα σκοτώσει το Χουμπαμπά και θα καταστρέψει αυτό

το δαιμονικό πράγμα, που και συ Σαμάς το απεχθάνεσαι, μην τον

λησμονήσεις. Αλλά άφησε την Αυγή, την Αϋά την αγαπημένη σου νύφη να

σου το θυμίζει πάντα. Κι όταν η ημέρα φεύγει, πέσε στο νυχτοφύλακά σου

να τον φυλάει απ΄ το κακό". Κι ύστερα η Νινσούν, η μάνα του Γκιλγκαμές,

αφού εξάντλησε το θυμίαμα, κάλεσε τον Ενκιντού που ήξερε τους

εξορκισμούς: "/υνατέ Ενκιντού, δεν είσαι παιδί από το σώμα μου, αλλά σε

δέχτηκα σαν υιοθετημένο μου γιό. Είσαι το άλλο μου παιδί, σαν τα

παραπεταμένα, που φέρνουν στο ναό. Υπηρέτησε το Γκιλγκαμές, όπως τα

παραπεταμένα παιδιά υπηρετούν με πίστη το ναό, και την ιέρεια που τα

μεγάλωσε. Και το δηλώνων αυτό μπροστά στις γυναίκες μου, στους

αφιερωμένους στο ναό και στους ιεροφάντες". Υστερα σαν επιβεβαίωση,

11

πέρασε στο λαιμό του το φυλακτό και του είπε: "Σου εμπιστεύομαι το γιό

μου. Να μου τον ξαναφέρεις πίσω ασφαλή".

Και ύστερα τους φέρανε τα όπλα. Τους δώσανε στα χέρια τα μεγάλα

ξίφη με τις χρυσές τις θήκες, τα τόξα και τις φαρέτρες. Ο Γκιλγκαμές πήρε

το τσεκούρι, κρέμασε τη φαρέτρα του και το τόξο του Ανσάν από τον ώμο

και έζωσε στη μέση του το ξίφος. Κι έτσι οπλισμένοι ήταν έτοιμοι για το

ταξίδι. Τώρα γύρω τους στριμώχνονταν ο λαός και τους είπε: "Πότε θα

γυρίσετε στην πόλη;". Οι συμβουλάτορες ευλογούσαν τον Γκιλγκαμές και

τον προειδοποιούσαν: "Να μην έχεις τόση εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου,

να είσαι προσεκτικός και συγκρατημένος στα πρώτα σου κτυπήματα.

Εκείνος που πάει μπροστά προστατεύει το σύντροφό του. Ο καλός οδηγός

που γνωρίζει το μέρος θα προστατεύει το φίλο του. Να αφήνεις μπροστά

τον Ενκιντού, γιατί αυτός γνωρίζει το δρόμο προς το δάσος. Ο Ενκιντού

έχει δεί το Χουμπαμπά και ξέρει πώς πολεμάει. Αφησε τον Ενκιντού

πρώτον να περάσει στο στενό και βάλε τον να παρακολουθεί άγρυπνα και

σύ να προσέχεις τον εαυτό σου. Αφησε τον Ενκιντού να προφυλάσσει το

φίλο του και να προσέχει το σύντροφό του και σίγουρα να τον περάσει από

τις παγίδες του δρόμου. Εμείς οι συμβουλάτορες της Ουρούκ

εμπιστευόμαστε το βασιλιά μας σε σένα, ώ Ενκιντού. Να μας τον

ξαναφέρεις σώον". Κι ύστερα γύρισαν στο Γκιλγκαμές και του ξαναείπαν:

"Μακάρι ο Σαμάς τον πόθο της καρδιάς σου να τον εισακούσει. Ας κάνει να

δείτε με τα μάτια σας τελειωμένο το πράγμα που είπανε τα χείλη σου. Ας

σας ανοίγει το δρόμο εκεί που θα έχετε παγιδευτεί και δρόμο που τα

βήματά σας να σηκώνει. Ας κάνει να ανοίξουν τα βουνά, για να περάσετε.

Κι __________η νύχτα τη δικιά της ευλογία να σας φέρει. Κι ο Λουγκουλμπάντα, ο

φύλακας θεός σας να σας παρασταθεί στη νίκη. Στη μάχη να κερδίσετε τη

νίκη, σαν με παιδί για να παλεύατε. Πλύνε τα πόδια σου στο ποτάμι του

Χουμπαμπά που πρέπει να το περάσετε. Το βράδυ να ανοίγετε πηγάδι και

καθαρό νερό να κουβαλάτε στο ασκί. Να προσφέρεις στο Σαμάς κρύο νερό

και ποτέ να μην ξεχάσεις το Λουγκουλμπάντα".

Κι ο Ενκιντού, άνοιξε τότε το στόμα του και είπε: "Μπροστά δεν είναι

τίποτα να φοβηθείς. Ακολούθησέ με γιατί εγώ γνωρίζω το μέρος που ζεί ο

Χουμπαμπά, καθώς και τους δρόμους που περπατάει. Οι συμβουλάτορες

πίσω να γυρίσουν. /εν υπάρχει λόγος να φοβούνται". Οταν οι

συμβουλάτορες το άκουσαν, ξεπροβοδίσανε τον ήρωα στο δρόμο του: "Στο

καλό Γκιλγκαμές και ο φύλακας θεός σου να σε προστατεύει στο δρόμο

σου και γερό να σε ξαναφέρει στην αποβάθρα της Ουρούκ".

Ύστερα από είκοσι λεύγες η ταχύτητα έσπασε. Κι ύστερα από τριάντα

άλλες λεύγες σταμάτησαν να διανυκτερεύουν. Πενήντα λεύγες διέτρεξαν σε

μια μέρα. Σε τρεις ημέρες περπάτησαν δρόμο ενός μηνός και δυό

12

βδομάδων. Πέρασαν εφτά βουνά πριν να φτάσουν στην πύλη του δάσους.

Κι όταν έφτασαν έμειναν κατάπληκτοι. /εν είχαν ακόμα δεί τον κεδρο-

πύργο, αλλά το ξύλο της πόρτας το θαύμασαν πάρα πολύ. Το ύψος της

ήταν εβδομήντα δυό κυβικά και το φάρδος της είκοσι τέσσερα κυβικά. Το

στήριγμά της, ο κρίκος της κι οι παραστάτες της ήταν τέλεια. Τα είχαν

φτιάξει τεχνίτες της Νιππούρ, της ιερής της πόλης του Ενλίλ. Και τότε ο

Ενκιντού φώναξε: "Ώ Γκιλγκαμές, θυμήσου τώρα τις καυχησιές σου στην

Ουρούκ. Εμπρός λοιπόν, χτύπησε παιδί της Ουρούκ, δεν πρέπει να

φοβάσαι". Οταν άκουσε τούτα τα λόγια ξαναβρήκε το θάρρος του και είπε:

"Μην χάνεις καιρό. Γρήγορα. Και αν ο παρατηρητής είναι εδώ μην τον

αφήνεις να σου ξεφύγει στο δάσος όπου θα τον χάσουμε. Εχει φορέσει

έναν από τους οπλισμένους του θώρακες, αλλά όχι ακόμα και τους άλλους

έξη. Πρέπει να τον πιάσουν πρίν να οπλισθεί". Κι αυτός σαν αφηνιασμένος

άγριος ταύρος ρουθούνιζε στο έδαφος. Και ο παρατηρητής του δάσους

στριφογύρισε απειλητικός και φώναζε μ΄ όλη του τη δύναμη. Κι ο

Χουμπαμπά σα δυνατός ταύρος τόσκασε μέσα στο δάσος και κλείστικε στο

κεδρικό του σπίτι.

Τότε ο Ενκιντού πήγε στην πόρτα. Η ομορφιά της ήταν τέτοια που

δεν μπορούσε να σηκώσει το τσεκούρι του να την καταστρέψει, αλλά

έσπρωξε και την άνοιξε. Και τότε ο Ενκιντού φώναξε δυνατά στο

Γκιλγκαμές: "Μην προχωράς μέσα στο δάσος. Την ώρα που άνοιγα την

πόρτα παρέλυσε το χέρι μου". Ο Γκιλγκαμές του αποκρίθηκε: "Αγαπημένε

μου φίλε μη μιλάς σα να δείλιασες. Περάσαμε τόσους κινδύνους και

ταξιδέψαμε πολύ, θέλεις να γυρίσουμε πίσω; Εσύ που έχεις δοκιμασθεί σε

πολέμους και μάχες στάσου δίπλα μου και πιά δεν θα νοιώσεις το φόβο

του θανάτου. Ελα πίσω μου και η αδυναμία σου θα εξαφανισθεί και η

τρεμούλα θα φύγει από τα χέρια σου. Μήπως ο φίλος μου προτιμάει να

μείνει πίσω; Οχι, θα προχωρήσουμε μαζί προς το κέντρο του δάσους.

Ξαναβρέσε το θάρρος σου στη σκέψη της μάχης που πλησιάζει. Ξέχασε το

θάνατο και ακολούθησέ με σαν άνθρωπος αποφασιστικός στην πράξη,

αλλά που δεν είναι και πολύ τρελλός. Οταν δυό προχωρούν μαζί, ο

καθένας προστατεύει τον εαυτό του και καλύπτει και το φίλο του. Και αν

πέσουν θα αφήσουν αθάνατο όνομα".

/ιάβηκαν μαζί την πύλη και μπήκαν στο πράσινο βουνό. Κι εκεί

σταμάτησαν σιωπηλοί, η φωνή τους κόπηκε και σιωπηλοί κοίτταξαν το

δάσος. Κοίτταξαν το ύψος των κέδρων και ξεχώρισαν το δρόμο του

δάσους, όπου συνήθιζε να περπατάει ο Χουμπαμπά. Ο δρόμος ήταν

πλατύς και ευκολοπάτητος. Κοίταξαν προσεκτικά το δάσος των Κέδρων,

την κατοικία των θεών και το θρόνο της Ιστάρ. Το πιό ψηλό κέδρο

υψωνόταν μπροστά στο βουνό. Η σκιά του ήταν ωραία. Χάριζε μεγάλη

13

άνεση. Το δάσος και το ξέφωτο ήσαν καταπράσινα από θάμνους. Εκεί ο

Γκιλγκαμές έσκαψε ένα πηγάδι πρίν να δύσει ο ήλιος. Πήγε στο βουνό και

σκόρπισε στο έδαφος καλή τροφή και είπε: "¨_ βουνό, κατοικία των Θεών,

στείλε μου ευνοϊκό όνειρο". Και ύστερα πιάστηκαν από το χέρι να

κοιμηθούν. Κι ο ύπνος που κυλάει αντάμα με τη νύχτα, τους τύλιξε και τους

δυό. Ο Γκιλγκαμές ονειρεύτηκε, στα μέσα της νύχτας ο ύπνος τον

εγκατέλειψε και διηγήθηκε το όνειρό του στο φίλο του: "Ενκιντού, ποιός

άλλος εκτός από σένα μπορούσε να με ξυπνήσει; Φίλε μου είδα ένα όνειρο.

Στεκόμαστε σ΄ ένα στενό διάσελο του βουνού και ξαφνικά το βουνό

σωριάστηκε κάτω. Εμείς οι δυό μοιάζαμε σαν τις πιό μικρές μυίγες του

βάλτου. Σ΄ ένα δεύτερό μου όνειρο, το βουνό ξανάπεσε και χτύπησε στο

πόδι μου. Και το χώμα πλάκωσε το πόδι μου. Κι ύστερα είρθε μια

ανυπόφορη λάμψη φωτός που ξεχύνονταν από μια δυνατή φλόγα. Και κεί

φάνηκε κάτι που η χάρη του και η ομορφιά του ξεπερνούσε την ομορφιά

αυτού του κόσμου. Κι αυτό το κάτι με πέταξε πέρα από το βουνό, μου

έδωσε να πιώ νερό και η καρδιά μου συνήλθε, κι ύστερα μου ξαναστήριξε

τα πόδια μου στο χώμα".

Και τότε ο Ενκιντού, το παιδί των κάμπων, μου είπε: "Ας κατεβούμε

απ΄ το βουνό, να συζητήσουμε μαζί αυτό το πράγμα". Κι ο νεαρός θεός

είπε στο Γκιλγκαμές: "Το όνειρό σου είναι καλό, το όνειρό σου είναι

υπέροχο, το βουνό που είδες είναι ο Χουμπαμπά. Και τώρα στα σίγουρα

θα τον πιάσουμε και θα τον σκοτώσουμε. Και θα ξαπλώσουμε κάτω το

σώμα του, όπως και το βουνό έγινε επίπεδο". Την επομένη ημέρα ύστερα

από πορεία είκοσι λεύγες, η ταχύτητά μας κόπηκε. Και ύστερα από άλλες

είκοσι λεύγες πορεία σταμάτησαν να ξενυχτήσουν. Εσκαψαν πηγάδι πρίν

να δύσει ο ήλιος κι ο Γκιλγκαμές ανέβηκε στο βουνό. Σκόρπισε παντού

ωραία φαγητά και είπε: "¨_ βουνό κατοικία των Θεών, στείλε ένα όνειρο

στον Ανκιντού, κι ας είναι ευνοϊκό το όνειρό του". Και έστειλε το βουνό

όνειρο στον Ενκιντού, κι ήταν ευοίωνο το όνειρο. Ψυχρή και άγρια βροχή

τον έδειρε και ζάρωσε απ΄ το φόβο, όπως η βρώμη του βουνού, όταν τη

δέρνει θύελλα βροχής. Αλλά ο Γκιλγκαμές κάθισε με το πηγούνι του στα

γόνατά του, μέχρι που τον πήρε κι αυτόν ο ύπνος που απλώνεται πάνω

απ΄ όλη την ανθρωπότητα. Κατά τα μεσάνυχτα ο ύπνος τον εγκατέλειψε.

Σηκώθηκε και είπε στο φίλο του: "Με φώναξες; Αν όχι, τότε γιατί ξύπνησα;

Με σκούντησες; Αν όχι, τότε γιατί τρόμαξα; Μήπως πέρασε από δώ

κανένας Θεός; Τα πόδια μου έχουν παραλύσει από φόβο. Φίλε μου είδα

ένα τρίτο όνειρο. Κι αυτό το τρίτο ήταν ολοκληρωτικά τρομακτικό.

Βρουχιόντουσαν οι ουρανοί κι αντιβρουχιότανε η γή. Το Φώς της ημέρας

χάθηκε. Σκοτάδια πέσανε παντού. Φώτα αστραπόσβηναν. Φλόγες

ξεπετάγονταν. Τα σύννεφα χαμήλωσαν πολύ και έβρεχαν θάνατο. Υστερα

14

η λαμπρότητα χάθηκε. Η φωτιά έσβησε. Κι όλα έγιναν στάχτες, που

έπεφταν γύρω μας. Ας κατεβούμε απ΄ το βουνό να το συζητήσουμε και να

αποφασίσουμε τι πρέπει για να κάνουμε".

Οταν κατέβηκαν από το βουνό ο Γκιλγκαμές άρπαξε το τσεκούρι στα

χέρια του και έκανε να πέσει το κέδρο. Οταν ο Χουμπαμπά άκουσε το

θόρυβο εκεί κάτω λύσσαξε από το θυμό του και φώναξε δυνατά: "Ποιός είν΄

αυτός που παραβίασε το δάσος μου και έκοψε τον κέδρο μου;". Αλλά ο

ένδοξος Σαμάς τους φώναξε από τον ουρανό: "Προχωρείστε και μη

φοβόσαστε!". Κι όμως τώρα ο Γκιλγκαμές είχε τσακισθεί από την αδυναμία

κι ο ύπνος τον άρπαξε αμέσως. Ενας βαθύς ύπνος τον κρατούσε.

Ξάπλωσε στο έδαφος και τεντώθηκε άφωνος, σα να έβλεπε όνειρο. Οταν

τον σκούντηξε ο Ενκιντού δεν σηκώθηκε. Κι όταν του μίλησε δεν

αποκρίθηκε: "Ώ Γκιλγκαμές, άρχοντα του κάμπου της Κουλλάμπ, ο κόσμος

σκοτείνιασε, οι σκιές απλώθηκαν παντού, έφτασε το φως του απόβραδου.

Ο Σαμάς έφυγε. Το φωτεινό του κεφάλι έχει γείρει στα στήθη της μάνας του

Νινγκάλ. Ώ Γκιλγκαμές, πόσο θα κοιμάσαι και σύ σαν αυτόν; /εν πρέπει να

ανεχθείς να δεις τη μάνα που σε γέννησε να θρηνεί μέσα στης πόλης τις

πλατείες".

Επί τέλους ο Γκιλγκαμές τον άκουσε. Φόρεσε τον θώρακά του "η

φωνή των Ηρώων", που ζύγιζε τριάντα σίκλος. Και τον φόρεσε θαρρείς και

ήταν ανάλαφρος, σαν το ρούχο που φοράμαι. Ο θώρακας τον κάλυψε πέρα

για πέρα. Πατούσε σαν ταύρος που ρουθουνίζει στη γή και τρίζει τα δόντια

του. "Στη ζωή της μάνας μου Νινσούν και στη ζωή του πατέρα μου, του

θεϊκού Λουγκουλμπάντα, άφησέ με να ζήσω να με θαυμάσει η μάνα μου,

όπως και τότε που με θήλαζε στην ποδιά της". Και μια δεύτερη φορά

ξαναείπε: "Στη ζωή της μάνας μου Νινσούν, που με γέννησε και στη ζωή

του πατέρα μου του θεϊκού Λουγκουλμπάντα βοήθησέ με να νικήσω αυτόν

τον άνθρωπο, αυτό το θεό αν είναι θεός και ο δρόμος που πήρα για τη

Χώρα της Ζωής να με ξαναπάει πίσω στην πόλη μου". Και τότε ο Ενκιντού,

ο πιστός σύντροφος, συνηγορώντας του αποκρίθηκε: "Αρχοντά μου, δεν

γνωρίζεις αυτό το τέρας και γι΄ αυτό δεν νοιώθεις τρόμο. Εγώ που το

γνωρίζω τρομάζω. Τα δόντια του είναι σαν τα δηλητηριώδη δόντια του

δράκοντα, το θάρρος του μοιάζει με το θάρρος λεονταριού, η ορμή του

μοιάζει με πλημμύρα, με το βλέμμα του συντρίβει το δέντρο του δάσους

σαν καλάμι του βάλτου. _ άρχοντά μου, μπορείς να προχωρήσεις μέσα

στο δάσος αν έτσι αποφάσισες. Εγώ θα ξαναπάω στην πόλη και θα πώ

στην κυρία, τη μάνα σου όλα σου τα ένδοξα κατορθώματα, μέχρι που να

ξεφωνήσει από χαρά. Κι ύστερα θα της πώ το θάνατο που ακολούθησε

μέχρι να κλάψει όσο πιό πικρά μπορεί να γίνει". Αλλά ο Γκιλγκαμές είπε:

"Οι θυσίες και οι προσφορές δεν είναι ακόμα για μένα. Το πλοίο των

15

νεκρών δεν είναι νάρθει ακόμα, ούτε και το τριπλό το σάβανο που θα με

τυλήξει δεν κόπηκε ακόμα. Ούτε είρθε η ώρα για να ανάψει η πυρά μου,

ενώ στην κατοικία μου εξακολουθεί να καίει η φωτιά. Σήμερα δώσε μου

βοήθεια, και θάχεις τη δική μου. Μπορεί να υπάρξει λάθος ανάμεσά μας;

Ολα τα ζωντανά πλάσματα που γεννήθηκαν από σάρκα θα κάτσουν

κάποτε στο πλοίο της /ύσης. Κι όταν αυτό βυθίσει, όταν το πλοίο Μάξιλουμ

θα βυθιστεί χάνονται κι αυτά. Αλλά εμείς θα προχωρήσουμε μπροστά και

θα καρφώσουμε το βλέμμα μας σ΄ αυτό το τέρας. Αν η καρδιά σου είναι

φοβισμένη, διώξε τον φόβο, κι αν έχει τρόμο, διώξε τον τρόμο. Πάρε στα

χέρια σου το τσεκούρι και χτύπησε. Οποιος αφήνει μισοτελειωμένη τη μάχη

δεν μπορεί να βρεί ησυχία".

Ο Χουμπαμπά βγήκε από το οχυρό κεδρόσπιτό του. Εγειρε το κεφάλι

του και κούνησε απειλώντας τον Γκιλγκαμές. Και κάρφωσε πάνω του το

μάτι του, το μάτι του θανάτου. Κι ύστερα ο Γκιλγκαμές επικαλέστηκε το

Σαμάς και κύλισαν τα δάκρυά του: "Ώ ένδοξε Σαμάς ακολούθησα το δρόμο

που με συμβούλευσες, αλλά αν τώρα δεν στείλεις βοήθεια πώς θα

γλυτώσω;". Ο ένδοξος Σαμάς άκουσε την προσευχή του και κάλεσε το

μεγάλο άνεμο, το βοριά, τον ανεμοστρόβιλο, τη θύελλα και την παγωνιά, τη

θύελλα και το λίβα. Και είρθαν σαν δράκοντες σαν πυρκαγιά, σαν ερπετά

που κάνει την καρδιά να παγώνει, σαν καταστροφική πλημμύρα και σαν

φλεγόμενα δίκρανα. Οι οκτώ άνεμοι έπεσαν κατά πάνω στο Χουμπαμπά

και του στράβωσαν τα μάτια, τον έκαναν ανάπηρο και ανίκανο να κινηθεί

εμπρός ή πίσω. Ο Γκιλγκαμές φώναξε: "Στη ζωή της Νινσούν της μάνας

μου και του θεϊκού Λουγκουλμπάντα, του πατέρα μου, στη Χώρα της Ζωής

που ανακάλυψα την κατοικία σου, με τα αδύνατά μου μπράτσα και με τα

μικρά μου όπλα, χτύπησα τη Χώρα σου και τώρα θα μπώ και στο σπίτι

σου".

Ετσι έρριξε τον πρώτο κέδρο, έκοψαν τα κλαδιά του και τα πήγαν στη

ρίζα του βουνού. Με το πρώτο χτύπημα ο Χουμπαμπά άστραψε, μα αυτοί

προχώρησαν. Και έρριξαν εφτά κέδρα και έκοψαν και κάνανε δεμάτια τα

κλαδιά τους και τα πήγανε στη ρίζα του βουνού. Και εφτά φορές ο

Χουμπαμπά έχανε τις δυνάμεις του καθώς επέφτανε τα κέδρα. Κι όπως

έσβηνε η έβδομη φλόγα πλησίασαν στη φωλιά του. Η ανάσα του

αντηχούσε σαν ηχηρό φιλί. Πλησίασε σαν ωραίος, άγριος ταύρος που

πιάνεται με θηλιά στο βουνό ή σαν πολεμιστής δεμένος πισθάγκωνα. Τα

δάκρυα ξεχείλισαν στα μάτια του και γίνηκε κατακίτρινος: "Γκιλγκαμές,

άφησέ με να σου μιλήσω. Ποτέ μου δεν γνώρισα μητέρα, ούτε και πατέρα

για να με μεγαλώσει. Γεννήθηκα στο βουνό, το βουνό μ΄ ανάθρεψε κι ο

Ενλίλ με όρισε φύλακα του δάσους. Αφησέ με να φύγω Γκιλγκαμές και θα

γίνω υπηρέτης σου, θα σε γνωρίσω για άρχοντά μου. Ολα τα δένδρα του

16

δάσους που φυλάω πάνω σε τούτο το βουνό θα είναι δικά σου. Θα τα

κόψω και θα σου κάνω ένα παλάτι". Και τον πήρε από το χέρι και τον

οδηγούσε στο σπίτι του. Και η καρδιά του Γκιλγκαμές συγκινήθηκε και τον

συμπάθησε. Και του ορκίστηκε στην ουράνια ζωή, στη γήινη ζωή και στη

ζωή του κάτω κόσμου: "Ώ Ενκιντού, δεν πρέπει το παγιδευμένο πουλί να

γυρίσει στη φωλιά του και ο αιχμάλωτος να ξαναπάει στην αγγαλιά της

μάνας του;". Κι ο Ενκιντού αποκρίθηκε: "Κι αν ο πιό δυνατός από τους

ανθρώπους θα υποκύψει στη μοίρα του αν δεν έχει κρίση. Ο Ναμτάρ, ο

δαίμονας της τύχης που δεν κάνει διάκριση μεταξύ των ανθρώπων, θα τον

καταβροχθίσει. Αν το παγιδευμένο πουλί ξαναγυρίσει στη φωλιά του, αν ο

αιχμάλωτος γυρίσει στην αγκαλιά της μάνας του, τότε φίλε μου δεν θα

ξαναγυρίσεις στην πόλη, όπου σε περιμένει η μάνα που σε γέννησε. Θα

σου φράξει τους βουνήσιους δρόμους και θα κάνει αδιάβατα τα μονοπάτια".

Ο Χουμπαμπά είπε: "Ενκιντού, αυτά που είπες είναι κακά, και τα

είπες εσύ ο μισθοφόρος που δουλεύεις για το ψωμί σου! Από το φθόνο και

από το φόβο του αντίπαλου είπες τούτα τα κακά λόγια". Κι ο Ενκιντού είπε:

"Μην τον ακούς Γκιλγκαμές. Αυτός ο Χουμπαμπά πρέπει να πεθάνει". Κι ο

Γκιλγκαμές είπε: "Αν τον αγγίξω, η φλόγα και η δόξα του φωτός θα

ξεπεταχθούνε μπερδεμένες, η δόξα και η λάμψη θα εξαφανισθούν και η

ακτινοβολία της θα σβήσει". Ο Ενκιντού είπε στον Γκιλγκαμές: "Οχι έτσι

φίλε μου. Πρώτα παγιδεύουν το πουλί, και τότε που θα πάει το μικρό

πουλάκι; Υστερα μπορούμε να αναζητήσουμε τη δόξα και τη λάμψη όταν τα

πουλάκια θα έχουν σκορπίσει γύρω στην πρασινάδα". Ο Γκιλγκαμές

άκουσε τα λόγια του φίλου του. Πήρε το τσεκούρι στο χέρι, έσυρε το σπαθί

από τη μέση και χτύπησε με το σπαθί το Χουμπαμπά στο σβέρκο. Το

δεύτερο χτύπημα το έδωσε ο Ενκιντού. Στο τρίτο χτύπημα ο Χουμπαμπά

έπεσε. Και σωριάστηκε κάτω νεκρός. Και τότε ακολούθησε σύγχυση, γιατί

αυτός που τον σωριάσανε νεκρό ήταν ο φύλακας του δάσους. Ηταν αυτός

που στη φωνή του έτρεμε ο Λίβανος και ο Ερμών. Και τότε τα βουνά

κινήθηκαν, και κινήθηκαν μαζί και οι λοφοσειρές, γιατί ο φύλακας των

Κέδρων ήτανε νεκρός.

Ο Ενκιντού τον χτύπησε κι ο κέδρος έγινε κομμάτια. Κι αυτό το έκανε

ο Ενκιντού. Αυτός αποκάλυψε τη μυστική κατοικία του Παμέγιστου. Ετσι ο

Γκιλγκαμές έριχνε τα δέντρα του δάσους και ο Ενκιντού καθάριζε τις ρίζες

τους και τα οδηγούσε μέχρι τον Ευφράτη. Τοποθέτησαν το Χουμπαμπά

μπροστά στους Θεούς, μπροστά στον Ενλίλ. Φίλησαν το χώμα, τον

εσκέπασαν με σάβανο και τον τοποθέτησαν με το κεφάλι προς τα μπρός.

Οταν ο Ενλίλ είδε το κεφάλι του Χουμπαμπά, λύσσαξε από το θυμό του

ενάντιά τους: "Γιατί το κάνατε αυτό; Από δώ και πέρα η φωτιά θα είναι

όπου καθόσαστε, θα τρώει το ψωμί που τρώτε και θα πίνει ότι πίνετε". Και

17

τότε ο Ενλίλ ξαναπήρε τη λάμψη και τη δόξα την έδωσε στους βαρβάρους,

στο λιοντάρι, στην ερημιά και στη μανιακή κόρη της Ερεσκιγκάλ. Αλλά πιό

πολύ από τον Γκιλγκαμές αυτόν τον άγριο ταύρο που λεηλατούσε τα βουνά

και τα πήγαινε στη θάλασσα και από τον ενκιντού, η πιό μεγάλη δόξα

ανήκει στον Ενλίλ.

3. ΙΣΤΑΡ ΚΑΙ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΝΚΙΝΤΟΥ

Ο Γκιλγκαμές έπλυνε τις μακριές του μπούκλες και καθάρισε τα όπλα

του και μάζεψε τα μαλλιά του από τους ώμους του. Εβγαλε και τα

λερωμένα του ρούχα και φόρεσε καινούργια. Ερριξε πάνω του τη βασιλική

του ρόμπα και τη σταθεροποίησε. Και όταν ο Γκιλγκαμές έβαλε και το

στέμμα του, η ένδοξη Ιστάρ σήκωσε τα μάτια της για να δει την ομορφιά

του Γκιλγκαμές. Είπε: «Ελα μαζί μου Γκιλγκαμές να γίνεις ο νυμφίος μου.

/ώσε μου σπέρμα από το σώμα σου, άφησέ με να γίνω ή σύζυγός σου και

συ ο σύζυγός μου. Θα στολίσω για σένα άρμα από λαζουρίτη καί χρυσάφι,

με χρυσές ρόδες και χάλκινα κέρατα. Και θα έχεις τους παντοδύναμους

δαίμονες της θύελλας για οδηγούς. Οταν θα μπαίνεις στο σπίτι σου, που θα

μοσχοβολάει κέδρο στο κατώφλι σου και στο θρόνο σου θα σου φιλούν τα

πόδια. Βασιλιάδες, κυβερνήτες και ηγεμόνες θα σκύβουν μέχρι κάτω

μπροστά σου. Θα σου φέρνουν φόρο υποτέλειας από τα βουνά και τους

κάμπους. Οι προβατίνες σου θα γεννάνε διπλά αρνιά και οι γίδες σου τρία

κατσίκια οι γαϊδάρες σου θα κάνουνε μουλάρια τα βόδια σου ταίρι δεν θα

έχουν στον κόσμο και τ' άλογα του αμαξιού σου θα φημισθούν παντού για

τη γρηγοράδα τους».

Ο Γκιλγκαμές άνοιξε το στόμα του και είπε στην ένδοξη Ιστάρ: «Αν σε

κάνω γυναίκα μου, τι δώρα θα έπρεπε να σου κάνω; Τι αρώματα και τι

ρούχα για το κορμί σου; Καί τι τροφή θα σου φέρω για να φας; Πώς είναι

δυνατό να δώσω τροφή σε μια θεά και ποτό στη βασίλισσα των ουρανών;

Κι ακόμα αν σε κάνω γυναίκα μου, τι θα γίνω πια εγώ; Οι εραστές σου σε

βρήκανε σαν τη θρακοβολιά, που σιγοκαίει χωρίς καπνό μέσα στον πάγο,

μια μυστική πόρτα που αποκλείει και την καταιγίδα και τη μπόρα, πύργο

πού συνθλίβει τους φυλακές του, πίσσα που μαυρίζει όποιον την

κουβαλάει, τρύπιο ασκί που μουσκεύει όποιον το μεταφέρει, πέτρα που

πέφτει από το πρεβάζι, σαντάλι που κάνει να περπατάει όποιον το φορεί,

μια μηχανή εφόδου ενάντια στον εχθρό. Υπάρχει κανείς από τους εραστές

σου που να σε αγάπησε για πάντα; Ποιοι από τους ποιμένες σου σε

ευχαρίστησαν; Ακουσέ με, θα σου απαριθμήσω τους εραστές σου και την

ιστορία τους. Πρώτος είναι ο Ταμούζ, ο εραστής της νιότης σου, για τον

όποιο καθιέρωσες θρήνους κάθε χρόνο. Αγάπησες το πολύχρωμο πουλί,

18

αλλά και τώρα ακόμα το κτυπάς και σπάζεις τα φτερά του. Και τώρα μες

στο άλσος κάθεται και κραυγάζει: «κάππι, κάππι, φτερό μου, φτερό μου!»

Αγάπησες το λιοντάρι με την τρομερή δύναμη. Και του έστησες εφτά

παγίδες για να το πιάσεις. Ερωτεύθηκες το βαρβάτο άλογο, που είναι

μεγαλειώδικο στη μάχη και θέσπισες γι' αυτό το καμτσίκι, το σπηρούνι και

τα λουριά για να καλπάζει, εφτά λεύγες με τη βία και να θολώνει το νερό

πριν να το πιει. Και για τη μάνα του, τη Σιλιλί θέσπισες θρήνους.

Ερωτεύθηκες τον ποιμένα του κοπαδιού. Και σου έφτιαχνε γλυκίσματα

κάθε δεύτερη ημέρα και έσφαζε κατσίκια για χάρη σου. Και συ τον

χτύπησες και τον μεταμόρφωσες σε λύκο. Και τώρα τον κυνηγάει το

τσοπανόσκυλο και τον ξεσχίζουν τα δικά του κυνηγόσκυλα. Μήπως δεν

ερωτεύθηκες τον Οσουλλανού, τον κηπουρό στο φοινικόκηπο του πατέρα

σου; Σου κουβαλούσε αμέτρητα καλάθια με χουρμάδες. Καθημερινά γέμιζε

το τραπέζι σου. Υστερα γύρισες τα μάτια σου αλλού και του είπες:

«Πολυαγαπημένε μου Οσουλλανού, έλα μαζί μου, έλα να απολαύσουμε

τον ανδρισμό σου. Προχώρησε και πάρε με στην αγκαλιά σου. Είμαι δική

σου». Ο Οσουλλανού σου αποκρίθηκε «Τι θέλεις από μένα; Η μάνα μου

έψησε ψωμί και έφαγα. Γιατί να ρθώ σε μια σαν εσένα για χαλασμένη η

σαπισμένη τροφή; Είναι δυνατό το παραβάν από βούρλα να δώσει επαρκή

προστασία έναντι του πάγου;» Αλλά όταν άκουσες την απάντηση τον

κτύπησες. Και τον μετέβαλες σε τυφλοπόντικα, βαθιά μέσα στη γη, δηλαδή

σε κείνον που ποτέ δεν φτάνει στις επιθυμίες του. Και αν δεχόμουνα να

γίνουμε εραστές, ποιος μπορεί να μου εγγυηθεί ότι δεν θα με

μεταχειρισθείς όπως τους άλλους πριν;»

Οταν η Ιστάρ τα άκουσε όλα αυτά, η λύσσα της εγίνηκε πιο μεγάλη.

Πήγε λοιπόν εκεί ψηλά στον ουρανό, στον πατέρα της τον Ανού και στη

μάνα της την Αντούμ. Και είπε: «Πατέρα μου, ο Γκιλγκαμές μου σώριασε

ένα σωρό βρισιές. Είπε μπροστά σε όλους τη βρώμικη μου συμπεριφορά

και τις βρώμικες μου πράξεις». Και ο Ανού άνοιξε το στόμα του και είπε:

«Μοναχή σου προκάλεσες την επιτίμησή σου. Και γι' αυτή σου την

πρόκληση ο Γκιλγκαμές ανέφερε τη βρώμικη σου συμπεριφορά και τις

βρώμικες σου πράξεις».

Η Ιστάρ άνοιξε το στόμα της και ξαναείπε: «Πατέρα μας κάνε με

ταύρο του ουρανού για να καταστρέψω τον Γκιλγκαμές. Φούσκωσε, σε

παρακαλώ, τον Γκιλγκαμές με περηφάνεια, για την καταστροφή του. Μα αν

αρνηθείς να με κάνεις ταύρο του Ουρανού θα σπάσω τις πόρτες της

κόλασης και θα συντρίψω τα μάνταλα. Θα αφήσω ορθάνοικτες τις πόρτες

της κόλασης και θα κουβαλήσω τους νεκρούς να φάνε μαζί με τους

ζωντανούς». Κι ο Ανού είπε στη μεγάλη Ιστάρ: «Αν κάνω αυτό που

επιθυμείς θα έχουμε εφτά χρόνια ξηρασία. Και τότε πια δεν θα καρπίσει το

19

σιτάρι. Εχεις εξασφαλίσει αρκετό καρπό για το λαό και χόρτο για τα ζώα;»

Κι η Οστάρ απάντησε: «Εχω εξασφαλίσει καρπό για το λαό και χόρτο για

τα ζώα. Για τα εφτά άκαρπα χρόνια υπάρχει αρκετός καρπός και αρκετό

χόρτο».

Ετσι ο Ανού δημιούργησε τον Ταύρο του Ουρανού για την Ιστάρ, την

κόρη του. Κι ο Ταύρος έπεσε στη γή. Με το πρώτο του ρουθούνισμα

έσφαξε εκατό ανθρώπους, και διακόσιους, κι ύστερα τριακόσιους και μετά

εκατοντάδες άλλοι πέφτανε νεκροί. Στο τρίτο του ρουθούνισμα έπεσε πάνω

στον Ενκιντού. Αλλά ο Ενκιντού παραμέρισε, πήδησε πάνω στον Ταύρο

και τον άρπαξε από τα κέρατα. Ο Ταύρος του Ουρανού άφρισε στο

πρόσωπό του και τον έξυσε με την παχειά του ουρά. Ο Ενκιντού φώναξε

στο Γκιλγκαμές: "Φίλε μου, καυχηθήκαμε ότι θα αφήναμε αθάνατο όνομα

πίσω μας. Λοιπόν, μπήξε το ξίφος σου ανάμεσα στα κέρατα και τον

αυχένα". Ο Γκιλγκαμές ακολούθησε τον Ταύρο του Ουρανού, άρπαξε την

παχειά του την ουρά και βύθισε το ξίφος του ανάμεσα στα κέρατα και στον

αυχένα, και σκότωσε τον Ταύρο. Κι όταν σκότωσαν τον Ταύρο του

Ουρανού, έβγαλαν την καρδιά του και την προσφέρανε στο Σαμάς, και

ύστερα τα δυό αδέλφια αναπαύτηκαν. Αλλά η Ιστάρ πετάχτηκε και ανέβηκε

στο μεγάλο τείχος της Ουρούκ. Βγήκε στον Πύργο και απάγγειλε μια

κατάρα: "Κατάρα στον Γκιλγκαμές, που με πρόσβαλε σκοτώνοντας τον

Ταύρο του Ουρανού". Οταν ο Ενκιντού άκουσε τούτα τα λόγια, έκοψε το

μηρό του Ταύρου, της το πέταξε στο πρόσωπο και είπε: "Αν μπορούσα να

απλώσω πάνω σου χέρι, αυτό θα έκανα και σε σένα, και θα σούβγαζα τα

άντερα από τα πλευρά σου". Και τότε η Ιστάρ μάζεψε το λαό της, τις

χορεύτριες και τις τραγουδίστριες, τις πόρνες και τις μεγάλες πόρνες του

ναού. Και άρχισε θρήνους πάνω από το μηρό του Ταύρου του Ουρανού.

Μα ο Γκιλγκαμές φώναξε τους χαλκιάδες και τους οπλοποιούς, όλοι

μαζί. Και κείνοι θαύμασαν το μέγεθος των κεράτων του Ταύρου. Τα

έσταζαν με λαζουρίτη δυό δάκτυλα παχύ. Και το κάθε κέρατο ζύγιζε τριάντα

λίβρες το καθένα και περιείχαν έξι μέτρα λάδι που το πρόσφερε στο Θεό

προστάτη του, τον Λουγκουλμπάντα. Τα κέρατα τα πήγε στο παλάτι και τα

κρέμασε στον τοίχο. Υστερα έπλυνε τα χέρια του στον Ευφράτη,

αγκαλιάστηκαν με τον Ενκιντού και έφυγαν. Περιφέρονταν μέσα στους

δρόμους της Ουρούκ, και βγήκαν οι ήρωες της πόλης να τους δούν. Ο

Γκιλγκαμές φώναξε τις τραγουδίστριες: "Ποιός είναι ο πίο ένδοξος από τους

ήρωες; Ποιός είναι ο πιό ένδοξος από τους ήρωες, ο Γκιλγκαμές είναι ο πιό

έξοχος από τους ανθρώπους". Και ακολούθησε γιορτή και γέμισε χαρά η

πλατεία μέχρι που οι ήρωες πήγαν στα κρεβάτια τους να αναπαυθούν. Κι ο

Ενκιντού έπεσε κι αυτός να κοιμηθεί. Και είδε ένα όνειρο. Πετάχτηκε από το

κρεβάτι του και διηγήθηκε το όνειρό του στον αδελφό του: "Ώ φίλε μου, γιατί

20

οι μεγάλοι θεοί μαζεύτηκαν σε συμβούλιο;". Κι όταν ξημέρωσε η μέρα είπε

στον Γκιλγκαμές: "Ακουσε το όνειρο που είδα χτες τη νύχτα. Ολοι οι Θεοί, ο

Ανού, ο Ενλίκ, ο Εά, ο Σαμάς, μαζεύτηκαν σε ένα συμβούλιο. Και ο Ανού

είπε στον Ενλίλ: Επειδή σκότωσαν τον Ταύρο του Ουρανού και σκότωσαν

και τον Χουμπαμπά ένας από τους δυό πρέπει να πεθάνει, κι ας είναι

αυτός που γύμνωσε τα βουνά από τα κέδρα". Κι ο Ενλίλ είπε: "Ο Ενκιντού

πρέπει να πεθάνει, ο Γκιλγκαμές δεν θα πεθάνει". Κι ύστερα ο ένδοξος

Σαμάς, απάντησε στον ήρωα Ενλίλ: "Σκότωσαν με δική μου εντολή τον

Ταύρο του Ουρανού και τον Χουμπαμπά. Και πρέπει γι΄ αυτό να πεθάνει ο

Ενκιντού ενώ είναι αθώος;". Κι ο Ενλίλ λύσσαξε εναντίον του Σαμάς: "Εσύ

κάθε μέρα πηγαίνεις κάτω εκεί και κουβεντιάζεις μαζί τους σαν ένας απ΄

αυτούς!".

Κι ο Ενκιντού αρρώστησε και έπεσε μπροστά στο Γκιλγκαμές. Τα

δάκρυά του τρέξανε ποτάμι. Κι ο Γκιλγκαμές του είπε: "Ώ αδελφέ μου, ώ

αγαπημένε μου αδελφέ, γιατί σε παίρνουν από μένα;". Κι ύστερα ξανάπε:

"Πρέπει να κάτσω έξω από την πόρτα των φαντασμάτων των νεκρών και

ποτέ πιά να μην ξαναδώ τον αγαπημένο μου αδελφό;". Ενώ ο Ενκιντού

ήταν ξαπλωμένος κάτω, από την αρρώστεια του, καταριότανε την Πύλη του

/άσους σα να ήταν κάτι από ζωντανές σάρκες: "Εσύ που φαινόσουν ότι

είσουνα από συνηθισμένο ξύλο και που σε θαύμαζα από είκοσι λεύγες

μακρυά και πρίν να δώ τον πυργοειδή κέδρο, εσύ που το ύψος σου ήταν

εβδομήντα δυό κυβικά και είκοσι τέσσερα κυβικά το πλάτος, εσύ που το

στήριγμά σου, η αμπάρα σου και το κατώφλι σου ήταν τέλεια, εσύ που σ΄

είχαν φτιάξει τεχνίτες της Νιππούρ, της ιερής πόλης του Ενλίλ, αν γνώριζα

το νόημά σου, αν γνώριζα πώς η λαμπρότητά σου θα μου κόστιζε τη ζωή,

θα είχα σηκώσει το τσεκούρι μου και σε κομμάτιαζα σαν ξύλινο μεσοτοίχι.

Ποτέ δεν θα σε άγγιζα με το χέρι μου". Υστερα καταράστηκε τον κυνηγό με

την πόρνη. "Καταριέμαι τον κυνηγό που με παγίδεψε. Κυνήγι να μην

πιάνεται στα δίκτυα του, κι απ΄ την καρδιά του να σβυστεί κάθε πόθος". Κι

ύστερα καταράστηκε την πόρνη: "Οσο για σένα, γυναίκα, καθορίζω αιώνια

την τύχη σου. Σε καταριέμαι με τη μεγάλη κατάρα. Ακόρεστος πόθος να σε

κυριαρχεί. Σπίτι σου να γίνουνε οι δρόμοι. Τη σκιά των τειχών να κάνεις

κρεβάτι σου. Μεθυσμένοι και ξεμέθυστοι ίδια να σου φιλούν τα μάγουλά

σου".

Οταν ο Σαμάς άκουσε τα λόγια του Ενκιντού του φώναξε από τον

ουρανό: "Ενκιντού, γιατί καταριέσαι τη γυναίκα, τη δασκάλα που σε δίδαξε

να τρώς το ψωμί που έχει γίνει για τους Θεούς και να πίνεις το κρασί των

βασιλιάδων; Αυτή που σου φόρεσε ένα υπέροχο ένδυμα, δεν σου έδωσε

για σύντροφο τον ένδοξο Γκιλγκαμές κι ο Γκιλγκαμές δεν είναι ο

πραγματικός σου αδελφός; /εν σε έβαλε να κοιμηθείς σε βασιλικό κρεβάτι

21

και να ξαπλώνεις αναπαυτικά στ΄ αριστερά του; /εν έκανε τους ηγεμόνες

της γής να σου φιλούν τα πόδια και τώρα όλος ο λαός της Ουρούκ δεν

κλαίει και δεν θρηνεί για σένα; Οταν θα πεθάνει, ο Γκιλγκαμές θα αφήσει

για χάρη σου τα μαλλιά του να μεγαλώσουν, θα φορέσει ένα τομάρι από

λιοντάρι και θα περιφέρεται στην ερημιά". Οταν ο Ενκιντού άκουσε τον

ένδοξο Σαμάς η θυμωμένη του καρδιά ηρέμησε. Ανακάλεσε την κατάρα και

είπε για την πόρνη: "Ανθρωπος να μη σε περιφρονήσει κι ειρωνικά να μην

εγκίσει τους μηρούς σου. Βασιλιάδες, ηγεμόνες και ευγενείς να σε

ερωτεύονται. Ο γέρος να κουνάει τα γένια του όταν σε βλέπει κι ο νέος τη

ζωή του να δίνει. Για σένα χρυσάφι και καρνέλια και λαζουρίτη να

σωριάζουνε στο δυνατό σου σπίτι. Για χάρη σου τη σύζυγο και τη μάνα των

εφτά παιδιών τους να ξεχνάνε. Κι οι ιερείς το δρόμο να σ΄ ανοίγουνε στην

παρουσία των Θεών".

Ο Ενκιντού αποκοιμήθηκε μέσα στην αρρώστεια του και άνοιξε την

καρδιά του στον Γκιλγκαμές: "Την περασμένη νύχτα ονειρεύτηκα ξανά, φίλε

μου. Θρηνούσαν οι ουρανοί κι ανταπαντούσε η γή. Στεκόμουν ολομόναχος

μπροστά σ΄ ένα τρομερό όν. Το πρόσωπό του ήταν σκοτεινό, σαν το

μαύρο πουλί της τρέλλας. Χύμηξε κατά πάνω μου με τα αετήσια του νύχια

και γρήγορα με έπιασε με ξέσχισε με τα νύχια του και τα φτερά του, μέχρι

που με απόκαμε. Και ύστερα με μεταμόρφωσε σε τέτοιο σημείο, που τα

χέρια μου έγιναν φτερούγες και σκεπάστηκαν με φτερά. Υστερα κάρφωσε

πάνω μου το διαπεραστικό του βλέμμα και με έσυρε μακρυά, στο βασίλειο

της Ιρκάλα, της βασίλισσας της σκοτεινιάς στο σπίτι απ΄ όπου κανείς απ΄

όσους μπαίνουν δεν ξαναγυρίζει, στο δρόμο που δεν έχει γυρισμό. Εκεί

είναι το σπίτι όπου οι άνθρωποι ζουν στη σκοτεινιά. Τροφή τους είναι η

σκόνη και κρέας τους η λάσπη. Είναι ντυμένοι σαν τα πουλιά κι έχουν

φτερά για κάλυμμα. Φώς ποτέ δεν βλέπουνε και μένουν στα σκοτάδια.

Μπήκα στο σπίτι της σκόνης και είδα τους βασιλιάδες της γής, με πεταμένα

απ΄ το κεφάλι τους τα στέμματα, για πάντα. Είδα κυβερνήτες και ηγεμόνες

κι όλους όσους κάποτε φορούσαν βασιλικά στέμματα και κυβερνούσαν τον

κόσμο σε παλιότερες εποχές. Ολοι αυτοί που έζησαν στα παλάτια των

θεών, του Ανού και του Ενλίλ, στέκονται τώρα υπηρέτες να σερβίρουνε

ψημένα κρέατα στο σπίτι της σκόνης, να κουβαλούν μαγειρεμένα φαγιά και

δροσερό νερό με το ασκί. Στο σπίτι της σκόνης που μπήκα υπήρχαν

μεγάλοι ιερείς, ιερείς και βοηθοί τους, μάγοι, ιερείς και ιερείς που

εκστασιάζονται. Υπήρχαν υπηρέτες του ναού, κι ακόμα εκεί βρισκόταν κι ο

Ετάνα, ο βασιλιάς του Κίς, που τον μετέφερε αητός στους ουρανούς τον

παλιό καιρό. Είδα επίσης τον Σαμουκάν, το θεό των κτηνών. Εκεί ήταν και

η Ερεσκιγκάλ, η βασίλισσα του Κάτω Κόσμου. Μπροστά της καθόταν

οκλαδόν ο Μπελίτ-Σέρ, αυτός που κρατάει τα κατάστιχα των θεών και το

22

βιβλίο των θανάτων. Η Ερεσκιγκάλ κρατούσε μια πινακίδα από την οποία

διάβαζε. Σήκωσε το κεφάλι της, με κοίταξε και είπε: "Ποιός τον έφερε αυτόν

εδώ;". Και τότε ξύπνησα σαν άνθρωπος που στέγνωσε το αίμα του και που

πλανιέται ολομόναχος σε χώρο από καμένα βούρλα, σαν κάποιος που τον

έπιασε ο επιστάτης και η καρδιά του είναι πλημμυρισμένη από τρόμο. Ώ

αδελφέ μου, όταν πεθάνω πάρε κάποιον μεγάλο ηγεμόνα ή κάποιον άλλο ή

πάρε κάποιον Θεό να στέκεται στην πόρτα σου. Και άφησέ τον να σβήσει

το δικό μου όνομα και να γράψει το δικό του".

Ο Ενκιντού είχε βγάλει τα ρούχα του και τινάχτηκε κάτω. Κι ο

Γκιλγκαμές άκουγε τα λόγια του και έκλαιγε με δάκρυα, ο Γκιλγκαμές τον

άκουγε και έχυνε βρύση τα δάκρυά του, άνοιξε το στόμα του και είπε στον

Ενκιντού: "Ποιός υπάρχει μέσα στην Ουρούκ με τα πανίσχυρα τείχη που να

μπορεί να σου μοιάζει στη σοφία; Παράξενα πράγματα ειπώθηκαν. Γιατί

μιλάς τόσο παράξενα; Το όνειρο ήταν θαυμάσιο, αλλά ο τρόμος ήταν

μέγας. Πρέπει να αποθησαυρίσουμε το όνειρο ανεξάρτητα από τον τρόμο.

Γιατί το όνειρο δείχνει πώς η δυστυχία έρχεται και στο γερό άνθρωπο και

πώς γεμάτο λύπη είναι το τέλος της ζωής". Και θρήνησε ο Γκιλγκαμές: "Και

τώρα πρέπει να παρακαλέσω τους Θεούς, γιατί ο φίλος μου είδε ένα τόσο

δυσοίωνο όνειρο". Την ημέρα που ο Ενκιντού είδε το όνειρο έκλεισε κι

αυτός καταθλιμμένος κείτονταν άρρωστος. Μια ολόκληρη μέρα κείτονταν

στο κρεβάτι του. Κι ύστερα μια δεύτερη και μιά τρίτη ημέρα αύξησαν τα

βάσανά του. /έκα ημέρες ήταν ξαπλωμένος και αύξαιναν διαρκώς τα

βάσανά του. Και έντεκα και δώδεκα ημέρες έμεινε στο κρεβάτι του πόνου.

Και τότε φώναξε στο Γκιλγκαμές: "Φίλε μου, η μεγάλη θεά με καταράστηκε

και πρέπει να πεθάνω ντροπιασμένος. /εν θα πεθάνω σαν άντρας που

πέφτει στη μάχη. Φοβήθηκα να πάω στη μάχη. Κι όμως ευτυχισμένος είναι

ο άνθρωπος που πέφτει πολεμώντας, ενώ εγώ πεθαίνω σε ντροπή". Κι ο

Γκιλγκαμές έκλαψε πάνω από τον Ενκιντού. Με το πρώτο φώς της αυγής

ύψωσε τη φωνή του και είπε στους συμβουλάτορες της Ουρούκ:

Ακούστε με μεγάλοι της Ουρούκ,

θρηνώ τον Ενκιντού, το φίλο μου,

βαρυαστενάζω σα γυναίκα που θρηνεί,

κλαίω τον αδελφό μου.

Ε! Ενκιντού, τ΄ αγριογάιδουρο και η γαζέλλα

που στάθηκαν πατέρας σου για μένα

και τα τετράποδα που βόσκαγαν μαζί σου

θρηνούν για σένα.

Του κάμπου και των λιβαδιών τ΄ αγρίμια,

οι δρόμοι μές τ΄ αγαπημένο σου κεδρόδασο

23

νύχτα και μέρα μουρμουρίζουν.

Και ο μεγάλος της τειχόκλειστης Ουρούκ

θρηνεί για σένα

το δάχτυλο της ευλογίας

τεντώνεται σε θρήνο.

Ώ Ενκιντού, αδελφέ μου,

τσεκούρι είσουν στα πλευρά μου

κι η δύναμή μου, το ξίφος πούσερνα στη ζωή μου

κι η ασπίδα πούμπαινε μπροστά μου

φανταχτερό μου ένδυμα, το λαμπρό στολίδι.

Ακουσε, γύρω όλη η χώρα αντηχεί

σα μια μητέρα που θρηνεί.

Τα μονοπάτια που διαβήκαμε μαζί, θρηνούν,

κι ο πάνθηρας, κι ο τίγρης και τ΄ αγρίμια που κυνηγήσαμε μαζί

και το λιοντάρι, το ελάφι, η λεοπάρδαλη,

ο αίγαγρος, ο ταύρος κι η ελαφίνα.

Και το βουνό που το ποτίσαμε και σφάξαμε το φύλακά του

θρηνεί για σένα.

Και ο Ουλά, ποτάμι του Ελάμ και ο αγαπητός μας ο Ευφράτης

απ΄ όπου πέρναμε νερό για τα ασκιά μας

και οι πολεμιστές της τειχογύριστης Ουρούκ,

της πόλης όπου σκότωσες τον Ταύρο του Ουρανού,

θρηνούν για σένα.

Κι όλοι της Εριντού οι άνθρωποι

θρηνούν για σένα Ενκιντού.

Κι οι θεριστές κι οι ζευγολάτες

που κουβαλούσανε καρπό για σένα

τώρα για σένανε θρηνούν.

Κι η πόρνη, που με λάδι ευωδιαστό σε άλειψε

κλαίει πικρά για σένα τώρα.

Κι οι υπηρέτες που μ΄ αρώματα σ΄ αλείψανε το σώμα

θρηνούν για σένα τώρα.

Του παλατιού οι γυναίκες που τη σύζυγο σούφερναν

με της δικής σου εκλογής το δαχτυλίδι,

κλαίνε πικρά για σένα τώρα.

Κι οι νιοί που στάθηκαν αδέλφια σου,

σα νάσανε γυναίκες,

ακούρευτα αφήσανε σε πένθος τα μαλλιά τους.

Τύχη κακή με έχει καταστρέψει.

Μικρέ μου αδελφέ, Ενκιντού, αγαπημένε φίλε,

24

γιατί ο ύπνος τούτος σε κρατεί;

Χάθηκες μές στην ερημιά και δεν μπορείς ν΄ ακούσεις.

Ακούμπησε το χέρι στην καρδιά του, αλλά η καρδιά του δεν χτυπούσε

πιά, ούτε και άνοιξε ξανά τα μάτια του. Οταν ο Γκιλγκαμές ακούμπησε το

χέρι του στην καρδιά του δεν χτυπούσε πιά. Κι ο Γκιλγκαμές τον σκέπασε

με πέπλο, σαν εκείνο που ρίχνουν στη νύφη. Κι άρχισε να ορύεται με

λύσσα, σαν το λιοντάρι και σαν τη λέαινα που της πήραν τα μικρά της. Κι

έτσι θρηνώντας στριφογύριζε, γύρω στο κρεβάτι του φίλου του, τραβούσε

τα μαλλιά του και τα σκορπούσε ένα γύρω. Ξέσχισε τα λαμπρά του

φορέματα και τα πέταξε κάτω σα να ήσαν βρώμικα παλιοπράγματα.

Με το πρώτο φώς της αυγής ο Γκιλγκαμές άρχισε να φωνάζει: "Σ΄

έβαλα να κοιμηθείς σε βασιλικό κρεβάτι και να αναπαύεσαι σε κάθισμα στ΄

αριστερά μου. Και οι ηγεμόνες της γής σου φιλούσαν τα πόδια. Θέλω να

κάνω όλο το λαό της Ουρούκ να θρηνεί για σένα και να αρχίσει τα

μοιρολόγια. Κι όταν θα έχεις μπεί μέσα στη γή, για __________σένανε θ΄ αφήσω τα

μαλλιά μου να μεγαλώσουν. Και μές τις ερημιές θα τριγυρνώ, φορώντας

τομάρι λιονταριού". Και την επόμενη ημέρα με τα χαράματα, ο Γκιλγκαμές

άρχισε τους θρήνους. Εφτά ημέρες και εφτά νύχτες έκλαιγε για τον

Ενκιντού, μέχρι που έπεσαν τα σκουλίκια στο σώμα του. Και μόνο τότε τον

έθαψε, γιατί ο Αννουνάκι, ο κριτής τον είχε πάρει πιά.

Και τότε ο Γκιλγκαμές έβγαλε μια διακήρυξη σ΄ όλη τη χώρα, που

καλούσε να μαζευτούν από παντού οι χαλκιάδες, οι χρυσοχόοι και οι

λιθοδουλευτές. Και τους διέταξε: "Να φτιάξετε άγαλμα στο φίλο μου". Και το

άγαλμα το φτιάξανε με βαρύ λαζουρίτη στα στήθη και με χρυσό στο κορμί.

Υστερα τοποθέτησε ένα τραπέζι από σκληρό ξύλο και πάνω του έβαλε ένα

δοχείο από λαζουρίτη γεμάτο βούτυρο. Κι αυτά τα πρόσφερε στο Θεό Ηλιο.

Και κλαίγοντας έφυγε.

4. Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΙ_ΝΙΑΣ Ζ_ΗΣ

Ο Γκιλγκαμές έκλαψε πικρά το φίλο του τον Ενκιντού, και ύστερα

περιπλανήθηκε στην ερημιά σαν κυνηγός, και γύρισε όλους τους κάμπους.

Μέσα στην πίκρα του φώναζε: "Πώς είναι δυνατό να σταματήσω; Πώς είναι

δυνατό να ησυχάσω; Απελπισία πνίγει την καρδιά μου. Που είναι τώρα ο

αδελφός μου; Και τι θα γίνω όταν θα πεθάνω; Επειτα φοβάμαι το θάνατο,

θα κάνω ότι μπορέσω για να βρώ τον Ουτναπιστίμ που τον αποκαλούν

"Μακρινό", γιατί αυτός κατάφερε να μπεί στο συμβούλιο των Θεών". Και

έτσι ο Γκιλγκαμές περιφερόταν στις ερημιές, περπάτησε πράσινες χώρες

και συνέχιζε ένα ταξίδι που κρατούσε πολύ χρόνο, αναζητώντας τον

25

Ουτναπιστίμ, που τον είχαν πάρει οι θεοί μετά τον κατακλυσμό και τον

εγκατέστησαν στη χώρα Ντίλμουν, στους κήπους του ήλιου. Και κεί του

χάρισαν την αιώνια ζωή.

Το βράδυ όταν ο Γκιλγκαμές έφτασε στη στενή διάβαση του βουνού,

έκανε την προσευχή του: "Σε τούτο το βουνήσιο πέρασμα παλιότερα είχα

δεί λιοντάρια και τρόμαξα και σήκωσα τα μάτια μου προς το φεγγάρι.

Προσευχήθηκα. Κι η προσευχή μου έφτασε στους Θεούς. Και τώρα, ώ! θεέ

του φεγγαριού Σίν, προστάτεψέ με". Κι όταν τελείωσε την προσευχή του

ξάπλωσε και κοιμήθηκε. Και ξύπνησε από ένα όνειρο. Είδε ολόγυρά του τα

λιοτάρια ζωντανά να καμαρώνουν. Και τότε άρπαξε στα χέρια του το

τσεκούρι, τράβηξε το ξίφος του από τη μέση και έπεσε πάνω τους σα βέλος

από τόξο. Και τα χτύπησε, τα κατάστρεψε και τα διέλυσε. Κι έτσι ο

Γκιλγκαμές έφθασε σε κείνο το ψηλό βουνό που το λένε Μασού, το βουνό

που κρατάει την ανατολή και τη δύση του ήλιου. Η διπλή του κορυφή είναι

ψηλή ως τα τείχη του ουρανού. Και οι θηλές τους μπαίναν βαθειά στον

Κάτω Κόσμο. Την πύλη του την φύλαγαν οι σκορπιοί: μισοί άνθρωποι και

μισοί δράκοι. Η δόξα τους είναι τρομερή. Η ματιά τους φέρνει το θάνατο

στους ανθρώπους. Ο φωτεινός τους φωτοστέφανος λαμποκοπάει στο

βουνό που φυλάει τον ανατέλλοντα ήλιο. Οταν τους αντίκρυσε ο

Γκιλγκαμές, σκέπασε αμέσως τα μάτια του. Υστερα πήρε κουράγιο και

πλησίασε. Οταν τον είδανε να πλησιάζει άφοβα, ο Ανθρωπος - Σκορπιός

είπε στο σύντροφό του: "Αυτός εκεί που έρχεται κατά δώ είναι από θεϊκή

σάρκα". Κι ο σύντροφος του Ανθρώπου - Σκορπιού του είπε: "Κατά τα δύο

τρίτα είναι Θεός και κατά το ένα τρίτο άνθρωπος".

Και τότε φώναξαν στον Γκιλγκαμές, φώναξαν στο παιδί των Θεών:

"Γιατί κάνατε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι, διασχίζοντας τα επικίνδυνα νερά; Πές

μας για ποιό λόγο έφθασες εδώ;". Κι ο Γκιλγκαμές απάντησε: "Για χάρη του

Ενκιντού. Τον αγαπούσα πολύ. Μαζί δοκιμάσαμε όλες τις σκληρότητες. Και

είρθα για χάρη του επειδή τον πήρε η κοινή μοίρα των ανθρώπων. Εκλαψα

το χαμό του εφτά μέρες και νύχτες. /εν ήθελα να θάψω το σώμα του, γιατί

πίστευα πώς ο φίλος μου θα ξαναγύριζε εξ αιτίας των δακρύων μου. Από

τότε που έφυγε η ζωή μου δεν είναι τίποτα. Και γι΄ αυτό ταξίδεψα μέχρις

εδώ. Αναζητώ τον Ουτναπιστίμ, τον πατέρα μου. Γιατί οι άνθρωποι λένε

πώς μπήκε στη σύναξη των Θεών και κέρδισε την αιώνια ζωή. Κι έχω την

επιθυμία να τον ρωτήσω να μου εξηγήσει τη ζωή και το θάνατο". Ο

Ανθρωπος - Σκορπιός άνοιξε το στόμα του και είπε στον Γκιλγκαμές:

"Κανένας άνθρωπος που γεννήθηκε από γυναίκα δεν κατόρθωσε αυτό που

γυρεύεις. Κανείς θνητός δεν μπείκε στο βουνό. Το μήκος του είναι δώδεκα

λεύγες σκοτεινιά. Και δεν υπάρχει φώς σ΄ αυτό το χώρο. Η καρδιά πνίγεται

από τη σκοτεινιά. Από την ανατολή και μέχρι τη δύση του ήλιου δεν

26

υπάρχει φώς". Ο Γκιλγκαμές είπε: "Κι αν είτανε να πάω στη λύπη και στον

πόνο αναστενάζοντας και κλαίγοντας, θα πήγαινα. Ανοιξε λοιπόν την Πϋλη

του βουνού". Κι ο Ανθρωπος - Σκορπιός είπε: "Προχώρησε Γκιλγκαμές,

σου επιτρέπω να περάσεις μέσα από το βουνό Μασού και μέσα από την

υψηλή τάξη. Ισως τα πόδια σου γερά να σε ξαναφέρουν στην πατρίδα σου.

Η πύλη του βουνού είναι ανοικτή".

Οταν ο Γκιλγκαμές τον άκουσε έκανε ότι του είπε ο Ανθρωπος -

Σκορπιός __________και ακολούθησε το δρόμο του ήλιου προς την ανατολή, μέσα από

το βουνό. Οταν προχώρησε μια λεύγα, η σκοτεινιά έγινε γύρω του πυκνή,

γιατί δεν είχε φώς και δεν μπορούσε τίποτα μπροστά και πίσω του να δεί.

Μετά τη δεύτερη λεύγα η σκοτεινιά έγινε πυκνή και φώς δεν ήταν πουθενά.

Και δεν μπορούσε τίποτα, μπροστά και πίσω του να δεί. Σαν τέλειωσε την

πέμπτη λεύγα, η σκοτεινιά έγινε πυκνή και φώς δεν ήταν πουθενά. Και δεν

μπορούσε τίποτα μπροστά και πίσω του να δεί. Σαν τέλειωσε η έκτη λεύγα

η σκοτεινιά έγινε πυκνή και φώς δεν ήταν πουθενά. Και δεν μπορούσε

τίποτα, μπροστά και πίσω του να δεί. Σαν τέλειωσε κι η έβδομη η λεύγα, η

σκοτεινιά έγινε πυκνή και φώς δεν ήταν πουθενά. Και δεν μπορούσε

τίποτα, μπροστά και πίσω του να δεί. Κι όταν περπάτησε και τις οκτώ

λεύγες, ο Γκιλγκαμές έβγαλε μια δυνατή κραυγή, γιατί η σκοτεινιά ήταν

πυκνή και δεν μπορούσε τίποτα μπροστά και πίσω του να δεί. Στην ένατη

τη λεύγα ένοιωσε κατάμουτρα το βοριά, αλλά η σκοτεινιά ήταν πυκνή, φώς

δεν υπήρχε πουθενά και δεν μπορούσε τίποτα μπροστά και πίσω του να

δεί. Μετά τη δέκατη τη λεύγα, το τέλος έφτανε. Μετά την ενδέκατη τη λεύγα,

φάνηκε το φώς της αυγής. Στο τέλος της δωδέκατης λεύγας πρόβαλε ο

ήλιος.

Κι εκεί υπήρχε ο κήπος των Θεών. Ολόγυρά του ήταν θάμνοι

φορτωμένοι με πολύτιμα στολίδια. Οταν τον αντίκρυσε προχώρησε ίσια

προς τα εκεί, γιατί εκεί κρεμόντανε δοχεία από καρνέλιαν γεμάτα κρασί με

θαυμάσια όψη. Τα φύλλα ήταν από παχύ λαγουρίτη και οι πολύτιμοι

καρποί τους που φαινόταν στο βάθος έδειχναν να είναι γλυκείς. Για αγκάθια

και για βελόνες των θάμνων είχαν αιματίνη και πολύτιμες πέτρες, αχάτη και

μαργαριτάρια που βγαίναν από τη θάλασσα. Ενώ ο Γκιλγκαμές

προχωρούσε από την άκρη της θάλασσας προς τον κήπο τον είδε ο

Σαμάς. Και είδε ο Σαμάς πώς είτανε ντυμένος με δέρμα ζώων και είχε φάει

τις σάρκες τους. Ηταν καταθλιμένος και του είπε: "Κανείς θνητός δεν

διάβηκε πρίν από σένα σε τούτα δώ τα μέρη κι ούτε ποτέ θα φθάσει, όσο

θα φυσάει ο άνεμος στη θάλασσα". Και πρόσθεσε στο Γκιλγκαμές: "Ποτέ

δεν θα βρείς τη ζωή που αναζητάς". ΚΙ ο Γκιλγκαμές είπε στον ένδοξο

Σαμάς: "Τώρα που ταλαιπωρήθηκα και τσακίστηκα μέσα στην έρημο,

πρέπει να κοιμηθώ και να σκεπάσει η γή για πάντα το κεφάλι μου; Αφησε

27

τα μάτια μου να κοιτάξουν τον ήλιο μέχρι να ζαλιστώ. Παρ΄ όλο που δεν

είμαι καλύτερα από το νεκρό, αφήστε με να δώ το φώς του ήλιου".

Πίσω από τη θάλασσα ζεί η γυναίκα του κρασιού, αυτή που φτιάχνει

το κρασί. Η Σιντουρί κάθεται στον κήπο στην άκρη της θάλασσας, με τα

χρυσά τα κύπελα και τα χρυσά πιθάρια που της χάρισαν οι Θεοί. Ηταν

σκεπασμένη με πέπλο. Και από κεί που καθόταν είδε το Γκιλγκαμές να

προχωράει προς αυτήν, φορώντας δέρματα στις θεϊκές του σάρκες, αλλά

με πνιγμένη την καρδιά του στην απελπισία και με πρόσωπο σαν του

ανθρώπου που ταξίδεψε πολύ. Τον κοίταξε κι όπως αναμέτρησε την

απόσταση είπε μέσα της: "Ασφαλώς κάποιος κακούργος είναι. Αλλά τι

γυρεύει εδώ;". Και μαντάλωσε με διπλό μάνταλο την πόρτα. Αλλά ο

Γκιλγκαμές που άκουσε το θόρυβο του μάνταλου έρριξε προς τα πίσω το

κεφάλι και πάτησε το πόδι του στην πόρτα. Και της φώναξε: "Κοπέλλα, εσύ

που κάνεις το κρασί, γιατί μαντάλωσες την πόρτα σου; Θα σπάσω και θα

συντρίψω την πόρτα σου, γιατί εγώ είμαι ο Γκιλγκαμές, που έπιασε και

σκότωσε τον ταύρο του ουρανού, που σκότωσε το φύλακα του δάσους των

Κέδρων, που ανέτρεψε το Χουμπαμπά που ζούσε μες το δάσος και

σκότωσε και τα λιοντάρια στο διάσελο του βουνού". Και τότε η Σιντουρί του

είπε: "Αν είσαι εσύ ο Γκιλγκαμές που έπιασε και σκότωσε τον ταύρο του

ουρανού, που σκότωσε το φύλακα του δάσους των Κέδρων, που ανέτρεψε

το Χουμπαμπά και σκότωσε και τα λιοντάρια στο διάσελο του βουνού, γιατί

τα μάγουλά σου είναι τόσο λιμασμένα κι είναι τόσο στεγνό το πρόσωπό

σου; Γιατί είναι πνιγμένη στην απελπισία η καρδιά σου κι είναι το πρόσωπό

σου σαν εκείνου που ταξίδεψε πολύ; Κι ακόμα γιατί το πρόσωπό σου είναι

ξεροψημένο από τη ζέστα και το κρύο και γιατί έφτασες εδώ

περιπλανόμενος μέσα στα λιβάδια, αναζητώντας τον αέρα;".

Κι ο Γκιλγκαμές της αποκρίθηκε: "Και πώς να μην είναι λιμασμένα τα

μάγουλά μου και να μην είναι στεγνό το πρόσωπό μου; Πνιγμένη στην

απελπισία είναι η καρδιά μου κι είναι το πρόσωπό μου σαν εκείνου που

ταξίδεψε πολύ και ξεροψήθηκε από τη ζέστη και το κρύο. Και γιατί να μην

περιπλανηθώ μέσα στα λιβάδια, αναζητώντας τον αέρα; Ο φίλος μου, ο πιό

μικρός μου αδελφός, αυτός που κυνηγούσε το αγριογάιδουρο στις ερημιές,

τον πάνθηρα στους κάμπους, ο φίλος μου, ο πιό μικρός μου αδελφός, που

έπιασε και σκότωσε τον Ταύρο του Ουρανού και που ανέτρεψε το

Χουμπαμπά στο δάσος των Κέδρων, ο φίλος μου ο πολυαγαπημένος που

πλάι μου ριψοκινδύνεψε, ο Ενκιντού ο αδελφός μου, που τον αγάπησα

πολύ, εχάθηκε. Τον άρπαξε το τέλος των θνητών. Και έκλαψα γι΄ αυτόν

εφτά ημέρες και εφτά νύχτες, μέχρι που πέσαν τα σκουλίκια στο σώμα του.

Εξ αιτίας του αδελφού μου φοβήθηκα το θάνατο, εξ αιτίας του αδελφού μου

άρχισα να τρέχω και αναπαμό δε βρίσκω. Αλλά τώρα κοπέλλα μου, εσύ

28

που φτιάχνεις το κρασί, από τη στιγμή που είδα το πρόσωπό σου, μή με

αφήνεις να γνωρίσω το πρόσωπο του θανάτου που τόσο πολύ φοβάμαι".

Κι εκείνη του αποκρίθηκε: "Γκιλγκαμές για που τρέχεις; Ποτέ δεν

πρόκειται να βρείς τη ζωή που ζητάς. Οταν οι Θεοί δημιούργησαν τον

άνθρωπο, του έδωσαν για μοίρα του το θάνατο, ενώ τη ζωή την κράτησαν

μόνο για τον εαυτό τους. Οσο για σένα Γκιλγκαμές γιόμισε την κοιλιά σου

με ευχάριστα. Μέρα και νύχτα, νύχτα και μέρα, χόρευε και απόλαυσε, πίνε

και γλέντησε. Φόρεσε καινούργια ρούχα, πλύνε το σώμα σου στο νερό,

αγάπα το παιδάκι που κρατάς στο χέρι σου και κάνε τη γυναίκα σου στην

αγκαλιά σου ευτυχισμένη. Γιατί κι αυτό είναι στη μοίρα του ανθρώπου".

Αλλά ο Γκιλγκαμές είπε στη Σιντουρί, τη νέα κοπέλλα του κρασιού: "Πώς

είναι δυνατό να σιωπήσω, πώς είναι δυνατό να βρώ αναπαμό, όταν ο

Ενκιντού που τόν αγάπησα πολύ έγινε σκόνη κι όταν και γώ θα πεθάνω και

θα με βάλουνε στη γή για πάντα;". Κι ύστερα της ξανάπε: "Νέα κοπέλλα,

πές μου τώρα ποιός ειν΄ ο δρόμος για να βρώ τον Ουτναπιστίμ, το γιό του

Ουμπάρα - Τουτού; Ποιά κατεύθυνση πρέπει να πάρω! Θα διαπλεύσω και

τον _κεανό αν είναι δυνατό. Κι αν δεν είναι δυνατό, θα πλανηθώ ακόμα πιό

μακρυά στην έρημο". Κι αυτή, που φτιάχνει το κρασί του είπε: "Γκιλγκαμές,

δεν υπάρχει τρόπος να διαπλεύσεις τον _κεανό. Από όπου και αν είρθες

και από την πανάρχαια αν είσαι εποχή δεν είσαι ικανός αυτή τη θάλασσα

για να διαβής. Μόνο ο ήλιος μέσα στη δόξα του μπορεί να διαπερνάει

αυτόν τον _κεανό. Αλλά κανείς πέρα από το Σαμάς δεν τον πέρασε ποτέ.

Ο τόπος και το πέρασμα είναι δύσκολα. Και τα νερά του θανάτου που

ρέουν ανάμεσά του είναι βαθειά. Γκιλγκαμές πώς είναι δυνατό να

διαπλεύσεις έναν τέτοιο ωκεανό; Κι όταν θα φτάσεις στα νερά του θανάτου

τι θα κάνεις; Παρ΄ όλα αυτά Γκιλγκαμές, κάτω εκεί στο δάσος θα βρείς τον

Ουρσαναμπί, τον πορθμέα του Ουτναπιστίμ. Αυτός κρατάει τα ιερά

πράγματα, τα πέτρινα πράγματα. Στο πλοίο του έχει πλώρη ερπετού.

Ερεύνησέ τον καλά. Και αν είναι δυνατό θα διαπλεύσεις μαζί του τα νερά.

Αλλά αν δεν είναι δυνατό, πρέπει να γυρίσεις πίσω".

Οταν τα άκουσε αυτά ο Γκιλγκαμές θύμωσε. Πήρε στο χέρι του το

τσεκούρι του, έσυρε και το σπαθί του από τη μέση και χύθηκε σα βέλος

στην άκρη στη θάλασσα. Από το θυμό του έσπασε τις πέτρες μπήκε μέσα

στο δάσος και κάθισε. Ο Ουρσαναμπί είδε τη λάμψη του σπαθιού, άκουσε

το τσεκούρι και είπε στο Γκιλγκαμές: "Πές μου ποιό είναι το όνομά σου;

Εγώ είμαι ο Ουρσαναμπί, ο πορθμέας του Ουτναπιστίμ, του Μακρινού". Κι

εκείνος του αποκρίθηκε: "Γκιλγκαμές είναι το όνομά μου, είμαι από την

Ουρούκ, από τον οίκο του Ανού". Κι ο Ουρσαναμπί του αποκρίθηκε: "Γιατί

τα μάγουλά σου είναι λιμασμένα κι είναι στεγνό το πρόσωπό σου; Γιατί

έχεις απελπισία στην καρδιά κι είναι το πρόσωπό σου σαν εκείνου που

29

ταξίδεψε πολύ; Κι ακόμα γιατί το πρόσωπό σου είναι ξεροψημένο από τη

ζέστη και το κρύο. Και γιατί έφτασες εδώ περιπλανημένος μέσα στα

λειβάδια, αναζητώντας τον αέρα;". Κι ο Γκιλγκαμές του αποκρίθηκε: "Πώς

είναι δυνατό να μην είναι λιμασμένα τα μάγουλά μου και να μην είναι

στεγνό το πρόσωπό μου σαν εκείνου που ταξίδεψε πολύ. Ξεροψήθηκα

από τη ζέστη και το κρύο. Πώς να μην περιπλανηθώ μέσα στα λειβάδια; Ο

φίλος μου ο πιό μικρός μου αδελφός, που έπιασε και σκότωσε τον Ταύρο

του Ουρανού και που ανέτρεψε το Χουμπαμπά στο δάσος των Κέδρων, ο

φίλος μου ο αγαπημένος που πλάι μου ριψοκινδύνεψε, ο Ενκιντού ο

αδελφός μου που τον αγάπησα πολύ εχάθει. Τον άρπαξε το τέλος των

θνητών. Και έκλαψα γι΄ αυτόν εφτά ημέρες και εφτά νύχτες, μέχρι που

πέσαν τα σκουλίκια στο σώμα του. Εξ αιτίας του αδελφού μου φοβήθηκα το

θάνατο, εξ αιτίας του αδελφού μου άρχισα να τρέχω στις ερημιές και

αναπαμό δεν βρίσκω. Η μοίρα του βαραίνει πάνω μου. Πώς είναι δυνατό

να σιωπήσω και να ηρεμήσω; Αυτός είναι πιά σκόνη. Κι εγώ θα πεθάνω.

Και μένα θα με βάλουνε για πάντα στη γή. Φοβήθηκα το θάνατο. Και γι΄

αυτό Ουρσαναμπί πές μου που είναι ο δρόμος που οδηγεί στον

Ουτναπιστίμ; Αν είναι δυνατό, θα διασχίσω και τα νερά του θανάτου. Αν όχι

θα συνεχίσω ακόμα να πλανιέμαι μέσα στην ερημιά".

Ο Ουρσαναμπί του είπε: "Γκιλγκαμές τα ίδια σου τα χέρια σε

εμποδίζουνε να διαπλεύσεις τον _κεανό. Οταν έσπαζες τα πέτρινα

αντικείμενα, έσπαζες την ασφάλεια του πλοίου". Ο Γκιλγκαμές του

αποκρίθηκε: "Γιατί είσαι τόσο θυμωμένος μαζί μου, Ουρσαναμπί, αφού εσύ

διαπερνάς τον _κεανό νύκτα και ημέρα κι όλες τις εποχές του χρόνου;". Κι

ο Ουρσαναμπί του είπε: "Αυτές οι πραγματικές πέτρες ήσαν εκείνες που με

μετέφεραν με σιγουριά πάνω από τον _κεανό. Τώρα όμως Γκιλγκαμές

πήγαινε μέσα στο δάσος με το τσεκούρι σου κόψε πασάλους. Κόψε εκατόν

είκοσι πασάλους. Και κόψε τους εξήντα κυβικά μήκος. Βάψε τους με πίσσα,

δέσε τους με στεφάνι και φέρε τους εδώ". Οταν ο Γκιλγκαμές άκουσε αυτά,

πήγε στο δάσος έκοψε πασάλους, εκατόν είκοσι τον αριθμό. Και τους

έκοψε εξήντα κυβικά μήκος. Τους έβαψε με πίσσα, τους έβαλε στεφάνι και

τους πήγε στον Ουρσαναμπί. Μ΄ αυτούς επενδύσανε το πλοίο ο

Γκιλγκαμές και ο Ουρσαναμπί μαζί. Και έτσι ανοιχτήκαν στον _κεανό. Για

τρείς ημέρες συνέχιζαν το ταξίδι τους και είχαν διανύσει διάστημα ενός

μηνός και δέκα πέντε ημερών. Και τότε ο Ουρσαναμπί οδήγησε το πλοίο

του στα νερά του θανάτου. Και είπε ο Ουρσαναμπί στον Γκιλγκαμές:

"Βιάσου. Πάρε ένα πάσαλο και σπρώξε τον προς τα εκεί, αλλά πρόσεξε τα

χέρια σου να μην αγγίξουν τα νερά". Ο Γκιλγκαμές πήρε έναν δεύτερο

πάσαλο, ύστερα έναν τρίτο κι ένα τέταρτο πάσαλο. Υστερα ο Γκιλγκαμές

πήρε έναν πέμπτο, έναν έκτο και έναν έβδομο πάσαλο. Κι ο Γκιλγκαμές

30

πήρε τον όγδοο, τον ένατο και το δέκατο πάσαλο. Κι ο Γκιλγκαμές πήρε τον

ενδέκατο και το δωδέκατο πάσαλο. Και αφού πέταξε τους εκατόν είκοσι

πασάλους ο Γκιλγκαμές χρησιμοποίησε τον τελευταίο. Και ύστερα

γυμνώθηκε ο ίδιος. Υψωσε το μπράτσο του σε κατάρτι και έκαμε τα ρούχα

του πανιά. Και έτσι ο Ουρσαναμπί, ο πορθμέας μετέφερε το Γκιλγκαμές

στον Ουτναπιστίμ, που τον ελέγανε και "Μακρινό", που ζούσε στο

Ντιλμούν, στη χώρα που περνάει ο ήλιος ανατολικά του βουνού. Μόνο σ΄

αυτόν οι θεοί, απ΄ όλους τους ανθρώπους χάρισαν την αιώνια ζωή.

Και τώρα ο Ουτναπιστίμ από εκεί που ζούσε με άνεση, κοίταξε

μακρυά και είπε μέσα του απορώντας: "Γιατί το πλοίο να πλέει χωρίς

άρμενα και κατάρτι; Γιατί να καταστράφηκαν οι ιερές πέτρες; Και γιατί δεν

φαίνεται κατάρτι στο πλοίο; Ο άνθρωπος που έρχεται δεν είναι απ΄ τους

δικούς μου. Απ΄ ότι βλέπω, ο άνθρωπος αυτός έχει σκεπασμένο το σώμα

του με δέρματα ζώων. Ποιός να είναι αυτός που ακολουθεί πίσω από τον

Ουρσαναμπί και που ασφαλώς δεν είναι από τους δικούς μου;". Και ο

Ουτναπιστίμ τον παρακολουθούσε με το βλέμμα του και του είπε: "Ποιό

είναι το όνομά σου εσένα που έρχεσαι εδώ, φορώντας δέρμα ζώων και που

τα μάγουλά σου είναι λιμασμένα κι είναι στεγνό το πρόσωπό σου; Γιατί

έρχεσαι τόσο βιαστικός; Γιατί έκανες τούτο το μεγάλο ταξίδι και γιατί

διέπλευσες θάλασσες που το πέρασμά τους είναι επικίνδυνο; Πές μου

λοιπόν τους λόγους που είρθες εδώ". Και κείνος του αποκρίθηκε:

"Γκιλγκαμές είναι το όνομά μου. Είμαι από την Ουρούκ από τον οίκο του

Ανού". Και τότε ο Ουτναπιστίμ του είπε: "Αν είσαι σύ ο Γκιλγκαμές, γιατί τα

μάγουλά σου είναι τόσο λιμασμένα κι είναι στεγνό το πρόσωπό σου; Γιατί η

καρδιά σου είναι πνιγμένη στην απελπισία κι είναι το πρόσωπό σου σαν

εκείνου που ταξίδεψε πολύ; Κι ακόμα γιατί το πρόσωπό σου είναι

ξεροψημένο από τη ζέστη και το κρύο; Και γιατί έφτασες εδώ αφού

περιπλανήθηκες στις ερημιές, αναζητώντας τον αέρα;".

Κι ο Γκιλγκαμές του είπε: "Πώς να μην είναι λιμασμένα τα μάγουλά

μου και στεγνό το πρόσωπό μου; Πνιγμένη στην απελπισία είναι η καρδιά

μου. Κι είναι το πρόσωπό μου σαν το πρόσωπο αυτού που ταξίδεψε πολύ

και ξεροψήθηκε στη ζέστη και στο κρύο. Και γιατί ναμην περιπλανηθώ στα

λειβάδια; Ο φίλος μου, ο πιό μικρός μου αδελφός που έπιασε και σκότωσε

τον Ταύρο του Ουρανού κι ανέτρεψε το Χουμπαμπά στο δάσος των

Κέδρων, ο φίλος μου ο πολυαγαπημένος, που πλάι μου ριψοκινδύνεψε, ο

Ενκιντού ο αδελφός μου, που τον αγαπούσα πολύ, εχάθηκε. Τον άρπαξε

το τέλος των θνητών. Και έκλαψα γι΄ αυτόν εφτά ημέρες και εφτά νύχτες

μέχρι που πέσαν τα σκουλίκια στο σώμα του. Εξ αιτίας του αδελφού μου

άρχισα να τρέχω στις ερημιές. Η μοίρα του βαραίνει πάνω μου. Πώς είναι

δυνατό να σιωπήσω και να ηρεμήσω; Αυτός είναι πιά σκόνη. Και γώ θα

31

πεθάνω και θα με βάλουνε για πάντα στη γή". Κι ύστερα ξανάπε ο

Γκιλγκαμές στον Ουτναπιστίμ: "Είρθα για να βρώ αυτόν που τον

αποκαλούν "Μακρινό". Γι΄ αυτό έκανα τούτο το ταξίδι. Γι΄ αυτό

περιπλανήθηκα στον κόσμο, γι΄ αυτό υπερπήδησα πολλές δυσκολίες. Γι΄

αυτό πέρασα θάλασσες. Γι΄ αυτό κουράστηκα ταξιδεύοντας. Οι αλοιφές

είναι οι πόνοι μου. Και ξέχασα τον ύπνο που είναι τόσο γλυκός. Τα ρούχα

μου ξεσχίστηκαν πρίν να φτάσω στο σπίτι της Σιντουρί. Σκότωσα την

αρκούδα και την ύαινα, το λιοντάρι και τον πάνθηρα, την τίγρη, το αρσενικό

ελάφι και τον αίγαγρο και όλα τα είδη αγριμιών μαζί και τα μικρά πλάσματα

των λειβαδιών. Εφαγα το κρέας τους και φόρεσα τα δέρματά τους. Κι έτσι

κατάφερα να φτάσω στο σπίτι της Σιντουρί, τηςνεαρής κοπέλλας που

φτιάχνει τα κρασιά, η οποία μούκλεισε την πόρτα της με πίσσα και κατράμι.

Μα απ΄ αυτήν πήρα την κατεύθυνση του ταξιδιού. Και έτσι έφτασα στον

Ουρσαναμπί, τον πορθμέα και μαζί του πέρασα τα νερά του θανάτου. Ώ

πατέρα Ουτναπιστίμ, εσύ που μπήκες στη σύναξη των Θεών, ήθελα να σε

ρωτήσω για ζητήματα, που έχουν σχέση με τη ζωή και με το θάνατο και για

το πώς θα βρώ τη ζωή που αναζητάω".

Κι ο Ουτναπιστίμ του αποκρίθηκε: "/εν υπάρχει σταθερότητα.

Φτιάχνουμε σπίτι, που να μείνει για πάντα; Κλείνουμε συμφωνίες που να

ισχύουν για πάντα; Τ΄ αδέλφια μοιράζουν την κληρονομιά για να την

κρατήσουν για πάντα; Μπορεί να διαρκέσει για πάντα η πλημμύρα των

ποταμών; Μονάχα η νύμφη του φτερωτού του δράκοντα που ρίχνει το

σκουλίκι της και μπορεί να κοιτάζει κατάματα τον ήλιο, μπορεί να μας

μοιάζει. Από τα πανάρχαια τα χρόνια τίποτα δεν μένει αμετάβλητο. Ο

ύπνος και ο θάνατος είναι πολύ διαφορετικά πράγματα. Κι όμως ο ύπνος

μοιάζει με το θάνατο. Τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στον κύριο και στον

υπηρέτη του στο θάνατο; Αφού ο Αννουνάκι ο κριτής και η Μαμμέτουμ, η

μάνα της τύχης, καθορίζουν τις μοίρες των ανθρώπων, η ζωή κι ο θάνατος

μοιράζονται, αλλά η μέρα του θανάτου δεν αποκαλύπτεται".

Και τότε ο Γκιλγκαμές είπε στον Ουτναπιστίμ, στο "Μακρινό": "Σε

κοιτάζω Ουτναπιστίμ και βλέπω πώς το παρουσιαστικό σου δεν είναι

διαφορετικό από το δικό μου. Τίποτα το παράξενο δεν έχει η όψη σου.

Νόμιζα πώς θα έβρισκα κάποιον που να μοιάζει με ήρωα έτοιμο για μάχη.

Αλλά εσύ εδώ ζείς μέσα στις ανέσεις σου. Πές μου λοιπόν, πώς τα

κατάφερες και μπήκες στη συντροφιά των Θεών και ύστερα κέρδισες την

αιώνια ζωή;". Κι ο Ουτναπιστίμ είπε στο Γκιλγκαμές: "Θα σου αποκαλύψω

ένα μυστήριο. Θα σου μιλήσω για ένα μυστικό των Θεών".

5. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΥ

32

"Ξέρεις την πόλη Σουρρουπάκ που βρίσκεται στις όχθες του

Ευφράτη; Η πόλη αυτή είναι πολύ παλιά κι ακόμα πιό παλιοί είν΄ οι Θεοί

της. Εκεί ήταν ο Ανού, ο κυρίαρχος του στερεώματος, ο πατέρας των

Θεών. Eκεί ήταν κι ο πολεμικός Ελνίλ ο σύμβουλός τους, ο Νινούρτα ο

βοηθός, και ο Εννουζί ο επιτηρητής των καναλιών. Μαζί τους ήταν κι ο Εά.

Κείνον τον καιρό ο κόσμος πλήθαινε πολύ, οι άνθρωποι γεννοβολούσαν. Ο

κόσμος μούγκριζε σαν άγριος ταύρος. Οι μεγάλοι θεοί αναστατώθηκαν από

τις κραυγές τους. Ο Ενλίλ που άκουσε τις φωνές τους είπε στο Συμβούλιο

των Θεών: Οι βρυχηθμοί των ανθρώπων είναι ανυπόφοροι. Και δεν μπορεί

κανείς να κοιμηθεί μέσα σε τούτη την αταξία. Και τότε οι θεοί πρόθυμα

αποφάσισαν να εξαπολύσουν τον κατακλυσμό. Αλλά ο κύριός μου ο Εά, με

προειδοποίησε με ένα όνειρο. Ψιθύρισε τούτα τα λόγια στο καλαμόσπιτό

μου: "Καλαμόσπιτο, Καλαμόσπιτο, τείχος! ώ τείχος! άκουσε με προσοχή

καλαμόσπιτο που μοιάζεις τείχος. Ανθρωπε του Σουρρουπάκ, γιέ του

Ουμπάρα - Τουτού, γκρέμισε το σπίτι σου και φτιάξε ένα πλοίο. Παράτησε

την περιουσία σου και φρόντισε για τη ζωή σου. Περιφρόνησε τα αγαθά του

κόσμου και σώσε μόνο τη ζωή σου. Σου λέω: γκρέμισε το σπίτι σου και

φτιάξε πλοίο. Κι αυτά πρέπει να είναι τα μέτρα του πλοίου που θα φτιάξεις:

οι πλευρές του πλοίου να είναι ίσες. Το κατάστρωμά του να είναι

σκεπασμένο σαν το θόλο που σκεπάζει την άβυσσο. Και πάρε στο πλοίο

σου σπόρους όλων των ζωντανών πλασμάτων".

Οταν ξημέρωσε όλη μου η οικογένεια μαζεύτηκε γύρω μου. Τα παιδιά

κουβαλούσαν πίσσα και οι άντρες έκαναν ότι μπορούσαν. Την Πέμπτη

ημέρα είχα έτοιμη την καρίνα και τα πλευρά. Κι ύστερα έφτιαξα γρήγορα το

σανίδωμα. Ο χώρος του ήταν ένα άκρ. Κάθε πλευρά του πλοίου

λογαριαζόταν σε εκατόν είκοσι κυβικά και το σχήμα του ήταν τετράγωνο.

Κατασκεύασα έξη καταστρώματα, το ένα κάτω από το άλλο, άθροισμα

εφτά. Τα χώρισα σε εννέα τμήματα με διαχώρισμα ανάμεσά τους. Οπου

χρειαζόταν έκανα χωρίσματα. Επιθεώρησα τα άρμενά του και έβαλα μέσα

εφόδια. Οι αχθοφόροι κουβάλησαν τα ειδικά λαγίνια με το λάδι. Ερριξα

πίσσα στην εστία και άσφαλτο και λάδι στο καλαφάτισμα και ακόμα πιό

πολύ αποθηκεύτηκε στο πλοίο. Εσφαξα ταύρο για τους ανθρώπους του

πλοίου και κάθε ημέρα έσφαζαν πρόβατα. Εδωσα στους εργάτες του

πλοίου άφθονο κρασί, θαρρείς και είτανε νεράκι, δυνατό κρασί και κοκκινέλι

και σκούρο και άσπρο κρασί. Και το γιορτάσαμε όπως γιορτάζουμε την

γιορτή της πρωτοχρονιάς. Εγώ ο ίδιος άλειψα το κεφάλι μου με αρωματικό

λάδι. Και την έβδομη ημέρα το πλοίο ήταν έτοιμο πέρα για πέρα.

/υσκολευτήκαμε στην καθέλκυσή του. Ανεβοκατεβάζαμε τα έρμα του

πλοίου, μέχρι που το πλοίο βυθίστηκε κατά δυό τρίτα. Φόρτωσαν πάνω

όλο το χρυσάφι που είχα και όλα τα ζωντανά, την οικογένειά μου, τους

33

συγγενείς μου, τα κτήνη του αγρού, τα άγρια και τα ήμερα και όλους τους

τεχνίτες. Τους ανέβαζα στο κατάστρωμα, γιατί είχε πληρωθεί ο χρόνος που

είχε ορίσει ο Σαμάς: "Τη βραδιά που ο καβαλάρης της θύελλας σκορπούσε

την καταστροφική του βροχή, έμπα μέσα στο πλοίο σου και κατέβασε τις

σκαλωσιές σου". Ο χρόνος είχε πληρωθεί. Εφθασε η νύχτα. Ο καβαλάρης

της θύελλας έστειλε τη βροχή. Κοίτταξα τον καιρό και ήταν τρομερός. Και

έτσι μπήκα στο πλοίο και κατέβασα τις σκαλωσιές. Τώρα είχαν όλα

συμπληρωθεί: και η σκαλωσιά και το καλαφάτισμα. Και έτσι έδωσα το

τιμόνι στον Πουζούρ Αμουρρί, τον πηδαλιούχο, μαζί με την ευθύνη της

ναυσιπλοϊας και τη φροντίδα του πλοίου. Με τα χαράματα ένα μαύρο

σύννεφο φάνηκε στον ορίζοντα. Βροντούσε μέσα εκεί που περνούσε ο

κύριος της θύελλας καβαλάρης, ο Αντάντ. Μπροστά, πάνω από το λόφο

και τον κάμπο του Σουλλάτ και Χανίς προχωρούσαν οι κήρυκες της

θύελλας. Και τότε φάνηκε ο θεός της αβύσσου. Ο Νεργκάλ έσπασε τους

υδατοφράκτες και των νερών του κάτω κόσμου. Ο Νικούρτας ο κύριος του

πολέμου έσπασε τα φράγματα και οι εφτά κριτές της κόλασης και ο

Αννουνάκι ύψωσαν τους δαυλούς τους για να φωτίσουν τη γή με το ωχρό

τους φώς. Μια ναρκωτική απελπισία υψώνονταν μέχρι τους ουρανούς,

όπου ο Θεός της θύελλας είχε μετατρέψει την ημέρα σε σκοτάδι και είχε

συντρίψει τη γή σαν κύπελλο. Μια ολόκληρη ημέρα η θύελλα

λυσσομανούσε, παίρνοντας καινούργια ορμή καθώς προχωρούσε και

ξεχύνονταν πάνω στους ανθρώπους, σαν θύελλα μαχών. Ο άνθρωπος δεν

μπορούσε να δεί τον αδελφό του, ούτε και άνθρωποι φαίνονταν από τον

ουρανό. Ακόμα και οι Θεοί τρόμαξαν από τον κατακλυσμό και κατέφυγαν

στα πιό ψηλά μέρη του ουρανού, στο στερέωμα του Ανού και ζάρωσαν στα

τείχη του ουρανού, σαν παλιόσκυλα. Και τότε η Ιστάρ η γλυκόφωνη

βασίλισσα των ουρανών φώναξε δυνατά σαν παραδουλεύτρα: "Αλλοίμονο

οι παλιές ημέρες έγιναν σκόνη, επειδή εγώ κατηύθυνα το κακό. Αλλά γιατί

να εισηγηθώ αυτό το κακό στο συμβούλιο των Θεών; Υποκινούσα

πολέμους για να καταστρέψω λαούς, αλλά οι λαοί αυτοί δεν ήσαν δικοί

μου. Εγώ τους έσπρωχνα. Και τώρα οι άνθρωποι επιπλέουν σαν τα αυγά

ψαριών στον ωκεανό". Και οι μεγάλοι Θεοί του Ουρανού και της κόλασης

έκλαψαν και σκέπασαν τα στόματά τους.

Εξη ημέρες και έξη νύχτες φυσούσαν δυνατοί άνεμοι, χείμαρροι,

θύελλες και πλημμύρες συγκρούονταν σα δυό φαντάσματα πολεμιστών.

Οταν ξημέρωσε η εβδόμη ημέρα, η θύελλα στο νότο κόπασε, η θάλασσα

ηρεμούσε και ο κατακλυσμός ησύχαζε. Ολη η ανθρωπότητα είχε γίνει

λάσπη. Η επιφάνεια της θάλασσας είχε γίνει επίπεδη και ο κατακλυσμός

ησύχαζε. Ανοιξα μια χαραμάδα και το φώς έπεσε στο πρόσωπό μου. Και

τότε έσκυψα κάτω και κάθισα και έκλαψα. Τα δάκρυα κυλούσαν στα

34

μάγουλά μου, γιατί παντού δεν υπήρχε τίποτα άλλο από νερά. Μάταια

αναζητούσα με το βλέμμα μου γή. Μακριά όμως σε απόσταση

δεκατεσσάρων λευγών εμφανίστηκε ένα βουνό και κεί άραξα το πλοίο μου.

Στο βουνό Νισίρ, το πλοίο μου σταμάτησε και πιά δεν κινιόταν. Σταμάτησε

τη μιά ημέρα και την άλλη ημέρα δεν κουνιόταν. Και πέρασε και η τρίτη

ημέρα κι η τέταρτη ημέρα και το πλοίο δεν κουνιόταν. Και την πέμπτη

ημέρα και την έκτη ημέρα το πλοίο είχε ακινητοποιηθεί στο βουνό. Οταν

ξημέρωσε η έβδομη ημέρα άφησα ένα περιστέρι ελεύθερο. Το περιστέρι

πέταξε μακρυά αλλά επειδή δεν βρήκε μέρος να σταθεί ξαναγύρισε. Υστερα

άφησα ελεύθερο ένα χελιδόνι. Και πέταξε και αυτό μακρυά, αλλά δεν βρήκε

μέρος να σταθεί και ξαναγύρισε. Αφησα ύστερα ένα κοράκι. Και το κοράκι

είδε ότι τα νερά είχαν αποτραβηχθεί, έφαγε, πέταξε γύρω μας, έκραζε και

πιά δεν ξαναγύρισε. Τότε τα άνοιξα όλα προς τους τέσσερους ανέμους,

έκανα μια θυσία και έχυσα τη σπουδή μου στο βουνό. Εφτά και άλλα εφτά

καζάνια έστησα. Μάζεψα ξύλα και καλάμια και κέδρα και μυρτιά. Οταν οι

Θεοί μυρίστηκαν τη γλυκειά μυρουδιά, μαζεύτηκαν σαν μυίγες πάνω στη

θυσία. Και τότε έφτασε επιτέλους και η Ιστάρ, ύψωσε το περιδέραιο με τα

κοσμήματα του ουρανού, που το έφτιαξε κάποτε για χάρη της ο Ανού: "Ώ

Θεοί, είπε, που μαζευτήκατε όλοι εδώ, με το λαζουρίτη που έχω στο λαιμό

μου, θα θυμάμαι αυτές τις ημέρες, όπως θυμάμαι και τα κοσμήματα του

στήθους μου. Αυτές τις τελευταίες ημέρες δεν θα τις ξεχάσω ποτέ. Και ας

κάνουμε το ίδιο όλοι οι θεοί, που μαζευτήκαν γύρω στη θυσία εκτός από

τον Ενλίλ. Αυτός δεν πρέπει να αγγίξει αυτήν την προσφορά, γιατί

προκάλεσε τον κατακλυσμό, χωρίς να το σκεφθεί. Και καταδίκασε το λαό

μου στην καταστροφή".

Οταν έφθασε ο Ενλίλ και είδε το πλοίο μου, θύμωσε, αγρίεψε και

καυγάδισε με τους θεούς που κατοικούν στον ουρανό: "Ξέφυγαν θνητοί

από την καταστροφή; /εν έπρεπε κανένας να επιζήσει". Τότε ο Θεός των

πηγαδιών και των καναλιών ο Νινούρτα άνοιξε το στόμα του και είπε στον

πολεμοχαρή τον Ενλίλ: "Ποιός από όλους τους θεούς θα μπορούσε να

μαντέψει τα πράγματα εκτός από τον Εά; Μόνο ο Εά γνωρίζει τα πάντα".

Και ο Εά άνοιξε το στόμα του και είπε στον πολεμοχαρή Ενλίλ: "Ηρωα

Ενλίλ εσύ που είσαι ο πιό σοφός απ΄ τους θεούς πώς μπόρεσες τόσο

ανόητα να εξαπολύσεις τον κατακλυσμό;

Η αμαρτία τον αμαρτωλό θα πρέπει να βαραίνει

και η παρανομία τον παράνομο

Τιμώρησέ τον λίγο όταν παραστρατεί

Μη γίνεσαι σκληρός και μήν τον αφανίζεις.

Μπορούσε το λιοντάρι να κατάστρεφε τον άνθρωπο

35

και θάταν προτιμότερο απ΄ τον κατακλυσμό.

Μπορούσε ο λύκος να κατάστρεφε τον άνθρωπο

και θάταν προτιμότερο απ΄ τον κατακλυσμό.

Μπορούσε η πείνα να αφάνιζε τον κόσμο

και θάταν προτιμότερη απ΄ τον κατακλυσμό.

Μπορούσε ένας λοιμός ν΄ αφάνιζε τον άνθρωπο

και θάταν προτιμότερος απ΄ τον κατακλυσμό.

/εν είμαι εγώ που αποκάλυψα το μυστικό των θεών. Ο σοφός

άνθρωπος το έμαθε στο όνειρό του. Και τώρα το συμβούλιό μας πρέπει να

αποφασίσει τι κάνουμε αυτόν εδώ".

Και τότε ο Ενλίλ μπήκε στο πλοίο. Με πήρε από το χέρι. Πήρε μαζί

και τη γυναίκα μου και μας έβαλε στο πλοίο. Εμείς γονατίσαμε αντικρυστά

και κείνος έστεκε ανάμεσά μας. Και άγγιξε τα μέτωπά μας σαν σε ευλογία,

λέγοντάς μας: "Ουτναπιστίμ, παλιότερα είσουνα θνητός άνθρωπος. Από

δώ και μπρός εσύ και η γυναίκα σου θα ζήσετε μακρυά, εκεί που είναι οι

εκβολές των ποταμών". Και έτσι οι Θεοί με πήραν και με τοποθέτησαν εδώ

να ζώ μακρυά στις εκβολές των ποταμών.

6. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Κι ο Ουτναπιστίμ μου είπε: "Οσο για σένα Γκιλγκαμές που θέλεις να

πας στη σύναξη των Θεών για να εξασφαλίσεις τη ζωή που αναζητάς, τι

λές τώρα; Αν εξακολουθείς να το ποθής έλα και πραγματοποίησε τη

δοκιμασία που θα σου πώ: Για έξη ημέρες και εφτά νύχτες δεν πρέπει να

κοιμηθείς". Μα ενώ ο Γκιλγκαμές καθότανε ακουμπισμένος στους γοφούς

του, ο ύπνος, σαν το μαλακό και ερεθιστικό μαλλί της προβιάς τον

σκέπασε. Και ο Ουτναπιστίμ είπε στη σύζυγό του: "Κοίταξε το δυνατό

άνθρωπο που γύρευε την αιώνια ζωή, τον τύλιξε η καταχνιά του ύπνου". Κι

η σύζυγός του του είπε: "Σκούντηξε τον άνθρωπο να ξυπνήσει, για να

μπορέσει να ξαναγυρίσει ειρηνικά στο σπίτι του, ξαναπερνώντας από τις

ίδιες πύλες που έφτασε ως εδώ". Ο Ουτναπιστίμ απάντησε στη σύζυγό

του: "Ολοι οι άνθρωποι είναι κατεργαραίοι. Ακόμα και σένα θα

προσπαθούσε να σε εξαπατήσει. Γι΄ αυτό ψήσε καρβέλια ψωμί, για κάθε

ημέρα ένα. Και βάλετα δίπλα στο κεφάλι του. Και τράβα χαρακιές στον

τοίχο για τις ημέρες που κοιμάται".

Κι εκείνη έψηνε καρβέλια κάθε ημέρα και από ένα και τα έβαζε δίπλα

στο κεφάλι του. Και τράβαγε κι από μιά χαρακιά στον τοίχο, για την κάθε

ημέρα που κοιμόταν. Κι έφτασε καιρός που το καρβέλι της πρώτης ημέρας

ξεράθηκε, το δεύτερο έγινε πετσί, το τρίτο μούχλιασε όλο, του τέταρτου

36

έπιασε μούχλα η κόρα, το πέμπτο μούχλιασε στη μέση το έκτο ήταν ακόμα

φρέσκο, το έβδομο ήταν ακόμη στη φωτιά. Και τότε ο Ουτναπιστίμ τον

σκούντησε και ξύπνησε. Ο Γκιλγκαμές είπε στον Ουτναπιστίμ, το

"Μακρινό": "Μόλις που είχα αποκοιμηθεί όταν με σκούντησες". Και ο

Ουτναπιστίμ του αποκρίθηκε: "Μέτρησε εκείνα τα καρβέλια και θα μάθεις

πόσες ημέρες κοιμήθηκες, γιατί το πρώτο έγινε σκληρό, το δεύτερο σαν

πετσί, το τρίτο μούχλιασε ολόκληρο, του τέταρτου μούχλιασε η κόρα, το

πέμπτο μούχλιασε στη μέση, το έκτο είναι ακόμα φρέσκο και το έβδομο

βρισκόταν στη φωτιά όταν σε σκούντηξα και ξύπνησες". Ο Γκιλγκαμές

μουρμούρισε: "Τι πρέπει να κάνω, ώ Ουτναπιστίμ; που πρέπει να πάω;

Από τα τώρα κιόλας ο κλέφτης της νύχτας, μου κρατεί τα μέλη μου, ο

θάνατος κατοικεί μέσα στο δωμάτιό μου. Οπου σταματήσω εκεί θα βρώ το

θάνατο".

Και τότε ο Ουτναπιστίμ φώναξε τον Ουρσαναμπί τον πορθμέα:

"Συμφορά σε σένα Ουρσαναμπί και για τώρα και ακόμα πιό πολύ για

πάντα. Εγινες μισητός σ΄ αυτό το καταφύγιο. /εν έκανε εσύ ούτε και σύ

μαζί να διαπλεύσετε τη θάλασσα αυτή. Φεύγα λοιπόν εξορισμένος από

τούτες τις ακτές. Αλλά τον άνθρωπο αυτό, που τον περπάτησες και τον

έφερες εδώ, τον άνθρωπο αυτό, που το σώμα του έχει πληρότητα και που

έχει χαλάσει η χάρη των μελών του από τα δέρματα των αγρίων ζώων,

πήγαινέ τον να πλυθεί. Εκεί θα πλύνει τα μακρυά του τα μαλλιά και θα

γίνουν ολοκάθαρα σαν το χιόνι. Εκεί θα αλλάξει δέρμα. Και τα κομμάτια του

δέρματος που θα πέσουν πέταξέ τα για να τα πάρει η θάλασσα. Και τότε θα

φανεί η ομορφιά του σώματος και θα ξανανιώσει το στεφάνι του μετώπου

του. Και ρούχα θα του δοθούν για να κρύψει τη γύμνια του. Μέχρι που να

φτάσει στην πόλη του και να ολοκληρώσει το ταξίδι του, τα ρούχα αυτά δεν

θα του δείχνουν την ηλικία του. Θα τον δείχνουν νέο όπως και τα ρούχα

που θα φορεί". Και τότε ο Ουρσαναμπί πήρε το Γκιλγκαμές και τον οδήγησε

στο μέρος που έπρεπε να πλυθεί. Και κεί έπλυνε τα μακρυά του μαλλιά και

τα έκανε καθαρά σαν το χιόνι, απόβαλε το δέρμα του και το πέταξε στη

θάλασσα και το πήρε μακρυά. Και τότε φάνηκε η ομορφιά του σώματός

του. Ανανεώθηκε και το στεφάνι του μετώπου του. Και για να σκεπάσει τη

γύμνια του του δόθηκαν ρούχα, που δεν έδειχναν σημάδια ηλικίας και που

μπορούσε να τα φορεί και νάναι πάντα καινούργιος, μέχρι να ξαναφτάσει

στην πόλη του και να ολοκληρώσει το ταξίδι του.

Και ύστερα ο Γκιλγκαμές και ο Ουρσαναμπί ξανάρριξαν το πλοίο στη

θάλασσα και το ετοίμασαν να αναχωρήσουν. Αλλά η σύζυγος του

Ουτναπιστίμ, του "Μακρινού" είπε: "Ο Γκιλγκαμές είρθε εδώ εξαντλημένος

και ακόμη είναι κουρασμένος. Τι θα κερδίσει αν ξαναπάει στη χώρα του;".

Κι ο Ουτναπιστίμ αποκρίθηκε, ενώ ο Γκιλγκαμές με έναν πάσαλο,

37

προσέγγιζε το πλοίο στην ακτή: "Γκιλγκαμές, είρθες εδώ εξαντλημένος και

κατακούρασες τον εαυτό σου. Τι θα κέρδιζες αν θα ξαναπήγαινες στη χώρα

σου; Γκιλγκαμές, θα σου αποκαλύψω ένα μυστικό. Αυτό που σου

αποκαλύπτω είναι μυστικό των Θεών. Υπάρχει εδώ ένα φυτό που

μεγαλώνει κάτω από το νερό. Εχει βελόνες για αγκάθια και μοιάζει με

τριαντάφυλλο. Μπορεί να σου πληγώσει τα χέρια, αλλά αν καταφέρεις να

το πιάσεις, τότε τα χέρια σου θα κρατάνε εκείνο που ξαναδίνει στον

άνθρωπο τη νεότητά του". Οταν το άκουσε αυτό ο Γκιλγκαμές άνοιξε τη ροή

του νερού ώστε το γλυκό νερό να τόνε σύρει στο πιό βαθύ κανάλι. Εδεσε

βαρειές πέτρες στα πόδια του και τον έσυραν στα βαθειά της θάλασσας.

Και εκεί είδε το φυτό. Παρ΄ όλο που του τρύπησε τα χέρια, το έπιασε. Και

τότε έκοψε τις βαρειές πέτρες από τα πόδια του κι η θάλασσα τον έφερε

στην ακτή. Ο Γκιλγκαμές είπε στον Ουρσαναμπί τον πορθμέα: "Ελα να δεις

αυτό το θαυμάσιο φυτό. Με τη δύναμή του ο άνθρωπος μπορεί να βρεί τις

χαμένες του δυνάμεις. Θα το πάω στην Ουρούκ, την πόλη με τα ισχυρά

τείχη. Και κεί θα το δώσω στους γέρους να το φάνε. Και θα το ονομάσουμε:

"Αυτό που ξανανοιώνει τους γέρους". Και τελικά θα το φάω και γώ ο ίδιος

για να ξανααποκτήσω όλη μου τη νειότη". Κι έτσι ο Γκιλγκαμές

ξαναγυρνούσε από την Πύλη που είχε φτάσει ως εδώ. Ο Γκιλγκαμές και ο

Ουρσαναμπί επέστρεφαν μαζί. /ιάσχισαν τις είκοσι λεύγες και ύστερα

έκοψαν ταχύτητα. Υστερα από τριάντα λεύγες σταμάτησαν να ξενυχτήσουν.

Ο Γκιλγκαμές είδε ένα πηγάδι με δροσερό νερό και πήγε να πλυθεί.

Αλλά στο βάθος του πηγαδιού υπήρχε ένα φίδι. Και το φίδι οσφράνθηκε τη

μυρωδιά του άνθους. Βγήκε από το νερό, το άρπαξε και έφυγε τρέχοντας.

Αμέσως άλλαξε το δέρμα του και ξαναγύρισε στο πηγάδι. Κι ο Γκιλγκαμές

κάθισε κάτω κι έκλαψε. Τα δάκρυα τρέχουν στα μάγουλά του και πιάστηκε

από το χέρι του Ουρσαναμπί: "Ώ Ουρσαναμπί, γι΄ αυτό κουράστηκα και

πόνεσαν τα χέρια μου; Γι΄ αυτό έδωσα και το αίμα της καρδιάς μου; Για τον

εαυτό μου δεν κέρδισα τίποτα. Και τελικά όχι εγώ αλλά το ζωντανό της γής

το χάρηκε. Τώρα το έχει πάρει το ρεύμα και το έχει πάει είκοσι λεύγες πίσω

στο κανάλι, εκεί που το είχα βρεί. Βρήκα ένα σύμβολο και τώρα το έχασα.

Ας αφήσουμε λοιπόν το πλοίο στην ακτή και ας φύγουμε". Μετά από είκοσι

λεύγες έκοψαν την ταχύτητά τους. Και ύστερα από τριάντα σταμάτησαν να

ξενυχτήσουν. Σε τρείς ημέρες διανύσανε περισσότερο διάστημα από

κανονικό ταξίδι ενός μηνός και δέκα πέντε ημερών. Kαι όταν το ταξίδι

ολοκληρώθηκε, έφθασαν στην Ουρούκ, την πόλη με τα ισχυρά τείχη. Κι ο

Γκιλγκαμές, είπε στον Ουρσαναμπί, τον Πορθμέα: "Ουρσαναμπί, ανέβα

πάνω στα τείχη της Ουρούκ και κοίταξε τα θεμέλιά τους και το τείχωμα που

έχει γίνει από τούβλα. Κοίταξε και θα πειστείς πώς είναι από ψημένα

τούβλα. Στ΄ αλήθεια, οι εφτά σοφοί δεν τα θεμελίωσαν; Το ένα τρίτο είναι

38

πόλη, το ένα τρίτο κήπος και το ένα τρίτο χωράφια μαζί με τον περίβολο

της θεάς Ιστάρ. Αυτά τα μέρη και ο περίβολος είναι όλα της Ουρούκ".

Αυτό είναι το έργο του Γκιλγκαμές, του βασιλιά, που γνώρισε τις

χώρες όλου του κόσμου. Ηταν σοφός, είδε μυστήρια κι έμαθε μυστικά. Μας

έφερε μια αφήγηση για την πρίν από τον κατακλυσμό εποχή. Εκανε ένα

μεγάλο ταξίδι, κουράστηκε και τσακίστηκε από τη δουλειά και όταν γύρισε

χάραξε σε μιά πέτρα όλη του την ιστορία.

7. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ

Η μοίρα που καθόρισε ο πατέρας των θεών, ο Ενλίλ των βουνών για

το Γκιλγκαμές, εκπληρώθηκε: "Στη σκοτεινιά του κάτω κόσμου θα του

δείξουν ένα φώς. Σ΄ όλη την ανθρωπότητα από όσα γνωρίζουμε κανένας

άλλος δεν άφησε για τις ερχόμενες γενιές μνημείο που να μπορεί να

συγκριθεί με το δικό του. Οι ήρωες και οι σοφοί σαν κάθε καινούργιο

φεγγάρι έχουν την αύξησή τους και την ελάττωσή τους. Οι άνθρωποι θα

λένε: "Ποιός μπόρσε ποτέ να κυβερνήσει με περισσότερο μεγαλείο και

δύναμη από αυτόν;". Κι όπως στο μήνα το σκοτεινό, το μήνα των σκιών,

φώς δεν υπάρχει χωρίς αυτόν. Ώ Γκιλγκαμές, αυτό είναι το νόημα του

ονείρου σου. Σου δόθηκε η βασιλική χάρη, αυτή ήταν η μοίρα σου. Η

αιώνια ζωή δεν ήταν στη μοίρα σου. Μα γι΄ αυτό να μην στενοχωριέσαι, να

μη θλίβεσαι και να μη βασανίζεσαι. Σου δόθηκε η δύναμη να δένεις και να

λύνεις, να είσαι η σκοτεινιά και το φώς της ανθρωπότητας. Σου δόθηκε η

υπεροχή πάνω στο λαό, τέτοια, που κανένας δεν γνώρισε, νίκες στις μάχες,

ώστε κανένας να μη γλυτώσει από το σπαθί σου. Και νίκες στις επιδρομές

και στις αρπαγές, από τις οποίες κανένας δεν έλπιζε να επιστρέψει. Αλλά

μην κάνεις κατάχρηση αυτής της δύναμης. Να είσαι δίκαιος με τους

υπηρέτες σου στο παλάτι και δίκαιος μπροστά στον ήλιο".

Ο βασιλιάς τεντώθηκε κατάχαμα και δεν θα ξανασηκωθεί.

Ο κύριος της Κουλλάμπ δεν πρόκειται να ξανασηκωθεί.

Πέρασε πάνω από το κακό και πιά δεν θα γυρίσει.

Παρ΄ όλο που στα χέρια ήταν δυνατός δεν θα ξαναγυρίσει.

Ηταν σοφός, ευχάριστος στην όψη και πιά δεν θα ξαναγυρίσει.

Τράβηξε πέρα στο βουνό και πιά δεν θα ξαναγυρίσει.

Στης μοίρας το κρεβάτι ξάπλωσε και δεν θα ξανασηκωθεί.

Απ΄ το πολύχρωμο το στρώμα δεν πρόκειται να ξανασηκωθεί.

Οι κάτοικοι της πόλης, μεγάλοι και μικροί, δεν έμειναν ασυγκίνητοι.

Ολοι άρχισαν το θρήνο, όλοι οι άντρες που είναι από σάρκα και από αίμα,

άρχισαν το θρήνο. Η μοίρα είχε πεί: σαν το πιασμένο στο αγγίστρι ψάρι έχει

ξαπλώσει στο κρεβάτι, σαν τη γαζέλλα που την έχουν πιάσει σε θηλειά.

39

Βαρειά κάθησε απάνω του ο απάνθρωπος Ναμτάρ, ο Ναμτάρ που δεν έχει

ούτε χέρια ούτε πόδια, που δεν πίνει νερό κι ούτε φαγητό τρώει.

Για το Γκιλγκαμές, το γιό της Νινσούν, έξω ζυγίζουνε τις προσφορές.

Κι είναι η αγαπημένη του γυναίκα, ο γιός του, η αγαπημένη του παλλακίδα,

οι μουσικοί του, οι παλιάτσοι του και όλο το σπιτικό του, οι υπηρέτες του, οι

επιστάτες του και όλοι όσοι ζούσαν στο παλάτι, ζυγίζανε τις προσφορές

τους για το Γκιλγκαμές, το γιό της Νινσούν, την καρδιά της Ουρούκ.

Ζυγίζανε τις προσφορές τους για την Ερεσκιγκάλ, τη βασίλισσα του

θανάτου και για όλους τους θεούς του Κάτω Κόσμου. Και ζύγιζαν τις

προσφορές για το Νατμάρ, που είναι η μοίρα. Ψωμί για το Νέτι, το φύλακα

της Πύλης, ψωμί για το Νινζιζίντα, το φιδοθεό, τον κύριο του /έντρου της

Ζωής. Το ίδιο και για τον νεαρό τσοπάνη, για την Ενκί και την Νινκί, για τον

Ντιντουκούγκα και τον Εντουκούγκα, για τον Ενμούλ και τον Νινμούλ, για

όλους τους προγονικούς θεούς που είναι συγγενείς του Ενλίλ. Ενα

συμπόσιο για το Σουλπαί, το Θεό των Συμποσίων. Για το Σαμουκάν, το θεό

των κοπαδιών, για τη μητέρα Νινχουρσάγκ και για τους θεούς της

δημιουργίας στο χώρο της δημιουργίας. Για κείνους που κατοικούν στον

ουρανό, ιερείς και ιέρειες, ζυγίζουνε τις προσφορές για το νεκρό.

Ο Γκιλγκαμές, ο γιός της Νινσούν, τοποθετήθηκε στον τάφο. Στο

χώρο των προσφορών ζυγίζουνε το ψωμί της προσφοράς. Στο χώρο της

σπονδής χύνουν το κρασί. Κείνες τις ημέρες ο άρχοντας Γκιλγκαμές

αναχώρησε, ο γιός της Νινσούν, ο βασιλιάς, ο απαράμιλλος, που ομοιός

του δεν στάθηκε άνθρωπος και που δεν ξέχασε τον Ενλίλ, τον κύριό του. Ώ

Γκιλγκαμές, άρχοντα της Κουλλάμπ, μεγάλη είναι η δόξα σου.

ΤΕΛΟΣ__

 

 

(****)   Προφητείες στην Αρχαία Ελλάδα για την έλευση του Ιησού Χριστού.

Οκ ομαι δνασθαι π λλνων σαφστερον προσμαρτυρσεσθαι τν Σωτρα μν! 

Κλήμης ο Αλεξανδρεύς 

Πηγή: Ιησούς Χριστός, Ελληνισμός -Χριστιανισμός, Άγγελος Π. Σακκέτος, εκδόσεις Δημιουργία, σελ. 613

Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΝΑΟΣ του «ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΘΕΟΥ» ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ

 Ο Άγιος Αθανάσιος επί πολλά χρόνια διετέλεσε διευθυντής της περίφημης βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας στην οποία ήταν συγκεντρωμένα γραπτά κείμενα του αρχαίου κόσμου. Αξιοσημείωτο είναι ότι στην είσοδο της ιερής βιβλιοθήκης υπήρχε επιγραφή που έγραφε «Ψυχς ατρεον» («ξς δι’ πάρχειν τήν εράν βιβλιοθήκη, φ’ ς ιγέγραφθαι «Ψυχς ατρεον»» (Διόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 49, 3)

Στο έργο του «ξηγητικόν περ το ν θήναις ναο» επεξηγεί σε ποιον πραγματικά ανήκε ο ναός του Αγνώστου Θεού των Αθηνών, παραθέτοντας τις προφητείες των Ελλήνων δια την έλευση του Χριστού στην γη.

Το εν λόγω έργο του Αγίου διασώζεται στον κώδικα α. Vat. Gr. 1198 της Βατικανής βιβλιοθήκης, στον κώδικα Bodleianus Roe 5 της Bodleian Βιβλιοθήκης της Οξφόρδης καθώς και σε δύο συλλογές με τίτλο Τα Ευρισκόμενα Πάντα Αγίου Αθανασίου, οι οποίες βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αθήνας (θεολ. 665 και θεολ. 667).

Ο Άγιος Αθανάσιος μας εξιστορεί ότι πολλά χρόνια προ της Ελεύσεως του Χριστού στην γη, κάποιος σοφός ονόματι Απόλλων, από τον Θεόν παρακινούμενος, όπως πιστεύει, έκτισε το ναό στην Αθήνα, αφού έγραψε εις αυτόν τον βωμό «γνώστ Θε».

 

 Περί του ναού, και περί των διδασκαλείων, Και των θεάτρων των εν Αθήναις.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

Εξηγητικόν περί του εν Αθήναις ναού

 

«Τούς τάς θείας γραφάς μη πισταμένους, ξ ατς λοιπόν τς τν πραγμάτων φύσεως, πεσαι φείλομεν περί θεογνωσίας λέγειν, ρμεν γάρ τινας οσίας ν τ κτίσει ο κατά φύσιν, λλά πέρ φύσιν μετά λλήλων πηρετούσας οόν τι λέγω, φύσις  τν δάτων, οσία ευστή, καί κατωφερής πάρχει, πς ρμεν τούς λεγομένους σίφωνας έκ τς θαλάσσης δωρ πρός τάς νεφέλας νάγοντας· τό δέ θαυμαστόν ρητόν τό λμυρόν νερχόμενον, γλυκύ πί γς διά τν μβρων κατέρχεται· πς δέ πάλιν τν σωμάτων φύσις βολιστική κατά φύσιν πάρχουσα, ρται βόλιστος, καί δυτος ν τος δασι τς Μαρμαρικς Πενταπόλεως; ο μόνον δέ, λλά γάρ καί δατος καί πυρός ναντία φύσις πάρχουσα, ν τ μα ν, τε ν Λυκίας τ ρει τ λεγομέν λύμπ, καθώς μυριάδες νδρν ωράκασι, καί μέχρι το νν κείνων βλέπουσι, καί λλα παράδοξα ν τ κτίσει θεωρούμενα, καί θαυμαζόμενα, τινα οκ ν οτως πέρ φύσιν γενέσθαι μελλον ε μή οσίας τις θεο ν τούτων δεσπόζουσα, καί τούτοις πιτρέπουσα, λλήλοις μή ντιτάττεσθαι. λλήνων παδες, βροντς στερρς γινομένης, πς πασα τν νθρώπων φύσις τρέμει, φρίττει τε καί ξίσταται μηνύουσα διά το σχήματος, τι πό δεσπότου στίν, το τάς βροντάς ργαζομένου»

Αυτούς οι όποιοι δεν γνωρίζουν καλά τις θείες γραφές, από την ιδίαν λοιπόν την φύση των πραγμάτων, οφείλομε να πείσουμε ώστε να ομιλούν δια την θεία γνώση. Διότι βλέπομε μερικές ουσίας εις την δημιουργία να είναι όχι σύμφωνες προς την φύση τους, αλλά υπεράνω της φύσεως τους να υπηρετούν η μία την άλλη ως παράδειγμα αναφέρω, την φύση των υδάτων, η οποία ως ουσία ρευστή και καθοδική υπάρχει, πώς βλέπουμε τους λεγόμενους στροβίλους από την θάλασσαν να οδηγούν το νερό άνω προς τις νεφέλες, και το θαυμαστό ρητό ότι το αλμυρό νερό ανέρχεται, ενώ το γλυκό κατεβαίνει με την βροχή εις την γη; Πώς λοιπόν πάλι η φύσις των σωμάτων αν και είναι σύμφωνος προς την φύση, φαίνεται μη καθοδική και αβύθιστος στα νερά της Μαρμαρικής Πενταπόλεως; Όχι μόνον αυτό, αλλά μάλιστα και ή φύσις ενώ είναι αντίθετος με το ύδωρ και το πυρ, συγχρόνως ήταν κάποτε εις το όρος τής Λυκίας το ονομαζόμενο Όλυμπο, όπως χιλιάδες ανθρώπων έχουν δει και μέχρι σήμερον εκείνων βλέπουν, και άλλα παράδοξα ορατά εις την κτίση και άξια απορίας, τα οποία δεν επρόκειτο να υπερβούν την φύση των εάν δεν δέσποζε εις αυτά κάποια θεϊκή ουσία, επιτρέποντας των να μην αντιτάσσονται μεταξύ των· ώ παίδες Ελλήνων, όταν ξεσπάσει ισχυρή βροντή, πώς τρέμει και εξίσταται ολόκληρος η φύσις των ανθρώπων φανερώνοντας με το σχήμα της, ότι ευρίσκεται κάτω από τον Δεσπότη, ο όποιος προκαλεί τις βροντές.

 «Καί τατα μέν πρς τούς φελεστέρους τν λλήνων γον γραμμάτοις, ες θεογνωσίαν φέροντα ποδείγματα, πρός δέ τούς παρά ατος σοφούς, κ φιλοσόφων ρχαίων δυνατν, μαρτυρίας πολλάς περί θεοσέβειας τινές λλήνων σοφοί φασαν, λλά καί τήν το Χριστο οκονομίαν μυδρς προεμήνυσαν. καί γάρ πρό πολλν χρόνων τας Χριστο πιδημίας, σοφός τίς νόματι πόλλων, θεόθεν, ς ομαι, πικινηθείς, κτισε τόν ν θήναις ναόν, γράψας ν ατ βωμ, γνώστ θε· ν ατ τοίνυν συνήχθησαν ο πρώτοι τν λλήνων φιλόσοφοι, να περί το ναο ρωτήσωσιν ατόν, καί περί προφητείας καί θεοσέβειας, ν τά νόματα ρομεν τατα. Πρτον Τίτων, δεύτερος Βίας, τρίτος Σόλων, τέταρτος Χείλων, πέμπτος Θουκυδίδης, κτός Μένανδρος, βδομος Πλάτων. οτοι ο πτά φιλόσοφοι φησαν τ πόλλωνι· Προφήτευσον μν, προφτα, πολλον, τίς στιν δε επον. τίνος τι μετά σέ βωμός οτος; πρς ος πόλλων φη· σα μέν πρς ρετήν καί κόσμον ρώρετε ποιεν, ποιετε. γώ γάρ φετμεύω τρισένα ψιμέδοντα. ο λόγος φθεγκτος ν δείω κόρη γκυμος σται, σπερ πυροφόρον τόξον παντα κόσμον ζωγρήσας, πατρί, προσάξει δρον. Μαρία δέ τό όνομα ατς.»

Και αυτά όσον άφορα στους αφελέστερους από τους Έλληνας, δηλαδή τους αμόρφωτους, πού φέρνουν παραδείγματα δια την θεογνωσία. Ενώ σχετικά με τους σοφούς, κάποιοι Έλληνες σοφοί εκ των αρχαίων σπουδαίων φιλοσόφων, ανέφεραν πολλές μαρτυρίες δια την θεοσέβεια, αλλά προανήγγειλαν αμυδρά και την του Χριστού οικονομία.

Διότι πολλά έτη προ της Ελεύσεως του Χριστού, κάποιος σοφός ονόματι Απόλλων, από τον Θεό παρακινούμενος όπως πιστεύω, έκτισε τον ναό στην Αθήνα, αφού έγραψε εις αυτόν τον βωμό, Αγνώστω Θεώ. Εις αυτόν λοιπόν συγκεντρώθηκαν οι πρώτοι φιλόσοφοι των Ελλήνων, δια να τον ρωτήσουν σχετικώς με τον ναόν, και δια την προφητεία, και την θεοσέβεια, των οποίων τα ονόματα αυτά θα αναφέρουμε. Πρώτος ο Τίτων, δεύτερος ο Βίας, τρίτος ο Σόλων, τέταρτος ο Χείλων, πέμπτος ο Θουκυδίδης, εκτός ο Μένανδρος, έβδομος ο Πλάτων. Αυτοί οι επτά φιλόσοφοι είπαν προς τον Απόλλωνα: «Προφήτευσε σε μας προφήτη Απόλλωνα, ποίος ήταν εδώ, τίνος ακόμη είναι ο βωμός αυτός μετά από εσένα;»

Προς αυτούς ο Απόλλων είπε: Όσα σχετικά με την αρετή και την κοσμιότητα παρακινείτε να κάνουν, πράττετε και σεις. Διότι εγώ προφητεύω κυβερνήτη με τριπλή υπόσταση εις μίαν. Του οποίου ο ανείπωτος Λόγος θα κυοφορηθεί εις ανυποψίαστη κόρη, όπως ακριβώς το πυρφόρο τόξο, αφού αιχμαλωτίσει όλον γενικώς τον κόσμο, θα τον προσφέρει ως δώρο εις τον Πατέρα. Μαρία σε το όνομα αυτής 

 «στί δέ λύσις προφητείας οτως· περί μέν το ναο στιν πρτος λόγος, σα, φησί, πρός κόσμον το ναο, κα κάλλος δυνατόν μν ποισαι, τά ρέσκοντα τ θε κα νθρώποις <ποιετε>. γώ γάρ πολαμβάνω εναι ν τ οραν τρισυπόστατον μέγαν ψιστον βασιλέα, τούτου ναρχος θεός, κα λόγος ν γάμω κόρη σαρκοται, καί σπερ πυροφόρον τόξον, ς δυναμώτερον, <ες> παντα κόσμον φανήσεται, λιεύων τος νθρώπους, σπερ χθύα κ το βυθο τς πιστίας καί γνωσίας, οστινας προσάξει τ αυτο πατρί δρον·  Μαρία δέ τό νομα ατς.  καί τοτο μέν προφητεύων πόλλων επε. Τίτων 'φη· ξα νίσχουσα μν μέλλων τόν οράνιον το θεο, καί πατρός παδα ναρχος κόρη κύει, Βίας επεν· Οτος στιν πό ορανν βεβηκώς, φλογός ποβαλών θάνατον πρ. ν τρέμει ορανός γ τε <καί> θάλασσα, τάρτατοι καί βύθιοι δαίμονες, ατοπάτωρ τρισόλβιος. Σόλων επεν· ψέ ποτε πί τήν <πολυ> σχεδήν ταύτην λάσεις θεός γααν, καί δίχα σφάλματος σάρξ γενήσεται καμάτου θεότητος, νιάτων παθν λύσεις φοροσα, καί τούτω πικρός γενήσεται φθόνος λαο, καί προς ψος κρεμασθες, ς θανάτου κατάδικος, ες πάντα προς πεσεται. Χείλων επεν· κάματος φύσις θεο γενήσεται, ξ αύτο δέ ατός οσία, καί λόγος

Υπάρχει η εξήγησης της προφητείας ως έξης: Σχετικώς με τον ναό είναι ο πρώτος λόγος. Αναφέρει, όσα είναι σχετικά με την διακόσμηση του ναού και είναι δυνατόν εις υμάς να προξενήσουν ομορφιά, εις τον Θεό και εις τους ανθρώπους όσα αρέσκουν να κάνετε. Διότι εγώ θεωρώ ότι είναι ο μέγας ύψιστος βασιλεύς ο τρισυπόστατος εις τον ουρανό. Και ο Λόγος αυτού ως άναρχος Θεός, εις παρθένο κόρη ενσαρκώνεται, όπως ακριβώς το πυρφόρο τόξο, ή όσο γίνεται ισχυρότερα, όλα θα τα αποκαλύψει εις τον κόσμο, αλιεύοντας τους ανθρώπους, όπως ακριβώς τον ιχθύ από τον βυθό της απιστίας και της αγνοίας, τους οποίους θα προσφέρει ως δώρο εις τον Πατέρα του-Μαρία το όνομα αυτής. Αυτά προφητεύοντας είπε ο Απόλλων.

Ο Τίτων είπε: «Θα έλθει αυτή η οποία θα υψώσει προς χάριν μας το ουράνιο παιδίο του Θεού και Πατρός- η παρθένος κόρη κυοφορεί».

Ο Βίας είπε: «Αυτός είναι ο όποιος ήλθε από τους ουρανούς, αφού υπέταξε το αθάνατο πυρ της φλογός. Αυτόν τρέμει ο ουρανός, η γη και ή θάλασσα, οι τάρταροι και οι υποχθόνιοι δαίμονες, τρισμακάριος ο ίδιος ο Πατέρας». Ο Σόλων είπε: «Ως Θεός θα φθάσει εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί με σάρκα αλάθητο. Με ανεξάντλητα όρια ως θεότητα θα απαλλάξει τον άνθρωπο από την φθορά των ανιάτων παθών. Και τούτων θα τον φθονήσει άπιστος λαός και αφού κρεμαστεί υψηλά ως κατάδικος εις θάνατον, όλα θα τα υποφέρει με πραότητα».

Ο Χειλών είπε: «Άφθαρτος φύσις του Θεού θα γεννηθεί, εξ αυτού δε ο ίδιος ως ουσία και Λόγος».

 «Θουκυδίδης επε· θεόν σέβου καί μάνθανε. μή ζήτει δέ τις στι καί πς; ο γάρ στιν τε οκ στιν, ς ντα τοτον σέβου καί μάνθανε. σεβής γάρ τόν νον θέλων μανθάνειν θεόν. Μένανδρος επεν· παλαιός νέος, καί νέος ρχαος, πατήρ μόνος, καί μόνος πατήρ, τό ν τρία καί τά τρία ν. σαρκον σαρκικόν. γ τέτοκε τόν οράνιον βασιλέα. Πλάτων επεν ἐπειδή ὁ θεός ἀγαθός, οὐ πάντων εἶναι αἴτιος, ὡς οἱ πολλοί λέγουσιν. πολλῶν δέ ἀναίτιος, καί τῶν μέν ἀγαθῶν, οὐδέν ἄλλο φαμέν αἴτιον εἶναι μόνον τῶν καλῶν, κακῶν δέ οὐκέτι. Αὖ πάλιν ἔφησαν οὖτοι οἱ ἑπτά καί εἶπον. εἰ μέν περί τῆς τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας, καί περί τῆς ἁγίας τριάδος. Ἄλλος δέ τις τῶν Ἑλλήνων σοφός μεθ' ἑτέρων τινῶν, Άσκληπιός λεγόμενος, αἰτησάντων ἑρμηνείαν τῶν πάντων φιλοσόφων φιλοσοφώτερον δοῦναι αὐτοῖς λόγον περί θεοῦ φύσεως, ὁ δέ Ἑρμης λαβών σιφέριον ἔγραψεν οὕτως· εἰ μή πρόνοια τις τοῦ τῶν πάντων κυρίου, οὐ μήν τόν λόγον τοῦτον ἀποκαλύψαι ἠβούλοντο· οὐδέ ὑμᾶς τοιούτοις ἔργοις κατεῖχεν, ἵνα περί τούτων ἐρωτήσητε. οὐ γάρ ἐφικτόν ἐστιν εἰς ἀμυήτους τοιαῦτα παρασχέσθαι μυστήρια· ἀλλά τῷ νοΐ ἀκουσάντων ἀκούσατε· ἐν μόνον ἦν· φῶς νοερόν πρό φωτός νοεροῦ, καί ἦν αὐτά ἕνωσις ἐκ τοῦ νοῦ φωτί καί πνεύματι. τά πάντα ἐξ αὐτοῦ, καὶ εἰς αὐτόν, εἰς γόνιμον ἐκ γονίμου, κατελθών ἐπί γονίμῳ ὕδατο ἔγκυον τό ὕδωρ ἐποίησεν. Οἶδας πῶς οἱ τῶν Ἑλλώνων παῖδες προεφήτευσαν καί τόν προάναρχον θεόν καί τόν συνάναρχον αὐτοῦ υἱόν καί λόγον, καὶ τὸ σύνθρονον αὐτοῦ καὶ ὁμοοῦσιον πνεῦμα προεκήρυξαν, καὶ τὰ τίμια τοῦ σταυροῦ πάθη προεκύρηξαν· αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος σύν τῷ παναγίῳ πνεύματι, εἰς τοὺς αἰῶνας ταῶν αἰῶνων. ἀμήν»

Ο Θουκυδίδης είπε: «Να σέβεσαι τον Θεό και να κατανοείς. Μην ζητείς (να μάθεις) ποίος είναι, και πώς. Διότι ουδέποτε είναι ανύπαρκτος, ως υπάρχοντα λοιπόν να τον σέβεσαι και να τον αντιλαμβάνεσαι. Διότι είναι άσεβης αυτός ο όποιος θέλει σύμφωνα με τον νουν να εξακριβώσει τον Θεό». Ο Μένανδρος είπε: «Ό παλαιός νέος και ο νέος αρχαίος. Ο Πατέρας μοναδικός, και ο μοναδικός Πατέρας. Το ένα τρία, και τα τρία ένα. Άσαρκο, ένσαρκο. Η γη γέννησε τον ουράνιο βασιλέα». Ο Πλάτων είπε: «Επειδή ο Θεός είναι αγαθός, δεν είναι αίτιος δια τα πάντα, όπως οι πολλοί λέγουν. Είναι αναίτιος δε δια πολλά, και δια τα μεν αγαθά είναι αίτιος, δια τίποτε άλλο δεν λέμε ότι είναι αίτιος παρά μόνον δια τα καλά, δια τα κακά δε καθόλου».

Και πάλιν αυτοί οι επτά σοφοί ισχυρίστηκαν και είπαν. Επειδή (μίλησαν) δια την οικονομία του Χρίστου και δια την Αγία Τριάδα. Κάποιος άλλος Έλληνας σοφός μαζί με κάποιους άλλους, ο λεγόμενος Ασκληπιός, επειδή ζήτησαν όλοι οι φιλόσοφοι να δώσει ερμηνεία με φιλοσοφικότερο λόγο εις αυτούς δια την φύση τον θεού.

Ο δε Έρμης λαμβάνοντας έναυσμα έγραψε ως έξης: «Εάν δεν υπήρχε η πρόνοια του Κυρίου όλων, δεν θα ήθελαν να αποκαλύψουν τον λόγο αυτόν, ούτε εσάς θα τοιαύτη επιθυμία δια να ρωτήσετε αυτά. Διότι δεν είναι δυνατόν εις αμύητους να παραδίδονται τοιαύτα αλλά αφού κατανοήσατε με τον νού ακούσατε. Ένα και μοναδικό ήταν Φανερό, το όποιον προϋπήρχε του νοερού Φωτός· και ήταν αυτά ένωση από του Νου δια του Φωτός και του Πνεύματος.Τα πάντα εξ αυτού και εις αυτόν, αφού κατήλθε εις γόνιμο (φύση) εκ γονίμου (Φύσεως), εις γόνιμο ύδωρ, έγκυον κατέστησε το ύδωρ.»

Γνωρίζεις πως τα παιδιά των Ελλήνων προφήτεψαν και τον προάναρχο Θεό και τον συνάναρχο Υιό αυτού και Λόγο, και το ομόθρονο αυτού και ομοούσιο Πνεύμα προεκύρηξαν, και τα τίμια πάθη, εις αυτόν η δόξα και η ισχύς μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν.

Πηγή:

α. Vat. Gr. 1198, φφ. 65α - 67α

β. Τα Ευρισκόμενα Πάντα Αγίου Αθανασίου, Παρίσι 1698. Εθνική βιβλιοθήκη Αθηνών, θεολ. 665, σελ. 598, 599.

  

ΑΠΟΛΛΩΝ

«Ὅσα μέν πρὸς ἀρετήν καί κόσμον ὀρώρετε ποιεῖν, ποιεῖτε. ἐγώ γάρ ἐφετμεύω τρισένα ὑψιμέδοντα. οὗ λόγος ἄφθεγκτος ἐν ἀδείω κόρη ἔγκυμος ἔσται, ὥσπερ πυροφόρον τόξον ἅπαντα κόσμον ζωγρήσας, πατρί, προσάξει δῶρον. Μαρία δέ τό όνομα αὐτῆς.»

«Όσα σχετικά με την αρετή και την κοσμιότητα παρακινείτε να κάνουν, πράττετε και σεις. Διότι εγώ προφητεύω κυβερνήτη με τριπλή υπόσταση εις μίαν. Του οποίου ο ανείπωτος Λόγος θα κυοφορηθεί εις ανυποψίαστη κόρη, όπως ακριβώς το πυρφόρο τόξο, αφού αιχμαλωτίσει όλον γενικώς τον κόσμο, θα τον προσφέρει ως δώρο εις τον Πατέρα. Μαρία σε το όνομα αυτής» 

Υπάρχει στα χειρόγραφα:

α. Vat. Gr., 1198, φ. 65β

β. Σινά 327, φ.236α

γ. Διονυσίου 281, φ. 103α

δ. Σινά 1189, φ. 6β

 

ΑΠΟΛΛΩΝ (Σόλων)

«Ὀψέ ποτε ἐπί τήν <πολυ> σχεδήν ταύτην ἐλάσεις θεός γαῖαν, καί δίχα σφάλματος σάρξ γενήσεται ἀκαμάτου θεότητος, ἀνιάτων παθῶν λύσεις φοροῦσα, καί τούτω πικρός γενήσεται φθόνος λαοῦ, καί προς ὕψος κρεμασθεῖς, ὡς θανάτου κατάδικος, εἰς πάντα πρᾶος πεσεῖται.»

«Ως Θεός θα φθάσει εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί με σάρκα αλάθητο. Με ανεξάντλητα όρια ως θεότητα θα απαλλάξει τον άνθρωπο από την φθορά των ανιάτων παθών. Και τούτων θα τον φθονήσει άπιστος λαός και αφού κρεμαστεί υψηλά ως κατάδικος εις θάνατον, όλα θα τα υποφέρει με πραότητα».

Εκτός από τον Άγιο Αθανάσιο (την αποδίδει στον Σόλωνα) και τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, υπάρχει στα χειρόγραφα ως προφητεία του Απόλλωνα:

α. Δοχειαρίου 5, φ. 124α, Σίβυλλα

β. Σινά 327, φ.235α - 235β, Πλάτων

γ. Βατοπεδίου 754, φ. 182β, Όμηρος

δ. Σινά 1189, φ. 7, Χίλων

ε. Ιβήρων 386, φ. 174β, Πλάτων

στ. Richard Bentleii Epistola, σελ. 10, Αντίοχος

ζ. Διονυσίου 281, φφ. 103α - α03β, Πλάτων

 

ΣΟΛΩΝ (Βίας)

«Οὗτος ἐστιν ἀπό οὐρανῶν βεβηκώς, φλογός ὑποβαλών ἀθάνατον πῦρ. ὅν τρέμει οὐρανός γῆ τε <καί> θάλασσα, τάρτατοι καί βύθιοι δαίμονες, αὐτοπάτωρ τρισόλβιος.»

«Αυτός είναι ο όποιος ήλθε από τους ουρανούς, αφού υπέταξε το αθάνατο πυρ της φλογός. Αυτόν τρέμει ο ουρανός, η γη και ή θάλασσα, οι τάρταροι και οι υποχθόνιοι δαίμονες, τρισμακάριος ο ίδιος ο Πατέρας»

Αποδίδεται από τον Μέγα Αθανάσιο στον Βία αλλά στα άλλα τέσσερα χειρόγραφα που απαντάται αποδίδεται στον Σόλωνα

α. Vat. Gr., 1198, φ. 66α

β. Σινά 327, φ.235β, Σόλων

γ. Διονυσίου 281, φ. 103α, Πλούταρχος

δ. Διονυσίου 167, φ. 151α , χρ. Χίλων

ε. Richard Bentleii Epistola, σελ. 7, Σόλων

στ. Σινά 1189, φ. 7α, Σόλων

ζ. Ιβήρων 386, φ. 176α, Σόλων

 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

«Ακάματος φύσις Θεού γεννήσεται ουκ έχουσα αρχήν. Εξ αυτού δε ο πανσθενής ουσιούται Λόγος»

«Ακατάβλητος φύσις Θεού θα γεννηθεί που δεν έχει αρχήν. Από αυτόν λοιπόν αποκτά ουσία ο παντοδύναμος Λόγος.»

Υπάρχει στα χειρόγραφα

α. Σινά 327, φ. 235α.

β. Vat. Gr. 1198, φ. 66α

γ. Διονυσίου 281, φ. 103α

δ. Διονυσίου 167, φ. 151α

ε. Richard Bentleii Epistola, σελ. 7

στ. Ιβήρων 386, φ. 174α

 

ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ ή ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ

«θεόν σέβου καί μάνθανε. μή ζήτει δέ τις ἐστι καί πῶς; οὐ γάρ ἔστιν ὅτε οὐκ ἔστιν, ὡς ὄντα τοῦτον σέβου καί μάνθανε. ἀσεβής γάρ τόν νοῦν ὁ θέλων μανθάνειν θεόν.»

«Να σέβεσαι τον Θεό και να κατανοείς. Μην ζητείς (να μάθεις) ποίος είναι, και πώς. Διότι ουδέποτε είναι ανύπαρκτος, ως υπάρχοντα λοιπόν να τον σέβεσαι και να τον αντιλαμβάνεσαι. Διότι είναι άσεβης αυτός ο όποιος θέλει σύμφωνα με τον νουν να εξακριβώσει τον Θεό»

Υπάρχει στα χειρόγραφα

α. Διονυσίου 281, φ. 103α , Θουκυδίδης

β. Vat. Gr. 1198, φ. 66β, Θουκιδίδης

γ. Ιβήρων 386, φ. 176α, Μένανδρος

δ. Σινά 1189, φ. 7β, Μένανδρος

 

ΠΛΑΤΩΝΑΣ (Μέναδρος)

«ὁ παλαιός νέος, καί ὁ νέος ἀρχαῖος, ὁ πατήρ μόνος, καί ὁ μόνος πατήρ, τό ἕν τρία καί τά τρία ἕν. ἄσαρκον σαρκικόν. γῆ τέτοκε τόν οὐράνιον βασιλέα»

«Ο παλαιός νέος και ο νέος αρχαίος. Ο Πατέρας μοναδικός, και ο μοναδικός Πατέρας. Το ένα τρία, και τα τρία ένα. Άσαρκο, ένσαρκο. Η γη γέννησε τον ουράνιο βασιλέα». Ο Πλάτων είπε: «Επειδή ο Θεός είναι αγαθός, δεν είναι αίτιος δια τα πάντα, όπως οι πολλοί λέγουν. Είναι αναίτιος δε δια πολλά, και δια τα μεν αγαθά είναι αίτιος, δια τίποτε άλλο δεν λέμε ότι είναι αίτιος παρά μόνον δια τα καλά, δια τα κακά δε καθόλου».

Υπάρχει στα χειρόγραφα

α. Διονυσίου 167, φ. 151α , Πλάτων

β. Vat. Gr. 1198, φ. 66β, Θουκιδίδης

γ. Ιβήρων 386, φ. 174α, Πλάτων

δ. Σινά 1189, φ. 7β, Πλάτων

ε. Διονυσίου 281, φ. 103α, Χίλων

στ. Richard Bentleii Epistola, σελ. 7 - 8 Θουκυδίδης Πλούταρχος

ζ. Σινά 327, φ. 235β, Πλούταρχος

 

ΕΡΜΗΣ

«εἰ μή πρόνοια τις τοῦ τῶν πάντων κυρίου, οὐ μήν τόν λόγον τοῦτον ἀποκαλύψαι ἠβούλοντο· οὐδέ ὑμᾶς τοιούτοις ἔργοις κατεῖχεν, ἵνα περί τούτων ἐρωτήσητε. οὐ γάρ ἐφικτόν ἐστιν εἰς ἀμυήτους τοιαῦτα παρασχέσθαι μυστήρια· ἀλλά τῷ νοΐ ἀκουσάντων ἀκούσατε· ἐν μόνον ἦν· φῶς νοερόν πρό φωτός νοεροῦ, καί ἦν αὐτά ἕνωσις ἐκ τοῦ νοῦ φωτί καί πνεύματι. τά πάντα ἐξ αὐτοῦ, καὶ εἰς αὐτόν, εἰς γόνιμον ἐκ γονίμου, κατελθών ἐπί γονίμῳ ὕδατο ἔγκυον τό ὕδωρ ἐποίησεν»

«Εάν δεν υπήρχε η πρόνοια του Κυρίου όλων, δεν θα ήθελαν να αποκαλύψουν τον λόγο αυτόν, ούτε εσάς θα τοιαύτη επιθυμία δια να ρωτήσετε αυτά. Διότι δεν είναι δυνατόν εις αμύητους να παραδίδονται τοιαύτα αλλά αφού κατανοήσατε με τον νού ακούσατε. Ένα και μοναδικό ήταν Φανερό, το όποιον προϋπήρχε του νοερού Φωτός· και ήταν αυτά ένωση από του Νου δια του Φωτός και του Πνεύματος.Τα πάντα εξ αυτού και εις αυτόν, αφού κατήλθε εις γόνιμο (φύση) εκ γονίμου (Φύσεως), εις γόνιμο ύδωρ, έγκυον κατέστησε το ύδωρ»

Υπάρχει στα χειρόγραφα

α. Vat. Gr. 1198, φ. 66β, 66α

β. Ιβήρων 386, φ. 173β, 174α

γ. Κύριλλος, Κατά Ιουλιανού, Ι, 552 Β και Ι, 556 Α

δ. Διονυσίου 281, φ. 103α

ε. Μαλάλας, Χρονογραφία, σελ 26

στ. Σινά 327, φ. 235α

 

ΑΙΣΧΥΛΟΣ: «ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ»

Κράτος

...ἁμαρτίας σφε δεῖ θεοῖς δοῦναι δίκην,

ὡς ἂν διδαχθῇ τὴν Διὸς τυραννίδα                    10

στέργειν, φιλανθρώπου δὲ παύεσθαι τρόπου.

Για τέτοιο αμάρτημα, λοιπόν, αυτός εδώ πρέπει να δώσει δίκη εις τους θεούς.

Και έτσι θα μάθει την εξουσία του Διός να προσκυνά θέλοντας και μη

και τα φιλάνθρωπα καμώματα ν’ αφήσει

Πηγή: Ιησούς Χριστός, Ελληνισμός -Χριστιανισμός, Άγγελος Π. Σακκέτος, εκδόσεις Δημιουργία, σελ. 614 & Αισχύλος «Προμηθέας Δεσμώτης» [http://www.mikrosapoplous.gr/]

 

Προμηθεύς

ἦ δυσπετῶς ἂν τοὺς ἐμοὺς ἄθλους φέροις,

ὅτῳ θανεῖν μέν ἐστιν οὐ πεπρωμένον·

αὕτη γὰρ ἦν ἂν πημάτων ἀπαλλαγή·

νῦν δ᾽ οὐδέν ἐστι τέρμα μοι προκείμενον          755

μόχθων, πρὶν ἂν Ζεὺς ἐκπέσῃ τυραννίδος.

Ἰώ

ἦ γάρ ποτ᾽ ἔστιν ἐκπεσεῖν ἀρχῆς Δία;

Προμηθεύς

ἥδοι᾽ ἄν, οἶμαι, τήν δ᾽ ἰδοῦσα συμφοράν.

Ἰώ

πῶς δ᾽ οὐκ ἄν, ἥτις ἐκ Διὸς πάσχω κακῶς;

Προμηθεύς

ὡς τοίνυν ὄντων τῶν δέ σοι μαθεῖν πάρα.      760

Ἰώ

πρὸς τοῦ τύραννα σκῆπτρα συληθήσεται;

Προμηθεύς

πρὸς αὐτὸς αὑτοῦ κενοφρόνων βουλευμάτων.

Ἰώ

ποίῳ τρόπῳ; σήμηνον, εἰ μή τις βλάβη.

Προμηθεύς

γαμεῖ γάμον τοιοῦτον ᾧ ποτ᾽ ἀσχαλᾷ.

Ἰώ

θέορτον, ἢ βρότειον; εἰ ῥητόν, φράσον.        765

Προμηθεύς

τί δ᾽ ὅντιν᾽·; οὐ γὰρ ῥητὸν αὐδᾶσθαι τόδε.

Ἰώ

ἦ πρὸς δάμαρτος ἐξανίσταται θρόνων;

Προμηθεύς

ἣ τέξεταί γε παῖδα φέρτερον πατρός.

Ἰώ

οὐδ᾽ ἔστιν αὐτῷ τῆσδ᾽ ἀποστροφὴ τύχης;

Προμηθεύς

οὐ δῆτα, πλὴν ἔγωγ᾽ ἂν ἐκ δεσμῶν λυθείς.   770

Ἰώ

τίς οὖν ὁ λύσων ἐστὶν ἄκοντος Διός;

Προμηθεύς

τῶν σῶν τιν᾽ αὐτὸν ἐγγόνων εἶναι χρεών.

Ἰώ

πῶς εἶπας; ἦ ᾽μὸς παῖς σ᾽ ἀπαλλάξει κακῶν;

Προμηθεύς

τρίτος γε γένναν πρὸς δέκ᾽ ἄλλαισιν γοναῖς.

Προμηθέας

Πόσο βαρειά θα βάσταγες τα δικά μου πάθη, εμέ που δεν μου γράφει θάνατο το ριζικό μου! ... έτσι θα γλύτωνα κι εγώ απ’ τα βάσανά μου· μα τώρα άλλο κανένα δεν προβλέπω τέλος των δεινών μου πριν πέσει ο Δίας από τον θρόνο

Ιώ

Μπορεί ποτέ την εξουσία να χάσει ο Δίας;

Προμηθέας

Θάχαιρες, βέβαια, να δεις μια τέτοια τύχη

Ιώ

Πως όχι, αφού απ’ αφορμή του Δία τέτοια φριχτά υποφέρω πάθη

Προμηθέας

Μπορείς λοιπόν να χαίρεσαι γιατί θα γίνει

Ιώ

Και ποιος θα του αφαιρέσει της αρχής το σκήπτρο;

Προμηθέας

Ο ίδιος με τα αλαφρόμυαλα καμώματά του

Ιώ

Και με ποιον τρόπο; Πες μου το, αν δεν βλάπει

Προμηθέας

Γάμο θα κάνει τέτοιο, που θα μετανιώσει

Ιώ

Με θεά ή με θνητή; Απάντησέ μου, αν κάνει να το πεις

Προμηθέας

Μη με ρωτάς! Αυτό δεν πρέπει από το στόμα μου να βγει

Ιώ

Και θα ξεθρονιστεί, λοιπόν, από την γυναίκα του;

Προμηθέας

Παιδί, τρανότερο απ’ αυτόν, θα του γεννήσει

Ιώ

Και να ξεφύγει το κακό δεν είναι τρόπος;

Προμηθέας

Κανένας εξόν μονάχα αν εγώ λυθώ απ’ τα δεσμά μου

Ιώ

Και ποιός αν δεν το θέλει ο Δίας, θαν’ αυτός που θα σε λύσει;

Προμηθέας

Κάποιος απόγονός σου πρέπει να είναι

Ιώ

Τι είπες; Παιδί δικό μου από τα πάθη σου θα σε λυτρώσει;

Προμηθέας

Ναι, τρις γενιές μετά τις δέκα πρώτες

Πηγή: Ιησούς Χριστός, Ελληνισμός -Χριστιανισμός, Άγγελος Π. Σακκέτος, εκδόσεις Δημιουργία, σσ. 616 - 617 & Αισχύλος «Προμηθέας Δεσμώτης» [http://www.mikrosapoplous.gr/]

 

Προμηθεύς

ἦ μὴν ἔτι Ζεύς, καίπερ αὐθάδης φρενῶν,

ἔσται ταπεινός, οἷον ἐξαρτύεται

γάμον γαμεῖν, ὃς αὐτὸν ἐκ τυραννίδος

θρόνων τ᾽ ἄιστον ἐκβαλεῖ· πατρὸς δ᾽ ἀρὰ            910

Κρόνου τότ᾽ ἤδη παντελῶς κρανθήσεται,

ἣν ἐκπίτνων ἠρᾶτο δηναιῶν θρόνων.

τοιῶνδε μόχθων ἐκτροπὴν οὐδεὶς θεῶν

δύναιτ᾽ ἂν αὐτῷ πλὴν ἐμοῦ δεῖξαι σαφῶς.

ἐγὼ τάδ᾽ οἶδα χᾦ τρόπῳ. πρὸς ταῦτά νυν            915

θαρσῶν καθήσθω τοῖς πεδαρσίοις κτύποις

πιστός, τινάσσων τ᾽ ἐν χεροῖν πύρπνουν βέλος.

οὐδὲν γὰρ αὐτῷ ταῦτ᾽ ἐπαρκέσει τὸ μὴ οὐ

πεσεῖν ἀτίμως πτώματ᾽ οὐκ ἀνασχετά·

τοῖον παλαιστὴν νῦν παρασκευάζεται                 920

ἐπ᾽ αὐτὸς αὑτῷ, δυσμαχώτατον τέρας·

ὃς δὴ κεραυνοῦ κρείσσον᾽ εὑρήσει φλόγα,

βροντῆς θ᾽ ὑπερβάλλοντα καρτερὸν κτύπον·

θαλασσίαν τε γῆς τινάκτειραν νόσον

τρίαιναν, αἰχμὴν τὴν Ποσειδῶνος, σκεδᾷ.             925

πταίσας δὲ τῷδε πρὸς κακῷ μαθήσεται

ὅσον τό τ᾽ ἄρχειν καὶ τὸ δουλεύειν δίχα.

Κι όμως· μ’ όλη την έπαρση του νου του ο Δίας θάρθει μια μέρα που θα γίνει ταπεινός· γιατί ετοιμάζεται να κάμει γάμο, που άφαντο θα τον γκρεμίσει από τον θρόνο του και από την εξουσία· και τότε θα συντελεστεί πέρα για πέρα η κατάρα του πατέρα του του Κρόνου, όπου ξεστόμισε σαν έπεφτε από της πανάρχαιης βασιλείας του τον θρόνο. Και τον τρόπο για ν’ αποστρέψει τέτοια συμφορά κανένας θεός, εξόν εμέ, δεν θα μπορούσε να άσφαλτα να του δείξει· εγώ μονάχα ξέρω τα μελλούμενα και πως μπορούνε να μην γίνουν. Μα τώρα ξέγνοιαστος ας κάθεται, θαρρώντας στα αιθερόσκατα μπουμπουνητά του και τινάζοντας στα χέρια του τα πύρινά του αστροπελέκια· όμως καθόλου αυτά δεν τον γλιτώνουν απ’ το πέσιμο σ’ αβάσταχτη ντροπή· γιατί ετοιμάζεται τώρα ο ίδιος του εαυτού του αντίπαλο απολέμητο, τέρας αντρείας, που δυνατώτερη από τον κεραυνό θε ναβρη φλόγα, κι ανώτερο από την βροντή φοβερό κτύπου, που θρύματα θε να σκορπίσει στο αέρα κι αυτή ακόμη την πληγή της θάλασσας, τον κοσμοσείστρα τρίαινα του Ποσειδώνος. Και την ημέρα που σ’ αυτή την συμφορά θα πέσει, θα μάθει πόση διαφορά χωρίζει το «νάσαι αφέντης» από το «νάσαι δούλος»

-Και πιο κάτω απαντώντας στον χορό λέει:

Προμηθεύς

σέβου, προσεύχου, θῶπτε τὸν κρατοῦντ᾽ ἀεί.

ἐμοὶ δ᾽ ἔλασσον Ζηνὸς ἢ μηδὲν μέλει.

δράτω, κρατείτω τόνδε τὸν βραχὺν χρόνον,

ὅπως θέλει· δαρὸν γὰρ οὐκ ἄρξει θεοῖς.                 940

Προμηθέας

Σέβου, προσκύνα συ, χάιδευωε πάντα εκείνον που κρατάει την εξουσία· όσο για μένα, πιο λίγο κι’ απ’ το τίποτα ψηφώ τον Δία·  ας κυβερνάει και ας κάνει ότι θέλει, όσος καιρός του μένει ακόμα· γιατί δεν θα είναι για πολύ ο ηγεμόνας των θεών....

Πηγή: Ιησούς Χριστός, Ελληνισμός -Χριστιανισμός, Άγγελος Π. Σακκέτος, εκδόσεις Δημιουργία, σσ. 618 - 619 & Αισχύλος «Προμηθέας Δεσμώτης» [http://www.mikrosapoplous.gr/]

 

Ἑρμῆς

...τοιοῦδε μόχθου τέρμα μή τι προσδόκα,               1026

πρὶν ἂν θεῶν τις διάδοχος τῶν σῶν πόνων

φανῇ, θελήσῃ τ᾽ εἰς ἀναύγητον μολεῖν

Ἅιδην κνεφαῖά τ᾽ ἀμφὶ Ταρτάρου βάθη.

Ο θεός Έρμής προλέγει εις τον Προμηθέα, ότι δεν περιμένει το τέλος των δεινών «πριν αν φανεί τις θεός», όστις θα τον διαδεχτεί εις το μαρτύριο και όστις εκουσίως θα κατέλθει εις τον σκοτεινό Άδη και εις τα ζοφερά βάθη του Ταρτάρου, γινόμενος ούτως εκούσιον ιλαστήριον θύμα...

Πηγή: Ιησούς Χριστός, Ελληνισμός -Χριστιανισμός, Άγγελος Π. Σακκέτος, εκδόσεις Δημιουργία, σελ. 619 & Αισχύλος «Προμηθέας Δεσμώτης» [http://www.mikrosapoplous.gr/]

  

ΛΟΙΠΟΙ

Λουκιανός (55.13.91): «ο μεν γαρ σταυρός ανδρείας σημείον»

Ανάξαρχος: «Κάποιος από τους θεούς θα πέση από ανθρώπινο χέρι», «Βεβληθήσεταί τις θεών βροτήσιαι χειρί» Διογένης Λαέρτιος ΙΧ 60.

Πλάτωνας: Δέχονταν μέγιστο διδάσκαλο ο οποίος θα διδάξει την αλήθεια (Πλ. Αλκιβ. Δεύτ. 31 α)

Πλούταρχος: Αυτό είναι απ’ όλα το ύψιστον κανένα αίτιον δεν επινοείται πρωτύτερα . Διότι ο Λόγος είναι από αυτόν και δεν είναι από άλλον ο Λόγος.

Αντίοχος εκ Κολοφώνος: «Ον απ΄ όλα πνευματικότερον, ένας Νους αν και υπάρχει, από κάθε τι που έχει γεννηθεί πνευματικότερον, Λόγος άφθαρτος είναι Υιός, λάμψις ακτινοβολούσα πνευματικού Πατρός»

 Σωκράτης: Ως άλλος Ησαΐας προφητεύει ότι δια του Θεού μόνο γίνεται ο άνθρωπος να απολυτρωθεί από την αμαρτία «τοιοῦτος οὖν ἄλλος οὐ ῥᾳδίως ὑμῖν γενήσεται, ὦ ἄνδρες, ἀλλ᾽ ἐὰν ἐμοὶ πείθησθε, φείσεσθέ μου· ὑμεῖς δ᾽ ἴσως τάχ᾽ ἂν ἀχθόμενοι, ὥσπερ οἱ νυστάζοντες ἐγειρόμενοι, κρούσαντες ἄν με, πειθόμενοι Ἀνύτῳ, ῥᾳδίως ἂν ἀποκτείναιτε, εἶτα τὸν λοιπὸν βίον καθεύδοντες διατελοῖτε ἄν, εἰ μή τινα ἄλλον ὁ θεὸς ὑμῖν ἐπιπέμψειεν κηδόμενος ὑμῶν» (Πλάτων Απολ. Σωκρ ιη΄)

Μυθολογία: Υπάρχει παράδοση ότι μέλλει να έλθει εξ ουρανού ο ισχυρός, στον οποίο όλοι θα δώσουν το όνομα του ΣΩΤΗΡΑ και ότι αυτός και όχι άλλος θα καταλύσει το κράτος των «κακών» ή ότι αυτός θα υπομένει πολλά παθήματα.

 

ΕΙΚΟΝΕΣ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΩΝ

 Αριστοτέλης:

«Ακάματος φύσις Θεού γεννήσεται ουκ έχουσα αρχήν. Εξ αυτού δε ο πανσθενής ουσιούται Λόγος» Σινά 327, φ. 235α. (Ακατάβλητος φύσις Θεού θα γεννηθεί που δεν έχει αρχήν. Από αυτόν λοιπόν αποκτά ουσία ο παντοδύναμος Λόγος.) (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 84) 

 Στην εικόνα η ιέρεια του μαντείου των Δελφών Ευοπτία, γεύεται το νερό της Κρυσταλίας πηγής. Αριστερά η ιέρεια προφητεύει στους απεσταλμένους των Αχαιών την Γέννησιν του Χριστού. Κωδ14. Συλλογή Παναγίου Τάφου, φ. 99β, 11ος αιώνας Πατριαρχική Βιβλιοθήκη Ιεροσολύμων. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 65) 

Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, το μαντείο αυτό ήταν θεματοφύλακας αρχαιοτάτης μυστικής προφητείας περί της μελλούσης γεννήσεως υιού του Απόλλωνα ο οποίος έμελλε να επαναφέρει την βασιλεία της δικαιοσύνης επί της γης, αυτός δε είναι ο διδάσκαλος, για τον οποίο μιλούσε ο Σωκράτης προς τον Αλκιβιάδη συμβουλεύοντας τον να αναβάλει την θυσία μέχρι της ελεύσεως αυτού του υιού του Θεού, από τον οποίο θα μάθουμε πως θα συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους και στον Θεό. «Ω Αλκιβιάδη, μηδέν αιτού τους θεούς. Αναμείνωμεν έως αν εξ ουρανού τις απεσταλμένος έλθη και διδάξη ημάς πως δει διακείσθαι προς θεούς και ανθρώπους και ελπίσωμεν ότι η (παρά της θείας χάριτος) ημέρα της αποστολής εκείνης ήξει ου δια μακρού» (Πλάτ. Αλκιβ. Δεύτε. Ιγ-ιδ΄)

 Μαντείο Σέραπι Ζευς:

 «Πρώτα Θεός, μετέπειτα Λόγος και Πνεύμα σοιν αυτοίς» Σινά 327, φ. 235β και Μαλάλας Χρονική Ιστορία, σελ. 25. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, σελ. 59) 

 Αθηνά:

 Η Ιέρεια της Αθηνάς Ξανθίππη με πορφυρό χιτώνα παραπλεύρως του ιερατικού ιστού, προφητεύει στους Αχαιούς την Γέννηση του Χριστού. Αριστερά, στήλη με επιστήλιο φέρουσα άγαλμα της Αθηνάς κρατούσης στην δεξιάν κλάδον ελαίας. Δεξιά, εικονίζονται δύο γυναικεία αγάλματα, εκ των οποίων το δεξιό παριστάνει την Αθηνά κρατούσα δόρυ και ασπίδα. Κωδ. 14 (Συλλογή Παναγίου Τάφου), φ. 110α, 11ος αιώνας, Πατριαρχική Βιβλιοθήκη Ιεροσολύμων (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 66)

 Η Ιέρεια της Αθηνάς Ξανθίππη με πορφυρό Χιτώνα παραπλεύρως του ιερατικού ιστού, προφητεύει στους Αχαιούς την Γέννηση του Χριστού. Αριστερά, στήλη με επιστήλιο φέρουσα άγαλμα της Αθηνάς κρατούσης στην δεξιά κλάδο ελαίας. Δεξιά εικονίζονται δύο γυναικεία αγάλματα, εκ των οποίων το δεξιό παριστάνει την Αθηνά κρατούσα δόρυ και ασπίδα. Κωδ. 14 (Συλλογή Παναγίου Τάφου), φ. 100α, 11ος αι. Πατριαρχική Βιβλιοθήκη Ιεροσολύμων. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 66)

 η ιέρεια Ευοπτία προφητεύει περί της Γεννήσεως του Χριστού. Κάτω, οι απεσταλμένοι φτάνουν σε ναό της Αθηνάς. Μικρογραφία χειρογράφου, κωδ. 14, φ. 397α, 11ος αι. Άγιον Όρος, Μονή Εσφιγμένου. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 57)

 Η ιέρεια της Αθηνάς Ξανθίππη, οκλαδόν όπισθεν τουιερατικού ιστού, προφητεύει την γέννηση του Θεανθρώπου. Οι απεσταλμένοι αναχωρούν ταραγμένοι. Μικρογραφεία χειρογράφου, κωδ. 14, φ. 398α, 11ος αι. Άγιον Όρος. Μονή Εσφιγμένου. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 58) 

Απόλλωνας: 

«ἐγῶ γὰρ ἐφετμεύω τρισένα μόνον ὑψιμένδοντα θεόν, οὗ λόγος ἄφθιτος» (Διότι εγώ αναγγέλω τρισυπόστατον ύψιστον Θεόν, του οποίου ο άφθαρτος Λόγος θα κυοφορηθεί εις κόρην ανυποψίαστη) Σινά 327, φ. 236α

 «Χριστός Θεός ἐμός ἐστίν, ὅς ἐν ξύλω ἐτανύθη, ὄς θάνεν· ὅς ἐκ τάφου εἰς πόλον ὦρτο». Άγιον Όρος, Μονή Διονυσίου, Χρησμοί ελλήνων σοφών περί Χριστού, κωδ. 167, φ. 151.α, 16ος αιώνας. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 49)

 «Ὅσα μέν πρὀς ἀρετῆς καὶ κόσμον ὄρωρε ποιεῖν· ἐγώ γὰρ ἐφετμεύω, τρισένα μόνον ὑψιμέδοντα θεόν· οὗν λόγος ἄφθιτος ἐν ἀδαή κόρη ἔγκυμος ἔσεται· ὥσπερ γὰρ τόξον πυρφόρον· μέσον διαδραμών, ἅπαντα κόσμον ζωγρήσας· πατρί προσάξει δῶρον. Μαρία δέ ἡ κλήσις τοὔνομα αὐτῆς». Ακολουθούν χρησμοί φιλοσόφων. Κωδ. 281, φ. 103α, 15ος αι. Άγιος Όρος, Μονή Διονυσίου. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 48) 

Χρησμός Απόλλωνος «Χριστός ἐμός Θεός ἐστίν». Με σκούρο «Χρησμός τοῦ Ἀπόλλωνος δοθεῖς ἐν Δελφοῖς περί τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ πάθους αὐτοῦ». Σινά, Μονή Αγίας Αικατερίνης, Χρησμοί και θεολογίαι Ελλήνων φιλοσόφων, Σιναΐτικος 327, φ. 235β, 15ος αιών. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 87) 

  Η ιέρεια του Απόλλωνος ποφητεύει την Γέννηση του Χριστού και προαναγγέλει τον λεξάριθμο του ονόματος της Παρθένου Μαρίας: «ὄνομα δέ αὐτῆς δίς ἐβδομήκοντα ἕξ». Μικρογραφία χειρογράφου. Κωδ. 14, φ. 398β, 11ος αι. Άγιον Όρος, Μονή Εσφιγμένου. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 59)

  Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού: «Έξήγησις τῶν ἐν Περσίδι πραχθέντων». Αριστερά, επίτιτλος σελίδα. Δεξιά, η προφητεία της ιέρειας του Απόλλωνος Ευοπτίας περί της Γεννήσεως του Χριστού. Vat., gr. 555., 11ος αι., φφ. 309α, 315β. Βατικανό. Bibliotheca Apostolica Veticana. (Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, εικ. 107-108)

Πηγή: Τα αρχεία της χαμένης Γνώσης, Παναγιώτης Τουλάτος, εκδόσεις Άμμων, σσ. 433 - 444 & έτερο Ορθόδοξο βιβλίο

  also called Sibylla,
prophetess in Greek legend and literature. Tradition represented her as a woman of prodigious old age uttering predictions in ecstatic frenzy, but she was always a figure of the mythical past, and her prophecies, in Greek hexameters, were handed down in writing. In the 5th and early 4th centuries BC, she was always referred to in the singular; Sibylla was treated as her proper name, and she was apparently located in Asia Minor. From the late 4th century the number of sibyls was multiplied; they were localized traditionally at all the famous oracle centres and elsewhere, particularly in association with Apollo, and were distinguished by individual names, “sibyl” being treated as a title.

A famous collection of sibylline prophecies, the Sibylline Books, was traditionally offered for sale to Tarquinius Superbus, the last of the seven kings of Rome, by the Cumaean sibyl. He refused to pay her price, so the sibyl burned six of the books before finally selling him the remaining three at the price she had originally asked for all nine. The books were thereafter kept in the temple of Jupiter on the Capitoline Hill, to be consulted only in emergencies.

A Judaean or Babylonian sibyl was credited with writing the Judeo-Christian Sibylline Oracles. The sibyl came thus to be regarded by some Christians as a prophetic authority comparable to the Old Testament

Μία ακόμη προφητεία της Κυμαίας διασώζεται από τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη στο έργο του «Ο Αόρατος Πόλεμος» Αναφέρεται η κάθοδος του Υιού του Θεού στη γη και ο λεξάριθμός του ονόματός Του:

...Σίβυλλα η Κυμαία περιλαμβάνει ενταύθα τον αριθμόν του ονόματος, Ιησούς. «δή τότε και μεγάλοιο θεού παίς ανθρώποισι, ήξοι σαρκοφόρος, θνητοίς ομοιούμενος εν γή. Τέσσαρα φωνήεντα φέρει, τα δ’ άφωνα εν αυτώ δισσών αγγέλων, αριθμού δ’ όλον εξονομήνω. Οκτώ γαρ μονάδας, τόσας δεκάδας επί τούτοις ηδ’ εκατοντάδας οκτώ, απιστοτέροις ανθρώποις, ούνομαι δηλώσει. Σύ δ’ ΄ενί φρεσί σήσι νόησον»

«και τότε ο Υιός του μεγάλου Θεού θα έλθει στους ανθρώπους με σάρκα, ομοιάζων με τους θνητούς στη γή. Τέσσερα φωνήεντα θα φέρει, το δε άφωνον φανερώνεται σε αυτόν διπλό, και όλον τον αριθμό θα αποκαλύψω. Οκτώ μονάδες, τόσες δεκάδες επί αυτών και οκτώ εκατοντάδες, το όνομά του θα φανερώσει στους απίστους. Εσύ δε κατανόησέ το καλά στο νού σου» (Πηγή: Αόρατος Πόλεμος, σελ. 300 εκδ. Παναγόπουλος)

Ο Άγιος Νικόδημος δίνει το εξής λεξαριθμικό άθροισμα : I Η Σ Ο Υ Σ = 10+8+200+70+400+200 = 888

(απόσπασμα από το βιβλίο του Χάρη Κ. Σκαρλακίδη 2005,      

                         «Οι προάγγελοι του Ιησού Χριστού, Απόλλων και Σιβύλλες» )

                                                                    Κ.Ε.Σ     Πρόεδρος Ινστιτούτου Γεωπαθητικών Ερευνών  Κύπρου            

ΠΕΡΙ   ΙΣΤΟΡΙΑΣ             ΠΕΡΙ   ΝΕΦΕΛΗΜ        το Βιβλιο του Προφήτη Ενωχ

             


Ο