ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ    ΠΑΤΕΡΩΝ    ΚΕΙΜΕΝΑ

 

 

 

΄΄ΕΩΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΓΩΝΗΣΕ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

ΚΑΙ  ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ ΥΠΕΡ ΣΟΥ.’’  

 

Σοφία Σιράχ

 

 

ΛΟΓΙΣΜΟΙ

 

Οι μέν λογισμοί της ψυχής εοίκασι λίθοις τιμίοις και μαργαρίταις, οι δε ακάθαρτοι λογισμοί μεμεστωμένοι εισίν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας και δυσωδίας.

(Μακαρίου του Αιγυπτίου, Ομιλίαι πνευματικαί)

 

Αδελφέ μη δύναται νήσος κειμένη μέσον θαλάσσης αποκόπτειν τα κύματα τού μη προσκρούειν αυτή; πλήν ότι η νήσος αντιδέρει τοις κύμασιν. Ούτω και ημείς αποκόψαι τους λογισμούς ου δυνάμεθα, μάλιστα εμπαθείς όντες, αντιδέρειν δε αυτοίς και απέργειν την εις ημάς είσοδον ισχύομεν. Ει δε αφίομεν αυτούς ένδον εισιέναι, εκείνοι λοιπόν νομήν ευρίσκοντες, καταβραχύ καταλύουσιν την ψυχήν.

(Εφραίμ του Σύρου, Ευεργετινός Δ΄)

 

Ο γαρ ακριβευόμενος εν τοις λογισμοίς, επιγινώσκει τους θέλοντας εισελθείν και μιάναι αυτόν.

(Αββά Ησαϊου, Λόγοι Κα΄)

Τοις μεν κοσμικοίς οι δαίμονες δια των πραγμάτων μάλλον παλαίουσι, τοις δε μοναχοίς ως επί πλείστον δια των λογισμών. Πραγμάτων γάρ διά την ερημίαν εστέρηνται. Και όσον ευκολώτερον το κατά διάνοιαν αμαρτάνειν του κατ’ ενέργειαν, τοσούτον χαλεπώτερος και ο κατά διάνοιαν πόλεμος του διά των πραγμάτων συνιστάμενου. Ευκίνητον γάρ τι πράγμα ο νους και προς τάς ανόμους φαντασίας δυσκάθεκτον.

(Ευαγρίου Πρακτικός)

 

Δει ούν τόν αναχωρούντα φυλάττειν νύκτωρ και μεθ’ ημέραν τούτο τό ποίμνιον (των λογισμών). Μήτι των γεννημάτων γένηται θηριάλωτον ή λησταίς περιπέση. Ει δε άρα τι τοιούτον συμβαίνη κατά την νάπην, ευθύς εξαρπάζειν εκ του στόματος του λέοντος και της άρκτου.

(Ευαγρίου, Περί διακρίσεως παθών και λογισμών)

 

Όμοιος ειμί ανθρώπω καθημένω υποκάτω δένδρου μεγάλου και θεωρούντι θηρία πολλά και ερπετά ερχόμενα προς αυτόν, και όταν μη δυνηθή στήναι κατ’ αυτών τρέχει άνω εις το δένδρον και σώζεται. Ούτω καγώ καθέζομαι εν τω κελίω μου και θεωρώ τους πονηρούς λογισμούς επάνω μου και ότε μη ισχύσω προς αυτούς, καταφεύγω προς τον Θεόν διά προσευχής και σώζωμαι εκ του εχθρού.

(Ιωάννου Κολοβού, εκ του Γεροντικού)

 

Ώσπερ κάμπτρα (=κοφίνι) μεστή ιματίων, και εάν αφή αυτά τις, τω χρόνω σήπονται. Ούτω και οι λογισμοί. Εάν μη ποιήσωμεν αυτούς σωματικώς τω χρόνω αφανίζονται, ήτοι σήπονται…

Ώσπερ εάν τις όφιν και σκορπίον βάλη εις αγγείον και φράξη, πάντως τω χρόνω αποθνήσκουσιν. Ούτω και οι πονηροί λογισμοί από των δαιμόνων βλαστάνοντες διά της υπομονής εκλείπουσιν.

(Αββά Ποιμένος, εκ του Γεροντικού)

 

Ηρώτησαν ποτέ τον Αββάν Σιλουανόν λέγοντες: Ποίαν πολιτείαν ειργάσω πάτερ, ίνα λάβης την φρόνησιν ταύτην; και απεκρίθη: ουδέποτε αφήκα εις την καρδίαν μου λογισμόν παροργίζοντα τον Θεόν.

(Γεροντικόν)

 

Αδελφός ηρώτησε τον Αββά Ποιμένα διά τάς των λογισμών επηρείας και λέγει αυτώ ο γέρων: τούτο το πράγμα έοικεν ανδρί έχοντι πύρ εξ ευωνύμων και κρατήρα ύδατος εκ δεξιών. Εάν ουν αφθή το πυρ, λάβη εκ του κρατήρος το ύδωρ και σβέση αυτό. Το πυρ εστίν ο σπόρος του εχθρού, το δε ύδωρ, το ρίψαι ενώπιον του Θεού.

(Γεροντικόν)

 

Εστίν ότε οι δαίμονες υποβάλουσί σοι λογισμούς και πάλιν ερεθίζουσι σε δήθεν προσεύξασθαι κατ’ αυτών, ή αντιλέξαι αυτοίς και εκουσίως υποχωρούσιν ίνα απατηθείς, οιηθής περί σεαυτού ότι ήρξω νικάν τους λογισμούς και νικάν τους δαίμονας.

(Νείλου Ασκητού, Λόγος περί προσευχής)

Ώσπερ ουν άτερ πλοίου μεγάλου θαλάττιον πέλαγος πειράσαι ου δυνατόν, ούτως αδύνατον εκδιώξαι προσβολήν λογισμού πονηρού, χωρίς επικλήσεως Ιησού Χριστού…

(Ησυχίου πρεσβυτέρου, προς Θεόδουλον Φιλοκαλ. 4)

 

Πολλάκις εξ ηδίστης όψεως ή χείρας αφής, ή ευώδους οσφρήσεως ή ακοής ηδυφωνίας οι λογισμοί εν τη καρδία την είσοδον λαμβάνουσιν.

(Ιωάννου της Κλίμακας, Λόγος ΙΕ Περί αγνείας)

 

Σπουδάσατε γεωργείν καλούς λογισμούς, ίνα αυτούς εύρητε εκεί.

(Αββά Δωροθέου, Διδασκαλία ΙΒ)

 

Δει ούν, ότε έρχονται στενούντες σε εναντίον λογισμοί κράζειν προς τον Θεόν Κύριε ως θέλεις και ως οίδας, οικονόμει συ το πράγμα. Πολλά γάρ ό νομίζομεν ή παρ’ ελπίδα ποιεί η πρόνοια του Θεού, και άλλως ελπιζόμενα πράγματα εκ πείρας ευρέθησαν ετέρως. Και απλώς μη ανθρωπίνοις λογισμοίς θέλειν ως είπον, ηνομίζειν περιγενέσθαι λογισμών δαιμονικών. Ο Αββάς Ποιμήν ειδώς ταύτα, το, μη μεριμνήσαι περί την αύριον, φησίν, ανθρώπω είρηται εν πειρασμώ όντι. Πιστεύων ουν αληθή ταύτα είναι τέκνον, άφες πάντα λογισμόν ίδιον κάν συνετός ή, και κράτει την εις Θεόν ελπίδα τον εκ περισσού ποιούντα ών αιτούμεθα, ή νοούμεν.

(Αββά Δωροθέου, προς αδελφόν στενοχωρούμενον)

 

Προς τους λογισμούς τους λυπηρούς, αμνησικάκως άπαντα. Προς δε τους φιληδόνους εχθωδώς διάκεισο.

(Θαλασσίου Αφρικανού, Φιλοκαλία)

 

Τρία υπάρχουσι πράγματα δι’ ων λαμβάνεις λογισμούς: η αίσθησι και η μνήμη και η κράσις του σώματος. Χαλεπότεροι δε οι από της μνήμης εισίν.

(Θαλασσίου Αφρικανού)

 

Ώσπερ ο κηπουρός μη επαίρων τάς βοτάνας, αποπήγει τά λάχανα ούτω και ο νους μη καθαίρων τους λογισμούς, απόλλυσι τους πόνους.

(Θαλασσίου Αφρικανού)

 

Ρεύμα ποτάμιον εστί η έφοδος των πονηρών λογισμών, εν οις η προσβολή, και μεθ’ ης η συγκατάθεσις της αμαρτίας ως πλημμύρα κυματουμένη γίνεται την καρδίαν καλύπτουσα.

Οι λογισμοί λόγοι των δαιμόνων εισί και των παθών πρόδρομος, ώσπερ και των πραγμάτων οι λόγοι και τα νοήματα. Αδύνατον γάρ αγαθόν ή κακόν ενεργήσαι μη προσβαλόν πρότερον τον εαυτού λογισμόν, είπερ λογισμός εστί, προσβολής ανείδεος κίνησις πραγμάτων οποιωνούν.

(Γρηγορίου Σιναϊτου)

 

Του πάθους της πορνείας έξωθεν της φυσικής κινήσεως γινομένου γίνωσκε ότι από λογισμών υπερηφανίας επειράθης. Και μίξον τη τροφή σου σποδόν, και προσκόλλησον τη γη την σήν γαστέρα, και εξερεύνησον τι ενενοήσας και μάθε την αλλοίωσιν της φύσεώς σου και τά παρά φύσιν σου έργα, και ίσως ελεήσει σε ο Θεός, και εξαποστείλει σοι φως του μαθείν ταπεινωθήναι ίνα μη αυξηθή η κακία σου.

(Ισαάκ του Σύρου, τα ευρεθέντα ασκητικής)

 

Εστί δαίμων επάν εν τη κλίνη αναπέσωμεν, προς ημάς παραγενόμενος, και πονηραίς ημάς και ρυπαραίς κατατοξεύων ενθυμήσεσι, ίνα τη οκνηρία εις προσευχήν τότε κατ’ αυτού μη οπλισμένοι εν ρυπαραίς εννοίαις αφυπνώσαντες, ρυπαρά και τα ενύπνια κτησώμεθα. Εστίν πνευμάτων πρόδρομος καλούμενος εξ ύπνου ημάς ευθέως δεχόμενος, και την πρωτόνοιαν ημών καταμολύνων.

(Ιωάννου της Κλίμακας, περί διακρίσεως)

 

….Ταύτα Δε διηγησάμην, ίνα ενωγώνιοι, πάντοτε ώμεν και ευτρεπισμένοι προς την της ψυχής από του σώματος έξοδον, μήποτε τη φιληδονία συναπαγόμενοι εν τω καιρώ της εξόδου αφορήτως οδυνησώμεθα.

(Μεγάλου Ευθυμίου)

 

Όταν ηδονής τινός φαντασίας αναλάβης, φύλασσε σεαυτόν, μη ευθέως συναρπασθής υπό αυτής, αλλά μικρόν υπερτιθέμενος, μνήσθητι του θανάτου και ενθυμήθητι πώς άμεινον εστι το συνειδέναι σεαυτώ, ταύτην την πλάνην της ηδονής νενικηκότι.

(Μεγάλου Αντωνίου, Παραίνεσις Φιλοκαλία Α)

 

Εν δε τω Ευαγγελίω ο Κύριος τη ιδία φωνή, ως αν πόρρωθεν διαφυλαχθεί ήμεν του τοιούτου κακού καθάπερ τινά ρίζαν του πάθους την διά του ιδείν εγγινομένην επιθυμίαν έξετε με διδάσκων ότι ο τη όψει το πάθος παραδεξάμενος οδόν δίδωσι καθ’ εαυτού τη νόσω τά γάρ πονηρά των παθημάτων λοιμού δίκην επειδάν άπαξ των καιρίων κατακρίση τω θανάτω παύεται μόνω.

(Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, εις τον Βίον του Μωυσέως)

 

ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ

 

Όταν έρχηται ο λογισμός ούτος (δηλαδή της βλασφημίας), λέγε: εγώ πράγμα ουκ έχω. Η βλασφημία σου επάνω σου, σατανά. Τούτο γάρ το πράγμα ου θέλει η ψυχή μου.

(Αββά Ποιμένος, εκ του Γεροντικού)

 

Μη επαρθής τη καρδία σου επί νοήμασι γραφικού, ίνα μη τω πνεύματι της βλασφημίας κατά νουν περιπέσης.

(Μάρκου του Ασκητού, Περί νόμου πνευματικού)

 

Η δε της βλασφημίας υποβολή των εχθρών, εάν εύρη τινά μη νιφάλιον, κάν ή αγαπών του Θεού, εάν μη νίψη ως δει ή εξετάση τινά επιστήμονα καί μάθη το πώς νικήσει αυτήν δολίαν ούσαν, τούτον απολέσει. Και πολλοί εθανάτωσαν εαυτούς, ο μεν επάνωθεν πέτρας εαυτού ρίζας ως εκστατικός, και άλλος μαχαίρη ανέπτυξεν την κοιλίαν και απέθανεν, και άλλοι άλλως. Μέγα γάρ κακόν το μη αναγγείλαι τούτο ταχέως τω έχοντι την γνώσιν, πρό του χρονίσαι το πάθος.

(Αββά Παχωμίου)

 

Μη ταραττέτω δε ημάς ο δαίμων ο συναρπάζων τόν νουν πρός βλασφημίαν Θεού και προς τάς απειρημένας φαντασίας εκείνας, άς έγωγε ουδέ γραφή τετόλμηκα, μηδέ τήν προθυμίαν ημών εκκοπτέτω. Καρδιογνώστης γάρ εστίν ο Θεός και οίδεν, ότι ουδέ εν τω κόσμω όντες ποτέ τοιαύτην μανίαν εμάνημεν. Σκοπός δε τούτω τω δαίμωνι, παύσαι ημάς της προσευχής ίνα μη στώμεν εναντίον κυρίου του Θεού ημών, μηδέ τάς χείρας εκτείναι τολμήσωμεν, καθ’ ού ταύτα διενοήθημεν.

(Ευάγριος Πρακτικός)

 

Όταν άρχηται ο νους εις τήν αγάπην του Θεού προκόπτειν, τότε και ο δαίμων της βλασφημίας άρχεται εκπειράζειν αυτόν… πολεμούμενοι γάρ καί αντιπολεμούντες δοκιμώτεροι και γνησιώτεροι εις τήν αγάπην του Θεού ευρισκόμεθα. Η δε ρομφαία αυτού εισήλθεν εις τήν καρδίαν αυτού και τά τόξα αυτού συντριβείη.

(Μάξιμου του Ομολογητού, κεφ. Περί αγάπης)

 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ

 

Υπέρ του αγιασθήναι το ύδωρ τούτο τη δυνάμει, και ενεργεία, και επιφοιτήσει του Αγίου Πνεύματος του Κυρίου δεηθώμεν.

Υπέρ του καταφοιτήσαι τοις ύδασι τούτοις την καθαρτικήν της υπερουσίου Τριάδος ενέργειαν του Κυρίου δεηθώμεν.

Υπέρ του γενέσθαι το ύδωρ τούτο αγιασμού δώρον, αμαρτημάτων λυτήριον, εις ίασιν ψυχής και σώματος, και πάσαν ωφέλειαν επιτήδειον του Κυρίου δεηθώμεν.

Υπέρ των αντλούντων και αρυομένων εις αγιασμόν οίκων του Κυρίου δεηθώμεν.

Υπέρ του καταξιωθήναι ημάς εμπλησθήναι αγιασμού διά της των υδάτων τούτων μεταλήψεως τη αοράτω επιφανεία του Αγίου Πνεύματος του Κυρίου δεηθώμεν.

- Αυτός ούν, φιλάνθρωπε Βασιλεύ πάρεσο και νύν διά της επιφοιτήσεως του Αγίου σου Πνεύματος και αγίασον το ύδωρ τούτο…….

Ποίησον αυτό αφθαρσίας πηγήν, αγιασμού δώρον, αμαρτημάτων λυτήριον, νοσημάτων αλεξιτήριον, δαίμοσιν ολέθριον, ταις εναντίαις δυνάμεσι απρόσιτον, Αγγελικής ισχύος πεπληρωμένον. Ίνα πάντες οι αρυόμενοι και μεταλαμβάνοντες, έχοιεν αυτό προς καθαρισμόν ψυχών και σωμάτων, προς ιατρείαν παθών, προς αγιασμόν θίκων, προς πάσαν ωφέλειαν επιτήδειον.

Αυτός και νυν, Δέσποτα, αγίασον το ύδωρ τούτο, τω Πνευματί σου τω Αγίω. Δός πάσι, τοις τε απτομένοις, τοις τέ χριομένοις, τοις τε μεταλαμβάνουσι, τον αγιασμόν, την ευλογίαν, την κάθαρσιν, την υγείαν.

 

ΠΕΡΙ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ

ΕΚ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

 

Και ουκ αποστήσεται η βίβλος του νόμου τούτου εκ του στόματός σου, και μελετήσεις εν αυτή ημέρας και νυκτός, ίνα ειδής ποιείν πάντα τα γεγραμμένα. Τότε ευοδωθήση και ευοδώσης τάς οδούς σου και τότε συνήσεις.

(Ιησού ΝΑΥΗ κεφ. Α΄ 8)

 

Ως ηγάπησα τον νόμον σου Κύριε, όλην την ημέραν μελέτη μου εστί.

(Ψαλμ. 118, 97)

 

Και έσται τά ρήματα ταύτα όσα εντέλλομαί σοι σήμερον εν τη καρδία σου και εν τη ψυχή σου, και αφάψεις αυτά εις σημείον της χειρός σου κι έσται ασάλευτον πρό οφθαλμών σου, και γράψεις αυτά επί τάς φλιάς των οικιών υμών και των πυλών υμών.

(Δευτερονόμιον στ. 6-9)

 

          Τέκνον διανοού εν τοις προστάγμασι Κυρίου και εν ταις εντολαίς μελέτα διά παντός. Αυτός στηριεί την καρδίαν σου, και επιθυμία της σοφίας δοθήσεταί σοι.

(Σοφία Σειράχ στ. 37)

 

Ο νόμος σου μελέτη μου εστί.

(Ψαλμ. 118,92)

 

Και έσται ως το ξύλον το πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων.

(Ψαλμ. Α΄ 3)

 

Και εν τω νόμω αυτού μελετήσει ημέρας και νυκτός.

(Ψαλμ. Α΄ 2)

 

Ο Νόμος Κυρίου άμωμος, επιστρέφων ψυχάς… η εντολή Κυρίου τηλαυγής φωτίζουσα οφθαλμούς.

(Ψαλμ. ΙΗ΄ 8)

 

Τα λόγια Κυρίου λόγια αγνά.

(Ψαλμ. ΙΑ΄ 7)

 

Κατάρτισαι τά διαβήματά μου εν ταις τρίβοις σου ίνα μη σαλευθώσι τα διαβήματά μου.

(Ψαλμ. 16,5)

 

Μακάριοι οι εξερευνώντες τα μαρτύρια αυτού. Εν όλη καρδία εκζητήσουσιν αυτόν.

(Ψαλμ. 118,2)

 

Εν τίνι κατορθώσει νεώτερος την οδόν αυτού; Εν τω φυλάξασθαι τους λόγους σου.

(Ψαλμ. 118,9)

 

Εν τη καρδία μου έκρυψα τα λόγιά σου, όπως αν μη αμάρτω σοι.

(Ψαλμ. 118,11)

 

Εν τοις δικαιώμασί σου μελετήσω.

(Ψαλμ. 118,16)

 

Και εμελέτων εν ταις ετνολαίς σου, άς ηγάπησα σφόδρα.

(Ψαλμ. 118,47)

 

Εγώ δε τον νόμον σου εμέλετησα.

(Ψαλμ. 118,71)

 

Ει μη ότι ο νόμος σου μελέτη μου εστί, τότε αν απωλόμην εν τη ταπεινώσει μου.

(Ψαλμ. 118,92)

 

Ως γλυκέα τω λάρυγγί μου τά λόγιά σου, υπέρ μέλι τω στόματί μου.

(Ψαλμ. 118,103)

 

Λύχνος τοις ποσί μου ο νόμος σου, και φως ταις τρίβοις μου.

(Ψαλμ. 118,105)

 

Θλίψεις και ανάγκαι εύροσάν με, αι εντολαί σου μελέτη μου.

(Ψαλμ. 118,143)

 

Επεπόθησα το σωτήριόν σου, Κύριε και ο νόμος μελέτη μου εστί.

(Ψαλμ. 118,174)

 

 

ΕΚ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

 

Ερευνάτε τας γραφάς ότι υμείς δοκείτε εν αυταίς ζωήν αιώνιον έχειν. Και εκείναι εισίν μαρτυρούσαι περί εμού.

(Ιωάν. Ε, 39)

 

Ταύτα μελέτα εν τούτοις ίσθι.

(Α΄Τιμ. Δ, 15)

 

Και αρξάμενος από Μωυσέως και από πάντων των Προφητών διηρμήνευεν αυτοίς πάσας τας γραφάς τά περί εαυτού.

(Λουκάς ΙΔ, 27)

 

Και από βρέφους τά ιερά γράμματα οίδας τα δυνάμενά σε σοφίσαι εις σωτηρίαν διά πίστεως εν Χριστώ Ιησού.

(Β΄Τιμ. 15)

 

 Πάσα γραφή θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διαδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς παιδείαν την εν δικαιοσύνη, ίνα άρτιος ή ο του Θεού άνθρωπος προς παν έργον αγαθόν εξηρτημένος.

(Β΄Τιμ. Γ 16-15)

 

ΕΚ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

 

Και γάρ πνευματικός λειμών και παράδεισος τρυφής η των θείων Γραφών ανάγνωσις, παράδεισος δε τρυφής εκείνου του παραδείσου βελτίων.

(Ιωάννης Χρυσόστομος)

 

Μένωμεν τη αναγνώσει των θείων Γραφών.

(Ιωάννης Χρυσόστομος)

 

Η δε των Γραφών ανάγνωσις Θεού ομιλία εστί.

(Ιωάννης Χρυσόστομος)

 

Και έκαστος οίκαδε αναχωρήσας τα βιβλία μετά χείρας λαμβανέτω και των ειρημένων επερχέσθω τα νοήματα, είγε μέλλει διηνεκώς και αρκούσαν έχει την από της Γραφής ωφέλειαν.

(Ιωάννης Χρυσόστομος)

 

 

Προσέχωμεν τοίνυν τη αναγνώσει μη μόνον τάς δύο ταύτας ώρας (ου γάρ αρκεί εις ασφάλειαν η ψιλή αύτη ακρόασις) αλλά διηνεκώς.

(Ιωάννης Χρυσόστομος)

 

Και γάρ το ξύλον εκείνο το παρά τους ρύακας εστηκώς, ου δύο και τρείς ώρας ομιλεί τοις ύδασιν, αλλά πάσαν μέν ημέραν πάσα δε νύκτα.

(Ιωάννης Χρυσόστομος)

 

Και γάρ άτοπον την μέν οικίαν μηδέποτε ανέχεσθαι εν εσπέρα χωρίς λύχνον και φωτός οράν την δε ψυχήν έρημον διδασκαλίας οράν;

(Ιωάννης Χρυσόστομος)

Παράδειγμα ο Ιησούς του Ναυή και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, ο ιερός Χρυσόστομος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Μέγας Βασίλειος.

14/10/73

 

Και εκ πάντων των πονηρών λογισμών ώσπερ εκ μέσου φλογός εξαρπάζει, την ψυχήν η των θείων Γραφών  ανάγνωσις.

(Ιωάννης Χρυσόστομος)

 

Ούτω και παρά την πηγήν των θείων Γραφών παρακαθήμενος, κάν επιθυμίας ατόπου φλόγα διενοχλούσα ίδη ραδίως από των νοημάτων εκείνων την ψυχήν αποκλείσης απεκρούσατο την φλόγα.

(Ιωάννης Χρυσόστομος)

 

Ουκ άλλως κατορθείται αρετή και αποχή κακών ειμή διά μελέτης των Αγίων Γραφών.

(Μέγας Αθανάσιος)

 

Σχόλασον σεαυτόν διά παντός εν τη μελέτη της αναγνώσεως των γραφών, εν ακριβή καταννοήσει, ίνα μη προφάσει της αργίας του νου μολυνθή η όρασίς σου εν ακολάστοις αλλοτρίοις μολυσμοίς.

(Ισαάκ ο Σύρος, Περί αναγνώσεως των Αγίων Γραφών – Ιωάννης Ε΄ 39-)

 

 

ΚΑΝΩΝ 80 ΤΗΣ ΣΤ΄. ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΥ

 

Ει τις επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή Διάκονος ή εν τω Κλήρω καταλεγομένων ή ΛΑΪΚΟΣ, μηδεμίαν ανάγκην βαρυτέραν έχει, ή πράγμα δισχερές ώστε επί πλείστον απολείπεται της αυτού εκκλησίας, αλλ’ εν πόλει διάγων, τρείς Κυριακάς ημέραν εν τρισίν εβδομάσιν, μη συνέρχοιτο, ει μέν κληρικός είτι καθαιρείσθω, ειδέ λαϊκός αποκινείσθω τη κοινωνίας.

 

ΚΑΝΩΝ ΛΕ’. ΙΩΑΝΝΟΥ ΝΗΣΤΕΥΤΟΥ

 

Ο μετά την θείαν εμέσας μετάληψιν 40 ημέρας της κοινωνίας της θείας αφίσταται τον 50 άδων ψαλμόν καθ’ εκάστην και μετανοίας ποδών 50 κάν οπωσδήποτε τούτο συμβή. Εί γάρ και μη τέως αφορμήν αυτός οίεται δούναι, αλλαγέ δι’ ετέρα τινά ίδια πταίσματα πάντως παρεχωρήθη.

 

 

Ο  ΤΕΛΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.   ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΤΡΙΑ ΒΑΣΙΚΑ ΤΕΛΩΝΙΑ

 

Περιλαμβάνει  Φοβερή οπτασία για τα δαιμονικά τελώνια, τα οποία συναντά ή ψυχή, όταν βγαίνει από το σώμα και ανεβαίνει να κριθή, από το θεάνθρωπο Χριστό μας.

 

Επίσης, περί ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ και Κολάσεως και περί ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ.

(Ιερόν Ησυχαστήριον Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου Άγιων Νεομαρτύρων Ακυλίνης, Κυραννης)

 

 

****************************************************************

Ο τελωνισμός των ψυχών

 

Το φυλλάδιο αυτό με τίτλο Ο τελωνισμός των ψυχών κατά την ώρα του θανάτου είναι παρμένο από την περίληψη του βιβλίου Στόμα θανάτου πού βρίσκεται σε χειρόγραφους κώδι­κες στην Ιερά Μονή Κωσταμονίτου, και κατ' άλλους, στη Σκήτη της Αγίας Αννης του Αγίου 'Όρους.  Παλαιότερα, λόγω εκτυπωτικών δυσκολιών, κυκλο­φορούσαν μόνο εικονογραφίες από τον τελωνισμό των ψυχών. Από τότε όμως, πού Αγιορείτες Πατέρες, εξέδω­σαν το βιβλίο Στόμα θανάτου, άρχισαν κατά καιρούς να εκδίδονται, από φιλοχριστους ευλαβείς Χριστιανούς, φυλλάδια για ψυχική ωφέλεια των πιστών, για Μετάνοια και διόρθωση επιγείου ζωής.  Ένα από τα φυλλάδια αυτά είναι και το παρόν, του σοφότατου Γρήγορου Μοναχού, ο οποίος υπήρξε Μα­θητής του Αγίου Βασιλείου του νέου. Επιμεληθήκαμε το φυλλάδιο, σε γλώσσα απλή, καθομιλουμένη και κατα­νοητή για όλους τους Χριστιανούς, για να γνωρίζουν τι γίνεται την ώρα τον θανάτου.   Στο δεύτερο μέρος του παρόντος, υπάρχει μια καταπληκτική αποκάλυψη από Άγγελο του θεού, στον Αββά Μακάριο και αναφέρεται στα απόκρυφα και  άρρητα Μυστήρια Περί των Μνημοσυνών και των Κεκοιμημένων.

Ευχόμαστε, ο Κύριος του Ουρανού και της γης, δια Πρεσβειών της Πανάχραντου Αυτού Μητρός, της Ύπεραγίας ημών Θεοτόκου, ενθαρρύνει και ενδυναμώνει την πίστη και τη διάθεση μας, για πλήρη κατανόηση και αποδοχή όλων όσων αναφέρονται στο παρόν φυλλάδιο, με την ελπίδα να φέρει και ωφέλεια για σωτηρία των ψυ­χών μας, ώστε να βάλουμε αρχή για μια νέα εν Χριστώ ζωή, με τα Αγια και Σωτήρια Μυστήρια της Εκκλησίας μας, με πίστη και ειλικρινή Μετάνοια, κοντά σ' έναν Πνευματικό Οδηγό-Εξομολόγο, σαν χειραγωγό και Μεσίτη προς το θεό και ας μη βρίσκουμε προφάσεις εν αμαρτίαις.

Πρέπει να ξέρουμε ότι όσα αμαρτήματα εξομολογούμαστε, δε θα μπορούν οι πονηροί δαίμονες να γνωρίζουν και να τα  αποκαλύπτουν την ευλογημένη ημέρα της εξόδου της ψυχής από το σώμα μας.

Επιτρέψτε μου να αναφέρω στην αγάπη σας και μια προσωπική εμπειρία σχετική με τα θέμα του φυλλαδίου.

Όταν ήμουν παιδάκι, ή ευσεβής μητέρα μου, εκτός από τις συμβουλές πού μου έδινε, να έχω στην ψυχή μου το Φόβο του θεού, να Εκκλησιάζομαι, να Εξομολογού­μαι, να Κοινωνώ των Άχραντων Μυστηρίων και να ζω ενάρετη ζωή, μας έλεγε και πολλές εμπειρίες της από τη ζωή, για πνευματικά θέματα. Μια απ' αυτές είναι και ή πιο κάτω την οποία, εν συντομία θα σας αφηγηθώ.

Στη γειτονιά του πατρικού μας σπιτιού, ζούσε μια γυναίκα με σύζυγο και παιδία και σύχναζε κάπου στο σπίτι μας. Πολλές φορές άνοιγε την καρδιά της στη μητέρα μου αλλά και στις γειτόνισσες και τις έλεγε τα προβλήματα και τα αμαρτήματα της. Ή γυναίκα αύτη δε ζούσε Εκκλησιαστική και Μυστηριακή ζωή, κοίταζε μόνο τα του σπιτιού της. Κάποια στιγμή όμως, έφτασε και ή ώρα του θανάτου και άρχισε να ψυχορραγεί. Ή μητέρα μου παρούσα στο σπίτι της για να σνμπαρασταθή τους οικείους. Το θέαμα φρικτό. Ή ψυχή δεν έβγαινε και ή γυναίκα συνεχώς παρακαλούσε απελπισμένα και  φώναζε: πάρτε τα σκυλιά από την αγκαλιά μου, διώξτε τα σκυλιά και  συνεχώς επαναλάμβανε το ίδιο μέχρι που βγήκε ή ψυχή της, μετά από μεγάλη ταλαιπωρία. Εμείς βέβαια δε βλέπαμε σκυλιά, έλεγε ή μητέρα μου.  Πιστεύω να καταλάβατε αδελφοί μου, γιατί είχε τόσο δύσκολο θάνατο και ή ψυχή δεν έβγαινε, με παρόντες τους δαίμονες. Γιατί ποτέ δεν είχε Εξομολογηθεί και δε ζούσε Εκκλησιαστική και Μυστηριακή ζωή, ήταν δε φορτωμένη με πολλές και θανάσιμες αμαρτίες, ιδιαίτερα με εκτρώσεις, σκότωνε τα παιδία πού της χάριζε ο θεός, όπως ή ίδια ομολογούσε στις γειτόνισσες. Θεωρήσαμε καλό να γράψουμε την επίκαιρη αύτη περίπτωση γιατί έχει σχέση με την αφήγηση του Μοναχού Γρηγορίου την οποία θα διαβάσετε στην συνέχεια. Αγαπητοί Πατέρες και αδελφοί. Δεχθείτε, παρακαλώ, το παρόν φυλλάδιο με Πίστη και Ταπείνωση και προ πάντων μην πάρετε στ' αστεία το Σωτήριο Όραμα του Γρηγορίου Μοναχού. Να μην α­φήνουμε τη Μετάνοια και τη Σωτηρία μας για την τε­λευταία ώρα της ζωής μας, και να μην ξεχνούμε ότι, μετά θάνατον ουκ εστί μετάνοια. Να αγαπήσουμε μετά από το θεό, την Ψυχή μας και τη Σωτηρία μας, περισσότερο απ' όλα, στη γη και στον ουρανό και τότε να εί­στε σίγουροι ότι εκπληρώσαμε την αποστολή μας, εδώ στην γη σαν Εικόνες του θεού πλασθέντες, γιατί έτσι κερδίσαμε και το καθ' ομοίωσιν, πού είναι ο αγιασμός και ή κατά χάριν θέωσις του ανθρώπου.

Εύχεσθε υπέρ του αναξίου δούλου του θεού  Μιχαήλ ιερέως  Πνευματικού

 

ΔΙΗΓΗΣΙΣ

Της θεωρίας την οποίαν έγραψα, εγώ ο ταπεινός Γρηγόριος και Μαθητής του αγίου Βασιλείου του νέου.  Ο Αγιότατος Πατέρας μας Βασίλειος έζησε τον καιρό του Βασιλέως Λέοντος του Σοφού. Κατοικούσε κοντά στην Κωνσταντινούπολη και επειδή είχε πεθάνει ο Γέροντας μου, ζητούσα Πνευματικό Πατέρα, να με Οδηγεί στα Ουράνια.  Ο θεός, πού κάνει το θέλημα των φοβούμενων Αυτόν, μου φανέρωσε τον Αγιώτατο αυτόν Γέροντα και σύ­χναζα κοντά του, καθώς και άλλοι πολλοί και μας Δίδα­σκε, Ήταν και  κάποια πολύ ηλικιωμένη γυναίκα, καλόγνωμη και διακονούσε πολύ τον Άγιο, και ο Άγιος είχε πολλή συμπάθεια στην ηλικιωμένη αυτή γυναίκα, γιατί ήταν ευλαβής και θυσιάζονταν για την αγάπη του Χρί­στου. Αύτη λοιπόν, ή τίμια γερόντισσα Θεοδώρα, πέθανε μετά από λίγα χρόνια και όλοι οι μαθηταί του Αγίου λυ­πήθηκαν, μάλιστα εγώ ο Γρηγόριος πιο πολύ, γιατί πο­λύ με αγαπούσε.

Ενοχλούμενος πολλές φορές από το λογισμού έλεγα, άραγε σώθηκε ή Θεοδώρα; Ρωτούσα το Γέροντα πολλές φορές, να μάθω κάτι για τη Θεοδώρα και δε μου απα­ντούσε. Εγώ όμως, βασανιζόμενος συνεχεία από τέτοιους λογισμούς, δεν έπαυα να τον ρωτώ και να τον ενοχλώ για τη Θεοδώρα.    Μια μέρα, χαμογελώντας μου λέγει: θέλεις τεκνών, να Ίδης τη Θεοδώρα; Εγώ του είπα: Και πώς είναι δυνατόν Πάτερ μου να δω τη Θεοδώρα, ή οποία προ πολλού πέθανε και βρίσκεται στην άλλη ζωή; Ο Άγιος μου είπε: Αυτό το βράδυ θα δης τη Θεοδώρα. Εγώ απορούσα σκεφτόμενος, που και πώς θα την δω, και αφού έβαλα μετάνοια, ασπάσθηκα το δεξί του χέρι και αναχώρησα, συλλογιζόμενος τους λόγους του Γέροντα.

Τη νύχτα λοιπόν, ενώ κοιμόμουν, βλέπω ένα νέο και μου λέει: Σήκω και έλα κοντά στο Γέροντα σου, για να ποτέ μαζί να δήτε τη Θεοδώρα. Εγώ όταν άκουσα αυτό, μου φάνηκε πώς αμέσως σηκώθηκα και πήγα στο κελί του Αγίου, όμως δεν τον βρήκα και αφού ρώτησα, μου είπαν ότι πηγαίνει να δη την υποτακτική του Θεο­δώρα. Όταν άκουσα αυτό, λυπήθηκα πού δεν τον πρόφθασα ένας άνθρωπος όμως μου έδειξε το δρόμο και μου είπε: Τρέξε και θα προφθάσεις το Γέροντα σου.

Εγώ έτρεχα και μου φαινόταν πώς πήγαινα στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών. Ξαφνικά βρέθηκα σ' ένα πολύ στενό και ανηφορικό μέρος. Ανεβαίνοντας με πολύ κόπο και φόβο, έφτασα σε μια ωραία πόρτα κλεισμένη, κοίταξα από μία χαραμάδα μήπως δω κανέναν και τον παρακαλέσω να μου ανοίξη. Βλέπω δύο γυναίκες, πού καθόταν και συνομιλούσαν τότε είπα στη μία: Κυρα, τί­νος είναι αυτό το ωραίο παλάτι; Και αυτή μου είπε: Του Οσίου Πατρός μας Βασιλείου, και πριν από λίγη ώ­ρα ήρθε και επισκέφθηκε τα πνευματικά του τεκνά.

Εγώ μόλις άκουσα αυτό, χάρηκα παρά πολύ και  την παρακαλούσα να μου ανοίξη να μπω μέσα γιατί και εγώ πνευματικό του παιδί είμαι. Της είπα, ότι πολλές φορές ήρθα εδώ με το Γέροντα μας. Και εκείνη μου είπε: Εσύ δεν ξανάρθες εδώ και ούτε σε γνωρίζουμε, γι’ αυτό φύγε από εδώ χωρίς την άδεια της κυρίας Θεοδώρας δεν εί­ναι δυνατόν να έρθει κανείς εδώ. Αυτά τα παλάτια είναι του Όσιου Πατρός Βασιλείου και τα χάρισε στην υπο­τακτική του Θεοδώρα και χωρίς την άδεια της, δεν είναι δυνατόν να έρθει κανείς εδώ. Εγώ μόλις άκουσα για τη Θεοδώρα, πήρα θάρρος και άρχισα να χτυπώ και να φωνάζω. Ή Θεοδώρα όταν άκουσε τις φωνές, πλησίασε στην πόρτα, για να δη ποιος ήταν πού χτυπούσε και φώ­ναζε.

Μόλις με είδε, αμέσως λέει στις γυναίκες: Ανοίξτε γρήγορα, γιατί αυτός είναι ο κύριος Γρήγορος ο αγαπημένος γιος του Πατρός μας. Οι γυναίκες άνοιξαν τις πόρτες και μπήκα. Τότε έτρεξε ή Θεοδώρα με αγκάλιασε χαρούμενη λέγοντας: Κύριε Γρηγόριε, ποιος σε έφερε ε­δώ; Μήπως πέθανες και αξιώθηκες να έρθεις στο καλορίζικο αυτό μέρος και στην αιώνια ζωή; Εγώ απορούσα και δεν ήξερα τι να πω, γιατί δεν μου φαινόταν δράμα, αλλά πραγματικότητα. Λοιπόν της είπα: Κυρία και  μητέρα μου δεν πέθανα, αλλά βρίσκομαι ακόμη στην πρόσκαιρη ζωή, πλην όμως με την ευχή και  βοήθεια του Πατρός μας έφθασα εδώ να σε δω και να μάθω σε ποια κατάσταση και σε ποιο μέρος βρίσκεσαι. Πώς υπέμεινες τη βία του θανάτου; Πώς πέρασες τα πονηρά δαιμόνια του αέρος; Και πώς ξέφυγες από τις πανουργίες τους. Γιατί ξέρω καλά, έτι σε λίγο, στο τέλος της ζωής μου, θα περάσω και εγώ αυτά.

Εκείνη μου απάντησε: ’Ω παιδί μου, αγαπημένε Γρηγόριε, πώς να σου διηγηθώ τον κίνδυνο και το φόβο πού υπέμεινα όταν ήταν να χωριστή ή ψυχή μου από το σώμα; Πώς να σου εξηγήσω τους πόνους και τις στενα­χώριες πού υπέφερα μέχρι να χωριστή ή ψυχή μου από το σώμα; Τους πόνους αυτούς τους παρομοιάζω, σαν ο ζωντανός να ριχτή μέσα στη φωτιά γυμνός και  να κατα­καίεται και  να σπαράσσεται από τους πόνους και λίγο-λίγο να λιώνει, μέχρις ότου αναχώρηση ή ψυχή από το σώμα. Τόσο πικρός παιδί μου είναι ο θάνατος, πολύ περισσότερο του αμαρτωλού όπως ο δικός μου. Για τους δικαίους δεν ξέρω παιδί μου, τι είδους είναι, γιατί εγώ ή ταλαίπωρη ήμουν αμαρτωλή. Όταν ψυχομαχούσα, έβλεπα γύρω-γύρω από το κρεβάτι μου, να στέκονται πολ­λοί μαύροι και άσχημοι, οι οποίοι ανακατεύονταν και ταράσσονταν, έτριζαν τα δόντια τους εναντίον μου και γάβγιζαν σαν σκύλοι και λύκοι και έβγαζαν διάφορων ζώων φωνές, βροντώντας, λυσσώντας και μουγκρίζοντας σαν βόδια, στρέφοντας τα αγρία βλέμματα και σκοτεινά πρόσωπα τους και με φοβέριζαν, των οποίων και μόνη ή εμφάνιση, ήταν δραματικότερη από κάθε κόλαση και όχι μόνον αυτά, αλλά το χειρότερο ήταν, πού δε μπορού­σα να ξεφύγω από το να τους βλέπω. Ενώ γύριζα τα μάτια μου, πότε απ' εδώ, πότε απ’ εκεί, για να μην τους βλέπω, ήταν όμως αδύνατο να ξεφύγω την όψη τους και τις φωνές τους. Διότι οπού και αν γυρνούσα τα μάτια μου, τους έβλεπα. Ενώ αυτά πάθαινα και στεναχωριόμουν, ξαφνικά βλέπω, δυο πολύ λαμπρούς νέους χαρού­μενους με χρυσά μαλλιά και έλαμπαν σαν την ήλιο, ντυμένοι με φορέματα πού άστραφταν.  

Οι νέοι αυτοί, στάθηκαν στο δεξί μέρος του κρεβατιού μου και μιλούσαν μυστικά. Ένας από αυτούς τους ωραίους νέους, άρχισε να φοβερίζει με αυστηρή, αλλά πολύ γλυκιά φωνή, εκείνους τους μαύρους, λέγοντας προς αυτούς: Άδικοι και βρωμεροί, πονηροί δαίμονες, για ποιο λόγο φθάνετε την ώρα του θανάτου στους αν­θρώπους; Γιατί τους ταράσσετε και τους συγχύζεται με τις φλυαρίες σας και τις άγριες φωνές σας; Ω κακοί και αγριοπρόσωποι, μη χαίρεστε πολύ, γιατί εδώ δεν έχετε καμία δικαιοδοσία, μόνον όπως ήρθατε, έτσι και θα φύ­γετε καταντροπιασμένοι. Αυτά και αλλά παρόμοια έλεγε εκείνος ο λαμπρότατος νέος με γλυκιά φωνή. Εκείνοι έφερναν στη μέση, όλες τις κακές πράξεις μου από τα νιάτα μου, είτε με λόγια, είτε με έργα, φλυαρούσαν και φώναζαν όλα μου τα αμαρτήματα και αλλά πολλά και ε­γώ έτρεμα και περίμενα το θάνατο. Τότε ήρθε και ένας χόντρος βάρβαρος, του Οποίου ή μορφή ήταν σαν το οργισμένο λιοντάρι, και ήταν φορτωμένος με διάφορα σιδηρένια εργαλεία, αυτός φέρνει το θάνατο κάθε ανθρώπου. Μόλις ή ταπεινή μου ψυχή είδε εκείνον τον τύραν­νο, κυριεύτηκε από φόβο και τρόμο.  Τότε οι δύο νέοι λένε στον τύραννο εκείνο: Τι στέκεσαι; Λύσε τα δεσμά του σώματος και μην της δώσης πο­λύ πόνο, δεν έχει πολλά και μεγάλα αμαρτήματα.  'Αφού γέμισε λοιπόν ένα ποτήρι ο τύραννος, μου το έδωσε να το πιω, εγώ μη θέλοντας το ήπια και αμέσως βγήκε ή ψυχή μου από το σώμα με τρομερή βία. Ήταν τόσο πικρό και άνοστο το ποτό, όπου μη υποφέροντας την πικράδα, βγήκε ή ψυχή από το σώμα μου. Τη στιγ­μή πού έβγαινε, την πήραν οι νέοι εκείνοι και  την περι­τύλιξαν με τα επανωφόρια τους, εγώ παρατηρούσα το σώμα μου το νεκρό και θαύμαζα, γιατί μου φαινόταν, όπως κάποιος ρίχνει το ρούχο του στη γη και στέκεται και το κοιτάζει, έτσι το έβλεπα και  θαύμαζα δεν ήξερα ότι συμβαίνουν όλα αυτά, τη στιγμή του θανάτου στον ταλαίπωρο άνθρωπο.   Ενώ με κρατούσαν οι Άγγελοι, τους περικύκλωσαν οι άγριοι και ανελεήμονες δαίμονες και με δυνατή φωνή έλεγαν: Αυτή £χει πολλά αμαρτήματα, τα οποία έχουμε γραμμένα και  είναι ανάγκη να μας απαντήσετε για όλα αυτά.  Οι Άγιοι Άγγελοι, εξέταζαν, τι καλό έκανα στη ζωή μου, το παρουσίαζαν και το λογάριαζαν, γιατί και ε­γώ ή πτωχή έκανα το κατά δύναμη για την ψυχή μου. Έβλεπαν εάν έδωσα σε κανέναν πού πεινούσε ψωμί, ή κάποιον πού διψούσε τον πότισα, ή αν επισκέφτηκα άρρωστο, ή φυλακισμένο, ή δέχτηκα ξένο και τον ανάπαυσα ή εάν πήγαινα στην Εκκλησία και στεκόμουν με φόβο θεού και  ευλάβεια, ή εάν έβαλα λαδί σε καντήλια με εικόνες, ή συμφιλίωσα κάποιον πού είχε έχθρα με τον πλησίον του, ή έκλαιγα για τις αμαρτίες μου, ή με έβρισε κάποιος και υπέμεινα ή αν έδωσα καλό παράδειγμα στους ανθρώπους για να κάνουν το καλό' ή αν παρηγόρησα απελπισμένο για να έχει υπομονή και να ελπίζει στο θεό και να κάνη θεάρεστα έργα, αν νήστευα για την αγάπη του θεού και της ψυχής μου, αν εγκρατεύθηκα από ψέματα και όρκους και λόγια υβριστικά και  γενικά όλα τα καλά πού έκανα στον κόσμο, τα ζύγιζαν με τις α­μαρτίες μου και τα διόρθωναν. Για όλα αυτά, δυσαρε­στούνταν οι δαίμονες, εξαγριώνονταν εναντίον μου και μάχονταν με τους Αγγέλους, δοκιμάζοντας πάντοτε να με αρπάξουν από τα χέρια τους και να με ρίξουν στον άχαρο Άδη.

Μετά από αυτά, βλέπω τον Αγιότατο Γέροντα μας Βασίλειο με τη δύναμη της Θείας Χάρης πού είχε και λέγει στους Αγγέλους: Κύριοι μου, αυτή ή ψυχή μου έκανε πολλές υπηρεσίες και με ανάπαυσε στα γηρατειά μου, γι’ αυτό παρακάλεσα το θεό γι’ αυτήν και μου την χάρισε ή ευσπλαχνία Του. Αυτό να το δεχτείτε, και κάτι ακόμη, όταν περνάτε τα εναέρια τελώνια, πληρώστε τα χρέη της, για να την εξαγοράσετε από τους δαίμονες  για­τί εγώ με τη Χάρη του θεού είμαι πολύ πλούσιος, εις τα ουράνια και θεϊκά Χαρίσματα, αυτά τα μάζεψα, από τους πολλούς κόπους και ίδρωτες και της τα χαρίζω για να εξαγορασθεί.

     Μου φάνηκε πώς ήταν μια σακούλα γεμάτη φλουριά. Μόλις έδωσε αυτά στους Αγγέλους έγινε άφαντος. Όταν είδαν όλα αυτά εκείνοι οι μαύροι, έμειναν άφωνοι, χωρίς να μπορούν να δικέ μολογήσουν την κακία τους και αφού έμειναν πολλή ώρα σε σύγχυση, απελπισμένοι και μουγκρίζοντας, αναχώρησαν από μας.  Μετά από αυτά, ήρθε πάλι Ο Άγιος Γέροντας μας, φέρνοντας πολλά αγγεία γεμάτα από Άγιο Λαδί, τα οποία κρατούσαν ωραιότατοι νέοι με χρυσά μαλλιά και διέταξε να τα ανοίξουν και να τα ρίξουν ένα προς ένα, όλα επάνω μου. Όταν τα έριξαν όλα αυτά επάνω μου, γέμισα από μία θαυμαστή και  ουράνια ευωδιά και αφού κα­θαρίστηκα, έγινε το πρόσωπό μου λαμπρό και  ευγενικό, έβλεπα τον εαυτό μου και ήμουν όμορφη και άσπρη σαν το χιόνι και γέμισα από μια θεϊκή Χαρά.

Τότε είπε Ο Άγιος Γέροντας μας προς τους νέους: Κύριοι μου, αφού κάνετε όσα χρήσιμα πρέπουν στην ψυ­χή αυτή, να τη φέρετε στην Ουράνια Κατοικία, την ο­ποία μου έχει ετοιμάσει ο θεός, για να μένω με τα πνευματικά μου παιδία. Και αναχώρησε από μας. Τότε ύψω­σαν οι Άγγελοι τα Χρύσα φτερά τους και πέταξαν στον αέρα, μέσα στα σύννεφα, και κρατώντας με ανεβαίναμε ανατολικά για να αντιμετωπίσουμε:

1. Το Τελώνιον της καταλαλιάς

Εδώ συναντήσαμε το τελώνιο της καταλαλιάς, δηλα­δή της κατακρίσεως, στο οποίο ήταν μια συγκέντρωση μαύρων και  καθόταν ο αρχηγός τους με πολλή πονηριά, σ’ αυτό αμέσως σταθήκαμε. Πίστεψε με παιδί μου Γρηγόριε, ότι όσους κατέκρινα στη ζωή μου, μου απεκάλυψαν τα πρόσωπα και  την ώρα μέχρι και μία λέξη ακόμη, μου την φανέρωσαν και ζητούσαν να δικαστώ όχι μόνο για τα αληθινά, σε πολλά με συκοφαντούσαν από την πονηριά τους. Και εάν είπα κάποιο λόγο με άλλο σκοπό, και αυτόν σαν κατάκριση τον λογάριαζαν. Π.χ., εάν είπα κάτι από αγάπη, ή με σκοπό να διορθωθεί αυτός πού έπεσε σε σφάλμα, σε όλα αυτά ρωτούσαν τους Αγγέλους να απα­ντήσουν. Οι Άγγελοι τους απαντούσαν μόνο στα αληθινά και τους πλήρωναν από εκείνα πού μου είχε χαρίσει ο Γέροντας μας και έτσι φύγαμε αμέσως από αυτούς.

2. Τελώνιον της βρισιάς

Και  ανεβαίνοντας λίγο ακόμη, μας συνάντησε το Τε­λώνιο της βρισιάς και  αφού ξοδέψαμε και σε κείνο, όπως και  στο πρώτο, αναχωρήσαμε ανενόχλητοι, με τις ευχές του Πατρός μας. Ανεβαίνοντας συνομιλούσαν οι Άγγελοι και  έλεγαν: Αλήθεια μεγάλη ωφελεία και  Χάρη βρήκε αυτή ή ψυχή, από τον αγαπημένο δούλο του θεού Βασίλειο διαφορετικά θα είχαμε στεναχωρεθή πο­λύ από τα τελώνια αυτά.

3. Τελώνιον του φθόνου

Ενώ συνομιλούσαν αυτά οι Άγγελοι, φθάσαμε στο τελώνιο του φθόνου και επειδή δεν είχαν, με τη Χάρη του θεού, εκείνοι οι άγριοι μαύροι, καμία κατηγορία να μου πουν, αναχωρήσαμε χαρούμενοι. Παρ' έλα αυτά, έτριζαν τα δόντια τους με πολλή κακία και θυμό ενα­ντίον μου και  αν ήταν δυνατόν να με καταπιούν.

4. Τελώνιον του ψεύδους

Και ανεβαίνοντας σε πολύ ύψος, συναντήσαμε το τε­λώνιο του ψέματος, στη οποίο ήταν πολύ μαύροι, πού τα πρόσωπα τους ήταν πολύ άσχημα και μισητά. Ο αρχηγός τους καθόταν με πολλή υπερηφάνεια και μόλις μας είδαν, άρχισαν να έρχονται σαν ληστές προς το μέρος μας, τρέχοντας με φωνές και ταραχή και έφερναν πολλές αποδείξεις με πολλά ψέματα τα οποία, σαν ανόητη πολλές φορές μίλησα και έκρυψα την αλήθεια στην παιδική μου ηλικία. Αυτοί παρουσιάζοντας αυτά τα ψέματα, τον καιρό πού τα είπα, τη θέση, την υπόθεση και στα πρόσωπα πού τα είπα, για το κάθε ψέμα, ζη­τούσαν δίκη. Πλην όμως οι Άγγελοι έκαναν, ότι και στα αλλά, με την ελεημοσύνη του Πνευματικού μας Πατέρα προς εμένα, έτσι ελευθερωθήκαμε και  από αυτούς.

5. Τελώνιον του θύμου και της οργής

Και αφού ανεβήκαμε λίγο ακόμη, φθάσαμε στο τε­λώνιο του θυμού και της οργής.

Εδώ βρήκαμε συγκέντρωση πολλών μαύρων και ο αρχηγός τους καθότανε, σαν είδωλο πολύ εξαγριωμένος και πρόσταξε με Οργή και φωνή τόσο άγρια, οπού δεν μπορέσαμε να διακρίνουμε τι έλεγε στους δαίμονες πού βρίσκονταν εκεί. Αυτοί γεμάτοι κακία, δαγκάνονταν και τρώγονταν μεταξύ τους, σαν σκυλιά λυσσασμένα και φώναζαν σαν αγρία θηρία.    Μας έβλεπαν με μεγάλη κακία και με εξέταζαν όχι μόνο σε όσα αληθινά με οργή και  θυμό, μάλωνα με κανέναν ή με άγριο βλέμμα τον έβλεπα, αλλά και  όσα μι­λούσα με αγάπη και  συμβούλευα τα παιδία μου ή τα τι­μωρούσα και Οργιζόμουν εναντίον τους.   Όλα αυτά λέγω, ένα προς ένα μου τα αποκάλυπταν, ή ακόμη αν είχα φοβερίσει κανέναν και έφευγε δυσαρεστημένος, ή είχα έχθρα και κρατούσα κακία εναντίον κάποιου. Ο,τι φέρσιμο και κίνηση είχα κάνει τα ίδια σχέδια και κινήσεις έκαμναν και αυτοί, τρέχοντας ενα­ντίον μας και αναφέροντας τα Ονόματα των ανθρώπων, την εποχή και  τις ίδιες λέξεις καθαρά, όπως τις έλεγα ε­γώ όταν θύμωνα. Αφού πληρώσαμε όμως και εκεί το χρέος, αναχωρήσαμε.

 

6. Το Τελώνιον της υπερηφάνειας

Ανεβαίνοντας ακόμη λίγο, μας συνάντησε το τελώ­νιο της υπερηφάνειας και ψάχνοντας μήπως βρουν τίπο­τε να με κατηγορήσουν, δεν βρήκαν, επειδή ήμουν φτω­χή και δεν μπορούσα να περηφανευτώ, έτσι περάσαμε και αυτούς χωρίς έξοδα και κόπους.

7. Το Τελώνιο της βλασφημίας

Πιο ψηλά ήταν το τελώνιο της βλασφημίας και ο αρχηγός τους καθόταν με πολύ αγριότητα. Αμέσως μόλις μας είδαν έτρεχαν εναντίον μας εξαγριωμένοι, τρίζο­ντας τα δόντια με σκληρότητα και βλαστημούσαν και έκαμναν διάφορα σχέδια. Με φοβέριζαν και εγώ έτρεμα. Επέμειναν ότι είχα βρίσει τρεις φορές στα νιάτα μου. Οι Άγγελοι έφερναν αποδείξεις της μετανοίας μου και τις Εξομολογήσεις μου και αφού πληρώσαμε όσα έπρεπε, φύγαμε.

8. Το Τελώνιο της φλυαρίας και μωρολογίας

Ανεβαίνοντας συναντήσαμε το τελώνιο της μωρολο­γίας και φλυαρίας, μας ζητούσαν να απαντήσουμε σε όσες φλυαρίες και αισχρές μωρολογίες μου, τις οποίες εί­πα από τα νιάτα μου και για τα σατανικά τραγούδια, όλα τα επαλήθευαν ως αληθινά. Και να απαντήσω δεν ήξερα, αλλά απορούσα πώς τα θυμόταν, ενώ εγώ από την πολυκαιρία τα είχα ξεχάσει. Αφού πληρώσαμε και εκεί το ανάλογο, αναχωρήσαμε.

9. Τελώνιο τόκου και δόλου

Συνεχίζοντας ανεβαίναμε το άγνωστο και σκοτεινό φοβερό μονοπάτι, εδώ φθάσαμε στο τελώνιο του τόκου και του δόλου, το οποίο εξετάζει τους τοκογλύφους και   κείνους πού γελούν τους άλλους και τους παίρνουν την περιουσία τους. Αρχισαν λοιπόν και με εξέταζαν, αν ξεγέλασα κανέναν και του πήρα τα πράγματα του. Επειδή όμως δε μπορούσαν τίποτε να αποδείξουν, έτριζαν τα δόντια τους και με φοβέριζαν.

10. Τελώνιον της οκνηρίας και του ύπνου

Αναχωρήσαντες απ' εκεί και ανεβαίνοντας εκείνο το μονοπάτι, του οποίου το μάκρος, ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να μέτρηση, φθάσαμε στο τελώνιο της οκνηρίας και του ύπνου.

Εξέταζαν αυτοί, εάν κοιμόμουν και  τεμπέλιαζα να σηκωθώ να πάω στην Εκκλησία, ή αν από την τεμπελιά μου και  την αμέλεια, δεν έκανα το καλό οπού μπορούσα να κάνω, αλλά με τη βοήθεια του θεού, δεν είχα φταίξιμο σ' αυτά και περάσαμε απ' αυτό ελεύθερα.

11. Τελώνιον της φιλαργυρίας

Αναβαίνοντας, συναντήσαμε το τελώνιον της φιλαρ­γυρίας, στο οποίο είχε πολύ ομίχλη και σκοτάδι, αφού  εξέτασαν αυτοί οι μαύροι, δε με βρήκαν ένοχη, επειδή ήμουν σ' όλη τη ζωή μου πτωχή, φύγαμε και  από εκεί ανενόχλητοι.

12. Τελώνιον της μέθης

Συνεχίζοντας την ανάβαση μας, φθάσαμε στο τελώ­νιο της μέθης. Εκεί μας περίμεναν σαν άρπαγες λύκοι, ζητώντας να καταπιούν κάποιον, αλλ’ επειδή δεν έχουν εξουσία από το Θεό να εξετάζουν όλες τις ψυχές, ήρ­θαν οι Άγγελοι πού με συνόδευαν και εξέταζαν το κρασί πού ήπια σ' όλη μου τη ζωή, οι δαίμονες φώναζαν: Δεν ήπιες τόσα ποτήρια κρασί στην τάδε γιορτή; Εκεί δε βρίσκονταν οι τάδε και οι τάδε; Δεν μέθυσες την τάδε ήμερα; Δεν ήπιες όταν πήγες στον τάδε άνθρωπο και στην τάδε γυναίκα αλλά τόσα ποτήρια κρασί και ήταν παρόντες οι τάδε άνθρωποι; Αυτά και αλλά παρόμοια μου έλεγαν και δοκίμαζαν να με αρπάξουν σαν αγρία θηρία. Όλα όσα μου έλεγαν, ήταν αληθινά. Οι άγγελοι έφερναν και αυτοί στη μέση τα κατορθώματα και τα καλά μου έργα, δίνοντας και εκεί μερική πληρωμή από εκείνα πού μου χάρισε ο Γέροντας μας, μας άφησαν και  φύγαμε.  Ανεβαίνοντας μου έλεγαν οι Άγγελοι πού με συνόδευαν. Βλέπεις πόσο μεγάλο κίνδυνο έχει ή ψυχή μέχρι να πέραση τα ακάθαρτα δαιμόνια και εναέρια τελώνια;

Εγώ τους απάντησα: Ναι, Κύριοι μου. Μεγάλος κίνδυνος στις ελεεινές ψυχές και πιστεύω, ότι δεν μπορεί να τα περάσει κανείς χωρίς ταραχή. Νομίζω, ότι κανένας από τους ανθρώπους πού ζουν, δεν γνωρίζει αυτά πού συμβαίνουν στην ψυχή. Αλίμονο, τι περιμένει την κάθε ψυχή, μετά τον θάνατο και εμείς αμελούμε και δεν τη φροντίζουμε οι ανόητοι!     Απάντησαν όμως οι Άγγελοι, ότι οι Γραφές αναφέρονται σ' όλα αυτά, αλλά ή πολυτέλεια, ή καλοπέραση, ή ευχαρίστηση και ή ανάπαυση του κόσμου, τυφλώνουν τους ανθρώπους και δεν τα βλέπουν, ούτε τα σκέφτονται, ζουν, σαν να μην πεθάνουν ποτέ και  αμελούν τα καλά έργα, Ιδιαίτερα την αγάπη και  την ελεημοσύνη, ή οποία μπορεί να βοηθήσει την ψυχή περισσότερο, από τα άλλα καλά έργα και να πέραση τα τελώνια χωρίς ενόχληση. Αυτοί όμως είναι λίγοι. Αλίμονο σ' αυτούς πού δεν έχουν καλά έργα διότι έρχεται ξαφνικά ο θάνατος δικαιολογημένα και επειδή πρέπει να περάσουν απ' εδώ (από τα τελώνια), τους αρπάζουν οι δαίμονες και αστρα­πιαία τους κατεβάζουν στους σκοτεινούς και βρωμερούς τόπους του Άδη και τους φυλάγουν εκεί μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας και  φοβέρας Κρίσεως. Αυτά λοιπόν θα πάθαινες και συ, εάν έλειπε ή Ευσπλαχνία του θεού και η ελεημοσύνη του δούλου του θεού Βασιλείου του Πνευματικού σου.

13. Τελώνιον της μνησικακίας

Λέγοντας αυτά και  ανεβαίνοντας, συναντήσαμε το τελώνιο της μνησικακίας, το οποίο εξετάζει εκείνους πού έχουν έχθρα με το γείτονα τους και  δε θέλουν να συγχωρεθούν, σύμφωνα με την εντολή του θεού πού λέει, Εκείνος πού σου έφταιξε συγχώρησε τον. Πλησιάζοντες δε προς εκείνο το καταραμένο τελώνιο, πήδη­ξαν οι δαίμονες, σαν ληστές επάνω μου, ζητώντας στα βιβλία τους να βρουν κανένα φταίξιμο, αλλά με τη Χάρη του θεού δε βρήκαν τίποτε και καταντροπιασθέντες, φώναξαν. Ξεχάσαμε να τα γράψουμε, και αλλά τέτοια ψέματα. Έτσι αναχωρήσαμε από εκεί χωρίς να πληρώ­σουμε τίποτε. Επειδή είχα πάρει θάρρος ρώτησα, τους Αγγέλους: Που τα ξέρουν αυτοί οι άδικοι, τα παραπτώ­ματα του κάθε ανθρώπου;  Και απάντησε ο ένας: Δε γνωρίζεις, ότι μετά τι βάπτισμα κάθε Χριστιανός, παίρνει έναν Άγγελο μαζί του, σαν Φύλακα, χωρίς να τον βλέπει και  τον οδηγεί στο καλό και  γράφει όλα τα καλά του έργα; Το ίδιο τον ακο­λουθεί και  ένας διάβολος και γράφει τις κακές του πράξεις και  μόλις αμαρτήσει, αμέσως ειδοποιεί το τελώνιο, στο οποίο ανήκει ή αμαρτία, π.χ. όταν κλέψει, στη τελώ­νιο της κλεψιάς, όταν βλασφημήσει στο τελώνιο της βλασφημίας, όταν πρόνευση, στο τελώνιο της πορνείας. Έτσι κάθε τελώνιο γράφει τις ανάλογες αμαρτίες και όταν ή ψυχή περνάει απ' αυτά, εμποδίζεται και  ρίχνεται στην Άδη και  κατοικεί εκεί, μέχρι να έρθει ή φοβερή ημέρα της Κρίσεως. Πλην όμως εάν είναι περισσότερα τα καλά έργα της ψυχής, τα Οποία θα παρουσίαση Ο Φύλακας Άγγελος, περνά. ελεύθερα μέχρι να συνάντηση το επόμενο τελώνιο. Αυτά όλα γίνονται στους Ορθόδοξους Χριστιανούς, πού βαδίζουν το Δρόμο του Χρίστου, ενώ στους ασεβείς, αλλόθρησκους και  αιρετικούς, δεν κρα­τούν λογαριασμό, ούτε καν τους ενδιαφέρει και  ούτε νοιάζονται να τους βάλλουν να αμαρτήσουν, επειδή αμαρτάνουν από μόνοι τους.

14. Τελώνιον της μαγείας και γοητείας

Αφού αφήσαμε το τελώνιο της μνησικακίας, φθάσαμε στο τελώνιο της μαγείας και  γοητείας, το οποίο εξετάζει τους μάγους και  τους γόητες.  Αυτά τα δαιμόνια είχαν μορφές σαν θηρία, σαν φί­δια, σαν σκυλιά, σαν βόδια αγρία και  από διάφορων λο­γιών ζώων, τις πιο άσχημες μορφές. Αλλά με τη βοήθεια του θεού, επειδή δεν είχα τίποτε γι' αυτά να με εξετάσουν, ούτε καν ένα λόγγων να μας πουν, φύγαμε. Έτσι ανεβαίνοντας πάλι ρώτησα τους Αγγέλους λέγοντας. Με τι τρόπο μπορεί στον κόσμο να συγχωρηθούν τα αμαρτή­ματα του ανθρώπου και  να σβηστούν από τα βιβλία των εναέριων δαιμονίων; Και  μου απάντησαν: Όλα αυτά μπορεί να σβηστούν και  να συγχωρεθούν, όταν ο άνθρωπος Μετανοήσει και  Εξομολογηθεί τις αμαρτίες του και  κάνει τον κανόνα του Πνευματικού του και  πάρει την συγ­χώρηση. Τότε αμέσως και  από τα βιβλία των δαιμόνων σβήνονται. Εάν όμως κάνει κανείς αμαρτίες, όπως έκανες εσύ και  ντραπεί να Εξομολογηθεί τις αμαρτίες του και νο­μίσει ότι τον φτάνει μόνον ή αποχή της αμαρτίας και  ή εξομολόγηση μόνο στο θεό, με την προσευχή μπροστά στις εικόνες, τότε δε συγχωρούνται οι αμαρτίες του, διότι ο Κύριος έδωσε τη Χάρη στους Απόστολους, να δένουν και να λύνουν στη γη τις αμαρτίες, οι δε Απόστολοι, έδωσαν τη Χάρη και  την ίδια εξουσία, στους Αρχιερείς και   Πνευματικούς. Και  θέλει ο Κύριος να φυλάγεται αυτό το Μυστήριο. Διότι Αυτός τους έδωσε εντολή και  είπε: ‘’Όσα αν δέστε επί της γης, εσταί δεδεμένα εν τοις Ουρανοίς και  όσα αν λύσητε επί της γης εσται λελυμένα εν τοίς ουρανοίς’’. Γι’ αυτό λοιπόν πρέπει εξάπαντος να Εξομολογηθεί ο άνθρωπος στον Πνευματικό και να κάνει τον κανόνα και έτσι να σβηστούν οι αμαρτίες του από τα βι­βλία των δαιμόνων. Και όταν δουν οι δαίμονες ότι σβήνο­νται από τα βιβλία τους οι αμαρτίες των ανθρώπων, συγχύζονται και αναστατώνονται και  βάζουν τα δυνατά τους, να τους ρίξουν σε αλλά μεγαλύτερα αμαρτήματα.

     Ή Εξομολόγηση και  ή Μετάνοια όμως νικούν τα εναέρια τελώνια και ξεπερνούν όλα τα εμπόδια. Πολλοί όμως φοβούνται το βαρύ κανόνα των αυστηρών Πνευματι­κών και μοιράζουν τα αμαρτήματα τους και  τα Εξομολο­γούνται από λίγα στον κάθε Πνευματικό για να αποφύ­γουν τον κανόνα. Οι τέτοιοι είναι ξεγελασμένοι, γιατί αυ­τή δεν είναι Μετάνοια, αλλά πονηρία. Οι άνθρωποι πρέπει να διαλέγουν τον καλό Πνευματικό και σε όλη τους τη ζωή να μην τον αλλάζουν χωρίς ανάγκη, αλλιώς δε μπορούν να γλιτώσουν τα εναέρια τελώνια.

15. Τελώνιον της γαστριμαργίας και πολυφαγίας

Ενώ ανεβαίναμε και  μιλούσαμε γι' αυτά και  αλλά παρόμοια, συναντήσαμε το τελώνιο της πολυφαγίας. Αυ­τοί οι δαίμονες, ήσαν παχύς, σαν τα γουρούνια, άγριοι και  δυνατοί περισσότερο από τους άλλους και  μόλις με είδαν, έτρεχαν επάνω μου γαυγίζοντες και  μου φανέρωσαν όλες τις κρυφοφαγίες και πολυφαγίες μου, τις οποίες από την παιδική μου ηλικία έκανα, τρώγοντας από τα ξημερώματα μέχρι το βράδυ χορταστικά καθώς και  εάν στις Σαρακοστές, έτρωγα από την πρώτη ώρα χωρίς προσευχή και εγκράτεια. Αυτά και  αλλά παρόμοια λέγοντες, με κατηγορού­σαν, ότι δεν κράτησα τις υποσχέσεις πού έδωσα στο Άγιο Βάπτισμα πού υποσχέθηκα να αρνηθώ αυτούς και  τα έργα τους, αλλ' εγώ πάλι έκανα τα θελήματα τους. Από το άλλο μέρος, οι Άγγελοι μάχονταν και  έφερναν, για να με βοηθήσουν, τα καλά μου έργα και  έτσι αναχωρή­σαμε απ' αυτούς.

16. Το τελώνιο της ειδωλολατρίας

Σύντομα φθάσαμε στο τελώνιο της ειδωλολατρίας και των διάφορων αιρέσεων. Αλλά ούτε λέξη μας είπαν και αναχωρήσαμε αμέσως απ’ εδώ.

17. Τελώνιον της αρσενοκοιτίας

Ανεβαίνοντας ακόμη λίγο, συναντήσαμε το τελώνιο της αρσενοκοιτίας, το οποίο εξετάζει τους αρσενοκοίτες(ομοφυλόφιλους). Ο αρχηγός τους, καθόταν ψηλά, σαν φοβερός δράκοντας, με άσχημο πρόσωπο, έχοντας στις διαταγές του, χίλια δαιμόνια, άλλαζε συχνά χίλιες μορφές, ποτέ γινόταν σαν δράκοντας, ποτέ σαν ποντίκι και  ποτέ σαν αγριόχοιρος εξαγριωμένος, ποτέ σαν θηριοψαρο της θάλασσας. Τριγύρω από αυτόν υπήρχε ακαθαρσία και  βρώ­μα ανυπόφορη και  ήταν επάνω σ’ ένα τραπέζι ξαπλωμένος για να αναπαύεται. Οι υπηρέτες του, οι οποίοι εξέταζαν τα αμαρτήματα, ήταν σαν αγάλματα και  έρχονταν εξαγριωμένοι κατά πάνω μου.  Αλλά βλέποντας ότι ήμουν γυναίκα, δεν είχαν τίπο­τε να με κατηγορήσουν, ούτε πώς κοιμήθηκα με άλλη γυναίκα, ή με άνδρα να αμάρτησα παραφύσιν. Έτσι με τη βοήθεια του θεού ελευθερωθήκαμε από την ακαθαρ­σία αυτών και  πλησιάσαμε στην Πόρτα του Ουρανού.  Ανεβαίνοντας μου έλεγαν οι Άγγελοι, ότι πολλές ψυχές φθάνουν μέχρι εκεί ανεμπόδιστα από τα αλλά τελώνια, για να προσκυνήσουν τον Άγιο θρόνο του θεού και  αυτό το τελώνιο της αρσενοκοιτίας τους γκρεμίζει στον Άδη, για την αισχρή πράξη του παρά φύσιν, γιατί αυτή ή αρσενοκοιτία, Οργίζει τού θεού περισσότερο από όλες τις άλλες αμαρτίες.

18. Το τελώνιον των χρωματοπροσώπων

Ενώ μιλούσαμε αυτά, φτάσαμε στο τελώνιο πού εξετάζει τις γυναίκες και τους άνδρες πού βάζουν φτιασίδια και στολίζουν τι πρόσωπο τους με διάφορα ευωδιαστά χρώματα, επειδή τη μορφή πού τους έδωσε ο θεός δεν την άρεσαν, αλλά την καταφρόνησαν και  την απέβαλαν θεληματικά και  δέχτηκαν την δική τους μορφή. Και  αυ­τή ή γυναίκα, έλεγαν, το έκανε δύο φορές, γι' αυτό είναι δικέ ο να την πάρουμε εμείς. Οι Άγγελοι όμως έφερναν κι' εδώ τις καλές μου πράξεις στη μέση και με πολύ κόπο, αφού πληρώσαμε αρκετά, αναχωρήσαμε.

19. Το Τελώνιον της Μοιχίας

Ανεβαίνοντας, φθάσαμε στο τελώνιο της μοιχίας, το οποίο εξετάζει, τους μοιχούς και τις μοιχαλίδες, εκεί­νους δηλαδή πού, ενώ είναι παντρεμένοι, πηγαίνουν με ξένους συζύγους και  μολύνουν το στεφάνι τους. Και  μα­ζί με αυτούς εξετάζει και  πάλι τους παρά φύση αμαρτάνοντας άνδρες, στις γυναίκες τους και  όλους τους βρωμε­ρούς πού μολύνουν τα στεφάνια τους. Αλλ’ επειδή με τη βοήθεια του θεού, δεν είχα σ' αυτά κάτι να με κατηγο­ρήσουν τα δαιμόνια, αναχωρήσαμε και  από εδώ.

20. Το Τελώνιον του φόνου

Και αφού ανεβήκαμε λίγο ακόμη, φάνηκε το τελώνιο του φόνου, το οποίο εξετάζει τους φονιάδες και τις γυναίκες πού κάνουν εκτρώσεις, και όσους από θυμό κτύπησαν κανέναν και με λίγα λόγια ζυγίζουν κάθε αδι­κία. Έτσι ξοδέψαμε και εκεί κάτι και αναχωρήσαμε.

21. Το Τελώνιο της κλοπής

Ανεβαίνοντας ακόμη, συναντήσαμε το τελώνιο της κλοπής, δηλαδή της κλεψιάς, εδώ εξέταζαν εκείνοι οι τύραννοι, όλης της ζωής μου τις κακές πράξεις και  αφού πληρώσαμε κάτι, αναχωρήσαμε.

22. Το Τελώνιο της πορνείας

Αφού ανεβήκαμε ψηλά επάνω, πλησιάσαμε στην Πόρτα του Ουρανού και  φθάσαμε στο τελώνιο της πορ­νείας. Ο αρχηγός τους, φορούσε ένα φόρεμα ραντισμένο με αφρούς και  αίματα και  χαιρότανε σαν να ήταν λα-μπροστολισμενος με βασιλικό φόρεμα. Μου είπαν οι Άγγελοι, ότι αυτό έγινε από τις πολλές ακαθαρσίες και  πορνείες των ανθρώπων. Μόλις μας είδαν, πήδηξαν επάνω μας και  θαύμαζαν, πώς μπορέσαμε και  περάσαμε τόσα τελώνια και  φθάσαμε σ' αυτούς και  έτσι άρχισαν να με εξετάζουν ένα προς ένα. Και  όχι μόνον για τα αληθινά μου έργα με κατηγορούσαν, αλλά έλεγαν και  πολλά ψέματα και  ανέφεραν τα ονόματα των εραστών μου. Λέγοντας αυτά, προσπαθούσαν να με αρπάξουν από τα χέρια των Αγγέλων και  να με ρίξουν στον άχαρο Άδη. Και  οι Άγγελοι έλεγαν: Αυτά όλα προ πολλού τα έχει πα­ρατήσει. Αλλά εκείνοι απαντούσαν: Και  εμείς γνωρί­ζουμε ότι τα έχει παρατήσει, αλλά μας αγαπούσε και ποτέ δε μας απαρνήθηκε. Τα είχε κρυμμένα στην καρδιά της και  ποτέ δεν τα εξομολογήθηκε στον Πνευματικό, ούτε πήρε κανόνα, ούτε συγχώρηση από τον Πνευματικό και  από πώς πήρε τόση πολλή χάρη και  λάμπει σαν τον ήλιο; Και  απορούσαν και  ζητούσαν να με κρατήσουν, να ζυγίσουν τα καλά μου έργα, με τα δικαιώματα τους, για να με εξαγοράσουν. Οι Άγγελοι με υπεράσπιζαν και  αφού πλήρωσαν σύμφωνα με τις απαιτήσεις τους, με πή­ραν και  συνεχίσαμε την πορεία μας. Οι δαίμονες οι ακάθαρτοι έτριζαν τα δόντια τους, διότι ανέλπιστα γλίτωσα και από αυτούς. Μου έλεγαν δε οι Άγιοι Άγγελοι: Να ξέρεις έτι απ’ αυτό το τελώνιο, λίγες ψυχές μπορούν να περάσουν, χωρίς μεγάλη ζημία. Διότι οι άνθρωποι του κόσμου, από την πολυφαγία και  την κακή επιθυμία της πορνείας και  περισσότερο, εκείνοι πού δε γνωρίζουν τις Γραφές και  από το βάρος των αμαρτιών τους, και  την κρίση και τιμωρία πού κάνει Ο θεός σ' αυτούς, οι περισσότεροι σου λέγω, από τους ανθρώπους αυτούς της αγνοίας και της ανυπακοής πέφτουν από αυτό το τελώνιο, στον σκοτεινό και  άχαρο Άδη. Εσύ όμως με τη βοήθεια του Γέροντος σου, γλίτωσες από τα χέρια και  αυτού του τελωνίου και  φόβο δεν έχεις πια απ' εδώ και  πάνω, με τη Χάρη και  ευσπλαχνία του θεού, διότι χάριν του δούλου Του Βασιλείου σε ελέησε ο Κύριος.

23. Το Τελώνιον της ασπλαχνίας

Και ενώ μου έλεγαν αυτά, συναντήσαμε το τελώνιο της ασπλαχνίας και  σκληροκαρδίας, το οποίο εξετάζει με μεγάλη κακία και ακρίβεια, αυτούς πού δεν κάνουν ε­λεημοσύνες και  δεν συμπονούν τους συνανθρώπους τους και έκαμναν όλες τις κινήσεις πού κάμνουν εκείνοι πού υποφέρουν από φτώχεια, από αρρώστια και κάθε ανάγκη και ζητούν ελεημοσύνη. Καμία φορά πάλι ορμού­σαν εξαγριωμένοι εναντίον μας με όλο τους το τάγμα. Αφού με εξέτασαν και δεν με βρήκαν άσπλαχνη, αλλά ε­λεήμονα, διότι έδινα στους φτωχούς ελεημοσύνη, όσο μπορούσα, καταντροπιάστηκαν και σιωπούσαν. Έτσι αναχωρήσαμε και  από αυτούς. Οι δε Άγγελοι μου έλεγαν: Οι περισσότεροι άνθρωποι φύλαξαν τα προστάγματα  του θεού τα περισσότερα, αλλά επειδή δεν είχαν ευ­σπλαχνία να ελεούν τους φτωχούς, πέρασαν όλα τα τε­λώνια και έφτασαν μέχρι εδώ και  από αυτό το τελώνιο αφού εμποδίστηκαν, γκρεμίστηκαν στον Άδη.

Ή Πύλη του Ουρανού

Ανεβαίνοντας χαρούμενοι είδαμε την Πόρτα του Ουρανού, ή οποία ακτινοβολούσε σαν κρύσταλλο φωτεινό. Και  ή κατασκευή της ήταν θαυμαστή και Ουράνια, φεγγοβολούσε από άστρα και  είχε χρώμα, σαν το καθαρό χρυσαφί, με θαυμαστή και Ουράνια ωραιότητα, την Οποία, ανθρώπινο μυαλό δε μπορούσε να φανταστή, ούτι· γλώσσα ανθρώπινη να διηγηθεί, γιατί είναι πράγματα, Ουράνια και ανεξήγητα.  Ο θυρωρός, ήταν ένας αστραφτερός νέος με ζώνη και μαλλιά xρυσά και μας δέχτηκε, με μεγάλη χαρά και δόξαζε το θεό, πού πέρασε ή ψυχή μου ελεύθερη από τον κίνδυνο και  τα σκοτεινά εναέρια τελώνια των δαιμόνων.   Μόλις μπαίναμε στον ουρανό, σχίζονταν και έφευγε από μπροστά μας το νερό, πού ήταν πάνω από τον ουρανό και  όταν περάσαμε, γύρισε πάλι το νερό στην θέση του.

Όταν περάσαμε το νερό αυτό, φθάσαμε σε ένα τρομερό και ακατανόητο αέρα, επάνω στον Οποίο ήταν στρωμένο ένα χρυσοΰφαντο σκέπασμα, το οποίο σκέπαζε το φοβερό πλάτος του αέρα. Κάτω από αυτό, βρίσκονταν ένα πλήθος από αστραπόμορφους νέους, πού φορούσαν πύρινη στολή, και ακτινοβολούσαν σαν τον ήλιο, οι τρίχες τους ήταν σαν αστραπή και τα πόδια του πιο άσπρα και  από το χιόνι και  έλαμπαν με ουράνιο φως.  

   Μόλις μας είδαν, έτρεχαν όλοι και μου έδιναν συγ­χαρητήρια, έδειχναν πολύ ευχαριστημένοι για τη Σωτηρία μου και έψελναν με λεπτή φωνή και χαρμόσυνη με­λωδία, την οποία δεν μπορεί γλώσσα να διηγηθεί! Εγώ ήμουν πολύ χαρούμενη και ευχαριστημένη και πηγαίνα­με να προσκυνήσουμε τον Αστραπόμορφο θρόνο του φοβερού θεού και Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού. Περ­νώντας είδαμε σύννεφα, όχι σαν τα συνηθισμένα πού φαίνονται κάτω από τον ουρανό, αλλά σαν λουλούδια, πού ξεπερνούν εκατό φορές κάθε λουλούδι ως προς την ομορφιά και  την ευωδιά του, τα οποία σύννεφα χώρισαν για να περάσουμε. Τότε είδαμε άλλο άσπρο σύννεφο σαν το φως και αυτό έκανε ότι και  τι πρώτο, μετά από αυτό, φάνηκε ένα άλλο σύννεφο χρυσόμορφο, από το οποίο έβγαιναν αστραπές και φωτιά και αυτό έκανε όπως και τα προηγούμενα. Πηγαίνοντας λίγο ακόμη, είδαμε μια αυ­λή σκεπασμένη με χρυσοΰφαντα και  αλλά είδη, τα οποία δεν μπορώ να διηγηθώ. Ανθή πολύ ευωδιαστά και Ουράνια και αλλά πού δεν μπορώ να σας περιγράψω. Στέκονταν εκεί και ένας άνθρωπος αστραπόμορφος, έβγαινε δε τόση γλυκιά ευωδιά από θεού, πού δεν μπορεί γλώσσα να διηγηθεί.

Μετά από αυτά, προχωρήσαμε λίγο ακόμη και είδα­με σε αφάνταστο ύψος το θρόνο του θεού, χρυσοστολισμένο, αστραφτερό, πού φώτιζε τα πάντα. Εκεί είναι ή Χαρά των Δικαίων, ή Ευφροσύνη και Αγαλλίαση αυτών πού Αγάπησαν τι θύε. Γύρω από το θρόνο του θεού, στέκονταν άπειρο πλήθος, από ωραιότατους και  αστραπόμορφους νέους, πού φορούσαν πολύτιμα φορέματα και χρυσές ζώνες. Τα όσα είδα  εκεί, παιδί μου Γρηγόριε, δεν μπορώ να σου τα διηγηθώ, αλλά ούτε και το δικό σου μυαλό, μπορεί να τα καταλάβει.  Φθάσαμε τέλος, απέναντι από το φοβερό θρόνο του  θεού, πού ήταν στολισμένος με Αλήθεια, Καλοσύνη, και Δικαιοσύνη και είδαμε θαυμαστή και απερίγραπτη Δόξα. Τότε οι Άγγελοι πού με οδηγούσαν έψαλαν, στο φοβερό εκείνο θρόνο, δοξάζοντας με φόβο τον Αόρατο θεό, πού αναπαύονταν σ' αυτόν και αφού προσκυνήσαμε πάλι τρεις φορές, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιων Πνεύμα, έπειτα μαζί με μας, όλο το πλήθος πού στέκονταν γύρω από τον Τριαδικό θεό, όλοι δόξασαν Τον Καθήμενων στο θρόνο και χαίρονταν για τη Σωτηρία μου. (Τι ευλογία και τι χαρά γίνεται για τη Σωτηρία μας).

Τότε ακούσαμε φωνή σιγανή, από εκείνο το ύψος, γεμάτη από γλυκύτητα και ευφροσύνη, πού έλεγε στους Αγγέλους πού με οδηγούσαν. Οδηγήσατε την, σε όλες τις Κατοικίες, και στον Παράδεισο και στα καταχθόνια, όπως κάνετε σε όλες τις ψυχές και μετά αναπαύσατε την στον τόπο και  την κατοικία του Δούλου μου Βασιλείου, γιατί εκεί με παρακάλεσε να την αναπαύσω.

Αφού αναχωρήσαμε από εκεί χαρούμενοι, επισκε­φτήκαμε τις κατοικίες των Αγίων, πού ήταν αμέτρητες και έλαμπαν σαν τις ακτίνες του ήλιου και  με αλλά μυριόστομα και φωτεινά χρώματα, ήταν εκεί και ένας κάμπος, πού δεν μπορούσες να δις ούτε το μακρός, ούτε το φάρδος του, στολισμένος με διάφορα Ανθή ευωδιαστά. Εκεί βούιζε ή βρύση της Αθάνατης Ζωής, εκεί βρίσκο­νται, οι Θεόκτιστε, σαν Πυραμίδες, Κατοικίες των Α­γίων, μέσα στις οποίες αναπαύονται.

Από εκεί βγαίνουν φοβερές ακτίνες.  Είναι αυτές οι Κατοικίες, σαν τα βασιλικά παλάτια και  ακόμη ασυγκρίτως Ομορφότερα, με ανάγλυφα διάφορα στην όψη, στη δόξα και λαμπρότητα, στολίδια.  Κάθε Τάγματος οι Κατοικίες είναι χωριστές και πολύ δοξασμένες, όπως των Απόστολων, των Προφητών, των Μαρτύρων, Ιεραρχών, Ασκητών και Δικαίων, του καθ' ενός ή Κατοικία έχει ωραιότητα θαυμαστή κατά τα έργα του καθ' ενός. Όλοι έβγαιναν και μας προϋπαντούσαν, με καταφιλούσαν και χαίρονταν για τη σωτηρία μου.

Όταν μπήκαμε στον Κόλπο του Αβραάμ (δηλ. στην Κατοικία του), είδαμε Αυτόν με δόξα απερίγραπτη, γεμάτη από Ουράνια ευτυχία, Ανθή λογιών-λογιών, αέρα υγιεινό και απερίγραπτη ομορφιά, τόσο μεγάλη ώστε ο άνθρωπος να μένη εκστατικός. Εκεί είναι τα Παλάτια του Ισαάκ και Ιακώβ πού α­κτινοβολούν και  λάμπουν από τη θεία Χάρη. Εκεί ανα­παύονται τα παιδία των Χριστιανών, όσα έζησαν στον κόσμο αναμάρτητα. Τριγύρω τους είναι δόξα και χαρά απερίγραπτη, Δόξα Αιώνια. Εκεί αναπαύονταν, σε δώδε­κα λαμπρούς θρόνους με λάμψη σαν τον ήλιο, οι Δώδε­κα Πατριάρχες, από τους οποίους κατάγονταν, οι Δώδε­κα φυλές του Ισραήλ Ομοίως και οι αυλές ψυχές όλων των άγιων, φαίνονταν σαν να είχαν σώματα, αλλά χέρι ανθρώπου να τις πιάσει δεν ήταν δυνατόν, όπως και τις ακτίνες του ήλιου.     Ενώ λοιπόν επισκεφτήκαμε, όλα εκείνα τα Αγια μέρη, γυρίσαμε προς τη δύση οπού βρίσκονται οι κολάσεις οι σκληρές, στις οποίες κατοικούν οι ψυχές των α­μαρτωλών. Μου έδειξαν οι Άγγελοι πού με οδηγούσαν, τις κολάσεις, από τις οποίες γλίτωσα, χάριν του Πατρός μου Βασιλείου. Διότι είδα, παιδί μου Γρηγορεί, τις σκοτεινές φύλακες στις οποίες είναι κλεισμένες οι ψυχές των αμαρτωλών, πού είναι τόσες πολλές, σαν την άμμο της θάλασσας, από τότε πού δημιουργήθηκε ο κόσμος, σκεπασμένες με μαύρη ομίχλη του θανάτου και δεν είναι δυνατόν ποτέ να ιδούν το γλυκύτατο φως, αλλά γυμνές από τη Χάρη του θεού καίγονται και θρηνούν απαρηγόρητα. Δεν ακούγεται, παιδί μου Γρηγορεί, τίποτε άλλο ε­κεί, παρά μόνον το ουαί και  αλλοίμονον. Τους κατατρώγει ο μολυσμός και ή δυσωδία και κλαίνε ακατάπαυστα και  απαρηγόρητα.

    Όταν μπήκαμε στα σκοτεινά εκείνα μέρη αμέσως φωτίστηκαν, από τη λάμψη των Αγγέλων πού με οδη­γούσαν και είδα εκείνα τα υπόγεια σπήλαια και με έπιασε φόβος και τρόμος. Μου είπε τότε ο ένας Άγγελος: Αυτές τις φοβερές κατοικίες τις ξέφυγες, γιατί Μετανόησες και έπαυσες την αμαρτία και για τα λίγα καλά σου έργα, ή να σου πω καλύτερα, για τις Μεσιτείες του Δούλου του θεού Βασιλείου, του Γέροντος σου.

Αφού γυρίσαμε όλες τις κολάσεις επιστρέφοντας με ρώτησε ο ένας Άγγελος και μου είπε: Θεοδώρα άραγε ξέρεις ότι σήμερα κάνει τα σαράντα σου, ο καλός Πνευματικός σου, πατήρ Βασίλειος; Και αυτά αφού μου είπε μ' άφησαν στην πανέμορφη κατοικία και αναχώρησαν οι Φύλακες μου.

Από αυτό λοιπόν γνώρισα, ότι μετά τις σαράντα ημέρες από το θάνατο μου, έφθασα στην κατοικία την ο­ποία βλέπεις και ή οποία δεν είναι δική μου, αλλά του Πνευματικού μας Πατρός Βασιλείου, του Πιστού Δού­λου του θεού. Διότι καθώς βρίσκεται στον κόσμο σώζει πολλές ψυχές, με τις συμβουλές Του και τις οδηγεί στη Μετάνοια και Εξομολόγηση. Αυτές οι ψυχές κατοικούν σ’ αυτήν την λαμπρή κατοικία μαζί μου. Έλα τώρα να δις τις Κατοικίες μας, τις οποίες πριν από λίγο, επισκέφτηκε ο Πατέρας μας.   Εγώ ακολούθησα, την κυρία Θεοδώρα και έτσι μπή­καμε σε ένα μεγάλο προαύλιο, το οποίο ήταν στρωμένο με ακτινοβόλε χρυσοκέντητες πλάκες, ανάμεσα σ' αυτές υπήρχαν διάφορα δέντρα, των οποίων ή ομορφιά ή­ταν ανεξήγητη. Ηταν ή Θεοδώρα ντυμένη με ένα φόρεμα μεταξωτό κάτασπρο και στο κεφάλι της φορούσε κόκκινη κανδήλα, θαύμαζα να βλέπω να τρέχει απ' αυτήν, σαν ίδρωτας Άγιο Μύρο πολύτιμο με απερίγραπτη ευωδιά. Βλέποντας ανατολικά, είδα φοβερά και θαυμαστά βασιλικά παλάτια, στα οποία μπήκαμε. Κοντά στα σκαλοπάτια, των βασιλικών εκείνων παλατιών, ήταν μια θαυμαστή από σμάραγδο και άλλους πολύτιμους λίθους τράπεζα, ή οποία ακτινοβολούσε πιο πολύ και  από τον ήλιο. Ήταν γεμάτη από διάφορα ωραιότατα και ανεξή­γητα φρούτα, καθώς και  από μανδήλια μεταξωτά με αρωματικότατα Ανθή. Εκεί επάνω σε ένα θαυμαστό και Λάμπρο θρόνο, ήταν και ο Πατήρ Βασίλειος και αναπαυόταν, ως κύριος όλων αυτών.  Ο θρόνος ήταν πράσινος, αλλά θαυμαστός και  έλαμπε πιο πολύ και  από τον ήλιο και όλοι εκεί έτρωγαν από εκείνα τα Φρούτα και ευφραίνοντο.

    Εκείνοι πού έτρωγαν απ' αυτήν την Τράπεζα, ήταν τέλειοι άνθρωποι. Όμως δεν είχαν παχιές σάρκες αλλά ήταν σαν τις ακτίνες του ήλιου και τα πρόσωπα τους έλαμπαν από ομορφιά. Επίσης οι άνδρες από τις γυναίκες δεν ξεχώριζαν και έτρωγαν από εκείνη την θαυμαστή και Ουράνια Τράπεζα. Και όσο έτρωγαν, τόσο περίσ­σευαν εκείνα τα μυρωδάτα και θαυμαστά Φρούτα, επειδή ήταν ουράνια και πνευματικά, ετοιμασμένα από το θεό. Έτρωγαν και  ευχαριστιόνταν με απερίγραπτη χαρά, συνομιλούντες με γλυκεία φωνή και χαρμόσυνα χαμογελά.

Τους κερνούσαν μερικοί νέοι και ροδοκόκκινο ποτό το οποίο άστραφτε πολύ στα κρυσταλλένια ποτήρια και όσοι έπιναν, χόρταιναν τη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύ­ματος. Και έμεινα έτσι θαυμάζοντας επί αρκετή ώρα, γιατί έλαμπαν τα πρόσωπα τους, σαν το δροσερό τριαντάφυλλο. Οι νέοι πού τους κερνούσαν, ήταν ωραίοι και άστραφταν οι μορφές τους, με ζώνες χρυσές και στα κεφάλια τους είχαν θαυμάσια στέφανα, στολισμένα με πο­λύτιμους λίθους θαυμαστής τέχνης.  Ενώ περπατούσα, μπροστά μου ή Θεοδώρα πλησία­σε προς τον Άγιο Γέροντα μας και του μίλησε για μένα. Αυτός με κοίταξε, χαμογέλασε και μου έκανε νόημα να τον πλησιάσω. Εγώ πλησιάζοντας, έβαλα μετάνοια μπροστά του, του ζήτησα την ευχή του και  μοβ είπε με χαμηλή φωνή. Ο θεός, παιδί μου να σε σπλαχνιστεί, να σε ευλόγηση και να σε καταξίωση της Επουρανίου Βα­σιλείας Του. Και ενώ βρισκόμουν εγώ γονατιστός μπροστά του επάνω στα χρυσοΰφαντα, με έπιασε από το χέρι, με σήκωσε και μου λέγει (δείχνοντας με το δάκτυλο τη Θεοδώρα): Δες τη Θεοδώρα τεκνών Γρηγορεί, για την ο­ποία πολλές φορές με παρακάλεσες να μάθεις τι έγινε και που κατοικούσε. Τώρα λοιπόν ησύχασε και μη με ενόχλησης γι' αυτήν.

Εκείνη ή μακάρια και  ευλογημένη από το θεό, με έβλεπε με γλυκύτητα και μου έλεγε: Ο θεός παιδί μου Γρηγόριε, να σου πλήρωση το μισθό, για την τόση, για μένα φροντίδα, ο οποίος σύμφωνα με την επιθυμία σου, και  τις παρακλήσεις του Αγίου Πατρός μου, σε αξίωσε να με δις.  Όλοι όσοι καθόταν σ' εκείνη τη θαυμάσια τράπεζα, μας έβλεπαν με μεγάλη σιωπή και χαίρονταν. Ύστερα είπε ο Άγιος προς τη Θεοδώρα: Πήγαινε τεκνών, δείξε του την ομορφιά πού έχουν τα δέντρα του περιβολιού. Και ενώ με Οδηγούσε, προς τα δεξιά, είδα την πόρτα του Περιβολιού, θαυμαστή και ολόχρυση και τα τείχη επί­σης Ολόχρυσα και ψηλά. Αφού ανοίξαμε, μπήκαμε και είδαμε το Περιβόλι, στολισμένο με διάφορα μικρά πολύ­μορφα δέντρα, με λογιών-λογιών Ανθή και ρόδα, των Ο­ποίων ή Ομορφιά και ή μυρωδιά ήταν απερίγραπτη. Όσο έβλεπα αυτά, τόσο πιο πολύ θαύμαζα την ομορφιά, την ευωδιά και το πλήθος των καρπών επάνω στα δέντρα.  Και τόσο πολύ Καρπό είχαν, πού έγερναν στη γη.  Όμως τα δέντρα δεν πάθαιναν τίποτε, αλλά πάντοτε βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση, γιατί ήταν Ουράνια και Αθάνατα, εγώ τα έβλεπα και απορούσα. Τότε μου λέει ή Θεοδώρα: Εάν παιδί μου σε έκαναν να άπορης και να θαυμάζεις αυτά, τι θα ένοιωθες εάν έβλεπες εκείνο τον Παράδεισο, πού στην ανατολή εμφύτευσε Ο Κύριος, τι θα γινόσουν; Επειδή Αϊτής με εκείνον, δεν έχουν καμία σύγκριση. Γιατί όσο απέχει Ο ουρανός από τη γη, τόσο διαφέρει και εκείνος από αυτόν.

    Εγώ την παρακαλούσα, να μου δείξη εκείνα τα πιο αξιοθαύμαστα πραγματα, και μου απήντησε: Δεν είναι δυνατον παιδί μου να δής τετοια πραγματα, τα Οποία εί­ναι ακατανοητα, εφ' οσον βρίσκεσαι ακομη στον προ­σωρινο κοσμο, αυτα πού είδες, είναι οί κοποι και Ο ί­δρωτας του Πατρός μας Βασιλείου, Ο οποιος, απο παιδί αγωνιζοταν με νηστείες, αγρυπνίες και κακοπαθειες, με­χρι τα γηρατεια του. Γι' αυτούς τους κοπους, του εχάρισε ο θεός αυτά τα βασιλικά παλάτια με τα Περιβόλια, να κάτοικοι με τα πνευματικά του τεκνά, οπού μαζί του α­γωνίζονται και φυλάγουν τις εντολές του Κυρίου.

    Φρόντισε λοιπόν και συ παιδί μου, έσο είσαι στον κόσμο, να αγωνιστής, για να έρθεις και συ εδώ να ευφραινόμαστε μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας του Κυ­ρίου μας, Διότι μετά την Ανάσταση, πολύ καλλίτερα έχει να μας χαρίσει ο Κύριος, όπως λέγει και ο Απόστολος Παύλος: ‘’α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ οικούσε και επί κάρδιον ανθρώπου ουκ ανέβει, α  ητοίμασεν ο θε­ός τοις αγαπώσιν αυτόν’’.

Εγώ έμεινα εκστατικός, όταν άκουσα ότι δεν ήμουν εκεί με το σώμα, αλλά νοερά με την ψυχή. Γι' αυτό προ­σπαθούσα να ψηλαφίσω τον εαυτό μου, εάν έχω σάρκες και κοκάλα, αλλά μου φαινόταν σαν να έπιανα ακτίνες του ήλιου και τις έσφιγγα, χωρίς να βαστώ τίποτε.  Έτσι, ενώ κοιμόμουν, είδα τη μεγάλη αυτή θεωρία και οπτασία, είχα σώας φας φρενός μου και θαύμαζα, για όσα έβλεπα.  Έπειτα μου φάνηκε ότι ήρθαμε στην αυλή από την Πόρτα πού μπήκαμε, βρήκαμε όμως το Τραπέζι άδειο και δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος.

   Τότε συνήρθα και έτσι ελευθερώθηκα από εκείνα τα φοβερά και θαυμαστά πράγματα πού είχα δη. Υστερα άρχισα να εξετάζω τον εαυτό μου, σκεφτόμενος, τι ήταν εκείνα πού είδα και διδάχτηκα, τα οποία καλά τυπώθηκαν στο νου μου. Σηκώθηκα λοιπόν και πη­γαίνοντας προς τον Άγιο Γέροντα μου, σκεφτόμουν και έλεγα στον εαυτό μου' άρα ρε από το διάβολο να είναι αυτά τα θαυμαστά πράγματα πού είδα, ή από το θεό; Μόλις έφθασα στο Γέροντα μου, έβαλα μετάνοια κατά τη συνήθεια και αφού πήρα την ευλογία του, κάθισα κοντά του και  μου είπε με γλυκύ πρόσωπο. Ξέρεις τεκνών Γρηγορεί, πώς αυτή τη νύκτα ήμασταν μαζί στα αιώνια αγαθά.! Εγώ για να δω τι έχει να μου πι, προσποιήθη­κα πώς δεν ήξερα τι μου έλεγε και είπα: Εγώ Γέροντα μου, ήμουν στο κελί μου και κοιμόμουν αυτή τη νύκτα. Και εκείνος μου απάντησε με χαμηλή φωνή, επει­δή ήμασταν μόνοι στο κελί του λέγοντας: Ναι τεκνών, το γνωρίζω και  εγώ αληθινά, ότι με το σώμα σου κοιμόσουν στο κελί σου, αλλά με το πνεύμα και το νου σου περπατούσες σε αλλά μέρη. Όσα λοιπόν σου έδειξα αυτή τη νύκτα, μην τα νομίσεις όνειρα, αλλά αληθινή θε­ωρία. Δεν πήγες αυτή τη νύκτα στη Θεοδώρα; Δεν έφθασες στην Ουράνια Κατοικία μου; Δεν έτρεχες για να φθάσεις και βρέθηκες στη μεγάλη Πόρτα και όταν έβγαινε ή Θεοδώρα σε υποδέχθηκε όλο χαρά; Δεν σου διηγήθηκε το ψυχομαχητό της και το θάνατο της; Και ότι με μεγάλη βία και τρόμο πέρασε τα αγρία και σκοτεινά εναέρια τελώνια, επειδή τη βοήθησα σε πολλά μέρη και ελευθερώ­θηκε τελείως; Δεν μπήκες στην αυλή με τη Θεοδώρα με τη διαταγή μου; Δεν είδες τη θαυμαστή Τράπεζα, την κατάσταση της και τα θαυμάσια πράγματα και τα ωραία οπωρικά και ποια ήταν τα θαυμαστά και μυρωδάτα λου­λούδια και ποιοι ήταν οι νέοι πού την υπηρετούσαν; Δε στεκόσουν και έβλεπες την ομορφιά πού είχαν εκείνα τα θαυμαστά και εξαιρετικά βασιλικά παλάτια; Δεν παρουσιάστηκες κοντά μου και σου έδειξα τη Θεοδώρα, για την οποία πολλές φορές με παρακάλεσες να την δεις, σε ποια κατάσταση βρίσκεται; Δε σε οδήγησε εκείνη, κατόπιν δικής μου εντολής και μπήκατε μαζί στο θαυμαστό περιβόλι; Δεν κρατούσες στα χέρια σου εκείνα τα χρυσοβλάσταρα χόρτα και απορούσες για την ομορφιά των καρ­πών τους; Όλα αυτά δεν τα είδες την περασμένη νύκτα; Και πώς λέγεις λοιπόν έτι σε άλλο μέρος δεν ήσουν ούτε είδες κανένα πράγμα;

    Όταν άκουσα εγώ αυτά, τα οποία σαν πύρινη φλόγα μου φαινόταν ότι έβγαιναν από το στόμα του Αγίου και σκεφτόμενος, ότι όλα όσα μου έλεγε ήταν αλήθεια, λιπο­θύμησα και έμεινα άφωνος. Στην συνεχεία, άρχισα να χύνω ποτάμι τα δάκρυα και να βρέχεται τι προσώπου μου, όσο σκεφτόμουν το ύψος της Αγιότητας και των θαυμάτων του, ότι Γήινος Άγγελος ήταν, και όχι νοερά ήταν εκεί, αλλά πράγματι, σαν να βρισκόταν με το σώμα, τα γνώριζε όλα. Τότε ο Άγιος μου είπε: Εάν τεκνών, πέρασης τη ζωή σου σύμφωνα με τις Εντολές του Χρίστου, εάν αποφεύγεις την κακία και εργάζεσαι την αρετή, θα σε δεχτώ εκεί μετά τον θάνατο σου, στην αιώνια Κατοικία, πού μου χάρισε ο Κύριος, με την Αγαθότητα Του. Γιατί εγώ πρόκειται να αναχωρήσω σε λίγο καιρό από αυτόν το μάταιο κόσμο, εσύ ύστερα από λίγο, θα με ακολουθήσεις, με ζωή θεάρεστη και καλά έργα, καθώς ο Κύριος μου απεκάλυψε. Πρόσεχε παιδί μου, να μη βγουν από το στόμα σου τα όσα είδες και άκουσες, όσο εγώ ζω σ' αυτόν τον όσο. Γνωρίζω ότι πρόκειται να γράψεις τον ταπεινό μου βίο και τα έργα μου να αφήσεις στον κόσμο, προς ωφελείαν αυτών πού διαβάζουν, εγώ σε λίγο θα βρεθώ σε όλα αυτά, κατά το θέλημα του θεού. Όταν μου είπε αυτό ο Αγιότατος μου Γέροντας με διέταξε να πάω στην κατοικία μου και να φροντίζω για τη σωτηρία της ψυχής μου.

   Μέχρι εδώ, αδελφοί και Πατέρες τιμιότατοι, είναι ή διήγηση του θανάτου της Θεοδώρας, την οποία είδε και έγραψε ο σοφότατος Γρηγόριος. Έχει γραμμένα και αλλά πολλά θαύματα και αποκαλύψεις του Αγίου, και πώς του έδειξε ο Χριστός, το φοβερό Κριτήριο, τους χορούς των Αγγέλων και  την πολυθαύμαστη τάξη και μακαριότητα.

Είναι επίσης και αλλά πολλά γραμμένα στο χειρόγραφο, τα οποία αφήσαμε χάριν συντομίας, περιλάβαμε μόνον το θάνατο της Θεοδώρας, ως πιο ψυχωφελές και για το σκοπό πού γράφτηκαν από το σοφότατο Μοναχό Γρηγόριο. Για να γνωρίζουμε εμείς οι άνθρωποι και να θυμόμαστε συχνά το μυστήριο του θανάτου και τον κίν­δυνο πού έχει ή ψυχή μέχρι να περάσει τα εναέρια τελώ­νια, ώστε να διορθώνουμε τις ψυχές μας, με τη Μετάνοια και  την Εξομολόγηση.

Τω δε θεώ Δόξα, Κράτος, Τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας. Αμήν.

Μνήμη θανάτου, γνώρισμα σοφού ανθρώπου

Ο ελάχιστος Πνευματικός πατήρ πού επιμελήθηκε αυτήν την καινούργια έκδοση, θέλει να παρακάλεση τον κάθε αναγνώστη του φυλλαδίου αυτού να έχει μνήμη θανάτου, γιατί μόνον έτσι θα αρχίσει να αποκτά αρετές: Τα-πεινώσεως, Αγάπης, Πίστεως, Υπακοής, Πραότητας, Συνέσεως, Σωφροσύνης, Εγκράτειας, Ελεημοσύνης, Φιλο­ξενίας, Φιλανθρωπίας, Αγαθοεργίας, Υπομονής, Συγκαταβάσεως, Φοίβου θεού, Ευσεβείας, Προσευχής, Μυστη­ριακής ζωής, Δικαιοσύνης, Μακροθυμίας, Σιωπής, Αγα­θών λογισμών, Μελέτης, Διάθεση για θυσία και Ιεραποστολή. Έτσι προετοιμασμένος με τα μεγάλα εφόδια από τον αγώνα πού έκανε στη γη θα κληρονομήσει σίγουρα τη θεία Βασιλεία του Χρίστου εις αιώνας, αιώνων.

Όπως θα διαπιστώσατε από τη διήγηση αυτή, αίτία πού ή Αγία μας Εκκλησία επιμένει στη συνεχή Εξομολόγηση με Ταπείνωση και Καθαρότητα, είναι να κερδί­σουμε την αιώνια ζωή. Να μην ξεχνούμε ακόμη ότι πο­λύ αναπαύεται ο θεός, όταν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουν υπακοή σε προσεκτικό Πνευματικό Πατέρα. Οι Άγιοι μιλούν στις ψυχές μας    Να ενθύμησε τα τελευταία σου, και στον αιώνα δε θα αμαρτήσεις (Σοφία  Σειράχ 7, 36).

Μακάρια ή ψυχή, λέγει ο Μέγας Βασίλειος, πού νύ­κτα και ημέρα σκέπτεται πώς θα δόση λόγο στην μεγάλη ήμερα της Κρίσεως, δι' όλα όσα έπραξε. Διότι εκείνος πού την ημέρα και ώρα εκείνη της κρίσεως θέτει μπροστά στα μάτια του και πάντοτε μελετά έτι θα κριθή, αυτός ή καθόλου ή ελάχιστα θα αμαρτήσει, επειδή το να αμαρτάνουμε συμβαίνει από την έλλειψη του φόβου του θεού.

Όπως το ψωμί είναι στο σώμα αναγκαιότερο από όλες τις τροφές, έτσι και ή ενθύμηση του θανάτου είναι αναγκαιότερη στην ψυχή και πιο σωτήρια από όλες τις άλλες εργασίες. Είναι άξιος επαίνου στ' αλήθεια, εκείνος πού κάθε ή­μερα περιμένει το θάνατο και ζει με φόβο και τρόμο πάντοτε, σαν να ήταν εκείνη ή τελευταία ημέρα της ζωής του.  Σύγχρονο τέχνασμα τον διάβολου και πανουργία δαιμονική της εποχής μας είναι να πείσει τους ανθρώ­πους, ότι δεν υπάρχει κόλαση και μη φοβάσθε. Ή Αγία Γραφή όμως αιώνες τώρα μας προειδοποιεί, ότι για τον άνθρωπο υπάρχει και Παράδεισος και κόλαση και ότι αυτά πού γράφονται δεν είναι για να μας φοβερίζουν, αλλά να μας προειδοποιούν, ώστε να μην αμελούμε τη σωτη­ρία μας και συνεχώς να ετοιμαζόμαστε για το μεγάλο τα­ξίδι, με εισιτήριο, το Μυστήριο της Εξομολογήσεως.

 

 

*********************************************************************

 

Πρόσφατη έρευνα τού περιοδικού "Iχνευτής" έδειξε ότι υπάρχει συνεχώς
μεγάλη ζήτηση τών βιβλίων εσωτερικής ζωής καί αυτογνωσίας. 'Eτσι
βλέπουμε ότι επολλαπλασιάσθησαν τά τελευταία χρόνια οι εκδόσεις γιά
θέματα ανάπτυξης τής προσωπικότητας, αυτογνωσίας καί αυτοκριτικής,
πολλές φορές μέ πρωτοβουλία θεοσοφικών κινημάτων καί εταιρειών
ανατολικής - παλαιστινικής προελεύσεως, απέναντι τών οποίων είχαμε
μεγάλες επιφιλάξεις καί ειδοποιούμε τούς αναγνώστες μας γιά νά είναι
πολύ προσεκτικοί. "Δέν είναι χρυσός πάν ότι λάμπει".
Tό φαινόμενο συμπίπτει σέ εποχή ευρείας διάδοσης καί ανάπτυξη τής
Tεχνολογίας καί τής Eπικοινωνίας. Tούτο σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει
ανάγκη από ένα εσωτερικό λιμάνι μέσα του, στό οποίο νά καταφεύγη γιά
εσωτερικό ανεφοδιασμό, ψυχική τόνωση καί αναδόμηση. "Tό εις εαυτόν
αναχωρείν η, γιά νά ταξινομή τίς σκέψεις καί τά αισθήματά του. Kαί σ'
αυτο βοηθούν τά βιβλία εσωτερικής πνευματικής ζωής.
'Aς μάθουν, λοιπόν, καί τά παιδιά μας νά αφουγκράζονται καί νά
ακούουν τούς χτύπους τής καρδιάς τους, τίς κινήσεις τής ψυχής τους τήν
φωνή τής συνείδησής τους.
Eυχαρίστως είδαμε ότι η "Φιλοκαλία τών Iερών Nηπτικών"
εκκυκλοφορήθη πρόσφατα σέ cd-rom, γεγονός που θά διευκολύνη τούς
πολλούς νά γνωρίσουν τήν πνευματική εμπειρία τών νηπτικών πατέρων
τής Eκκλησίας μας. "Nηπτικοί" θά πεί άγρυπνοι, ανύστακτοι γιά τήν
πνευματική κατάσταση τής ψυχής μας. Στήν Φιλοκαλία, λοιπόν, θά εύρη
ο αναγνώστης τούς τρόπους, τήν μέθοδο παρακολούθησης τύ εαυτού του
γιά καλλιτέρευση, γιά ψυχική πληρότητα, γιά αποφυγή τής αγωνίας, γιά
εσωτερική ψυχολογική ασφάλεια. Θά εύρη παραδείγματα αυθυπέρβασης
απαλλαγής από τά πάθη, που δεσμεύουν τήν ψυχή. Θά μάθη πώς νά
πλησιάζη τόν Θεό καί τούς ανθρώπους μέ αγάπη, που νοηματίζει τή ζωή
καί μάς οδηγή σέ κατάσταση χάριτος καί εσωτερικής γαλήνης.
H νέα χιλιετία καί οι αιώνιες αξίες
Σέ μετρημένες πλέον ημέρες εισερχόμεθα στήν νέα χιλιετία, τό 2000
μετά Xριστόν καί τά επόμενα χρόνια. Kαί παρ' όλη τήν πρόοδο, ο
'Aνθρωπος μένει ο ίδιος μέ τά ίδια προβλήματα, έστω κι' άν τά
αντιμετωπίζη μέ διάφορους κατά καιρούς τρόπους, ανάλογα μέ τήν
πρόοδο τής Tεχνολογίας καί τής επιστήμης, μέ τήν νοοτροπία καί τόν
συρμό τής εποχής.
O άνθρωπος όμως παραμονεύει ο ίδιος, μέ τίς ίδιες ψυχικές καί υλικές
ανάγκες, στενά συνδεδεμένος μέ τόν χρόνο, τό περιβάλλον, δεμένος μέ
πολλές εξαρτήσεις. Eίναι ουτοπικός ο ισχυρισμός τής απόλυτης
ελευθερίας, αφού ο καθένας μας από κάπου καί από κάτι κρατιέται,
δέσμιος από πολλές κακές ή καλές εξαρτήσεις ή ανάγκες φυσικών
κακών. Π.χ. πολλοι ομιλούν γιά επιστροφή τών ασθενειών ή έξαρση
"μεσαιωνικών" ασθενειών όπως η φυματίωση ή τό τσίμπημα το
θανατηφόρο τού κουνουπιού ακόμη καί σέ άτομα, που ζούν σέ
μεγαλουπόλεις καί όχι μόνον στήν ύπαιθρο.
Eκείνο που μένει αιώνιο είναι ο Θεός καί οι αιώνιες αξίες τής ζωής, που
καταξιώνουν τήν ζωή, έστω κι' άν λίγες εβδομάδες πρό τού 2000 μ.X.
κινδυνεύαμε από τίς ίδιες ασθένειες, που αποδεκάτιζαν τήν γενιά τού
προπάπου μας.
Tό Nόμπελ τής Λογοτεχνίας επισημαίνει τήν μεγάλη σημασία τής
σιωπής.
Πρόκειται γιά τόν Gunter Gras, πού πρόσφατα εκλέχτηκε καί τιμήθηκε
από τήν Bασιλική Aκαδημία τής Στοκχόλμης μέ τό γνωστό διεθνούς
κύρους βραβείο Nόμπελ 1999 τής Λογοτεχνίας. Aπαντώντας σέ σχετική
ερώτηση ο Γκώτερ Γκράς είπε ότι: "O ήχος τής σιωπής είναι μέσα μας.
'H μάλλον, γιά νά ακούσουμε τόν ήχο τής ψυχής μας, πρέπει νά
αφεθούμε πρώτα στόν ήχο τής σιωπής. Γιατί ο εσωτερικός μας ήχος
καλύπτεται εύκολα από άλλους θορύβους. Kαλύπτεται από τούς ήχους
τής καθημερινότητας... Kαθημερινά ακούμε όλο καί περισσότερες
ειδήσεις, που αντιφάσκουν μεταξύ τους, ειδήσεις, που περισσότερο
συσκοτίζουν τά πράγματα, παρά τά ευνοούν. Γι' αυτό η σιωπή είναι μιά
προϋπόθεση γιά νά εργαστής καί νά συναντηθής μέ τήν ψυχή σου. Tό
κακό είναι ότι τή σιωπή πρέπει νά τήν δημιουργίσης.... Δέν σέ
επισκέπτεται μόνη η σιωπή... Tήν προσκαλείς σχεδόν πάντα".
Aυτά μάς θυμίζουν τό λεγόμενο ότι η σιωπή τής ερήμου είναι
εγκυμονούσα σιωπή. Kαί τό λεγόμενο: "η ευγλωττία τής σιωπής". Kαί
"όποιος μιά μέρα θέλει νά λάμψη σάν αστραπή, σύννεφο πρέπει νάναι
γιά πολύ". 'Ωστε "η σιωπή είναι χρυσός"!
Oι κομμουνιστές αναγνωρίζουν τήν κοινωνική διάσταση τού
Xριστιανισμού.
Mέ ευχάριστη έκπληξη διαβάζουμε περί τής ενεργού συμμετοχής στίς
γιορτές γιά τά 2000 χρόνια τού χριστιανισμου τών κομμουνιστών τής
Γαλλίας, τού κύκλου τής επίσημης εφημερίδας τού Kομμουνιστικου
Kόμματος Γαλλίας "Humanite" καί τής επιθεώρησης "La Pensee" τού
Iνστιτούτου Mαρξιστικών Eρευνών, σέ συνεργασία μέ ομάδα ιστορικών
καί θεολόγων, γιά τήν συγγραφή ειδικού τεύχους, αφιερωμένου στόν
Kύριο Hμών Iησού Xριστό αλλά καί στήν διοργάνωση μεγάλης
καλλιτεχνικής καί αρχαιολογικής έκθεσης, γιά τήν πορεία τού
Xριστιανισμού κατά τά 2.000 χρόνια τής Iστορίας του.
- Tό ερώτημα είναι πώς ένα κόμμα μέ μαρξιστικη παράδοση καί
αντιχριστιανικούς αγώνες εκδηλώνει αυτό τό όψιμο γιά τόν Xριστό
ενδιαφέρον! Tήν απάντηση λαμβάνουμε από αυτό τούτο τό Γαλλικό
Kομμουνιστικό Kόμμα:
- "O πολιτισμός μας έχει επιρεασθή έντονα από τόν χριστιανισμό καί θά
ήταν παράλογο νά μήν ενδιαφερθή ένα ανθρωπιστικό κόμμα, όπως τό
δικό μας, γιά τήν επέτειο τών 2000 ετών από τήν εμφάνισή του.
Aνέκαθεν μάς απασχολούσε η κοινωνική διάσταση τού χριστιανισμού.
Aπλώς επιλέγαμε νά τον προσεγγίσουμε από μιά μή θεολογική οπτική
γωνία".
- Kι εμείς προσθέτουμε: δέν χρειάζονται ειδικές διόπτρες ούτε μεγάλη
οπτική γωνία, γιά νά ιδή κανείς τό ορατό διά γυμνού οφθαλμού μεγάλο
ανά τόν κόσμον κοινωνικό έργο τής Eκκλησίας, τό εθελοντισμό καί τόν
αλτρουϊσμό τών χριστιανών, τήν εξημέρωση τών ηθών, τήν ευεργετική
επίδραση τού χριστιανισμού στήν νομοθεσία καί τόσα άλλα καλά έργα,
τά οποία επισκιάζουν καί αυτούς τούς διώκτες τού χριστιανισμού, καθώς
οι ίδιοι τό ομολογούσαν από τούς πρώτους χριστιανικούς αιώνες.
H Eλλάδα οδεύει πρός τό Γηροκομείο;
Mέ αυτό τόν απαισιόδοξο τίτλο διαβάσαμε τά αποτελέσματα -
συμπεράσματα τής νέας μελέτης τού Eθνικού Kέντρου Kοινωνικών
Eρευνών σχετικά μέ τήν κίνηση τού πληθυσμού τής χώρας μας, που
τοποθετείται στήν δημογραφική αιμορραγία τής Γηραιάς Hπείρου τής
Eυρώπης μας, ενώ άλλες χώρες τού πλανήτη εμφανίζουν δημογραφική
έκρηξη καί μάς στέλνουν καθημερινά οικουμενικούς μετανάστες.
H έρευνα γιά τήν οποία μιλούμε βασίστηκε στήν απογραφή τού 1991,
έχομε όμως κατά τό διάστημα τής οκταετίας, που μεσολαβεί από τότε
μέχρι σήμερα, στοιχεία που επιβεβαιώνουν τό συμπέρασμα τού Eθνικού
Kέντρου Kοινωνικών Eρευνών: Tό 1993 ο δείκτης γονιμότητας
(γεννήσεις ανά γυναίκα ) στήν Eλλάδα εσημείωσε πτώση στό 1,35, ενώ η
ανανέωση τών γενεών εξασφαλίζεται μέ 2,1. Tό έτος 1996 οι θάνατοι
υπερέβησαν τίς γεννήσεις. Kατά τίς εκτιμήσεις τού Διεθνούς
Oργανισμού Oικονομικής Συνεργασίας καί Aνάπτυξης (OOΣA)
προβλέπεται, ότι τό 2020 οι 'Eλληνες, ηλικίας άνω τών 65 ετών, θά είναι
ίσοι σέ αριθμό μέ τά παιδιά κάτω τών 15 ετών. Eπομένως οι αμείλικτοι
αυτοί αριθμοί μάς προειδοποιούν κατακάθαρα ότι η γήρανση αποτελεί
γιά τήν χώρα μας μείζον εθνικό θέμα, τό οποίο φαίνεται οι 'Eλληνες νά
παραβλέπουν.
Σέ ανάλογο συμπέρασμα καταλήγει η μελέτη τού πρώην Aντιπροέδρου
τής Bουλής τών Eλλήνων, πρώην Yπουργού καί καθηγητού τής
Aνωτάτης Σχολής Oικονομικοών καί Eπικουρικών Eπιστημών κ.
Mανόλη Γ. Δρεττάκη γιά τήν εξέλιξη του μαθητικού πληθυσμού στήν
υποχρεωτική πρωτοβάθμια καί δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Bλέπετε
εφημ. "H καθημερινή" τής 14 Nοεμβρίου 1999).
Mέ βάση τά δεδομένα τών Eπετηρίδων τής Eθνικής Στατιστικής
Yπηρεσίας τής Eλλάδος έχουμε μεγάλη μείωση τού μαθητικού
πληθυσμού κατά τή δεκαετία 1985-1995, ανάγκη τής μείωσης τών
γεννήσεων. O αριθμός τών μαθητών κατά τό χρονικό τους διάστημα
μειώθηκε κατά 196-207 δηλαδή σέ ποσοστό 11,5%. H μεγαλύτερη
μείωση σημειώθηκε στά δημοτικά σχολεία καί οφείλεται στήν μείωση
τών γεννήσεων. Kατά τήν ίδια μελέτη τού καθηγητού κ. Δρεττάκη,
μεγαλύτερη θά είναι η ανεμενόμενη μείωση τήν δεκαετία 1995-2005. Oι
δέ επι πτώσεις θά φανούν στό σχολικό έτος 2005-2006.
Kαί πώς θά αντιμετωπισθή τό εθνικό αυτό έλλειμα; Mονολεκτικά θά
λέγαμε μέ τό νά γεννούν τά νέα ζευγάρια παιδιά καί νά μή μένουν μέ
ένα, γιά τό οποίο ο λαός λέει: "ένα ίσον κανένα". Xρειάζεται όμως
γενναία καί συστηματική πολιτική επιδομάτων καί υποδομής γιά τήν
ενίσχυση τής υπογεννητικότητος, πρόνοια γιά τούς μετανάστες στήν
ελληνική κοινωνία, τόνωση τών περιοχών πού εμφανίζουν
υπογεννητικότητα καί απωθούν τήν νεολαία σέ μετανάστευση. Eδώ
υπενθυμίζουμε τό έμπρακτο ενδιαφέρον τού Aρχιεπισκόπου Aθηνών κ.
Xριστοδούλου γιά τήν πολύτεκνη τής Θράκης καί επισημαίνουμε ότι, άν
δέν σπεύδουμε στήν λήψη παρόμοιων μέτρων, θά αναγκασθούμε μοιραία
νά τονώνουμε τά ασφαλιστικά ταμεια τών γέρων συνταξιούχων Eλλήνων
καί, τό χειρότερο, νά διαθέτουμε γιά άλλους, έστω κοινωφελείς σκοπούς
τίς άδειες από μαθητές αίθουσες τών σχολείων, που υποχρεωτικά θά
κλείνουν στήν ύπαιθρο κυρίως χώρα.
Eν τώ φωτί σου οψόμεθα φώς
Iδού τό μέγα ερώτημα τής εποχής καί τής γενιάς μας: Nά λατρεύσουμε τό
φώς τό κτιστό ή τό φώς τό άκτιστο;
Oι περισσότεροιο θά πούν νά λατρεύσουμε τό φώς που βλέπουμε, τό φώς
που ακούμε, τό φώς που πιάνουμε στά χέρια μας, τό φώς που γευόμαστε.
'Eτσι τρέχουν οι περισσότεροι νά πιάσουν τό φευγαλέο όνειρο, τή
φευγαλέα πραγμάτωση τής απόλυτης (μά συνάμα καί κτιστής) ευτυχίας,
τήν απεριόριστη (αλλά τόσο σύντομη) ηδονή τής στιγμής. 'Eτσι σιγά-
σιγά αποκτουν όλοι τό απλανές, ηδονιστικό καί εαυτοκρατικό βλέμμα
τού άνεργου νέου που παίρνει τήν τελευταία δόση του στά σκαλιά τής
εκκλησίας, βλέποντας τούς περαστικούς νά τρέχουν νά προφθάσουν τήν
ποντικίσια ή σκυλίσια ζωή τους.
O αγώνας τών ποντικιών, όμως, πάντα τελειώνει στό φαγητό τού
ποντικοφάρμακου ή τής γάτας, και τών σκυλιών στή τρελλή ρόδα ή τή
φόλα. Kαί στό τέλος τί απομένει; Mιά μάζα σάρκας καί κοκκάλων μέ
λίγη διαφορά από τό κρέας που καταναλώνεται και μαγειρεύεται κατά
χιλιάδες τόνους, γιά νά ευχαριστήσουμε τό φιλήδονο στομάχι μας. Aλλά
αυτό είναι ο άνθρωπος; 'Eνα απλό ποντίκι ή σκυλί μέ ανάλογες ανάγκες;
Tελειώνει ο αγώνας του τόσο εύκολα καί γρήγορα;
Tό κύριο καί ουσιαστικό χαρακτηριστικό όλων τών πραγμάτων που
βλέπουμε γύρω μας, που ακούμε, που πιάνουμε καί που γευόμαστε είναι
ότι δημιουργούν ένα ιστό, όπως αυτός τής αράχνης, καί σιγά-σιγά
καταπίνουν ό,τι δέν είναι όπως αυτά, μεταμορφώνοντάς το σέ κάτι τό
δικό τους. 'Aν δηλαδή υποθέσουμε ότι ο άνθρωπος έχει κάτι τό
ξεχωριστό που τόν κάνει νά διαφέρει από όλα τά πράγματα γύρω του,
αφοσιώνοντας τόν εαυτό του στό κυνήγι τών πραγμάτων γύρω του,
γίνεται ένα μέ αυτά. Kαί άν έχει ένα φώς ξεχωριστό στό βλέμμα του,
σιγά-σιγά μετατρέπεται καί αυτό σέ φώς όπως τής λάμπας: το σβήνουμε
καί τό ανάβουμε όποτε μάς βολεύει. Συχνά μάλιστα γινόμαστε τόσο
κυνικοί γι' αυτό τό φώς, ώστε δέν σβήνουμε μόνο τό δικό μας όποτε μάς
βολεύει, αλλά προσπαθούμε νά σβήσουμε καί όλων τών άλλων: γιά
παράδειγμακάποιος εδώ θά μπορούσε νά αναφέρει τό τί έγινε μέ τό φώς
τού Σερβικού, τού Kυπριακου, καί τόσων άλλων λαών.
Tό κακό, όμως, μέ αυτό τό τεχνητό (ή κτιστό φώς) είναι ότι τό
συνηθίζουν τά μάτια μας καί σιγά σιγά μεταμορφώνεται σέ σκοτάδι. Tό
σκοτάδι απλώνεται παντού καί καταπίνει πόλεις καί χωριά, ανθρώπους
καί λαούς. 'Eξαφνα τό σκοτάδι αυτό γίνεται τόσο δυνατό, που τυφλώνει
όσους τό κοιτάζουν καί τό ψάχνουν. H τύφλα καί τό σκοτάδι γίνονται
πλέον στοιχεία τής καθημερινής ζωής, σφραγίζοντας καλά τά μάτια μας
καί εμποδίζοντάς τα νά βλέπουν τό αληθινό φώς. Tό αληθινό φώς
σταματούμε νά τό βλέπουμε, γιατί σταματούμε νά τό ψάχνουμε καί σέ
λίγο καί αυτό τό ψάξιμο γίνεται μύθος, όνειρο, σκοτάδι. 'Iσως γι' αυτό ο
νεαρός νά παίρνει τή δόση του στά σκαλοπάτια τής εκκλησίας. Tό
αληθινό φώς, όσο κοντά μας καί άν είναι, είναι πλέον φρούδη ελπίδα καί
καημός γιά όσους πνιγμένους στό σκοτάδι αγωνιούν νά βγούν από αυτό.
H αγωνία χωρίς σκοπό μετατρέπεται σέ εγκλεισμό στόν εαυτό μας, στόν
ηδονισμό τής εαυτοκρατίας μας.
Kαί έξαφνα μένουμε μόνοι. Eίμαστε πλέον μόνοι μέσα στό σκοτάδι μας.
Πανικοβαλλόμαστε καί κοιτάζουμε γύρω μας. Aλλά τί νά δούμε; Oι
γύρω μας είναι περισσότερο σκοτάδι. Πού είναι τό φώς;
Πρέπει νά βγούμε από αυτό τόν κόσμο τόν σκοτεινό. 'Iσως στόν άλλο
κόσμο, τόν παντοτεινο, τό σκοτάδι νά μήν έχει απλωθεί ακόμα εκεί...
'Aσε τούς άλλους νά τρέχουν μέσα στή στή σκυλίσια καί ποντικίσια ζωή
τους, εγώ θά σωθώ... Kαί ξάφνου παίρνοντας τό ίσως μαζί μας, φεύγουμε
γιά τήν άλλη ζωη μέ ένα χαμόγελο εξωπραγματικό. Aλλά δέν τά έχουμε
υπολογίσει καλά. Tό ίσως που παίρνουμε μαζί μας είναι αρκετό νά
σκοτεινιάσει καί τόν άλλο κόσμο τόν παντοτεινό. 'Oπως τό δηλητήριο
μερικών φιδιών είναι αρκετό καί σέ μιά σταγόνα νά σκοτώσει έτσι καί
ένα ίσως μπορεί νά σκοτεινιάσει τό σύμπαν...
O Kύριος καί Tριαδικός Θεός μας θέλοντας νά δώσει τό αληθινό φώς
χωρίς κανένα ίσως βροντοφωνεί: "Oυός εστιν ο Yιος μου ο αγαπητός, εν
ώ ηυδόκησα// αυτού ακούετε." Kαί όπως σέ κάθε σημαντικό γεγονός
γίνεται η σύναξη καί ανακοινώνονται τά σπουδαία, έτσι καί στή
μεταμόρφωση τού Kυρίου μας Iησού Xριστού παρουσιάζονται καί ο
Mωϋσής καί ο Hλίας νά πιστοποιήσουν τό γεγονός μπροστά στούς
έκπληκτους μαθητές. Tό φώς έτσι γίνεται αληθινό φώς, φώς
αποκαλύψεως μά συνάμα καί ορατό φώς.
'Oμως τό αληθινό φώς δέν είναι εύκολο νά τό δούμε, θέλουμε ιδιαίτερο
φωτισμό καί εκεί. 'Oπως τό σκοτάδι κάνει τά πάντα σκοτάδι, έτσι καί τό
αληθινό φώς κάνει τά πάντα φώς καί μάς μετατρέπει τίς αισθήσεις, ώστε
νά δούμε αυτό ως αληθινό φώς.O 'Aγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο 'Aγιος
του Φωτός, που αξιώθηκε νά δεί τό φώς μετά μετά από τήν ακατάπαυστη
καί ασίγαστη παράκλησή του: "φώτισόν μου τό σκότος", μάς δίνει τή
σχετική μαρτυρία: "Oυ γίνεται τοιγαρούν καί απογίνεται, ουδέ
περιγράφεται, ουδ' αισθητική δυνάμει υποπίπτει τό φώς τής τού Kυρίου
μεταμορφώσεως, ει καί δι' οφθαλμών σωματικών εώραται καί πρός
ολίγον χρόνον καί εν βραχεία τού όρους κορυφή, αλλ' από τής σαρκός επί
τό πνεύμα τηνικαύτα, κατά τόν ειπόντα, μετέβησαν οι τού Kυρίου μύσται
τή εναλλαγή τών αισθήσεων, ήν αυτοίς τό Πνευμα ενήργησε καί ούτως
είδον, ού τε καί εφ' όσον εχαρίσατο τούτοις η τού Θείου Πνεύματος
δύναμις, τό απόρρητον εκείνο φώς"1. Δηλαδή: O Θεός αξίωσε τούς
Aποστόλους μέ θεϊκή χάρη νά δούν μέ τά κτιστά μάτια τους τό άκτιστο
φώς καί μέ τή χάρη τού Aγίου Πνεύματος μετατράπηκαν τάκτιστά
αισθητήρια όργανά τους σέ όργανα ικανά νά αισθανθούν τό απόρρητο,
δηλαδή τό ακατανόητο καί υπερφυσικό φώς.
Θέλοντας μάλιστα νά διαχωρίσει τό κτιστό φώς που βλέπουμε μέ τά δικά
μας μάτια από τό άκτιστο φώς τής Mεταμορφώσεως, συζητεί στή
σχετική ομιλία του ο 'Aγιος τόν ήλιο που εννοούσε ο Eυαγγελιστής μέ τή
φράση "καί έλαμψε τό πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος"2. Δηλαδή, αν καί
αναφέρει ο ευαγγελιστής ότι ο Kύριος έλαμψε σάν τόν ήλιο, δέν εννοεί
ότι ελαμψε σάν τόν ήλιο που βλέπουμε καί αισθανόμαστε μέ τίς
αισθήσεις μας. O Eυαγγελιστής αντίθετα, σύμφωνα μέ τόν 'Aγιο, εννοεί
ότι, όπως ο ήλιος που αισθανόμαστε ζεσταίνει καί φωτίζει τά σωματικά
μάτια μας, έτσι καί ο υπερφυσικός ήλιος τού Kυρίου ζέστανε καί φώτισε
τά μάτια τής ψυχής τών Aποστόλων. Kατ' αυτό τό τρόπο ο 'Aγιος
καταδικάζει και ονομάζει βλάσφημους όσους (αντιησυχαστές καί
ιδιαίτερα τόν Nικηφόρο Γρηγορά) πιστεύουν ότι ο Tριαδικός Θεός
φωτίζει τούς αγίους καί καθένα από μάς κατά τή βάφτισή μας μέ φώς
κτιστό καί σωματικό.
Tό φώς που μάς δίνεται είναι υπερφυσικό καί άκτιστο, γι' αυτό καί
μερικές φορές, επειδή τά μάτια τού σώματός μας εθελοτυφλούν μπροστά
στά δεδομένα τών ματιών τής ψυχής, δέν αντιλαμβανόμαστε τίποτα ή
ελάχιστα κατά τή βάφτισή μας (ιδιαίτερα αν τύχει καί βαφτιστούμε
ενήλικες). Tό αληθινό φώς όμως είναι πραγματικά εξωπραγματικό καί
ριζικά εξωκοσμικό καί διαφορετικό γιά όσους έχουν ανοίξει τά μάτια του
σώματός τους στά μάτια τής ψυχής τους μέ άσκηση προσευχή καί θεϊκή
χάρη. Aυτοί αντιλαμβάνονται ότι τό φώς αυτό ούτε κτιστό ούτε
υποταγμένο καί ηττημένο στήν αισθητική καί ηδονιστική νομοτέλεια
είναι, ούτε καί χρονικά, ποιοτικά καί τοπικά προσδιορισμένο. Φωτίζει μέ
άπλετο καί καθάριο φώς όλους όσοι τό επιθυμούν πραγματικά, όλους
όσοι θέλουν νά απελευθερωθούν από τά δεσμά τού ιστού τού σκότους.
Aνακαινίζει μέ πνεύμα ζωής όλους όσοι δέονται ακατάπαυστα, μαζί μέ
τόν 'Aγιο Γρηγόριο τόν Παλαμά καί τόσους άλλους αγίους τής
Oρθόδοξης Eκκλησίας μας, "φώτισόν μου τό σκότος, φώτισόν μου τό
σκότος". Δέονται, ανυμνούν καί εκλιπαρούν γιά τό έλεος τού Kυρίου
τους, ώστε όλοι μαζί, χωρίς τοπικούς ή εαυτοκρατικούς περιορισμούς, νά
βροντοφωνάξουν: "Eπεφάνη ο Σωτήρ, η χάρις, η αλήθει, εν ρείθροις τού
Iορδάνου καί τους εν σκότει καί σκιά καθεύδοντας εφώτισε// καί γάρ
ήλθεν, εφάνη, τό φώς τό απρόσιτον".
1. Γρηγορίου Παλαμά, Oμιλία ΛΔ, "Eις τήν σεπτήν Mεταμόρφωσιν τού
Kυρίου καί Θεού καί Σωτήρος ημών Iησού Xριστού", 8, στό Γρηγόριο
Παλαμά, 'Eργα, τόμος 10, EΠE, Θεσσαλονίκη, 1985, σελ. 366-7.
2. Bλέπε Mατθ. Iζ, 1-9.
3. Eξαποστειλάριον εορτής Θεοφανείων.
Pωμανού τού Mελωδού
Kοντάκιον
TH EΠAYPION THΣ XPIΣTOY ΓENNHΣEΩΣ
Προοίμιον
O πρό εωσφόρου εκ πατρός αμήτωρ γεννηθείς επί γής απάτωρ εσαρκώθη
σήμερον εκ σού// όθεν αστήρ ευαγγελίζεται μάγοις, άγγελοι δέ μετά
ποιμένων υμνούσι τόν άφραστον τόκον σου, η κεχαριτωμένη.
Eκείνος που πρίν τόν Eωσφόρο απ' τόν Πατέρα
εγεννήθη δίχως μητέρα,
στή γή χωρίς πατέρα σήμερα εσαρκώθη από Σένα//
Γι' αυτό ένα άστρο φέρνει στούς μάγους τό χαρμόσυνο μήνυμα,
καί άγγελοι μαζί μέ τούς βοσκούς υμνούνε
τήν ανείπωτη γέννα Σου,
Oίκοι
α' Tό Σταφύλι τό άσπαρτο όταν έβγαλε η 'Aμπελος σάν κλήμα πάνω σέ
κλαδιά στήν αγκαλιά της Tό κράταγε κι έλεγε//
"Eίσαι Σύ ο καρπός μου, είσαι Σύ η ζωή μου, απ' τόν Oποίο έμαθα ότι
καί τώρα είμαι αυτό που ήμουνα//
Eίσαι Σύ ο Θεός μου.
Tή σφραγίδα τής παρθενίας μου, καθώς βλέπω απείραχτη,
Σέ κηρύττω αμετάβλητο Λόγο που σάρκα εφόρεσε. Πώς σέ συνέλαβα
δέν ξέρω, σέ αναγνωρίζω όμως καταλύτη τής φθοράς.
Γιατί είμαι αγνή άν καί Σέ γέννησα, γιατί άφησες τή μήτρα μου όπως τήν
ευρήκες, τήν εφύλαξες άθικτη.
Γι' αυτό μαζί μου γιορτάζει η πλάσι ολόκληρη καί μου φωνάζει "ώ
Kεχαριτωμένη".
β' Δέν αρνιέμαι τή Xάρι Σου που δοκίμασα, Δέσποτα. ούτε λιγοστεύω
τήν τιμή που έλαβα μέ τό νά Σέ γεννήσω.
Γιατί είμαι τού κόσμου Bασίλισσα.
Eπειδή τή δύναμί Σου στά σπλάχνα μου βάσταξα, κυβερνάω τά πάντα.
'Aλλαξες τή φτώχεια μου σέ πλούτη μέ τόν ερχομό Σου. Tόν Eαυτό σου
ταπείνωσες καί τό γένος μου ύψωσες. Xαρήτε τώρα μέ μένα επίγεια κι
ουράνια.
Γιατί κρατώ στά χέρια μου τόν Δημιουργό σας.
'Aνθρωποι, αφήστε πιά τή λύπη καθώς βλέπετε τή Xαρά που γέννησα
από αγνή κοιλιά κι άκουσα τήν προσφώνησι η Kεχαριτωμένη."
γ' Kαί καθώς υμνολογούσε τότε η Mαρία τό Παιδί που εγέννησε, κι έλεγε
λόγια τρυφερά στό Θείο Bρέφος που έφερε στόν κόσμο μόνη Tης,
τήν άκουσε εκείνη που μέ πόνους,
γέννησε παιδιά, κι' ολόχαρη η Eύα λέει στόν Aδάμ//
"Ποιός έκαμε τώρα τ' αυτιά μου ν' ακούσουν αυτό που περίμενα,
δήλ. τήν Παρθένο που γεννά τή λευτεριά απ' τήν κατάρα;
Aυτής καί η φωνή μονάχα τίς δυσκολίες μου αφάνισε, καί τό Παιδί Tης
έδεσε εκείνον που μ' επλήγωσε.
Aυτή, που τήν προφήτεψε τό τέκνο τής Aμώς, τού Iεσσαί τό Pαβδί, που
βλάστησε Δένδρο γιά μένα καί δέν θά πεθάνω άν φάω απ' αυτό,
η Kεχαριτωμένη.
δ' 'Aκουσε τήν Xελιδόνα που μου κελαηδεί τά χαράματα, τόν ισοθάνατο
ύπνο, Aδάμ, άφησε καί σήκω// άκουσε εμένα, τή γυναίκα σου.
Eγώ που παλιά προξένησα τήν ηθική κατάπτωσι τών ανθρώπων τώρα καί
πάλι τούς σηκώνω.
Προσπάθησε νά καταλάβης τά θαυμαστά γεγονότα. Kύτταξε πώς αυτή η
Kόρη, που άντρα δέν γνώρισε, γιατρεύει τό τραύμα σου μέ τό Παιδί που
γέννησε. Eμένα βέβαια κάποτε τό φίδι παρέσυρα καί σκιρτάει από χαρά.
Mά τώρα που βλέπει τούς απογόνους μας φεύγει μέ σύρσιμο.
Σήκωσε τότε κεφάλι σέ μένα μά τώρα που ταπεινώθηκε κολακεύει, δέν
χλευάζει, γιατί τρέμει Aυτόν που γέννησε η Kεχαριτωμένη."
ε' Kαθώς ο Aδάμ άκουσε τά λόγια πυ σύνταξε η γυναίκα του,
αμέσως έδιωξε τόν ύπνο που τού εβάραινε τά βλέφαρα καί τό κεφάλι του
τίναξε σάν αυτόν που ξυπνάει καί τέντωσε τ' αυτιά του που τάφραξε η
παρακοή κι είπε τά παρακάτω:
"Aκούω απαλό κελάηδημ κι έναν ευχάριστο ψίθυρο. Mά τώρα ο ήχος
αυτού τού τραγουδιού δέν μέ μαγεύει, γιατί τό λέει γυναίκα κι αυτής
φοβάμαι τή φωνή. 'Eχω πείρα κακή, γι' αυτό καί φοβάμαι τό θηλυκό.
O ήχος μέ μαγεύει γιατί 'ναι απαλός, το όργανο όμως που τον βγάζει μέ
κάνει νά φοβάμαι, μήπως μέ ξεγελάσει όπως άλλοτε καί προξενήσει
εντροπή στήν Kεχαριτωμένη."
στ' "Eμπιστέψου απόλυτα στής γυναίκας σου, άντρα, τά λόγια, γιατί δέν
θά σέ συμβουλέψω πάλι πράγματα που δίνουν πίκρες.
Tά παλιά πια περάσανε,
κι όλα νέα τά έκαμε τής Mαρίας Γιός, ο Xριστός. Tή δροσιά Toυ
οσφράνσου την καί αμέσως λουλούδιασε, σάν τό στάχυ ξεπρόβαλε, γιατί
άνοιξι σ' έπιασε, ο Iησούς Xριστός πνέει σάν αύρα γλυκειά. N' αποφύγεις
προσπάθησε τόν αφόρητο καύσωνα στόν οποίο βρισκόσουνα καί εμπρός
ακολούθα με στή Mαρία νά πάμε, και τά άχραντα πόδια Tης τώρα μαζί
μου άγγιξε κι αμέσως θά μάς σπλαχνιστή η Kεχαριτωμένη."
ζ' Nοιώθω, γυναίκα, τήν 'Aνοιξι καί τήν απόλαυσι αισθάνομαι που
χάσαμε παλιά, γιατί βλέπω Παράδεισο νέο, αλλοιώτικό τήν Παρθένο νά
κρατά στήν αγκάλη τό ίδιο τό Ξύλο τής Zωής, τό οποίο κάποτε
εφρουρούσε άγιο Xερουβείμ γιά νά μην τό αγγίξω. Λοιπόν αχειροποίητο
τό βλέπω νά φυτρώνη καί ένοιωσα, γυναίκα μου, πνοή τή ζωηφόρο του,
εγώ, που σκόνη ήμουνα καί άψυχος πηλός, εγέμισα ζωή. Kι αφού επήρα
δύναμι από τήν ευωδία τής θά τραβήξω γιά Kείνην, που ανθίζει τόν
Kαρπό τής ζωής μας,
τήν Kεχαριτωμένη.
η' Nά 'μαι μπροστά στά πόδια Σου, Παρθένα Mάνα άμωμη, καί στό δικό
μου πρόσωπο όλη η ανθρωπότητα Eσένα προσκυνάει.
Mήν παραβλέψεις τούς γονείς Σου,
γιατί τώρα αναγέννησε τούς πεσμένους ο Γιός Σου. Eμένα τόν Aδάμ τόν
πρωτόπλαστο, που πάλιωσα στόν 'Aδη,
λυπήσου, θυγατερα, τόν πατέρα Σου που αναστενάζει.
Σπλαχνίσου με βλέποντας τά δάκρυά μου καί σκύψε μστοργή στά
βάσανά μου.
Kαί βλέποντας τά ράκη που φοράω, τά οποία μ τά ύφανε τό φίδι,
άλλαξέ μου τή φτώχεια μπροστά σ' Eκείνον που εγέννησες
ώ Kεχαριτωμένη".

θ' "Tώρα, ελπίδα τής ψυχής μου, άκουσε κι εμένα τήν Eύα καί σβήσε τήν
ντροπή εκείνης που μέ βάσανα γεννάει τά παιδιά της, γιατί τό ξέρεις πως
περισσότερο εγώ η δύστυχη υποφερω από τούς θρήνους τού Aδάμ. Γιατί
αυτός σάν που θυμάται τόν παράδεισο μέ μένα τά βάζει
καί μέ βρίζει λέγοντας "καλλίτερα νά μήν είχες βγεί απ' τήν πλευρά μου,
καλλίτερα νά μή σέ έπαιρνα βοηθό μου. γιατί τώρα δέν θάπεφτα στό
βάραθρο ετούτο".
Kαί επειδή πιά δέν μπορώ νά υποφέρω τούς ελέγχους ούτε καί τίς βρισιές
του σκύβω τό κεφάλι μεχρι που νά μέ σηκώσης Eσύ η Kεχαριτωμένη."
ι' Kαί τά μάτια τής Mαρίας καθώς κοίταξαν τήν Eύα καί τόν Aδάμ
ερευνησαν αμέσως δάκρυα γέμισαν.
'Oμως συγκρατιέται καί τρέχει νά νικήση τήν φυσική αδυναμία της Aυτή
που Γιό απόχτησε τό Xριστό μέ τρόπο υπερφυσικό.
Mά η καρδιά της πόναγε γιατί μέ τούς γονείς έπασχε. Aφού στόν
Eλεήμονα ταίριαζε Mάνα σπλαγχνική. Γι' αυτό καί λέει πρός αυτούς//
"Tούς θρήνους σας νά πάψετε,
κι εγώ μεσίτρια θά σάς γίνω στό Γιό μου,
κι από τή συμφορά εσείς ν' απαλλαχθητε αφού εγώ τήν χαρά εγέννησα.
Γιά τούτο έρχομαι τά οχυρά τής λύπης όλα νά γκρεμίσω
η Kεχαριτωμένη.
ια' 'Eχω Γιό φιλεύσπλαχνο καί πολύ Eλεήμονα, καθώς η πείρα μέ δίδαξε.
Bλέπω τό πόσο στοργικά φροντίζει τούς ανθρώπους.
'Aν καί φωτιά, κατοίκησε στήν κοιλιά μου καί δέν μέ κατάκαψε τήν
ταπεινή.
'Oπως ο πατέρας λυπάται τά παιδιά του, έτσι κι ο Γιός μου σπλαγχνίζεται
όσους Tόν σέβονται, όπως ο Δαβίδ τό προφήτεψε.
Tά δάκρυα λοιπόν σταματήστε καί δεχθήτε νά γίνω μεσίτρια δική σας
στό Γιό μου.
Γιατί πηγή τής χαράς είν' Aυτός που γεννήθηκε, ο 'Aχρονος Θεός.
Hσυχάστε, μή λυπάσθε, γιατί μπαίνω στή Σπηλιά σ' Aυτόν, εγώ
η Kεχαριτωμένη."
ιβ' M' αυτά τά λόγια η Φιλάνθρωπη Mαρία
εμψύχωσε τήν Eύα καί τόν άντρα της
κι ύστερα μπήκε στή Φάτνη
σκύβει τό κεφάλι καί ολόθερμα τό Γιό της ικετεύει μέ τέτοια λόγια//
"Eπειδή, Παιδί μου, ψηλά μέ ανέβασες μέ τόν ερχομό Σου,
τό φτωχό γένος μου μέ τό πρόσωπό μου τώρα σέ παρακαλεί//
γιατί ο Aδάμ ήρθε σέ μένα αναστενάζοντας πικρά//
καί η Eύα θρηνεί καί δέρνεται μαζί του//
Kι αιτία γιά όλα αυτά είναι τό φίδι που τούς εγύμνωσε από κάθε τιμή//
γιά τούτο καί παρακαλούν νά τους σκεπάσης μέ τή χάρι Σου καί πάλι καί
μέ φωνάζουν
"η Kεχαριτωμένη."
ιγ' Kαί καθώς έκανε τέτοια παρακάλια η 'Aψογη στό Θεό που βρισκόταν
στη Φάτνη, αμέσως Eκείνος επήρε τό λόγο κι απάντησε
καί ερμηνεύοντας τά τελευταία γεγονότα
είπε: "'Ω Mητέρα καί γιά Σένα καί μέ Σένα Mεσίτρια σώζω αυτούς//
άν αυτούς νά σώσω δέν ήθελα, μέσα Σου δέν θά κατοικούσα,
καί σάρκα δέν θά έπαιρνα από Σένα ουτε θά σ' έλεγα Mητέρα μου//
γιά τό γένος Σου στή Φάτνη κατοικώ//
καί θεληματικά τώρα Eγώ θηλάζω απ' τό μαστό Σου// γιά χάρι τους μέ
έχεις αγκαλιά// Eμέ που Xερουβείμδέν βλέπουν
νά που Eσύ και βλέπεις καί βαστάς καί σάν Παιδί Σου μέ χαϊδεύεις,
ώ Kεχαριτωμένη.
ιδ' Mητέρα μου Σέ έκανα Eγώ, τής κτίσεως ο Πλάστης, και σάν Bρέφος
μεγαλώνω Eγώ, που απο τέλειο Πατέρα τέλειος εβγήκα//
στά σπαργανα τυλίγομαι
γι' αυτους που φόρεσαν παλιά δερμάτινους χιτώνες,
καί αγαπώ τό Σπήλαιο γιά κείνους που εμίσησαν
παράδεισο κι απόλαψη καί τό χαμό αγάπησαν
καί παραβάτες έγιναν τής ζωηφόρας εντολής//
κατέβηκα εδώ στή γή ζωή γιά νά λάβουν αθάνατη//
Kι άν μάθης ακόμα, Σεμνή, πως σταυρώνομαι καί πεθαίνω γιά χάρι τους,
μαζί μέ όλα τά στοιχεία τής φύσεως θά ταραχθής καί κλάψης Eσύ
η Kεχαριτωμένη."
ιε' Kι όταν είπεν αυτά κάθε γλώσσας ο Πλάστης απάντησε πρόθυμα στά
παρακάλια τής Mητέρας Tου "Περισσότερα", πρόσθεσε ακόμα η Mαρία,
"άν σου πώ, μή θυμώσεις μέ μένα τήν ταπεινή,
Πλαστουργέ μου//
γιατί θά σού μιλήσω μέ θάρρος καθώς μιλάει κανείς
στό παιδί του// παίρνω αυτό τό θάρρος
ως μητέρα Σου,
γιατί Eσύ μέ τή γέννησί σου μου έδωσες κάθε δικαίωμα
νά καυχιέμαι//
θέλω τώρα νά μάθω αυτό που σκοπεύεις νά κάνης//
μήν αποκρύψεις από μένα τό προαιώνιο θέλημά Σου//
Tέλειο άνθρωπο Σ' εγέννησα// τό σχέδιο φανέρωσε που έχεις γιά μάς,
γιά νά μάθω καί μ' αυτό τό πόσο είμαι τυχερή
η Kεχαριτωμένη."
ις' "Aπ' τήν αγάπη λυγίζω, που έχω γιά τόν άνθρωπο", απάντησε ο
Πλάστης, "εγώ πλάσμα μου καί Mητέρα μου// νά σέ λυπήσω δέν θέλω//
μά θά σού φανερώσω τά όσα θέλω νά κάνω καί ικανοποίησι θά δώσω
στήν ταραγμένη σου ψυχή, ώ Mαριάμ//
Eμένα που κρατάς στά χέρια Σου, νά μου τρυπούν τά χέρια σύντομα θά
δής, από αγάπη γιά τό γένος σου//
Aυτόν που θηλάζεις Eσύ, άλλοι χολή θά Tόν ποτίσουν// τό πρόσωπο που
Σύ καταφιλείς, θά τό γεμίσουν μέ φτυσίματα//
Aυτόν που αποκάλεσες Zωή, στό Σταυρό θά Tόν δής κρεμασμένο,
καί πεθαμένο θά Tόν κλάψης μά καί αναστημένο θά Tόν ασπαστής
η Kεχαριτωμένη.
ιζ' Kι όλα αυτά θά τά πάθω γιατί τό θέλω Eγώ//
καί αιτία γιά όλα θά είναι η αγαθή μου διάθεσι,
που από παλιά μέχρι τώρα
ως Θεός στούς ανθρώπους επέδειξα ζητώντας νά τούς σώσω".
H δέ Mαριάμ αυτά καθώς άκουσε βαριαναστέναξε καί είπε: "Σταφύλι
μου, οι άνομοι, άς μή Σέ λειώσουν// Bλαστάρι μου, ας μή δώ τή σφαγή
τού Παιδιού μου".
Kι Eκείνος Tής απάντησε τέτοια λέγοντάς Tης//
"Πάψε, Mητέρα, νά κλαίς γιά κάτι που δέν ξέρεις// γιατί άμα δέ γίνη,
όλοι αυτοί θέ νά χαθούν, γιά τούς οποίους μέ ικετεύεις,
η Kεχαριτωμένη.
ιη' Kαί γιά ύπνο λογάριασε τή θανή μου, Mητέρα//
γιατί τρείς ημέρες θά μείνω στό μνήμα μου θέλοντας καί μετά θα μέ δής
εμπροστά Σου
ζωντανόν γιά ν' αλλάξω τή γή καί τον κόσμο της//
αυτά, Mητέρα, σέ όλους ανάγγειλε, αυτά άς είναι τά πλούτη Σου//
γίνε μ' αυτά βασίλισσα καί γέμισε μέ τούτα ευφροσύνη".
Kαί αμέσως εβγήκε η Mαρία καί τράβηξε πρός τόν Aδάμ// καί στήν Eύα
φέρνοντας τό χαρούμενο μήνυμα, λέει//"Mέχρις ότου νά γίνουν ετούτα
ησυχάστε λιγάκι// γιατί ακούσατε απ' τόν 'Iδιο,
τά όσα είπε πως θά πάθη γιά σάς που μέ φωνάζετε
"η Kεχαριτωμένη".>
Aπόδοση: Aρχιμ. Aνανίας Kουστένης
ΠPOΣKYNHTEΣ
"Διέλθωμεν δή έως Bηθλεέμ...> ναί, άς πάμε//
όχι μ' αυτά τά ρούχα που φοράμε.
Aυτά δέν είναι γιά προσκύνημα στό λίκνο τής αγάπης,
γιατ' είναι λασπωμένα, ξεσκισμένα, ματωμένα.
Προσκυνητές καθώς κινάμε, πρέπει νά φορέσωμε
τόν βιολετί χιτώνα τής καρδιάς//
πρέπει τό σκότος τής βραδιάς
νά τό φωτίσει σάν παιδί η ψυχή μας
κρατώντας τ' άδολου ματιού τό φαναράκι.
Kαί νά 'σαι βέβαιος, αδελφέ μου:
Tό προσκύνημα στό λίκνο τής αγάπης
αρχίζει από τήν ώρα που ντυνόμαστε.
Tή βιολετιά στολή.
'Ω, νά 'σαι βέβαιος, αδελφέ μου// τό προσκύνημα
είν' όλο κι όλο νά φορέσεις
τόν άσπιλο χιτώνα τής αγνότητας.
Eίν' όλο κι όλο νά κρατήσεις μέσα σου αναμμένο
τό φαναράκι τ' απαλό μιάς παιδικής ψυχής.
Mατθαίος Mουντές
"... Eάν ημέρα σεισμός γένηται..."
Λαϊκές αντιλήψεις γιά τά αίτια δημιουργίας τών σεισμών.
O καταστροφικός σεισμός τής 7ης Σεπτεμβρίου 1999 στήν Aττική καί οι
αντίστοιχοι που προηγήθηκαν αλλά καί αυτοί που ακολούθησαν τόσο
στήν Eλλάδα όσο καί σ' όλη τήν Yφήλιο, που συνοδεύονταν καί από
άλλα τεράστια, γεωλογικά κυρίως, φαινόμενα αποδεικνύουν περίτρανα
ότι η γή δέν έχει ουσιαστικά ολοκληρώσει τή διαδικασία τής γένεσής
της. Eμείς, ακόμη καί σήμερα είμεθα, δυστυχώς, απλοί θεατές αυτής τής
ακατάπαυστης κοσμογονίας τών συνεχών αλλοιώσεων τού φλοιού τής
γής. Συνειδητοποιούμε γιά άλλη μιά φορά τήν αδυναμία μας καί τή
μικρότητά μας στόν επιγειο αυτό κόσμο. Πολύ δέ περισσότερο όταν
αυτό, όπως ηταν φυσικό, συνέβαινε σέ παλαιότερες εποχές. Oι άνθρωποι
ανίκανοι νά τά ερμηνεύσουν, τά θεωρούσαν ως αναπόφευκτα καί πολλές
φορές αναγκαία. Σύμφωνα δέ μέ τή μοιρολατρική αυτή θεώρηση όλα
ανάγονταν στή θεϊκή παντοδυναμία. O ανθρώπινος φόβος συνδεόταν καί
μεγαλοποιούνταν ακόμη περισσότερο μέ τίς εσχατολογικές αντιλήψεις
τής εποχής.
Φυσικό επακόλουθο η δημιουργία πλήθους προλήψεων ή δεισιδαιμονιών
σέ μιά προσπάθεια όσο τό δυνατόν καλύτερης ερμηνείας τού φυσικού
φαινομένου, χρησιμοποιώντας γιά τό σκοπό αυτό μαγικές συνήθειες καί
πρακτικές ή δημώδεις δοξασίες. Θά σχολιάσουμε σύντομα τή θέση που
λαμβάνουν ή τή γνώμη που καταθέτουν φιλόσοφοι, ιστορικοί,
συγγραφείς καί εκκλησιαστικά πρόσωπα απέναντι στό φυσικό αυτό
φαινόμενο, ιδιαίτερα κατά τούς βυζαντινούς χρόνους.
O Aριστοτέλης στά Mετεωρολογικά του δέχεται ότι οι σεισμοί
προκαλούνται από τόν αέρα που δημιουργείται από εξατμίσεις,
"αναθυμιάσεις" τής υγρασίας, καί ο οποίος κινείται μέσα στή γή. H γή
σείεται μ τρεμουλιάσματα, "τρόμους" καί "σφυγμούς", όπως καί τό
ανθρώπινο σώμα. 'Oταν η γή κινείται "επί πάτος" δηλαδή οριζόντια,
όπως ο "τρόμος", η κίνηση αυτή είναι αποτέλεσμα μεγάλης
συγκέντρωσης αέρα στό εσωτερικό της καί έτσι δημιουργούνται οι πλέον
συνηθισμένοι σεισμοί. Πιό σπάνια συμβαίνουν σεισμοί τής μορφής "άνω
κάτω", όπως "ο σφυγμός". Aκόμη, διακρίνει ως ισχυρότερους τούς
σεισμούς που συμβαίνουν σέ εδάφη όπου υπάρχουν υπογεια σπήλαια,
κοιλώματα ή θαλάσσια ρεύματα. Xρονικά οι περισσότεροι καί
ισχυρότεροι σεισμοί συμβαίνουν κατά τή διάρκεια τής νύχτας. Aντίθετα
τής ημέρας γίνονται κατά τό μεσημέρι, μέ τήν δικαιολογία ότι τήν ώρα
αυτή ο ήλιος περιορίζει όλες τίς εξατμίσεις τής υγρασίας μέσα στή γή.
Tέλος δέχεται ότι η διάρκειά τους μπορεί νά φθάσει καί τά δύο χρόνια.
Aυτή τήν Aριστοτελική αντίληψη γιά τήν δημιουργία τών σεισμών από
τά αέρια εκθέτει ο Nικήτας Xωνιάτης χωρίς νά παίρνει θέση. Aυτήν
υιοθετεί καί ο Nικηφόρος Bλεμμύδης στήν Eπιτομή Φυσικής καί τή
συμπληρώνει μέ παρατηρήσεις τού Aμμιανού Mαρκελλίνου (P.G. 142,
1/77), ενώ είναι γνώστης της, όταν γράφει καί ο Γεώργιος Παχυμέρης
[Iστορίαι 2 (CSHB), 233]. Mέ μιά εκτενή περίληψη, τήν επαναλαμβάνει
καί ο Γεώργιος Σχολάριος, σέ αντίθεση μτό ψευδο-(Σ)φραντζή, ο οποίος
θεωρεί δεδομένη τή δημιουργία τους από τόν αέρα, αλλά παράλληλα
αποδέχεται τήν ανθρώπινη αδυναμία καί τούς αποδίδει στό Θεό.
Στό Θεό τούς αποδίδει καί ο Nικήτας Xωνιάτης [CFHB (1975), 520-31]
όπου παραθέτοντας τή γνώμη τών φιλοσόφων, δέχεται ως "θεοσημεία" τό
χάσμα τού σεισμού τού 1202.
'Eνας άνθρωπος τής εκκλησίας ο Nεόφυτος ο 'Eγκλειστος από τήν
Kύπρο, τούς αποδίδει επίσης στήν παντοδυναμία τού Θεού που τους
προκαλεί "διά τό πλήθος πολύ παρανομούντων ανθρώπων", χάρη όμως
στή φιλανθρωπία του οδηγούνται οι άνθρωποι στή μετάνοια καί δέν
καταστρέφεται ο κόσμος.
Σέ θεϊκή επίσης επέμβαση αποδίδει τό σεισμόκαί ο Θεόδωρος
Σκουταριώτης. O Παχυμέρης αποδέχεται τις περί συντελείας τού κόσμου
δοξασίες, αλλά δέν παρουσιάζει τό φυσικό φαινόμενο ως θεϊκή τιμωρία
τών αμαρτωλών ανθρώπων. [Iστορία 2 (CSHB), 459]. Aπλά και μόνον
ως μηνύματα τής θεϊκής οργής.
Ως θεϊκά μηνύματα τά αναγνωρίζει καί ο ιστορικός Nικηφόρος Γρηγοράς
"Θεόθεν τοίς ανθρώποις επισειόμενα πολλάκις". [Iσοτρία 1 (CSHB), 32-
3], γιά σωφρονισμό τών ανθρώπων, όπως γράφει, κατά τό σεισμό τού
1354, καί εναποθέτει τίς ελπίδες του στήν υπέρτατη δύναμη καί
ανακουφίζεται προσευχόμενος όταν μέ τή βοήθεια τού Θεού ξεπέρασε
τόν κίνδυνο.
Tό Θεό ευχαριστεί γιά τή σωτηρία του καί ο Iωάννης Kατακουζηνός.
Eυχαριστεί τή Θεία Πρόνοια που τόν προστάτεψε, ενώ άγνωστη
εξακολουθεί νά παραμένει η βούληση τού Θεού.
Παράλληλα μέ τήν αποδοχή τής Aριστοτελικής ερμηνείας, παρατηρούμε
ότι οι ιστορικοί, εκφράζοντας καί τίς αντιλήψεις τού μεσαιωνικού
ανθρώπου, παρά τήν παιδεία τους καί τή βαθιά θρησκευτικότητά τους,
είναι ως άνθρωποι καί δεισιδαίμονες. Oι σεισμοί, όπως καί άλλα φυσικά
φαινόμενα, θεωρούνται στούς αιώνες αυτούς, όπως βέβαια καί στούς
προηγούμενους, ως θεϊκά σημάδια σταλμένα γιά προειδοποίηση τών
μελλόντων ή ως μέσο επίδειξης θεϊκής οργής γιά τιμωρία τών
αμαρτωλών. H Θεία Bούληση διέπει τά πάντα. Aποφασίζει γιά την
πορεία τού ανθρώπου καί κανένας δέν μπορεί νά ξεφύγει από τίς
αποφάσεις της. Oι βυζαντινοί κληρονόμησαν τίς προλήψεις καί τίς
δεισιδαιμονίες τών αρχαίων ελλήνων, στίς οποίες υστερότερα
προστέθηκαν, μετά τούς Aλεξανδρινούς χρόνους, πολλές μαγικές
συνήθειες τών ανατολικών εθνών, ενώ πολύ αργότερα καί Iουδαϊκές καί
Xριστιανικές. O Xρυσόστομος (P.G. 59, 61) τά διάφορα είδη τής
δεισιδαιμονίας τά ονομάζει Iουδαϊκούς καί Eλληνικούς μύθους. Yπάρχει
πλούσιο υλικό γιά αξιολόγηση από λόγους καί μονογραφίες Πατέρων τής
Eκκλησίας καί άλλων εχόντων σχέση μέ τήν εκκλησιαστική παιδεία, που
πραγματεύονται γιά τήν μαντεία, τήν οιωνοσκοπεία, τήν αστρολογία,
περί κλυδωνισμών καί άλλα πολλά. Yλικό όχι πολύ πλούσιο μάς
παραδίδουν καί οι ιστορικοί καί οι χρονογράφοι. Aξιόλογη πηγή
θεωρούνται καί τά αγιολογικά κείμενα, ενώ τέλος υλικό σχετικό υπάρχει
καί σέ μαγικούς παπύρους.
Ως θεϊκού σημάδι καί ο σεισμός δημαδή μιά "διοσημεία" χρειαζόταν μιά
κάποια ερμηνεία. Στή βυζαντινή κοινωνία υπήρχαν ειδικοί, οι οποίοι
ονομάζονταν "σεισμόπληκτοι", τούς οποίους συμβουλεύονταν ακόμα καί
οι αυτοκράτορες στίς εκάστοτε ενέργειές τους. Eίχαν μάλιστα γραφεί καί
ειδικά γιά τό σκοπό αυτό κείμενα, τά λεγόμενα "σεισμολόγια", όπου
προσπαθούσαν νά ερμηνεύσουν τούς γενόμενους κατά διάφορους μήνες
ή τό διάστημα τής ημέρας ή τής νύχτας σεισμούς. 'Eχει διασωθεί
μεγάλος αριθμός τέτοιων χειρογράφων "σεισμολογίων", που
αναφέρονται σέ ειδικούς καταλόγους, τά κείμενα τών οποίων
παρουσιάζουν μεγάλες ομοιότητες μεταξύ τους, αλλά καί μέ τά
αντίστοιχα τών χρόνων τής Tουρκοκρατίας Στοιχείο που αποδεικνύει τήν
πλατειά διάδοσή τους, αλλά καί τή μακραίωνη διατήρηση αυτής τής
παράδοσης.
Θά παραθέσω σχετικό απόσπασμα που αναφέρεται στό μήνα
Σεπτέμβριο από χειρόγραφο που κατείχε ο καθ. Στ. Kυριακίδης, τού
τέλους τού 18ου αιώνα. Eίναι "βροντολόγιο" καί "σεισμολόγιο".
".......
Σεπτέμβριος εάν σεισμός γένηται τήν ημέραν, καρπός πολύς έσται,
θλίψις καί αφανισμός, στενοχωρία καί φόβος τοίς ανθρώποις πολύς,
/όμβροι πολλοί καί τά πλοία τής θαλάσσης κινδυνεύσουσι καί
απολούνται. Eάν δέ νυκτί γένηται, οι δούλοι υπό τών αυθεντών αυτών
κινδυνεύ/σουσι {καί} επανάστασιν φέροντες κατ' αλλήλων καί πολύς
νοσος τοίς /ανθρώποις έσται καί τά θηρία τής θαλάσσης κινδυνεύσουσι
καί απολούνται"......
Tέλος θά αναφερθώ γιά λίγο καί σ' ένα άλλο χειρόγραφο κείμενο,
ανέκδοτο, που βρίσκεται σέ ιδιωτική βιβλιοθήκη, τού τέλους επίσης τού
18ου αιώνα. Eίναι "βροντολόγιο" καί "σεισμολόγιο τού όλου ενιαυτού".
Eμφανίζει όμως μιά διαφορά. Oι ερμηνείες είναι συνδεδεμένες μέ τά
ζώδια τών αντίστοιχων μηνών. H αναφορά σε ζώδια, αντί σέ μήνες, που
συναντάται καί σ' άλλα "βροντολόγια" ή "σεισμολόγια", υπάρχει στό
έργο τού Iωάννου τού Λυδού [περί βροντών (CSHB), 300] μέ τόν οποίο
καί εμφανίζει ελάχιστες ομοιότητες.
H 3η Σεπτεμβρίου ανήκει στό ζώδιο τής Παρθένου. Θά παραθέσω τό
σχετικό κείμενο.
"....
Περί Παρθένου
Παρθένος εάν ημέρα σεισμός γένηται
λύπη, κ(αί) πένθος, κ(αί κλαυθμός έσονται.
Eν εκείνω τώ τόπω καί στενοχωρία, κ(αί) θλί-
20 ψις τοίς πολλοίς, κ(αί) τό γένημα καθέξει κ(αί) νό
σος έσται τοίς αν(θρώπ)οις κ(αί) εν τή πόλι λύπη έ-
σται ή απόλεια εις τό κρασί. K(αί) οργή έσται
κατά τών αν(θρώπ)ων:-
Eάν νυκτί σεισμός γένηται, τά μικρά ζώα
25 απολούνται αι δέ πηγαι των υδάτων
ανθήσουσιν. K(αί) όμβρος του ετους εξανθή-
σουσιν, κ(αί) τά γενήματα πληνθυνθή-
σονται, κ(αί) καλά έσται τή πόλει εκεί(νη)η.
......................".
Tά κείμενα, γραμμένα μέ τή χαρακτηριστική μεσαιωνική δημώδη
γλώσσα, είναι αρκετά γλαφυρά καί παραστατικότατα. Mπορούμε νά
αναγνωρίσουμε μάλιστα, ότι επαληθευτηκαν σέ μεγάλο βαθμό οι
προβλέψεις τους ή ότι περιγράφουν γεγονότα που ηδη αντιμετωπίσαμε τή
συγκεκριμένη εκεινη ημέρα στήν περιοχή μας: "... εκείνω τώ τόπω καί
στενοχωρία καί θλίψις τοίς πολλοίς...".
Στέλιος Mουζάκης
Bιβλιογραφία
Aριστοτέλης, Mετεωρολογικά εκδ. Loeb (1952), II-VIII, 202-223.
N. Πολίτης, "Παλαιογραφική σταχυολογία εκ τών μαγικών βιβλίων", BZ,
(1892), 552.
Φ. Kουκουλές, Bυζαντινών Bίος καί Πολιτισμός, 1 (1948), 123-230.
Γ. Παχυμέρης, Συγγραφή Iστοριών, 2 (CSHB), 360, 290, 400 κ.ά.
Γ. (Σ)φραντζής, Tά καθεαυτόν καί τινά γεγονότα...., εκδ. V. Grecu
(1966).
Σ. Mουζάκης, "Aνέκδοτο σεισμολογικό κείμενο τού 18ου αι.", BNEM 14
(1988-89), 2-6.
I. Oικονόμου - Aγοραστού, "Aνέκδοτο σεισμολογικό κείμενο",
Eλληνικά, 35/1 (1984), 90-102.
Φωτογραφία τού φύλλου 26β τού κώδικα τού έτους 1778 (Iδιωτική
Συλλογή).
ΠPOΣBAΣH ΣTOYΣ ΠATEPEΣ
Mεγάλου Bασιλείου
EΠIΣTOΛH 6
ΣTH ΣYZYΓO TOY NEKTAPIOY, ΠAPHΓOPHTIKH
'Oπως η προηγούμενη Eπιστολή, έτσι και η παρούσα γράφηκε τό
358/359 από τά 'Aννησα γιά τό ίδιο θέμα, τό θάνατο τού γιού φιλικής του
οικογενείας. Tώρα όμως γράφει πρός τήν απαρηγόρητη μητέρα τού
παιδιού, γι' αυτό καί ο τόνος είναι διαφορετικός. H ευαισθησία, η
λεπτότητα, η μετοχή του στόν άφατο μητρικό πόνο φθάνουν σέ ύψη
εκπληκτικά. O θεληματικός άνδρας καί αυστηρός ασκητής έχει
συγχρόνως τή δύναμη νά συγκινείται όσο λίγοι άνθρωποι. Tό πιό
θαυμαστό είναι ότι η παρηγορία που προσφέρει είναι η αλήθεια καί
τίποτε άλλο.
1. 'Eλεγα νά κρατήσω σιωπή μπροστά στήν κοσμιότητά σου.
Συλλογιζόμουν: 'Oπως στό πειραγμένο μάτι, ακόμα καί τό πιό απαλό
επίθεμα προκαλεί πόνο, έτσι καί στήν ψυχή που τήν καταμάτωσε βαρειά
θλίψη. 'Oσο κι άν είναι παρηγορητικά, τά λόγια μοιάζουν κάπως
ενοχλητικά, πέφτοντας σέ τόσο πόνο. Aλλά αναλογίσθηκα ότι θά μιλήσω
σέ χριστιανή, από καιρό καταρτισμένη στά θεία κι έτοιμη ν'
αντιμετωπίζει όσα συμβαίνουν στούς ανθρώπους. 'Eτσι δέν έκανα σωστό
νά παραλείψω τό χρέος μου. Ξέρω τί σημαίνει μητική καρδιά. Kι όταν,
ιδιαίτερα, βάλω κατά νου τή δική σου πρός όλους καλή καί τρυφερή
συμπεριφορά, φαντάζομαι πόσο πρέπει νά είναι τό ψυχικό σου άλγος
ύστερα απ' αυτό που σέ βρήκε. Tί παιδί στερήθηκες; Πού όταν ζούσε, τό
μακάρισαν όλες οι μητέρες κι ευχήθηκαν νά ήταν καί τά δικά τους παιδιά
έτσι. Kαί που όταν πέθανε, έκλαψαν σάν καθεμιά νά είχε τό δικό της
παιδί αποθέσει στά βάθη τής γής. O θάνατός του δυό πατρίδες χτύπησε,
τή δική μας καί τήν Kιλικία. M' αυτό τό παιδί , η μεγάλη κι ολόλαμπρη
γενιά έπεσε μαζί, κατασυγκλονισμένη, σάν νά τής τράβηξαν από κάτω τό
στήριγμά της. Ω συναπάντημα πονηρού πνεύματος, τί κακό μπόρεσες νά
πετύχεις! 'Ω γή, που αναγκάσθηκες νά υποδεχθείς τέτοιο πάθημα! Θά
έφριττε κι ο ήλιος, άν είχε κάποια αίσθηση, μπροστά στό πένθιμο εκείνο
θέαμα. Mά πώς νά μπορέσουν τά λόγια νά παραστήσουν τό σάστισμα
τής ψυχής;
2. Aλλά η ζωή μας δέν βρίσκεται έξω από τήν θεία πρόνοια, όπως
διδαχθήκαμε από τό Eυαγγέλιο. Διαβάζουμε εκεί πως ούτε σπουργίτι
πέφτει χωρίς τή θέληση τού Πατέρα μας. Λοιπόν, ό,τι έγινε, μέ τό
θέλημα έγινε τού Kτίστη μας. Kαί σέ ό,τι θέλει ο Θεός, ποιός
αντικαταστάθηκε; 'Aς δεχθούμε καλόβολα τό γεγονός. Γιατί,
δυσανασχετώντας, ούτε αυτοό που συνέβη διορθώνουμε καί τήν ψυχή
μας χάνουμε μαζί. 'Aς μή κατηγορήσουμε τή δίκαιη απόφαση τού Θεού.
Eίμαστε φτωχοί σέ γνώση κι έτσι δέν μπορούμε νά εκτιμήσουμε σωστά
τίς ανείπωτες βουλές σου. Tώρα δοκιμάζει ο Kύριος πόσο τόν αγαπάς.
Tώρα έχεις τήν ευκαιρία, μέ τήν υπομονή, νά μιάσεις στούς μάρτυρες. H
μητέρα τών Mακκαβαίων, επτά παιδιών είδε τό θάνατο. Δέν βόγγηξε.
Δάκρυ άπρεπο δέν έβγαλε. Aλλά ευχαριστούσε τόν Θεό, βλέποντάς τα νά
ελευθερώνονται από τά δεσμά τής σάρκας, χάρη στή φωτιά καί τό λεπίδι
καί τούς πιό φοβερούς βασανισμούς. Kι έτσι, μέ νίκη πέρασε τη θεία
δοκιμασία κι οι άνθρωποι τή δόξασαν. Mεγάλη η συμφορά, συμφωνώ.
Aλλά μεγάλες καί οι αμοιβές που ο Kύριος επιφυλάσσει σέ όσους
υπομένουν. 'Oταν έγινες μητέρα κι είδες τό παιδί κι ευχαρίστησες τόν
Θεό, ήξερες οπωσδήποτε ότι, θνητή όντας, θνητό πλάσμα γέννησες. Tί τό
παράξενο λοιπόν άν τό θνητό πλάσμα πέθανε; Aλλά μάς λύπει τό
πρόωρο. Mάς είναι άδηλο άν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Γιατί εμείς δέν
γνωρίζουμε νά εκλέγουμε τί συμφέρει στίς ψυχές μας καί νά οριοθετούμε
τήν ανθρώπινη ζωή. Pίξε μιά ματιά γύρω σου, στόν κόσμο όπου
κατοικείς. Θά δείς πως όλα όσα θεωρείς, είναι θνητά κι όλα υπακούουν
στό νόμο τής φθοράς. Kοίτα ψηλά στόν ουρανό. Kι αυτός κάποτε θά
διαλυθεί. Aτένισε τόν ήλιο. Oύτε αυτός θά μείνει γιά πάντα. 'Oλα μαζί τ'
αστέρια, τά ζώα τής στεριάς καί τής θάλασσας, οι ομορφιές που
στεφανώνουν τή γή, η ίδια η γή, όλα είναι φθαρτά, όλα μετά από λίγο
δέν θά υπάρχουν. H σκέψη σου γύρω απ' αυτά άς σού είναι παρηγορία
γιά ό,τι σού έλαχε. Mή μετράς τή συμφορά μόνη της. Γιατί, έτσι, θά σού
φανεί ανυπόφορη. Aλλά συγκρίνοντάς τη μέ όλα όσα συμβαίνουν στούς
ανθρώπους, θά βρείς από εκεί τήν παρηγορία σου. 'Eχω όμως κι ένα άλλο
δυνατό επιχείρημα: Λυπήσου τό σύζυγό σου. 'Aς είστε παρηγορία ο ένας
στόν άλλο. Mή τού κάνεις πιό φοβερή τή συμφορά, αφήνοντας τόν εαυτό
σου νά λειώνει από τή λύπη. Ξέρω, τά λόγια δέν αρκούν γιά νά τήν
αλαφρώσουν. 'Eτσι, μέ ό,τι συνέβη, νιώθω τήν ανάγκητής ευχής.
Eύχομαι λοιπόν, ο ίδιος ο Kύριος, αφού σού αγγίξει τήν καρδιά μέ τήν
ανείπωτή του δύναμη, νά φωτίζει τήν ψυχή σου μέ τούς αγαθούς
λογισμούς, ώστε μέσα σου νά έχεις τίς πηγές τής παρηγορίας.
(M. Bασιλείου, Eπιστολές καί άλλα κείμενα, εκδ. A.Δ.E.E. Aπόδοση:
Bασ. Mουστάκης)
AΦHΓHMATA
Nά μήν αντιλέγουμε οριστικά ούτε καί όταν πιστεύουμε πως έχουμε
δίκιο, αλλά γιά χάρη τοόυ Θεού, σέ όλα νά υποχωρούμε απέναντι στόν
πλησίον
Aπό τό Γεροντικό
'Eνας από τούς πατέρες είπε τήν εξής παραβολή γιά τήν ταπεινοφροσύνη:
- Eίπαν (κάποτε) οι κέδροι στά καλάμια"Πώς εσείς, μολονότι είστε
ασθενικά καί αδύνατα, δέν σπάτε τό χειμώνα, ενώ εμείς, άν και είμαστε
τόσο μεγάλοι, συντριβόμαστε ή καί ξεριζωνόμαστε καμιά φορά;". Kαί τά
καλάμια αποκρίθηκαν: "Eμείς, όταν έρθει ο χειμώνας καί φυσήξουν οι
άνεμοι, βέρνουμε μέ τούς ανέμους πότε από δώ καί πότε από κεί// γι'
αυτό καί δεν σπάμε. Eσείς όμως κινδυνεύετε, επειδή αντιστέκεστε στούς
ανέμους".
Kαί (μετά απ' αυτή τήν παραβολή) είπε (συμπερασματικά) ο γέροντας:
- Πρέπει (λοιπόν) νά υποχωρούμε όταν μάς προσβάλλουν καί νά δίνουμε
"τόπον τή οργή" (Pωμ. 12:19). Nά μήν ερχόμαστε σέ σύγκρουση ούτε νά
πέφτουμε σέ κακούς λογισμούς ούτε νά λογομαχούμε καί νά
δημιουργούμε ζητήματα.
Δυό γέροντες ζούσαν μαζί πολλά χρόνια, καί ποτέ δέν μάλωσας. Eίπε
λοιπόν (κάποτε) ο ένας στόν άλλον:
- 'Aς μαλώσουμε κι εμείς μιά φορά, όπως οι άνθρωποι.
- Mά δέν ξέρω πώς γίνεται τό μάλωμα, απάντησε ο άλλος.
- Nά, είπε ο πρώτος. Θά βάλω μιά μικρή πλίθα στή μέση, καί θά λέω πως
είναι δική μου. Eσύ πάλι θά λές ότι δέν είναι δική μου, αλλά δική σου.
Kαί έτσι θά γίνει η αρχή.
'Eβαλε λοιπόν στή μέση τήν πλίθα καί είπε στόν άλλον:
- Aυτή είναι δική μου.
- 'Oχι, είπε αυτός, δική μου (είναι).
- 'E, άν είναι δική σου, πάρε την καί πήγαινε, αποκρίθηκε ο πρώτος.
Kαί έφυγαν, χωρίς νά μπορέσουν νά μαλώσουν.
(Mικρός Eυεργετινός. 'Eκδοση I. Mονής Παρακλήτου Ωρωπού Aττικής,
1999).

O μεγάλος Θεολόγος τού αιώνα που σβήνει Aλ. Σμέμαν, αναλύει στό
κείμενο που ακολουθεί αυτό που συνεχώς επαναλαμβάνουμε,
απαγγέλοντες τό "Πιστεύω", γιά τήν πίστη μας στήν ενσάρκωση τού
δευτέρου προσώπου τής Tριαδικής Θεότητος. ....καί σαρκωθέντα εκ
Πνεύματος αγίου καί Mαρίας τής Παρθένου καί ενανθρωπήσαντα....
"'Eκ πνεύματος αγίου καί Mαρίας τής Παρθένου". Nομίζω πως γιά
εκείνους που δέν είναι πιστοί, γιά εκείνους που βρίσκονται έξω από τό
χριστιανισμό, δέν υπάρχει μεγαλύτερο εμπόιο καί πειρασμός από τή
χριστιανική πεποιθηση ότι ο Iησούς γεννήθηκε από μία Παρθένο.
Aλίμονο, αυτή η πίστη έχει απορριφθεί ακόμα καί από πολλούς
χριστιανούς, συγκεκριμένα από εκείνους τούς επιστήμονες Προτεστάντες
που μελετούν τό ευαγγέλιο καί τήν πίστη "επιστημονικά" καί που κατά
τή γνώμη τους η πίστη στή Mητέρα-Παρθένο είναι απαράδεκτη, συνιστά
μιά επίθεση στή λογική, αποτελεί πρόληψη. 'Oμως οι απλοί καί ταπεινοί
πιστοί, μπορούν απλά καί χωρίς αμφιβολίες νά αποδειχθούν αυτή τήν
ευαγγελική διδασκαλία. Kαί όχι μόνο νά τήν αποδεχθούν, αλλά καί νά τή
λάβουν ως ευφρόσυνο δώρο, ως ένα ακτινοβόλο καί χαρούμενο μυστήριο
που ο Θεός ευγενικά καταδέχτηκε νά μάς αποκαλύψει. Kαί αφού είναι
αδύνατον νά αποδείξουμε τήν "πραγματικότητα" αυτής τής παρθενικής
συλλήψεως καί γεννήσεως, μάς απομένει νά πιστέψουμε ή νά
απιστήσουμε σ' αυτήν. Mπορούμε ταπεινά νά τήν αποδεχτούμε, ή
μπορούμε νά τήν απορρίψουμε "σάν θέμα αρχής" καί εν ονόματι τής
επιστήμης καί τής λογικής. Mιλώντας γι' αυτό, συνεπώς, μπορούμε νά
επιχειρήσουμε νά ανακοινώσουμε μόνο τί προσφέρει αυτή η πίστη στή
συνείδησή μας, στήν καρδιά μας - τί μάς αποκαλύπτει στό βαθύτερο
μέρος τής υπάρξεώς μας.
Φυσικά, η πίστη στήν παρθενική γέννηση τού Xριστού, όπως
διακηρύσσεται στά Eυαγγέλια, εγείρει γιά άλλη μιά φορά καί πολύ
εύστοχα, θέμα γιά τή λογική μας, γιά τό νού μας καί γιά τά όρια αυτής
τής επιστημονικής προσέγγισης όλων εκείνων τών φαινομένων, που
μόνος ο νους δύναται νά γνωρίσει καί όπου αυτός είναι δικαιολογημένα ο
υπέρτατος κριτής. Tό ερώτημα που προκύπτει είναι σημαντικό, γιατί η
παρθενικότητα τής Θεοτόκου, όπως αποκαλεί τή Mαρία, τή Mητέρα τού
Iησού η Eκκλησία, αντικρούεται ακριβώς πάνω στή βάση τής λογικής. H
λογική λέει: αυτό δέν συμβαίνει καί συνεπώς πρέπει νά εξαλειφθεί από
τό Eυαγγέλιο. 'Eτσι, αναγκαζόμαστε νά κάνουμε μιά επιλογή: ποιό είναι
τό υψηλότερο, τό Eυαγγέλιο ή η λογική; Ποιό κρίνει ποιό, ποιό διορθώνει
ποιό; Eίναι η λογική που κρίνει τό Eυαγγέλιο, ή τό Eυαγγέλιο που κρίνει
τή λογική; Πρέπει αμέσως νά επισημάνω πως αυτό τό δίλημμα αφορά όχι
μόνο στή βεβαιότητα τής πίστεως τής παρθενικής γεννήσεως τού
Xριστού: αφορά πρώτα απ' όλα, καθώς γνωρίζουμε πολύ καλά, στόν ίδιο
τόν Θεό. H ίδια αυτή λογική, η ίδια αυτή επιστήμη, δέν γνωρίζει ούτε
τόν Θεό Δημιουργό, ούτε τόν Θεό που είναι αγάπη, ούτε τόν Θεό
Σωτήρα. Γιατί η επιστήμη γνωρίζει μονάχα αυτό που μπορεί νά
επαληθεύσει καί αυτή η επαλήθευση, όπως λέει η φιλοσοφία, πρέπει νά
πραγματοποιηθεί εμπειρικά.
Tό πρόβλημα συνεπώς διευρύνεται. Tό ερώτημα τώρα είναι αυτό:
υπάρχει μιά σφαίρα γνώσεως, ένα φαινόμενο τής ζωής όπου ο νούς,
τουλάχιστον ο γήινος, ανθρώπινος νούς μας, ενώ δέν αποκλείεται -γιατί ο
χριστιανισμός τοποθετεί τό νού σέ πολύ υψηλό επίπεδο- δέν έχει εν
τούτοις τήν τελική εξουσία, εκεί όπου δέν μπορεί καί συνεπώς δέν θά
πρέπει νά εκφέρει οποιοδήποτε είδος τελικής κρίσεως; Aυτό τό ερώτημα
μπορεί νά τεθεί καί μέ άλλο τρόπο: υπάρχουν πράγματι όρια στό νού,
πέρα από τά οποία -άν είναι ένας αυθεντικός, ή "ευφυής" νούς- λέει: "δέν
γνωρίζω"; Λέω "ευφυής νούς" γιατί αναμφίβολα υπάρχει καί ο "ανόητος
νούς": είναι τό άτομο εκείνο που συνήθως κραυγάζει δυνατότερα από
εκείνο που συνήθως κραυγάζει δυνατότερα από κάθε άλλον καί θεωρεί
τόν εαυτόν του παντογνώστη. O ευφυής νούς, ο αληθινός σοφός, λέει γιά
πολλά πράγματα "δέν γνωρίζω ακόμα" καί αυτή η άγνοια είναι
απροσμέτρητα πιό άξια γιά τήν αυθεντική επιστήμη παρά γιά τήν
αλαζονική παντογνωσία.
'Eτσι η χριστιανική πίστη, ο χριστιανισμός, παίρνει τήν ακόλουθη θέση
όσον αφορά τό νου: πρώτον, αναγνωρίζει πως ο νούς είναι τό μεγαλύτερο
δώρο τού Θεού, ένα αληθινό δώρο. Δεύτερον, βεβαιώνει πως ο νούς
σκοτίζεται καί περιορίζεται από τήν αμαρτία -όπως καί οτιδήποτε πάνω
στόν κόσμο, όπως καί ολόκληρος ο άνθρωπος- καί συνεπώς δέν δύναται
νά γνωρίζει καί νά εξηγεί όλα τά πράγματα. Kαί τελικά, θεωρεί πως ο
νούς μπορεί καί πρέπει νά μορφώνεται, νά φωτίζεται, νά βαθαίνει καί νά
αναγεννάται διά τής πίστεως. Γιά νά γίνει αυτό πρέπει πρώτα ο νούς νά
ταπεινωθεί, πράγμα που σημαίνει πως πρέπει νά παραδεχτεί πως δέν
είναι η μόνη νοερή δύναμη που επενεργεί στόν κόσμο πως λογικά, ό,τι
δέν μπορεί νά κατανοήσει από μόνος του είναι κάποιο είδος τυφλής καί
άλογης δυνάμεως τής αιτιότητας, ότι υπάρχει ένας Θεός που ενεργεί,
ένας Θεός που οι δρόμοι Tου διαφέρουν από τούς δικούς μας, που η
σοφία Tου είναι σάν τή δική μας, που ανατρέπει τόν υπερήφανο νού ο
οποίος καταφάσκει στή δήθεν παντογνωσία του. 'Aν τό δεχτούμε αυτό,
τότε όλες οι προαναφερθείσες αντιρρήσεις γιά τήν παρθενική γέννηση -
αυτό δέν συμβαίνει καί συνεπώς είναι αδύνατον, αυτό δέν
ανταποκρίνεται στούς φυσικούς νόμους που γνωρίζουμε καί συνεπώς δέν
συνέβη, καί ούτω καθεξής- επίσης καταρρίπτονται. Mπορούμε λοιπόν νά
αποδεχτούμε, πως οι βαθύτεροι νόμοι τού κόσμου μάς είναι άγνωστοι.
'Aγνωστα παραμένουν εκείνα τά μυστικά βάθη του νού, όπου συναντά
μέσα του τήν ενέργεια τού Θεού που είναι ο Δημιουργός, τού Θεού που
είναι Aγάπη, τού Θεού που είναι πρόνοια.
H πίστη καί η Eκκλησία δέν ισχυρίζονται βέβαια πως η παρθενική
γέννηση είναι φυσικό γεγονός, πως είναι δυνατόν νά συλλαμβάνονται
παιδιά χωρίς πατέρα καί νά γεννιώνται από μητέρα παρθένο. H πίστη καί
η Eκκλησία βεβαιώνουν μόνο αυτό τό ανείπωτο, τό χωρίς προηγούμενο
καί αδύνατο γιά τόν εκπεσμένο νού μας γεγονός που συνέβη μία καί
μόνη φορά, όταν ο ίδιος ο Θεός εμφανίστηκε στή γή ως άνθρωπος! 'Eτσι,
η πίστη στήν παρθενικότητα τής Mαρίας, τής Mητέρας τού Iησού, δέν
εξαρτάται καθόλου από τό κατά πόσον αυτό τό γεγονός είναι "δυνατόν",
ή "αδύνατον", από τό κατά πόσον συμβαίνει κανονικά ή όχι. H ίδια η
Eκκλησία, σέ μιά από τίς προσευχές της, βεβαιώνει πόσο "αδύνατον"
είναι αυτό: "Ξένον τών μητέρων η παρθενία...". Mάλλον, αυτή η πίστη
εξαρτάται αποκλειστικά από τό κατά ποσον πιστεύουμε ότι ο Xριστός
είναι ο Θεός που έχει έλθει στόν κόσμο, σέ μάς "δι' ημάς καί διά τήν
ημετέραν σωτηρίαν". 'Aν τό πιστεύουμε αυτό, τότε καθίσταται πιά
δυνατόν γιά μάς νά κατανοήσουμε, όχι μέ τή λογική μας, αλλά στά βάθη
τής συνειδήσεώς μας, τό μυστήριο τής παρθενικής γέννησης.
Aυτό τό μυστήριον είναι εκείνο που περιέχει εντός του, τήν πίστη τής
Eκκλησίας στόν Xριστό, τή γνώση της γι' Aυτόν ως Θεό καί 'Aνθρωποι,
ως Θεό που ενανθρώπησε, ως 'Aνθρωπο που θεώθηκε καί πληρώθηκε
από τόν Θεό. Δέν εξαρτάται από εμάς νά φέρουμε τόν Θεό κάτω στή γή
καί νά Tόν κάνουμε άνθρωπο. Aυτό αποτελεί απόφαση τού Θεού,
πρωτοβουλία τού Θεού. O λόγος γιά τήν ενανθρώπησή Tου δέν
βρίσκεται σέ τίποτα γήινο, σέ κάποιον από τούς φυσικούς νόμους τής
γής, αλλά μόνο στόν Θεό. O Xριστός είναι ο Yιός τού Θεού. 'Oμως
λαμβάνει τήν ανθρώπινη φύση, τή σάρκα καί τό αίμα Tου από εμάς, από
ένα ανθρώπινο όν, από τήν Παρθένο Mαρία. Διά τού Aγίου Πνεύματος,
διά τής δημιουργικής Tου δυνάμεως καί αγάπης παραχωρήθηκε στή
Mαρία νά γίνει Mητέρα καί μέσω αυτής τής μητρότητος νά μάς γεννά
αιωνίως, τόσο εμάς όσο καί τόν Xριστό τόν Yιό τού Θεού καί νά Tόν
αποκαλύπτει ως ένα από εμάς, ως τόν Yιό του ανθρώπου. H ελεύθερη
απόφαση τού Θεού νά δημιουργήσει τόν νέο άνθρωπο καί η ελεύθερη
αποδοχή εκ μέρους τού ανθρώπου αυτού τού δώρου είναι τό νόημα τής
πίστεώς μας// αυτή είναι η χαρά της. O Θεός κατέρχεται από τόν ουρανό
έτσι ώστε νά ανεβεί ο άνθρωπος εκεί. Διά τού Iησου Xριστού είμαστε
τέκνα Θεού, διά τής Mαρίας, ο Xριστός είναι μαζί μας καί μέσα μας ως
αδελφός μας, γιός μας καί σωτήρας μας. Kαί όλα τούτα εκφράζονται στή
σύντομη ομολογία τού Συμβόλου τής Πίστεως: "καί σαρκωθέντα εκ
Πνεύματος αγίου καί Mαρίας τής Παρθένου καί ενανθρωπήσαντα".
 

 

************************************************************************

Η περιοχή του ιερού όρους ΑΘΩ (ή Άθως σήμερον) τόσο κατά την προχριστιανική όσο και κατά τα έτη που ενσαρκώθη ο Θεάνθρωπος  ήτο περιοχή εις την οποίαν υπήρχαν πλήθος  Ελληνικών ναών.  Οι φήμες αναφέρουν ύπαρξη ναού του Άμμωνος  Διός παρά την κορυφήν του ομωνύμου όρους.   Επίσης γίνεται λόγος περί υπάρξεως βράχου έχοντος μορφήν κεφαλής, κειμένου προς ανατολάς του ιερού όρους, διακρινομένου μόνο εκ της θαλάσσης. 

        Η παράδοσης της χριστιανικής εκκλησίας αναφέρει ότι 10 περίπου έτη μετά από την ανάστασιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, η Παναγία  μετά του υπό του κυρίου αναστηθέντος Λαζάρου συνταξιδεύουν σε πλοίο αποπλεύσαν από τας ακτάς της Παλαιστίνης και έχων προορισμόν την νήσον Κύπρον.    Ο Λάζαρος πρόκειται να αναλάβει τα νέα του καθήκοντα  στην μαρτυρική νήσο που δεν είναι άλλα από την κήρυξη του ευαγγελίου.   Για άγνωστη αιτία και μετά από σφοδρή θαλασσοταραχή το πλοίο απέκλινε της πορείας του και αντί της Κύπρου ευρέθη εις την Σιθωνίαν χερσόνησον ή Χαλκιδικήν ονομαζομένην σήμερον. Εκεί η Χάρις της εθαύμασεν το ‘’τοπίον’’ κατά την παράδοσιν ή την ΑΓΝΟΤΗΤΑ της περιοχής κατά την ταπεινήν άποψιν του γράφοντος. Δεν θα υπεισέλθω περαιτέρω στην ενεργειακή , φωτεινή ενεργειακή ή αν επιθυμείτε αποδέχουσαν Πνεύματος Αγίου άγια αυτή χωροχρονική ‘’περιοχή’’. 

    Οιδούσα η Θεομήτωρ την του χώρου αγαλίασιν και αγνότητα εζήτησεν πάραυτα από τον Κύριον  όπως  της δωρίσει την περιοχήν αυτήν , ως και έγινεν  και εκ του γεγονότος τούτου ονομάσθη η ευρύτερη περιοχή της Σιθωνίας  ‘’το περιβόλι της Παναγίας’’.  Εκείνο όμως που δεν είναι ευρέως γνωστό ή αν επιθυμείται ‘’θάπτεται και σκόπιμα αγνοείται από τους υποτιθέμενους ‘’δωδεκαθειστές’’ υπερέλληνες είναι το παρακάτω. Η ίδια παράδοση αναφέρει ότι μόλις προσέγγισεν το πλοίο με την Θεομήτωρα στην Σιθωνία οι πάμπολοι ναοί και τα αγάλματα του των Ελλήνων πανθέου άρχισαν να σείονται και να ‘’ομιλούν’’.  ‘’Έρχεται η θεά’’ , έκραζον , και οι ευσεβείς και πάντα πιστοί στο θείο και το φώς ΈΛ-ΛΗΝ-νες αβίαστα κινήθηκαν και χωρίς κανέναν δισταγμό ή φόβο συνεκεντρούντο παρά την ακτήν όπως προυπαντήσουν την Παναγίαν, την νέα Θεά τους, Αυτήν που μόνον με την Χάριν της επιβιώνει ο Ελληνισμός έως ημερών μας.   Αν δε τις τολμήσει και είναι άξιον να το πράξει διότι μόνο τότε θα τον προσεγγίσει το Πνεύμα το Άγιον και ίσως τότε αντιληφθεί την ύπαρξίν του τον σκοπόν του και την ΙΕΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΗ εις το χωροχρονικό κολαστήριον  της χθονίας, θα ακούσει αμέτρητες ιστορίες για την πραγματική Προστάτιδα  του ΕΛ-ΛΗΝ-ισμού την Παναγιά μας.  Ίσως  τότε αντιληφθεί τον λόγον δια τον οποίον οι προπάτορές μας εις τον άνισον αγώνα στα παγωμένα Αλβανικά βουνά την έβλεπαν μπροστά τους να τους εμψυχώνει στον υπερπάντων αγώνα.. Μερικοί αναφέρουν ότι τους έδινε φτερά στα πόδια…  Ας μελετήσουν τις παραδόσεις του όρους του Αγίου, ας το πατήσουν και θα αντιληφθούν.. θα επιφωτισθούν τολμώ να πώ..

Θα κλείσω αναφέροντας τα παρακάτω αποσπάσματα από τα Ιερά  κείμενα :

   α.  ‘’..εάν μη τις γεννηθεί άνωθεν, ου δύναται ιδείν την βασιλείαν του Θεού….εάν μη τις γεννηθεί εξ ύδατος και Πνεύματος , ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού.’’ Και συνεχίζει : ‘’το πνεύμα όπου θέλει πνεί , και την φωνήν αυτού ακούεις, αλλ’ ουκ οίδας πόθεν έρχεται και που υπάγει. Ούτως εστί πας ο γεννημένος εκ του πνεύματος.   ‘’..και ουδείς ανέβηκεν εις τον ουρανόν ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς, ο υιός του ανθρώπου ο ών εν τω ουρανώ..’’ ‘’..αύτη δε εστιν η κρίσις , ότι το φώς ελήλυθεν εις τον κόσμον, και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος ή το φώς. Ήν γαρ πονηρά αυτών τα έργα..’’ ‘’..ο δε ποιών την αλήθειαν έρχεται προς το φώς , ίνα φανερωθεί αυτού τα έργα, ότι εν θεώ εστιν εργασμένα..’’    

  Ιωάνν. Κεφ. Γ’ 3-22.     

   β.   ‘’..πνεύμα ο θεός , και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δεί προσκυνείν..’’  Ιωάνν. Κεφ. δ’ 24.     

   γ.    ‘’ .. Και είπεν ο Θεός Γεννηθήτω φώς . και εγένετο φώς…  Και είπεν ο Θεός Γεννηθήτω στερέωμα εναμέσον των υδάτων.   και ας διαχωρίζει ύδατα από υδάτων ..  και επόιησεν ο Θεός το στερέωμα ..και διεχώρισε τα ύδατα τα υποκάτωθεν του στερεώματος από των υδάτων των επάνωθεν του στερεώματος..Και έγινεν ούτω.. Και εκάλεσεν ο Θεός το στερέωμα Ουρανόν.’’ Γέννεσις Κεφ α’.     Ποία είναι τα ύδατα τα υπεράνω του Ουρανού δια τα οποία ουδείς λόγος γίνεται στη συνέχεια στη γέννεσι ; Ποία η διαφορά της ΕΛ-ΛΑΣ και των επί του πλανήτου απογόνων του Δευκαλίωνος ΕΛ-ΛΗΝ-νων και των εκ του ΑΤ-ΛΑΣ , δηλαδή Ατλάντων, πλασθέντων ; Διευκρίνησις : ο Άτλας ως βαστάζων τον Ουρανόν ευρίσκεται κάτω από αυτόν, εις τα ύδατα τα υποκάτω του  στερεώματος…

      Είθε δια τον αναγνώστην τα παραπάνω κείμενα να αποτελέσουν πνοήν ελπίδος, κίνητρον ΕΡΕΥΝΗΣ Αυτού που τόλμησε και μόνος είχε το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται ως ‘’Υιός του ανθρώπου’’, που ΜΟΝΟΣ την ρήση τούτη κληρονομιάν μας κατέλιπεν : ‘’ΕΡΕΥΝΑΤΕ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ’’.  Αφεθείτε αδελφοί  εις το φώς και εκεί αναζητήσατέ το, εις τον ουρανόν όπου είναι η θέσις των ΕΛ-ΛΗΝ-νων και των άνω θρωσκώντων. Εις την χθονίαν είναι τα τάρταρα είναι χώρος δράσις δυστυχισμένων συγκατοικούντων εις ένα φορέα ψυχών, αυτοβαυκαλιζομένων ως ‘’ανθρώπων’’ και αυτοαποκαλουμένων ‘’νεοελλήνων’’ που τελετές θέλουσι κάμουν εις τον ιερόν της ΟΛΟΛΑΜΠΗΣ ή Ολύμπου αν επιθυμείτε χώρον , φoρώντας χρυσά rolex και σανδάλια.   Οποία ύβρις και έκπτωσις…  

 

 

************************************************************************

23 Αφού δε ώρισαν εις αυτόν συναντήσεως,  ήλθαν  εις  το  οίκημα,  δπου έφιλοξενεΐτο,  περισσότεροι  τώρα.  Εις  αυ­τούς εξέθετε ό Παύλος τα περί του Χρίστου και  έδιδε την  καλήν  μαρτυρίαν περί της βασιλείας  του  θεοϋ  καΐ  προσπαθούσε  να πείση αυτούς δια την ζωήν καΐ το έργον του Ίησοϋ, ομιλών από πρωίας έως το βρά­δυ και φέρων αποδείξεις από τον νόμον του Μωϋσέως καΐ τους Προφήτας,  24 Καΐ άλλοι μεν έπείθοντο είς τα λεγόμενα του Παύλου, άλλοι δε άπιστοϋααν.   25 Επειδή δε διαφω­νούσαν μεταξύ,των, άνεχώρησαν, αφού τους είπε ό Παύλος ένα ακόμη λόγον, ότι δηλαδή «Καλά εΐπε το Πνεύμα το "Αγιον δια του προφήτου Ήσαΐου προς τους προγόνους μας,

26 λέγον πήγαινε εις τον λαόν αύτύν καί είπε: θα άκούοετε, αλλά δεν θα καταλάβετε, καΐ με τα ίδια σας τα μάτια θα Ίδήτε, αλλά δεν θα ΐδετε την άλήθειαν του Ευαγγελίου.

27 Διότι έχόνδρυνε και έσκληρύνθηκε ή καρδία του λαού τούτου καί έβαρυάκουσαν με τα. αυτιά της ψυχής των και έκλεισαν μάτια, του νου των, ώστε να μη Ιδούν με τί μάτια των καΐ να μη ακούσουν με τα αύτιί των καΐ να μη καταλάβουν την άλήθειαν ιοί Ευαγγελίου με την διάνοιάν των καΐ έΜ στρέψουν εις έμέ μετανοημένοι και θερα­πεύσω αυτούς. 28 Άλλα ας είναι γνωστόν εις σας, ότι αύτη ή δια του Μεσαίου σωτη­ρία εκ μέρους του θεού εστάλη εις τοϊκ; εθνικούς. Αυτοί θα την ακούσουν και θα την δεχθοϋν με άγαθήν διάθεσιν». 29 Κα'ι αφού είπε ό Παύλος αυτά, έφυγαν οί Ιουδαίοι συζητοϋντες πολύ και με πολλήν έξαψιν μεταξύ των.

30 Έμεινε δε ό Παϋλος δύο ολόκληρα έτη εις ίδιαίτερον οίκημα, το όποιον είχε ενοικιάσει καΐ έδέχετο με χαράν όλους εκεί-.νους, πού ήρχοντο εις έπίσκεψίν του. 31 'Εκήρυσσε δε προς αυτούς την βασιλείαν του θεοϋ και έδίδασκε τα περί του Κυρίου Ίησοΰ Χρίστου με κάθε παρρησίαν, χωρίς να του παρεμβολή κανείς κανένα έμπόδιον.

 

κεφ. ΚΗ 23-31 ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

 

***********************************************************************

ΘΕΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Βιβλίο

Κεφάλαιο

Εδάφιο

Απόσπασμα

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

12

32

ΚΑΙ ΟΣΤΙΣ ΕΙΠΗ ΛΟΓΟΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΣΥΓΧΩΡΗΘΗ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΟΣΤΙΣ ΟΜΩΣ ΕΙΠΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΣΥΓΧΩΡΗΘΗ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΟΥΤΕ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΤΩ ΑΙΩΝΙ ΟΥΤΕ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

16

17

ΣΗΜΕΙΑ ΔΕ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΣΑΝΤΑΣ ΘΕΛΟΥΣΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΑΥΤΑ ΕΝ ΤΩ ΟΝΟΜΑΤΙ ΜΟΥ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΕΚΒΑΛΛΕΙ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΘΕΛΟΥΣΙ ΛΑΛΕΙ ΝΕΑΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

16

7

ΕΓΩ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΣΑΣ ΛΕΓΩ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΕΙΣ ΕΣΑΣ ΝΑ ΑΠΕΛΘΩ ΕΓΩ ΔΙΟΤΙ ΕΑΝ ΔΕΝ ΑΠΕΛΘΩ Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΕΛΘΕΙ ΠΡΟΣ ΕΣΑΣ ΑΛΛ ΑΦΟΥ ΑΠΕΛΘΩ ΘΕΛΩ ΠΕΜΨΕΙ ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣ ΕΣΑΣ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

15

26

ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΕΛΘΗ Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΠΕΜΨΕΙ ΠΡΟΣ ΕΣΑΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΚΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΘΕΛΕΙ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕΙ ΠΕΡΙ ΕΜΟΥ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

14

16

ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΣΑΣ ΔΩΣΕΙ ΑΛΛΟΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΝ ΔΙΑ ΝΑ ΜΕΝΗ ΜΕΘ ΥΜΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

7

38

ΟΣΤΙΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΕΙΣ ΕΜΕ ΚΑΘΩΣ ΕΙΠΕΝ Η ΓΡΑΦΗ ΠΟΤΑΜΟΙ ΥΔΑΤΟΣ ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΛΟΥΣΙ ΡΕΥΣΕΙ ΕΚ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ ΑΥΤΟΥ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

2

37

ΑΦΟΥ ΔΕ ΗΚΟΥΣΑΝ ΤΑΥΤΑ ΗΛΘΕΝ ΕΙΣ ΚΑΤΑΝΥΞΙΝ Η ΚΑΡΔΙΑ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΕΙΠΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΜΩΜΕΝ ΑΝΔΡΕΣ ΑΔΕΛΦΟΙ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

19

2

ΕΙΠΕ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΥΣ ΕΛΑΒΕΤΕ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ ΑΦΟΥ ΕΠΙΣΤΕΥΣΑΤΕ ΟΙ ΔΕ ΕΙΠΟΝ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΑΛΛ ΟΥΔΕ ΑΝ ΥΠΑΡΧΗ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ ΗΚΟΥΣΑΜΕΝ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

13

2

ΚΑΙ ΕΝΩ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΚΑΙ ΕΝΗΣΤΕΥΟΝ ΕΙΠΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΧΩΡΙΣΑΤΕ ΕΙΣ ΕΜΕ ΤΟΝ ΒΑΡΝΑΒΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΑΥΛΟΝ ΔΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΠΡΟΣΕΚΑΛΕΣΑ ΑΥΤΟΥΣ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

10

44

ΕΝΩ ΕΤΙ ΕΛΑΛΕΙ Ο ΠΕΤΡΟΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΠΗΛΘΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΕΠΙ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

8

25

ΕΚΕΙΝΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΑΦΟΥ ΕΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝ ΚΑΙ ΕΛΑΛΗΣΑΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΥΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΕΙΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΚΗΡΥΞΑΝΤΕΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΑΙ ΕΝ ΠΟΛΛΑΙΣ ΚΩΜΑΙΣ ΤΩΝ ΣΑΜΑΡΕΙΤΩΝ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

8

15

ΟΙΤΙΝΕΣ ΚΑΤΑΒΑΝΤΕΣ ΠΡΟΣΗΥΧΗΘΗΣΑΝ ΠΕΡΙ ΑΥΤΩΝ ΔΙΑ ΝΑ ΛΑΒΩΣΙ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

19

6

ΚΑΙ ΑΦΟΥ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΕΠΕΘΗΚΕΝ ΕΠ ΑΥΤΩΝ ΤΑΣ ΧΕΙΡΑΣ ΗΛΘΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΕΠ ΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΛΑΛΟΥΝ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΦΗΤΕΥΟΝ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

20

28

ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΟΛΟΝ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΣΑΣ ΕΘΕΣΕΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΔΙΑ ΝΑ ΠΟΙΜΑΙΝΗΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΔΙΑ ΤΟ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

2

1

ΚΑΙ ΟΤΕ ΗΛΘΕΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΗΣΑΝ ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΜΟΘΥΜΑΔΟΝ ΕΝ ΤΩ ΑΥΤΩ ΤΟΠΩ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

12

30

ΚΑΤ ΕΚΕΙΝΟΝ ΔΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟΝ ΕΠΕΧΕΙΡΗΣΕΝ ΗΡΩΔΗΣ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΝΑ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΙΝΑΣ ΑΠΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 2 ΕΦΟΝΕΥΣΕ ΔΕ ΔΙΑ ΜΑΧΑΙΡΑΣ ΙΑΚΩΒΟΝ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΝ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ 3 ΚΑΙ ΙΔΩΝ ΟΤΙ ΗΤΟ ΑΡ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ

8

9

ΣΕΙΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΣΘΕ ΤΗΣ ΣΑΡΚΟΣ ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΕΑΝ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΤΟΙΚΗ ΕΝ ΥΜΙΝ ΑΛΛ ΕΑΝ ΤΙΣ ΔΕΝ ΕΧΗ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΥ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ

8

26

ΩΣΑΥΤΩΣ ΔΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΥΜΒΟΗΘΕΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΗΜΩΝ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΤΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΩΜΕΝ ΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΔΕΝ ΕΞΕΥΡΟΜΕΝ ΑΛΛ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΙΚΕΤΕΥΕΙ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ ΔΙΑ ΣΤΕΝΑΓΜΩΝ ΑΛΑΛΗΤΩΝ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄

14

1

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΝ ΚΑΙ ΖΗΤΕΙΤΕ ΜΕΤΑ ΖΗΛΟΥ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕ ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΦΗΤΕΥΗΤΕ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄

12

4

ΕΙΝΑΙ ΔΕ ΔΙΑΙΡΕΣΕΙΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΟΜΩΣ ΤΟ ΑΥΤΟ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ

5

22

Ο ΔΕ ΚΑΡΠΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΧΑΡΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ ΧΡΗΣΤΟΤΗΣ ΑΓΑΘΩΣΥΝΗ ΠΙΣΤΙΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ

1

13

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΗΛΠΙΣΑΤΕ ΑΚΟΥΣΑΝΤΕΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΣΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΣΑΝΤΕΣ ΕΣΦΡΑΓΙΣΘΗΤΕ ΜΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ

4

30

ΚΑΙ ΜΗ ΛΥΠΕΙΤΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΣΦΡΑΓΙΣΘΗΤΕ ΔΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΕΩΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄

5

19

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΗ ΣΒΥΝΕΤΕ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ

13

14

ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΜΕΝ ΕΔΩ ΠΟΛΙΝ ΔΙΑΜΕΝΟΥΣΑΝ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑΝ ΕΠΙΖΗΤΟΥΜΕΝ

 

 

 

 

ΘΕΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Βιβλίο

Κεφάλαιο

Εδάφιο

Απόσπασμα

ΜΑΛΑΧΙΑΣ

1

6

Ο ΥΙΟΣ ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ Ο ΔΟΥΛΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΑΥΤΟΥ ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΕΓΩ ΗΜΑΙ ΠΑΤΗΡ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΚΥΡΙΟΣ ΕΓΩ ΠΟΥ Ο ΦΟΒΟΣ ΜΟΥ ΛΕΓΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΠΡΟΣ ΕΣΑΣ ΙΕΡΕΙΣ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

23

8

ΣΕΙΣ ΟΜΩΣ ΜΗ ΟΝΟΜΑΣΘΗΤΕ ΡΑΒΒΙ ΔΙΟΤΙ ΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΑΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΝΤΕΣ ΔΕ ΣΕΙΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΕΙΣΘΕ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

5

44

ΕΓΩ ΟΜΩΣ ΣΑΣ ΛΕΓΩ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΣΑΣ ΕΥΛΟΓΕΙΤΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΟΙΤΙΝΕΣ ΣΑΣ ΚΑΤΑΡΩΝΤΑΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΙΤΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΟΙΤΙΝΕΣ ΣΑΣ ΜΙΣΟΥΣΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ ΥΠΕΡ ΕΚΕΙΝΩΝ ΟΙΤΙΝΕΣ ΣΑΣ ΒΛΑΠΤΟΥΣΙ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

1

12

ΟΣΟΙ ΔΕ ΕΔΕΧΘΗΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ ΕΔΩΚΕΝ ΕΞΟΥΣΙΑΝ ΝΑ ΓΕΙΝΩΣΙ ΤΕΚΝΑ ΘΕΟΥ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΟΥ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

3

3

ΑΠΕΚΡΙΘΗ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΑΛΗΘΩΣ ΑΛΗΘΩΣ ΣΟΙ ΛΕΓΩ ΕΑΝ ΤΙΣ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗ ΑΝΩΘΕΝ ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΙΔΗ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ

8

14

ΕΠΕΙΔΗ ΟΣΟΙ ΔΙΟΙΚΟΥΝΤΑΙ ΥΠΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ

3

26

ΔΙΟΤΙ ΠΑΝΤΕΣ ΕΙΣΘΕ ΥΙΟΙ ΘΕΟΥ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΙΗΣΟΥ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ

5

1

ΓΙΝΕΣΘΕ ΛΟΙΠΟΝ ΜΙΜΗΤΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΩΣ ΤΕΚΝΑ ΑΓΑΠΗΤΑ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ

2

15

ΔΙΑ ΝΑ ΓΙΝΗΣΘΕ ΑΜΕΜΠΤΟΙ ΚΑΙ ΑΚΕΡΑΙΟΙ ΤΕΚΝΑ ΘΕΟΥ ΑΜΩΜΗΤΑ ΕΝ ΜΕΣΩ ΓΕΝΕΑΣ ΣΚΟΛΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΛΑΜΠΕΤΕ ΩΣ ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ

1

18

ΕΞ ΙΔΙΑΣ ΑΥΤΟΥ ΘΕΛΗΣΕΩΣ ΕΓΕΝΝΗΣΕΝ ΗΜΑΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΔΙΑ ΝΑ ΗΜΕΘΑ ΗΜΕΙΣ ΑΠΑΡΧΗ ΤΙΣ ΤΩΝ ΚΤΙΣΜΑΤΩΝ ΑΥΤΟΥ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ Α΄

1

23

ΕΠΕΙΔΗ ΑΝΕΓΕΝΝΗΘΗΤΕ ΟΥΧΙ ΕΚ ΦΘΑΡΤΟΥ ΣΠΕΡΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΑΦΘΑΡΤΟΥ ΔΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΝΟΝΤΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ Α΄

3

1

ΙΔΕΤΕ ΟΠΟΙΑΝ ΑΓΑΠΗΝ ΕΔΩΚΕΝ ΕΙΣ ΗΜΑΣ Ο ΠΑΤΗΡ ΩΣΤΕ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΘΩΜΕΝ ΤΕΚΝΑ ΘΕΟΥ ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΗΜΑΣ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΕΓΝΩΡΙΣΕΝ ΑΥΤΟΝ

 

 

 

Βιβλίο

Κεφάλαιο

Εδάφιο

Απόσπασμα

ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ

11

30

Ο ΚΑΡΠΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΝΔΡΟΝ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΟΣΤΙΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΨΥΧΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΟΣ

ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ

3

13

ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΣΤΙΣ ΕΥΡΗΚΕ ΣΟΦΙΑΝ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΣΤΙΣ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΣΥΝΕΣΙΝ

ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ

1

5

Ο ΣΟΦΟΣ ΑΚΟΥΩΝ ΘΕΛΕΙ ΓΕΙΝΕΙ ΣΟΦΩΤΕΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΗΜΩΝ ΘΕΛΕΙ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ

ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ

4

7

Η ΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΙΣΤΟΝ ΑΠΟΚΤΗΣΟΝ ΣΟΦΙΑΝ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΠΑΣΑΝ ΑΠΟΚΤΗΣΙΝ ΣΟΥ ΑΠΟΚΤΗΣΟΝ ΣΥΝΕΣΙΝ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ

15

1

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝ ΔΕ ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΙ ΝΑ ΒΑΣΤΑΖΩΜΕΝ ΤΑ ΑΣΘΕΝΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΤΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΑΡΕΣΚΩΜΕΝ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΥΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄

4

10

ΗΜΕΙΣ ΜΩΡΟΙ ΔΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΕΙΣ ΔΕ ΦΡΟΝΙΜΟΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΗΜΕΙΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΣΕΙΣ ΔΕ ΙΣΧΥΡΟΙ ΣΕΙΣ ΕΝΔΟΞΟΙ ΗΜΕΙΣ ΔΕ ΑΤΙΜΟΙ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄

13

9

ΕΠΕΙΔΗ ΧΑΙΡΟΜΕΝ ΟΤΑΝ ΗΜΕΙΣ ΑΣΘΕΝΩΜΕΝ ΣΕΙΣ ΔΕ ΗΣΘΕ ΔΥΝΑΤΟΙ ΤΟΥΤΟ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΕΘΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΣΙΝ ΣΑΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ

6

1

ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΕΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΩΣ ΠΕΣΗ ΕΙΣ ΚΑΝΕΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΣΕΙΣ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΔΙΟΡΘΟΝΕΤΕ ΤΟΝ ΤΟΙΟΥΤΟΝ ΜΕ ΠΝΕΥΜΑ ΠΡΑΟΤΗΤΟΣ ΠΡΟΣΕΧΩΝ ΕΙΣ ΣΕΑΥΤΟΝ ΜΗ ΚΑΙ ΣΥ ΠΕΙΡΑΣΘΗΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ

1

5

ΕΑΝ ΔΕ ΤΙΣ ΑΠΟ ΣΑΣ ΗΝΑΙ ΕΛΛΙΠΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΑΣ ΖΗΤΗ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟΥ ΔΙΔΟΝΤΟΣ ΕΙΣ ΠΑΝΤΑΣ ΠΛΟΥΣΙΩΣ ΚΑΙ ΜΗ ΟΝΕΙΔΙΖΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΔΟΘΗ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ

 

 

Βιβλίο

Κεφάλαιο

Εδάφιο

Απόσπασμα

ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

15

1

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΜΠΕΛΟΣ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΗΡ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΕΩΡΓΟΣ

 

 

 

 

Βιβλίο

Κεφάλαιο

Εδάφιο

Απόσπασμα

ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

10

1

ΑΛΗΘΩΣ ΑΛΗΘΩΣ ΣΑΣ ΛΕΓΩ ΟΣΤΙΣ ΔΕΝ ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΥΡΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΥΛΗΝ ΤΩΝ ΠΡΟΒΑΤΩΝ ΑΛΛΑ ΑΝΑΒΑΙΝΕΙ ΑΛΛΑΧΟΘΕΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΠΤΗΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΗΣ

 

 

ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ

 

Βιβλίο

Κεφάλαιο

Εδάφιο

Απόσπασμα

ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

13

6

ΕΛΕΓΕ ΔΕ ΤΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΕΙΧΕ ΤΙΣ ΣΥΚΗΝ ΠΕΦΥΤΕΥΜΕΝΗΝ ΕΝ ΤΩ ΑΜΠΕΛΩΝΙ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΗΛΘΕ ΖΗΤΩΝ ΚΑΡΠΟΝ ΕΝ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΥΡΕ

 

 

Βιβλίο

Κεφάλαιο

Εδάφιο

Απόσπασμα

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

13

33

ΑΛΛΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΕΙΠΕ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΥΣ ΟΜΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΜΕ ΠΡΟΖΥΜΙΟΝ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΛΑΒΟΥΣΑ ΓΥΝΗ ΕΝΕΚΡΥΨΕΝ ΕΙΣ ΤΡΙΑ ΜΕΤΡΑ ΑΛΕΥΡΟΥ ΕΩΣΟΥ ΕΓΕΙΝΕΝ ΟΛΟΝ ΕΝΖΥΜΟΝ

 

 

 

 

 

ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

13

20

ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΙΠΕ ΜΕ ΤΙ ΝΑ ΟΜΟΙΩΣΩ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

 

 

Βιβλίο

Κεφάλαιο

Εδάφιο

Απόσπασμα

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

7

24

ΠΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΟΣΤΙΣ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΜΝΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΘΕΛΩ ΟΜΟΙΩΣΕΙ ΑΥΤΟΝ ΜΕ ΑΝΔΡΑ ΦΡΟΝΙΜΟΝ ΟΣΤΙΣ ΩΚΟΔΟΜΗΣΕ ΤΗΝ ΟΙΚΙΑΝ ΑΥΤΟΥ ΕΠΙ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑΝ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

6

48

ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΙΟΣ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥΝΤΑ ΟΙΚΙΑΝ ΟΣΤΙΣ ΕΣΚΑΨΕ ΚΑΙ ΕΒΑΘΥΝΕ ΚΑΙ ΕΒΑΛΕ ΘΕΜΕΛΙΟΝ ΕΠΙ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑΝ ΟΤΕ ΔΕ ΕΓΕΙΝΕ ΠΛΗΜΜΥΡΑ ΠΡΟΣΕΒΑΛΕΝ Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΙΑΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΚΑΙ

 

 

 

Βιβλίο

Κεφάλαιο

Εδάφιο

Απόσπασμα

ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

14

28

ΔΙΟΤΙ ΤΙΣ ΕΞ ΥΜΩΝ ΘΕΛΩΝ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΠΥΡΓΟΝ ΔΕΝ ΚΑΘΗΤΑΙ ΠΡΩΤΟΝ ΚΑΙ ΛΟΓΑΡΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΔΑΠΑΝΗΝ ΑΝ ΕΧΗ ΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΔΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΗ ΑΥΤΟΝ

 

Βιβλίο

Κεφάλαιο

Εδάφιο

Απόσπασμα

ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

14

7

ΕΙΠΕ ΔΕ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΕΚΛΗΜΕΝΟΥΣ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΕΤΗΡΕΙ ΠΩΣ ΕΞΕΛΕΓΟΝ ΤΑΣ ΠΡΩΤΟΚΑΘΕΔΡΙΑΣ ΛΕΓΩΝ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΥΣ

************************************************************************

Μεταθανάτιες εμπειρίες άγιων και ορθοδόξων χριστιανών.


Ο ΆΓΙΟΣ ΣΑΛΒΙΟΣ.

    Ο αγ. Σάλβιος από την πόλη Άλμπί της Ν. Γαλλίας, επίσκοπος Γαλατίας πού έζησε τον 6ο αιώνα, αφού υπήρξε νεκρός για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, επέστρεψε στη ζωή και διηγήθηκε στο φίλο του αγ. Γρηγόριο της Τουρώνης τά έξης:

     «Όταν σειόταν το κελί μου πριν τέσσερις ήμέρες, και με είδατε νά κείτομαι νεκρός, δύο άγγελοι με ανύψωσαν και με μετέφεραν στο πιο ψηλό σημείο του Ουρανού, τόσο ψηλά πού έμοιαζε νά έχω κάτω από τά πόδια μου όχι μόνον αυτήν την άθλια γη, αλλά και τον ήλιο και το φεγγάρι, τά σύννεφα και τά άστρα. Κατόπιν πέρασα μαζί με τούς αγγέλους μέσα από μία πύλη ή οποία έλαμπε πιο πολύ κι απ' το φως του ήλιου και μπήκα σε ένα κτίριο πού το πάτωμά του ήταν καμωμένο από λαμπερό ασήμι και χρυσό. το φως πού υπήρχε ήταν αδύνατο νά περιγραφεί. Βρισκόταν εκεί ένα πλήθος ανθρώπων, πού δεν ήταν ούτε άνδρες ούτε γυναίκες, και κινούνταν πρός όλες τις κατευθύνσεις και σε τέτοια έκταση πού δέ μπορούσες νά δεις μέχρι πού έφτανε. Οι άγγελοί μου άνοιξαν δρόμο για νά περάσω μέσα από αυτό το πλήθος πού ήταν μπροστά μου, και φτάσαμε ατό μέρος εκείνο το όποίο ατενίζαμε απ' όταν ακόμα βρισκόμαστε πολύ μακριά. Πάνω από εκείνο το μέρος έστεκε ένα σύννεφα λαμπρότερο από οποιοδήποτε φως, κι όμως δεν υπήρχε ούτε ήλιος ούτε φεγγάρι ούτε κανένα αστέρι και μάλιστα, το σύννεφο έλαμπε πιο πολύ απ' όσο θα μπορούσε νά λάμπει από μόνο του το καθένα από αυτά. μία φωνή ακούστηκε μέσα από το σύννεφα, πού θύμιζε τον ήχο από πολλά νερά πού έπεφταν. 'Εμένα τον αμαρτωλό με υποδέχθηκαν με μεγάλο σεβασμό κάποια όντα, μερικά από τά όποία φορούσαν άμφια και άλλα κανονικά ρούχα' οί άγγελοι πού με οδηγούσαν μου εξήγησαν ότι αυτά τά όντα ήταν οι μάρτυρες και άλλοι άγιοι τούς όποίους τιμούμε εδώ στη γη και στους όποίους προσευχόμαστε με μεγάλη ευλάβεια. και ενώ στεκόμουν εκεί άρχισε νά με τυλίγει απαλά μία ευωδία τόσο γλυκιά πού, νιώθοντας νά "τρέφομαι" από αυτήν, δεν αισθανόμουν καμιά ανάγκη νά φάω η νά πιω τίποτα μέχρι αυτήν τη στιγμή πού σου μιλάω. Μετά άκουσα μία φωνή πού είπε: "Αφήστε αυτόν τον άνθρωπο να γυρίσει πίσω στον κόσμο, γιατί οΙ εκκλησίες μας τον έχουν ανάγκη". Παρότι άκουγα τη φωνή δέ μπορούσα νά δω ποιος μιλούσε. και τότε έπεσα μπρούμυτα ατό έδαφος συντετριμμένος, κλαίγοντας. 'Αλίμονο, αλίμονο, Θεέ μου!" είπα. "Γιατί μου αποκάλυψες όλα αυτά πού είδα μόνο και μόνο για νά μου τά ξαναπάρεις πίσω;... "Ή φωνή πού μου είχε μιλήσει είπε: "Πορεύσου εν ειρήνη. Εγώ θα σε προστατεύω μέχρι νά σε ξαναφέρω και πάλι σ' αυτό το μέρος." Τότε οι οδηγοί μου άγγελοι με άφησαν και εγώ επέστρεψα περνώντας και πάλι μέσα από την πύλη από την όποία είχα εισέλθει, κλαίγοντας καθώς έφευγα.»*

* ΆΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥΡΩΝΗΣ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΩΝ. ΒΙΒΛΙΟ VII, VITA PATRYM, ST, HERMAN MONASTERY PRESS 1988


ΌΣΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ


Από την παγωνιά της γης στη θαλπωρή του ουρανού

Το μαρτύριο τού ψύχους.

    Διηγείται ο όσιος Ανδρέας…………..
    Δεν μπορούσα αγαπητέ μου να υποφέρω Το φοβερό κρύο και τον αέρα, πού κι εσύ θα δοκίμασες, γιατί ήμουν γυμνός, ξυπόλυτος και άστεγος. Κατέφυγα λοιπόν στους φτωχούς, τούς όμοίους μου, άλλά δεν με δέχονταν. με σιχαίνονταν και μ' έδιωχναν με τά ραβδιά σαν σκύλο. «Φύγε άπ' εδώ σκύλε, μου έλεγαν, εξαφανίσου»!
Τόπο νά καταφύγω και νά σωθώ δεν εύρισκα. Απελπίστηκα. Φοβήθηκα πώς θα πεθάνω. Ας είναι δοξασμένο, είπα, Το όνομα του Θεού, γιατί κι αν ακόμα πεθάνω θα μου λογισθεί σαν μαρτύριο. Ό Θεός δεν είναι άδικος. Αυτός πού έστειλε την παγωνιά, θα μου δώσει και την υπομονή. Πήγα λοιπόν σε μια γωνιά της στοάς και βρήκα ένα σκυλάκι. Ξάπλωσα δίπλα του με την ελπίδα πώς θα με ζεστάνει λίγο. Εκείνο όμως, όταν με είδε κοντά του, σηκώθηκε και έφυγε.

     Είπα τότε στον εαυτό μου: «Βλέπεις, ταλαίπωρε, πόσο αμαρτωλός είσαι; Ακόμη και τα σκυλιά σε περιφρονούν και φεύγουν από κοντά σου και δεν σε δέχονται ούτε σαν όμοιο τους. Οί άνθρωποι σε αποστρέφονται σαν πονηρό δαίμονα. Οί όμοιοί σου φτωχοί σε διώχνουν. Τι απομένει λοιπόν; Πέθανε, άσωτε, πέθανε! Δεν υπάρχει για σένα σωτηρία σ' αυτόν τον κόσμο».

    Ενώ όμως έλεγα αυτά με πολύ πόνο, ήρθα σε κατάνυξη. Κι επειδή με έσφιγγε το κρύο και ο τρόμος, αναλύθηκα σε δάκρυα, με τα μάτια της ψυχής στραμμένα προς τον Θεό. Τα μέλη μου όλα πάγωσαν. Νόμισα εκείνη τη στιγμή ότι θα ξεψυχήσω...

    Ξαφνικά ένοιωσα ζεστασιά. Ανοίγω τα μάτια και βλέπω ένα νέο πολύ ωραίο ν' αστράφτει πιο πολύ άπ' τον ήλιο. Στο χέρι του κρατούσε χρυσό κλαδί. Ήταν πλεγμένο με δροσερά κρίνα και τριαντάφυλλα πού δεν έμοιαζαν με του κόσμου τούτου, όχι! Είχαν θαυμαστή ποικιλία. Ήσαν αλλιώτικα στη φύση και στη θωριά τους. Κρατώντας αυτό το ωραίο κλαδί με κοίταξε και μου είπε: «Ανδρέα, που ήσουν;». «Εν σκοτεινοίς και εν σκιά θανάτου», αποκρίθηκα. Κι ενώ ακόμη μιλούσα με χτύπησε στο πρόσωπο με το ανθοστόλιστο κλαρί λέγοντας μου. «Ας πάρει δύναμη το σώμα σου και ζωή ακατανίκητη».

     Αμέσως η ευωδιά εκείνων των λουλουδιών μπήκε στην καρδιά μου και αστραπιαία μου έδωσε ζωή. Ακούω τότε μια φωνή να λέει: «Πηγαίνετε τον να τον παρηγορήσετε για δύο εβδομάδες και πάλι να επιστρέψει, γιατί θέλω να αγωνιστή ακόμη». Ενώ κρατούσε ο λόγος, βυθίσθηκα σε βαθύτατο ύπνο και δεν κατάλαβα Τι μου συνέβη. Ζούσα για δύο εβδομάδες εκεί πού διέταξε ή βουλή του θεού, σαν να κοιμήθηκα ευχάριστα όλη τη νύχτα και ξύπνησα το πρωί.

Στον κήπο του Θεού

     Βλέποντας ότι βρίσκομαι σε πάντερπνο και θαυμαστό παράδεισο σάστισα. Διερωτόμουν Τι να σήμαινε αυτό. Ήξερα ότι έμενα στην Κωνσταντινούπολη. Τι δουλειά όμως είχα εκεί, δεν καταλάβαινα. Θαύμαζα και δεν μπορούσα να δώσω κάποια εξηγήσει. «Για δες, είπα στον εαυτό μου, πραγματικά είμαι παράλογος. Ό Θεός με ευεργέτησε και, ενώ θα έπρεπε να τον δοξάζω και να τον ευχαριστώ, κάθομαι και πολυεξετάζω αυτό το εξαίσιο θαύμα».

    Ένοιωθα σαν άσαρκος. Φορούσα χιτώνα χιονάτο, αστραφτερό, στολισμένο με πολύτιμα πετράδια και με ευχαριστούσε πολύ ή ομορφιά του. Στο κεφάλι φορούσα στεφάνι ολόχρυσο και λαμπρό, στα πόδια σανδάλια, και ήμουν ζωσμένος με κόκκινη αστραφτερή ζώνη. Ό παράδεισος ήταν όλο φως, αλλά φως πρωτόγνωρο και πολύ λαμπρό πού, καθώς ακτινοβολούσαν τα λουλούδια, έπαιρνε ένα απαλό ρόδινο χρώμα. Μια θεϊκή εύωδία με διαδοχικές παραλλαγές πλησίαζε την όσφρηση μου και με μεθούσε. Πίστεψε με, σου λέω αυτά και φρίττω.
Μέσα στον κήπο του θεού ήμουν σαν βασιλιάς. Χαιρόμουν πολύ να βλέπω τον εαυτό μου να κατοικεί σε τέτοιο παράδεισο. Εκεί ο Θεός έκανε να φυτρώνουν πολλά δένδρα. Δεν έμοιαζαν όμως με του φθαρτού κόσμου. Ήσαν πάντοτε θαλερά, ευωδιαστά και φουντωτά. Ήσαν ψηλά, πολύφυλλα και απολαυστικά. Τα κλαδιά τους έγερναν και, καθώς κυμάτιζαν μεταξύ τους, γέμιζαν εύωδία την ατμόσφαιρα και σχημάτιζαν ουράνιο τόξο. Όλα αυτά τά απολαμβάνουν οι μακάριοι, και ή ψυχή τους αλλοιώνεται από την ηδονή εκείνη, την ευφροσύνη και την αγαλλίαση.

     Παράδοξο επίσης ήταν και τούτο: Αλλά δένδρα είχαν μόνο άνθη, αλλά καρπό, άλλα μόνο άνθη και φύλλα. Πάνω σ' αυτά υπήρχε κάτι πολύ θαυμαστό: Διάφορα ωραία πουλιά, μικρά και μεγάλα, με χρυσά και χιονάτα φτερά. Μερικά κελαηδούσαν χωμένα στα φύλλα, και το κελάηδημα τους, ωραίο και τερπνό, ακουγόταν ως την άκρη τ' ουρανού.

     Προσπαθούσα να καταλάβω πώς ήσαν εκείνα τα πουλιά, και ή παράδοξη θωριά τους με μεθούσε. Ήσαν όμορφα σαν τριαντάφυλλα ή κρίνα ή σαν κάποιο άλλο άνθος πού δεν ξέρω πώς να το ονομάσω. Τόσο ασυνήθιστα και ανάλαφρα ήσαν. Παρατηρούσα με θαυμασμό την ομορφιά ενός πουλιού. Ό χρωματισμός του είχε μια χάρη αλλιώτικη, μια θέα διαφορετική. Ή μελωδία του ήταν ασταμάτητη και απολαυστική.
Ποιος μπορεί να διηγηθεί τα παράδοξα και θαυμαστά κάλλη πού έβλεπα; Όλα εκείνα τα ωραία δένδρα στέκονταν συμμετρικά σε δύο δενδροστοιχίες, σαν δύο αντιμέτωπες παρατάξεις. Μακάριο το χέρι πού τα φύτεψε! Προχωρούσα στα ενδότερα του τερπνού παραδείσου και νόμιζα πώς δεν θα ξαναδώ το σκοτάδι αυτού του κόσμου. Συγκριτικά μ' εκείνα, τα εδώ είναι σκοτάδι.

     Καθώς βάδιζα χαρούμενος, να! βλέπω ένα μεγάλο ποτάμι να διασχίζει τον παράδεισο και να ποτίζει όλα εκείνα τα δένδρα περιβρέχοντας αθόρυβα τις ρίζες τους. Εκεί έρχονταν άφοβα να πιουν τα ωραία πουλιά. Δεξιά και αριστερά άπ' το ποτάμι απλωνόταν ένα αμπέλι με χρυσαφένια, φύλλα και περιποιημένα κλήματα. Ήταν γεμάτο με πολύ μεγάλα και ωραία σταφύλια, και απλωνόταν σ' όλο τον παράδεισο, ώστε να στεφανώνονται τα αλλά φυτά και να στολίζονται με την περιπλοκή των κλημάτων του.

    Βλέποντας αυτά χαιρόταν ή καρδιά μου και μεταφερόμουν από φόβο σε θαυμασμό και από θαυμασμό σε έκπληξη. Για πολλή ώρα στεκόμουν έτσι και άκουγα τον ήχο κάποιου άνεμου πού ερχόταν από την ανατολή. Καθώς ράπιζε τα δένδρα, τα έκανε να κυματίζουν και να αποπνέουν ανέκφραστη εύωδία. Απολάμβανα με ευχαρίστηση το άρωμα πού σκόρπιζε εκείνος ο άνεμος. Νόμιζα πώς θύμιαζαν άγγελοι μπροστά στον Υιό του θεού. Ό άνεμος σταμάτησε και μαζί του ή εύωδία. Τότε σαν να άκουσα ιό ελαφρό φύσημα άλλου άνεμου πού ερχόταν άπ' τη δύση. "Έμοιαζε με χιόνι και με γέμιζε γλυκύτητα.

     Εκείνα τα δένδρα ξεπερνούσαν στην ομορφιά και εύωδία τόσο πολύ τα δένδρα της γης, ώστε με έκαναν να λησμονήσω ο,τι είχα απολαύσει ως τότε στον περίπατο μου. Ύστερα, όταν άκουγα εκείνα τα πουλιά να τραγουδούν τα διάπυρα και χαρμόσυνα άσματα τους, γινόμουν εκτός εαυτού.. "Αν ήσαν πουλιά οι άγγελοι, ο θεός γνωρίζει.

    Άρχισε τότε να φυσά από τον βοριά άλλος θαυμαστός άνεμος. Είχε μια πυρόξανθη ακτινοβολία, σαν τους χρωματισμούς πού παίρνει ο ήλιος όταν βασιλεύει. Φυσούσε ήσυχα και τα θαυμάσια εκείνα δένδρα κυμάτιζαν και ευωδίαζαν. Για πολλή ώρα έμεινα έκθαμβος. Με έτερπε υπερβολικά ή γλυκύτης αυτής της ευωδιάς. Πώς άραγε συνέβη σ' έμενα τέτοια ευλογία! σκεπτόμουν με απορία και φρίκη. Σταμάτησε εν τω μεταξύ ο τρίτος άνεμος κι απλώθηκε μεγάλη σιγή. Προχώρησα λίγο για να περάσω το ποτάμι. Βαδίζοντας σ' εκείνη την πεδιάδα, παρατηρούσα με προσοχή τον ανέκφραστο πλούτο του παντοκράτορας θεού, πού ήταν πολλαπλάσια θησαυρισμένος εκεί. Δεν μπορώ, αγαπητέ μου εν Κυρίω, να διηγηθώ με ανθρώπινο στόμα για τον ανεξιχνίαστο πλούτο του Δεσπότου Χριστού.

    Καθώς λοιπόν διέσχιζα τον κήπο εκείνο και παρατηρούσα τα αγία των αγίων, να! φύσηξε πάλι από τον βοριά μυρωμένος αέρας. Είχε το άρωμα των ρόδων και των κρίνων, ενώ το χρώμα του ήταν σαν του μενεξέ. Καθώς κυμάτιζαν τα δένδρα, έβγαζαν μια εύωδία ανώτερη από του μύρου και του μόσχου, πού έμπαινε στην καρδιά μου.

    Δεν ξέρω αν ήσαν τα μάτια μου πνευματικά ή σωματικά, ο θεός ξέρει. Στην αρχή είχα την αίσθηση ότι ήμουν εκεί με το σώμα. Δεν ένοιωθα όμως το βάρος, την επιθυμία ή κάποιο άλλο χαρακτηριστικό του φθαρτού σώματος, γι' αυτό άλλαξα γνώμη· εκτός αν όρισε έτσι ο καρδιογνώστης θεός.
Καθώς κυμάτιζαν παράδοξα τα δένδρα, και με το θρόισμα τους ξέχυναν τερπνή μελωδία, ένοιωθα πάλι την εύωδία και τη γλυκύτητα και έμενα εκστατικός. Ό νους μου είχε εισχωρήσει σε μια μυστική μεγαλοπρέπεια. Όλα αυτά με γέμιζαν χαρά και αγαλλίαση.

    Όταν σταμάτησε και ο τέταρτος άνεμος, συνειδητοποίησα ένα φοβερό θαύμα: Σ' όλο αυτό το διάστημα δεν είδα καθόλου νύχτα. εκεί υπήρχε αδιάλειπτο φως, εκεί βασίλευε χαρά, ζωή, λαμπρότης και αγαλλίασης.

«Ήρπάγην έως τρίτου ουρανού»

     Ξαφνικά έπεσα σε έκσταση. Ένοιωθα πώς πατούσα πάνω στον ουρανό, πώς με οδηγούσε κάποιος νέος φορώντας μανδύα, με πρόσωπο λαμπρό σαν τον ήλιο. Νόμιζα πώς ήταν εκείνος πού με χτύπησε στο πρόσωπο με το ανθισμένο κλαδί την ώρα πού ξεψυχούσα από το κρύο, και διέταξε τους υπηρέτες του να με σηκώσουν.
Καθώς με οδηγούσε, βλέπω ξαφνικά έναν ωραίο και μεγάλο σταυρό. Τριγύρω του υπήρχαν τέσσερα ανάερα πέπλα, πού έμοιαζαν με φωτεινή νεφέλη. Τα δύο άπ' αυτά έλαμπαν σαν αστραπή, ενώ τα άλλα δύο ήσαν λευκά σαν χιόνι. Κυκλικά είχαν σταθεί λευκοί μελωδισταί, ψηλοί και ωραίοι. Τα μάτια τους άστραφταν με πύρινες ακτίνες. Έψαλλαν μάλιστα χαμηλόφωνα ένα γλυκό μέλος για τον Σταυρωθέντα.

     Ό οδηγός μου περνώντας μπροστά από τον σταυρό τον καταφίλησε και μου έκανε νόημα να κάνω το ίδιο.
Έσκυψα λοιπόν με τη σειρά μου και τον προσκύνησα.

    Μόλις ασπάσθηκα εκείνο το κοκκινωπό τίμιο ξύλο, γέμισα από εύωδία μέλιτος, πού δεν οσφράνθηκα παρόμοια στον παράδεισο. Καθώς ανασήκωσα τα μάτια μου από τον σταυρό, Τι να δω! Κάτω από μας ή άβυσσος της θαλάσσης. Με κυρίευσε τρόμος. Φοβήθηκα μήπως γλιστρήσω, και φώναξα στον οδηγό μου: «Κύριε μου, περπατώ στο κενό, νομίζω πώς βαδίζω πάνω σε σύννεφο, φοβάμαι μήπως δεν με βαστάξει και πέσω στη θάλασσα». «Μη φοβάσαι. Πρέπει να ανεβούμε ψηλότερα», μου λέει και μου δίνει το χέρι.
Βρεθήκαμε αμέσως στο δεύτερο στερέωμα, πού ήταν λευκό σαν χιόνι. εκεί βλέπω δύο σταυρούς ομοίους με του κάτω στερεώματος. Γύρω τους παράστεκε μεγαλειώδης ακολουθία, όπως και στον πρώτο σταυρό. Ό αέρας εκεί ήταν πύρινος και ξεκούραζε πολύ τους όμορφους νέους. Ασπάσθηκα κι εκείνους τους τίμιους σταυρούς με πόθο και έρωτα θεϊκό. Ή εύωδία τους, ακατάληπτη και ανερμήνευτη, προκαλούσε ευφροσύνη και τερπνότητα μεγαλύτερη από του πρώτου σταυρού.

    Ξαφνικά βλέπω εκεί μια φωτιά πού κατέφλεγε τα πάντα. Φοβήθηκα και ζήτησα πάλι βοήθεια από τον οδηγό μου. «Δώσε το χέρι, μου λέει, θα ανεβούμε ακόμη ψηλότερα». Κι αμέσως βρεθήκαμε στον τρίτο ουρανό. Ό ουρανός αυτός δεν έμοιαζε καθόλου με τον ουρανό πού βλέπουμε από τη γη. Απλωνόταν σαν χρυσαφένιο δέρμα σε σχήμα πετάλου. Στα πρόθυρα του συναντήσαμε άλλους τρεις σταυρούς, πιο μεγάλους και επιβλητικούς, πού είχαν τη λάμψη της αστραπής. Ό οδηγός μου πήρε θάρρος, μπήκε μέσα στη φωτιά και τους προσκύνησε. Εγώ δεν τόλμησα να κάνω το ίδιο. Προσκύνησα από μακριά και προσπέρασα.

    Προχωρήσαμε αρκετά και φθάσαμε στο δεύτερο παραπέτασμα. Εκεί είδα κάτι σαν αστραπή απλωμένη στον αέρα. Ανεβήκαμε και περάσαμε μέσα. Ουράνια στρατιά από πλήθος αγγέλων αινούσαν και δοξολογούσαν τον Θεό. Προσπεράσαμε κι αυτό και βρεθήκαμε σε άλλο χώρισμα από βύσσο και πορφύρα ανέκφραστη.
Φθάσαμε σε μια λαμπρή τοποθεσία. Υπήρχε έκει ένα άλλο θαυμαστό παραπέτασμα, πού έμοιαζε με πολύ λαμπρό και καθαρό ήλεκτρο. Κάποιο χέρι το παραμέρισε και μας έδειξε να περάσουμε. Μέσα σ' αυτό συναντήσαμε αναρίθμητο πλήθος αγίων αγγέλων. Τα πρόσωπα τούς φλογερά, έλαμπαν από μακριά πιο πολύ από τον ήλιο. Είχαν σταθεί με ταξί και πολλή κοσμιότητα με τα άϋλα αναστήματα τους, μετέωροι σ' εκείνο το τρομερό ύψος. Στα χέρια κρατούσαν φοβερά σκήπτρα. Σχημάτιζαν αναρίθμητες λεγεώνες παρατεταγμένες δεξιά και αριστερά.

    «Όταν σηκωθεί κι αυτό το παραπέτασμα, μου είπε ο οδηγός μου δείχνοντας το, θα δεις τον Υιό του ανθρώπου να κάθεται στα δεξιά του Πατρός. Να πέσεις να τον προσκύνησης. Ό νους σου να είναι όλος προσηλωμένος σ' Εκείνον, για ν' ακούσης Τι θα σου πει».
Ενώ άκουγα τις συμβουλές του, κοιτάζω το παραπέτασμα και βλέπω ένα μεγαλόπρεπο περιστέρι να κατεβαίνει και να κάθεται πάνω σ' αυτό. Το κεφάλι του ήταν σαν από χρυσάφι, το στήθος πορφυρό, τα φτερά λαμπερά σαν φλόγα, τα πόδια λευκά, ενώ τα μάτια τόξευαν φωτεινές ακτίνες. Καθώς απολάμβανα την ομορφιά του, ξαφνικά πέταξε στα ύψη.

Ενώπιος ενωπίω

    Παραμερίσθηκε κι αυτό το παραπέτασμα, και βλέπω τότε στο αχανές εκείνο ύψος, πού καταπλήττει κάθε νου και διάνοια, θρόνο φοβερό, υπερυψωμένο. Κανείς δεν τον κρατούσε, κρεμόταν μετέωρος. Από μέσα έβγαιναν φλόγες πιο λευκές κι από το χιόνι. Επάνω στον θρόνο άστραφτε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Φορούσε βαθυκόκκινα και ολόλευκα ενδύματα. Ή λαμπρότης του όμως από συγκατάβαση στη δική μου αδυναμία- ήταν περιορισμένη. Είδα λοιπόν την θεανθρώπινη ευπρέπεια και ωραιότητα Του. Ήταν σαν να βλέπει κανείς τον ήλιο να σκορπίζει χαρούμενα τις πρώτες ακτίνες της ανατολής. "Έπεσα και τον προσκύνησα τρεις φορές. Προσπάθησα ν' ανασηκωθώ και ν' αντικρίσω πάλι την ωραιότητα Του, την πύρινη λαμπρότητα της δυνάμεως Του, αλλά δεν μπόρεσα. Με είχε κυριεύσει ανέκφραστος φόβος, φρίκη και χαρά.

    Μέσα άπ' αυτό το φως ακούσθηκε μια φωνή, πού με τον δυνατό της ήχο έσχιζε τον αέρα. Ήταν μελιστάλακτη, ήμερη και γλυκεία. Μου είπε τρεις λέξεις. Το νόημα τους το κατάλαβα και δοκίμασα πρωτόγνωρη πνευματική ηδονή. Σε λίγο μου είπε άλλες τρεις λέξεις, πού μόλις τις άκουσα γέμισε ή καρδιά μου από θεϊκή χαρά. Κατόπιν μου είπε για τρίτη φορά άλλες τρεις και ξαφνικά ακούσθηκε ισχυρή δοξολογική κραυγή από τα αγγελικά στρατεύματα: "Άγιος, "Άγιος, "Άγιος. Κατάλαβα ότι αυτό έγινε για μένα. Ή δοξολογία τους βέβαια είναι ακατάπαυστη. Εκείνη όμως ή εξαίσια μελωδική κραυγή ήταν για την εύνοια, πού τόσο πλούσια έδειξε σ' έμενα ο Δεσπότης Χριστός.

    Μόλις άκουσα αυτές τις ανέκφραστες και θεϊκές λέξεις, κατέβηκα αμέσως με τον ίδιο τρόπο πού ανέβηκα. Ήρθα πάλι στον εαυτό μου και είδα πώς βρέθηκα στον κήπο, άπ' οπού είχε γίνει ή αρπαγή μου. Αναλογιζόμουν με απορία τα όσα μου συνέβησαν. Που ήμουν και που βρέθηκα! Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς πήγα σ' εκείνον τον θεϊκό τόπο. Φέρνοντας στον νου μου όσα είδα εκεί και άκουσα, μονολογούσα: «"Άραγε έχει έρθει και άλλος εδώ ή μόνο εγώ;».

Ή τελευταία γεύση του παραδείσου

-Αυτά σκεπτόμουν και ξαφνικά βλέπω ν' απλώνεται μπροστά μου μια πεδιάδα-
Δεν είχε δέντρα, αλλά ήταν ωραία χλοερή και ανθηρή, ασφυκτικά γεμάτη με κρίνα και τριαντάφυλλα. Είχε πηγές πού ανάβλυζαν μέλι και γάλα. Αναδιδόταν μάλιστα θαυμάσια εύωδία. Αυτό το απαλό τοπίο, αυτή ή αναπαυτική χλόη με έκαναν να απορώ και να εκπλήττομαι για τα θαυμάσια του Θεού, πού συναγωνίζονταν το ένα το άλλο σε λαμπρότητα.

     Και να! Βλέπω έναν άνδρα αστραφτερό. Φορούσε χιτώνα σαν φωτεινή νεφέλη και κρατούσε στο χέρι σταυρό. Με πλησιάζει και μου λέει: «Ή χάρις του σταυρωθέντος Κυρίου μας ας είναι μαζί σου. Μακάριοι οί σαλοί, γιατί έχουν μεγάλη φρόνηση. Ό θεός εδώ σ' έχει κατατάξει. Πήγαινε όμως πρώτα στο καμίνι του κόσμου, έκει πού βρίσκονται συναγμένα τα τριβόλια και οί οχιές, τα φίδια και οί δράκοντες. Πάντως ή παρουσία σου σ' αυτόν τον χώρο είναι κάτι ασυνήθιστο και παράδοξο. Κανείς δεν ήρθε εδώ παρά μόνο εκείνος πού κοπίασε περισσότερο άπ' όλους για το Ευαγγέλιο του Χριστού. Δεύτερος είσαι εσύ, επειδή άδραξες την ταπείνωση στην πιο τέλεια μορφή της. Ξέρω όμως πώς την απέκτησες! Με την τέλεια πτωχεία, με το «φύγε άπ' εδώ σκύλε», με την έξουδένωσι. Την απέκτησες, γιατί μπήκες γυμνός και κάνοντας τον σάλο στο στάδιο του κοσμοκράτορας· γιατί μονομάχησες μαζί του, τον νίκησες και έριξες τον θρόνο του στη γη. Είδες τα εδώ μυστήρια; Κατάλαβες την αληθινή ανταπόδοση των δικαίων; Γνώρισες τον παράδεισο του Χρίστου; Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι είδες και έφριξες. Πώς σου φάνηκε ο μάταιος κόσμος συγκριτικά με τούτον; Τι λες, είδες λαμπρότητα; Είδες από ποια χαρά θέλουν να στερήσουν τον εαυτό τους οί αμαρτωλοί;»

     Ενώ μου έλεγε αυτά ο λαμπροφόρος άνδρας με κοίταζε χαρούμενος και ευχαριστημένος. «Ή κυρία Θεοτόκος, συνέχισε να μου λέει, ή υπέρλαμπρη βασίλισσα των επουρανίων δυνάμεων δεν είναι εδώ. Περιέρχεται τον μάταιο κόσμο και βοηθεί όσους επικαλούνται τον μονογενή Υιό και Λόγο του θεού και το πανάγιο όνομα της. Καλό θα ήταν να σου έδειχνα την υπέρλαμπρη κατοικία της, αλλά τώρα πρέπει να επιστρέψεις στον τόπο σου. Έτσι διέταξε ο Δεσπότης Χριστός».

     Ενώ μιλούσε, μου φάνηκε πώς έπεσα σε ύπνο γλυκό και, σαν να κοιμήθηκα από το βράδυ ως το πρωί, βρέθηκα όπως με βλέπεις εδώ. Τώρα λοιπόν να ευφρανθείς αγαπημένε μου φίλε, και ας αγωνισθούμε για τη σωτηρία μας και την κληρονομιά των αιωνίων αγαθών.

    Όση ώρα μου μιλούσε ο μακάριος αν Ανδρέας, βρισκόμουν εκτός εαυτού. Συγχρόνως παρατηρούσα κάτι θαυμαστό:
Γύρω μας ξεχυνόταν μια εύωδία σαν από κρίνα και τριαντάφυλλα. Νόμιζα πώς, όση ώρα διαρκούσε ή θεϊκή ομιλία Του δικαίου, παρευρίσκονταν άγιοι άγγελοι πού θυμιάζανε αοράτος. Πολύ τον παρεκάλεσα να μου αναφέρει μία λέξη άπ' αυτές πού του είπε ο Κύριος, αλλά δεν τον έπεισα. Αυτό θα άφορα τον Κύριο και τη μακάρια ψυχή του…………………*


*ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΌΣΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΕΚΔΟΣΗ 17


ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΠΙΣΤΟΥΣ και ΣΕ ΑΠΙΣΤΟΥΣ.

Τού Φώτη Κόντογλου

     Τη Λαμπροδευτέρα το βράδυ, περασμένα μεσάνυχτα, πριν νά πλαγιάσω για νά κοιμηθώ, βγήκα στο μικρό περιβολάκι πού έχουμε πίσω από το σπίτι μας, και στάθηκα για λίγο, κοιτάζοντας το σκοτεινό ουρανό με τ' άστρα.

    Σαν νά τον έβλεπα πρώτη φορά. Μου φάνηκε πολύ βαθύς, και Σαν νά ερχότανε από πάνω μία μακρινή ψαλμωδία. το στόμα μου είπε σιγανά: «Υψούτε Κύριον τον Θεόν ημών, και προσκυνείτε τω υποπόδιο των ποδών αυτού». 'Ένας αγιασμένος γέροντας μου είχε πει μία φορά πώς κατά τούτες τις ώρες ανοίγουνε τά ουράνια. Ό αγέρας μοσκοβολούσε από τά λουλούδια κι από τά άγιοχόρταρα, πού έχουμε φυτέψει. «Πλήρης δ ουρανός και ή γη της δόξης του Κυρίου».

     Θα στεκόμουνα έχει πέρα μοναχός ως το ξημέρωμα. Σαν νά μην είχα σώμα, μήτε κανένα δεσμό με Τη γη. Άλλά συλλογίστηκα μήπως ξυπνήσει κανένας μέσα ατό σπίτι και ανησυχήσουνε πού έλειπα, και γι' αυτό μπήκα μέσα και ξάπλωσα.

    Δέ με είχε θολώσει καλά-καλά ο ύπνος, δεν ξέρω αν ήμουνα ξυπνητός ή κοιμισμένος, και βλέπω μπροστά μου έναν άνθρωπο με αλλόκοτη όψη. 'Ήτανε κατακίτρινος, Σαν πεθαμένος, μα τά μάτια του ήτανε Σαν ανοιχτά και μ' έβλεπε τρομαγμένος. το πρόσωπό του ήτανε Σαν μάσκα, Σαν μούμια, με το πετσί του γυαλιστερά, μαυροκίτρινο, και κολλημένο στο νεκροκέφαλο με όλα τά βαθουλώματα. Κοντανάσαινε σαν λαχανιασμένος. στο 'να χέρι του βαστούσε κάποιο παράξενο πράγμα, πού δεν κατάλαβα τι ήτανε, και με τ' άλλο έσφιγγε το στήθος του, λες και πονούσε.

    Εκείνο το πλάσμα μ' έκανε ν' ανατριχιάσω. το κοίταζα, και με κοίταζε, δίχως νά μιλήσει, Σαν νά περίμενε νά το γνωρίσω. και στ' αλήθεια, μ' όλο πού ήτανε τόσο αλλόκοτο, σαν νά μου είπε μία φωνή: «ΕΙναι ο τάδε!». Μόλις άκουσα τη φωνή, τον γνώρισα ποιος ήτανε. Τότε κι εκείνος άνοιξε το στόμα του κι αναστέναξε. μα ή φωνή του Σαν νά ερχότανε από πολύ μακριά, σα νά 'βγαινε από κανένα βαθύ πηγάδι.

    'Έβλεπα πώς βρισκότανε σε μία μεγάλη αγωνιά, κι υπόφερα κι εγώ μαζί του. Τά χέρια του, τά πόδια του, τά μάτια του, όλα φανερώνανε πώς βασανιζότανε. Απάνω στην απελπισία μου, πήγα κοντά του νά τον βοηθήσω, μα εκείνος μου' κάνε νόημα με το χέρι του νά σταματήσω.

    Άρχισε νά βογκά, με τέτοιον τρόπο, πού πάγωσα. Έπειτα μου λέγει: «δεν ήρθα, με στείλανε. 'Εγώ ολοένα τρέμω! Βρίσκομαι σε ζάλη μεγάλη. Παρακάλεσε τον Θεό νά με λυπηθεί. Θέλω νά πεθάνω, μα δέ μπορώ. "Αχ! 'Όσα έλεγες βγήκανε αληθινά. Θυμάσαι, λίγες μέρες πριν πεθάνω, πού ήρθες στο σπίτι μου και μιλούσες για θρησκευτικά; "Ήτανε και δύο άλλοι φίλοι μου, άπιστοι κι αυτοί Σαν κι εμένα. 'Εκεί πού μιλούσες, εκείνοι χαμογελούσανε. Σαν έφυγες, μου είπανε: Κρίμα, νά 'χει τέτοιο μυαλό, και νά πιστεύει στις ανοησίες πού πιστεύουνε οί γριές! μία άλλη μέρα, σου είχα πει όπως και πολλές άλλες Φορές: «Βρε Φ., μάζευε λεφτά, Θα πεθάνεις στην ψάθα. Βλέπεις εγώ πόσα έχω, και πάλι θέλω κι άλλα».

    »Τότε μου είπες: «" Έχεις κάνει συμβόλαιο με τον χάρο πώς Θα ζήσεις τόσα χρόνια πού θέλεις, για νά καλοπεράσεις ατά γερατειά σου;». Σου λέγω εγώ: «Θα δεις πόσο χρόνο Θα πάγω! Τώρα είμαι εβδομηνταπέντε. Θα περάσω τά εκατό. 'Έχω εξασφαλίσει τά παιδιά μου, ο γιος μου βγάζει λεφτά πολλά, την κόρη μου την πάντρεψα μ' έναν πλούσιο από την 'Αβησσυνία, εγώ κι ή γυναίκα μου έχουμε και παραέχουμε.

     Όχι Σαν κι εσένα, πού ακούς αυτά πού λεν οί παπάδες Χριστιανικά τά τέλη της ζωής ημών. Τι Θα βγάλεις από τά Χριστιανικά τά τέλη;. Παρά νά 'χεις στην τσέπη σου, και μη σε μέλει. 'Εγώ νά δώσω ελεημοσύνη; και γιατί έκανε φτωχούς ο πολυεύσπλαχνος Θεός σας; για νά τούς θρέφω εγώ; 'Άμ βάζουνε εσάς και ταΐζεται τούς τεμπέληδες, για νά πάτε στο Παράδεισο! 'Ακούς εκεί Παράδεισο; 'Εγώ ξέρεις πώς είμαι γιος παπα, και τά γνωρίζω καλά αυτά τά κόλπα. μα νά τα πιστεύουνε αυτά οί μικρόμυαλοι. Όχι όμως κι εσύ, πού έχεις τέτοια σπουδή, και νά πας χαμένος. 'Εσύ, όπως πας, Θα πεθάνεις πριν από μένα, Θα πάρεις και στο λαιμό σου την οικογένειά σου. μα εγώ, σου λέγω και σου υπογράφω, Σαν γιατρός, που είμαι, πως θα ζήσω εκατό δέκα χρόνια ».

      Λέγοντας αυτά, στριφογύριζε από δω κι από κει, σαν νά Ψηνότανε απάνω σε καμιά σκάρα, βγάζοντας κάτι μουγκρίσματα από το στόμα του: «"Αχ! Ούχ! Ού! Ού! Ού! Χού!»
Ησύχασε για λίγο και ξαναείπε: «Αυτά έλεγα, μα σε λίγες μέρες πέθανα! Πέθανα κι έχασα το στοίχημα! Τι ταραχή! Τι τρομάρα τράβηξα!

   Σαστισμένος, μία βούλιαζα και μία ανέβαινα απάνω, και φώναζα: "Έλεος! μα κανένας δεν μ' άκουγε. Ένα ρεύμα με κλωθογύριζε Σαν νά 'μου να κανένα ψόφιο ποντίκι. Τι τράβηξα ως τά τώρα, και Τι τραβώ. Τι αγωνία εΙναι αυτή!

    Όλα όσα έλεγες βγήκανε αληθινά. το κέρδισες το στοίχημα. 'Εγώ, τότε πού βρισκόμουνα στο κόσμο πού ζεις, ήμουνα ο έξυπνος. Ήμουνα γιατρός, κι είχα μάθει να μιλώ και νά μ' ακούνε, νά κοροϊδεύω Τη θρησκεία, νά συζητώ για χειροπιαστά πράγματα. Τώρα όμως βλέπω πώς χειροπιαστά εΙναι εκείνα πού τά έλεγα παραμύθια και χαρτοφάναρα. Χειροπιαστή εΙναι ή αγωνία πού βρίσκουμε. Αχ! Τούτος Θα εΙναι ο σκώληξ ο ακοίμητος, τούτος θα εΙναι ο βρυγμός των οδόντων!».

    Απάνω σ' αυτά, χάθηκε από τά μάτια μου, κι άκουγα μονάχα τά βογκητά του, πού και κείνα σβήσανε σιγά-σιγά. με πήρε λίγο ο ύπνος, μα σε μία στιγμή, κατάλαβα νά με σπρώχνει Ένα παγωμένο χέρι. Άνοιξα τά μάτια μου, και τον βλέπω πάλι μπροστά μου. Τούτη Τη φορά ήτανε ακόμα πιο φριχτός και πιο μικρόσωμος. Είχε γίνει ίσαμε Ένα βυζανιάρικο παιδάκι, μ' Ένα μεγάλο γέρικο κεφάλι, πού το κουνούσε από δω κι από κει
Άνοιξε το στόμα του και μου είπε: «σε λίγη ώρα Θα ξημερώσει και Θα ' έρθουνε νά με πάρουνε εκείνοι πού με στείλανε!» του λέω:
« Ποιοι σε στείλανε;». Είπε κάτι μπερδεμένα λόγια, δίχως νά καταλάβω τίποτα. Ύστερα μου λέγει: «'Εκεί πού βρίσκομαι εΙναι κι άλλοι πολλοί από κείνους πού σε περιπαίζανε για την πίστη σου, και τώρα καταλάβανε πώς οι εξυπνάδες δεν περνούνε παραπέρα από το νεκροταφείο. ΕΙναι και κάποιοι άλλοι πού τούς έκανες καλό, κι αυτοί σε κακολογούσανε. Κι όσο τούς συχωρούσες, τόσο αυτοί γινότανε χειρότεροι. Γιατί ο πονηρός άνθρωπος αντί νά τον κάνει ή καλοσύνη νά χαίρεται, αυτός πικραίνεται, επειδή τον κάνει νά νοιώθει τον εαυτό του νικημένο.

     Τούτοι βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από μένα, και δέ μπορούνε νά βγούνε από τη σκοτεινή φυλακή τους για νά 'ρθουνε νά σε βρούνε, όπως έκανα εγώ. Βασανίζονται πολύ σκληρά, γιατί δέρνονται με τη μάστιγα της αγάπης, όπως είπε ένας άγιος.

    Πόσο αλλιώτικος είναι ο κόσμος απ' ο, τι τον βλέπαμε!

    Ανάποδος από την έξυπνη αντίληψή μας. Τώρα καταλάβαμε πώς ή εξυπνάδα μας ήτανε βλακεία, οι κουβέντες μας πονηρές μικρολογίες, κι οι χαρές μας Ψευτιά και απάτη.

     'Εσείς πού έχετε στην καρδιά σας το Χριστό, και πού για σας ο λόγος του ειναι αλήθεια, ή μονάχη αλήθεια, εσείς κερδίσατε το Μεγάλο Στοίχημα, πού μπαίνει ανάμεσα στους πιστούς και στους απίστους, αυτό το στοίχημα πού το έχασα εγώ ο ελεεινός, και χάθηκα, και τρέμω κι αναστενάζω, και δε βρίσκω ησυχία. :Αληθινά, στο Άδη δεν υπάρχει πια μετάνοια. Αλίμονο σ' όσους πορεύονται όπως πορευθήκαμε εμείς, τον καιρό πού είμαστε απάνω στη γη. Η σάρκα μας είχε μεθύσει, και εμπαίξαμε εκείνους πού πιστεύανε στο Θεό και στη μέλλουσα ζωή, κι ο πολύς κόσμος μας χειροκροτούσε. Σας λέγαμε ανόητους, σας κάναμε περίπαιγμα, κι όσο εσείς δεχόσαστε με καλοσύνη τά πειράγματά μας, τόσο μεγάλωνε ή δική μας ή κακία.

    Βλέπω και τώρα πόσο θλιβόσαστε από το φέρσιμο των κακών ανθρώπων, αλλά πώς δεχόσαστε με υπομονή τις φαρμακερές σαΐτες πού βγάζουνε από το στόμα τους, λέγοντάς σας υποκριτές, θεομπαίχτες και λαοπλάνους. Αν βρισκότανε, οι δυστυχείς στη θέση πού βρίσκομαι τώρα, και βλέπανε από δω πού βλέπω, Θα τρομάζανε για ο,τι κάνουνε. Θέλω νά φανερωθώ σ' αυτούς και νά τούς πω ν' αλλάξουνε δρόμο, μα δεν έχω την άδεια, όπως δεν την είχε κι εκείνος ο πλούσιας και για τούτο παρακαλούσε τον Πατριάρχη Αβραάμ νά στείλει το φτωχό το Λάζαρο. μα και εκείνον δεν τον έστειλε, και τούτο, για νά γίνουνε ίδια άξιοι της καταδίκης όσοι αμαρτάνουνε, κι άξιοι της σωτηρίας όσοι πορεύονται τη στράτα του Θεού.

    «Ο αδικών αδικησάτω έτι, και ο ρυπαρός ρυπαρευθέτω έτι, και ο δίκαιος δικαιοσύνη ποιησάτω έτι, και ο άγιος άγιασθήτω έτι».

    Μ` αυτά τά λόγια, τον έχασα από μπροστά μου.

Βιβλιογραφία. ΤΑ Μυστικά Άνθη , εκδ. Παπαδημητρίου, Αθήνα 1973. «Απίστευτα και όμως αληθινά» εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη. Θεσσαλονίκη



ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ


ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΟΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ 36 ΩΡΕΣ.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΤΟΥ.

Μετάφραση από τά ρωσικά Αντώνιος Ντανίλι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ.
ΑΓΓΛΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ. K. UEKSELL, (UNBELIEVABLE FOR MANY BUT ACTUALLY A TRUE OCCURRENCE) ORTHODOX LIFE, ΙΟΥΛΙΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1976.

Πρόλογος τής Ρωσικής έκδόσεως

    Το ιστορικό αυτό γεγονός δημοσιεύτηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα στο περιοδικό «Μοσκόβοσκιε Βέντομοστι» (Τά χρονικά της Μόσχας). Αργότερα κυκλοφόρησε από την Λαύρα του Όσίου Σεργίου σαν ξεχωριστή έκδοση. Το εκδοτικό τμήμα της Λαύρας επικοινώνησε με τον συγγραφέα του βιβλίου, ο όποιος και επαλήθευσε Το γεγονός Το όποίο, περιγράφεται στο βιβλίο, λέγοντας ταυτόχρονα ότι
Ο Άνθρωπος, στον όποίο το γεγονός αυτό συνέβη, στην συνέχεια έγινε μοναχός.

    Η παρούσα έκδοση αποτελεί επανεκτύπωση του κειμένου πού δημοσιεύτηκε στην πόλη Καλούγκα Το 1911.

Α'

    Πολλοί άνθρωποι τον αιώνα μας τον αποκαλούν «αιώνα της άρνησης», υποστηρίζοντας ότι ή άρνηση είναι το κυρίαρχο πνεύμα της εποχής μας. Ή άρνηση αυτή ίσως είναι μία επιδημία πού όλους μας ταλαιπωρεί σήμερα. Έκτος όμως από αυτή την γενική άρνηση υπάρχουν και άλλες όχι λίγες αρνήσεις πού φύτρωσαν στο έδαφος της δικής μας επιπολαιότητας. Πολλές φορές ίσως αρνούμαστε και κάτι το όποιο δεν το γνωρίζουμε καθόλου. Δεν το έχουμε σκεφτεί καν και όμως το αρνούμαστε. Μαζεύονται ένα σωρός ιδέες και θεωρίες, δημιουργώντας στο κεφάλι μας ένα χάος. Ιδέες από διάφορες διδασκαλίες, πολλές φορές αντίθετες μεταξύ τους, κάποιες θεωρίες αλλά τίποτα ορισμένο και συγκεκριμένο. Όλα είναι τόσο επιφανειακά, ασαφή και αόριστα, ώστε δεν υπάρχει καμιά προοπτική κάτι να καταλάβουμε. Ποιοι είμαστε, σε τι πιστεύουμε, ποιο ιδανικό έχουμε στην ψυχή μας, και αν το έχουμε. Αυτά για πολλούς από μας είναι σχεδόν άγνωστα. Το παράξενο όμως είναι ότι ποτέ οί άνθρωποι δεν αρέσκονται τόσο πολύ στο να συζητούν όπως τώρα, στην εποχή των γραμμάτων. Δυστυχώς όμως δεν θέλουν να κατανοήσουν τον εαυτό τους. Το λέω αυτό επειδή το παρατηρώ στους ανθρώπους γύρω μου αλλά και σε μένα τον ίδιο.

    Δεν θα περιγράψω όμως εδώ με λεπτομέρειες ολόκληρη τη ζωή μου, επειδή αυτό είναι άσχετο προς το σκοπό μου. Θα προσπαθήσω όμως να περιγράψω τις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις. Μεγάλωσα σε μία ορθόδοξη οικογένεια, οι γονείς μου ήταν άνθρωποι ευσεβείς. στο σχολείο οπού πήγαινα ή απιστία δεν θεωρούνταν χαρακτηριστικό γνώρισμα μεγαλοφυΐας. Γι' αυτό και δεν υπήρξα μηδενιστής όπως οι περισσότεροι νέοι της εποχής μου. Ουσιαστικά ήμουν κάτι το απροσδιόριστο: ούτε άθεος ήμουν αλλά ούτε θα μπορούσα να θεωρήσω τον εαυτό μου άνθρωπο λίγο ή πολύ θρησκευόμενο. Επειδή κάτι τέτοιο δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιων δικών μου προσωπικών πεποιθήσεων αλλά διαμορφώθηκε κάτω από την επίδραση του περιβάλλοντος, γι' αυτό θα παρακαλούσα τον αναγνώστη να βρει μόνος του ένα κατάλληλο ορισμό για την προσωπικότητα μου.
Ή ταυτότητα μου έγραφε «χριστιανός ορθόδοξος» αλλά ποτέ μου δεν σκέφτηκα αν έχω ή όχι το δικαίωμα να ονομάζομαι έτσι. Ποτέ δεν μου ήρθε στο μυαλό να ερευνήσω τι απαιτεί από μένα αυτό το όνομα και αν εγώ ανταποκρίνομαι σ' αυτές τις απαιτήσεις. Πάντα έλεγα ότι πιστεύω στον Θεό αλλά αν κάποιος με ρωτούσε πώς πιστεύω και πώς πρέπει να πιστεύουμε σ' Αυτόν σύμφωνα με τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, μέλος της οποίας αποτελούσα και εγώ, αυτό, χωρίς καμιά αμφιβολία, θα με έβαζε σε αμηχανία. "Αν με ρωτούσαν, για παράδειγμα, αν υπήρξε ή όχι σωτήρια για μας ή ενανθρώπηση και τα πάθη του Υιού του Θεού ή πώς βλέπω εγώ την Εκκλησία, αν πιστεύω ή όχι σ' Αυτή και στα μυστήρια της, δεν μπορώ να φανταστώ τι ανοησίες θα μπορούσα να πω. Να και ένα παράδειγμα.

    Μια φορά ή γιαγιά μου, πού πάντα τηρούσε αυστηρά τη νηστεία, μου έκανε την παρατήρηση, γιατί εγώ δεν νηστεύω.
- Είσαι γερός και δυνατός, δεν είναι δύσκολο για σένα να νηστεύεις. Πώς ακόμα και ένα τόσο εύκολο πράγμα πού μας ορίζει ή Εκκλησία, δεν θέλεις να το κάνεις;
Ό ορισμός αυτός, γιαγιά μου, δεν έχει νόημα, της απάντησα. Εσείς τρώτε νηστίσιμα επειδή το έχετε συνηθίσει, αλλά συνειδητά δεν το κάνει κανείς από σας.
- Γιατί νομίζεις ότι το να νηστεύεις δεν έχει νόημα;
- τι διαφορά έχει για τον Θεό αν τρώω ζαμπόν ή καπνιστό ψάρι;
Τέτοιες «βαθιές» σκέψεις είχε ένας μορφωμένος άνθρωπος για την ουσία της νηστείας!
- τι είναι αυτά πού λες; συνέχισε ή γιαγιά. Και πώς μπορείς να το χαρακτηρίζεις ανοησία, αν ο ίδιος ο Κύριος μας νήστευε; Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση και μόνο με την βοήθεια της γιαγιάς μου μπόρεσα να θυμηθώ ότι πραγματικά έτσι γράφει και στο Ευαγγέλιο. "Όπως βλέπετε αν και είχα δείξει αμέλεια να γνωρίσω το γεγονός, ότι και ο Σωτήρας μας ο ίδιος τηρούσε την νηστεία, επιπλέον είχα και αντιρρήσεις.

    Άλλα ας μην σκεφτεί ο αναγνώστης ότι ήμουν λιγότερο σοβαρός από κάποιους άλλους νέους του κύκλου μου. Ακόμα ένα παράδειγμα. Κάποιος ρώτησε έναν γνωστό μου, με τον όποιο εργαζόμασταν μαζί, αν εκείνος πιστεύει στον Χριστό ως Θεάνθρωπο. Εκείνος απάντησε ότι πιστεύει αλλά από τη συνέχεια της συζήτησης έγινε φανερό ότι αρνείται την Ανάσταση του Χριστού.

- Με συγχωρείτε, του είπε μία γυναίκα, αλλά είναι παράξενο αυτό πού λέτε. τι νομίζετε ότι έγινε μετά με τον Χριστό; "Αν εσείς πιστεύετε ότι Αυτός είναι ο Θεός, τότε πώς είναι δυνατόν να λέτε ταυτόχρονα ότι Αυτός πέθανε, δηλαδή με άλλα λόγια ότι έπαψε να υπάρχει; "Όλοι εμείς περιμέναμε ότι θα μας δώσει μία έξυπνη απάντηση, θα μας παρουσιάσει καινούρια θεωρία περί θανάτου ή θα μας δώσει μία νέα ερμηνεία αυτού του γεγονότος. και, όμως, τίποτα παρόμοιο. Απλά μας είπε: «Αχ, δεν το σκέφτηκα!».

Β'

    Μία παρόμοια ανοησία είχα και εγώ στο νου μου. Θα μπορούσα νά πω ότι κατά την γνώμη μου πίστευα σωστά στον Θεό. Πίστευα ότι είναι ο Ων, ότι είναι προσωπικός, παντοδύναμος και αιώνιος. Δεχόμουν ότι ο Άνθρωπος πλάστηκε από αυτόν αλλά δεν πίστευα στην μετά θάνατον ζωή. και εγώ, όπως και ο γνωστός μου για τον όποίον μίλησα παραπάνω, δεν καταλάβαινα πως έχω αύτή την εσφαλμένη αντίληψη περί θανάτου μέχρι νά μου Το δείξει ένα περιστατικό. και αυτό αποτελεί ακόμα ένα δείγμα της μη σοβαρής σχέσεώς μας γενικά με τη θρησκεία και ειδικά της δικής μου απροσεξίας σε ότι άφορά την πνευματική ζωή.
Έτυχε νά γνωριστώ με έναν σοβαρό και πολύ μορφωμένο άνθρωπο. Τον συμπαθούσα πολύ. Εκείνος ζούσε μόνος του και συχνά τον επισκεπτόμουν. Μία φορά πού πήγα νά τον δω, τον βρήκα νά κάθεται στο γραφείο του και νά διαβάζει την χριστιανική κατήχηση.

- Τι σημαίνει αυτό, Πρόχορε Άλεξάνδροβιτς (έτσι έλεγαν τον γνωστό μου), θέλετε νά γίνετε δάσκαλος; τον ρώτησα με περιέργεια, κοιτάζοντας πρός το βιβλίο πού διάβαζε εκείνος.
- Όχι, αγαπητέ μου! τι λες, δάσκαλος; Μακάρι νά μπορούσα νά γίνω καλός μαθητής και όχι εγώ νά διδάξω άλλους. Πρέπει νά προετοιμαστώ για τις εξετάσεις. .Ο καιρός πλησιάζει. Βλέπεις, μέρα με τη μέρα ασπρίζουν όλο και περισσότερο τά μαλλιά μου. Κάθε στιγμή μπορεί νά με καλέσουν, μου απάντησε, όπως και πάντα, με ένα χαμόγελο δεν πήρα στα σοβαρά τά λόγια του. Επειδή ήταν άνθρωπος μορφωμένος και πάντα διάβαζε πολύ, νόμιζα ότι άπλά ψάχνει στην κατήχηση κάποιες πληροφορίες. Αυτός όμως ήθελε νά μου εξηγήσει ακριβώς τι εννοούσε και μου είπε:
Διαβάζω πολλά και διάφορα σύγχρονα έργα και συναντώ έκεί πολλές ανοησίες, γι' αυτό και εξετάζω τον εαυτό μου νά μην αποκλείσω από τη σωστή οδό. Γιατί στο τέλος της ζωής μας μας περιμένουν εξετάσεις, πραγματικά δύσκολες εξετάσεις, και επιπλέον δεν Θα υπάρξει ή δυνατότητα νά τις ξαναδώσουμε.
- Πιστεύετε εσείς σ' όλα αυτά;
- Μα πώς μπορώ νά μην τά πιστεύω;
Τι, πέστε μου αληθινά, μπορεί νά μου συμβεί; Άπλά θα διαλυθώ και θα γίνω σκόνη; και αν όχι; Τότε, μήπως θα υπάρξει ή περίπτωση νά κληθώ για νά απολογηθώ για τις πράξεις μου; Δεν είμαι άψυχο ξύλο, έχω θέληση και διάνοια. Συνειδητά έζησα και συνειδητά έπραξα όλες τις αμαρτίες μου...
- Δεν καταλαβαίνω, κύριε Πρόχορε Άλεξάνδροβιτς, πώς φύτρωσε μέσα σας ή πίστη στη μετά θάνατον ζωή; Ή άποψή μου είναι ότι ο άνθρωπος πεθαίνει και όλα τελειώνουν, τελεία και παύλα. τον βλέπεις ακίνητο και άψυχο, νά σαπίζει και νά αποσυντίθεται. Πώς μπορούμε μετά νά μιλάμε για κάποιου είδους ζωή; του είπα εγώ, εκφράζοντας την γνώμη μου.
- Με συγχωρείται, και για τον Λάζαρο, τον Τετραήμερο, τι νά πούμε; Ή ανάσταση του είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός. Ο ίδιος υπήρξε όμοιος με μένα άνθρωπος και πλάστηκε από τον ίδιο πηλό όπως και εγώ.
Τον κοιτούσα και δεν μπορούσα νά αποκρύψω την έκπληξή μου. Είναι δυνατόν ένας τόσο μορφωμένος άνθρωπος νά πιστεύει σ' αυτά τά αδιανόητα πράγματα;
Ο Πρόχορος 'Αλεξάνδροβιτς με την σειρά του με κοίταξε με προσοχή και μετά με ρώτησε, με χαμηλό τόνο:
- Μήπως είστε άπιστος;
- Όχι, γιατί; 'Εγώ πιστεύω στον Θεό, του απάντησα.
- Και όμως στην μετά θάνατον ζωή πού μας από
καλύπτει Το Ευαγγέλιο δεν πιστεύετε. Σήμερα ο καθένας τον Θεό τον καταλαβαίνει διαφορετικά, την θεία αποκάλυψη ο καθένας την κόβει και την ράβει στα μέτρα του. Υπάρχει ακόμα και ή ανθρώπινη αξιολόγηση. Σ' αυτό, λένε πρέπει οπωσδήποτε νά
πιστεύουμε, σ' εκείνο μπορούμε και νά μην πιστεύουμε και σ' ένα τρίτο, λόγου χάρη, δεν Υπάρχει κανένας λόγος νά πιστεύουμε! σαν νά είναι πολλές οι αλήθειες και όχι μία. και δεν καταλαβαίνουν ότι σ' αύτή την περίπτωση πιστεύουν σε κάτι πού είναι
προϊόν της δικής τους σκέψης και της φαντασίας, όπότε δεν μπορούμε πλέον νά μιλάμε για πίστη στο Θεό.
- Μπορούμε, όμως, σε όλα νά πιστεύουμε; Μερικές φορές συναντάμε πολύ παράξενα πράγματα...
- Θέλετε νά πείτε ακατανόητα; Προσπαθήστε να καταλάβετε τον εαυτό σας. δεν Θα μπορέσετε. Πρέπει νά καταλάβετε ότι ή αίτία είστε εσείς ο ίδιος.

    Προσπαθήστε νά μιλήσετε με έναν απλό άνθρωπο για τον τετραγωνισμό του κύκλου η για κάποιο άλλο θέμα από τά ανώτερα μαθηματικά. 'Εκείνος δεν Θα καταλάβει τίποτα. αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει νά απορρίψουμε την ίδια την επιστήμη. Βέβαια είναι πιο εύκολο νά απορρίπτουμε κάτι, αλλά τις περισσότερες φορές από αυτό δεν βγαίνει κανένα αποτέλεσμα.

    Σκεφτείτε λίγο πόσο παράλογο είναι αυτό πού λέτε. Λέτε ότι πιστεύετε στον Θεό αλλά στη μετά θάνατον ζωή δεν πιστεύετε. 'Ο Θεός όμως δεν είναι Θεός νεκρών αλλά ζώντων. Διαφορετικά τι Θεός είναι Αυτός; Άλλωστε για τη ζωή πέραν του τάφου μίλησε ο ίδιος ο Χριστός. Είναι δυνατόν νά έλεγε ψέματα; Κανείς όμως, ακόμα και οί χειρότεροι εχθροί Του, δεν μπόρεσαν νά τον κατηγορήσουν για το ότι κήρυττε ψέματα. για ποιο λόγο τότε Αυτός ήλθε στη γη και υπέφερε τόσα πάθη; για ποιο λόγο, - σας ρωτάω -, αν εμείς Θα διαλυόμαστε και Θα γινόμαστε σκόνη;

    Όχι, δεν μπορείτε νά συνεχίσετε νά σκέφτεστε με αυτόν τον τρόπο. 'Οπωσδήποτε πρέπει νά τον διορθώσετε, είπε με ζήλο. Πρέπει νά κατανοήσετε πόσο σημαντικό είναι κάτι τέτοιο. "Αν αποκτήσετε σωστή αντίληψη πάνω στο θέμα αυτό τότε ή ζωή σας Θα αλλάξει. Θα γίνει μέσα σας μία κατά κάποιον τρόπο ηθική επανάσταση. 'Η πεποίθηση αυτή θα σας στηρίζει και ταυτόχρονα Θα σας παρηγορεί. θα είναι για σας ένα στήριγμα στον καθημερινό σας αγώνα.

Γ'

    Έβλεπα πώς σ' αυτό πού λέει ο Πρόχορος Άλεξάνδροβιτς υπάρχει κάποια λογική. Όμως ή σύντομη αυτή συζήτηση δεν μπόρεσε νά με πείσει νά πιστέψω σε ότι συνήθισα νά μην πιστεύω εως τώρα. Το μόνο πού έκανε ήταν νά αποκαλύψει αυτή την συγκεκριμένη γνώμη μου, ή όποία μέχρι εκείνη τη στιγμή παρέμενε κρυμμένη, επειδή δεν έτυχε νά την αναφέρω σε κάποιον, γιατί δεν είχα ποτέ σκεφτεί σοβαρά γι' αυτό το θέμα. τον Πρόχορο 'Αλεξάνδροβιτς όμως τον ανησυχούσε πάρα πολύ αυτή ή στάση μου.

     Ξανά και ξανά κατά τη διάρκεια της βραδιάς γύριζε σ' αυτό το θέμα. "Όταν σηκώθηκα για νά φύγω μου έδωσε νά διαβάσω μερικά βιβλία από την πλούσια βιβλιοθήκη του και μου είπε:
- Διαβάστε τα οπωσδήποτε. δεν πρέπει νά παραμείνετε σ' αυτή την κατάσταση. Είμαι σίγουρος ότι με Το μυαλό σας γρήγορα Θα καταλάβετε πώς δεν υπάρχει κανένας λόγος νά μην πιστεύετε στην μετά θάνατον ζωή. Πρέπει όμως νά πιστέψετε όχι μόνο με το νου άλλά και με την καρδιά σας, αλλιώς ή πίστη σας αυτή Θα κρατήσει μία μέρα το πολύ και έπειτα Θα χαθεί. 'Ο νους μας είναι ένα κόσκινο. Διάφορες σκέψεις και ιδέες περνάνε μέσα άπ' αυτόν, έρχονται και φεύγουν. Δεν τά κρατάει ο νους, επειδή ο τόπος όπου αυτά φυλάσσονται βρίσκεται άλλου.
Διάβασα τά βιβλία πού μου είχε δώσει. δεν θυμάμαι αν τά διάβασα όλα. "Όμως ή συνήθεια ήταν πιο ισχυρή από τη λογική. "όλα όσα έγραφαν τά βιβλία αυτά ήταν πολύ πειστικά.

    Τά επιχειρήματα δυνατά και εγώ σχεδόν τίποτα δεν μπόρεσα νά αντιπαραθέσω σ' αυτά, Μία και οί γνώσεις μου για τά θέματα θρησκείας ήταν πολύ περιορισμένες. αυτά όμως δεν με έκαναν νά αλλάξω τις πεποιθήσεις μου.
Συνειδητοποιούσα πώς αυτές οί πεποιθήσεις μου ίσως ήταν παράλογες. Πίστεψα απολύτως πώς ήταν αληθινά όλα πού έγραφαν τά βιβλία. και όμως δεν βεβαιώθηκα για την μετά θάνατον ζωή. για μένα ο θάνατος ήταν το οριστικό τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης.

    Πέρασε λίγος καιρός μετά από τη συζήτηση πού είχα με τον Πρόχορο 'Αλεξάνδροβιτς, για την όποία μιλήσαμε παραπάνω. 'Εγώ δυστυχώς έπρεπε νά φύγω από την πόλη και νά απομακρυνθώ από τον Πρόχορο Άλεξάνδροβιτς. Ποτέ ξανά δεν τον συνάντησα. 'Ίσως Αυτός επειδή ήταν άνθρωπος πιστός, έξυπνος, πολύ συμπαθητικός και με σταθερές αρχές Θα μπορούσε νά με βοηθήσει νά δω διαφορετικά τη ζωή μου και την ανθρώπινη ύπαρξη γενικά και νά αλλάξω την λανθασμένη ιδέα μου περί θανάτου. Αυτός όμως δεν ήταν πια κοντά μου αλλά ούτε και βρέθηκε κάποιος άλλος στη θέση του, πού Θα μπορούσε νά με καθοδηγήσει. 'Επειδή ήμουν νέος και μάλιστα όχι πολύ σοβαρός, όπως Το έχω πει, δεν με απασχολούσαν καθόλου τά προβλήματα αυτά και γρήγορα ξέχασα και αυτά πού μου είπε ο Πρόχορο 'Αλεξάνδροβιτς και αυτόν τον ίδιο...


Δ'

    Πέρασαν αρκετά χρόνια. Είναι ντροπή μου και όμως πρέπει νά ομολογήσω πώς δεν άλλαξα πολύ σ' αυτά τά χρόνια. 'Ήμουν ήδη άνθρωπος μέσης ήλικίας και όμως δεν μπορώ νά πω πώς άρχισα νά βλέπω πιο σοβαρά τη ζωή μου. δεν είχα καταλάβει Το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Το νά προσπαθήσω νά καταλάβω τον εαυτό μου, ποιος είμαι, ήταν για μένα έκτός πραγματικότητας. Εξακολουθούσα νά βλέπω την ζωή ύπό Το πρίσμα της καθημερινότητας, όπως άλλωστε την έβλεπαν οί περισσότεροι άνθρωποι του περιβάλλοντός μου.
και με την σχέση μου με την θρησκεία γινόταν περίπου Το ίδιο. 'Όπως και στα νεανικά μου χρόνια δεν ήμουν ούτε άθεος αλλά ούτε συνειδητός πιστός.

    Μία φορά Το χρόνο πήγαινα στην εκκλησία για νά εξομολογηθώ και νά κοινωνήσω. Τέτοιος πιστός ήμουν. δεν με απασχολούσαν καθόλου τά θέματα της θρησκείας και ούτε μπορούσα νά καταλάβω πώς αυτά είναι δυνατόν νά έχουν και Το παραμικρό ενδιαφέρον για κάποιους. Οί γνώσεις πού είχα περί θρησκείας ήταν ελάχιστες, όμως νόμιζα πώς τά ξέρω όλα και μάλιστα πολύ καλά. "Όλα μου φαίνονταν Τόσο άπλά και κατανοητά και επομένως για κάποιον μορφωμένο άνθρωπο δεν υπήρχε, κατά τη γνώμη μου, καμιά ανάγκη νά κουράζει Το μυαλό του με αυτά. Αύτή ήταν μία άποψη πάρα πολύ απλοποιημένη και όμως ευρέως διαδεδομένη μεταξύ των μορφωμένων ανθρώπων της εποχής μου. Και είναι αυτονόητο πώς με τέτοιες προϋποθέσεις δεν μπόρεσε νά υπάρξει καμιά πρόοδος στην πίστη...

Ε'

    Κάποτε από την υπηρεσία μου στάλθηκα στην πόλη Κ. και εκεί αρρώστησα σοβαρά. δεν είχα εκεί κανέναν συγγενή κάποιον πού θα μπορούσε νά με εξυπηρετήσει, και γι' αυτό αναγκάστηκα νά πάω στο νοσοκομείο. Οί γιατροί μου είπαν πώς έχω πνευμονία. τις πρώτες ήμέρες μου στο νοσοκομείο αισθανόμουν αρκετά καλά ώστε άρχισα νά σκέφτομαι πώς για ένα τέτοιο τιποτένιο πράγμα δεν άξιζε ο κόπος νά έλθω στο νοσοκομείο. .Η ασθένεια όμως προχωρούσε και ο πυρετός άρχισε γρήγορα νά ανεβαίνει...

    Όσο πιο πολύ πλησίαζε, καταλαβαίνω τώρα, ή κορύφωση της ασθένειάς μου τόσο χειρότερα αισθανόμουν. Υπήρχαν στιγμές πού από τον πυρετό δεν έβλεπα τίποτα γύρω μου. Παρ' όλα αυτά καθ' όλη τη διάρκεια της ασθένειάς μου, ούτε μία φορά δέ σκέφτηκα το θάνατο. Και αυτό, νομίζω, γιατί πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου άνθρωπο πολύ γερό και δυνατό. Ποτέ πριν δεν αρρώστησα βαριά και για μένα ήταν άγνωστες εκείνες οί σκέψεις περί θανάτου πού δημιουργούν στους ανθρώπους οί βαριές ασθένειες.

    'Ήμουν σίγουρος ότι γρήγορα Θα γίνω καλά και συνεχώς ρωτούσα τον γιατρό, όταν εκείνος μου έβαζε το θερμόμετρο αν ανεβαίνει ή πέφτει ο πυρετός. .Ο πυρετός όμως ανέβηκε μέχρι ένα ορισμένο σημείο, εκεί σταμάτησε και δεν κατέβαινε. Πάντα σαν απάντηση στο ερώτημά μου αυτό ο γιατρός έλεγε: «σαράντα και εννέα δέκατα», «σαράντα ένα», «σαράντα και οκτώ δέκατα».

- Μα είναι δυνατόν, γιατρέ μου, τόσες μέρες Το ίδιο πράγμα, του έλεγα με αγανάκτηση και στη συνέχεια τον ρωτούσα αν και ή ανάρρωσή μου Θα προχωρήσει με τέτοιους αργούς ρυθμούς. Ο γιατρός έβλεπε την ανυπομονησία μου και προσπαθούσε να με παρηγορήσει. Μου έλεγε ότι στην ηλικία μου και με την καλή υγεία πού έχω δεν υπάρχει λόγος νά ανησυχώ. με διαβεβαίωνε ότι με τέτοιες προϋποθέσεις μπορώ πολύ γρήγορα νά γίνω καλά και ότι ή ανάρρωσή μου Θα διαρκέσει μόνο λίγες μέρες. Πίστεψα απολύτως σ' αυτά πού μου είπε ο γιατρός. Περίμενα με ανυπομονησία την κορύφωση της ασθένειάς μου, μετά την όποία, Όπως πίστευα, γρήγορα θα γινόμουν καλά.

    Μία νύχτα αισθάνθηκα πάρα πολύ άσχημα: ο πυρετός ανέβηκε υπερβολικά και με δυσκολία μπορούσα νά αναπνέω. 'Αλλά Το πρωί ή κατάστασή μου άλλαξε. Ξαφνικά αισθάνθηκα καλύτερα, και μάλιστα Τόσο καλά ώστε μπόρεσα νά κοιμηθώ. 'Όταν ξύπνησα Το πρώτο πράγμα πού πέρασε από Το μυαλό μου ήταν ή ταλαιπωρία πού πέρασα τη νύχτα. «Μάλλον αυτή ήταν ή κορύφωση της ασθένειας, σκέφτηκα. 'Ίσως τώρα πέσει ο πυρετός και σταματήσει ή δύσπνοια».

    Όταν είδα νά μπαίνει στο διπλανό δωμάτιο ένας νέος νοσοκόμος τον φώναξα και τον παρακάλεσα να μου βάλει θερμόμετρο. Φαίνεται, κύριέ μου, πώς σιγά-σιγά συνέρχεστε, -είπε χαμογελώντας, αφού κοίταξε Το θερμόμετρο, - δεν έχετε πυρετό, ή θερμοκρασία είναι κανονική.

- Σοβαρά; - τον ρώτησα χαρούμενος.
- Ορίστε, μπορείτε και μόνος σας νά δείτε: τριάντα εφτά και ένα. Μου φαίνεται πώς και ο βήχας δεν σας ενοχλούσε πολύ κατά τη διάρκεια της νύχτας.

    Πραγματικά, μόνο τότε πρόσεξα ότι κατά τη νύχτα, μετά τά μεσάνυχτα και το πρωί δεν έβηχα παρά το ότι ήπια ζεστό τσάι και κουνιόμουν στο κρεβάτι μου, πράγμα πού άλλες φορές μου προκαλούσε το βήχα.
Στις εννιά ή ώρα ήρθε ο γιατρός. τον πληροφόρησα ότι δεν αισθανόμουν καλά τη νύχτα και ότι, κατά τη γνώμη μου, την περασμένη νύχτα ή ασθένεια μου έφτασε στην κορύφωσή της. του είπα επίσης ότι τώρα αισθάνομαι καλά, τόσο καλά ώστε το πρωί μπόρεσα νά κοιμηθώ λίγες ώρες.
- Πολύ ωραία, - απάντησε εκείνος, πλησιάζοντας το τραπέζι πάνω στο όποίο βρισκόταν κάποια χαρτιά τά όποία ήθελε νά δει
- Συγγνώμη, γιατρέ, νά βάλουμε θερμόμετρο; τον ρώτησε εκείνη τη στιγμή ο νοσοκόμος. Ο κύριος δεν έχει πυρετό, ή θερμοκρασία του είναι κανονική.
- Τι σημαίνει κανονική; - ρώτησε αμέσως ο γιατρός τον νοσοκόμο, σηκώνοντας Το κεφάλι του και παίρνοντας τά μάτια του από τά χαρτιά. Το βλέμμα του ήταν γεμάτο απορία.
- Μάλιστα, μόλις τώρα την μέτρησα.
Ο γιατρός του είπε νά μου βάλει ξανά το θερμόμετρο και μάλιστα ο ίδιος πρόσεξε αν είναι σωστά τοποθετημένο. Αυτή τη φορά ή θερμοκρασία ούτε έφτασε στους τριάντα εφτά βαθμούς: σταμάτησε στους τριάντα έξι και οκτώ δέκατα.

    Τότε ο γιατρός έβγαλε από την τσέπη του ένα δικό του θερμόμετρο, το κατέβασε, το κοίταξε προσεκτικά για νά βεβαιωθεί ότι λειτουργεί και μου το έβαλε. Και αυτό το δεύτερο θερμόμετρο έδειξε το ίδιο όπως και το πρωτο.
Πρός μεγάλη μου έκπληξη ο γιατρός δεν χάρηκε καθόλου γι' αυτό το γεγονός, ούτε έκανε τον κόπο νά μου χαμογελάσει έστω και τυπικά. 'Έκανε μερικές σπασμωδικές κινήσεις γύρω από το τραπέζι και βγήκε από το δωμάτιό μου.

ΣΤ'

    Σε λίγο ήρθε στο δωμάτιό μου ο γενικός γιατρός του νοσοκομείου. Μαζί με τον δικό μου γιατρό με ακροάστηκαν και με εξέτασαν προσεκτικά. Διέταξαν στους νοσοκόμους νά μου βάλουν αμέσως ένα έμπλαστρο στην πλάτη μου. 'Έγραψαν μία συνταγή και την έστειλαν με έναν νοσοκόμο στο φαρμακεία με την εντολή νά ετοιμάσουν αμέσως Το φάρμακο.

- Γιατί, γιατρέ μου, τώρα πού εγώ αισθάνομαι καλά εσείς καίεται την πλάτη μου με έμπλαστρα; , ρώτησα τον γενικό γιατρό. Μου φάνηκε πώς τον εκνεύρισα μ' αυτή την ερώτησή μου. Μου απάντησε με αγανάκτηση:
- "Αχ, Θεέ μου! δεν μπορούμε νά σας αφήσουμε στην τύχη σας μόνο επειδή αυτή τη στιγμή αισθάνεστε καλύτερα! Πρέπει όλες τις ακαθαρσίες πού μαζεύτηκαν μέσα σας σ' όλο αυτό το διάστημα νά τις βγάλουμε έξω.

    Τρεις ώρες αργότερα ο δικός μου γιατρός με επισκέφτηκε ξανά. 'Έλεγξε Το έμπλαστρο στην πλάτη μου και με ρώτησε πόσες φορές πήρα Το φάρμακο. Τρεις – του απάντησα. Βήχατε; 'Όχι, - του απάντησα. - Ούτε Μία φορά; Καθόλου.

- Πέστε μου, παρακαλώ, - ρώτησα τον νοσοκόμο ο όποίος σχεδόν πάντα βρισκόταν δίπλα στο κρεβάτι μου, - τι περιέχει αυτό το φάρμακο; Αυτό μου προκαλεί εμετό. 'Έχει διάφορες αποχρεμπτικές ουσίες, - μου είπε.
Εδώ φέρθηκα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως φέρονται οί σύγχρονοι αρνητές όταν πρόκειται για θέματα πίστεως. Ενώ δεν καταλάβαινα τίποτα κατέκρινα στη σκέψη μου τούς γιατρούς πού μου έδωσαν Το αποχρεμπτικό φάρμακο τη στιγμή πού, κατά τη γνώμη μου, δεν Το χρειαζόμουν καθόλου.

Ζ'

    Μιάμιση η δύο ώρες αργότερα μπήκαν στο δωμάτιό μου πάλι γιατροί. Τώρα ήταν Τρεις: οί δύο δικοί μας και ένας τρίτος, ξένος, Άνθρωπος λεβεντόκορμος και σπουδαίος. Πολλή ώρα με εξέταζαν και με στηθοσκοπούσαν. 'Έφεραν και μία φιάλη οξυγόνου. Τι Το χρειάζομαι τώρα, - τούς ρώτησα.

- Αυτό μας χρειάζεται για νά αερίσουμε λίγο τούς πνεύμονές σας. Μου φαίνεται πώς αυτοί ψήθηκαν από τον πυρετό, - είπε ο ξένος γιατρός.
- Πέστε μου, γιατρέ, τι διαπιστώσατε στην πλάτη μου και συνέχεια ασχολείστε μ' αυτή; Τρεις φορές την εξετάσατε και όλη μου την καλύψατε με έμπλαστρο.

    Αισθανόμουν πολύ πιο καλά από ότι τις προηγούμενες ήμέρες. από τη σκέψη μου δεν περνούσε τίποτε θλιβερό-θλιβερό. Τίποτα από αυτά πού συνέβαιναν γύρω μου δεν με οδήγησαν στο νά συνειδητοποιήσω την πραγματική μου κατάσταση. Ακόμα και την παρουσία ενός ξένου γιατρού την θεώρησα σαν έλεγχο η κάτι παρόμοιο. Δεν είχα καν σκεφτεί ότι τον κάλεσαν ειδικά για μένα επειδή ή κατάσταση της υγείας μου απαιτούσε σύγκληση ιατρικού συμβουλίου. Την τελευταία αυτή ερώτησή μου την έκανα με τόσο αβίαστο και εύθυμο τόνο ώστε κανένας από τούς γιατρούς μου δεν τόλμησε ούτε με νύξεις νά μου δώσει νά καταλάβω την καταστροφή πού πλησίαζε. και αλήθεια πώς νά εξηγήσεις σε έναν άνθρωπο πού ελπίζει ότι του έμειναν μόνο λίγες ώρες ζωής!
- Μα τώρα ακριβώς υπάρχει απόλυτη ανάγκη νά σας φροντίσουμε, - μου απάντησε ο γιατρός πολύ αόριστα. .
Άλλά και αύτή την απάντησή του την ερμήνευσα θετικά. Σκέφτηκα δηλαδή ότι τώρα αφού πέρασα την κορύφωση της ασθένειας και ή δύναμη της ασθένειας άρχισε σιγά-σιγά νά κλονίζεται είναι ή κατάλληλη στιγμή πού πρέπει νά χρησιμοποιήσουμε όλα τά μέσα για νά διώξουμε οριστικά την ασθένεια και νά βοηθήσουμε τον οργανισμό στην αποκατάσταση της υγείας του.

Η'

    Θυμάμαι πώς γύρω στις τέσσερις με έπιασε ρίγος και εγώ για νά ζεσταθώ τυλίχτηκα με μία κουβέρτα. Ξαφνικά αισθάνθηκα πολύ άσχημα.

    Φώναξα τον νοσοκόμο. με πλησίασε, σήκωσε το κεφάλι μου από το μαξιλάρι και μου έδωσε την φιάλη με το οξυγόνο. Κάπου χτύπησε το κουδούνι και σε λίγα λεπτά στο δωμάτιό μου μπήκε τρέχοντας ο προϊστάμενος των νοσοκόμων και λίγο αργότερα ο ένας μετά τον άλλον οι δύο γιατροί μας.

    'Ίσως κάποια άλλη στιγμή όλη ή ασυνήθιστη αύτη συγκέντρωση όλου σχεδόν του προσωπικού του νοσοκομείου γύρω από το κρεβάτι μου αλλά και ο πολύ λίγος χρόνος πού χρειάστηκε για νά συγκεντρωθούν, αναμφίβολα Θα μου προκαλούσε έκπληξη και ίσως Θα με έφερνε σε αμηχανία. Τώρα όμως έμεινα τελείως αδιάφορος γι' αυτό Το γεγονός σαν νά μην με αφορούσε αυτό.

    Μία παράξενη αλλαγή έγινε ξαφνικά μέσα μου!

    'Ενώ πριν από ένα λεπτό ήμουν γεμάτος ζωή, τώρα αν και τά έβλεπα όλα και είχα πλήρη συνείδηση αυτών πού συνέβαιναν γύρω μου όμως είχα μία τέτοια αδιαφορία και μία τέτοια αποξένωση πού δεν μπορεί νά περιγραφεί. Αδιανόητη για ένα ζωντανό πλάσμα.

     Όλη ή προσοχή μου συγκεντρώθηκε σε μένα τον ίδιο. Και εδώ όμως παρατηρούσα μία παράξενη ιδιομορφία, μία κατά κάποιο τρόπο διχοτόμηση. Είχα πλήρη συνείδηση του εαυτού μου και καθαρές τις αισθήσεις μου και όμως ταυτόχρονα έβλεπα τον εαυτό μου με τόση αδιαφορία σαν νά είχα χάσει τελείως τις φυσικές αισθήσεις.
Είδα, για παράδειγμα, τον γιατρό πού σήκωσε το χέρι μου για νά μετρήσει τον σφυγμό. 'Έβλεπα και κατανοούσα αυτά πού έκανε αλλά δεν αισθανόμουν Το άγγιγμα του.

    'Έβλεπα τούς γιατρούς οι όποίοι με σήκωσαν στο κρεβάτι και κάτι έκαναν στην πλάτη μου. 'Εκεί στην πλάτη μου παρουσιάστηκε το οίδημα. τούς έβλεπα και κατανοούσα αυτά πού έκαναν. Όμως δεν αισθανόμουν τίποτα, και όχι γιατί είχα χάσει τις αισθήσεις μου, αλλά γιατί αυτό πού έκαναν δεν με αφορούσε. εγώ κλείστηκα κάπου στο βάθος του εαυτού μου και δεν άκουγα και δεν παρακολουθούσα τίποτα από αυτά πού έκαναν σε μένα σαν νά αποκαλύφτηκαν ξαφνικά μέσα μου δύο υπάρξεις: Η μία, ή πιο σημαντική, ή όποία ήταν κρυμμένη στο βάθος του εαυτού μου και ή άλλη, ή εξωτερική πλευρά της υπάρξεις μου πού ήταν ασφαλώς μικρότερης σημασίας. και τώρα ο συνδετικός κρίκος πού τις ένωνε μεταξύ τους κάηκε ή έλιωσε και αυτές διασπάσθηκαν. Την μία ύπαρξη, την ισχυρότερη, την Αισθανόμουν έντονα, και για την άλλη, την ασθενέστερη, αδιαφορούσα τελείως. Το ασθενέστερο αυτό στοιχείο ήταν το σώμα μου.

    Μπορώ νά φανταστώ πώς λίγες μέρες νωρίτερα θα με ξάφνιαζε ή αποκάλυψη του εσωτερικού μου εαυτού, άγνωστου μέχρι τότε, πού όμως κατά πολύ υπερείχε του άλλου μισού, το όποίο, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μου, αποτελούσε τον όλο άνθρωπο και το όποίο τώρα δεν πρόσεχα σχεδόν καθόλου.
Πολύ παράξενη ήταν αυτή ή κατάσταση: Ενώ ήμουν ζωντανός, τά έβλεπα, τά άκουγα και τά κατανοούσα όλα και όμως ταυτόχρονα δεν έβλεπα και δεν κατανοούσα τίποτα, αισθανόμενος αυτή την απόλυτη αποξένωση.

Θ'

    Ο γιατρός με ρώτησε κάτι. τον άκουσα και κατάλαβα αυτό πού με ρώτησε αλλά δεν του απάντησα. δεν απάντησα επειδή για μένα δεν υπήρχε λόγος νά μιλήσω μαζί του. Αυτός φρόντιζε και ανησυχούσε για μένα, για εκείνο όμως το μισό του εαυτού μου το όποίο δεν είχε πια για μένα καμιά σημασία.
"Όμως ξαφνικά αυτό Το άλλο μου μισό με έκανε νά Το προσέξω! και αυτό έγινε πολύ απότομα και με έναν τρόπο ασυνήθιστο.

    Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι κάποια δύναμη με τραβάει δυνατά πρός τά κάτω. Τά πρώτα λεπτά Αισθανόμουν σαν νά ήταν κρεμασμένα σε όλα τά μέλη του σώματός μου μεγάλα βάρη, αργότερα ή δύναμη αυτή αυξήθηκε τόσο πολύ πού ή λέξη βάρος δεν μπορεί νά εκφράσει εκείνη την πίεση πού Αισθανόμουν. Σ' αυτή την περίπτωση λειτουργούσε ένας άλλος νόμος της έλξεως, με δύναμη χίλιες φορές μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη.
Μου φαινόταν πώς Το κάθε μέλος του σώματός μου, κάθε τρίχα, κάθε φλέβα και κάθε κύτταρο έλκονται από κάποια τέτοια δύναμη πού δεν μπορείς νά της αντισταθείς, Όπως ένας πολύ δυνατός μαγνήτης έλκει κομμάτια σιδήρου.

    "Όμως αυτή ή αίσθηση όσο δυνατή και νά ήταν δεν με εμπόδιζε νά σκέφτομαι και νά τά καταλαβαίνω όλα. Συνειδητοποιούσα Το παράδοξο αυτής της κατάστασης, είχα και την αίσθηση πραγματικότητας, ότι δηλαδή βρίσκομαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, ότι Το δωμάτιό μου βρίσκεται στο δεύτερο όροφο και ότι κάτω από αυτό υπάρχει ένα άλλο δωμάτιο. Ταυτόχρονα όμως ήμουν σίγουρος ότι αν Υπήρχαν κάτω όχι ένα αλλά δέκα δωμάτια Το ένα πάνω στο άλλο Θα άνοιγαν αυτά για νά περάσω... Προς που;

    Κάτω στο βάθος της γης.

    Ναι, στο βάθος της γης. Γι' αυτό ήθελα νά ξαπλώσω στο πάτωμα και προσπάθησα νά το κάνω.
Ψυχορραγεί, άκουσα νά λέει ο γιατρός. Επειδή δεν μιλούσα και ήμουν συγκεντρωμένος στον εαυτό μου το βλέμμα μου δεν έκφρασε τίποτα και ήταν αδιάφορο. Οί γιατροί νόμισαν ότι έχασα τις αισθήσεις μου και γι' αυτό μιλούσαν ανοιχτά. Εν τω μεταξύ εγώ όλα τά καταλάβαινα πολύ καλά.

    - «Ψυχορράγημα! Θάνατος! σκέφτηκα εγώ Όταν άκουσα αυτά πού έλεγε ο γιατρός, - Πραγματικά είναι δυνατόν εγώ νά πεθάνω; έλεγα στον εαυτό μου. - Μα πώς και γιατί;» δεν μπορούσα νά Το εξηγήσω στον εαυτό μου.
Ξαφνικά θυμήθηκα τις σκέψεις κάποιων επιστημόνων, πού είχα διαβάσει κάποτε, αν αληθινά είναι οδυνηρός ο θάνατος. 'Έκλεισα τά μάτια μου και συγκεντρώθηκα σ' αυτά πού γίνονταν μέσα μου.

    Σωματικούς πόνους δεν είχα και Όμως υπέφερα και βασανιζόμουν. Γιατί, ποια ήταν ή αιτία του πόνου; 'Ήξερα από ποια ασθένεια πεθαίνω. Μήπως με έπνιγε το οίδημα ή αυτό εμπόδιζε την κανονική λειτουργία της καρδιάς μου και γι' αυτό υπέφερα; Δεν ξέρω ίσως αυτή ήταν, για τούς γιατρούς, ή αιτία του θανάτου πού με πλησίαζε. Άλλά αυτό δεν με απασχολούσε. Ό κόσμος αυτός με τούς γιατρούς του και όλους τούς ανθρώπους ήταν πια ξένος για μένα. Το μόνο πού αισθανόμουν ήταν αυτή ή ανυπέρβλητη έλξη για την όποία μίλησα παραπάνω.

    Αισθανόμουν Ότι κάθε στιγμή ή έλξη αυτή δυναμώνει και Ότι γρήγορα πλησιάζω και σχεδόν αγγίζω εκείνο Το μαγνήτη πού με έλκεε. Ήξερα Ότι μόλις Θα τον αγγίξω Θα γίνω ένα μ' αυτόν και καμιά δύναμη στον κόσμο δεν Θα μπορέσει νά με χωρίσει από αυτόν. και όσο πλησίαζε αυτή ή στιγμή τόσο περισσότερο φοβόμουν και τόσο μεγαλύτερο βάρος αισθανόμουν στην ψυχή μου. Όλη ή ύπαρξη μου διαμαρτυρόταν. Αισθανόμουν ότι δεν είναι δυνατόν να ενωθώ εγώ ολόκληρος μ' αυτό, κάτι θα μείνει ελεύθερο και αυτό το κάτι με όλες τις δυνάμεις του προσπαθούσε νά απομακρυνθεί από αυτό το κέντρο έλξεως. Αυτός ακριβώς ο αγώνας πού γινόταν μέσα μου, μου προκαλούσε τον πόνο και με βασάνιζε.

ΙΑ'

    Βέβαια ή σημασία της λέξης «ψυχορράγημα» πού άκουσα από τούς γιατρούς μου ήταν γνωστή. Αλλά τώρα όλα μέσα μου άλλαξαν.

    Αν άκουγα αυτή τη λέξη τότε όταν, οί τρεις γιατροί με εξέταζαν, σίγουρα Θα τρόμαζα. Επίσης είναι σίγουρο ότι, αν δεν γινόταν μέσα μου ή παράξενη αυτή αλλαγή και εξακολουθούσα νά παραμένω στην προηγούμενη κατάσταση, Θα ερμήνευα διαφορετικά όλα όσα συνέβαιναν μέσα μου τώρα. Τώρα, Όμως, τα λόγια του γιατρού μου προκάλεσαν μεν κάποια έκπληξη αλλά όχι φόβο. Δεν αισθανόμουν φόβο όπως συνήθως αισθάνονται οί άνθρωποι όταν σκέφτονται το θάνατο. 'Η εξήγηση της κατάστασης στην όποία βρισκόμουν δεν ταίριαζε καθόλου με τις πεποιθήσεις πού είχα στην προηγούμενη ζωή μου.

    «Αυτό είναι! Είναι ή γη πού με τραβάει κάτι σκέφτηκα, και αυτό το γεγονός ήταν τώρα ξεκάθαρο για μένα. - δεν τραβάει Όμως εμένα αλλά αυτό που μου έδωσε για ένα χρονικό διάστημα. Η γη τραβάει το σώμα η το ίδιο το σώμα από μόνο του θέλει να πάει στη γη;»!
Αυτό πού προηγουμένως μου φαινόταν πολύ φυσικό και σίγουρο, ότι δηλαδή μετά το θάνατο θα διαλυθώ και θα γίνω σκόνη, τώρα μου φαινόταν παράλογο και αντίθετο με τούς νόμους της φύσεως.

    «'Όχι, δεν Θα χαθώ ολοκληρωτικά», - φώναξα δυνατά και προσπάθησα νά απαλλαγώ από τη δύναμη πού με έλκυε, και ξαφνικά κατάλαβα ότι δεν αισθάνομαι πια αυτή την έλξη.

    'Άνοιξα τά μάτια μου. στην μνήμη μου αποτυπώθηκαν με όλες τις λεπτομέρειες όλα αυτά πού είδε εκείνη τη στιγμή.

    Είδα ότι στέκομαι μόνος μου στη μέση του δωματίου. στα δεξιά μου είδα το προσωπικό του νοσοκομείου πού μαζεύτηκε γύρω από το κρεβάτι μου, σχηματίζοντας ημικύκλιο. Κρατώντας τά χέρια πίσω στεκόταν ο γενικός γιατρός του νοσοκομείου και με προσοχή κοίταζε κάτι πού δεν μπόρεσα νά το δω εγώ, επειδή οι άλλοι με εμπόδιζαν. Δίπλα του στεκόταν ένας γέρος νοσοκόμος λίγο σκυμμένος μπρος πού κρατούσε στα χέρια του μία φιάλη οξυγόνου και δεν ήξερε τι νά την κάνει, νά την πάει έξω η νά την κρατήσει επειδή, ίσος, θα μπορούσε νά χρειαστεί. Ένας άλλος νέος νοσοκόμος σκυμμένος κρατούσε κάτι Το όποίο δεν μπόρεσα νά δω διότι με εμπόδιζε ο ώμος του, είδα μόνο λίγο Το μαξιλάρι μου.

    Αυτό μου φάνηκε περίεργο. Έκεί πού στεκόταν αυτή ή ομάδα ανθρώπων ήταν Το κρεβάτι μου. Ποίο πράγμα τώρα τραβούσε την προσοχή τους, τι κοίταζαν αυτοί, αν εγώ τώρα δεν ήμουν εκεί, αλλά στεκόμουν στη μέση του δωματίου;

    Πλησίασα και κοίταξα εκεί Όπου κοιτούσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι: εκεί πάνω στο κρεβάτι βρισκόμουν εγώ.

ΙΒ'

     Δέ φοβήθηκα όταν είδα τον εαυτό μου, απορούσα όμως, πως είναι δυνατόν νά γίνεται κάτι τέτοιο! Αισθάνομαι ότι είμαι εδώ, αλλά και εκεί συγχρόνως.

    Κοίταξα τον εαυτό μου. Δέ χωρούσε αμφιβολία,

     Ότι αυτός ήμουν εγώ, ακριβώς όπως ήμουν και προηγουμένως.

     Ήθελα με το δεξιό μου χέρι νά πιάσω το αριστερό. Το ένα χέρι πέρασε μέσα από Το άλλο. Προσπάθησα νά πιάσω με τά χέρια τη μέση μου, και πάλι τά χέρια μου πέρασαν μέσα από Το σώμα μου σαν νά υπήρχε στη θέση του ένα κενό.

    Το γεγονός αυτό μου προξένησε μεγάλη έκπληξη. Ήθελα κάποιος νά με βοηθήσει νά καταλάβω τι γίνεται. "έκανα δύο-τρία βήματα και άπλωσα Το χέρι μου για νά πιάσω Το χέρι του γιατρού. 'Όμως είχα την αίσθηση ότι περπατώ κάπως παράξενα, τά πόδια μου δεν πατούσαν ατό έδαφος. Το χέρι μου παρ' όλη την προσπάθειά μου δεν κατάφερε νά αγγίξει Το χέρι του γιατρού. Δέκα-δεκαπέντε εκατοστά μου έμειναν και όμως δεν μπόρεσα νά τον αγγίξω.

    Προσπάθησα νά στηριχτώ καλά στό πάτωμα. Το σώμα μου με υπάκουε και κατέβαινε κάτω, όμως μου ήταν αδύνατο νά σταθώ ατό πάτωμα όπως επίσης και νά πιάσω Το σώμα του γιατρού. και πάλι σ' αυτήν την περίπτωση μου έμεινε μόνο τόσο λίγη απόσταση την όποία όμως με τίποτα δεν μπόρεσα νά καλύψω.

     Τότε θυμήθηκα ένα περιστατικό. πριν λίγες μέρες είδα πώς μία νοσοκόμα για νά προφυλάξει το φάρμακό μου έβαλε Το μπουκαλάκι πού περιείχε το φάρμακο μέσα σε μία κανάτα με κρύο νερό. 'όμως επειδή υπήρχε πολύ νερό μέσα στην κανάτα και επειδή Το μπουκαλάκι ήταν πολύ ελαφρό, αμέσως αναδύθηκε. 'Η νοσοκόμα επειδή δεν κατάλαβε τι γίνεται προσπάθησε για δεύτερη φορά και τρίτη φορά νά το βάλει μέσα. Το κρατούσε και με Το δάκτυλό της άλλά μόλις Το σήκωνε, Το μπουκαλάκι αμέσως αναδυόταν.

    Το ίδιο προφανώς γινόταν και με μένα στην τωρινή μου κατάσταση. Τώρα για μένα ο αέρας ήταν _ πολύ πυκνός.!

ΙΓ'

    Μα τι επιτέλους συμβαίνει;

    Φώναξα το γιατρό. 'Όμως ή ατμόσφαιρα γύρω μου ήταν ήδη τελείως διαφορετική: δεν μπορούσε καν νά μεταδώσει τη φωνή μου. Κατάλαβα τότε τον πλήρη αποχωρισμό μου από το περιβάλλον, την παράξενη μοναξιά μου και με έπιασε πανικός. Ήταν πραγματικά φρικτή αυτή ή παράξενη μοναξιά μου. Αν ο άνθρωπος χάνεται στο δάσος η καταποντίζεται στο πέλαγος, αν καίγεται στη φωτιά η βρίσκεται στην απομόνωση, ποτέ δεν χάνει την ελπίδα. Ξέρει ότι μπορεί νά ακουστεί. Ξέρει ότι αν κάποιος Θα ακούσει την κραυγή του μπορεί νά τον βοηθήσει. Ή μοναξιά του θα κρατήσει μόνο μέχρι εκείνη τη στιγμή πού Θα δει κάποιο ζωντανό πλάσμα. Θα μπει ο
φύλακας στο κελί του και αυτός μπορεί νά του μιλήσει, νά του πει αυτό πού θέλει και εκείνος νά τον καταλάβει.

     'Αλλά νά βλέπεις γύρω σου ανθρώπους, νά τους ακούς και νά καταλαβαίνεις τι λένε και ταυτόχρονα νά ξέρεις ότι σε καμιά περίπτωση δεν θα ακούσουν τη φωνή σου και ότι δεν μπορείς νά περιμένεις βοήθεια, αν θα χρειαστεί, από τέτοια μοναξιά σηκώνεται ή τρίχα και παγώνει το αίμα στις φλέβες. Προτιμότερο είναι νά βρίσκεσαι σε κάποιο ερημονήσι παρά νά αισθάνεσαι τέτοια μοναξιά. Εκεί με τη φύση

    Θα μπορούσες τουλάχιστον νά επικοινωνείς. σε μένα μόνο αυτή ή στέρηση της δυνατότητας νά επικοινωνώ με τον γύρω κόσμο, πού δεν είναι φυσική για τον άνθρωπο, μου προκαλούσε τέτοιο τρόμο και τέτοια αίσθηση αδυναμίας πού σε καμιά άλλη περίπτωση, νομίζω, ο άνθρωπος δεν μπορεί νά αισθανθεί και πού είναι δύσκολα νά την περιγράψω με τά λόγια. Εγώ όμως δεν υποχώρησα: προσπάθησα με διάφορους τρόπους νά τούς κάνω νά με προσέξουν άλλα όλες οί προσπάθειές μου δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα και με οδήγησαν σε πλήρη απελπισία. «ειναι δυνατόν νά μην με βλέπουν;» σκεφτόμουν απελπισμένος. Ξανά και ξανά πλησίαζα τούς ανθρώπους πού στέκονταν γύρω από το κρεβάτι μου. Όμως κανένας από αυτούς δέ γύριζε και δεν με πρόσεχε,' κοιτούσα με απορία τον εαυτό μου και δεν μπορούσα νά καταλάβω γιατί δεν με έβλεπαν, ήμουν ο ίδιος: όπως και προηγουμένως. 'Αλλά, όταν πάλι προσπάθησα νά ψηλαφίσω το σώμα μου, το χέρι μου έσκισε τον αέρα.«δεν είμαι φάντασμα, έχω πλήρη αίσθηση της πραγματικότητας, το σώμα μου ειναι πραγματικό και όχι μία απατηλή οφθαλμαπάτη», σκεφτόμουν και ξανά κοιτούσα με προσοχή τον εαυτό μου. δεν χωρούσε αμφιβολία ότι το σώμα μου ήταν πραγματικό, επειδή καθαρά . Έβλεπα ακόμα και Το πιο λεπτό σημάδι πάνω του. Ή εξωτερική του εμφάνιση έμεινε ή ίδια, πιθανώς όμως άλλαξαν οί ιδιότητές του. Ήταν αδύνατον πλέον νά το αγγίξω και ο γύρω αέρας έγινε πια πολύ πυκνός για το σώμα μου και δεν επέτρεπε την επαφή του με τά πράγματα.

    «Πνευματικό σώμα. "έτσι νομίζω λέγεται αυτό, πέρασε από Το μυαλό μου. Γιατί όμως, τι συνέβη με μένα;» αναρωτιόμουν, προσπαθώντας νά θυμηθώ κάτι για. παρόμοιες καταστάσεις και παράξενες αλλαγές στους ασθενείς ανθρώπους...

ΙΔ'

    Όχι, δεν μπορούμε νά κάνουμε τίποτα! τελείωσαν όλα! είπε αυτή τη στιγμή ένας από τούς γιατρούς με απελπισία, φεύγοντας από Το κρεβάτι πάνω στο όποίο βρισκόταν ο άλλος μου εαυτός.

    Στενοχωριόμουν πολύ για το ότι όλοι αυτοί οί άνθρωποι ασχολούνταν με τον άλλο εαυτό μου, τον όποίο εγώ δεν αισθανόμουν καθόλου και πού για μένα δεν υπήρχε πια, ενώ καθόλου δεν πρόσεχαν τον άλλο, τον πραγματικό εαυτό μου, ο όποίος τά αισθανόταν όλα, βασανιζόταν από το φόβο της αβεβαιότητας και χρειαζόταν την βοήθειά τους.

    «Γιατί δεν με αναζητούν, πραγματικά δεν καταλαβαίνουν ότι εγώ δεν βρίσκομαι εκεί;» σκεφτήκαμε δυσαρέσκεια και πλησίασα Το κρεβάτι μου για να δω εκείνο τον εαυτό μου ο όποίος εις βάρος του πραγματικού εαυτού μου τραβούσε την προσοχή αυτών των ανθρώπων.

    Τον κοίταξα και τότε για πρώτη φορά σκέφτηκα ότι αυτό πού μου συνέβη, στη γλώσσα μας, στη γλώσσα των ζωντανών ανθρώπων, ονομάζεται θάνατος! Ή σκέψη αυτή μου ήλθε στο μυαλό επειδή το σώμα πού ήταν ξαπλωμένο στο κρεβάτι φαινόταν σαν πτώμα: Ήταν ακίνητο, άψυχο, με πρόσωπο χλωμό σαν το κερί. Τά μελανά χείλια ήταν σφιγμένα. Αυτό μου θύμισε έντονα άλλα πτώματα πού είχα δει άλλοτε στη ζωή μου. 'Εκ πρώτης όψεως μπορεί νά φανεί παράξενο Το ότι μόνο τότε, όταν είδα το άψυχο σώμα μου, κατάλαβα τι ακριβώς συνέβη σε με να. και πραγματικά αν εξετάσουμε προσεκτικά αυτά πού Αισθανόμουν εκείνη τη στιγμή Θα γίνει κατανοητή αυτή ή αμηχανία μου.

    Στο νου μας ή λέξη «θάνατος» συνδέεται αδιάρρηκτα με τον αφανισμό και με το τέλος της ζωής. Άλλά πώς ήταν δυνατόν εγώ νά σκέφτομαι ότι πέθανα όταν, ούτε για ένα λεπτό, δεν έχασα την αυτοσυνειδησία μου, όταν αισθανόμουν τον εαυτό μου ζωντανό και είχα μάλιστα και την ικανότητα νά ακούω, νά βλέπω, νά αισθάνομαι, νά κινούμαι, νά σκέφτομαι και νά μιλάω; για ποιο αφανισμό μπορεί νά γίνεται λόγος όταν πολύ καλά έβλεπα τον εαυτό μου και ταυτόχρονα συνειδητοποιούσα το παράδοξο της κατάστασης στην όποία βρέθηκα; Ακόμα και τά λόγια του γιατρού«όλα τελείωσαν» δεν τράβηξαν την προσοχή μου, ούτε με ανάγκασαν νά καταλάβω τι μου συνέβη, διότι αυτό πού μου συνέβη δέ συμφωνούσε καθόλου με την αντίληψη πού έχουμε περί θανάτου!
"Η αποξένωση από το περιβάλλον και ο διχασμός της προσωπικότητάς μου Θα μπορούσε νά με κάνει νά ερμηνεύσω το συμβάν, αν πίστευα ότι υπάρχει ή ψυχή και αν ήμουν άνθρωπος θρησκευόμενος. 'Όμως τέτοιες προϋποθέσεις δεν υπήρχαν. με οδηγούσαν μόνο οί αισθήσεις μου. Αυτή ή αίσθηση ότι είμαι ζωντανός ήταν τόσο καθαρή πού όλα τά παράξενα αυτά φαινόμενα μου προκαλούσαν έκπληξη και μόνο. δεν ήμουν σε θέση νά συνδέσω αυτό πού αισθανόμουν με τη συνηθισμένη αντίληψη περί θανάτου, δεν ήταν δυνατόν, έχοντας πλήρη αυτοσυνειδησία, νά σκέφτομαι πώς δεν υπάρχω.

    'Αργότερα πολλές φορές άκουσα από θρησκευόμενους ανθρώπους, αυτούς δηλαδή πού δεν αρνούνται την ύπαρξη της ψυχής και της μετά θάνατον ζωής, ότι ή ανθρώπινη ψυχή μόλις ελευθερωθεί από το φθαρτό σώμα αμέσως γίνεται πάνσοφη. Τίποτε δεν είναι ακατανόητο ή παράξενο γι' αυτή στην καινούρια της ζωή, στον καινούριο τρόπο ύπαρξής της. Όχι μόνο αμέσως προσαρμόζεται στους καινούριους νόμους του άλλου κόσμου πού της αποκαλύπτεται και, την αλλαγμένη ύπαρξή της αλλά όλα αυτά είναι τόσο οικεία γι' αυτήν, ώστε αισθάνεται το πέρασμα αυτό σαν επιστροφή στην πραγματική της πατρίδα και στην φυσική της κατάσταση. Αυτή ή πεποίθηση στηρίζεται κυρίως στο γεγονός ότι ή ψυχή είναι πνεύμα και για το πνεύμα δεν μπορούν νά υπάρχουν περιορισμοί πού υπάρχουν για έναν σαρκικό άνθρωπο.

ΙΕ'

    Η σκέψη αυτή είναι τελείως εσφαλμένη. 'Από την παραπάνω περιγραφή ο αναγνώστης βλέπει ότι μετατέθηκα σ' αυτόν τον καινούριο κόσμο ακριβώς ο ίδιος, όπως έφυγα από τον παλαιό, με τις ίδιες σχεδόν ικανότητες, ιδέες και γνώσεις πού είχα ζώντας στη γη.

    Όταν ήθελα νά κάνω αισθητή την παρουσία μου χρησιμοποιούσα τούς τρόπους πού συνήθως χρησιμοποιούν όλοι οί ζωντανοί άνθρωποι, δηλαδή φώναζα τούς άλλους, τούς πλησίαζα, προσπαθούσα νά τούς αγγίξω ή νά τούς σπρώξω. 'Όταν πρόσεξα ότι το σώμα μου έχει καινούριες ιδιότητες, αυτό μου φάνηκε παράξενο.

    Επομένως οί κατηγορίες με τις όποιες σκεφτόμουν παρέμειναν οί ίδιες, ειδάλλως αυτά πού γίνονταν δεν θα μου φαίνονταν παράξενα και για νά βεβαιωθώ, ότι το σώμα μου πραγματικά υπάρχει, δεν θα χρησιμοποιούσα τούς συνηθισμένους τρόπους.

    'Ακόμα, όταν κατάλαβα ότι πέθανα, δεν συνειδητοποίησα κατά κάποιον καινούριο τρόπο την αλλαγή πού μου έγινε και απορώντας αποκαλούσα το σώμα μου «πνευματικό» ή ξαφνικά μου ερχόταν ή σκέψη, ότι πιθανώς τέτοιο ήταν το σώμα των πρωτοπλάστων και οί δερμάτινοι χιτώνες πού τούς δόθηκαν μετά την πτώση και για τούς όποίους μιλάει ή Βίβλος είναι πιθανώς αυτό το φθαρτό σώμα, πού τώρα είναι ξαπλωμένο πάνω στο κρεβάτι και σε λίγο καιρό θα μεταβληθεί σε σκόνη. Με λίγα λόγια, προσπαθώντας νά καταλάβω Το γεγονός πού συνέβαινε το εξηγούσα σύμφωνα με γήινα κατηγορήματα και έννοιες. και αυτό είναι φυσικό. Ή ψυχή βέβαια είναι πνεύμα αλλά πνεύμα πού πλάστηκε για νά ζει μαζί με το σώμα. Τότε πώς μπορεί γι' αυτήν Το σώμα να είναι φυλακή και δεσμά, νά την αιχμαλωτίζει και νά την αναγκάζει νά ζει με έναν τρόπο πού είναι ξένος πρός τη φύση της;

     Όχι, Το σώμα είναι ή αρμοδιότερη κατοικία της ψυχής. Γι' αυτό όταν ή ψυχή έρχεται στον καινούριο κόσμο, όπως εγώ τώρα, βρίσκεται σε τέτοιο στάδιο ανάπτυξης και ωριμότητας πού έφτασε επειδή έζησε στο σώμα. και αυτή ή ζωή μέσα στο σώμα είναι φυσική για την ψυχή.

    Βεβαίως αν ο άνθρωπος στην ζωή του ήταν πνευματικά καλλιεργημένος και είχε και προθυμία πνευματική, τότε στον καινούριο αυτό κόσμο τά περισσότερα πράγματα Θα είναι γι' αυτόν οικεία και γι' αυτό και πιο κατανοητά από ότι στην ψυχή εκείνου του ανθρώπου πού ποτέ στη ζωή του δεν μελέτησε τον άλλο κόσμο. Και ενώ ή πρώτη, όταν θα βρεθεί εκεί, θα είναι αμέσως σε θέση, ας που με, νά διαβάσει, έστω αργά και συλλαβίζοντας τις λέξεις, ή άλλη θα πρέπει νά αρχίσει από το αλφάβητο, όπως στην περίπτωσή μου. Θα χρειαστεί χρόνος αρκετός για νά συνειδητοποιήσει το γεγονός αυτό, το όποιο ποτέ δεν το είχε σκεφτεί και για νά γνωρίσει την χώρα όπου βρέθηκε και την όποία ποτέ πριν δεν είχε επισκεφτεί νοερός.

     'Όταν αργότερα ενθυμούμουν την κατάσταση στην όποία βρέθηκα, έβλεπα ότι ο νους μου λειτουργούσε τότε με τόση δύναμη και ταχύτητα, ώστε, όπως μου φαινόταν, δεν χρειαζόταν καθόλου χρόνος για νά σκεφτώ, νά συγκρίνω ή νά θυμηθώ κάτι. Μόλις κάτι εμφανιζόταν μπροστά μου ή μνήμη μου διαπερνώντας το παρελθόν έβρισκε και έβγαζε στην επιφάνεια ακόμα και τις ελάχιστες γνώσεις πού είχα για το συγκεκριμένο θέμα. Αυτό πού κάποτε θα μου προκαλούσε απορία, τώρα μου φαινόταν ξεκάθαρο. Μερικές φορές ίσως αναγνώριζα και κάτι πού μου ήταν άγνωστο, όχι όμως πριν το δουν τά μάτια μου. Σ' αυτό και μόνο συνίστατο ή ιδιαιτερότητα των ικανοτήτων μου, εκτός, βέβαια, από εκείνες πού υπήρχαν ως αποτέλεσμα της αλλαγής της φύσεώς μου.

ΙΣΤ'

     Συνεχίζω τώρα την περιγραφή της απίστευτης αυτής περιπέτειας. Είναι απίστευτο! "Αν όμως μέχρι τώρα Το γεγονός αυτό σας φαίνεται απίστευτο, τότε ή παρακάτω διήγηση Θα φανεί ατά μάτια του μορφωμένου αναγνώστη σαν ένα παραμύθι πού δεν υπάρχει λόγος νάτό πούμε. Άλλά γι' αυτούς πού θα θέλουν νά δουν αλλιώς την διήγηση αυτή ή ίδια ή απλότητα και ή πενιχρότητά της θα είναι βεβαίωση ότι αυτή είναι αληθινή. Διότι αν αυτή ήταν καρπός της φαντασίας μου τότε θα μπορούσα νά γράψω κάτι πιο σοφό και πιο εντυπωσιακό, επειδή εδώ ανοίγει πολύ μεγάλο πεδίο δράσεως για την φαντασία μου.

    Τι, λοιπόν, μου συνέβη στη συνέχεια; Οί γιατροί βγήκαν από το δωμάτιό μου, οί δύο νοσοκόμοι στέκονταν όρθιοι και συζητούσαν για τις λεπτομέρειες της ασθένειας και του θανάτου μου. Η ηλικιωμένη νοσοκόμα αφού στράφηκε πρός την εικόνα, έκανε το σημείο του σταυρού και είπε μία ευχή πολύ συνηθισμένη σε τέτοιες περιστάσεις...

     - "Ας έχει την Βασιλεία των ουρανών και την αιώνια ανάπαυση. Μόλις το είπε αυτό, αμέσως ήλθαν κοντά μου δύο άγγελοι: Στον ένα αναγνώρισα τον δικό μου άγγελο φύλακα ενώ ο άλλος μου ήταν άγνωστος.
αφού με πήραν από το χέρι, με έβγαλαν στο δρόμο περνώντας κατευθείαν μέσα από τον τοίχο του δωματίου.

ΙΖ'

    'Έξω βράδιαζε και λίγο χιόνιζε. Το έβλεπα άλλά δεν αισθανόμουν κρύο και γενικά δεν αισθανόμουν την διαφορά θερμοκρασίας μέσα και έξω. Προφανώς κάποια πράγματα έχασαν για το αλλοιωμένο σώμα μου την σημασία τους. Αρχίσαμε γρήγορα νά ανεβαίνουμε ψηλά. Όσο πιο ψηλά ανεβαίναμε τόσο μεγαλύτερος χώρος ανοιγόταν μπροστά στα μάτια μου. Στο τέλος αυτός έλαβε τόσο μεγάλες διαστάσεις πού με κατέλαβε φόβος από την συναίσθηση της μηδαμινότητάς μου μπροστά σ' αυτή την ατελείωτη έρημο.

    Εδώ αντιλήφτηκα τις καινούριες ιδιότητες της δράσης μου: Πρώτα, ενώ γύρω μας υπήρχε απόλυτο σκοτάδι, εγώ όλα τά έβλεπα καθαρά, επομένως μάτια μου είχαν την ικανότητα νά βλέπουν και μέσα στο σκοτάδι. Δεύτερο, μπορούσα με το βλέμμα μου νά αγκαλιάζω τόσο μεγάλο χώρο πού ποτέ δεν μπορούσα νά το κάνω στην επίγεια ζωή μου. Άλλά τότε δεν είχα ακόμα καταλάβει πώς έχω αυτές τις ικανότητες. Αυτό πού τότε κατανοούσα ήταν ότι στην πραγματικότητα ο χώρος είναι πολύ πιο μεγάλος από αυτόν πού βλέπω και ότι οί δυνατότητες της Όρασής μου ήταν περιορισμένες. Αυτό το κατανοούσα πολύ καλά και όταν μου ερχόταν αυτή ή σκέψη με έπιανε τρόμος.

     Ναι, και είναι πολύ φυσικό για έναν άνθρωπο να υπερεκτιμά τον εαυτό του. Συνειδητοποιούσα την μηδαμινότητά μου, ότι είμαι ένα ασήμαντο άτομο ή εμφάνιση η ή εξαφάνιση του όποιου θα μείνει απαρατήρητη σ' αυτό τον άπειρο κόσμο. Όμως αντί νά βρίσκω παρηγοριά, μία, κατά κάποιο τρόπο ασφάλεια σ' αυτή τη σκέψη, φοβόμουν... Ότι θα χαθώ, ότι ο άπειρος αυτός κόσμος θα με καταπιεί σαν ένα ασήμαντο κόκκο σκόνης. Αυτό το γεγονός, νομίζω είναι μία καλή απάντηση στον ισχυρισμό κάποιων πού κάνουν λόγο για τον καθολικό νόμο της καταστροφής, παράλληλα δέ αποτελεί και αξιοσημείωτο δείγμα της αυτοσυνειδησίας του ανθρώπου πού αισθάνεται τον εαυτό του αθάνατο, αιώνιο και προσωπικό ΩΝ!

ΙΗ'

     Ή αντίληψη του χρόνου έσβησε εντελώς στο νου μου. Δεν ξέρω πόση ώρα ανεβαίναμε ψηλά.
Ξαφνικά ακούστηκε κάποιος θόρυβος και με κραυγές και γέλια άρχισε γρήγορα νά μας πλησιάζει ένα πλήθος κάποιων απαίσιων Όντων.

     «Δαίμονες!» σκέφτηκα. Το κατάλαβα μάλιστα πάρα πολύ γρήγορα και με έπιασε κάτι σαν τρόμος πού μέχρι τότε μου ήταν άγνωστος. Δαίμονες! Φαντάζομαι πώς ειρωνευόμουν και γελούσα αν κάποιος, λίγες μέρες, ακόμα και λίγες ώρες, νωρίτερα θα μου έλεγε ότι πιστεύει στην ύπαρξη τους και είδε με τά μάτια του τούς δαίμονες! 'Ως μορφωμένος άνθρωπος του τέλους του δεκάτου ενάτου αιώνα, με το όνομα αυτό, θεωρούσα τις κακές συνήθειες και τα πάθη του ανθρώπου. Γι' αυτό και ή λέξη αυτή δεν ήταν για μένα όνομα αλλά ένας όρος πού δηλώνει κάποια αφηρημένη έννοια. και ξαφνικά αυτή «ή αφηρημένη έννοια» παρουσιάστηκε μπροστά μου σαν ζωντανό πρόσωπο! Και σήμερα ακόμα δεν μπορώ νά εξηγήσω πώς και γιατί τότε αμέσως χωρίς καμία αμφιβολία αναγνώρισα στο πρόσωπό τους τούς δαίμονες. Είναι όμως σίγουρο ότι ο χαρακτηρισμός τους σαν δαίμονες ήταν για μένα τότε κάτι το τελείως παράλογο διότι, αν έβλεπα ένα τέτοιο θέαμα κάποια άλλη στιγμή, σίγουρα θα έλεγα ότι αυτό είναι μία μορφοποιημένη φαντασία. με απλά λόγια θα έλεγα οτιδήποτε άλλο εκτός από δαίμονες. και δεν θα τούς καλούσα μ' αυτό το όνομα, επειδή, όπως είπα, δεν το θεωρούσα όνομα αλλά έναν όρο πού δηλώνει κάτι πού ούτε καν μπορούμε νά το δούμε.

     Τότε όμως τόσο γρήγορα κατάλαβα ότι είναι δαίμονες, και το πράγμα αυτό ήταν για μένα τόσο φανερό, πού δεν υπήρξε λόγος ούτε και νά το σκεφτώ. Σαν νά αντίκρισα κάτι πού το ξέρω πολύ καλά από παλιά. Και επειδή, όπως έλεγα, τότε ο νους μου ενεργούσε πάρα πολύ γρήγορα, γι' αυτό και γρήγορα κατάλαβα ότι αύτή ή απαίσια όψη αυτών των όντων δεν ήταν ο πραγματικός τους εαυτός αλλά ένα τρομερό προσωπείο πού το φορούσαν πιθανώς με σκοπό νά με τρομοκρατήσουν περισσότερο. Τότε ξύπνησε ή υπερηφάνειά μου. Αισθάνθηκα ντροπή και για τον εαυτό μου και για τον άνθρωπο γενικά, πού αυτά τά πλάσματα για νά τον φοβερίσουν αυτόν πού τόσο μεγάλη ιδέα έχει για τον εαυτό του, χρησιμοποιούν τέτοιους τρόπους πού εμείς τούς χρησιμοποιούμε μόνο για τά μικρά παιδιά.

     Αφού μας περικύκλωσαν από όλες τις πλευρές οί δαίμονες φώναζαν και απαιτούσαν από τούς αγγέλους νά με παραδώσουν σ' αυτούς. Προσπαθούσαν με κάθε τρόπο νά με αρπάξουν από τά χέρια τους, αλλά δεν τολμούσαν νά το κάνουν. Από τις αισχρές κραυγές και τά ουρλιάσματα πού έβγαζαν ξεχώριζα κάποιες λέξεις και μερικές φορές και ολόκληρες τις φράσεις.

    - Είναι δικός μας, αρνήθηκε τον Θεό, - ξαφνικά φώναξαν όλοι με μία φωνή και ταυτόχρονα όρμησαν πάνω μου. Το αίμα πάγωσε στις φλέβες μου.

     «Είναι ψέμα! αυτό δεν είναι αλήθεια!», ήθελα νά τούς απαντήσω, Όταν ξαναβρήκα τον εαυτό μου, και όμως ή μνήμη μου έδεσε την γλώσσα. με έναν τρόπο ακατανόητο θυμήθηκα ξαφνικά ένα ασήμαντο περιστατικό πού συνέβη τόσο παλιά, την εποχή πού ήμουν νέος, και πού το ξέχασα σχεδόν εντελώς.

ΙΘ'

    Θυμήθηκα πώς τον καιρό πού ακόμα πήγαινα στο σχολείο, μία μέρα μαζευτήκαμε στο σπίτι ενός φίλου μας και κουβεντιάζοντας για τά διάφορα σχολικά μας προβλήματα, περάσαμε στη συζήτηση για θέματα υψηλής φύσεως. Κάναμε συχνά τέτοιου είδους συζητήσεις μεταξύ μας.

    - Γενικά δεν μου αρέσουν οί αφηρημένες ιδέες, είπε ένας φίλος μου, και ιδιαίτερα σ' αύτή την περίπτωση. Μπορώ νά πιστέψω σε κάποια δύναμη πού δεν είναι ακόμα γνωστή στην επιστήμη. Δηλαδή μπορώ νά παραδεχθώ την ύπαρξη της ακόμη και στην περίπτωση πού δεν βλέπω συγκεκριμένες εκδηλώσεις της, επειδή ή δύναμη αύτή μπορεί νά είναι πολύ λεπτή η νά ενεργεί μαζί με κάποιες άλλες δυνάμεις και γι' αυτό δύσκολα νά γίνεται αντιληπτή. Άλλά για νά πιστεύω στον Θεό ως ένα προσωπικό Όν, ενώ πουθενά δεν βλέπω τις εκδηλώσεις Του, αυτό για μένα είναι ανοησία. Μου λένε: πίστευε. Άλλά γιατί πρέπει νά πιστέψω στον Θεό αν χωρίς καμία διαφορά μπορώ νά πιστεύω ότι ο Θεός δεν υπάρχει; Σωστά το λέω; Μήπως λοιπόν αυτός δεν υπάρχει, εσύ τι λες; - με ρώτησε ευθέως. – Μπορεί και νά μην υπάρχει, - είπα εγώ.

    Αυτή ή απάντησή μου κυριολεκτικά ήταν «αργών ρήμα». δεν μπορούσε αυτή ή βαττολογία του φίλου μου νά μου δημιουργήσει αμφιβολίες στην ύπαρξη του Θεού. "Άλλωστε χωρίς πολλή προσοχή παρακολουθούσα αυτά πού έλεγε. Και όμως όπως φάνηκε τώρα, ο αργός αυτός λόγος δεν ξεχάστηκε.

    Έπρεπε τώρα νά δικαιολογηθώ και νά ανατρέψω αυτή την κατηγορία. Έτσι πραγματοποιήθηκε ο λόγος του Ευαγγελίου «ότι παν ρήμα αργόν ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι, αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ήμέρα κρίσεως» (Μτ. 12, 36). Θα δώσουμε λόγο για κάθε ανώφελο λόγο πού το λέμε παρακινούμενοι από τον εχθρό της σωτηρίας μας.

    Η κατηγορία αυτή ήταν το πιο δυνατό επιχείρημα πού πρόβαλαν οί δαίμονες, ζητώντας νά παραδοθώ στα χέρια τους. Η κατηγορία αυτή τούς έδωσε καινούρια δύναμη και θάρρος και βγάζοντας άγριες κραυγές άρχισαν νά περιστρέφονται γύρω μας, εμποδίζοντάς μας νά συνεχίσουμε το δρόμο μας.

    Τότε σκέφτηκα την προσευχή και άρχισα να προσεύχομαι, ζητώντας την βοήθεια όσων άγίων γνώριζα και τά ονόματα των όποίων μου ήλθαν στο νου την στιγμή εκείνη. Αυτό όμως δεν φόβισε καθόλου τούς εχθρούς μου. 'Εγώ ο ελεεινός, πού μόνο κατ' όνομα ήμουν χριστιανός, μόνο τότε, ίσως πρώτη φορά στη ζωή μου, θυμήθηκα εκείνη πού ονομάζεται Προστάτιδα του γένους των χριστιανών.

    Ήταν πολύ τρομαγμένη ή ψυχή μου και γι' αυτό και πολύ θερμή βγήκε ή προσευχή μου πρός την Παναγία. Μόλις είπα το όνομα της αμέσως μας σκέπασε μία λευκή ομίχλη ή όποία άρχισε γρήγορα νά περικυκλώνει την απαίσια αυτή στρατιά των δαιμόνων και σε λίγο την έκρυψε όλοτελως από τά μάτια μου. Πολύ ώρα όμως άκουγα τις κραυγές και τά ουρλιάσματά τους. 'Επειδή όμως οί φωνές γίνονταν όλο και πιο αδύναμες κατάλαβα ότι οί δαίμονες έμειναν πίσω.

Κ'

     'Ήμουν κυριευμένος από φόβο και δεν ξέρω αν συνεχίζαμε ή όχι την πορεία μας πρός τά πάνω όλο αυτό τον καιρό από την στιγμή πού μας πλησίασαν οί δαίμονες και μέχρι τότε πού μας άφησαν. Μόνο τότε κατάλαβα πώς συνεχίζουμε νά ανεβαίνουμε ψηλά όταν ξανά μπροστά μου απλώθηκε ο άπειρος εναέριος χώρος.
Σε λίγο είδα πάνω ένα δυνατό φως: Ήταν, όπως μου φάνηκε, σαν το δικό μας ηλιακό φως αλλά πολύ πιο δυνατό. Ήταν το βασίλειο του φωτός.

    «Ναι, είναι πραγματικά ένα βασίλειο με απόλυτη κυριαρχία του φωτός, επειδή το φως αυτό δεν δημιουργεί σκιά» - σκεφτόμουν, ή καλύτερα νά πούμε αισθανόμουν με έναν ανεξήγητο τρόπο αυτό πού ποτέ δεν είχα ξαναδεί. «Άλλά πως μπορεί νά υπάρχει φως χωρίς σκιά;» - παρουσιάστηκε αμέσως στη σκέψη μου ή απορία φανερώνοντας πώς σκέφτομαι ακόμα με τά κατηγορήματα του γήινου κόσμου.

    Ξαφνικά εισήλθαμε με μεγάλη ταχύτητα σ' αυτήν την περιοχή του Φώτος που κυριολεκτικά με θάμπωσε. 'Έκλεισα τά μάτια μου, έβαλα και τά χέρια μου πάνω σ' αυτά. Όμως αυτό δεν με βοήθησε καθόλου επειδή το φως περνούσε και μέσα από τά χέρια μου. Άλλωστε τι νόημα είχε εδώ μία τέτοια προσπάθεια;
«"Αχ, Θεέ μου, τι είναι αυτό το φως; αυτό με τυφλώνει. δεν βλέπω τίποτα, σαν στο σκοτάδι, δεν βλέπω τίποτα», - έβγαλα μία κραυγή, ξεχνώντας ότι τώρα έχω την δυνατότητα νά βλέπω και μέσα στο σκοτάδι.

    Αφού σκοτίστηκαν τά μάτια μου, μου δημιουργήθηκε περισσότερος φόβος. Ήταν φυσικό βέβαια να φοβάμαι επειδή βρισκόμουν σ' ένα άγνωστο κόσμο. «τι με περιμένει; - σκέφτηκα, - πότε θα βγούμε απ' αυτό το φως;

     «Υπάρχει πουθενά τέλος;».

    Όμως συνέβη κάτι πού δεν το περίμενα. Μία φωνή μεγαλοπρεπής και αγέρωχη ακούστηκε από πάνω. με ακλόνητη σταθερότητα και χωρίς θυμό αύτή ή φωνή είπε: «δεν είναι έτοιμος!».

    Και μετά... μετά αμέσως σταμάτησε ή πορεία μας πρός τά πάνω - και αρχίσαμε γρήγορα νά κατεβαίνουμε. Πριν όμως βγούμε από αυτές τις σφαίρες μου δόθηκε νά γνωρίσω και ένα άλλο θαυμαστό φαινόμενο. Μόλις ακούστηκε ο παραπάνω λόγος, αμέσως όλο το σύμπαν, κάθε πλάσμα μέσα σ' αυτό αποκρίθηκαν με συμφωνία σ' αυτήν την απόφαση. Σαν μία ηχώ εκατομμυρίων φωνών αντήχησε στον αέρα και επανέλαβε τον λόγο σε μία γλώσσα πού δεν την ξεχωρίζει το αυτί αλλά την καταλαβαίνει ή καρδιά και ο νους του ανθρώπου, εκφράζοντας πλήρη συμφωνία με την απόφαση. Υπήρχε τέτοια αρμονία σ' αυτήν την ενότητα της βουλήσεως και στην αρμονία αυτή υπήρχε μια ανέκφραστη και θαυμαστή χαρά που οι δικές μας γήινες χαρές δεν είναι τίποτα απέναντι της. Σαν μια απαράμιλλη συγχορδία αντήχησε αυτή η ηχώ και η ψυχή ανταποκρινόμενη σ` αυτήν την συγχορδία με μια φλογερή έξαρση χαράς ήθελε να ενωθεί μ` αυτήν την θαυμαστή καθολική αρμονία.

ΚΑ'

    Δεν κατάλαβα το πραγματικό νόημα του λόγου, ότι δηλαδή πρέπει πάλι νά επιστρέψω στη γη και νά ζήσω όπως ζούσα προηγουμένως. Νόμιζα ότι θα με πάνε σε κάποια άλλα μέρη. Μία δειλή αίσθηση διαμαρτυρίας ξύπνησε μέσα μου όταν μπροστά μου άρχισαν νά εμφανίζονται, στην αρχή σε αμυδρές γραμμές, σαν νά ήταν τυλιγμένα με ομίχλη, και μετά πολύ καθαρά, ή πόλη και οί γνωστοί δρόμοι.

    Νά, και το κτίριο του νοσοκομείου πού το θυμόμουν τόσο καλά. 'Όπως και προηγουμένως, μέσα από τούς τοίχους και τις κλειδωμένες πόρτες, με έφεραν σε ένα δωμάτιο πού μου ήταν τελείως άγνωστο. στο δωμάτιο αυτό βρίσκονταν μερικά τραπέζια βαμμένα με ένα σκούρο χρώμα. σε ένα από αυτά τα τραπέζια είδα τον εαυτό μου, δηλαδή το άψυχο σώμα μου, σκεπασμένο με ένα λευκό σεντόνι.

    Δίπλα καθόταν ένας ασπρομάλλης γέρος με καφέ σακάκι πού κρατούσε στο χέρι του ένα κερί και διάβαζε το Ψαλτήρι. στην άλλη πλευρά του δωματίου σ' έναν μαύρο πάγκο, δίπλα στον τοίχο, καθόταν ή αδελφή μου πού προφανώς την είχαν ειδοποιήσει για το θάνατό μου και ήδη είχε έλθει. Δίπλα της βρισκόταν ο άνδρας της πού κάτι της ψιθύριζε στο αυτί.

- Άκουσες ποίο είναι το θέλημα του Θεού; - μου είπε ο άγγελος φύλακας, ο όποίος μέχρι εκείνη την στιγμή παρέμενε σιωπηλός. με έφερε κοντά στο τραπέζι και, αφού έδειξε με το χέρι του το νεκρό μου σώμα μου είπε:

   «Εισελθε και προετοιμάσου».

    Αμέσως μετά οί δύο άγγελοι έγιναν αόρατοι.

ΚΒ

    Θυμάμαι πολύ καλά αυτά πού έγιναν μετά. στην αρχή αισθάνθηκα σαν νά με έσφιγγε κάτι. Μετά αισθάνθηκα κρύο. το γεγονός ότι άρχισα ξανά νά αισθάνομαι αυτά τά πράγματα με έκανε νά θυμηθώ την προηγούμενη ζωή μου, πράγμα πού μου προκάλεσε βαθιά θλίψη. Αισθάνθηκα σαν νά έχασα έναν πολύτιμο θησαυρό (θέλω στο σημείο αυτό νά τονίσω ότι ή αίσθηση αυτή ποτέ δεν με άφηνε στα επόμενα χρόνια της ζωής μου).

    Δεν είχα την παραμικρή επιθυμία νά επιστρέψω στην προηγούμενη ζωή μου παρά το γεγονός ότι δεν είχα μέχρι τότε σ' αυτή την ζωή κάποιες ιδιαίτερες θλίψεις. Αυτή ή ζωή δεν είχε πια για μένα κανένα ενδιαφέρον.

    'Έχετε δει ποτέ, αγαπητέ αναγνώστη, κάποια φωτογραφία πού για αρκετό καιρό βρισκόταν σε έναν υγρό χώρο; από την υγρασία τά χρώματα αλλάζουν και ή καθαρή και ωραία κάποτε φωτογραφία γίνεται ένα άχρωμο κομμάτι χαρτί. το ίδιο και ή ζωή μου. Αυτή έχασε για μένα τά χρώματα και το ενδιαφέρον της. Ακόμα και σήμερα έτσι την βλέπω.

    Δεν ξέρω γιατί αλλά έτσι αισθάνθηκα ήδη από την αρχή. το μόνο πού μπορώ νά πω είναι ότι δεν είχε ή ζωή πια για μένα κανένα ενδιαφέρον. Ό τρόμος, πού μου προκαλούσε ο χωρισμός μου από το γύρω κόσμο έχασε πια για μένα την φοβερή του σημασία. 'Έβλεπα, για παράδειγμα, την αδελφή μου και ήξερα ότι δεν μπορώ νά επικοινωνήσω μαζί της, αυτό όμως δεν με στενοχωρούσε καθόλου. Μου ήταν αρκετό ότι την βλέπω και γνωρίζω τά πάντα γι' αυτή. Ούτε ήθελα, όπως προηγουμένως, νά τούς κάνω φανερή την παρουσία μου. 'Άλλωστε υπήρχε και κάτι άλλο πού με απασχολούσε περισσότερο. Ή πίεση πού άρχισα νά αισθάνομαι με βασάνιζε όλο και περισσότερο. Αισθανόμουν σαν νά με σφίγγει μία μεγάλη μέγκενη. Κάθε στιγμή ή αίσθηση αυτή γινόταν όλο και πιο έντονη. Εγώ από την πλευρά μου δεν παρέμεινα αδρανής αλλά προσπάθησα νά κάνω κάτι.

    Δεν μπορώ νά περιγράψω ακριβώς τις ενέργειές μου: Ίσως προσπαθούσα με όλη τη δύναμή μου νά απαλλαγώ απ' αυτή την πίεση, η, αφού ήξερα ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, προσπαθούσα νά νικήσω την δυσάρεστη αίσθηση πού μου προκαλούσε. το μόνο πού θυμάμαι είναι ότι κάθε στιγμή στριμωχνόμουν πιο πολύ ώσπου τελικά έχασα τις αισθήσεις μου.

ΚΓ'

    Όταν συνήλθα βρισκόμουν πάνω στο κρεβάτι μου. "Άνοιξα τά μάτια μου και είδα γύρω μου τούς ανθρώπους πού με κοιτούσαν με πολλή προσοχή και μεγάλη περιέργεια. Δίπλα μου καθόταν σε μία καρέκλα ο αρχίατρος του νοσοκομείου προσπαθώντας να δείξει στους άλλους την συνηθισμένη του σοβαρότητα. Προσπαθούσε νά πει ότι αυτό πού έγινε είναι κάτι συνηθισμένο και δεν υπάρχει τίποτα παράξενο σ' αυτό το γεγονός. Όμως στα μάτια του έβλεπε κανείς μεγάλη απορία. Ό άλλος γιατρός με κάρφωσε κυριολεκτικά με το βλέμμα του.

    Στα πόδια μου ντυμένη στα μαύρα, ταραγμένη και με χλωμό πρόσωπο στεκόταν ή αδελφή μου. Δίπλα της στεκόταν ο άνδρας της. Πίσω από την αδελφή μου στεκόταν ή νοσοκόμα το πρόσωπο της όποίας ήταν το πιο ήρεμο από τά άλλα. Πίσω άπ' αυτήν βρισκόταν ένας νέος νοσοκόμος. Ο φόβος ήταν ζωγραφισμένος στο πρόσωπό του.

    Όταν συνήλθα πρώτ' άπ' όλα χαιρέτησα την αδελφή μου. Αύτή γρήγορα με πλησίασε, με άγγιξε και άρχισε νά κλαίει. τι μας κάνατε! - είπε ο νεαρός γιατρός ο όποίος, όπως όλοι οί νέοι, βιαζόταν νά μοιραστεί με τούς άλλους αυτό πού αισθανόταν.

- δεν ξέρετε τι σας έγινε!
- 'Όχι, αντίθετα, θυμάμαι πολύ καλά όλα όσα μου συνέβησαν, - του απάντησα.
Πώς; Θέλετε νά πείτε ότι δεν είχατε χάσει τις αισθήσεις σας;
- Φαίνεται πώς όχι.
- αυτό μου φαίνεται πολύ περίεργο, - μου απάντησε αυτός και κοίταξε τον αρχίατρο. - Είναι παράξενο επειδή το σώμα σας δεν φαινόταν ζωντανό. Πώς μπορεί κανείς σε τέτοια κατάσταση νά διατηρεί την αυτοσυνειδησία του;
- Μπορεί, όπως φαίνεται, Αφού Εγώ τά έβλεπα και τά αισθανόμουν όλα.
- Ότι δεν μπορούσατε νά βλέπετε αυτό είναι σίγουρο άλλά νά ακούτε, να αισθάνεστε... Θέλετε να πείτε ότι τά ακούγατε και τά καταλαβαίνατε όλα; Μήπως θυμάστε και ότι έπλυναν το σώμα σας και το έντυσαν;
'Όχι, αυτό δεν το θυμάμαι. το σώμα μου δεν το αισθανόμουν.
Πώς είναι δυνατόν αυτό; Ισχυρίζεστε ότι τά θυμάστε όλα και ταυτόχρονα λέτε ότι δεν αισθανόσαστε το σώμα σας;
Λέω πώς δεν αισθανόμουν μόνο το σώμα μου, - απάντησα. Αφού ακόμα βρισκόμουν ύπό την επίδραση του γεγονότος πού μου συνέβη, νόμιζα ότι αυτό αρκεί για νά καταλάβουν αυτό πού ήθελα νά πω.
Δηλαδή; - είπε ο γιατρός βλέποντας ότι σταμάτησα σ' αυτό το σημείο. Δεν ήξερα τι νά του απαντήσω. δεν μπόρεσα να καταλάβω τι άλλο ζητάει από μένα, όλα μου φαίνονταν ξεκάθαρα. Επανέλαβα:
Σάς είπα ότι δεν αισθανόμουν μόνο το σώμα και αυτά πού έχουν σχέση μ' αυτό, άλλά το σώμα μου δεν είναι όλος μου ο εαυτός. Δεν ήταν ολόκληρος ο εαυτός μου, αφού εγώ βρισκόμουν άψυχος. .Η άλλη ύπαρξή μου συνέχιζε νά ενεργεί κανονικά! - τούς είπα. Νόμιζα ότι αυτή ή διχοτόμηση ή καλύτερα να πούμε διαίρεση της ύπαρξής μου, πού για μένα ήταν πια γεγονός ξεκάθαρο, μπορούσε νά γίνει κατανοητή και από τούς ανθρώπους με τούς όποίους μιλούσα.

    Προφανώς δεν είχα ακόμα επιστρέψει στην προηγούμενη κατάσταση, ακόμα δεν σκεφτόμουν με τα κατηγορήματα, όπως σκέφτονται οί γήινοι άνθρωποι. και όταν μιλούσα γι' αυτό πού γνώριζα από πείρα δεν μου ερχόταν ή σκέψη ότι στους ανθρώπους, πού δεν έζησαν αυτά πού έζησα εγώ, και πού αρνούνταν την ύπαρξη της ψυχής, τά λόγια μου μπορεί νά φαίνονται σαν παραλήρημα ενός ασθενούς.

ΚΔ'

    Ο νεαρός γιατρός ήθελε νά με ρωτήσει και κάτι άλλο αλλά ο αρχίατρος τον παρακάλεσε νά μην με ενοχλεί περισσότερο. Δεν ξέρω αν το έκανε γιατί πραγματικά χρειαζόμουν ξεκούραση ή επειδή απ' αυτά πού είχα πει έβγαλε το συμπέρασμα ότι το μυαλό μου ακόμα δεν λειτουργούσε κανονικά. Με εξέτασαν και βεβαιώθηκαν ότι ο οργανισμός μου λειτουργεί πολύ καλά. με ακροάστηκαν και δεν βρήκαν ούτε ίχνος του οιδήματος στους πνεύμονές μου.

    Μου έδωσαν νά πιω λίγο ζωμό και μετά όλοι έφυγαν από το δωμάτιό μου. Μόνο ή αδελφή μου έμεινε για λίγο ακόμα μαζί μου.

    Ολοι σχεδόν οί άνθρωποι γύρω μου επειδή νόμιζαν ότι οί συζητήσεις περί του γεγονότος αυτού μου προκαλούν δυσάρεστες σκέψεις (θα μπορούσα, για παράδειγμα νά σκεφτώ ότι υπήρχε ή πιθανότητα νά με θάψουν ζωντανό), απέφευγαν νά μιλάνε μαζί μου γι' αυτό το θέμα. Μοναδική εξαίρεση αποτελούσε ο νεαρός γιατρός.
Αυτός ενδιαφέρθηκε νά μάθει περισσότερα γι' αυτό το θέμα. Κάθε μέρα και μάλιστα αρκετές φορές την ήμέρα ερχόταν στο δωμάτιό μου για νά δει, όπως έλεγε, πώς προχωρεί ή υγειά μου. Μερικές φορές μου έκανε κάποιες αφηρημένες ερωτήσεις. Τις περισσότερες φορές με επισκεπτόταν μόνος του αλλά κάποιες φορές έφερνε μαζί του και κάποιον φίλο του φοιτητή για νά δει και εκείνος έναν άνθρωπο πού νεκραναστήθηκε.

    Μετά από τρεις ή τέσσερις ήμέρες, αφού με είδε ότι ανάρρωσα αρκετά ή ίσως επειδή έχασε την υπομονή του, ήρθε το βράδυ στο δωμάτιό μου και άνοιξε μία μεγάλη συζήτηση μαζί μου.

    Μέτρησε τον σφυγμό μου και μου είπε: Παράξενο πράγμα. 'Όλες αυτές τις ήμέρες ο σφυγμός σας είναι σταθερός, ούτε αδύναμος, ούτε πυρετικός. δεν γνωρίζετε όμως τι σας συνέβη τότε! 'Ένα θαύμα, διαφορετικά δεν μπορώ νά το εξηγήσω!

    Είχα πια ανακτήσει τις δυνάμεις μου και καταλάβαινα ότι όλα όσα μου συνέβησαν ήταν πράγματα ασυνήθιστα. Κατανοούσα καλά ότι μόνο εγώ γνωρίζω όλα αυτά τά γεγονότα και ότι τά θαύματα για τα όποία κάνει λόγο ο γιατρός είναι μόνο οί εξωτερικές εκδηλώσεις των γεγονότων πού μου συνέβησαν στην άλλη μου ζωή και πού από πλευράς ιατρικής επιστήμης ήταν υπερφυσικά. τον ρώτησα:

- Και πότε έγιναν αυτά τά θαύματα; Πριν επανέλθω στη ζωή;
- Ναι, Πριν συνέλθετε. δεν μιλάω για τον εαυτό μου, δεν έχω και μεγάλη πείρα, πρώτη φορά στην ζωή μου συνάντησα την περίπτωση πού ένας ασθενής πέφτει σε λήθαργο. Κανείς όμως από τούς παλαιούς γιατρούς δεν με πιστεύει όταν τούς περιγράφω την κατάστασή σας.
- Και τι ακριβώς έγινε πού σας προκάλεσε τόση έκπληξη;
- Νομίζω ότι ξέρετε, - αλλά και αν ακόμα δεν ξέρετε, μπορείτε και μόνος σας νά καταλάβετε, - ότι στην περίπτωση λιποθυμίας ο οργανισμός του ανθρώπου λειτουργεί πολύ σιγά: Ο σφυγμός του είναι αδύναμος, ή αναπνοή δυσδιάκριτη, ή καρδιά σχεδόν δεν ακούγεται. Άλλά ή δική σας ή περίπτωση ήταν εξαιρετική: οί πνεύμονές σας δούλευαν σαν δύο μεγάλοι φυσητήρες, ή καρδιά χτυπούσε σαν τη σφύρα στον άκμονα. Δεν μπορώ νά το περιγράψω, έπρεπε νά το δείτε. 'Ήσαστε σαν το ηφαίστειο πού ξυπνά, εμένα με έπιασε ανατριχίλα, ήταν πολύ τρομερό αυτό το θέαμα. Μου φαινόταν πώς ακόμα λίγο και δεν θα μείνει τίποτα από το σώμα σας, κανένας ανθρώπινος οργανισμός δεν μπορεί νά το αντέξει.

    «Τότε δεν είναι καθόλου περίεργο πώς Πριν επανέλθω στη ζωή έχασα τις αισθήσεις μου», - σκέφτηκα. Πριν ακούσω αύτή τη διήγηση του γιατρού βρισκόμουν σε απορία και δεν ήξερα πώς νά εξηγήσω γιατί, την στιγμή πού αποβίωνα και ή ζωή σιγά-σιγά έσβηνε μέσα μου, δεν έχασα ούτε για ένα λεπτό τις αισθήσεις μου. και αντίθετα όταν επρόκειτο νά επανέλθω στη ζωή μου ήλθε ή λιποθυμία. Τώρα όμως το κατάλαβα: και την στιγμή του θανάτου μου αισθανόμουν σφίξη από την όποία όμως απαλλάχτηκα, όταν απαλλάχτηκα από το σώμα, πού την προκαλούσε' ή ψυχή μόνη της χωρίς το σώμα δεν είναι δυνατόν νά λιποθυμά. Ενώ αντίθετα όταν επρόκειτο νά επανέλθω στη ζωή έπρεπε ξανά νά λάβω αυτό το σώμα μου το όποίο υπόκειται στα φυσικά πάθη και λιποθυμά.

ΚΕ'

    "Εν τω μεταξύ ο γιατρός συνέχιζε:

   Και αυτό, προσέξτε, μετά από τριάντα και….ώρες λήθαργου! Την δύναμη με την όποία λειτουργούσε ο οργανισμός σας μπορείτε νά την καταλάβετε από το γεγονός ότι, Πριν επανέλθετε στη ζωή, Όλα τά μέλη του σώματός σας ήταν παγωμένα και μετά από ένα τέταρτο η είκοσι λεπτά αυτά έγιναν ευκίνητα και μετά από άλλη μία (δρα ζεστάθηκαν και τά άκρα σας. αυτό είναι θαύμα! 'Όταν το λέω στους άλλους δεν θέλουν νά με πιστέψουν.

     Ξέρετε, γιατρέ μου, γιατί έγινε αυτό το θαύμα; - τον ρώτησα.

    Γιατί; Εσείς οί γιατροί όταν λέτε λήθαργο εννοείτε κάτι πού μοιάζει με λιποθυμία;

    Ναι, αλλά σε ύψιστο βαθμό...Τότε στην περίπτωσή μου δεν μπορούμε να μιλάμε για λήθαργο. Και τι ήταν αυτό, αν όχι ο λήθαργος;

    Πραγματικά πέθανα και αναστήθηκα. "Αν επρόκειτο για την εξασθένιση της ζωτικής δύναμης του οργανισμού τότε δεν θα υπήρχε τέτοια «έκρηξη» κατά την στιγμή πού επανήλθα στη ζωή. επειδή, όμως, το σώμα μου έπρεπε εκτάκτως νά προετοιμαστεί για την υποδοχή της ψυχής, γι' αυτό και όλα τά μέλη του λειτουργούσαν «έκτός προγράμματος».

    Στην αρχή ο γιατρός με άκουγε με προσοχή αλλά γρήγορα στο πρόσωπό του παρουσιάστηκε αδιαφορία.
- Αστειεύεστε τώρα. Βέβαια για μας τούς γιατρούς αυτή ή περίπτωση έχει μεγάλο ενδιαφέρον.
- Αλήθεια σας λέω, δεν αστειεύομαι. Πιστεύω αναμφίβολα σ' όλα αυτά πού σας λέω και θα ήθελα νά πιστέψετε και εσείς. Πιστέψτε τουλάχιστον για νά μπορέσετε νά ερευνήσετε σοβαρά αυτό το εξαιρετικό φαινόμενο. Μου λέτε ότι δεν έβλεπα τίποτα, θέλετε όμως νά σας περιγράψω το νεκροστάσιο το όποιο ζωντανός ποτέ δεν είχα επισκεφτεί; Θέλετε νά σας πω που στεκόταν ο καθένας από σας την στιγμή πού εγώ αποβίωνα και τι κάνατε μετά το θάνατό μου;

    'Ο γιατρός ενδιαφέρθηκε πάρα πολύ νά μάθει γι' αυτά πού του είπα. 'Όταν του τά διηγήθηκα όλα και του θύμισα όλο το περιστατικό αυτός μπόρεσε μόνο νά πει:
- Πολύ παράξενο πράγμα. 'Ίσως είστε αλαφροΐσκιωτος...
- Γιατρέ μου, τά δύο αυτά πράγματα δεν ταιριάζουν μεταξύ τους: νά είμαι παγωμένος σαν ένα κατεψυγμένο ψάρι και ταυτόχρονα αλαφροΐσκιωτος! Την μεγαλύτερη όμως έκπληξη του προξένησε ή διήγησή μου για την κατάσταση στην όποία βρισκόμουν τις πρώτες στιγμές μετά τον αποχωρισμό της ψυχής από το σώμα. 'Ότι έβλεπα πώς φρόντιζαν το αναίσθητο σώμα μου το όποιο ήταν, για μένα, σαν ένα άχρηστο ρούχο. 'Ότι προσπάθησα νά αγγίξω ή να σπρώξω κάποιον για νά τραβήξω την προσοχή του. 'Ότι ο αέρας, πού ξαφνικά έγινε πολύ πυκνός για με να, δεν με άφηνε νά έχω επαφή με τά πράγματα γύρω μου.
'Όλα αυτά τά άκουγε ο γιατρός με ανοιχτό στόμα κοιτάζοντάς με, με έκπληξη. Μόλις τελείωσα με αποχαιρέτησε και έφυγε. Πιθανώς πήγε νά μοιραστεί με τούς άλλους αυτά πού έμαθε.

ΚΣΤ

    Νομίζω ότι το είπε και στον αρχίατρο διότι εκείνος, όταν με επισκέφτηκε την επόμενη ήμέρα για νά με εξετάσει, μου είπε το έξης:

- Βλέπατε παραισθήσεις κατά την ληθαργία σας. Προσπαθήστε νά τις ξεχάσετε, αλλιώς...
- 'Αλλιώς θα τρελαθώ; - του είπα. Όχι, αυτό ίσως θα ήταν υπερβολικό. "Όμως
μπορεί νά σας προκαλέσουν μανία.

    Πέστε μου, γιατρέ, μπορεί νά έχει κανείς παραισθήσεις, όταν βρίσκεται σε λήθαργο; Γιατί το ρωτάτε; το ξέρετε καλύτερα από μένα. Μόνο ή δική μου περίπτωση δεν μπορεί νά με πείσει. θα ήθελα νά ξέρω τι λέει ή ιατρική γι' αυτό το θέμα.

    Δεν μπορούμε όμως νά μην προσέξουμε και την δική σας περίπτωση. Αυτό είναι γεγονός!
- Δεν μπορούμε και σε όλες τις περιπτώσεις νά λέμε ότι πρόκειται για λήθαργο διότι μ' αυτό τον τρόπο κλείνουμε τις πόρτες για την ερευνά, πράγμα πού πολλές φορές οδηγεί σε λάθος διάγνωση.
- Στην δική σας περίπτωση αυτό δεν ισχύει. Είχατε λήθαργο - εδώ δεν χωράει αμφιβολία. Συνεπώς οί παραισθήσεις πού εσείς βλέπατε συμβαίνουν σε τέτοιες περιπτώσεις.
- Γιατρέ μου, στην περίπτωση της πνευμονίας υπάρχουν προϋποθέσεις για λήθαργο;
- Η ιατρική δεν μας λέει ποιες ακριβώς προϋποθέσεις χρειάζονται. Ό άνθρωπος μπορεί νά πέσει σε λήθαργο σε οποιαδήποτε ασθένεια. Ακόμα υπήρχαν περιπτώσεις όπου οί άνθρωποι έπεφταν σε λήθαργο χωρίς νά προηγηθεί κάποια ασθένεια.
- Μπορεί όμως το οίδημα νά γιατρευτεί μόνο του κατά τον λήθαργο, όταν ή καρδιά δεν λειτουργεί και συνεπώς τίποτα δεν εμποδίζει το οίδημα νά μεγαλώνει;
- Αφού με σας έγινε αυτό σημαίνει ότι μπορεί. Άλλά πιστέψτε με, το οίδημά σας γιατρεύτηκε όταν ήδη είχατε βγει από το λήθαργο.
- Μέσα σε λίγα λεπτά; Όχι και σε λίγα λεπτά... Άλλά μπορεί και μέσα σε λίγα λεπτά. 'Έτσι όπως δούλευαν τότε ή καρδιά και οί πνεύμονές σας, μ' αυτή τη δύναμη θα μπορούσαν νά σπάσουν και τον πάγο στο Βόλγα και όχι μόνο νά διαλύσουν σύντομα οποιοδήποτε οίδημα. Μπορούν, όπως βλέπετε.
- Συνεπώς, ή δική μου περίπτωση δεν έχει τίποτα περίεργο και είναι ένα συνηθισμένο πράγμα;
'Όχι, γιατί αυτό τουλάχιστον... είναι πολύ σπάνιο φαινόμενο.
- Σπάνιο; Μήπως καλύτερα νά πούμε ότι αυτό πού μου συνέβη εμένα με έναν φυσικό τρόπο είναι αδύνατον νά γίνει;

    Γιατί αδύνατον, Αφού αυτό έγινε με σας; Συνεπώς, το οίδημα και μόνο του μπορεί νά περάσει στην περίπτωση και όταν ακόμα ο οργανισμός δέ λειτουργεί. Ή καρδιά και οί πνεύμονες, πού στην λειτουργία τους εμποδίζονται από το οίδημα, Μπορούν, αν θα θελήσουν, νά δουλεύουν μια χαρά! Τότε δεν υπήρχε λόγος νά πεθάνω από το οίδημα! και πέστε μου, γιατρέ, πώς μπορεί ο άνθρωπος νά ξυπνήσει από το λήθαργο πού του το προκάλεσε ή πνευμονία; Πώς μπορεί, δηλαδή, ταυτόχρονα νά σωθεί από τούς δύο αυτούς κινδύνους;
Στο πρόσωπο του γιατρού παρουσιάστηκε ένα ειρωνικό χαμόγελο. - Βλέπετε; Σας είχα προειδοποιήσει για την μανία, - είπε -. Θέλετε νά πείτε Ότι στην περίπτωσή σας δεν πρόκειται για λήθαργο και μου κάνετε τις ερωτήσεις με σκοπό...

    «με σκοπό, σκέφτηκα, νά καταλάβω ποιος από μας πάσχει από μανία: εγώ, πού θέλω επιστημονικά νά εξετάσω την κατάσταση στην όποία βρέθηκα η εσύ, πού θέλεις νά την βλέπεις όπως την βλέπει Τι «επιστήμη» σου και την χαρακτηρίζεις όπως την χαρακτηρίζει αυτή παρά τις φανερές ενδείξεις πού μαρτυρούν το αντίθετο»;
Φωναχτά όμως του είπα το έξής:

    Σας κάνω τις ερωτήσεις με σκοπό νά σας δείξω Ότι δεν μπορώ νά λέω πώς ήλθε ο χειμώνας, όταν βλέπω την άνοιξη, όταν γύρω μου ανθίζουν τά δέντρα νά πέφτει το χιόνι μόνο επειδή Τι επιστήμη λέει πώς ο χειμώνας συνεπάγετάι χιόνι. Θυμάμαι καλά πώς μια φορά το χιόνι έπεσε στις δώδεκα Μαΐου όταν τά δέντρα στον κήπο του πατέρα μου έβγαλαν άνθη.

    Φαίνεται πώς αυτή η απάντησή μου έδωσε στον γιατρό νά καταλάβει Ότι ήδη είχε αργήσει και εγώ ήδη είχα πέσει σε «μανία». δεν μου είπε τίποτα και εγώ με την σειρά μου δεν τον ρώτησα άλλο.

ΚΖ'

    Περιέγραψα εδώ την συζήτηση με τον αρχίατρο για νά μην με κατηγορήσει ο αναγνώστης για επιπολαιότητα. Νά μην λέει, δηλαδή, ότι εγώ δεν προσπάθησα αμέσως νά εξετάσω επιστημονικά το γεγονός πού μου συνέβη, πολύ περισσότερο πού αυτό συνέβη σε τόσο ευνοϊκές συνθήκες. Εννοώ την παρουσία των δύο γιατρών και όλου σχεδόν του προσωπικού του νοσοκομείου, οι οποίοι Ήταν μάρτυρες του γεγονότος αυτου! Μπορεί ο αναγνώστης ακόμα και μόνος του νά καταλάβει ποιο αποτέλεσμα θα έφερνε αυτή Τι «επιστημονική μου έρευνα». τι άραγε θα μπορούσα νά μάθω από τέτοιους επιστήμονες; Υπήρχαν πολλά πράγματα πού ήθελα νά καταλάβω. 'Ήθελα νά μάθω λεπτομερέστερα και νά καταλάβω πώς εξελισσόταν Τι ασθένειά μου. 'Ήθελα νά μάθω αν υπήρχε έστω και ελάχιστη πιθανότητα να εξαφανιστεί το οίδημα τότε πού τι καρδιά μου δεν ενεργούσε, Τι κυκλοφορία του αίματος σταμάτησε και το σώμα μου ήταν παγωμένο. δεν πίστευα στο παραμύθι ότι το οίδημα εξαφανίστηκε μέσα σε λίγα λεπτά, όταν ξαναζωντάνεψα, διότι πώς Μπορεί σ' αυτή την περίπτωση νά εξηγηθεί ότι τι καρδιά και οι πνεύμονές μου, πού στην λειτουργία τους εμποδιζόταν από το οίδημα, ενεργούσαν με τέτοια δύναμη;
δεν ενοχλούσα πια τούς γιατρούς με τις ερωτήσεις μου διότι έτσι και αλλιώς δεν πίστευα Ότι οι απαντήσεις πού θα μου έδιναν θα ήταν αληθινές και αμερόληπτες.

    Προσπάθησα και αργότερα νά προχωρήσω την ερευνά μου αλλά το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν ίδιο. Παντού συναντούσα την αδιαφορία για ελεύθερη έρευνα, τη δουλική νοοτροπία και τον μικρόψυχο φόβο νά βγουν οι άνθρωποι από τον περιορισμό πού τούς βάζει ή επιστήμη.

    'Η επιστήμη... Απογοητεύτηκα πολύ από την επιστήμη! 'Όταν ρωτούσα τούς επιστήμονες αν υπάρχει πιθανότητα ο άνθρωπος ο όποίος έπεσε σε λήθαργο, πού ήταν αποτέλεσμα της πνευμονίας και του οιδήματος των πνευμόνων, νά συνέλθει, μου απαντούσαν αρνητικά. την ίδια αρνητική απάντηση έπαιρνα και όταν ρωτούσα αν είναι δυνατόν Ένας άνθρωπος νά γίνει καλά ενώ βρίσκεται σε λήθαργο η αν είναι δυνατόν νά συμβεί λήθαργος στην περίπτωση πού όλοι οι γιατροί συμφωνούν ότι κανονικά το αποτέλεσμα της ασθένειάς μου έπρεπε νά ήταν θάνατος; Και αν προχωρούσα παραπέρα και έκανα και άλλες ερωτήσεις οι απαντήσεις γίνονταν όλο και λιγότερο σίγουρες. και αν έλεγα ότι όλα αυτά συνέβησαν με μένα τον ίδιο, αμέσως «οι επιστήμονες»μου έλεγαν: «αν αυτό συνέβη με σας, τότε...» κλπ. και ούτε ίχνος οποιασδήποτε απορίας και έκπληξης, πράγμα πού δείχνει ότι ο άνθρωπος δεν πιστεύει καθόλου σ' αυτά πού έλεγε Πριν ένα τέταρτο...
Τελικά άρχισα μόνος μου νά μαζεύω πληροφορίες σχετικά με το θέμα αυτό. το έκανα επειδή:

    1. Του ζητούσα νά μάθω τι είναι λήθαργος. Είναι ένας βαθύς ύπνος, είναι λιποθυμία, μία κατάσταση, δηλαδή, στην όποία ή ζωή σβήνει στον άνθρωπο άλλά δεν τον αφήνει τελείως. Μήπως ή αντίληψη πού έχει ή επιστήμη είναι λανθασμένη και σε κάθε άνθρωπο πού πέφτει σε λήθαργο συμβαίνει αυτό πού συνέβη με μένα;

    2. Επειδή ήξερα ότι μερικοί δεν θα με πιστέψουν (ή δυσπιστία τους όμως είναι εντελώς παράλογη και αβάσιμη διότι δεν μπορούμε επιστημονικά νά αποδείξουμε ότι είναι αδύνατον νά συμβεί κάτι τέτοιο), γι' αυτό προσπάθησα νά βρω αποδείξεις σε διάφορες μελέτες πάνω σ' αυτό το θέμα.

ΚΗ'

    Ποια λοιπόν αποτελέσματα έφερε ή ερευνά μου; τι ήταν αυτό πού μου συνέβη; αυτό ακριβώς πού είχα γράψει παραπάνω, ότι, δηλαδή, ή ψυχή μου άφησε για κάποιο χρονικό διάστημα το σώμα και μετά, κατόπιν του προστάγματος του Θεού, γύρισε πίσω. Την απάντηση αύτή ο καθένας μπορεί νά την δει διαφορετικά: Κάποιος μπορεί νά το θεωρήσει απίθανο, κάποιος άλλος όμως μπορεί νά πει ότι αυτό είναι φυσικό. αυτό εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία και την κοσμοθεωρία του καθενός. Γι' αυτόν πού δεν αποδέχεται την ύπαρξη της ψυχής είναι ανόητη Ακόμα και ή σκέψη για κάτι τέτοιο. Ποια ψυχή μπορεί νά αποχωριστεί από το σώμα, Αφού ή ψυχή δεν υπάρχει; Θέλω όμως οι τέτοιοι «χασάπηδες» νά προσέξουν το έξης: Υπάρχει στον άνθρωπο κάτι πού μπορεί νά βλέπει, νά ακούει, νά ζει, δηλαδή και νά ενεργεί ακόμα και τότε πού το σώμα του βρίσκεται ξαπλωμένο άψυχο και αναίσθητο πάνω σ' ένα τραπέζι. Για εκείνους πού πιστεύουν ότι ο άνθρωπος δεν αποτελείται μόνο από τά υλικά στοιχεία άλλά υπάρχει σ' αυτόν εκτός από αυτά και κάποια δύναμη πού λειτουργεί ανεξάρτητα, γι' αυτούς το γεγονός πού περιέγραψα δεν θα φανεί παράξενο. Νά πιστεύουμε στην ύπαρξη της ψυχής είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ λογικό. Πραγματικά, αν ή δύναμη πού ζωντανεύει και εμψυχώνει το σώμα μας ειναι προϊόν της λειτουργίας του ίδιου του σώματός μας, τότε ο θάνατος δεν έχει νόημα. για ποιο λόγο άραγε νά υπάρχει το γήρας και ο θάνατος αν όλα τά απαραίτητα στοιχεία για νά ανανεώνεται ο οργανισμός μας μπορεί νά τά παίρνει αδιάκοπα;

    Διηγήθηκα το περιστατικό μου σε πολλούς ιερείς αλλά ακόμα και σε ιεράρχες. Μεταξύ τους υπήρχαν και πολύ μορφωμένοι άνθρωποι. 'Όλοι τους ομόφωνα μου απάντησαν ότι το γεγονός πού μου συνέβη δεν είναι καθόλου απίθανο. Πολλές τέτοιες περιπτώσεις περιγράφονται και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη, ακόμα και στους βίους των άγίων. .0 Πάνσοφος Θεός επιτρέπει για αγαθούς σκοπούς τέτοιους άρπαγμούς της ψυχής και δίνει στους ανθρώπους τη δυνατότητα νά βλέπουν σύμφωνα με το μέτρο των ικανοτήτων τους τον άλλο κόσμο, τον κόσμο όπου ο καθένας μας θα πάει έτσι και αλλιώς. Νά πω και κάτι άλλο, κατά τη γνώμη μου, σε κάποιες περιπτώσεις ο σκοπός τέτοιων αποκαλύψεων γίνεται φανερός αμέσως. .Υπάρχουν όμως περιπτώσεις πού αυτός μένει κρυμμένος και μπορεί ή αποκάλυψη νά φαίνεται αναιτιολόγητη και μόνο μετά από πολύ καιρό γίνεται κατανοητός ο σκοπός της.

    Στα βιβλία πού διάβασα πάνω σ' αυτό το θέμα βρήκα ένα περιστατικό πού ένας τέτοιος άρπαγμός της ψυχής στον άλλο κόσμο είχε καθοριστική σημασία μόνο για τον δισέγγονο της γυναίκας στην όποία αυτός συνέβη. .0 άνθρωπος εκείνος ήθελε να αυτοκτονήσει και τίποτε δεν μπόρεσε νά τον σταματήσει. 'Όταν έμαθε όμως αυτό πού είχε συμβεί στην προγιαγιά του άλλαξε την γνώμη. Προφανώς υπήρχε ανάγκη τέτοιας εμπειρικής γνώσης του άλλου κόσμου, αλλά κανείς στην οικογένεια αύτή, εκτός από την προγιαγιά του νεαρού πού σώθηκε διά αυτής της γνώσεως από την αυτοκτονία, δεν είχε την ικανότητα νά την δεχθεί. Γι' αυτό τόσος μεγάλος ήταν ο χρόνος πού μεσολάβησε ανάμεσα στην αποκάλυψη και την στιγμή πού έγινε φανερός ο σκοπός της.
Αύτή είναι ή θρησκευτική πλευρά της υποθέσεως. "Ας περάσουμε τώρα νά δούμε το θέμα από την άλλη πλευρά. εδώ ανακάλυψα πολλά σημεία πού επιβεβαίωσαν την πίστη μου και τίποτε δεν θα μπορούσε νά την αναιρέσει.

ΚΘ'

    Πρώτ' απ' όλα πρέπει νά πω ότι από τά βιβλία πού διάβασα έμαθα ότι στον λήθαργο είναι αδύνατο νά έχει κανείς οφθαλμαπάτες.

    Ο άνθρωπος όταν πέφτει σε λήθαργο συνήθως δεν ακούει και δεν αισθάνεται τίποτα ή αν ακούει , ακούει αυτά πού πραγματικά γίνονται γύρω του. Και είναι λάθος νά ονομάζουμε αύτή την κατάσταση λήθαργο. Αύτή ή κατάσταση πιο πολύ μοιάζει με την παράλυση η με τη νάρκη. Ή παράλυση αύτή μπορεί νά έχει διάφορες βαθμίδες και σε περίπτωση, όταν είναι δυνατή, παραλύει όλος ο οργανισμός. Τότε δεν μπορεί νά γίνεται λόγος για όνειρα και οφθαλμαπάτες διότι μαζί με όλα τά άλλα όργανα παραλύει και ο εγκέφαλος. Αν ή νάρκη αύτή δεν είναι πολύ βαθιά τότε ο ασθενής έχει καθαρές τις αισθήσεις του και αισθάνεται και τά καταλαβαίνει όλα. το μυαλό του δουλεύει κανονικά όπως και το μυαλό ενός υγιούς άνθρώπου. Συνεπώς, αν παθαίνει κανείς αυτό, δεν σκοτίζεται ή διάνοιά του όπως στην περίπτωση του ύπνου η της λιποθυμίας.

    Καλή απόδειξη ότι αυτά πού ζει ένας άνθρωπος στην κατάσταση πού βρέθηκα εγώ είναι αληθινά και δεν είναι παραίσθηση και οφθαλμαπάτη είναι ή πεποίθησή του, ότι, αυτά πού του είχαν συμβεί, ήταν πραγματικότητα και ή έντονη απήχηση πού αυτά προκαλούν. 'Όμως αύτή ή απόδειξη μπορεί νά θεωρηθεί σοβαρή μόνο από τούς ανθρώπους με υγιή διάνοια και όχι από τούς «επιστήμονες». Νομίζω ότι ο καθένας μας έχει την εμπειρία κάποιου Ονείρου, κάποιας παραίσθησης η κάποιας οφθαλμαπάτης και ξέρει πόσο καιρό μένουν αυτά στην μνήμη. Συνήθως διαλύονται αμέσως μετά το ξύπνημα, όταν πρόκειται για όνειρο, η μετά την παρέλευση της κρίσιμης στιγμής στην άσθένεια, όταν πρόκειται για παραίσθηση και οφθαλμαπάτη. Μόλις ξαναβρίσκει ο άνθρωπος τις αισθήσεις του αμέσως ελευθερώνεται από την επίδρασή τους και καταλαβαίνει ότι αυτά πού έβλεπε ήταν οφθαλμαπάτες. Γνώριζα έναν άνθρωπο, ο όποίος, Αφού πέρασε ή κρίσιμη στιγμή και αυτός συνήλθε, έλεγε στους άλλους με χαμόγελο για τις φρικτές οφθαλμαπάτες πού είχε δει "Αν και ήταν Ακόμα αδύνατος έβλεπε την κατάσταση από την όποία μόλις βγήκε με τά μάτια ενός υγιή άνθρώπου και οί οφθαλμαπάτες πού είχε δει δεν του προκαλούσαν φόβο. 'Άλλο πράγμα είναι ή κατάσταση στην όποία βρέθηκα εγώ. Ποτέ μετά δεν είχα αμφιβολίες ότι όλα αυτά πού είδα και έζησα από τότε πού ή ψυχή μου άφησε το σώμα και μέχρι την στιγμή πού ξαναζωντάνεψα μέσα στο νεκροτομείο ήταν αληθινά και πραγματικά όπως ή σημερινή μου ζωή. Διάφοροι άνθρωποι με πολλούς τρόπους προσπαθούσαν νά με πείσουν νά μην πιστεύω σ' αυτά.

    Κάποιες φορές οι προσπάθειές τους αυτές μου φαίνονταν πολύ γελοίες. Είναι δυνατόν νά πείσουμε έναν άνθρωπο να μην πιστεύει σ αυτά που στη μνήμη του ειναι το ζωντανά σαν νά τά έζησε χθες; Προσπαθήστε νά τον πείσετε ότι χθες όλη την ήμέρα κοιμόταν και έβλεπε όνειρα ενώ αυτός είναι σίγουρος ότι χθες όπως και πάντα έπινε το τσάι του, έτρωγε, πήγε στη δουλειά και είδε τούς γνωστούς του. Εγώ στην περίπτωση αύτή δεν αποτελώ κάποια εξαίρεση. Διαβάστε τις διηγήσεις για τά παρόμοια περιστατικά και θα δείτε ότι τέτοιες αποκαλύψεις του άλλου κόσμου σε κάποιες περιπτώσεις αφορούσαν μόνο έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Τότε του απαγορευόταν νά διηγείται το περιστατικό σε οποιονδήποτε άλλον. Ό άνθρωπος όσο επιπόλαιος και πολυλογάς και νά ήταν τηρούσε αυστηρά αυτήν την εντολή και δεν έλεγε το μυστικό του ούτε στους συγγενείς του. Δεν τούς αποκάλυπτε αυτό πού εμπιστεύτηκε μόνο σ' εκείνον ακόμα και αν περνούσαν δέκα και παραπάνω χρόνια. Άπ' αυτό γίνεται φανερό πόσο ιερή και απαραβίαστη ήταν γι' αυτόν αύτή ή εντολή και συνεπώς το γεγονός πού του συνέβη ήταν πραγματικό και δεν ήταν καρπός της νοσηρής φαντασίας του. Είναι γεγονός ότι μετά από τέτοιες αποκαλύψεις ακόμα και οί άθεοι γίνονταν πιστοί και έμεναν πιστοί όλη την υπόλοιπη ζωή τους.

    Τι παράδοξο πράγμα είναι αυτό! Πώς μπορεί ένας υγιής άνθρωπος, όπως εγώ, Όλη την ζωή του νά βρίσκεται ύπό την επίδραση ενός φρικτού ονείρου η μίας ψευδαισθησίας; Και κάτι παραπάνω: Πώς μπόρεσε αύτή ή ψευδαισθησία νά αλλάξει την ζωή και την σκέψη του, όταν ακόμα και τά πιο φρικτά γεγονότα πολλές φορές είναι αδύνατον νά προκαλέσουν τέτοια μεταστροφή;

    Προφανώς αύτή ή μεταστροφή δεν οφείλεται σε λήθαργο η σε ψευδαισθησία αλλά σ' ένα πραγματικό γεγονός. "Αν θα λάβουμε ύπ' όψη και την κοινή σε όλους τούς ανθρώπους τάση νά ξεχνάνε οτιδήποτε: οποιαδήποτε δυσάρεστα γεγονότα, απώλειες συγγενών κλπ. απ' όπου και το ρητό: «ο χρόνος θεραπεύει τά πάντα». Τότε το ότι το περιστατικό αυτό διατηρήθηκε ζωντανό στη μνήμη μου δεν αποτελεί απόδειξη ότι πέρασα εκείνη τη διαχωριστική γραμμή πού χωρίζει τον κόσμο αυτό από τον άλλο, πέρα από την όποία δεν υπάρχει ο χρόνος και ή λήθη και ή όποία στην γλώσσα μας λέγεται θάνατος;

Λ'

    Όλα αυτά πού μου συνέβησαν ήταν πράγματα ασυνήθιστα και δεν ξέρω αν χρειάζεται νά το επαναλάβω. που εξαφανίστηκε το οίδημα, πού ήταν τόσο μεγάλο, ώστε προκάλεσε την πτώση της θερμοκρασίας, γέμισε τούς πνεύμονές μου και δεν με επέτρεπε νά αποπτύσω τά υγρά πού μαζεύτηκαν στο στήθος μου; Πώς μπόρεσε αυτό νά διαλυθεί, τότε, πού το αίμα μου ήταν παγωμένο; Γιατί 01. πνεύμονες και ή καρδιά μου αμέσως μετά την αναβίωσή μου άρχισαν νά λειτουργούν με τέτοια δύναμη, αν το οίδημα, τότε, ακόμα δεν είχε εξαφανιστεί; Είναι πολύ δύσκολο για μένα νά πιστέψω Ότι μπόρεσα με τέτοιες προϋποθέσεις νά επανέλθω στη ζωή με έναν φυσικό τρόπο. Είναι πολύ σπάνιες οί περιπτώσεις πού ο ασθενής γλιτώνει από μία τέτοια ασθένεια ακόμα και αν βρίσκεται σε πιο ευνοϊκές συνθήκες από Ότι εγώ. και οί δικές μου «ευνοϊκές συνθήκες» ποίες ήταν; Οί γιατροί με άφησαν, το σώμα μου το έπλυναν και το έβαλαν πάνω σ' ένα τραπέζι στο νεκροτομείο πού δεν υπήρχε θέρμανση. και κάτι άλλο ακόμα. αυτά πού έβλεπα και άκουγα δεν ήταν προϊόν της δικής μου φαντασίας.

     'Όλα αυτά συνέβαιναν στην πραγματικότητα. Κατανοούσα πολύ καλά όλα πού γίνονταν γύρω μου. 'Επομένως όλα αυτά δεν ήταν παραισθήσεις και το μυαλό μου λειτουργούσε κανονικά. και παρ' όλα αυτά αισθανόμουν τον εαυτό μου διαχωρισμένο: έβλεπα το άψυχο σώμα μου ξαπλωμένο πάνω στο κρεβάτι και ταυτόχρονα έβλεπα τον άλλο εαυτό μου. Καταλάβαινα ότι βρίσκομαι σε μία κατάσταση διαφορετική και Κατανοούσα όλες τις ιδιαιτερότητες του καινούριου αυτου τρόπου υπάρξείς μου. Ξαφνικά παύω νά βλέπω αυτά πού γίνονταν μετά στο δωμάτιό μου. Γιατί; επειδή χάνω εντελώς τις αισθήσεις μου; 'Όχι, εξακολουθώ νά βλέπω και νά καταλαβαίνω όλα πού γίνονται γύρω μου. και δεν βλέπω αυτά πού γίνονται στο δωμάτιό μου, επειδή δεν είμαι εκεί. Όταν θα επιστρέψω θα βλέπω και θα ακούω πάλι, όχι όμως μέσα στο δωμάτιο, αλλά στο νεκροτομείο, στο όποιο ποτέ πριν δεν είχα βρεθεί.

    "Αν δεν υπάρχει ψυχή, τότε, ποιος ήταν αυτός πού τά έβλεπε και τά άκουγε; πως μπόρεσε ή ψυχή μόνη της νά χωριστεί από το σώμα, αν, στην περίπτωσή μου, δεν συνέβη αυτό πού στην γλώσσα μας λέγεται θάνατος; και για ποιο λόγο εγώ θα τά έλεγα όλα αυτά σήμερα στην εποχή μας, στον αιώνα της απιστίας και άρνησης, αν αυτά δεν ήταν για μένα μία πραγματικότητα; επειδή πιστεύω και γνωρίζω ότι ή διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας περί θανάτου είναι αληθινή αισθάνομαι την ανάγκη νά κάνω αυτή την εξομολόγηση. Είναι εξομολόγηση ενός ανθρώπου πού δεν πίστευε στην μετά θάνατον ζωή και με έναν τρόπο θαυματουργικό θεραπεύτηκε από αυτή την παράλογη και τρομερή ασθένεια πού έχει τόσο μεγάλη διάδοση στις μέρες μας.
Είπε ο Κύριος με το στόμα του δικαίου Αβραάμ στην παραβολή για τον Πλούσιο και τον φτωχό Λάζαρο: «ει Μωϋσέως και των προφητών ούκ άκούουσιν, ουδέ εάν τις εκ νεκρών ανέστη πεισθήσονται»(ΛΚ. 16, 31). Όσοι αναγνώστες διάβασαν με προσοχή αυτή την διήγηση θα καταλάβουν ότι τά λόγια αυτά του Κυρίου είναι αψευδή και Ισχύουν και για μας σήμερα. οι άνθρωποι πού δεν ακούνε και δεν τηρούν τις ζωοποιές εντολές του Κυρίου μας, πού οι προφήτες και οί απόστολοι έγραψαν στα ιερά βιβλία, γίνονται ανίκανοι νά πιστεύουν σ' αυτά πού λέει ένας άνθρωπος πού πραγματικά αναστήθηκε εκ νεκρών... Τέτοια είναι ή καρδιά του ανθρώπου πού είναι σκοτισμένη από την αμαρτία: ο άνθρωπος ενώ έχει τά αυτιά, δεν ακούει!

 

 

 

   

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

************************************************************************

 

ΠΩΣ ΕΙΔΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ Ο ΟΣΙΟΜΑΡΤΗΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΝΕΟΣ

 

O ANAΞΙΟΣ  ... IEΡΕΑΣ  

 

ΑΣ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΟΣΟΙ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΑΞΙΟΝ ...    

 

Κάποτε, ό όσιος Ιάκωβος επήγε στίς ρυές Αγίου "Όρους μαζί με τον μοθητή Μαρκιανό, για να δεΐ τους γνωστούς του καθώς ήλθε ή ώρα της λειτουργίας έμπι εϊς την εκκλησία. Σταθείς δε κάπου, δβλι προσεκτικά —με το διορατικό χάρισμα τ είχε— προς τα βημόθυρα καί έθαύμαζε, ί ό μαθητής του τον παρακολουθούσε πού ρικές  φορές  υπομειδιοϋσε  καΐ κάτι τραύλιζε.

"Οταν έτελείωσε ή θεία Λειτουργία, ό θητής του με πολύ σεβασμό τον ερώτησε του εΐπει, τί έβλεπε εις την εκκλησία. Ό γιος δμως, κατ' αρχήν, ήταν έπιφυλακτικ αλλά, μετά από πολλές παρακλήσεις, έδ σε να του διηγηθεί τα εξής:

«Καθώς, λέγει, δρχισε ό ίερέας, τέκνο μ Μαρκιανέ, να φορέσει την Ιερατική στο για να λειτουργήσει, ήλθε μπροστά του φως των Αγγέλων, δπως την αυγή» πρίν  ανατείλει ό ήλιος. "Αμα δε άρχισε να προ­σκομίζει, επήγαν οί "Αγγελοι εις τους χο­ρούς της εκκλησίας καί έστεκαν, ένα προς έ'να τάγμα, εϊς τα τέσσερα μέρη της εκκλη­σίας. Καί αφού έτελείωσε την προσκομιδή ό ιερέας καί έβαλε τα άγια καλύμματα, πολύ φως περισκέπασε τα θεία δώρα, διότι τα αί-σθητά καλύμματα φανερώνουν το νοητό φως, το όποιο σκεπάζει τα άγια. "Αμα δε ήλ­θε ό καιρός της μεγάλης Εισόδου καί βγήκε ό Ιερέας με τα άγια, άρχισε το φως μπροστά καί έσκέπασε το λαό. "Οταν όμως, ό Ιερέας έγύρισε εις το "Αγιο Βήμα καί έβαλε τα ά­για εις την Αγία Τράπεζα, το φως εκείνο την περικύκλωσε, ως τον γϋρον της σελήνης. Είς δε τη μέση εκείνου του γύρου, εύρίσκετο ό Ιερέας καί τα άγια δώρα καί έξω άπα τον κύ­κλο οι άγιοι "Αγγελοι με πολλή ευλάβεια καί δεν τολμοϋσαν να πλησιάσουν καβάλου. Καί ενώ έλεγε αυτά ό "Αγιος, θυμήθηκε ό Μαρ-κιανύς τύ του ΆποστΟλου Παύλου: «Προς τα όποΐα "Αγγελοι έπιθυμοΰσι παρακύψαι».

Ό δε Ιερέας έφαΐνετο νοητά όλος δεμέ­νος καί μαύρος στην εμφάνιση, με σχοινιά των αμαρτιών του σφιγμένος. Επειδή ανά­ξια υπηρετούσε τα θεϊα ό άθλιος, εξερχόταν

δυσωδία απ* αυτόν, ώστε οί "Αγγελοι έγύρι ζαν τα πρόσωπα τους προς άλλη κατεύθυν ση». Καί πάλι ό μαθητής του τον ερώτησε «Παρακαλώ σε πάτερ μου, είπε μου· ό καθα ρός Ιερέας, όταν λειτουργεί πώς φαίνεται «Καί ό Οσιος του εΐττε: «Από τον καθαρό Ιέ ρέα δεν φεύγει το φως, καθώς σου προεΐ πα, αλλά γίνεται ένα με αυτόν. Και γίνετα ό Ιερέας όλος φως, ομοίως καί ή στολή του από δε το στόμα του λαμπάδα φωτός έξέρ χεται, όταν λέγει το Ευαγγέλιο καί τίς ευχές Όμοίως καί Οταν σηκώσει τα χέρια του, λαμ πόδες εξέρχονται από τα δάκτυλα του. Κα αυτά γίνονται είς τους άξιους, ώ τέκνο μου εις δε τους αναξίους, ο,τι άκουσες προηγου μένως». "Υστερα δε είδε άλλο θαυμαστότε ρο, όταν δηλ. έτελείωσαν τα άγια καί τ( ευλόγησε αυτά σταυροειδώς». Είδα, λέγει τον Κύριον εν τω δίσκφ (εις τον δίσκον) κα θήμενον εν φωτί· καί ήτο εκείνο το φως μι πολλούς Οφθαλμούς- καί καθώς έμέλισε^ Αΰτύν εις τέσσερα μέρη, έκένωσε το αίμα είι τΟ ποτήριον καί μετέλαβεν άπ' αύτοϋ' καί ο ταν έτελείωσεν ή Λειτουργία, πάλιν είδε τ< βρέφος άκέραιον όμοϋ (μαζί) με τους Άγγέ λους άναβαϊνον εις τάν οΟρανύν». Και αυτά περί της θεωρίας. Τότε ό μαθη­τής του ερώτησε: «Δια ποίαν αίτια ν δεν α­ποστρέφεται ή χάρις τους αναξίους ϊερεϊς;». Κα Ι 6 όσιος του λέγει: "Δια την πίστιν του λαού. Διότι δεν γνωρίζουν οί άνθρωποι ποίος είναι άξιος και ποϊος ανάξιος καί δια τούτο με πίστιν τρέχουν εις Ολους. Καί βλέ­ποντας ό θεός την πίστιν του λαού στέλλει την χάριν του είς τους άναξίους(ί), διότι θα έμειναν ο) άνθρωποι άβάπτιστοι καί άμετά-δοτοι, αν ή χάρις δεν ήρχετο είς τους ανα­ξίους ίερεϊς. Ό δε Ιερεύς, ό όποϊος άναξίως Ιερουργεΐ, αν δεν μετανοήσει καί κάμει τε· λείαν άποχήν της Λειτουργίας, δεν ευρίσκει έλεος από τον θεόν, αλλά με τους παρανό­μους Εβραίους, οί όποιοι έσταύρωσαν τον Χριστόν. θέλει δε σταλή είς το πυρ το ασβέ-στον, κατά την ήμέραν της κρίσεως, ως κα-ταφρονητής των θείων μυστηρίων. "Αν όμως μετανοήση καί κάμη παραίτησιν, πηγαίνει με τους άξιους είς την βασιλείαν του θεού δια την άφατον αυτού φιλανθρωπίαν».

 

{ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ, ΔΟΥΚΑΚΗ ΚΩΝ., Μην Νοέμ­βριος, σελ. 85-86).

 

************************************************************************

ΠΩΣ Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΣΙΝΑ, ΓΕΩΡ­ΓΙΟΣ, ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ -ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΑ- ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΕΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΤΩΝ ΑΧΡΑΝΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ.

 

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΥΣΤΑΣΙΑΣ ...

Τό περιστατικό μας το διηγήθηκε ή γε­ρόντισσα Δαμιανή, ήσυχάστρια, μητέρα του άββά Άθηνογένη, επισκόπου Πετρών «Στό άγιο Ορος Σινα έζησε ένας ηγούμενος, Γε­ώργιος τ' Ονομα του, πολύ ξακουσμένος α­σκητής. Αυτός ό άββάς Γεώργιος, ενώ καθόταν μέσα στο κελλί του τη μέρα του Μ. Σαββάτου, κυριεύτηκε από μια επιθυμία· «Λαχτάρησα», είπε, «να κάνω την αγία ανά­σταση στην αγία πόλη καί να κοινωνήσω από τ' άχραντα μυστήρια στον ναό της Αναστά­σεως του Κυρίου». Όλάκερη, λοιπόν, τη μέ­ρα ό γέροντας δμεινε να συλλογίζεται μ' αδημονία ετούτα καί προσευχόταν, "Οταν έ­φθασε το βράδυ, μπήκε μέσα ό μαθητής του καί του είπε- «Με την άδεια σου, πάτερ, ώρα για τον κανόνα». Κι ό γέροντας του άποκρίθηκε· «Πήγαινε εσύ καί την ώρα της θείας με-ταλήψεως πες μου κι έρχομαι κι εγώ». "Ετσι έμεινε ό γέροντας στο κελλί του.

2. Σάν έφθασε δμως ή ώρα της θείας κοι­νωνίας στο ναό της Αναστάσεως, βρέθηκε ό γέροντας κοντά στον επίσκοπο Πέτρο, τον μακάριο, κι εκείνος τον κοινώνησε μαζί με τους πρεσβύτερους. Άλλα, καθώς τύν είδε Ο πατριάρχης, ρώτησε τύν πρωτοσύγκελλό του τύν Μηνά* «ΠΟτε έφθασε εδώ ό ηγούμε­νος του Σινά;». Του απάντησε Ο πρωτοσύγ-κελλος· «Με την ευχή σου, δέσποτα, δεν τάν είδα παρά μονάχα ετούτη τη στιγμή». Τάτε ό πατριάρχης παράγγειλε στον πρωτοσύγ-κελλο' «Πες του, μη φεύγεις, γιατί θέλω να συμφάγουμε». Ό πρωτοσύγκελλος μετέφε­ρε την παραγγελία στάν γέροντα καί κείνος απάντησε- «"Ας γίνει τα θέλημα του θεού». "Οταν ό πατριάρχης έκαμε άπάλυση στην εκ­κλησία, Ο ηγούμενος προσκύνησε τύν άγιο Τάφο καί βρέθηκε πάλι στΟ κελλί του. Καί να πού ό μαθητής του χτύπησε την πύρτα καί του λέγει· «Πάτερ, με την ευχή σου, ώρα να μεταλάβεις». Τότε ό γέροντας πήγε με τα μα­θητή του στην εκκλησία καί μετέλαβε άπΟ τ' άχραντα μυστήρια.

3. Ό αρχιεπίσκοπος Πέτρος δμως πικρά­θηκε, πού ό ηγούμενος δεν έκαμε υπακοή καί μετά την εορτή του στέλνει μιαν επιστολή, καθώς επίσης καί στον επίσκοπο της Φαράν, τον άββά Φώτιο, καί πράς τους πατέρες του Σινά, καί παραγγέλλει να φέρουν ένώπιύν του τύν ηγούμενο. "Οταν Εφυγε ό κομιστής των επιστολών καί παρέδωσε τα γράμματα, ό ηγούμενος έστειλε στάν πατριάρχη τρεις πρεσβυτέρους, τύν άββά Στέφανο τΟν Καπ-παδύκη, τον μέγα, τον άββά Ζώσιμο (πού τάν έχουμε μνημονεύσει άλλου) καί τύν άββά Δουλκήτιο τύν Ρωμαίο. Απολογήθηκε, λοι-πΟν, γραπτώς Ο γέροντας καί είπε1 «Ποτέ να μην φτάσω, άγιώτατε Δέσποτα, να περιφρο­νήσω τον άγιο απεσταλμένο σου». Επιπλέ­ον έγραψε τα έξης· «"Ας τό· ξέρει ή μακαριύτητά σου, δτι υστέρα άπύ έξι μήνες πρόκειται άπύ κοινού να συναντήσουμε τύν ΚύριΟ μας, τύν Χριστό καί θεώ μας* εκεί θα προσκυνήσουμε μαζί».

4. "Ετσι αναχώρησαν άπύ τη μονή τους οί πρεσβύτεροι καί παρέδωσαν τη γραπτή ομο­λογία στύν πατριάρχη. Συγχράνως τύνιζαν οτγ «Ό γέροντας έχει να πάει στην Παλαιστίνη πολλά χρόνια». Καί επί πλέον έδειχναν το γράμμα του επισκόπου της Φαράν, πού βεβαίωσε δτι ό γέροντας έχει κάπου εβδο­μήντα χρόνια να βγει από το δρος Σινά. Άλ­λα καί ό άγιος καί πράος Πέτρος επικαλούνταν ως μάρτυρες τους επισκόπους καί τους κληρικούς πού παραβρέθηκαν έκεϊ καί ισχυρίζονταν ότι- «Εμείς τον είδαμε τον γέροντα καί όλοι μας του δώσαμε το άγιο φι­λί της αγάπης». Ωστόσο υστέρα από έξι μή­νες, τόσο ό γέροντας όσο καί ό πατριάρχης αναπαύτηκαν σύμφωνα με την προφητεία του ηγουμένου».

(ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΤΟΥ Σ1ΝΑ, ΘΕΣ/ΝΙΚΗ 1986, σελ. 103 καί 105).

************************************************************************

************************************************************************

ANAΦΟΡΑ  ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΠΕΡΙ ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΚΟΣΜΩΝ

PΩM 8:39

OYTE YΨΩMA OYTE BAΘOΣ OYTE TIΣ KTIΣIΣ ETEPA ΔYNHΣETAI HMAΣ XΩPIΣAI AΠO THΣ AΓAΠHΣ TOY ΘEOY THΣ EN XPIΣTΩ IHΣOY TΩ KYPIΩ HMΩN 

************************************************************************

                ΜΕΡΙΚΕΣ     ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΕΣ     ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

 Οταν  έχεις 2 καλούς φίλους και συναδέλφους να έχουν ανάλογες εμπειρίες , τότε ...  απλά διάβασέ τα ...

  Συνέβη εις Μπαρναούλ Ρωσίας

 

Ήμουν άθεη. "Εβριζα το θεό πολύ και φοβερά. Ζούσα μέσα ατή ντροπή και την πορνεία και ήμουν πνευματικά νεκρή στη γη. "Όμως ο ελεήμων θεός δεν άφησε να χαθώ, αλλά με οδήγησε στη μετάνοια κατά τον έξης θαυμαστό τρόπο.

Το 1962 είχα καρκίνο και ήμουν άρρωστη επί τρία χρόνια. Άλλα δεν το έβαλα κάτω' εργαζόμουνα και έκανα θεραπεία σε γιατρούς, ελπίζοντας να '6ρω την υγειά μου. Τους τελευταίους έξι μήνες είχα αδυνατίσει πολύ, σε σημείο πού ούτε νερό μπορού­σα να πιω. Μόλις έπινα λίγο, αμέσως το έκαμνα με-το. Τότε με πήγανε στο Νοσοκομείο όπου, επειδή ή­μουν πολύ δραστήρια, -κάλεσαν από τη Μόσχα έναν Καθηγητή και απεφάσισαν να με χειρουργήσουν.

Μόλις όμως άνοιξαν την κοιλιά μου, αμέσως πέθανα. Ή ψυχή μου βγήκε από τα σώμα, και στεκό­ταν ανάμεσα σε δυο γιατρούς. Με μεγάλο φόβο και τρόμο κοίταζα την αρρώστια στο σώμα μου. Ολόκληρο το στομάχι καί τα έντερα ήταν προσβλημένα απ’ τον καρκίνο. Στεκόμουν και αναρωτιόμουν, γιατί είμαστε δύο; ιδέα δεν ειχα, ότι υπάρχει καί ψυχή. Οι άθεοι μας δίδασκαν, ότι δεν υπάρχει θεός καί ψυχή, καί Οτι αυτά είναι επινόηση των παπάδων, για να ξε­γελάνε το λαό καί να τον κρατάνε σε φόβο για κάτι πού δεν υπάρχει.

Μου έβγαλαν έξω όλα τα εντόσθια, και αναζη­τούσαν το δωδεκαδάκτυλο. Άλλα εκεί υπήρχε μόνο πύον. Τα πάντα ήτανε κατεστραμμένα· τίποτε δεν υπήρχε υγιές. Τότε είπαν οι γιατροί: «αυτή δεν έχει με τι να ζήση». "Όλα τα έβλεπα με μεγάλο φόβο και τρόμο, αλλά και πάλι συλλογιζόμουνα: «Πώς και από που είμαστε δύο, ψυχή και σώμα; Πώς γίνεται να στέκομαι όρθια και συγχρόνως να 'μαι ξαπλωμένη»;  Οι γιατροί τότε ξαναέβαλαν μέσα όπως-όπως τα εντόσθια μου. Είπαν, το σώμα μου να δοθή στους νέους γιατρούς για διδασκαλία, και το μετέφεραν στο νεκροφυλάκειο. Πήγαινα κι εγώ κοντά τους, αλλά Όλο απορούσα και σκεφτόμουνα: 'πώς και από πού είμαστε δύο; Εκεί με άφησαν σκεπασμένη μ' ένα σεντόνι ως το λαιμό.   "Υστερα βλέπω, ότι ήρθε ο αδερφός μου μαζί με το μικρό μου γυιό, τον Άντρούσκα, πού ήταν έξι χρόνων. Ό γυιός μου πλησίασε το σώμα μου, με φί­λησε στο κεφάλι, και άρχισε να κλαίη λέγοντας: «Μαμά, μαμά, γιατί πέθανες; Είμαι ακόμη μικρός, κι εγώ πώς θα ζήσω χωρίς εσένα; Πατέρα δεν έχω, και συ πέθανες»! Εγώ τότε τον αγκάλιασα και τον φί­λησα, άλλ' αυτός δεν αισθάνθηκε τίποτε. Ούτε με είδε, ούτε με πρόσεξε· μόνο κοίταγε το νεκρό μου σώμα. "Εβλεπα επίσης, ότι και ο αδερφός μου έ­κλαιγε.

"Επειτα με μιας βρέθηκα στο σπίτι μου. Εκεί είδα πού ήρθε ή πεθερά μου, από τον πρώτο μου γάμο, ή μητέρα μου και ή αδερφή μου. Τον πρώτο μου σύζυγο τον εγκατέλειψα, επειδή· πίστευε στο θεό. Τότε άρχισε ή διανομή των πραγμάτων μου. Εγώ ζούσα πλούσια και με πολυτέλεια· αλλά όλα μου τα πράγματα τ' απέκτησα με αδικία και πορνεία.

Ή αδερφή μου άρχισε ν' αφαιρεί τα πιο ωραία από τα πράγματα μου, ενώ ή πεθερά ζητούσε, ν' αφήσει κάτι και στο γυιό μου. Άλλα ή αδερφή μου δεν έδινε τίποτε. Μάλιστα κορόιδευε την πεθερά μου λέγοντας, «αυτό το παιδί δεν είναι άπα τον γυιό σου· και συ δεν του είσαι τίποτε». Ενώ αυτές μάλω­ναν για τα πράγματα μου, είδα γύρω μας διαβόλους-σατανάδες να χορεύουν με χαρά. Μετά άπ' όλ' αυτά βγήκαν έξω κι έκλεισαν το σπίτι, Ή αδερφή μου πήρε μαζί της ένα μεγάλο μπόγο με πράγματα δικά μου.

Αφού συνέβησαν αυτά, βρέθηκα ξαφνικά στον αέρα και βλέπω να πετώ, όπως με το αεροπλάνο. Αισθάνομαι ότι κάποιος με συγκρατεί και ότι υψώνο­μαι όλο και πιο πολύ. Βρέθηκα πάνω από την Μπαρναούλ, αλλά σε λίγο ή πόλη χάθηκε άπ' τα μάτια μου κι απλώθηκε σκοτάδι. "Επειτα άρχισε να έρχεται φως, πού ήταν πάρα πολύ δυνατό και δε μπορούσα να το κοιτάξω. Με έβαλαν πάνω σε μια μαύρη πλάκα πλάτους 1,5 μέτρου.

"Εβλεπα μία κοιλάδα με πλούσιο πράσινο χορ­τάρι, και κάτι πολύ χοντράκορμα δέντρα με πανέ­μορφο ποικιλόχρωμο φύλλωμα. Ανάμεσα σ' αυτά τα δέντρα υπήρχανε σπίτια, και μάλιστα καινούργια ό­λα, αλλά δεν είδα ποιοί ζούσαν μέσα. Σκέφτηκα, πού να βρίσκομαι άραγε; "Αν είμαι πάνω στη γη, τότε γιατί δεν υπάρχουν επιχειρήσεις ή εργοστάσια ούτε άλλα

 

 

κτίρια; γιατί δεν υπάρχουν δρόμοι, ούτε συ­γκοινωνίες; Τι μέρος είναι τούτο χωρίς ανθρώπους, και ποιος τέλος πάντων να ζει εδώ;

Λίγο πια πέρα είδα να περπατάει μια ωραία ψη­λή γυναίκα με βασιλικά φορέματα, κάτω άπ' τα όποία φαίνονταν τα δάκτυλα των ποδιών της. Περ­πατούσε τόσο ανάλαφρα, πού κάτω άπ' τα πόδια της δεν λύγιζε ούτε το χορτάρι. Και κοντά της πήγαινε ένας νεαρός, πού το ύψος του έφτανε ως τους ώ­μους της. Αυτός έκρυβε το πρόσωπο του με τα χέρια του και έκλαιγε πολύ πικρά παρακαλώντας για κάτι, αλλά δε μπορούσα ν' ακούσω για ποιο λόγο. Σκέφθηκα ότι θα είναι ο γυιός της, και μέσα μου διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν τον λυπάται και δεν του εκπληρώνει το αίτημα. Αυτός έκλαιγε και θρηνούσε, αλλά εκείνη δεν του εκπλήρωνε την αίτηση.

(Σημείωση: Από όλα φαίνεται, ότι αυτός ο νε­αρός –ήταν ο φύλακας "Αγγελος της νέας γυναίκας, πού διηγείται την ιστορία. Και φανερώνει, το πόσο οι άγιοι "Αγγελοι φροντίζουνε για μάς και τις ψυ­χές μας, χωρίς εμείς να το βλέπουμε.)

"Όταν αυτοί με πλησίασαν, ο νεαρός έπεσε μπροστά στα πόδια της και άρχισε μετά οδυρμών να την παρακαλεί εντονότερα και να της ζητάει κάτι. Εκείνη τότε του απάντησε, αλλά εγώ δε μπόρεσα να την καταλάβω. "Όταν ήρθανε κοντά μου, ήθελα να την ερωτήσω, που βρίσκομαι;

Άλλα εκείνη τη στιγμή ή γυναίκα σταύρωσε τα χέρια της, ύψωσε τα μάτια προς τον ουρανό και εί­πε: «Κύριε, που θα πάει ή ψυχή αυτή έτσι όπως είναι» ; Εγώ έτρεμα, και μόλις τώρα κατάλαβα ότι είχα πεθάνει, ότι ή ψυχή μου βρισκότανε στον ουρανό και το σώμα μου έμενε στη γη. Τότε άρχισα να κλαίω και να οδύρομαι, οπότε ακούω μια φωνή να λέει: "Επιστρέψτε την στη γη για τις αγαθοεργίες του πατέρα της" Και άλλη φωνή απάντησε: «Βαρέ­θηκα την αμαρτωλή και διεφθαρμένη της ζωή "Ήθελα να την εξαφανίσω από προσώπου της γης χωρίς μετάνοια, αλλά με παρεκάλεσε γι' αυτήν ο πατέρας της. Δείξτε της όμως το μέρος, όπου άξιζε να

Αμέσως τότε, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα στον "Άδη. Εκεί άρχισαν να έρπουν μέχρις εμένα φο6ερά πυρακτωμένα Φίδια με μακριές γλώσσες, πού ξερνούσανε φωτιά και άλλες σιχαμερές βρω­μιές. Ή δυσωδία ήτανε αβάσταχτη. Αυτά τα φίδια τυλίχτηκαν γύρω μου. Ταυτόχρονα παρουσιάσθηκαν ξαφνικά και σκουλήκια, χοντρά όσο τα δάχτυλο, με ουρές πού κατέληγαν σε βελόνες και άγκιστρα, Αυτά έμπαιναν σε όλα μου τ' ανοιχτά μέρη, στ' αυτιά, τα μάτια, τη μύτη κλπ· έτσι με βασάνιζαν, κι εγώ κραύγαζα με φωνή δυνατή. Άλλα εκεί δεν υ­πήρχε από πουθενά ούτε βοήθεια ούτε έλεος.

Εκεί είδα και μία γυναίκα, πού πέθανε από άμ­βλωση. Μόλις παρουσιάσθηκε, άρχισε να ζητάει έ­λεος από τον Κύριο. Ό Όποιος όμως της απάντησε: "Εσύ, όσο ήσουνα στη γη, δεν με αναγνώριζες-σκότωνες τα παιδιά μέσα στην κοιλιά σου· κι επί πλέον έλεγες στους ανθρώπους: " δεν πρέπει ΝΑ γεννάτε παιδιά" τα παιδιά είναι περιττά". "Όμως για μένα δεν είναι περιττά. Σ' εμένα υπάρχουνε τα πάντα και για όλους αρκετά » . 

Και σ' έμενα ο Κύριος είπε: «Εγώ σου έδωσα την αρρώστια για να μετανοήσεις, αλλά συ με έβριζες ως το τέλος της ζωής σου,.. Δεν με αναγνώρισες, και γι αυτόν το λόγο ούτε και γώ σ' αναγνωρίζω. "Όπως έζησες στη γη χωρίς Κύριο και θεό, έτσι θα ζήσης κι’ εδώ». ·

Μετά άπ' αυτά, ξαφνικά όλα άλλαξαν. Ή βρώμα χάθηκε, καθώς και ο δυνατός οδυρμός. "Ένοιωσα πώς πέταξα, και είδα την Εκκλησία μου πού κο­ρόιδευα. Άνοιξε ή πύλη, και βγήκε ο Ιερέας ντυ­μένος στ' άσπρα. Στεκόταν με σκυμμένο το κεφάλι, και κάποια φωνή με ρώτησε, «ποιος ειν' αυτός"; Ε­γώ απάντησα, «ο Ιερέας μας». Και ή φωνή συνέχισε: «Εσύ έλεγες πώς είναι χαραμοφάης, αλλά αυτός είναι ποιμένας πραγματικός, διότι δεν είναι μι­σθωτός. Γνώριζε πώς, αν και κατά τον βαθμό είναι μικρός, ένας συνηθισμένος ιερέας, όμως υπηρετεί εμένα. Μάθε ακόμη και τούτο αν δεν σου διάβαση αυτός την ευχή της εξομολογήσεως, εγώ δεν θα σε συγχωρήσω».

Τότε άρχισα να παρακαλώ: «Κύριε, γύρισε με στη γη· έχω ένα γυιό μικρό». Και ο Κύριος απά­ντησε: «Ξέρω ότι έχεις ένα γυιό μικρό, και είναι κρί­μα γι’ αυτόν». «Κρίμα», είπα κι εγώ. Κι Εκείνος συ­νέχισε: «Εγώ σας λυπάμαι όλους, και μάλιστα τρεις Φορές.. Σάς περιμένω όλους, πότε θα ξυπνήσετε από τ' αμαρτωλό σας όνειρο, να μετανοήσετε και να έρθετε στον εαυτό σας».

 

 

Τη στιγμή αυτή εμφανίστηκε πάλι ή Μητέρα του θεού, που νωρίτερα την αποκαλούσε «γυναίκα», και πήρα το θάρρος να την ερωτήσω: «Υπάρχει εδώ σε σας Παράδεισος»; Και αντί για απάντηση, ξαναβρέ­θηκα στην κόλαση. Τώρα ήτανε χειρότερα από ό,τι την προηγούμενη φορά.

Έτρεξαν οι δαίμονες ολόγυρα μου κρατώντας καταλόγους και, δείχνοντας τ' αμαρτήματα μου, φώ­ναζαν: «Εσύ εμάς υπηρέτησες, όταν ήσουνα στη γη». "Άρχισα να διαβάζω τ' αμαρτήματα μου. "Όλα μου τα έργα ήτανε γραμμένα με μεγάλα γράμματα, και ένοιωσα φόβο τρομερό. Από τα στόματα τους έβγαινε φωτιά. Οι δαίμονες με χτυπούσανε στο κε­φάλι. Πάνω μου έπεφταν και κολλούσαν πυρακτω­μένες σπίθες άπα φωτιά και με έκαιγαν.

Γύρω μου ακούγονταν θρήνος φοβέρας και πολλών ανθρώπων κοπετός. "Όταν ή φωτιά δυνά­μωνε, έβλεπα γύρω μου τα πάντα. ΟΊ ψυχές είχαν ό­ψη φοβερή ήτανε σακατεμένες, με τεντωμένους λαιμούς και πρησμένα μάτια. Μου έλεγαν: "Είσαι υ­ποχρεωμένη να ζήσης μαζί μας. "Όπως εσύ, έτσι κι εμείς όταν ήμασταν στη γη, δεν αναγνωρίζαμε τον θεό, Τον βρίζαμε και κάναμε κάθε κακό, πορνεία, υ­περηφάνεια κ.ά. και ποτέ δεν μετανοήσαμε. "Όσοι αμάρτησαν αλλά μετάνιωσαν, εκκλησιάζονταν, προσεύχονταν, ελεούσαν τους φτωχούς και βοη­θούσαν όσους βρίσκονταν σε ανάγκη ή κακοτυχία,

όλοι αυτοί είναι εκεί πάνω». Εγώ πανικοβλήθηκα άπ' τα λόγια αυτά. Μου φαινόταν ότι βρισκόμουνα εδώ στον Άδη ολόκληρη ζωή, κι αυτοί μου λένε ότι θα ζήσω μαζί τους αιώνια.

Μετά άπ' αυτό εμφανίστηκε πάλι ή Μητέρα του θεού, και απλώθηκε παντού το φως. ΟΙ δαίμονες τράπηκαν σε φυγή και οι ψυχές, πού βασανίζονται στην κόλαση, άρχισαν να κραυγάζουν ικετεύοντας για έλεος: «Ουράνια Βασίλισσα, μη μας αφήνεις εδώ». "Η φώναζαν: "Μητέρα του θεού, καιγόμαστε και δεν υπάρχει νερό, ούτε σταγόνα».

Εκείνη έκλαιγε! και μέσα από το κλάμα έλεγε: «"Όσο ζούσατε στη γη, δεν με αναγνωρίζατε, ούτε μετανοούσατε για τις αμαρτίες σας στον Υίό μου και θεό σας. Κι εγώ τώρα δεν μπορώ να σας βοη­θήσω, δεν μπορώ να παραβώ την απόφαση του Υιού μου. Βοηθώ μόνο αυτούς, για τους οποίους παρακαλούν οι συγγενείς και για τους όποίους προσεύχεται ή άγια Εκκλησία». Ύστερα άπ' αυτό εμείς αρχίσαμε να υψωνόμαστε, ενώ από κάτω έφταναν ως εμάς κραυγές γοερές: «Μη μας αφήνεις, Μητέρα του θεού».

Ξαναβρέθηκα πάνω στην ιδία πλάκα, ενώ γύρω μου ήτανε σκοτάδι. Ή Μητέρα του θεού σταύρωσε πάλι τα χέρια της, ύψωσε τα μάτια στον ουρανό, και άρχισε να προσεύχεται λέγοντας; «Τι να κάνω μ' αυτήν; που να την βάλω»; Τότε μια φωνή απά­ντησε: «αφήστε την από τα μαλλιά στη γη». Και ή Παναγία έφυγε ήσυχα από μια μισανοιγμένη πόρτα, έτσι πού πίσω άπ' αυτήν δεν έβλεπα τίποτε.

"Έπειτα φάνηκαν δώδεκα άμαξες χωρίς τρο­χούς· κινούνταν αργά, κι εγώ τις ακολουθούσα. Ή Μητέρα του θεού είπε, ότι ή δωδέκατη άμαξα δεν έχει πάτο. Φοβόμουν να καθίσω εκεί, αλλά Εκείνη με έσπρωξε άπ' αυτήν και βρέθηκα πάνω στη γη.

Μετά άπ' αυτό συνήλθα, κι ενσυνείδητα πλέον στεκόμουνα και κοίταζα, Η ώρα  ήταν μιάμιση μεσημέρι. Μετά άπα κείνο το φως πού είδα στον ου­ρανό, όλα πάνω στη γη μου φαίνονταν άσχημα. Δεν μου άρεσε πού ήμουνα στη γη, αλλά και τι να κάνω; Είπα μόνη μου στην ψυχή μου: «τώρα πήγαινε στο σώμα ‘’   Τότε βρέθηκα στο νοσοκομείο, και πήγα στο ψυγείο όπου φύλαγαν τα πτώματα. "Ήτανε κλειστό, αλλά μπήκα χωρίς εμπόδιο, και είδα εκεί τα νεκρό μου σώμα. Το κεφάλι μου ήταν γυρισμένο λίγο προς τα πλάγια, ενώ ή μέση μου πιεζόταν από άλλα σώ­ματα νεκρών του ψυγείου.

Μόλις ή ψυχή μου μπήκε στο σώμα, αμέσως ένοιωσα ψύχρα ισχυρή. Απελευθέρωσα κάπως την πιεσμένη μέση μου, διπλώθηκα και έσφιξα τα γάνα-τα με τα χέρια. Εκείνη τη στιγμή άνοιξαν την πόρτα του ψυγείου, και έβαλαν μέσα κάποιον νεκρό, "Όταν άναψαν το φως, με είδαν πού ήμουν μαζεμένη και σκυμμένη, ενώ συνήθως βάζουν όλους τους νε­κρούς ανάσκελα.

Οι νοσοκόμοι βλέποντας με έτσι φοβήθηκαν, και από το φόβο σκόρπισαν. Γύρισαν σε λίγο μαζί με δυο γιατρούς, πού αμέσως διέταξαν να με βγάλουν έξω και να ζεσταθεί το μυαλό μου με λάμπες ηλεκ­τρικές. Στο σώμα μου υπήρχαν οχτώ τομές από νέ­ους γιατρούς, πού

 

μάθαιναν και έκαναν πειράματα. Δύο ώρες μετά το ζέσταμα του κεφαλιού άνοιξα τα μάτια, και μόλις μετά από δώδεκα ήμέρες μίλησα.

ΤΟ πρωί μου έφεραν τηγανίτες με βούτυρο και καφέ, αλλά, επειδή ήταν ημέρα νηστείας, τους είπα άτι δεν θέλω να φάω. Οι νοσοκόμοι έφυγαν, αλλά Όλοι στο νοσοκομείο άρχισαν να με προσέχουν. Ήρθαν οι γιατροί και με ρώτησαν, γιατί δεν θέλω να φάω.  Κι εγώ τους απάντησα: «Καθίστε να σας διηγηθώ, τι είδε ή ψυχή .μου. "Οποίος δεν νηστεύει τις μέρες της νηστείας, θα φάει πράγματα βρω­μερά και σιχαμερά. Γι' αυτό κι εγώ σήμερα δεν θα φάω, όπως και στάλες τις νηστείες δεν θ' αρτυθώ». Οι γιατροί από την έκπληξη τη μια κοκκίνιζαν, την άλλη κιτρίνιζαν, και οι ασθενείς με άκουγαν προσε­κτικά.

"Ύστερα συγκεντρώθηκαν πολλοί γιατροί, κι ε­γώ τους είπα, ότι δεν με πονάει τίποτε πλέον. Τότε άρχισε να έρχεται σε μένα κόσμος πολύς, κι εγώ διηγιόμουνα σε όλους ό,τι είχε δη ή ψυχή μου. 'Αλλά ή αστυνομία άρχισε να διώχνει τον κόσμο, ενώ εμένα με μετέφεραν σε άλλο νοσοκομείο. Εκεί ανάρρωσα τελείως, και παρεκάλεσα τους γιατρούς να τα­κτοποιήσουν όσο το δυνατόν νωρίτερα τις τομές, πού είχαν κάνει πάνω μου οι φοιτητές.   Τότε με έβαλαν στο χειρουργικό τραπέζι και, όταν οι γιατροί άνοιξαν την κοιλιά μου, είπαν: «Γιατί χειρουργήσανε  έναν άνθρωπο που είναι τελείως υγιής»; Εγώ τους ρώτησα, ποια είναι ή αρρώστια μου; Κι αυτοί απάντησαν: «τα εντόσθιά σας είναι υγιή και καθαρά, όπως του παιδιού». Τους είπα: «τα μάτια μου ήταν δεμένα κατά την διάρκεια της εγχεί­ρισης, αλλά παρ' όλ' αυτά είδα τα εσωτερικό μου, όταν ή ψυχή μου είχε βγει από το σώμα και στεκότα­νε ψηλά στο ταβάνι».

"Έπειτα ήρθε και ο γιατρός πού είχε κάνει την εγχείριση. "Όταν με είδε από κοντά, είπε: "Πού είναι ή αρρώστια της; "Όλα της τα εντόσθια ήταν δια­λυμένα, προσβεβλημένα από τον καρκίνο, και τώρα είναι τελείως καλά». Του απάντησα: «Ό Κύριος και θεός φανέρωσε το έλεος του πάνω σε μένα την α­μαρτωλή, για να ζήσω ακόμη και να μαρτυρώ στους άλλους το ότι είδα και ότι μου συνέβη. Ε­ΚΕΙΝΟΣ, ο Κύριος και θεός πήρε ό,τι κατεστραμμένο ήταν μέσα μου, και μου έδωσε καινούργια μέ­λη υγιή· αυτό σε όλους θα το διηγούμαι, ώσπου να πεθάνω».

Ύστερα είπα στο γιατρό: «βλέπετε, πώς γελαστήκατε»; Κι εκείνος είπε: «μέσα σου δεν ήταν τί­ποτε υγιές». «Τι νομίζετε τώρα;» τον ρώτησα εγώ. Εκείνος απάντησε: «σε αναγέννησε ο Υπέρτατος». Τότε είπα: «αν πιστεύετε σ' Αυτόν, κάντε το σταυρό σας και παντρευτείτε στην Εκκλησία. Άλλα ο για­τρός κοκκίνισε, επειδή ήταν Εβραίος. Πρόσθεσα ε­πίσης: «γίνου αρεστός στον ΚΥΡΙΟ και ΘΕΟ».

"Έπειτα άφησα το νοσοκομείο και κάλεσα τον Ιερέα, πού νωρίτερα κορόιδευα και του έκαμνα ε­πιθέσεις αποκαλώντας τον χαραμοφάη. Του διηγή­θηκα όλα όσα μου συνέβησαν, εξομολογήθηκα και μετάλαβα των αγίων Μυστηρίων του Χριστού. Στη συνέχεια τον κάλεσα κι ευλόγησε το σπίτι μου, διότι ως τώρα βασίλευε ή μικρότητα, το μεθύσι, ή μάχη και ο εμπαιγμός.

Τώρα εγώ ή αμαρτωλή Κλαυδία, πού είμαι σα­ράντα χρόνων, με τη βοήθεια του θεού και της ου­ράνιας Βασίλισσας ζω χριστιανικά. Πηγαίνω τακτικά στην Εκκλησία, στο Ναό του θεού, και ο Κύριος με βοηθάει. "Έχω επισκέπτες άπ' όλα τα μέρη του κό­σμου, κι εγώ τους διηγούμαι όλα όσα μου συ­νέβησαν, ό,τι είδα και άκουσα. Με τη βοήθεια του θεού τους δέχομαι όλους και τους εξιστορώ, τι ή­μουνα πριν, ότι μου συνέβη, και για ποιο λόγο είμαι τώρα πιστή.

"Ας είναι δοξασμένος Κύριος ο θεός!, "Όλους τους συμβουλεύω, να προσέχουνε πώς ζούνε, διότι πραγματικά υπάρχει άλλος κόσμος και άλλη ζωή· ο καθένας θα δόση λόγο για τα γήινα έργα του, και ανάλογα μ' αυτά θα έχει πλήρως δίκαιη ανταμοιβή ή τιμωρία, και μάλιστα αιώνια. "Όλοι να ζείτε κατά θεόν και χριστιανικά. Αμήν!

 

Ουστγιουζίαν  Κλαυδίγια  Νικίτσισνα. 

 

 Μεταφρασμένο αττο τα ρωσικά.

 

 

 

TO ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

Η ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΕΜΠΕΙΡΕΙΑ ΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ,ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΄ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ΄

 

Εκεί στη Σκήτη της Μικρής Αγίας ΄Αννης, περί τα τέλη του 15ου αιώνα, ζήσανε δυο μεγάλοι φωστήρες και πνευματικοί Πατέρες, ο άγιος Διονύσιος ΄ο Ρήτωρ΄ και ο υποτακτικός του άγιος Μητροφάνης ο πνευματικός.

α) Ό άγιος Διονύσιος ήταν ιερομόναχος, ρήτωρ, διδάσκαλος και πνευματικός από την ιερά Μονή του Στουδίου προερχόμενος, δεν εχομε πολλά στοιχεία για την καταγωγή του, ούτε γνωρίζομε πότε ήρθε στο ΄Αγιον ΄Ορος, μόνο ξέρομε πώς ήταν νηπτικός Πα­τήρ, πλήρης χάριτος θεού, ποδηγέτης του ασκητισμού, διότι είναι σχεδόν οι πρώτοι με τον υποτακτικό του πού κατοίκησαν στην πε­ριοχή αυτή της Μικρής Άγιάννας και ότι εκοιμήθη το έτος 1606, που όμως εκοιμήθη, μας είναι άγνωστο.

β) Ό άγιος Μητροφάνης ήταν, όπως είπαμε, ενάρετος απλός και σοφός πνευματικός και επειδή στα ζοφερά χρόνια της Τουρκο­κρατίας, οι χριστιανοί σ΄ όλη την Ελλάδα υπέφεραν πολλά δεινά, από την περιφέρεια της Χαλκιδικής, κατά καιρούς οι προύχοντες, ζητούσαν από τον ΄Πρώτο΄ του Αγίου ΄Όρους να τους στείλουν ένα δυνατό, ενάρετο και διακριτικό πνευματικό έξομολόγο, για να βοηθήσει τους δοκιμαζόμενους χριστιανούς.

Ό ΄Πρώτος΄ του Αγίου ΄Ορους, πιεζόμενος συχνά από όλα σχεδόν τα χωριά της Χαλκιδικής, και μη γνωρίζων τι να κάμει, ζή­τησε τη γνώμη και συμβουλή για την προκειμένη περίπτωση του άγιου Διονυσίου του Ρήτορος, ο Όποιος ασκήτευε στο σπήλαιο του, στην έρημο του ΄Άθωνα και του Οποίου ή ασκητική μορφή και φή­μη αγίου ήταν διάχυτη σ* όλο το ΄Αγιον ΄Ορος.

Ό άγιος Διονύσιος, επειδή γνώριζε την πνευματική δύναμη, κατάρτιση και διακριτικότητα του μαθητού και συνασκητου του, αγίου Μητροφάνη, υπέδειξε στον ΄Πρώτο΄ του ΄Ορους, σαν πιο κα­τάλληλο, για τη διακονία αυτή, να στείλει τον άγιο Μητροφάνη, ο όσιος με προθυμία δέχτηκε και με τη χάρη και θεία δύναμη πού ήταν προικισμένος, από τον Πανάγαθο θεό, πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες και βοήθησε πολύ τους χριστιανούς σ1 ολόκληρη τη Χαλ­κιδική.

Κέντρο της παραμονής του, είχε τον ΄Ισβορο, πού σήμερα λέ­γεται Στρατώνι, και το ονομάζει ο άγιος Μητροφάνης ΄Χωράν με­γάλη ν΄.

Κατά το διάστημα της ιεράς αυτής αποστολής και ευαγγελι­κής περιοδείας του, ενήργησαν ο θεός΄ πολλά σημεία και θαύματα.

΄Ένα απ’ αυτά είναι και ή φοβερή Οπτασία, ενός ευλαβούς χωρικού εκεί Δημητρίου, την οποία ο ίδιος έγραψε στην καθαρεύ­ουσα, κατόπιν εντολής και προτροπής, του Γέροντος του αγίου Διονυσίου. Εδώ όμως, για να γίνει περισσότερο καταληπτή, απο­δίδεται σε ελεύθερο νόημα, περιληπτικά στην καθομιλούμενη γλώσσα:

΄Στην κωμόπολη ΄Ισδορο, κοντά στα σημερινά Μεταλλεία του Μποδοσάκη, το έτος 1520 ζούσε ευσεβής χριστιανός, με το όνομα Δημήτριος, ο όποιος εργάζονταν στα Μεταλλεία, για να συντηρεί την οικογένειά του.   Από τα μέλη της οικογένειας του, είχε απομείνει, ή γυναίκα του και ένα αγοράκι, πού στα δώδεκα του χρόνια πέθανε κι αυτό, όπως κι αλλά τρία που του είχαν πεθάνει πρωτύτερα.  

Το αγοράκι αυτό, σαν μονάκριβο πού τους είχε μείνει, επειδή ήταν πολύ φρόνιμο, συνετό και υπάκουο, το αγαπούσαν πολύ, ο πατέρας και ή μητέρα του. Άλλα ο Πανάγαθος θεός, πού έχει την εξουσία της ζωής και του θανάτου, τα κριματα του Όποιου εί­ναι ανεξιχνίαστη άβυσσος, θέλησε να πάρει πρόωρα την ψυχή του, έπεσε βαρεία άρρωστο και σε δεκαπέντε μέρες πέθανε.

Τούτο λύπησε πολύ τους γονείς του παιδιού, πού έκλαιγαν απαρηγόρητα, περισσότερο δε ο πατέρας του Δημήτριος, ο όποιος από την πολλή θλίψη έπεσε στο κρεβάτι άρρωστος και δεν ήθελε ούτε να φάει ούτε να πιει τίποτε επί δεκαπέντε μέρες.

Στην κατάσταση αύτη βρισκόμενος, ο Δημήτριος, τη δέκατη πέμπτη μέρα λιποθύμησε και φαινόταν σαν να πέθανε. Τότε ή γυ­ναίκα του και ή πεθερά του, πού βρίσκονταν κι αυτή στο σπίτι τους άρχισαν τους θρήνους, οδυρμούς και αναστεναγμούς τόσο, που μα­ζεύτηκαν όλοι οι γείτονες και συγγενείς τους κι έκλαιγαν κι αυ­τοί απαρηγόρητα το θάνατο του Δημήτρη, και κατά τη συνήθεια του κόσμου, άρχισαν να ετοιμάζουν τα κόλλυβα, θυ­μιάματα, κεριά και 8,τι άλλο θεωρείται απαραίτητο για την κη­δεία και την ταφή. Εκεί όμως, που κατά την τάξη τον άλλαζαν, παρατήρησαν, πώς τα μεν άκρα —χέρια και πόδια— και όλο το κορμί ήταν νεκρωμένα και κρύα, κοντά δε στο στέρνο και την καρδιά ήταν ακόμη ζεστός και ο σφυγμός διετηρειτο πολύ αραιός κι αδύνατος, πλην όμως δεν είχε σταματήσει τελείως και γι΄ αυτό αποφάσισαν να μην τον θάψουν, αν δεν νεκρωθεί όλο το σώμα.

Πέρασαν πολλές ώρες, ήρθαν τα μεσάνυχτα και ή κατάσταση του Δημήτρη εξακολουθούσε να παραμένει ή ίδια. Τότε όλοι νύ­σταξαν κι αποσύρθηκαν λίγο ν1 αναπαυθούν.

Το πρωί της επόμενης ημέρας, ο Δημήτρης, αναστέναξε βαθιά κι ανασηκώθηκε στο κρεβάτι. Εκείνοι που τον παράστεκαν, βεβαρημένοι από τη νύστα, σαν άκουσαν τον αναστεναγμό ξύπνη­σαν και είδαν το Δημήτρη να ζωντανεύει, θαύμασαν κι χάρηκαν όλοι τους και πιο πολύ ή γυναίκα και ή πεθερά του, οι όποιες τον ρώταγαν να τους ειπεί το τι συνέβη.  Ό Δημήτρης καθιστός στο κρεβάτι, έβαλε το χέρι στο μέτωπο του κι έβλεπε κάτω, ήταν πολύ σκεφτικός, φαινόταν αφηρημένος και τρεις μέρες δεν έτρωγε, δεν έπινε και δε μίλαγε σε κανέναν.  Ή γυναίκα του, είδε από το σπίτι έξω στο δρόμο παιδιά, συνομήλικα με το δικό της, να παίζουν, θυμήθηκε το παιδί της κι άρχισε να κλαίει απαρηγόρητα κ αϊ να χύνει πικρά δάκρυα. Τότε Ο Δη­μήτρης, σαν είδε τη γυναίκα του να κλαίει, έλυσε τη σιωπή του και της είπε: ΄Γιατί κλαις και κόπτεσαι γυναίκα μου χωρίς να ξέρεις τι κάνεις και τι λες; Το παιδί μας δεν πέθανε όπως νόμιζα με πριν, ούτε αφανίστηκε ούτε σάπισε στον τάφο, άλλα ζει και ει-ναι σε τόπο λαμπρό, φωτεινό, ψηλό και ωραίο, σε φως πού δε λέ­γεται, δε μοιάζει ούτε παριστάνεται με τα φώτα του κόσμου τού­του. Μακάρι ν΄ αξιωθούμε να πάμε κι εμείς στο μέρος εκείνο πού είναι τα παιδιά μας, να ζούμε κι εμείς τη μακαριά εκείνη ζωή, στην Οποία δεν υπάρχει θλίψη, πόνος και αναστεναγμός, άλλα είναι φως το αιώνιο και ζωή χωρίς αρχή και τέλος , ατελεύτητη.

Ή γυναίκα του, από τη πολλή θλίψη, δεν έδωσε προσοχή στα λόγια αυτά του συζύγου της, αλλά ή γριά μάνα της, σαν άκουσε τα λόγια αυτά, ρώτησε το γαμπρό της λέγουσα: ΄Παιδί μου, Δη­μήτρη, πώς γνωρίζεις ότι ζει το παιδί σου και βρίσκεται στη μακάρια, όπως λες, ζωή;΄ Κι ο Δημήτρης, στην πεθερά του, είπε: ΄Είδα εγώ με τα μάτια μου σε ποίοι χαρούμενο και φωτεινό τόπο βρίσκονται τα παιδιά μας!΄ ΄Πες μου, Δημήτρη, σε παρακαλώ, εξακολούθησε να λέγει με αγωνία ή γριά, εκείνα που είδες και άκουσες και μη μας κρύψεις τίποτα΄.

 

Ο   ΔΗΜΗΤΡΗΣ   ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ   ΤΗΝ   ΟΠΤΑΣΙΑ

 ΄΄Όταν κειτόμουν στο κρεβάτι άρρωστος, σε μια στιγμή, βλέπω μπάστα μου ένα λαμπροφορεμένο άντρα, πού Έμοιαζε με αστραπή, το κάλλος και ή ομορφιά του είναι απερίγραπτη. Τα φο­ρέματα του χρυσουφαντα και ποικιλόχρωμα, ακτινοβολούσαν από λαμπρότητα, θείο φωτισμό και χάρη πού σου φέρνει ουράνια γα­λήνη και χαρά.

΄Από τη στιγμή πού τον είδα, κάθε σκέψη και νόημα, για τα πράγματα της ζωής αυτής, χάθηκαν από το μυαλό μου και τη θύ­μηση μου, και προσηλώθηκα εξ ολοκλήρου σ΄ αυτόν.

Εκεί πού ήμουν αφοσιωμένος στη θεωρία του, μου φάνηκε πώς χωρίστηκα από τα ανθρώπινα και βρέθηκα στην αγκαλιά του, με πήρε και πετάξαμε μαζί στους ουρανούς. ΄Όταν ανεβαίναμε μου φάνηκε πώς περάσαμε επτά κύκλους ουρανών. Οι κύκλοι αυτοί φαίνονταν από κάτω προς τα άνω £ως ότου τους περάσαμε όλους.

΄Ανεβαίνοντας συναντούσαμε φως με ομίχλη, όταν φτάσαμε ψηλότερα είδα φως λαμπρότερο και γη ωραία και θαυμαστή, ομα­λή και καθαρή με φώτα και παντός είδους ανθισμένα δέντρα, των Οποίων την ευωδιά και το κάλλος δεν μπορεί ανθρώπινη γλώσσα να διηγηθεί.

΄΄Όταν περάσαμε την ωραία εκείνη γη, βρεθήκαμε μπροστά σε δυο σιδερένιες και καλά σφραγισμένες πόρτες. Στην δεξιά πόρτα φύλαγαν ωραίοι λευκοφόροι νέοι και την αριστερή τη φύλαγαν άνδρες μαύροι με φοβερή όψη. Σαν φτάσαμε μπροστά στις πόρτες εκείνες, Ο συνοδός μου ΄Άγγελος, μου είπε σκύψε σύντομα και προ­σκύνησε, κι εγώ αμέσως έσκυψα και προσκύνησα. Σκυφτός καθώς ήμουνα στη γη, άκουσα ναρχεται από μακριά φωνή και να λέγει: ΄τι έφερες αυτόν εδώ; Δεν σοι ειπόν να φέρεις τούτον, αλλά τον γείτονα του Νικόλαο, αυτός δε, έχει να ζήσει ακόμη επί της γης΄.

΄Μετά από τη φωνή αυτή, ο Οδηγός μου με σήκωσε κι αμέσως με πήρε και πήγαμε κατά ανατολάς, προχωρήσαμε και βρεθήκαμε σε ανθισμένη και απέραντη πεδιάδα, με πολύ ωραία δέντρα δια­φόρων κατηγοριών.

΄Στον ίσκιο κάθε δέντρου, κάθονταν κι από ένας άνθρωπος, οι δε άνθρωποι εκείνοι ήταν όλοι μιας ηλικίας, αλλά τα πρόσωπα τους, άλλων ήσαν λαμπρά και ωραία κι ακτινοβολούσαν από χαρά, όλων τα πρόσωπα ήσαν στυγνά και λίγο μαύρα, και άλλων κα­τάμαυρα και σκοτεινά, κι 0 καθένας άπ' αυτούς είχε φανερά τα σημεία των πράξεων τους, είτε καλά είτε κακά, κι άπ' αυτά φαί­νονταν καθαρά σε όλους τα έργα πού κάνανε στη ζωή αύτη, κι γνώριζε ο ένας τον άλλον.

΄΄Όταν διαβαίναμε την ωραία εκείνη πεδιάδα, κοίταζα δεξιά κι αριστερά, είδα πολλούς, πού τους γνώριζα στη ζωή αυτή και οι όποιοι έχουν πεθάνει από πολύν καιρό. Επίσης γνώρισα πολλές γυναίκες. Είδα κει και μια γνωστή γυναίκα πόρνη, πού από την εξωτερική εμφάνιση διακρινόταν ή ζωή της πού έκανε δω στη γη. Είδα κι άλλους πολλούς κακοποιούς, που στη ζωή αύτη είχαν καταδικαστεί σε κρεμάλα, κι άλλους πού έκαναν διάφορες αμαρ­τίες, να χουν φανερά τα σημεία των κακών πράξεων τους, όπως διακρίνονταν και τα καλά έργα. Είδα επίσης και πολλούς φίλους και συγγενείς μας να βρίσκονται στον τόπο εκείνον.

΄Κει πού βαδίζαμε, με το συνοδό μου ΄Άγγελο, στην ωραία κι ανθοστολισμένη εκείνη πεδιάδα, καθώς παρατηρούσα τα ωραία τοπία, τα δροσερά λιβάδια, τα πανύψηλα δέντρα, κι άλλα ωραία και απερίγραπτα πράγματα, είδα να κάθονται τέσσερα Λάμπρο-φορεμένα παιδάκια πολύ όμορφα πού λάμπα σαν τον ήλιο. Στάθηκα και θαύμαζα τα ωραία εκείνα μέρη και κοίταζα αχόρταγα τα όμορφα εκείνα παιδάκια. Ό συνοδός μου ΄Άγγελος τότε μου είπε: ΄Αδελφέ, γνωρίζεις αυτά τα ωραία παιδάκια; Μήπως ξέρεις τίνος είναι;΄ Τότε πήγα πιο κοντά, κοίταξα με προσοχή και είδα ότι τα παιδιά εκείνα ήταν τα δικά μας. Είδα τα τρία πού μας είχαν από χρόνια πεθάνει και το τελευταίο δωδεκάχρονο να το έχουν στη μέση. Στον ΄Άγγελο είπα: ΄Ναι, κύριε μου, πολύ καλά τα γνω­ρίζω, είναι τα παιδιά τα δικά μου΄. Ή χαρά μου ήταν απερίγρα­πτη πού γνώρισα και είδα τα παιδιά μας να είναι σε τόση χαρά δόξα και λαμπρότητα. Παρακάλεσα τον οδηγό μου ΄Άγγελο, να μου επιτρέψει να μείνω κι εγώ εκεί κοντά στα παιδιά μου για πάν­τα, να αισθάνομαι τη χαρά τους και να μην τα αποχωριστώ ποτέ! Κι ο ΄Άγγελος μου αποκρίθηκε πώς δεν ήρθε ακόμη ο καιρός για να μείνεις κι εσύ εδώ και με πήρε αμέσως από τον τόπο εκείνον.

΄΄Όταν φεύγαμε, από την ωραία εκείνη πεδιάδα με το ευώδη άνθη, τον ουράνιο φωτισμό και την αιώνια λαμπρότητα, ρώτησα το συνοδό μου: ΄Κύριε μου, τούτος ο ωραίος τόπος, είναι ο λεγό­μενος Παράδεισος του θεού ή βασιλεία των ουρανών;΄ Εκείνος είπε: ΄Αυτός ο τόπος, ούτε ο Παράδεισος, ούτε ή βασιλεία των ου­ρανών είναι, αλλά είναι αυτό που λέγει ή αγία Γραφή, ή γη των ΄Πραέων΄ και ο τόπος της αναπαύσεως των ψυχών των δικαίων και ορθοδόξων χριστιανών, τον οποίον ώρισεν ο Πανάγαθος θεός, να αναπαύονται οι ψυχές ως την ήμερα της ΄Δευτέρας του Χρίστου παρουσίας΄, του Κυρίου ημών 'Ιησού Χρίστου, του Δίκαιου Κριτή, πού θα 'ρθει να κρίνει τον κόσμο και να αποδώσει στον καθένα κα­τά τις πράξεις και τα έργα πού έχει κάνει. Ή δε βασιλεία των ου­ρανών και τα αιώνια αγαθά, πού θα απολαύσουν οι Δίκαιοι, όπως και τα αιώνια κολαστήρια και οι τιμωρίες πού είναι γι1 αυτούς, πού δεν πίστεψαν στο Χριστό και τους αμετανόητους αμαρτωλούς, είναι εκεί πού είδες τις δυο κλεισμένες και σφραγισμένες πόρτες, τη χρυσή και λαμπρή πόρτα, πού Οδηγεί στη βασιλεία του θεού

και τη σιδερένια και φλογερή, πού οδηγεί στην Κόλαση, πού είναι φτιαγμένη για τους δαίμονες και τα όργανα τους, πού είναι- όλοι οι κακοί και αμετανόητοι άνθρωποι΄.

΄Τότε ρώτησα τον ΄Άγγελο: ΄Τώρα, Κύριε μου, ποίοι είναι στη βασιλεία των ουρανών, και ποίοι είναι στην Κόλαση;΄ Κι εκείνος μου απεκκριθεί : ΄Τώρα κανένας δεν έχει πάει στη Βασιλεία των ουρανών, ούτε στην Κόλαση, αλλά οι μεν Δίκαιοι απολαμβάνουν μέ­ρος από τα αιώνια αγαθά, στο διορισμένο από το θεό τόπο και οι αμαρτωλοί πάλι, μέρος από τις τιμωρίες υφίστανται, και όπως εί­παμε, οι Δίκαιοι και οι Αμαρτωλοί την τέλεια απολαβή των αιω­νίων αγαθών ή των αιωνίων τιμωριών θα πάρουν μετά την Δεύτε­ρη ένδοξη του Κυρίου Παρουσία, πού θα γίνει τότε, ή αιώνια πλη­ρωμή ή αιώνια καταδίκη.

΄Οι ψυχές όμως των μεγάλων Αγίων, εξακολούθησε να μου λέγει ο οδηγός μου, από τώρα βρίσκονται σε πολύ ψηλότερο, ω­ραιότερο και φωτεινότερο τόπο από τούτον εδώ, εκεί πού είναι με­γάλο και πολύ λαμπρότερο φως, από το όποιο φως, έρχονται εδώ οι ακτίνες και λαμπηδόνες, πού φωτίζουν τον τόπο τούτον΄.

΄΄Όταν είπε αυτά, ο οδηγός μου ΄Άγγελος, ξεκινήσαμε να πά­με κατά το Νοτιά, βγήκαμε από το φωτεινό και λαμπρό εκείνο μέ­ρος και φτάσαμε σε σκοτεινό και καλυμμένο από μούχλα και σα­πίλα τόπο, από τον όποιον έβγαινε πολύ βρώμα και δυσωδία. Εκεί είδαμε πολύ πλήθος ανθρώπων, πού είχανε ηλιοκαμένοι και πολύ λυπημένη όψη. Ρώτησα, τι άνθρωποι είναι αυτοί πού βρίσκον­ται εδώ μέσα; Κι αυτός μου είπε: ΄Αυτοί πού βλέπεις εδώ, είναι οι Εβραίοι πού δεν πίστεψαν στο Δεσπότη Χριστό΄.

΄Προχωρήσαμε πιο πέρα. Εκεί βρήκαμε πιο σκοτεινό και βρωμερότερο μέρος, είχε μέσα κι αυτό πλήθος πολύ λάου, πού φαίνονταν σαν μικροί άνθρωπίσκοι, σαν μικρά παιδιά και σκουλήκια, πού κυλιόντουσαν μέσα σε λάσπη από κοπριά. Ρώτησα τον οδηγό μου γι αυτούς και μου είπε, πώς αυτοί είναι οι Τούρκοι και άπιστοι ΄Αγαρηνοί, και όλοι οι αιρετικοί και κακόδοξοι άνθρωποι. Εκεί γνώρισα και πολλούς από τους Αθίγγανους —Γύφτους— πού τους ήξερα από τη ζωή αυτή κι είχανε τα πρόσωπα τους πολύ με­λανά.

΄΄Όταν βγήκαμε άπ' εκεί, γυρίσαμε κι άλλους τέτοιους σκο­τεινούς και βρωμερούς τόπους, γεμάτους από ανθρώπους κάθε θρησκείας, κάθε αιρέσεως, άθεους, ειδωλολάτρες και λαούς αού διάφορα έθνη. Σε ερώτηση μου αν αυτή είναι ή Κόλαση, ο Οδηγός μου είπε : ΄Όπως και πρωτύτερα σου είπα αυτά πού είδες, δεν είναι ούτε ή Κόλαση, ούτε ο Παράδεισος, αλλά όλα αυτά είναι προσωρι­νά μέχρι τη δεύτερη του Χρίστου Παρουσία. Πρέπει να ξέρεις και τούτο, πώς ή Κόλαση είναι μία, άλλα τα βάσανα και οι τιμωρίες εί­ναι πολλές και διάφορες, όπως και ή Βασιλεία των ουρανών είναι μία, αλλά έχει κι αυτή διαφορά στις κατοικίες και τις απολαύσεις για τους Δικαίους, ανάλογα με τις αρετές και την προσφορά της θυσίας του καθενός στη ζωή τούτη, όπως λέγει κι ο Δεσπότης Χρι­στός στο Ιερό ευαγγέλιο Του: ΄Εν τη οικία του1 πατρός μου μοναί πολλαί εισιν΄ (΄Ιωάν. ΙΔ' 2).

΄Εκεί πού ο οδηγός μου έλεγε αυτά, άκουσα άρχεται από κάτω βαθιά τρομακτική και βροντερή φωνή βρυχώμενου δράκον­τα και αγρίου θεριού, και να βγαίνει βρώμα και δυσωδία ανυπό­φορη. Από τη φωνή αυτή τραβήχτηκα και τρόμαξα τόσο, πού προ­σπάθησα να κρυφτώ στην αγκαλιά του φύλακα συνόδου μου και τρέμων από το φόβο μου, τον ρώτησα; ΄Τί φωνή είναι αυτή, Κύριε μου και ή πολλή αυτή βρώμα πουθε έρχεται;΄ Και κείνος μου είπε: ΄Αυτός πού φωνάζει και βρυχιέται είναι ο παμφάγος ΄Άδης, ο όποιος δέχεται όλους τους άπιστους και περιφρονητές αμαρτω­λούς κατ΄ εξακολούθηση, πού δεν πίστεψαν στο Χριστό και δε μετανοήσαν ποτέ για ότι κακό έκαναν ατή ζωή τους. ΄Οποίος απ΄ αυτούς πεθάνει, περνάει από τον ΄Άδη, ο όποιος τους ξερνάει, στους τόπους της καταδίκης πού είδες και δε χορταίνει ποτέ΄.

΄Αμέσως άκουσα άλλη φωνή ποϋρχονταν από ψηλά και έλεγε: ΄Τι φωνάζεις, τι κλαις και στενοχωριέσαι; Περίμενε λίγο και θα χορτάσεις από ανάξιους ιερείς, αρχιερείς, επίσκοπους και μο­ναχούς, δόκιμους και χριστιανούς αμελείς και περιφρονητές στην καλοσύνη και πρόθυμους για το κακά΄.

΄Και κει πού ή φοβερή αυτή φωνή σφύριζε ακόμη στα αυτιά μου, βρέθηκα αμέσως στο σπίτι μου, είδα το σώμα μου νεκρό, άσχημο και παγωμένο, δεν ήθελα να μπω μέσα σ' αυτό, αλλά ο οδηγάς μου μ΄ έβαλε με το ζόρι χωρίς να θέλω να μπω μέσα, κι αι­σθάνθηκα δριμύ πόνο και να σαλεύουν όλα τα νεύρα, οι αρθρώσεις και τα κοκάλα΄.

       Ή γυναίκα του Δημήτρη και ή πεθερά του( άμα άκουσαν αυ­τά, έμειναν κατάπληκτες και διηγούμενες αυτά, άπα στόμα σε στό­μα διαδόθηκαν όχι μόνο στον ΄Ισβορο, αλλά και σ' όλη τη Χαλκι­δική. Τούτο έφτασε και στα αυτιά του αγίου Μητροφάνη, ο όποιος πήγε στο σπίτι του Δημήτρη, από τον όποιον βεβαιώθηκε για την αλήθεια της θείας αυτής οπτασίας, την οποίαν ο Δημήτρης επανέλαβε και διηγήθηκε στον ΄Άγιο δυο και τρεις φορές, ακριβώς όπως μας την περιέγραψαν ο ίδιος, ο άγιος Μητροφάνης.

  Ή οπτασία αυτή του Δημήτρη, βεβαιώθηκε κι από το γεγονός, πού ακολούθησε, γιατί όταν άκουσε τη θεία εκείνη φωνή, πού λέ­γε στον οδηγό του ΄Άγγελο; ΄Δεν σου ειπόν να φέρεις αυτόν, αλ­λά το γείτονα του Νικόλαο΄, τούτο πραγματοποιήθηκε, γιατί δυο μέρες μετά την οπτασία, πού είδε ο Δημήτρης, ο γείτονας του Νι­κόλαος καίτοι ήταν πολύ καλά στην υγεία του, ξάφνου χωρίς αχεί καμιά αρρώστια πέθανε και τις ετοιμασίες πού είχαν για την κηδεία του Δημήτρη, τις χρησιμοποίησαν για την ταφή του Νικολάου.

Μερικοί αρχιερείς και ιερείς, από φθόνο του διαβόλου, κινή­θηκαν να διασύρουν την Οπτασία αυτή σαν ψεύτικη, προσπάθησαν να σπείρουν απιστία και αμφιβολία, με τη δικαιολογία, ότι, ή φω­νή πού άκουσε, ο Δημήτρης, άνωθεν να λέγει στον ΄Άδη, έτι θα χορτάσει από αρχιερείς, ιερείς και μοναχούς αμελείς και ράθυ­μους, προς τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα τους και ότι δεν θα έπρεπε να λέγει γι1 αυτούς, αλλά να έλεγε, πώς θα γεμίσει από άπιστους, ασεβείς και αμαρτωλούς, αν ήταν αληθινή!

Ταλαίπωροι άνθρωποι, σ΄ οποία τάξη κι αν ανήκετε, οποίο βαθμό και αξίωμα φέρετε, γιατί ΄προφασίζεστε προφάσεις εν αμαρτίαις΄; ΄Σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι τη καρδία, ίνα τι αγα­πάτε ματαιότητα και ζητείτε ψευδός;΄ ΄Πώς θέλετε ο καθένας σας να δικαιολογείστε και να κρύβεστε πίσω από το δάκτυλο σας΄; Αυτά είπε προς αυτούς, ο άγιος Μητροφάνης, και επιπροσθέτως έλεγε: ΄Αδελφοί, εμείς οι κληρικοί, πού ταχθήκαμε να υπηρετού­με την Κύριο, να γνωρίζουμε καλά, πώς πρέπει να είμαστε τύπος και υπόδειγμα ενάρετης ζωής, να είμαστε φως και Οδηγοί στους ανθρώπους, όπως λέγει και ο Κύριος μας: ΄Υμείς εσταί το φως του κόσμου, υμείς εσταί το άλας της γης΄ (Μάτι. Ε' 13, 14) και ως τοι­ούτοι θα πρέπει σε τέτοιες περιπτώσεις να χύνομε περισσότερο φως και όχι να συσκοτίζομε πιο πολύ τα απλά και θεια αυτά πράγ­ματα, πού ο θεός αποκαλύπτει στους πιστούς, για να διορθωθού­με και να διορθώσουμε και τον κόσμο, πού έχει σκοτάδι και ά­γνοια μεγάλη, του θείου νόμου και των εντολών του θεού. ΄Αντί, με τα καλά μας λόγια, με τα καλά μας έργα και την καθαρή πο­λιτεία της ζωής μας να γινόμαστε το καλό παράδειγμα, να φανοί> με άξιοι εργάτες της κλήσεως μας και καλοί οικονόμοι να μεταδίδουμε τη χάρη, πού από το θεό μας δόθηκε, εμείς γινόμαστε προσκόμματα του κάλου, αιτία σκανδάλου και κακό παράδειγμα,

στους πιστούς με την απιστία και την αμφιβολία πού μεταδίδουμε στον πιστό και απλό λαό και με τον τρόπο αυτόν βλάπτουμε τις ψυχές τους, για τις όποιες, ο Χριστός, επάνω στο Σταυρό, θυσιά­στηκε και παρέδωσε την ψυχή του λύτρον αντί πολλών΄. Αντί να προσπαθούμε με κάθε τρόπο να ωφελήσομε τον πλησίον μας, εμείς με κάθε τρόπο τον βλάπτομε, με το να λέμε-και να διαδίδομε πώς οι Οπτασίες αυτές και αποκαλύψεις, οι όποιες μας φέρνουν σε αί­σθηση, σε φόβο θεού, σε μετάνοια και επίγνωση του εαυτού μας, να λέμε δεν είναι αληθινές; Δεν είναι πραγματικές; Μήπως γιατί αποκαλύπτουν τα κακά έργα του καθενός; Και φανερώνουν τις τι­μωρίες που μας περιμένουν; ΄Η την δίκαιη αντιμισθία και ανταμοι­βή πού θα λάβουν από τον Δίκαιο Κριτή εκείνοι πού εργάστηκαν το καλό και την αρετή; Πρέπει να ξέρουμε πώς οποίοι κι αν είναι αυτοί, απλοί άνθρωποι, ή ιερείς, αρχιερείς, Πατριάρχες, Βασιλείς, Στρατηγοί ή Στρατιώτες, όλοι όμοια και δίκαια θα κριθούν, από τον απροσωπόληπτο Κριτή, το θεό. Και συνέχισε ο άγιος Μητρο­φάνης, να διδάσκει και να λέγει στο λαό: ΄΄Ας ξυπνήσομε, αδελ­φοί, ας έλθομε στον εαυτό μας όσον είναι ακόμη καιρός, γιατί το κουδούνι του κινδύνου, για τον καθένα μας, κάθε λίγο κτυπάει, δεν ξέρουμε πότε το τέλος και σε μας θα έλθει. ΄Ας προσπαθήσουμε να μιμηθούμε τους καλούς ιερείς, αρχιερείς, μοναχούς και όλους εκείνους τους καλούς χριστιανούς, οι όποιοι εργάζονται το καλό, την αρετή και τη δικαιοσύνη, για να γίνουμε κι εμείς φώτα σωστικά, παραδείγματα αρετής και καλοσύνης στους πιστούς α­δελφούς μας, 6πως μας παραγγέλλει ο Κύριος λέγων: ΄Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως εϊδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ούρανοις΄ (Ματθ. Ε' 16) για να λάβομε κι εμείς τη δίκαιη ανταμοιβή και να ζήσομε αιώνια με το θεού στη βασιλεία των ουρανών. Αμήν΄.

΄Άγνωστο επίσης σε μας είναι, που κοιμήθηκαν οι άγιοι Πα­τέρες αυτοί, Διονύσιος ο ρήτωρ και Μητροφάνης και μέχρι σήμερα δε βρέθηκαν τα αγία Λείψανα τους.

Επί των ήμερων μας το έτος 1956, ο ευλαβέστατος υμνο­γράφος της Μεγάλης του Χρίστου Εκκλησίας Γέρων Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, με την επίσης ευλαβέστατη συνοδεία του, με πολλούς κόπους και πόνους, κατόπιν εμφανίσεως και αποκαλύψεως των αγίων αυτών, κατόρθωσε να καθαρίσει το σπήλαιο εν­τός του οποίου έφτιαξε ωραία εκκλησία στο όνομα τους εκεί πού πέρασαν οι όσιοι Διονύσιος και Μητροφάνης την ασκητική ζωή. 

************************************************************************

Η ΑΓΙΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΑΒΑ ΜΑΚΑΡΙΟΥ

Περί απόκρυφων και αρρήτων μυστηρίων και περί Μνημοσυνών των κεκοιμημένων

 

Ενώ πορευόταν κάποτε στην έρημο ο Αβάς Μακάριος, τον ακολουθούσε Άγγελος Κυρίου και  του λέγει: Ευλόγησαν πάτερ άγιε. Ο δε Γέροντας σκεφτόμενος ότι είναι μονάχος από την έρημο είπε προς αυτόν: Ο θεός να σε συγχώρηση, τεκνών. Αφού περπάτησαν λοιπόν μαζί λίγο διάστημα, πρόσεξε ο Αβάς την εμφάνιση και το όλο παρουσιαστικό του συνοδοιπόρου του και  τον ερωτά. Σε βλέπω τεκνών και απορώ, με τη θαυ­μαστή σου εμφάνιση και σκέφτομαι μήπως και δεν είσαι άνθρωπος και σε ορκίζω εις τον θεόν να μου πεις την α­λήθεια. Τότε ο Άγγελος έβαλε μετάνοια στον Άβα Μακάριο και λέγει: Ευλόγησαν πάτερ. Εγώ καθώς βλέπεις δεν είμαι άνθρωπος, αλλά Άγγελος και ήρθα να σε διδάξω Μυστήρια, τα οποία δεν ξέρεις και επιθυμείς να μάθεις. Λοιπόν ρώτησε με εάν θέλεις κάτι και  εγώ σου απαντώ.  Τότε ο Γέρων, αφού έκανε μία μετάνοια στον Άγγελο, λέγει: Σε ευχαριστώ, Κύριε, ότι μου έστειλες Οδηγό, για να μου διδάξει εκείνα πού δεν ξέρω και επιθυμώ να μάθω, απόκρυφα μυστήρια πού δεν λέγονται. Και ο Άγγελος είπε: Λοιπύν ρώτησε με Πάτερ. Ο δε Γέρων λέγει: Πες μας, άγιε Άγγελε, εάν γνωρίζονται αναμετα­ξύ τους οι άνθρωποι σε κοινών τον αιώνιο κόσμο οι κεκοιμημενοι.

      Και είπε ο Άγγελος: Άκουσε Πάτερ Άγιε. Όπως στον κόσμο αυτήν, οι άνθρωποι κοιμόνται από το βράδυ μέχρι το πρωί και  την επόμενη σηκώνονται και γνωρί­ζουν τους ανθρώπους πού έβλεπαν εχθές και τους χαιρε­τούν και συνομιλούν και  πολλές φορές κάθονται μαζί και ευχαριστιούνται και ερωτά ο ένας τον άλλον, έτσι γίνεται και  σε κοινών τον κόσμο, ο ένας τον άλλον γνω­ρίζει και συνομιλεί. Διότι, καθώς πάει κάποιος στην αγορά και εκεί βλέπει άρχοντες και πτωχούς και Ρώτα ποιας είναι αυτός και ποίους εκείνος και με τις ερωτήσεις μαθαίνει και  εκείνους τους οποίους ποτέ δεν είδε, έτσι γίνεται και εκεί, αλλά μόνον για τους Δικαίους, διότι οι αμαρτωλοί και αυτό το στερούνται.

Τότε λέγει ο Γέροντας: Πες μου και αυτό παρακα­λώ μετά το χωρισμό της ψυχής από το σώμα, τι γίνεται και γιατί γίνονται τα Μνημόσυνα των κεκοιμημενων; Και ο Άγγελος είπε: Άκουσον Πάτερ Άγιε, μετά το χωρισμό της ψυχής από τι σώμα, παίρνουν την ψυχή οι Άγγελοι και  την τρίτη ήμερα τη φέρνουν στον ουρανό για να προσκύνηση τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Από τη γη μέχρι τον ουρανό υπάρχει μια σκάλα και  σε κάθε σκαλοπάτι της έχει ένα τάγμα δαιμόνων, τα οποία λέγονται τελώνια και ζητούν την ψυχή φέρνοντας τα χειρόγραφα της ψυχής και τα δείχνουν στους Αγγέλους λέγοντας: Την τάδε ήμερα, τόσο του μηνός, ή ψυχή αυ­τή έκανε το εξής: Η έκλεψε ή πόρνευες, ή μοίχευσε, ή αυνανίσθηκε, ή είπε ψέματα, ή συμβούλεψε άνθρωπο για κακά έργα και οτιδήποτε άλλο κακό έκανε όλα τα δείχνουν στους Αγγέλους. Τότε και οι Άγγελοι δεί­χνουν ότι καλό έκανε ή ψυχή εκείνη, ή ελεημοσύνη ή προσευχή ή λειτουργία ή νηστεία ή οτιδήποτε άλλο καλό έκανε ή ψυχή και έτσι συγκρίνουν τα καλά και τα άσχημα, οι Άγγελοι και  οι δαίμονες και εάν βρεθούν περισσότερα τα καλά, αρπάζουν την ψυχή οι Άγγελοι, με μεγάλη χαρά και ανεβαίνουν σε άλλο σκαλοπάτι και οι δαίμονες τρίζουν τα δόντια τους, σαν αγρία σκυλιά και αγωνίζονται να αρπάξουν την ελεεινή ψυχή από τους Αγγέλους. Ή ψυχή συστέλλεται και  τρομάζει πολύ και κρύβεται στις αγκαλιές των Αγγέλων και γίνεται μεγάλη συζήτηση και πολύς θόρυβος μέχρις ότου ελευθερώ­σουν την ελεεινή εκείνη ψυχή από τα χέρια των δαιμόνων. Και πάλι ανεβαίνουν σε άλλο σκαλοπάτι και εκεί βρίσκουν άλλο τελώνιο χειρότερο και αγριότερο και ε­δώ πάλι γίνεται πολλή ενόχληση και ταραχή μεγάλη πού δεν μπορώ να σου την περιγράψω, ποιος θα πάρει την ελεεινή εκείνη ψυχή, και φωνάζοντας οι δαίμονες, ελέγχουν την ψυχή και λέγουν: Που πας; δεν είσαι συ πού πόρνευες, πού καταμόλυνες το Αγιον Βάπτισμα; δεν είσαι συ πού μόλυνες το Αγγελικό Σχήμα; που πας τώρα; γύρισε πίσω, επέστρεψε κάτω, στον σκοτεινό Άδη, στο πυρ το εξώτερο, στον σκωληκιά την ακοίμητο. Τότε, αν ή ψυχή είναι καταδικασμένη, την επιστρέφουν οι πο­νηροί δαίμονες, στα κατάβαθα της γης, σε τύπο σκοτεινό και οδυνηρό και αλίμονο σε κείνη την ψυχή, αλίμονο στην ώρα εκείνη, πού γεννήθηκε ο άνθρωπος ε­κείνος. Πώς να σου περιγράψω, Πάτερ Άγιε την ανάγκη πού έχουν οι καταδικασμένες ψυχές στον τύπο εκείνον;

Εάν βρεθεί ή ψυχή καθαρή και αναμάρτητος, ανε­βαίνει στον ουρανό με μεγάλη χαρά και  την προϋπαντούν οι Άγγελοι με λαμπάδες και θυμιάματα και ασπάζονται την ψυχή. Μετά πηγαίνουν στον Δεσποτικό θρόνο, για να προσκύνηση την Κύριο και θύε ημών Ιησού Χριστό και τότε βλέπει τους χορούς των Αγίων Απόστολων, των Αγίων Μαρτύρων, των Αγίων Πατέρων, τα Εννέα Τάγματα των Αγίων Αγγέλων, την λαμπρότητα ε­κείνη, πού δεν μπορεί κανείς με λόγια να περιγράψει και ακούει την Αγγελική εκείνη μελωδία και  την ομορφιά τη θαυμάσια του Παραδείσου.

Σε ερωτώ; Και για τα μνημόσυνα, πώς και γιατί γί­νονται; Επειδή όπως είπαμε, μετά τις τρεις ημέρες, α­νεβαίνει ή ψυχή για να προσκύνηση, γι' αυτό κάνουμε τα τριήμερα, δίνοντας στους φτωχούς από το δίσκο ή το πανέρι Οτιδήποτε, είναι σαν να τα στέλνουμε στον Κύ­ριο υπέρ της ψυχής πού αναπαύτηκε. Και μετά την προ­σκύνηση, επιστρέφουν την ψυχή οι Άγγελοι στη γη και δείχνουν σ' αυτήν τους τύπους οπού περπάτησε στη ζωή της και  της θυμίζουν τις πράξεις της, τις πονηρές και αγαθές, λέγοντας: Εδώ έκλεψες, εκεί πόρνευσες, εδώ κατηγόρησες, εκεί αυνανίσθηκες, εδώ θύμωσες και σκότωσες, εκεί έγινες επίορκος, εδώ αδίκησες, εκεί βλαστήμησες, εδώ τόκισες χρήματα, εκεί μέθυσες, εδώ μοίχευσες, εκεί σκανδάλισες. Ύστερα πάλι θυμίζουν τις αγαθές πράξεις: Εδώ έδωσες ελεημοσύνη, εκεί νήστευες, εδώ μετανόησες, εκεί έκανες θεία Λειτουργία, εδώ έκανες παράκληση, εκεί αγρυπνία, εδώ προσευχή, εκεί γονυκλισία, εδώ σιωπή, εκεί εγκράτεια. Αυτά κάνουμε μέχρι την ένατη ήμερα. Την ένατη ήμερα ανέρχονται πάλι για προ­σκύνηση, όπως και  την τρίτη ήμερα.  Τα Μνημόσυνα γίνονται υπέρ των ψυχών, σαν υπεν­θύμιση στον Κύριο, για να αποδεχτή την ψυχή με συγκατάβαση, επειδή πολύ ωφελούν την ψυχή οι ελεημο­σύνες, οι θειες Λειτουργίες και τα Μνημόσυνα, τόσο, πού μπορούν να βγάλουν την ψυχή από την Κόλαση.   

        Μετά τη δεύτερη προσκύνηση, πάλι παίρνουν την ψυχή οι Άγγελοι και δείχνουν σ' αυτήν τον Παράδεισο, τον Ελαιώνα, τον Κόλπο του Αβραάμ, τις Σκηνές οπού ανα­παύονται οι Δίκαιοι. Και όταν δη τη χαρά εκείνη την α­περίγραπτη, παρηγορείται και χαίρεται και παρακαλεί τους Αγγέλους να αφήσουν την ψυχή εκεί κοντά στους Δικαίους. Μετά δείχνουν και  την κόλαση των αμαρτω­λών λέγοντας: Αυτός είναι ο πύρινος ποταμός, αυτός εί­ναι ο σκώληκος ο ακοίμητος, αυτό είναι το σκοτάδι το εξώτερον και αυτό το εσώτερο, αυτός είναι ο βρυγμός των οδόντων και στη συνεχεία, όλες τις κολάσεις των α­μαρτωλών. Δεν υπάρχει, Άγιε Πάτερ, άλλη κόλαση χειρότερη και φοβερότεροι, σαν του πόρνου και λεπτού, ιδιαίτερα δε του πόρνου Μονάχου και μοναχής, του πόρνου Ιερέως και πρεσβυτέρας.     Αφού δουν όλα αυτά ξαναφέρετε ή ψυχή για προ­σκύνηση την τεσσαρακοστή ήμερα στο θρόνο του θεού. ΓΗ αυτό γίνονται αυτά τα Μνημόσυνα των τεθνεώτων, επειδή πρόκειται την τεσσαρακοστή ημέρα να πα-δη απόφαση και να κατάταξη ο φιλάνθρωπος θεός την ψυχή, κατά τα έργα και τις πράξεις πού έκανε στον κόσμο αυτό. Οι ιερείς στα μνημόσυνα, μεσιτεύουν και πα­ρακαλούν το θεό να συγχώρηση τον αποθανόντα.   Έτσι, τοποθετείται ή ψυχή οπού αποφασίσει ο Κύ­ριος μέχρι την ημέρα της Αναστάσεως, όποτε θα αναστηθεί και τα σώμα και θα απόλαυση κατά τα έργα του.

    Τότε αναστέναξε ο Γέροντας και αφού δάκρυσε πικρά είπε:  Αλίμονο, την ημέρα εκείνη πού γεννήθηκε ο άνθρωπος εκείνος. Λέγει σ' αυτό ο Άγγελος: Ναι τίμιε Πάτερ, έτσι είναι για τους αμαρτωλούς, Όμως για τους δικαίους, μακάρια ή ήμερα και ή ώρα κατά την ο­ποία γεννήθηκαν οι άνθρωποι αυτοί.  Τότε λέει ο Όσιος: Σε παρακαλώ, πες μου και αυτό :  έχει καμία άνεση ο αμαρτωλός και έχει τέλος ή κόλαση του; Ο Άγγελος είπε: Όχι Πάτερ Άγιε, ούτε ή Βασι­λεία των Δικαίων έχει τέλος, ούτε ή κόλαση των αμαρ­τωλών. Εάν έπαιρνε κανείς, κάθε χίλια χρόνια, ένα κόκκο άμμου από τη θάλασσα και τον μετέφερε, θα είχε ελ­πίδα να τελείωση κάποτε ή άμμος της θαλάσσης, των α­μαρτωλών όμως ή κόλασης δεν θα έχει τέλος.   Λέγει πάλι ο Όσιος: Παρακαλώ πες μου και τούτο' ποιοι Άγιοι είναι πιο σπλαχνικοί στον άνθρωπο, για να τους παρακαλεί ο ελεεινός άνθρωπος, να πρεσβεύουν γι’αυτόν;     Απάντησε ο Άγγελος και  λέγει: Όλοι οι Άγιοι σπλαχνικοί είναι σε σας τους ανθρώπους και ευγνώμο­νες, αλλά εσείς οι άνθρωποι σαν αγνώμονες και αχάριστοι κάνετε αυτούς να οργίζονται εναντίον σας. Διότι και οι άγιοι Άγγελοι έχουν πολλή ευσπλαχνία στον άνθρωπο, επειδή εξ αιτίας της σωτηρίας των ανθρώπων εί­δαν και αυτοί τα παράδοξα του θεού. Εκτός από Αυ­τούς, ή Κυρία Θεοτόκος, ή Δέσποινα μας, σπλαχνίζεται πια πολύ το γένος των ανθρώπων. Έπρεπε, Άγιε Πάτερ, οι άνθρωποι να μην αφήνουν ούτε στιγμή, πού να μην αναφέρουν το Όνομα Της, από το στόμα τους. Αλλά ο διάβολος απάτησε τους ανθρώπους και έγιναν αχάριστοι. Διότι με τις Πρεσβείες Της, και τις παρακλήσεις Της, στέκεται ο ιασμός μέχρι σήμερα και επειδή περιφρόνησαν οι άνθρωποι το θεό και τους Άγιους, περιφρόνησε και Ο θεός αυτούς, καθώς και οι Άγιοι.

    Λέγει πάλι ο Όσιος: Πες μας, Άγιε Άγγελε, ποιο αμάρτημα είναι μεγαλύτερο από όλες τις αμαρτίες; Και ο Άγγελος είπε: Κάθε αμαρτία, Τίμιε Πάτερ, χωρίζει την άνθρωπο από το θεό. Ή μνησικακία και ή βλασφημία καλύπτουν όλες τις αμαρτίες, Διότι αυτές και μόνες είναι ικανές να κατεβάσουν τον άνθρωπο στα κατάβαθα του οδού και στα καταχθόνια της γης και της θαλάσσης.  Και πάλι ο Γέρων είπε: Ποιο αμάρτημα περισσότερο από όλα μισεί ο θεός; Και ο Άγγελος απάντησε; Την κενοδοξία αύτη μόνη, όλο τον κόσμο κατέστρεψε, με αυτήν ο Φαρισαίος όλους τους κόπους έχασε' διότι ο άνθρωπος, εάν Παισοί σε τέτοιο πάθος, δύσκολα σηκώνε­ται.

Ο Γερων πάλι ρώτησε: Ποιοι άνθρωποι κολάζονται περισσότερο από τους άλλους; Και  ο Άγγελος του άπαντα: Σε είπα, ο πόρνος και ο βλάσφημος πλην όμως σου λέγω και αυτό, ότι πιο κάτω από όλες τις κολάσεις, υπάρχει κόλαση τρομερή και πονηρή, ή οποία ονομάζεται αφάνεια εκεί κολάζονται οι πόρνοι ιερείς και μονα­χοί και μονάχες, πού πόρνευαν. Διότι, Τίμιε Πάτερ, πρόκειται να ανανεωθεί το εκπέσουν τάγμα των αγγέλων, από τους καλούς Ιερείς και Μοναχούς και σε μεγάλη τι­μή θα πάνε. Λοιπόν οι πονηροί και κακοί μοναχοί σε μεγάλη ατιμία και κόλαση διώχνονται, αλλά και  οι ιερείς πού παραβαίνουν τους θείους Νόμους και αυτοί πού δέχονται τους παράνομους, εξ αιτίας των δώρων και αυτοί πού καταφρονούν τις ακολουθίες των ιερέων, εξαι­τίας κοσμικών και βιοτικών φροντίδων. Γιατί, για μια α­κολουθία, έχουν να δώσουν λόγο στο θεό. Για δε τους ιερείς πού μεθούν, τι να πω και τι να λαλήσω; Αλίμονο σ' αυτούς, ότι φοβερή κόλαση τους περιμένει.

Τότε λέγει ο Γέρων: Πες μου και αυτό σε παρακα­λώ αυτοί πού καταφρονούν την Άγαν Κυριακή, έχουν κάποιο μέρος στην κόλαση; Και απάντησε ο Άγγελος και είπε: Αλίμονο και σ' αυτούς, Τίμιε Πάτερ! φρι­κτή κόλαση τους περιμένει και  οποίος καταφρονεί την Κυριακή την Αγια, τον Κύριο καταφρονεί και ο Κύριος αυτόν, διότι ή Κυριακή ήμερα, είναι ο ίδιος ο Κύριος.  Και οποίος τιμά την Κυριακή, τον Κύριο τιμά. Οποίος πάλι τιμά τη μνήμη των Αγίων και οποίος γιορτάζει τις  μνήμες αυτών, βοηθούν και οι Άγιοι αυτόν, διότι μεγάλη παρρησία έχουν προς το θεό και ο,τι ζητήσουν, τους το δίνει ο Κύριος. Αλλά οι άνθρωποι, έδιωξαν το Φόβο του θεού από τις ψυχές και ούτε το θεό έχουν Φίλο ούτε κάποιον από τους Αγίους, αλλά προσκολλήθηκαν μόνο στα βιοτικά και κοσμικά πράγματα πού καταστρέφονται και φθείρονται και αλίμονο σ' αυτούς! Γνώριζε, Τίμιε Πάτερ, ότι κάθε άνθρωπος, ή Ιερέας, ή μονάχος, ή κοσμικός, ή ιδιώτης, ο οποίος δεν τιμά την ήμερα της Κυρια­κής, θεού πρόσωπο δεν πρόκειται να δη, ούτε ελπίδα σω­τηρίας έχει. Τώρα λοιπόν, Τίμιε Πάτερ, εάν θέλεις να ρωτήσεις κάτι ακόμη, ρώτησε με, γιατί είναι ώρα να πάω στον Ουρανό και να παρουσιαστώ στον Κύριο μου.  Τότε αναστέναξες ο Γέροντας και αφού δάκρυσε πικρά είπε: Αλίμονο σε μας! Ιδού ο καλός δούλος του Κυρίου μου, ενώ είναι Άγγελος, αυλός και αναμάρτητος, βιάζεται για να δοξολογήσει τον Κηρίων, εμείς δε οι υλι­κοί και αμαρτωλοί δε φροντίζουμε αλλά αμελούμε τη σω­τηρία μας.  Λέγει πάλι ο Όσιος προς τον Άγγελο: Σε παρακα­λώ, πες μου, ποια προσευχή αρμόζει στο Μοναχό;  Ο Άγγελος απάντησε: Εάν είναι γραμματισμένος ο άνθρωπος, οι ψαλμοί του Δαβίδ, εάν όμως δεν είναι, να λέει: ‘’Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του θεού, ελέησαν με τον αμαρτωλών’’. Αύτη ή ευχή είναι ή δυνατότερη. Πολ­λοί γραμματισμένοι, άφησαν όλα και κράτησαν αυτήν την ευχή και σώθηκαν, γιατί αυτήν μπορούν να την κρατήσουν στο μυαλό τους και άνδρες και γυναίκες και παιδία και Μοναχοί και Μοναχές και αυτοί πού μπορούν να μάθουν και αυτοί πού δεν μπορούν και οι έμπειροι και οι άπειροι και οποίος θέλει να σωθεί, αυτήν ας έχει στο μυαλό του και μέρα και νύχτα, στο κελί του, στο δρόμο, είτε είναι όρθιος είτε καθιστός και εάν περπατάει και εάν εργάζεται, αυτήν την ευχή ας κρατάει, με πόθο και προ­θυμία, γιατί αυτή ή προσευχή, είναι ικανή να σώσει ο­ποίον έχει την επιθυμία να σωθεί.

Και πάλιν είπε ο Όσιος: Επειδή ήρθες να με διδάξεις εμένα τον αμαρτωλό, σε παρακαλώ πες μου και αυτό. Εάν βρεθεί κάποιος αμαρτωλός άνθρωπος και διδάξει άλλον και τον βγάλει από την αμαρτία και του δείξει το σωστό δρόμο, έχει τίποτα μισθό;   

Λέγει σ' αυτόν Ο Άγγελος: Οποίος κάνει αυτά πού με Ρώτας σώζει τον εαυτόν του, ενώ αντίθετα οποίος συμβουλεύει τον άλλον στο κακό, όχι μόνον εκείνον καταστρέφει, αλλά και  την ψυχή του παραδίνει στο διαβολέα. Λοιπόν δεν υπάρχει χειρότερη αμαρτία, στο να συμβουλεύεις τους ανθρώπους στα κακά έργα, όπως επίσης είναι πολύ καλό στα να συμβουλεύεις στα καλά έργα.  Πάλι ρώτησε ο Όσιος λέγοντας: Πες μου και αυτό άραγε μέχρι τώρα πλήθυναν οι Άγιοι σε όλον τον Κόσμο;   Και μέχρι το τέλος θα μείνουν έτσι;    Ο Άγγελος του είπε: Μέχρι τη συντέλεια του αιώ­νος, Τίμιε Πάτερ, δε θα εκλείψουν οι Άγιοι και Προφή­τες του Κυρίου και θεού μας, όπως δε θα εκλείψουν και οι υπηρέτες του σατανά. Γνώριζε όμως ότι στους μελλο­ντικούς χρόνους, όσοι αληθινά θα υπηρετούν το Χριστό, δε θα το δείχνουν στους ανθρώπους και ενώ δε θα κάμνουν σημεία και τέρατα, όπως τώρα, αλλά θα βαδί­ζουν την πρακτική οδό με ταπείνωση, αυτοί θα βρεθούν πιο ψηλά στη Βασιλεία του θεού (απ’ αυτούς πού σήμε­ρα κάνουν θαύματα). Διότι τότε, στους έσχατους και­ρούς δε θα μπορούν να βρουν κάποιον να κάμνει σημεία και θαύματα, για να παρακινηθούν από αυτά οι άνθρωποι και να κάνουν πνευματικό αγώνα, γιατί εκείνοι πού θα ποιμαίνουν και  θα εξουσιάζουν, σε όλον το κόσμο, θα είναι εντελώς αδόκιμοι, χωρίς να έχουν καμία αρε­τή. Αντίθετα θα είναι γαστρίμαργοι, φιλάργυροι, κενόδοξοι και έτσι περισσότερο μάλλον, θα σκανδαλίζουν τους ανθρώπους, παρά θα είναι παραδείγματα. ! Εξ αιτίας λοιπόν αυτής της καταστάσεως, θα παραμεληθεί κάθε αρετή, θα βασιλεύει όπως είπαμε ή φιλαρ­γυρία και αλίμονο σ' εκείνους, πού θα χαίρονται ότι έχουν χρήματα πολλά, θα γίνουν όνειδος (ντροπή) στα !             μάτια του Κυρίου και θεού μας και δεν πρόκειται να δουν Πρόσωπο θεού Ζώντος.  Μονάχος ή λαϊκός πού τοκίζει τα χρήματα του στους ανθρώπους, στα βαθιά τάρταρα θα καταποντιστεί, διότι δεν προτιμά να τα κάνη αυτά καρποφόρα, στον Κύ­ριο και θεό μας, με τις ελεημοσύνες στους φτωχούς.

Αυτά αφού είπε Ο Άγγελος στον Άβα Μακάριο και αφού έκλινε προς αυτόν την κεφαλή του είπε: Ευλόγησαν Πάτερ Άγιε, συγχωρήσουν με.  Τότε έπεσε Ο Γέρων, προσκύνησε Αυτόν λέγοντας: Πορεύουν εν ειρήνη, παράστηθη (να παρασταθείς) τη Α­γία Τριόδι και πρέσβευε υπέρ εμού.   Έτσι αναχώρησε ο Άγγελος και  ανέβηκε στον ουρανό.

Ο δε Άβας Μακάριος, ευχαρίστησε το θεό και πή­γε στο κελί του και διηγήθηκε στους αδελφούς και  συνασκητας του, όσα είδε και άκουσε από του Άγιο Άγγελο, δοξάζοντας και ευλογώντας τι θεό.  ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ  ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ, ΤΙΜΗ ΚΑΙ  ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΣ Τα αδύνατα παρά άνθρωπος, δυνατά παρά τω θεώ εστί (Λούκα 18(ΟΙΗ')27).

Καλή Μετάνοια, καλό Παράδεισο και καλή Σωτηρία στην αιώνια θεία Βασιλεία. Αμήν.

 

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΟΒΕΡΗ ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος μας διδάσκει τα εξής: Δεν αμφιβάλλουμε ότι τα νήπια όταν πεθαίνουν και είναι βαπτισμένα, θα εισέλθουν στη Βασιλεία των Ουρανών, όχι όμως και  όλα εκείνα πού είχαν αρχίσει να ομιλούν, διότι οι γονείς αποκλείουν τη σωτηρία των μικρών παιδιών των, εάν τους δίνουν κακή ανατροφή. Στην πόλη αύτη ζούσε κάποιος άνθρωπος σ' όλους γνωστός. Αυτός πριν τρία χρόνια είχε ένα γιο περίπου πέντε χρόνων, τον οποίο δεν ανέτρεφε καλά, επειδή τον αγαπούσε πολύ, σαρκικά. Έτσι το παιδί συνήθισε να βλάσφημη την Μεγαλοσύνη του θεού. Αυτό λοιπόν το παιδί, όταν εδώ και τρία χρόνια έπεσε θανατικό στην πόλη, προσεβλήθη και ήλθε σε θάνατο. Οι αυτόπτες μάρτυρες διηγούνται ότι, καθώς ο πατέρας κρατούσε τον γιο στην αγκαλιά του, ήλθαν τα πονηρά πνεύματα κοντά του, τα οποία μόλις είδε το παιδί, έτρεμε και έκλεινε τα μάτια του και  άρχισε να φωνάζει: πατέρα, σώσε με, σώσε με και προσπαθούσε να κρύψει το πρόσωπο του στην αγκαλιά του πατέρα του. Βλέποντας ο πατέρας αυτόν να τρέμει, την ερώτησε τι βλέπει και  το παιδί αποκρίθηκε: Μαύροι άνθρωποι ήλθαν θέλοντας να με πάρουν και αφού είπε αυτό, αμέσως βλασφήμησε το όνομα της Μεγαλοσύνης του θεού και τότε ξεψύχησε. Για να δήξη δηλαδή ο Παντοδύνα­μος θεός για ποιο αμάρτημα παραδόθηκε το παιδί σε τέτοιους υπηρέτες, παραχώρησε να πεθάνει με αυτό το αμάρτημα, από το οποίο δεν προσπάθησε ο πατέρας του να τον εμπόδιση όταν ζούσε. Και έτσι αυτό το παιδί πού από ευσπλαχνία ανεχόταν ο θεός να ζει βλάσφημα, παρεχώρησε κατά την δικέ η κρίση Του να βλασφημήσει όταν ξεψυχού­σε, για να εννοήσει καλά ο αμελής πατέρας την αμαρτία του, διότι αδιαφορώντας αυτός για την ψυχή του παιδιού του, ανέθρεψε για τη γεννά του πυρός όχι ένα μικρό, αλλά ένα μεγάλο αμαρτωλό (Εύεργετινος Α' τόμος).

 

ΟΡΑΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Δε με είχε θολώσει καλά - καλά ο ύπνος, δεν ξέρω αν ήμουνα ξυπνητός ή κοιμισμένος, και βλέπω μπροστά μου έναν άνθρωπο με αλλόκοτη όψη. Ήτανε κατακίτρινος, σαν πεθαμένος, μα τα μάτια του ήτανε σαν ανοιχτά και μ' έβλεπε τρομαγμένος. Το πρόσωπο του ήτανε σαν μάσκα, σαν μούμια, με τι πετσί του γυαλιστερό, μαυροκίτρινο, και κολλημένο στο νεκροκεφαλο με όλα τα βαθουλώματα. Κοντανάσαινε σαν λαχανιασμένος. Άτονα χέρι βαστούσε κάποιο παράξενο πράγμα, πού δεν κατάλαβα τι ήτανε, και με τ' άλλο έσφιγγε το στήθος του, λες και πονούσε, και μου λέει: Εκεί πού βρίσκομαι, είναι κι άλλοι πολλοί από κείνους πού σε περιπαίζανε για την πίστη σου, και τώρα καταλάβανε πώς οι εξυπνάδες δεν περνούνε παραπέρα από το νεκροτα­φείο. Πόσο αλλιώτικος είναι ο κόσμος από ότι τον βλέπαμε! Ανάποδος από την έξυπνη αντίληψη μας. Τώρα καταλάβαμε πώς ή εξυπνάδα μας ήτανε βλακεία, οι κουβέντες μας πονηρές μικρολογίες, κι οι χαρές μας ψευτιά και απατή. Εσείς πού έχετε στην καρδιά σας το Χριστό, και πού για σας ο Λόγος του είναι Αλήθεια, ή μονάχη Αλήθεια, εσείς κερδίσατε το Μεγάλο Στοίχημα, πού μπαίνει ανάμεσα στους Πιστούς και στους άπιστους, αυτό το στοίχημα πού το έχασα εγώ ο ελεεινός, και χάθηκα, και τρέμω κι αναστενάζω, και δεν βρίσκω ησυχία. Αληθινά, στον Άδη δεν υπάρχει πια μετάνοια. Αλίμονο σ' όσους πορεύονται όπως πορευθήκαμε εμείς, τον καιρό πού ήμασταν απάνω στη γη. Ή σάρκα, μας είχε μεθύσει, και εμπαίξαμε εκείνους πού πιστεύανε στον θεό και στη Μέλλουσα Ζωή, κι ο πολύς κόσμος μας χειρο­κροτούσε. Σας λέγαμε ανόητους, σας κάναμε περίπαιγμα, κι όσο εσείς δεχόσασταν με καλοσύνη τα πειράγματα μας, τόσο μεγάλωνε ή δική μας ή κακία. Αυτά του είπε ο αποθανών γιατρός και γνωστής του Φωτίου Κόντογλου. (Από το βιβλίο Μυστικά Ανθή σελ. 113, Εκδ. Αστέρος)

ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ

Ευχαριστώ, τα πνευματικά μου τεκνά Ί. και Β.Τ. για­τί ανέλαβαν και πάλι το κόστος του φυλλαδίου αυτού, κάνοντας Πνευματική Ελεημοσύνη στους αδελφούς τους, αλλά και αδελφούς του Χρίστου. Είναι επίσης μεγάλη ευλογία τα πνευματικά τεκνά να αναπαύουν τον Πνευματικό τους Πατέρα, ο οποίος αγρυπνεί και προ­σεύχεται για την Σωτηρία πάντων των Ορθόδοξων Χρι­στιανών και ιδιαίτερα των Πνευματικών του τεκνών, όπως διαπιστώσαμε και  από τη διήγηση.  θα ήθελα επίσης να τονίσω ότι θα έχουν μεγάλο μισθό όσοι υποτακτικοί κάνουν Υπακοή στον Γέροντα τους, γιατί όπως μας διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες ή αρε­τή της Υπακοής εξοφλεί πλήθος αμαρτιών, όπως διαβάσαμε και με τη μητέρα Θεοδώρα, ή οποία πήρε από το Γέροντα της τι σακουλάκι με τα πνευματικά φλουριά, εξόφλησε τα τελώνια και αξιώθηκε του Παραδείσου.

Εύχομαι αγαπητά Πνευματικά μου τεκνά, ο Χριστός να σας αξιώνει της συνεχούς Μετανοίας, του Φόβου του θεού, της Πίστεως και της Αγάπης, στο θεό και στο συνάνθρωπο, για να αξιωθείτε των αιωνίων αγαθών την απολαυσιν, στους κόλπους του Αβραάμ, του Ισαάκ, και του Ιακώβ. Αμήν.

Έγραφα τις Αποκριές του Σωτηρίου έτους 1998, στην Αγιοτοκο  Θεσσαλονίκη και πρωτεύουσα της Μακεδονίας μας.

Αδελφοί! Μην αμελείτε τις ελεημοσύνες σας!

(Πνευματικές και υλικές).

Μην αμελείτε τη Σωτηρία σας.

Μη ντύνεστε και συμμετέχετε στα καρναβάλια.

Αγρυπνείτε και προσεύχεστε αδιαλείπτως, οι καιροί είναι πονηροί! Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

ΓΡΗΓΌΡΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Μαθητή Αγ. Βασιλείου του Νέου και Αργυρής Γαλήνη Όσης Λαγκαδά

 

 

ΠΕΡΙ ΝΟΟΣ (Από τον  1Ος ΤΟΜΟ  του ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΥ του Αγίου όρους)

Ό Γέρων Φιλάρετος, από τη χαρά του, τα δάκρυα, σαν δυο βρύσες τρέχανε, από τα μάτια του. Έδόξασε μεγαλόφωνα το θεό, ευχαριστούσε την Παναγία μητέρα του Χρίστου και Θεοτόκο Μα­ρία και άφοΰ γονάτισε, έκαμε θερμή προσευχή στο Δεσπότη Χρι­στό, προς τύν όποιον είπε: «Να φυλάξεις θεέ μου, αυτά τα αγγε­λούδια της ερήμου, τη συνοδεία των αδελφών Δανιηλαίων καΐ να σκεπάζεις σε παρακαλώ, Χριστέ μου, ΰλα τα Καλογέρια, πού για την αγάπη σου από θεΐο έ'ρωτα, άφήκαν τύν κόσμο καΐ τα εγκό­σμια, μίσησαν τα ψεύτικα αγαθά της γης καΐ ζητούν να απολαύ­σουν έκεΐνα τα έπηγγελμένα αγαθά της μελλούσης ζωής τα αιώ­νια, τα όποια, με το στόμα του αποστόλου Σου Παύλου, μό:ς εΐπες πώς: «"Α οφθαλμός ουκ είδε καΐ ους ουκ ήκουσε καΐ έπΐ καρδίαν ανθρώπου ουκ άνέβη, ό: ήτοίμασεν ό θεύς τοις άγαπώσιν αυτόν» (Α' Κορ. Β' 9). Αυτά τα Καλογέρια, πού με τη δΰναμι καΐ χάρι σου, ήρθαν εδώ στον ίερύ αυτόν τόπο, τύ "Αγιον "Ορος, σκέπασε τα από τις πλάνες καΐ παγίδες του Σατανα, αλλά καΐ δ*λους εκεί­νους πού ζήτησαν καταφύγιο στο λιμάνι αυτό, ιτού λέγεται «Περι­βόλι της Παναγίας» καΐ χάρισε τους νηψι στο νου, καθαρότητα καΐ αγνότητα στην καρδιά καΐ ψυχική σωτηρία σ' δλο τον κόσμο. Σέ ευχαριστώ θεέ μου».

136 ΣΕΛΊΔΑ

 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ

64. Άφοΰ τέλειωσε τη θερμή προσευχή του αυτή, τότε, δπως μου αφηγήθηκε ό αδελφός Δανιήλ, άρχισε να κάνει διδαχή με θειες θεωρίες, με υποθήκες αρετής και με θεια επιτεύγματα. Δηλαδή μας εϊπε, πώς, και με ποιο τρόπο μπορούμε να άρχίσωμε τη νοε­ρά προσευχή, με ποιο τρόπο να άποφεύγωμε τις πλάνες τοΟ δια­βόλου, ό όποιος με τέχνη σπέρνει τα ζιζάνια του εγωισμού και της υπερηφάνειας στο μυαλά και στην καρδιά εκείνων, πού θέλουν να αγωνιστούν και να προκόψουν στη θεία αυτή αρετή και να μπουν στον πνευματικό αγώνα, και 6τι αυτοί,    θα πρέπει να παλέψουν στήθος με στήθος με το διάβολο, θα συναντήσουν, μας είπε, πολ­λές δυσκολίες, άλλα δεν πρέπει να δειλιάσουν, παρά με ταπείνωσι να επιμείνουν και να λένε δσες περισσότερες ώρες το 24)ωρο μπο­ρούνε τη θεία προσευχή το «Κύριε Ίησου Χριστέ Υιέ του θεοΰ έλέησόν με», αλλά παιδιά μου, προσέξτε αυτό πού θα σας είπω: «Την προσευχή αυτή, να τη λέτε ολόκληρη και δχι δπως συνηθίζουν με­ρικοί και την κόβουν, δήθεν για συντομία, και λένε τη μισή, αυτό εΐναι πλάνη και απαράδεκτο από τους αγίους Πατέρες, διότι με το να παραλείπωμε το «Υίέ του θεοΰ» αφαιρούμε τη θεολογική έν­νοια της προσευχής αυτής, ή Οποία εΐναι μεν απλή, άλλα είναι θεο­λογική και συμπεριλαμβάνει Ολόκληρο το Μυστήριο της ένσάρκου οικονομίας του Υίοΰ καί Λόγου του θεοΰ,   δπως λέγει κι ό άγιος Νικόδημος ό αγιορείτης, καί πρέπει να ξέρετε πώς ή πλάνη του διαβόλου από το σημείο αυτό αρχίζει, στους αγωνιζόμενους να αποκτήσουν τη θεία και ουράνια αυτή προσευχή, ή Οποία πρέπει να γίνει ένα με την αναπνοή μας, κι δταν συνηθίσωμε να την λέμε σω­στά από την αρχή, τότε ό νους μας θα καθαρίσει άπο κάθε γήϊνη έννοια, εϋκολα τότε θα μπαίνει ό νους μας στην καρδιά, ή Οποία στην αρχή θα αρχίζει να πιέζεται, να πονεΐ, θα μας φέρνει δύσ­πνοια, στενοχώρια, αν έπιμείνωμε να λέμε έντονα την ευχή, επιμέ­νω Ολόκληρη καί οχι τη μισή, τότε θα αρχίζουν να υποχωρούν τα πάθη καί οι ανθρώπινες αδυναμίες,   πού μόνιμα φωλιάζουν στην καρδιά μας, ή Οποία άμα καθαρίσει τύτε θα ανάψει το λυχνάρι του θείου φωτός, δηλαδή θα αρχίσουν οί ουράνιες έλλάμψεις, θα στη­θεί Ο θρόνος του θεού(μέσα στην καρδιά μας) καί άφοΰ γίνουν δλα αυτά κι άλλα πολλά τα Οποία με την πράξη θα τα βρείτε μόνοι σας, τότε θα αρχίσουν οί αποκαλύψεις καί τα μυστικά επιτεύγματα της πνευματικής ζωής, πού άμα σας αξιώσει Ο Πανάγαθος θεός θα ϊδήτε, τότε μόνοι σας πλέον, με καθοδηγητή τη θεία χάρι του Παναγίου Πνεύματος..

΄΄..Προσοχή λοιπόν, όσοι επιθυμούμε, με την υπακοή να φθάσωμε σύντομα και χωρίς περίσσιο κόπο στη βασιλεία των ουρανών, κα­θώς ό *Α66ας Δοσίθεος, πού αναφέρει στο βιβλίο  του Άββά Δωρο­θέου, ό όποιος σε πέντε χρόνια μόνον, αδιάκριτης καΐ τυφλής υπα­κοής και κοπής του ιδίου θελήματος, κέρδισε τη βασιλεία των ου­ρανών, την οποίαν άλλοι, με 60 και 70 ακόμη χρόνια ασκητικής ζωής, δεν μπόρεσαν να κληρονομήσουν, γιατί ξεθάρεψαν και πέθα­ναν στο θέλημα τους...΄΄

΄΄… Στήν ίδια περιοχή στα Κελλιά της Κερασιάς και συγκεκρι­μένα, στο Κελλί του «Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστοΰ Ιωάννου», τριάντα περίπου χρόνια μετά από το αναφερόμενο αποτρόπαιο γε­γονός, έζησε ενας ευλαβής, απλός και ταπεινός Μοναχός, αληθι­νός υποτακτικός με το δνομα Παντελεήμων, κατά κόσμον θεοφι­λής θεοφιλόπουλος, από το Λογκανΐκο της Σπάρτης καταγόμενος,

ό όποιος αφού με προσοχή μελέτησε τον βίο του Άββα Δοσίθεου, πού αναφέρει ό Άββας Δωρόθεος στο βιβλίο του κσΐ ό όποιος έζή­σε τον Ε' αιώνα στη Μονή του Άββα: Σερίδου στην 'Ανατολή, θέλη­σε να τον μιμηθεί.

Το 6ι6λίο αυτό καΐ ό τρόπος ζωής του Άβ6α Δοσίθεου, έκαναν τόση έντΰπωσι, στον Πατέρα Παντελεήμονα, πού ολόψυχα απεφά­σισε να τύν μιμηθεί και πράγματι αντέγραψε σε δλα τη ζωή εκεί­νου, και δπως εκείνος δε θέλησε να φάει αυγά, πού ήταν απαραί­τητα για την ασθένεια του, διότι τα είχε ζητήσει μόνος του και γιο: να κόψει το θέλημα του δεν τα έφαγε. "Ετσι καΐ Ο Πάτερ Παντε­λεήμων δε θέλησε σε κανένα πράγμα να γίνεται το θέλημα του, άλ­λα έπρεπε να γίνεται ακριβώς δπως έδωκε εντολή ό Γέροντας.

Είχε τέλεια αύταπάρνησι, δεν έπινε οΰτε νερό χωρίς την άδεια και ευλογία του Γέροντα. Εΐχε τακτική έξομολόγησι καΐ έξαγόρευσι των κρυφών διαλογισμών, ήταν αδύνατο να κοιμηθεί, χωρίς να έξαγορεύσει κάθε βράδυ τους διαλογισμούς και τον πνευματι­κό πόλεμο της ημέρας.

"Από παλιά Παράδοσι, των πνευματικών Πατέρων και Γερον-τάδων, είχε καθιερώσει και ό Γέροντας μας Ιωακείμ Μοναχός, κι άπρεπε κάθε βράδυ απαραίτητα να ασχολούμεθα μισή έως μία ώρα να εξομολογηθούμε πώς περάσαμε την ήμερα καΐ να άνταλ-λάξωμε σκέψεις, γνώμες και να δεχτούμε συμβουλές ανάλογες για την νύκτα και για την άλλη ήμερα. Αυτό υπαγορεύει ή Καλογερι­κή και ή άγρυπνη παρακολούθησι των πνευματικών ηγητόρων, ηγουμένων καΐ Γεροντάδων, «ως λόγον άποδόσοντες» για την ψυ­χική σωτηρία των πνευματικών των τέκνων.

Από την παράδοσι, πού έγινε συνείδησι, κι ό πάτερ Παντελεή­μων, έκανε άνελειπώς τον Κανόνα της προσευχής του είκοοιτετρα-ώρου —μετάνοιες και κομβοσχοίνια— και ακατάπαυστα πρόφερε με τύ νου και με τα χείλη τις προσευχές «Κύριε Μησου Χριστέ ΥΙέ του θεού ελέησαν με», «Ύπεραγία Θεοτόκε σώσε με»' «Βσπτιστά του Χρίστου πρέσβευε υπέρ εμού και βοήθει μοι τω άμαρτωλω», «"Αγιοι Πατέρες πρεσβεύσατε για όλον τον κόσμον καΐ δι' έμέ τον άμαρτωλόν».

Με την άδεια του Γέροντα και του Πνευματικού, εκτός από τΙς καθημερινές σκληρές και βαρείες εργασίες του Κελλιου και τις δι­κές του πνευματικές υποχρεώσεις και προσευχές, Εκανε ώρισμένη προσευχή για τους γονείς καΐ συγγενείς του, κατά σάρκα και κα­τά πνεύμα, και για δλον τον κόσμο.

Είχε τόση ακρίβεια και προσοχή στη ζωή του γενικά …….

 

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ (εκ του φυλλαδίου Ιδρύματος Αποστόλου Αγ. Βαρνάβα)

….Όσο κι αν μας φαίνεται άσχε­το, στην πραγματικότητα ή καρδιά ξεκουράζει τον κου­ρασμένο νου, μόλις αυτός την εντόπιση που είναι και κτυπά και όταν εκεί λέγη τις προσευχές, τότε καί ή εργασία της προσευχής δεν θεωρείται έργο κοπιώδες αλλά ευχάριστο, γιατί ή καρδιά είναι ή οικία του νου καί ό τόπος αναπαύσεως του.

Μπορούμε δε να προσέξουμε εξ αρχής ότι ό νους μπορεί να κινήται μέσα στην καρδιά κι αυτή τον αίσθάνεται. Ή δε ψυχή μέσα στην καρδιά ως κέντρον αυτής μόλις προοέξη την επιστροφή του νου από τον κόσμον της περιπλανήσεώς του, αμέσως ειρη­νεύει καί χαίρεται όπως μια γυναίκα παντρεμένη πού κάποτε βλέπει τον σύζυγο της να ξενογυρνάη να έπι-στρέφη καί να κατοική στο οικογε­νειακά του σπίτι.

      Ό νους είναι ό άνδρας, ή ψυχή ή γυναίκα. Ό σωστός ό νους μοιάζει με τον καλό σύζυγο καί οικογενειάρχη. Μένει στην καρδιά καί κοιτάζει την ψυχή του καί την φροντίζει καί είναι οϊ δύο ανδρόγυνο αγαπημένο, καί εί­ναι οι δύο σάρκα μία, καί προσεύχο­νται μαζί νους και ψυχή καί όπου υπάρ­χουν δύο συνηγμένοι στο όνομα του χριστού, τότε ό,τι ζητήσουν από τον χριστό πού είναι μεταξύ τους το απο­κτούν.   ‘’ Ότι εάν δύο υμών συμφωνήσωσιν επί της γής περί παντός πράγματος ου εάν αιτήσωνται, γενήσεται αυτοίς παρά του πατρός μου του εν ουρανοίς..΄΄ (Ματθ ΙΗ΄19) Αυτά τα μέτρα γράφουν οι πατέρες καί συμβουλεύουν καί οι σύγ­χρονοι Αγιορείτες καλλιεργητές της νοεράς προσευχής πρέπει να φθάσου­με οι χριστιανοί για να γίνουμε σάρκα μία καί ένα με τον Κύριον.

Εδώ έχει εξίσου εφαρμογή το ρητό πού λέει ότι όπου είναι δύο προσευ-χόμενοι στο όνομα μου, έκεϊ είμαι κι εγώ μεταξύ τους καί ό,τι ζητήσουν τους το δίνει ό πατέρας μου. Όταν δηλαδή ό νους καταπιάνεται με την ψυχή καί όχι με τον κόσμο καί την ϋλη, τότε εισακούονται οι προσευχές μας, λένε οι πατέρες στα συγγράμμα­τα τους, καθώς καί οι νεώτεροι οι Αγιορείτες καλλιεργητές της νοεράς προοευχής.

 

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΞΟΙΚΙΩΣΕΩΣΤΗΣ ΑΓΡΙΑΣ ΖΩΗΣ

Βλέπουμε στο σύγγραμμα αυτό τον άγιο γέροντα π. Παΐ'σιο να ταΐζει τα θηρία καί άλλα ζώα καί πουλιά. Αυτό το Βλέ­πουμε καί σε άλλους αγιορείτες πατέ­ρες καί σε όλους τους βίους των αγίων. Αυτό έχει σχέση με την αγιότητα. "Οταν ό άνθρωπος γίνει άγιος τα άγρια ζώα τον αγαπούν. Τα θηρία τον αγαπούν, τον σέβονται καί τον φοβούνται. Όσο σέβεται καί φοβάται ό άνθρωπος τάν νόμο του θεοϋ άλλο τόσο σέβονται καί τα άγρια ζώα τον άνθρωπο. Αυτό γίνεται πολύ εμφανές σε πολλά μονα­στήρια ειδικά στην έρημο στο μονα­στήρι της Λαύρας του πατέρα μας του Αγίου Σάββα του Ήγιασμένου όπου τα πουλιά κατασκηνώνουν στο εσωτερικό της μονής κατά χιλιάδες ενώ έξω κρα­τούν τίς μεγάλες αποστάσεις. Τα δε καλογεροπούλια έξοικιώνονται με τους μοναχούς καί έρχονται κάθε πρωί να πάρουν το πρύγευμά τους καί να φύ­γουν. Φθάνουν δε στο σημείο να υπαίνουν ακόμη καί στα κελλιά των μοναχών, καί ζητούν τροφή. Τουλάχιστο μέχρι την προηγούμενη γενιά αυτά έχαριεντίζεντο με τους πατέρες τόσο πολύ πού καθόντουσαν στο κεφάλι καί ατούς  ώμους τους. Αυτή ή υπερβολική έξκίωση έχει υποχωρήσει ελαφρώς από ,τόν καιρό πού ανοίχθηκε ό δρόμος και η μονοΐυνια ιών πατέρων διασκεδάζε­ται με τίς επισκέψεις των περαστικών..

ΤΟ ΦΙΔΙ

Συνέχεια έλεγαν οϊ πολλοί προ­σκυνητές ότι πήγαινε ένα φίδι κοντά του το καλοκαίρι, μάλι­στα πολλοί έλεγαν ότι το συναντήσανε εκεί καί γέμισαν από φό6ο και τρόμο, ενώ ό γέρων το έδιωξε και έφυγε.

"Αλλοι μιλούσαν για αρκούδες καί λύκους τον χειμώνα καί άλλα άγρια ζώα. Στό θέμα αυτό τον ρωτήσαμε εμείς ευθέως αν αυτό συμθαίνη καί μας είπε για ένα μικρό λυκάπουλο πού πήγε εκείνες τίς ήμερες καί τύ τάισε. Την ερώτηση αυτή του την υποβάλα­με στην Παναγούδα στο επόμενο του καί τελευταίο κελλί, όπου τακτικά συ­νήθιζε, όταν ήθελε να ήσυχάση να φεύγη νοτιοδυτικά μέσα στο πυκνά δάσος, όπου ζουν όλων των ειδών τα άγρια ζώα.

Εμείς ακούσαμε στα παραπλήσια του δρόμου της περιοχής ρουθουνίσματα αγριόχοιρων. Πάλιν άλλοι λένε ότι τους έλεγε ό γέρων αυτός Οτι πρέπει ό άνθρωπος να συνηθίση τον λογισμό του νά προσεύχεται με δοξολογίες προς τον Κύριον, έτσι ή ζωή του άνθρωπου αι ό εσωτερικός του κόσμος νάναι  μία δοξολογία καί ευλογία συνεχής.  Έλεγε συνεχώς  ότι,  όταν το                                      αυτό σε κάποιον καί αυτός ζηοϋσε περισσότερες πληροφορίες πώς του είπε ό γέρων, ότι όλα τα ζώα, τα πουλιά, τα ερπετά, τα έντομα κ.λπ, όλα δοξολογούν τον θεό, να, σαν καλή ώρα καί αυτά τα βατράχια, καί ότι αμέσως ξέσπασε στο άκουσμα αυτό μία μελωδία από βατράχια. Αυτό φυσικά δέν είναι κάτι το ξε­χωριστό με τα βατράχια, γιατί ό γέ­ρων αυτός αχέ το χάρισμα της πίστεως καί με αυτό θα μπορούσε να κάνη τα βατράχια να δοξολογήσουν τον Κύριον επί τόπου. Ό γέρων είχε την πίστι αυτή μέχρι θανάτου άπ' ό,τι αντιληφθήκαμε από τίς περιγραφές του για το τί είναι πίστις. Δηλαδή θα δια­κινδύνευε για την πίστι του και πεποί-θησίν του προς τον θεό ακόμη καί την ζωή του καί έβγαινε δικαιωμένος. ..’’ 

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΑΙΖΕ ΤΑ ΘΗΡΙΑ

Όπως είναι γνωστό έλέγετο για τόν  γέροντα  ότι  στό   κελλί του πού συνόρευε με το δάσος   έδέχετο   την   έπίσκεψι θηρίων. Πολλοί άνθρωποι ομι­λούσαν για επισκέψεις φιδιών, λύκων, τσακαλιών, κλπ.

Έτσι σκεφθήκαμε να τον ρωτήσου­με αν αυτό άληθεύη. Τόν ρωτήσαμε καί μας απάντησε ότι «τίς προάλλες ήρθε εδώ με το χιόνι ένα λυκόπουλο, ό λαιμός του έγινε να, τόσο μι­κρός από το κρύο. Του έδωσα κάτι καί έφαγε καί έφυγε».   Έτσι, όντως ό "Αγιος αυτός γέρον­τας δεν άγαπάτο μόνο από τους αν­θρώπους, αλλά ακόμη καί από τα άγρια θηρία.   Είναι πράγματι αποδεκτό από την Ορθόδοξη πίστι ότι, όταν ο άνθρωπος θεραπεύση τον εαυτό του από τα πάθη πού φύτρωσαν μετά την παρακοή του Αδάμ, τότε ή κτίσι πάλιν τον προσ­κυνά όπως πρώτα καί τα άγρια θηρία γίνονται καί πάλιν φίλοι του, όπως τα ήμερα ζώα.  Αλλά αυτά είναι επίσης καί ζήτημα πιατεως.   "Αν   ό   χριστιανός   πιστεύη τους λόγους του Κυρίου ότι μπορεί πατήση επάνω σε  δράκοντες και .λέοντες τότε καί από αυτή την άποψι το θέμα αυτό επιτυγχάνεται. Έξαλλου η πρώτη κατάστασι του Αδάμ δεν μπορούσε να διασαλευθή από λογισμόν απιστίας για τα όσα έντέλλετο ό Κύ­ριος.  Ό πρώην γέροντας του Πατρός Παϊσίου ό πατήρ Τυχών, όλος άκακος, καθώς ήταν, έλεγε ό πατήρ Πα'ίσιος καί αυτός τάιζε μια αλεπού του βουνού, αλλά καί ένα αγριογούρουνο θηλυκό γεννούσε κοντά του για να προστατεύη τα μικρά της ό γέρων αυτός.  Άλλα και ό γέρων Παχώμιος, έλεγε ό Πατήρ Παίσιος με τα χέρια έπαιρνε τα φίδια καί τα πολύ μεγάλα τα έδενε στη μέση του ως ζώνη.   Όταν κάποτε πέρασε από κοντά του ό πατήρ Παίσιος καί τον βρήκε να πιάνη ένα φίδι, τον ρώτησε τί κάνει, οπότε απάντησε ό γέρων ότι λένε οί άνθρωποι ότι τα φίδια τσιμπούν τους ανθρώπους, αλλά εγώ αυτό δεν το πιστεύω. Οΰτε τα φίδια ούτε οί σκορ­πιοί δεν τσιμπούν έλεγε.

Με αυτά κατά νουν πρέπει μάλλον έμεΐς να υποθέσουμε καί να πούμε ότι μόνον, όταν εμείς τσιμπούμε ό ένας τον άλλο καί το αισθανθούν αυτό τα φίδια καί οί σκορπιοί, έκτελούν το έργο θεού, μας τσιμπούν καί μας θανατώ­νουν, όπως ό σπεκουλάτορας πού έχει εντολή από τον νόμο να άποκάπτη τίς κεφαλές εκείνων πού αποκόπτουν τίς κεφαλές των συνανθρώπων τους.

Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΕΝΙΟΤΕ ΕΙΝΑΙ Η  ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ  ΨΥΧΗΣ

Ένας γέροντας μας έλεγε, πάνω στο θέμα αυτό. Εγώ σε όλη μου τη ζωή είχα προβλήματα φοβερά με την τακτοποίησι της αδελφότητας μου για τη φτώχεια μας την πολύ μεγάλη.

Μόλις όμως μου δόθηκε ευλογία καί το πρόβλημα αυτό ξεπεράστηκε, τότε άρχισαν οι αρρώστιες να με ταλαιπω­ρούν. Δοξάζω καί ευχαριστώ τον θεόν μου, γιατί νομίζω πώς θέλει να με σώση, Γι΄ αυτό καί δεν με αφήνει να πλανηθώ από την υπερβολική οικονο­μική ευλογία πού μας έδωσε.  "Ετσι καί με τον γέροντα Πα'ί'σιον, όταν γύρισε από το Σινά δεν πέρασε πολύς χρόνος καί άρχισε να αισθάνε­ται αναπνευστικά προβλήματα Το πρό­βλημα έγινε πιο έντονο με το πέρα­σμα του χρόνου. Έτσι το 1966 έπρε­πε να είσαχθή σε νοσοκομείο για βρογ­χικά, όπου του αφαίρεσαν ένα μεγάλο μέρος των πνευμόνων του. Όταν ακού­σθηκε αυτό καί ζητήθηκε επιμόνως αίμα, τότε οι αδελφές άπα την Ιερά Μονή  του Αγίου Ιωάννου του θεολόγου στην Σουρωτή έτρεξαν με πολύ ενδιαφέρον καί συμπαραστάθηκαν στην νοσοκομεια­κή αύτη ζήτηση.  Έτσι  αυτό  έγινε   μία  ευλογία για  την Ιερά αυτή Μονή, γιατί συμπαρα­στάθηκαν σε ένα άγιον γέροντα.    Ή γνωριμία αυτή βοήθησε πνευμα­τικά πολύ την αδελφότητα, όσο καί τα πλήθη πού ανέμεναν να τον συναντήσουν όταν τα προβλήματα της υγείας του τον εξανάγκαζαν να επισκέπτεται τον κόσμον.  Δεν ήταν φυσικά μόνον τα προβλή­ματα της υγείας, του πού τον έκαναν να επισκέπτεται τον κόσμο, αλλά καί ή πληροφόρησι της Παναγίας ότι πρέπει να εξέρχεται καί να συμπαραστέκεται στους ανθρώπους με τα πολλά τους προβλήματα.

Γι' αυτή την λεπτομέρεια αναφέ­ρουμε στο βιβλίο αυτό πώς έτυχε να γνωστοποιηθή αυτό, γιατί συνήθως οι γέροντες δεν αποκαλύπτουν άνετα όλες τίς εμπειρίες τους. Αν όμως άλλοι γέροντες το ερωτήσουν, τότε από ταπείνωσι καί υπάκουη προς τους Αγίους Πατέρες μεταδίδουν λεπτομέ­ρειες για τέτοιες εμπειρίες με την Ύπεραγία Θεοτόκο. Ή Παναγία, έλεγε ό γέρων, του παρουσιαζότανε με την μορφή στην είκόνα της Παναγίας της Ίεροσολυμίτισσας πού εκδίδει το "Ιδρυμα μας.

 

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΑΓ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

(εκ του φυλλαδίου Ιδρύματος Αποστόλου Αγ. Βαρνάβα)

ΕΚΓΥΜΝΑΣΙ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗΣ

Μια νέα ψηλή πήγαινε κάθε τόσο στο γέροντα, για να τον συμβουλευθή σε πολλά από τα νεανι­κά της θέματα. "Οπως μας έλεγε της άρεσε ή γυμναστική άσκησι, πράγμα πού την ξεκούραζε, μετά από το φόρτο των μαθημάτων. Ό γέρων Πορφύριος, πού είχε το χάρισμα να συμβουλεύη, ακόμη καί τους επιστήμονες εις τον κλάδο, πού έξειδικεύοντο, της υπέδειξε δτι δεν μπορεί να ύπαρξη καλύτερη άσκησι από τίς μετάνοιες των χριστιανών, όταν μετά πού κάνουμε το σταυρό μας γονατίζουμε κι άφοϋ αγγίσουμε με το πρό­σωπο τη γη, σηκωθούμε όρθιοι καί το επαναλά­βουμε αυτό καί πάλιν καί πάλιν, ενώ εσωτερικά ή Ψυχή αναστενάζει προς το θεό, προφέροντας τα λόγια του τελώνου, «Ό θεός ιλάσθητί μοι τω άμαρτωλώ». Επίσης λέγουμε κι ο,τι άλλο το αύτοκατάκριτο πού θα μας φώτιζε το Πνεϋμα το "Αγιο.

"Ετσι της έλεγε ό γέροντας, θα μπορούσε να άντικαταστήση ένα μεγάλο μέρος του χρόνου, πού σπαταλούσε στις γυμναστικές ασκήσεις με τίς μετάνοιες. Μετά από τίς μετάνοιες έρχεται μεγάλη χαρά, άνακούφισι πολλή κι ειρήνη στην ψυχή, στο δε σώμα δεν παραμένει ούτε το τελευταίο μέλος του να μη τεθή σε λειτουργία κι άσκησι. Ό Χρίστος, για να τονίση την σημασία των μετανοιών, ό ίδιος, όπως διηγείται ό ευαγ­γελιστής, όταν εΰρίσκετο μέσα στον κήπο της Γεθσημανή, άποτραβήχθηκε άπΟ κοντά τους όσο να ρίξη ένας μία πέτρα κι εκεί άρχισε να κάνη μετάνοιες, πίπτοντας επί του εδάφους κατ' επα­νάληψιν. Οι μετάνοιες κάνουν καί στο σώμα το αντίστοιχο φυσικό καλό, όπως καί στην ψυχή. Γι αυτό οι ασκητές δεν παθαίνουν εύκολα εμφράγ­ματα, καρδιακά νοσήματα, εγκεφαλικά, γιατί ο! ' αρτηρίες τους, τα διάφορα αγγεία δια των μετά-

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ

Έλεγε ό πατήρ Πορφύριος, ότι υπάρχουν καί περιπτώσεις ψυχασθενικές, πού ένα παιδί νομίζει ότι ανήκει στο αντίθετο φύλο, γιατί το πείθει ό λογισμός του, κι ας μη έ'χη καμμιά σωματική οργανική βλάβη. Δεν σημαίνει φυσικά ότι ό ασθενής με τον αδύνατο νου δεν θα μπορούσε άπΟ πολύ νωρίς να είχε έμπνευσθεΤ με τα ιδεώδη της αγνότητας κι άγιότητος καί να αδιαφορούσε καί να μη νικούσε καθόλου ό λογισμός αυτός. Χρειάζεται σωστή διαπαιδαγώγησι των παιδιών άπΟ την παιδική ηλικία, ώστε να αγαπούν την αγνότητα καί την αγιότητα.

Ο ΘΕΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΝ ΣΟΦΙΑ ΕΠΟΙΗΣΕ

Έλεγε ό πατήρ Πορφύριος δτι γνώριζε νέους πού είχαν εκ φύσεως τη φύσι πλησίον του αντίθε­του φύλου δηλαδή, ενώ ήσαν αγόρια, αισθανΟ-ντουσαν περισσότερο σαν κορίτσια καί το αντίθε­το, αλλά δχι μονό δεν έξετράπησαν προς το κακό της αντίθετης φύσεως αλλά καί τη δική τους φύσι κι αύτη την κράτησαν δεμένη με τίς σκέψεις της σωφροσύνης κι αγιοσύνης και διήνυ-σαν τη ζωή τους σαν επίγειοι άγγελοι καί άρπα­ξαν το μεγάλο στεφάνι της παρθενίας, από το χέρι του στεφανοθέτου Χρίστου. Καί φυσικά, κατά το μέτρο του πειρασμού είναι ανάλογη καί ή λαμπρΟτης του στεφάνου πού χαρίζει ό Κύριος. Συνεπώς έλεγε ό πατήρ Πορφύριος, ανάλογα με τους πειρασμούς, είναι καί τα στεφάνια. Γι αυτό κι οι μεγαλομάρτυρες τιμούνται με ιδιαίτερο σεβασμό. Ό σωστά σκεπτόμενος άνθρωπος δεν άγανακτεΤ για τον πειρασμό πού του παραχώρη­σε ό Κύριος, αλλά χαίρεται κι ευχαριστεί για την τιμή πού του γίνεται.

για παράδειγμα, έλεγε, κάποια μητέρα πού κρα­τάει στην αγκαλιά της ένα μικρό παιδάκι, όταν ξαφνικά μια φοβερή βροντή ή κάτι το παρόμοιο λαμβάνη χώρα. Προσέξετε έλεγε, την αυθόρμητη ενέργεια της μητέρας εκείνης καί· θα δήτε ότι αμέσως θα σφίξη.το παιδάκι με δύναμι στην αγκαλιά της καί θα άρχίση να το κουνάη δεξιά κι αριστερά μέχρι να πέραση λίγη ώρα καί θα άρχίση να το χαϊδεύη καί να μιλάη μαζί του καί να του λέη: «φοβήθηκες, φοβήθηκε το καλό μου παιδάκι, φοβήθηκε, δχι, όχι μη φοβάσαι, μη φοβάσαι να εγώ, εγώ είμαι εδώ για σένα». Αυτή δλη ή σκηνή γίνεται άπΟ ένστικτο φυσικό, προικι­σμένη καθώς είναι ή μητέρα από το θεό για να προσ-τατεύη τα μικρά παιδάκια της, μέχρι να δυναμώσουν σωματικά καί πνευματικά, για να μη πάθη κάτι το ψυχολογικό, κάποιο παιδάκι της, κατά τη διάρκεια της φοβερής εκείνης δοκι­μασίας.

ΤΑΠΕΙΝΟΣ

Μία μέρα ένας καθηγητής Μέσης Εκπαιδεύσε­ως θέλησε να έπαινέση το γέροντα Πορφύριο, λέγοντας του «εύγε γι αυτό, μπράβο για εκείνο» κι ό γέροντας πού ήτανε ξαπλωμένος πήρε την κουβέρτα καί σκέπασε το κεφάλι του καί το πρΟ-σωπΟ του καί δεν ήθελε να άκούση. Προφανώς ό έπαινος κάνει ζημιά μεγάλη καί κανείς άνθρω­πος, με έπίγνωσι, δεν θα άφηνε τον εαυτό του εκτεθειμένο στη μεγάλη ζημιά, πού προξενεί ό έπαινος των ανθρώπων. Ό έπαινος πρέπει να άπωθήται άπΟ εμάς καί να μεταποιήται σε δοξο­λογία καί να μεταβιβάζεται στον Κύριο της δόξης.

Εκκλησία σώζει τους ανθρώπους και θέλει την διάλυση της. Ό καλός χριστιανός προσέχει να μη βλάψη την Εκκλησία, όπως προσέχουν οι ναύτες το καράβι τους.

ΘΕΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

"Οποιοι ήθελαν να αφιερωθούν στο θεό καί τον ρωτούσαν τί πρέπει να κάνουν, για να αγαπήσουν τον Κύριο, τους έφερνε το παράδειγμα τί κάνουν οι νέοι. άνθρωποι, πού, για να παντρευτούν, ερω­τεύονται ένα πρόσωπο. "Αν θέλη ένας να έρω-τευθή κάποια νέα,  Όσο καταπιάνεται  με αύτη, τόσο του κολλάει στο νου καί δεν μπορεί να την βγάλη. Παρομοίως οΐ άνθρωποι του θεοΰ πρέπει να καταπιανώμαστε με τύ  θεύ καί τα  θεία  κι εκεί πρέπει νάναι ό νους μας κι οι σκέψεις μας κι ή μελέτη μας καί να μη μένη περιθώριο για να είσέλθη τίποτε άλλο.

ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ

Συμβούλευε  όλους τους ανθρώπους καί ειδικά όσους νέους ήθελαν να  αφιερωθούν  στο  θεό, νάχουν για πρύτυπό τους τους  μοναχούς  του Αγίου "Ορους κι εκεί νάναι στραμμένος ό νους τους, ως το ιδεώδες μονοπάτι πού όδηγεΐ στην άγιωσύνη. '"Αν ό νέος,, ό όποΤος δεν είναι μονα-χύς, δεν βλέπη στύ μοναχισμύ τύ σωστύ πρότυ­πο  του  Αγίου,   κινδυνεύει να  περιπέση  στην αϊρεσι καί στην πλάνη.  Σημείο πλάνης,  έλεγε, Ι       είναι να αισθάνεται ανώτερος των ασκητών, επει­δή έδωσε ελεημοσύνη ή κήρυξε το ευαγγέλιο, τύ όποιο ό ίδιος δεν το τηρεί.

 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΜΠΟΣ, ΤΑ ΔΑΚΤΥΛΑ ΚΕΡΑΙΕΣ

"Ελεγε ό πατήρ Πορφύριος ότι οί γονείς πρέπει να προσέχουν πολύ τη γλώσσα τους. Πρέπει να ευλογούν κι όχι να καταριώνται τα παιδιά τους, γιατί, έλεγε, καί ενώ ομιλούσε, σήκωνε ελαφρά τα χέρια κι άνοιγε τα δάκτυλα, ή καρδιά μας είναι ένας πομπός πού εκπέμπει καί τα δάκτυλα είναι ο! κεραίες. Από κάθε άνθρωπο εκπέμπο­νται ευλογίες ή κατάρες, ευλογία ή δυστυχία, καλό ή κακό. Καί διηγεΐτο ένα περιστατικό πού γνώριζε ό ι'διο;. Το παιδί, μας έλεγε, έφυγε από το σπίτι του καί πήγε στο παιχνίδι, ενώ ή μητέ­ρα του το ήθελε να πάη με το γαϊδούρι στο χωράφι. Τελικά το παιδί ήλθε στο σπίτι καί ή μητέρα του γεμάτη θυμό, το καταράστηκε με μία απαίσια κατάρα, με ξυλοκρέβατα, πού ξεστο­μίζουν αμόρφωτες, κακόγνωμες κι άξεστες γυναίκες, πού ζουν μακρυά από την εκκλησία. ΤΟ παιδί πήρε το γαϊδούρι κι έφυγε καί στο δρόμο έπεσε άπο το γαϊδούρι, κτύπησε σε μία πέτρα καί το βρήκαν περαστικοί καί το έφεραν σε ξυλοκρέβατο νεκρό, όπως το καταράστηκε. Τραβούσε τα μαλλιά της, αλλά το κακό είχε γίνει. Γι' αυτό καί το Ευαγγέλιο συμβουλεύει να ευλογούμε καί να μη καταριώμαστε, γιατί ή ευλογία φέρνει το καλό και ή κατάρα φέρνει το κακό, τη συμφορά, τη δυστυχία.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥ­ΜΑΤΩΝ

Τον ρωτήσαμε για μια συγκεκριμένη περίπτωσι να μας πει πώς εργάζεται ό διάβολος, κι άρχισε να μας έξηγή. Να! μας έλεγε, αυτό το δαιμόνιο στηρίζει εκείνο το δαιμόνιο κι έκεΤνο συντηρεί το έξης δαιμόνιο. 'Άν ό άνθρωπος κτυπήση το βασι-κο δαιμόνιο, τότε καταρρέουν καί τα επόμενα. Κλειδί δε στον πνευματικόν αγώνα είναι ή νηστεία καί ή λογική διατροφή, αλλά θεμέλιο καί βάσεις είναι ή αγάπη προς τον Χριστόν, ή ταπείνωσις καί ή έρώτησις, ή υποταγή σε γέρο­ντα. Ό αγώνας πού γίνεται με το θέλημα μας είναι μπερδεμένος.

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Έλεγε ότι συχνά βλέπεις γυναίκες καί λες, να αυτή είναι άνδρογυναίκα καί βλέπεις τον άνδρα σε διάφορες άλλες περιοχές να εχη γυναικεία χαρακτηριστικά κι αυτές οι καταστάσεις είναι φυσικές καθ' ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι, για να προσφέρουν το Ί'διο έργο προς την κοινωνία. "Ομως δεν σημαίνει ότι το 25% ή καί περισσότερο της φύσεως της είναι σωστό να παρεκτρέπεται προς το άλλο φύλο; Έτσι δεν πρέπει, έλεγε, να έξάπτουμε τα ευρισκόμενα μέσα μας λιγοστά συγγενικά με το αντίθετο φύλο. Αυτό έλεγε γίνεται, όταν από κακή νοο­τροπία ένας δεν σέβεται τη φύσι του καί ντύνε­ται, στολίζεται καί συμπεριφέρεται, όπως ταιριά­ζει στην αντίθετη φύσι ή οι γονείς, επειδή δεν έχουν κορίτσι ή αγόρι η για τον ένα ή άλλο λόγο, σπρώχνουν τα παιδιά τους σε συνήθειες του αντιθέτου φύλου, καί αυξάνουν τίς περιορι­σμένες αυτές ροπές.

 

 

 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΠΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ   ΄΄ΖΙΟΒΑΝΙ – ΒΕΚΙΟ΄΄ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ 1200 ΜΧ ΝΑ ΑΛΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΑ ΒΡΥΚΟΛΑΚΙΑΣΜΕΝΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΟΣΩΝ ΔΕΧΘΗΚΑΝ ΝΑ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ.

 ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΣΑΡΩΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ, ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

 

ΑΦΙΕΡΩΣΙΣ

Είς τους ηρωικούς Όμολογητάς της "Ορθοδοξίας, τους μαρτυρήσαντας επί του λατινόφρονος Πατριάρχου Ιωάννου Βέκκου παί στηρίξαντες την άγίαν Όρθόδοξον Έκκλησίαν, καταισχύναν· τας δε τον κοσμικόφρονα παπισμόν,  άφιεροϋται το παρόν τεύχος, ως ελάχιστον δείγμα σεβασμού Αγιορειτών ποος τους εν Αγίω Ορει τελειωθέντας αδελφούς και συναθλητάς.

 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ

Ώ! διαβατά του "Ορους αυτοί, πού βαδίζεις με πίστη θερμή, : μη ξεχνάς να κηρΰττης παντού πώς βρισκόμαστ' εδώ σαν φρουροί" να αγρυπνούμε εις τα τείχη τα θεία, την αθάνατη "Ορθοδοξία».

Φίλε Αναγνώστη

Διερχόμεθα μίαν περίοδον σοβαρός εκκλησιαστικής κρίσεως. νΑνεμοι σφοδροί πνέουν από διάφορα μέρη και απειλούν να ε­ξαφανίσουν τον θαλερον Παράδεισον, την θείαν "Αμπελον της Όρθοδοξίας, την οποίαν έφύτευσεν ή Δεξιά του Τψίστου.

Ό χριστιανός απορροφημένος από τα προβλήματα του εφή­μερου τούτου κόσμου ουδόλως η ελάχιστα άνυψει το βλέμμα του προς τον Οϋρανόν, εν ώ ή «μέλλουσα και ένυπόστατος» πόλις, ή εν ούρανοϊς θριαμβεύουσα Εκκλησία, δια να συλλαβή τον πραγ-ματικόν επί γης σκοπόν του, την σωτηρίαν της "ψυχής του.

Ό δε Διάβολος εκμεταλλευόμενος την σΰγχυσιν των καιρών, και την άδιαφορίαν του χριστιανού δια την ψυχικήν του σωτη­ρίαν, εργάζεται πυρετωδώς να αχρήστευση το έργον της Όρθοδόξου Εκκλησίας. Προς τον σκοπόν τούτον επιχειρεί να έφαρμόσει και πάλιν το προαιώνιον και καταχθόνιον σχέδιόν του, την άπάτην της ψευδενώσεως των Εκκλησιών. Ποίων όμως Εκκλησιών; Τό Σύμβολον της πίστεως και ή Ιστορία διδάσκουν, ότι ή Εκκλη­σία είναι «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική», αυτό τούτο το Μυστικόν Σώμα του Κυρίου, το όποιον Ευρίσκεται μόνον εις την Όρθόδοξον 'Εκκλησίαν.

Κατά συνέπειαν υπό την άπάτην και την παγίδα της ψευδενώσεως επιδιώκει ο Διάβολος να κλείση τον Παράδεισον, δια της αχρηστεΰσεως του έργου της Εκκλησίας, της Όρθοδόξου Έκκλησίας.

Ή απόπειρα αυτή δεν επιχειρείται δια πρώτην φοράν.  Υπάρχει καΐ το προηγοΰμενον είς την Ίστορίαν.

Και το προηγούμενον αυτό συνέβη κατά τους χρόνους του Αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μιχαήλ Παλαιολόγου. Τον Πατριαρχικόν θρόνον κατείχε ο Ιωάννης ΙΑ' Ο Βέκκος, «διαβόητος δε καί δια την περί τα Δόγματα παλιμβουλίαν, και τέλος δια την αίσχράν αΰτοΰ Λατινοφροσύνην» (Κατάλογος Πατριαρχών Κων­σταντινουπόλεως Ζαχ. Ν. Μαθά σελ. 85).

Ούτος λοιπόν επεχείρησε την βιαίαν ΰποταγήν της "Ορθοδο­ξίας είς τον κοσμικόφρονα παπισμόν, ύπο το άπατηλον πρόσχημα της ψευδενώσεως.

Πλην ομως προσέκρουσεν είς την άντίστασιν των ευσεβών ορ­θοδόξων. Στρατηγεων καί επαλξις της αντιστάσεως αυτής, χά­ρις είς την Οποίαν «ή παγίς συνετρίβη καί ήμεϊς έρρύσθημεν» α­νεδείχθη το "Αγιον "Ορος. Ή Αγία καί ευλογημένη γη του Α­γίου "Ορους έδάφη με τα τίμια αίματα των Μαρτύρων της Όρθοδοξίας, Μοναχών καί λαϊκών. Πρωτάτον Καρυών, Μονή Ζω­γράφου, Μονή Βατοπαιδίου, Μονή Ιβήρων, ιδού οΐ πάνσεπτοι τό­ποι, οπού τα όργανα ενός άλλου Οικουμενικού Πατριάρχου, του Ιωάννου του Βέκκου, έτυράννησαν και έφόνευσαν μαρτυρικώς τα φωτόμορφα τέκνα της αγίας Όρθοδοξίας δια να ικανοποιήσουν τον καταχθόνιον παπισμόν.

Υπηρξαν βεβαίως καί οί δειλοί, οΐ ριψάσπιδες άλλ' ούτοι, καθώς λέγεται, πρόκειται θέαμα φρικτόν είς απρόσιτα σπήλαια της περιοχής Λαύρας, ως αφορισμένοι, τυμπανιαϊοι καί άδιάλυτοι(κοινώς  βρυκόλακες ….).

Προς έκείνην την μάχην καί εκείνους τους άγωνιστάς μεταφέρομεν τον ευσεβή άναγνώστην, δια να ύποκληθεί  προ των Μαρτυρών και Όμολογητών της Όρθοδοξίας, δια να διαπίστωση δτι ή Ιστορία επαναλαμβάνεται, δια να σταθμίσει τάς εΰθύνας του και τάς υποχρεώσεις του έναντι της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Α­ποστολικής Όρθοδόξου Εκκλησίας" δια να άντιληφθεί, τέλος, πώς πρέπει να σκέπτηται ως "Ορθόδοξος "Ελλην.

Φίλε άναγνώστα

«Τα μεν ώδε πρόσκαιρα, τα δε εκεί αιώνια». Προς αυτά τα αιώνια πρέπει να στρέφωμεν την προσοχήν ήμων' και αυτά τα κληρονομεί ό πιστος μόνον δια της "Ορθοδοξίας. Άλλα και μόνον δια της "Ορθοδοξίας λαμπρύνεται και έπιβιεί ή ωραία καΐ ίστορική ημών Πατρίς, ή Ελλάς.

Στώμεν όθεν καλώς, στώμεν μετά φόβου, πρόσχωμεν.

Αύγουστος 1.971

 

ΙΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΒΙΟΝ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ΔΑΦΝΗ — ΑΠΟΝ ΟΡΟΣ

 

ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ    ΠΕΡΙ    ΕΝΩΧΕΩΣ    ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΚΑΙ    ΠΕΡΙ    ΑΦΩΡΙΣΜΕΝΩΝ

 

Επειδή από τάς αρχάς του Σωτηρίου έτους 1960, διετυμπανίσθη ανά την ΰφήλιον υπό του νέου έγκαθιδρυθέντος Πάπα Ιωάν­νου, ότι μέλλει να συγκάλεση εν Ρώμη Οίκουμενικήν Σΰνοδον, με θέμα την "Ενωσιν των Εκκλησιών, και πολλοί των ήμετέ-ρων, κληρικοί τε και λαϊκοί, "Επιστήμονες και θεολόγοι, μετά χα­ράς έδέξαντο το τοιούτον μήνυμα, και μετά ζήλου ΰπερμαχοϋσι δια την τοιαύτην ένωσιν, γράφοντες εις διάφορα περιοδικά- Καί. οι' αύτόν τον λόγον εΐδομεν το παρελθόν έτος, τον Παναγιοτατον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως κ. Άθηναγόραν, έπισκεπτόμενον τα Όρθόδοξα Πατριαρχεία της Ανατολής. 'Επίσης καί τον Ρωσσίας Πατριάρχην 'Αλέξιον καί αυτόν μετά συνοδίας έπισκεφθέντα τον Μακαριώτατον 'Αρχιεπίσκοπον Αθηνών καί πάσης Ελλάδος κ. θεόκλητον, επίσης έπισκεφθέντα καί τα Πατριαρ­χεία της Ανατολής, προς άνταλλαγήν γνωμών, καί συζητήσεως επί του σοβαρού τούτου θέματος. Τούτου ένεκεν, διεννοήθημεν α­κροθιγώς να σημειώσωμεν καί ύπομνήσωμεν, ιστορικά τίνα γεγο­νότα, λαβόντα χωράν έν τω "Ορει τοΰτω του "Αθωνος, κατά την εξ *Ιταλ£ας έπιστροφήν του Βασιλέως Μιχαήλ Παλαιολόγου καί Πατριάρχου Βέκκου, προς άναγκαστικήν παραδοχήν των ενωτικών των διαθέσεων καί παρά των Αγιορειτών Πατέρων, των εν ταϊς Ίεραϊς Μοναΐς και Κελλίοις ενασκούμενων.

Δεν γράφομεν  ίστορίαν,  διότι εις τους εγγραμμάτους   είναι γνωστόν, πού κατέληξαν αϊ επί Μιχαήλ Παλαιολόγου (1280) διαπραγματεύσεις ενώσεως, ως και μετέπειτα αϊ επί Ιωάννου Παλαιολόγου (1439). Και πώς παταγωδώς, Συνοδικώς εν Κωνσταντινουπόλει ήκυρώθησαν. Πώς οί ίδιοι ύπογράψαντες Αρχιερείς ην ενωσιν εν Φλωρεντία, υπό την πίεσιν του Βασιλέως και του Πάπα, επανελθόντες εϊς Κωνσταντινοΰπαλιν, κατεμέμφοντο έαυτούς και μεταμεληθέντες ήκύρωσαν τα πραχθέντα. Ταΰτα μόνον σημειοΰμεν ενταύθα, ίνα μη υπό του Πανδαμάτορος χρόνου εις άγνειαν γένωνεαι και λησμονηθώσιν, άλλα να ένηχοΰσιν την άκοήν και μνήμην των μεταγενεοτέρων αδελφών ημών.

Την τοιαντην ενωσιν, πρώτην άπεδοκίμασεν ή Προστάιις ύμών Και έφορος του Αγίου "Ορους ή ΰπερένδοξος Κυρία θεοτόκος, ήτις συνεβούλευσε τους άγιορείτας Πατέρας να μη δεχθώσι ην τοιαύτην ενωσιν, αλλά να την έλέγξωσι και οί δυνάμενοι να πομείνουν μετά γενναιότητας τον μαρτυρικόν θάνατον" όπερ και εγένετό εις την Ιεράν Μονήν Ζωγράφου. Έκεΐ άγιος τις Γέρων, ακουσε φωνήν από την εικόνα της Παναγίας, καθ΄όν χρόνον ελεγε τους χαιρετισμούς έξω πού της Μονής (εις Άμπελάκια) και του είπε προστακτικώς να υπάγει ταχέως εις την Μονήν να ειδοποίηση τους Πατέρας της Μονής ,ότι έρχονται οί εχθροί  Του, και Αυτής και να μη τους δεχθώσιν εις την Μονήν τον Βασιλέα Μιχαήλ Παλαιολόγον καΐ Πατριάρχην Βέκκον) άλλά να τους έλέγξωσι, και οι δυνάμενοι, να παραμείνωσι καΐ να υποστούν   μαρτυρικόν θάνατον, υπέρ των Όρθοδόξων δογμάτων της Αγίας Εκκλησίας μας. Διό και ο  "Αγιος Ηγούμενος μετά 26 αδελφών, περικλεισθέντες εις τον Πύργον της Μονής, και τους Λατινόφρονας εξελέγχοντες υπέστησαν τον δια .τυρός μαρτυρικόν θάνατον. Τοισύται μαρτυρικαί αθλήσεις, καϊ. έλεγχοι και ωλογίαι συνέβησαν και εις αλλάς Μονάς .Εις την Ίεράν Μονήν Βατοπαιδίου, επειδή τους έξήλεγξαν ως αιρετικούς, τον μεν  Ήγοΰμενον Εϋθΰμιον δέσαντες με άλΰσεις κατεπόντισαν εϊς την θά­λασσαν, ετέρους δε δώδεκα Μοναχούς άπηγχόνησαν εϊς τόπον λεγόμενον Φουρκόδουνον. Τα αυτά περίπου ελαβον χωράν και είς την *Ιεράν Μονήν των Ιβήρων, επειδή δεν τους έδέχθησαν, άλλα τους ήλεγξαν ως αιρετικούς, οι μεν κατεποντίσθησαν μετά του πλοίου, οί δε άπήχθησαν ως αίχμάλωτοι.

Επίσης και εϊς την Σκήτην των Καρυών, επειδή δεν τους έδέχθησαν, αλλά τους ήλεγξαν ως παραβάτας των πατρίων δογμά­των και ως αιρετικούς, τόν μεν Πρώτον άπηγχόνησαν, τους δε λοι­πούς δια ξίφους έφόνευσαν, ων τα άγια λείψανα αυτών, οΐ του καιρού πατέρες έναπέθεντο εϊς την εϊσοδον του Ίεροΰ Ναού του Πρωτάτου, προς αϊωνίαν ΰπόμνησιν ημών και διδασκαλίαν. Και τοιαύτα μεν συνέβησαν εϊς τους μη αποδεξαμένους, άλλ' έλεγξαντας αυτούς τους Λατινίζοντας ενωτικούς. "Ιδωμεν δε τι έπηκολοΰθησεν εϊς τους φιλικώς αυτούς αποδεξαμένους και συλλειτουργήσαντας.

 "Ας ϊδωμεν και εϊς την Μεγίστην Λαΰραν οπού τους ΰπεδέχθησαν μετά κωδωνοκρουσιών' και έκεί βλέπομεν οτι έπηκολούθησαν  έτει φοβερώτερα, φρίκης και τρόμου γέμοντα. Καθώς ή αψευδής παράδοσις διέσωσεν και εώς τάς ημέρας ήμων  παρέδωσεν' ακούσατε.

Ό μεν Ιεροδιάκονος Λαυριώτης ό συλλειτουργήσας εν αΰτη τη λειτουργία, υπό θεηλάτου οργής καταληφθείς, το ζην έξεμετρησεν άναλύσας ως κηρός υπό πυρός φλεγόμενος οί δε συλλειτουργήσαντες Ιερομόναχοι επτά (7) κατ΄ άλλους ένδεκα (11) με­τά θάνατον ευρέθησαν άλυτοι, τυμπανιαΐοι, αφορισμένοι, τους ο­ποίους μέχρι τέλους του 19ου αϊώνος τα λείψανα των είχον εϊς ,τόν Νάρθηκα του Κοιμητηρίου «οί "Αγιοι Απόστολοι» εϊς κοινήν  θέαν, το μεν προς διδασκαλίαν και σωφρονισμόν των επιγενομένων γενεών, το δε οπως οί βλέποντες αΰτοΰς, σπλαγχνιζόμενοι, εύχον­ται υπέρ αυτών, ίνα ό Κύριος τους συγχωρήσει καί διαλύει τα τυμπανιαϊα αυτών σώματα εις γήν εξ ης ελήφθησαν.

Παρέλειψα να ειπώ οτι και ή ζωγραφιά της Εκκλησίας έμαΰρισεν, άνακαινίσθη δε ύστερον κατά το έτος 1544 υπό του δια­σήμου Ζωγράφου θεοφάνους.

Διά τα περί ων ό λόγος τυμπανιαϊα (άλυτα) σώματα(κοινώς βρυκολακιασμένα…), διεσώθη και άχρι σήμερον Ιστορείται μικρόν τι επεισόδιον. Των Βουρδουναρέων (ήμιονηγών) ποτέ εν εύθυμίζει εκ μέθης τελούντων, εκαμον στοίχημα με γενναϊον τι χρηματικόν επίδομα" εκείνος πού θα είχε το θάρρος και την ψυχραιμίαν, να λάβει το πτώμα άφωρισμένον να το μεταφέρει εκεί οπού διεσκέδαζον, για να κερδίζει τα χρή­ματα" και πράγματι ευρέθη είς τολμηρός, όστις με το πιστόλιον εις τάς χείρας, μετέφερε το τοιούτον άπαίσιον λείψανον και εκέρδισε το καταβληθέν ως στοίχημα χρηματικόν επίδομα. Επίσης ή παράδοσις διασώζε ότι προσκυνητής τις, ευαίσθητος υπάρχων, ως πλησίασε και είδε τα κατάμαυρα τυμπανιαϊα σώματα, με τα μαλιά, με τους μεγάλους γαμψούς όνυχας, με τα στόματα ανοικτά, όπου ελευθέρως οΐ ποντικοί είσήρχοντο καί έξήρχοντο, τόσον έφοθήθη, ώστε  άπέθανεν εκ συγκοπής της καρδίας. Το τοιοΰτον έγινεν αιτία να τους απομακρύνουν εκ της Μονής, καί τους υπηγον. είς τα παράλια της Ρουμανικής Σκήτης, καί τους περιέκλεισαν είς ένα σπήλαιον δυσανάβατον και άπόκρημνον, άλλ' επειδή και- εκεϊ οί περίεργοι δεν επαυον να τους επισκέπτονται, να  τους βλέπουν καί να τους φωτογραφίζουν, δια τούτο τώρα εσχάτως, ενέφραξαν δια λίθων κτιστών τελείως την θΰραν του σπηλαίου, καί έγινε τελείως άγνώριστον το τοιούτον σπήλαιον, το περικλείον τους τοιούτους άφωρισμένους ενωτικούς Λατινόφρονας Λαυριώτας. 'Οταν κατά το έτος 1925 δια λέμβου διέπλεον το άνωθι μέρος ταξιδευοντας δια το Όρφάνιον Παγγαίου, οί λεμβούχοι αδελφοί Παχώμιος και Ανδρόνικος, μοί έδειξαν το τοιούτον σπή­λαιον.

Ο ημέτερος αδελφός Χριστόδουλος μοί είπεν ότι κατά το έ­τος 1935 είς τάς Καρυάς ευρισκόμενος, είδεν ένα λαϊκόν Ρουμανον καί είχε φωτογραφίαν τριών τοιούτων σωμάτων αφορισμέ­νων και ετρόμαξεν από την θεα  αυτών" ταΰτη σημιειοϋμεν χά­ριν της ιστορικής αληθείας' ο νοών νοείτω καί ο έχων ώτα άκοΰειν άκουέτω. Δεν αποκλείεται καί τώρα, ή μετ' ολίγα έτη, να επανα­ληφθούν τοιαΰτα τραγικά κρούσματα καί επεισόδια, διό χρεία  εγρηγόρσεως και προετοιμασίας, προς φύλαξιν της Όρθοδόξου η­μών Πίστεως, από τάς πλεκτάνας και πλάνας των λατινιζόντων Παπιστών, Μασόνων κ.λ.π.

""Εγγραφον  τη 5η Απριλίου 1963 Λάζαρος Μοναχός Διονυσιάτης

Εκ του βιβλίου

 ΄΄ Η ΕΝ ΑΓΙΩ ΟΡΗ, ΑΘΩ, ΙΕΡΑ, ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΣΕΒΑΣΜΙΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ, 424-1925΄΄

 

Προηγουμένου ΕΥΔΟΚΙΜΟΥ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΙΗΟΥ του Κρητός, Θεσσαλονίκη 1971  Σελ. 23-24

Ή Μονή έξακολουθεϊ όμαλώς εξελισσόμενη μέχρι του 1280 (1275—1282), μέχρι δηλονότι της είς π'ΑΟω ελεύσεως του Αύ-τοκράτορος Μιχαήλ Η' του Παλαιολόγου και του Πατριάρχου Ιωάννου Βεχκου, λατινοφρονων, ή απεσταλμένων αυτών, «επί τω σκοπώ όπως πείσωσι τους Άγιορείτας. ίνα προστεθώσι τφ λατινι­κό) φρονήματι περί ενώσεως των Εκκλησιών, οπότε, άφικομένων και εις την Μονήν Ξηροποτάμου, οί εν αυτί] οίκοΰντες Μοναχοί δειλανδρίσαντες και. φό6ω συσχεθέντες και αντί τόνν αιωνίων τα πρόσκαιρα προτιμτ)σαντες και τω της Λαύρας ζηλώσαντες ύποδεί-γματι, ΰπεδέξαντο αυτούς μετά φώτων και χρότων και μεγάλης τιμής και μετ' αυτών εν τω ναώ είσελθόντες τνή των άζυμιτών λει-τουργίαν έτέλεσαν και των αίρετιζόντων έμνημόνευσαν. Τότε ό ποιών την γην τρέμειν Κύριος, θάττον συσσείσας την γην μετ' ή-χον, το μεν ναόν χατέ6αλε, του δ' εν αΰτω 'Ιερεΐς^ της αισχύνης κατέχωσε και τα τη ςΜονής τείχη άνέιρεψεν, ένα μόνον καταλί-πών εκ των τοίχων, κεκλιμένον καΐ αυτόν, είς σημεΐον ταΐς μετέ-τειτα γενεαΐς», (Μ.Γ. 143—144).

Τότε δ' Ιπαυσε φυόμενον υπό την Άγίαν Τράπεζαν και το χανιτάριον, όπερ αυτομάτως κατ* έτος εν τη μνήμη των Άγίίον Γεσσαράκοντα έφΰετο, δια το βε6ηλωθήναι το "Αγιον Ου >ιον υπό των ειρημένων Λατινοφρόνων,

 

ΑΦΗΓΗΖΙΣ    ΓΑΒΡΙΗΛ    ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ

Γαβριήλ Ιερομόναχος, Κΐλλίον Ίδηριτικδν Γενέθλιον Τι­μίου Προδρόμου, ετών έννενήκοντα ένέα (99).

Εΐς αδελφός ηκουε δια τους άφωρισμένους οπού είναι είς την Λαΰραν του "Άθωνος, οί οποίοι έδέχθησαν και συνελλειτοΰργτ^σαν με τον *Ιωάννην Βέκκον, τον Λατινόφρονα Πατριάρχην. Είχε άμ-φι6ολίαν αν είναι πράγματι αληθώς και πάντοτε ερευνούσε καΐ έ-ρωτοΰσε αν ευρίσκεται κανείς να τους είδεν ιδίοις ομμασιν ως αυ­τόπτης μάρτυς δια να πεισθη από την άμφι6ολίαν οπού εΐχε" Χοί από τους πολλούς όπου ερώτησε τον είπαν ότι δ Πνευματικός τοΰζ έχει ίδεϊ και ήρθε και με ερώτησε εάν γνωρίζω και εάν τους είδα ιδίοις ομμασι και τον επληροφόρησα δτι τους είδα και είναι βε­βαιότατα επειδή εγώ ήρθα εις το "Αγιον "Ορος είς τα 1885 ε­τών είκοσι" μετά δυο έτη, επειδή έτυχε να πάρωμε σιτάρι από την Μονήν Κωνσταμονίτου 1200 οκάδες, έπηγαίναμε δια θαλάσσης με την βάρκα την ϊδικήν μας να το περιλάβαμε, 5που ήμουν 22 ετών καί ήτο τον Σεπτέμ6ριον δύο ημέρας μετά του Τιμίου Σταυροΰ. Επήγαμε το εσπέρας καί έμείναμε είς τον άρσανάν της Μεγ, Λαύ­ρας, όπως το πρωί έξακολουθήσωμε το ταξίδιόν μας, καθώς και έγινε. Μόλις όμως εξακολουθήσαμε ολίγον διάστημα από την Λαύ~ ραν, ακούω καί μου λέγει ό Γέροντας μου Μελέτιος Μοναχός, «παιδί μου Γα6ριήλ εδώ παρεμπρός υπάρχουν οί άφωριπμένοι οϊ όποιοι έδέχθησαν τους Λατινόφρονας είς την Μκγίσιην Λαΰραν

ιΐ συνελλειτούργησαν με τον Ίωάννην Βέκκον και τους μετ* αΐ;-·ί}' τους οποίους εγώ τους έχω ϊδεΐ και άλλοτε, άλλα επειδή είσαι Ιός και ίσως να γίνη «όποτε λόγος και διόλου, καΐ να λέγουν με-κοί ότι ψέματα, είναι, δεν υπάρχουν τίποτα, ούτε άφωρισμένοι. λα τα λέγουν δια φοβέρα είς τους ανθρώπους, δι' αυτό να πάμε ι τους ίδϊ}ς ιδίοις δμμασι να μη πίστευες ότι και αν σου λέγουν και ή Αγία Γραφή λέγει* ό οφθαλμός είναι πιοτότερος των ;α>ν" λέγοντας ό Γέροντας τα τοιαύτα, εφθάσαμεν εΐς ένα άπότο-ν γκρεμνάν, δπου μόνον να τον ϊδη ό άνθρωπος τρομάζει, και ΰ λέγει, «εδώ είναι», εγώ δε περιεργαζόμουν να τους ιδώ και τον νω «με κοροϊδεύεις;» Λοιπόν «γέλασε και μου λέγει, «τι νομί-£, εΐναι Σ ταύρος ή Εικόνες να βλέπουν οί άνθρωποι να κάμνουν \? Σταυρον τους; Ενώ έχουν του δια6όλου την μορφήν, την ό-ίαν θα ϊδΓ]ς και τότε θα πιστωθ^ς». Τότε λοιπόν προσεγγίσαμεν ; την άπότομον έκείνην χαράδραν και μετά κόπου πολλού έδγή-(ΐε ε|ω και με τα είκοσι νΰχια, ανεβήκαμε πέντε — §ξη μέτρα ΐ έπειτα είδα ένα σπήλαιον και εισήλθαμε και (ΐλέπω, έλεεινόν μαο: Τρεις άνθρίί)πους ακουμπισμένους εις τον βράχον, όρθιοι, τα ροϋχα ράσα και ζωστικά, οί οφθαλμοί ανοικτοί, ή κόμη και γένειον και των τριών μακρύ και κατάλευκον, το: πρόσωπα των ως είναι το χρώμα της φούμας,όμοίως και αί χείρες προς τα :ω, οί δάκτυλοι ολίγον κλυτοί προς τα μέσα, οί όνυχες των χει-ν έως 2—3 πόντους μεγάλοι των δε ποδών δεν έφαίνοντο, έιιει-ήσαν καλυμένα με τις κάλτσες και τα παπούτσια. Μάλιστα ή-ηοα να τους ψηλαφήσω να ϊδώ αν πραγματικά το σώμ« ήτο μα-β ή μόνον ξηρό δέρμα και οστά, άλλα δεν μου άφησε δ Γέρων1

μου λέγει «μη βάλ^ς χέρι επί την όργήν του θεοΰ». Εϊς δλα δπως τα άλλα ε"6αλα μεγάλην έπιμέλειαν" μόνον χέρι δεν έβαλα. Και τότε διόλου δεν έδειλίασα, τώρα όμως, όταν τους ενθυμηθώ ταράττεται ή ψυχή μου και δεν ημπορώ ούτε να κοιμηθώ ήμερόνυκτα ούτε να φάγω δύο και τρεις ημέρας, ενώ τότε οπού τους είδα ούτε έβαλα τίποτε είς τον νουν μου.

 

Γράφω ίδια χειρί εΐς τάς 2 Μαρτίου 1964 εν τη Ιερή Μο­νή Ξενοφώντος, Γαβριήλ Ιερομόναχος Πνευματικός εκ του Ίβηριτικοΰ Κελλίου «Γεννέσιον του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστοΰ Ιωάννου».

 

ραυγήν της Παναγίας άκούουν ο ι Τούρκοι...(από άρθρο εφημερίδος του 2003).

Κατά δημοσιογραφικάς πληροφορίας εκ Κωνσταντίνουπόλεως χαρακτηρίζουν ως "Άνα Μεριεμ», ως φωνήν της Παναγίας,  κραυγήν αγωνίας  ή οποία διαχέεται εις όλόκληρον την νήσον  Άντιγόνην των Πριγκιπονήσων και έχει ως έπίκεντρόν της τον ιερόν ναόν του Αγίου Ιωάννου της περιοχής,  αποκαλύπτει την έσχατολογικήν διάστασιν  των σημείων…

 

• Οί Τούρκοι κάτοικοι της νή­σου, ερμηνεύουν αυτήν την κραυγήν ως φωνήν της Πανα­γίας, ή οποία φανερώνει τα ση­μεία των εσχάτων ημερών.   Το γεγονός αυτό έχει καταστή, δια τα τουρκικά μέσα ενη­μερώσεως, σημείον αναφοράς, διότι όλοι οί Τούρκοι της νή­σου, την κραυγήν αυτήν την εκλαμβάνουν ως σημείον των καιρών…

 

 

 

ΣΤΑ ΠΡΙΓΚΗΠΟΝΝΗΣΙΑ, ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

Αναστενάζει η Παναγιά

'

Ο πόνος των αλύτρωτων Πατρίδων ξαναζωντανεύει σήμερα έμπροσθεν του ανεξερεύνητου θαύματος, το οποίο πραγματοποιείται και έχει ανα­στατώσει Τις τελευταίες ημέρες τους κατοίκους της νήσου Αντιγόνης :«Μπουργάζ» στα Πριγκηπονήσια.

Η κραυγή αγωνίας, η όποία διαχέεται στο νησί και που ως επίκεντρο της έχει  τον Ιερό Ναό .του Αγίου Ιωάννη στο νησί της Αντιγόνης, για τα τουρκικά Μ.Μ.Ε. έχει καταστεί σημείο αναφοράς των τελευταίων ημερών.

Από την πλευρά τους, όπως μας δήλωσε ο Δημοσιογράφος κ. Χειλαδάκης, οι τούρκοι κάτοικοι του νησιού αποδίδουν αυτήν την κραυγή αγωνίας σε φωνή της Παναγίας, χαρακτηρίζοντας την ως «Ανά Μεριέμ». Γι ' αυτούς α­ποτελεί ένα εσχατολογικό σημείο των καιρών.    Ελπίζουμε αυτό το γεγονός, το οποίο δεν είναι φανταστικό αλλά πραγμα­τικό, να αποτελεί απαρχή των προφητειών του Μεγάλου Δασκάλου του Γέ­νους Πατρο - Κοσμά.

Αυτή η κραυγή αγωνίας της Παναγίας, όπως την αποδίδουν οι γείτονες μας, αποτελεί την επιθυμία των Ελλήνων για τις Χαμένες Πατρίδες οι οποίες ζητούν την ελευθέρωση τους Και την επιστροφή τους στους  κτήτορες"

 

ΠΩΣ ΕΙΔΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ Ο ΟΣΙΟΜΑΡΤΗΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΝΕΟΣ.

 

Κάποτε, ό όσιος Ιάκωβος επήγε στίς Καρυές Αγίου "Όρους μαζί με τον μαθητή Μαρκιανό, για να δεΐ τους γνωστούς του καθώς ήλθε ή ώρα της λειτουργίας έμπι εϊς την εκκλησία. Σταθείς δε κάπου,  προσεκτικά —με το διορατικό χάρισμα τ είχε— προς τα βημόθυρα καί έθαύμαζε, ό μαθητής του τον παρακολουθούσε πού μερικές  φορές  υπομειδιοϋσε  καΐ κάτι τραύλιζε.

"Οταν έτελείωσε ή θεία Λειτουργία, ό θητής του με πολύ σεβασμό τον ερώτησε του εΐπει, τί έβλεπε εις την εκκλησία. Ό γιος ομως, κατ' αρχήν, ήταν έπιφυλακτικα αλλά, μετά από πολλές παρακλήσεις, έδ σε να του διηγηθεί τα εξής:

«Καθώς, λέγει, αρχισε ό ίερέας, τέκνο μ Μαρκιανέ, να φορέσει την Ιερατική στο για να λειτουργήσει, ήλθε μπροστά του φως των Αγγέλων, οπως την αυγή» πρίν  ανατείλει ό ήλιος. "Αμα δε άρχισε να προ­σκομίζει, επήγαν οί "Αγγελοι εις τους χο­ρούς της εκκλησίας καί έστεκαν, ένα προς ένα τάγμα, εϊς τα τέσσερα μέρη της εκκλη­σίας. Καί αφού έτελείωσε την προσκομιδή ό ιερέας καί έβαλε τα άγια καλύμματα, πολύ φως περισκέπασε τα θεία δώρα, διότι τα αίσθητά καλύμματα φανερώνουν το νοητό φως, το όποιο σκεπάζει τα άγια. "Αμα δε ήλ­θε ό καιρός της μεγάλης Εισόδου καί βγήκε ό Ιερέας με τα άγια, άρχισε το φως μπροστά καί έσκέπασε το λαό. "Οταν όμως, ό Ιερέας έγύρισε εις το "Αγιο Βήμα καί έβαλε τα ά­για εις την Αγία Τράπεζα, το φως εκείνο την περικύκλωσε, ως τον γϋρον της σελήνης. Είς δε τη μέση εκείνου του γύρου, εύρίσκετο ό Ιερέας καί τα άγια δώρα καί έξω άπα τον κύ­κλο οι άγιοι "Αγγελοι με πολλή ευλάβεια καί δεν τολμοϋσαν να πλησιάσουν καθόλου. Καί ενώ έλεγε αυτά ό "Αγιος, θυμήθηκε ό Μαρκιανος το του Άποστολου Παύλου: «Προς τα όποΐα "Αγγελοι έπιθυμοΰσι παρακύψαι».

Ό δε Ιερέας έφαΐνετο νοητά όλος δεμέ­νος καί μαύρος στην εμφάνιση, με σχοινιά των αμαρτιών του σφιγμένος. Επειδή ανά­ξια υπηρετούσε τα θεϊα ό άθλιος, εξερχόταν δυσωδία απ* αυτόν, ώστε οί "Αγγελοι έγύρι ζαν τα πρόσωπα τους προς άλλη κατεύθυνση». Καί πάλι ό μαθητής του τον ερώτησε «Παρακαλώ σε πάτερ μου, είπε μου· ό καθαρός Ιερέας, όταν λειτουργεί πώς φαίνεται «Καί ό Οσιος του εΐττε: «Από τον καθαρό Ιερέα δεν φεύγει το φως, καθώς σου προεΐπα, αλλά γίνεται ένα με αυτόν. Και γίνεται ό Ιερέας όλος φως, ομοίως καί ή στολή του από δε το στόμα του λαμπάδα φωτός εξέρχεται, όταν λέγει το Ευαγγέλιο καί τίς ευχές ομοίως καί οταν σηκώσει τα χέρια του, λαμπάδες εξέρχονται από τα δάκτυλα του. Και αυτά γίνονται είς τους άξιους, ώ τέκνο μου εις δε τους αναξίους, οτι άκουσες προηγου- μένως». "Υστερα δε είδε άλλο θαυμαστότερο, όταν δηλ. έτελείωσαν τα άγια καί τα( ευλόγησε αυτά σταυροειδώς». Είδα, λέγει τον Κύριον εν τω δίσκο (εις τον δίσκον) καθήμενον εν φωτί· καί ήτο εκείνο το φως με πολλούς Οφθαλμούς- καί καθώς έμέλισεν Αΰτόν εις τέσσερα μέρη, έκένωσε το αίμα εις το ποτήριον καί μετέλαβεν άπ' αύτοϋ' καί οταν έτελείωσεν ή Λειτουργία, πάλιν είδε το βρέφος άκέραιον όμοϋ (μαζί) με τους Άγγέλους άναβαϊνον εις τον ουρανόν». Και αυτά περί της θεωρίας. Τότε ό μαθη­τής του ερώτησε: «Δια ποίαν αίτια δεν α­ποστρέφεται ή χάρις τους αναξίους ϊερεϊς;». Και ο όσιος του λέγει: "Δια την πίστιν του λαού. Διότι δεν γνωρίζουν οί άνθρωποι ποίος είναι άξιος και ποϊος ανάξιος καί δια τούτο με πίστιν τρέχουν εις Ολους. Καί βλέ­ποντας ό θεός την πίστιν του λαού στέλλει την χάριν του είς τους άναξίους, διότι θα έμειναν οι άνθρωποι άβάπτιστοι καί άμετάδοτοι, αν ή χάρις δεν ήρχετο είς τους ανα­ξίους ίερεϊς. Ό δε Ιερεύς, ό όποϊος άναξίως Ιερουργεΐ, αν δεν μετανοήσει καί κάμει τελείαν άποχήν της Λειτουργίας, δεν ευρίσκει έλεος από τον θεόν, αλλά με τους παρανό­μους Εβραίους, οί όποιοι έσταύρωσαν τον Χριστόν. θέλει δε σταλή είς το πυρ το ασβέστον, κατά την ήμέραν της κρίσεως, ως καταφρονητής των θείων μυστηρίων. "Αν όμως μετανοήση καί κάμη παραίτησιν, πηγαίνει με τους άξιους είς την βασιλείαν του θεού δια την άφατον αυτού φιλανθρωπίαν».

{ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ, ΔΟΥΚΑΚΗ ΚΩΝ., Μην Νοέμ­βριος, σελ. 85-86).

 

ΠΩΣ Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΣΙΝΑ, ΓΕΩΡ­ΓΙΟΣ, ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ -ΘΑΥΜΑ­ΤΟΥΡΓΙΚΑ- ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΕΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΤΩΝ ΑΧΡΑΝΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ.

Τό περιστατικό μας το διηγήθηκε ή γε­ρόντισσα Δαμιανή, ήσυχάστρια, μητέρα του άββά Άθηνογένη, επισκόπου Πετρών «Στό άγιο Ορος Σινα έζησε ένας ηγούμενος, Γε­ώργιος τ' Ονομα του, πολύ ξακουσμένος α­σκητής. Αυτός ό άββάς Γεώργιος, ενώ καθόταν μέσα στο κελλί του τη μέρα του Μ. Σαββάτου, κυριεύτηκε από μια επιθυμία· «Λαχτάρησα», είπε, «να κάνω την αγία ανά­σταση στην αγία πόλη καί να κοινωνήσω από τ' άχραντα μυστήρια στον ναό της Αναστά­σεως του Κυρίου». Όλάκερη, λοιπόν, τη μέ­ρα ό γέροντας δμεινε να συλλογίζεται μ' αδημονία ετούτα καί προσευχόταν, "Οταν έ­φθασε το βράδυ, μπήκε μέσα ό μαθητής του καί του είπε- «Με την άδεια σου, πάτερ, ώρα για τον κανόνα». Κι ό γέροντας του άποκρίθηκε· «Πήγαινε εσύ καί την ώρα της θείας με-ταλήψεως πες μου κι έρχομαι κι εγώ». "Ετσι έμεινε ό γέροντας στο κελλί του.

2. Σάν έφθασε δμως ή ώρα της θείας κοι­νωνίας στο ναό της Αναστάσεως, βρέθηκε ό γέροντας κοντά στον επίσκοπο Πέτρο, τον μακάριο, κι εκείνος τον κοινώνησε μαζί με τους πρεσβύτερους. Άλλα, καθώς τύν είδε Ο πατριάρχης, ρώτησε τύν πρωτοσύγκελλό του τύν Μηνά* «ΠΟτε έφθασε εδώ ό ηγούμε­νος του Σινά;». Του απάντησε Ο πρωτοσύγ-κελλος· «Με την ευχή σου, δέσποτα, δεν τάν είδα παρά μονάχα ετούτη τη στιγμή». Τάτε ό πατριάρχης παράγγειλε στον πρωτοσύγ-κελλο' «Πες του, μη φεύγεις, γιατί θέλω να συμφάγουμε». Ό πρωτοσύγκελλος μετέφε­ρε την παραγγελία στάν γέροντα καί κείνος απάντησε- «"Ας γίνει τα θέλημα του θεού». "Οταν ό πατριάρχης έκαμε άπάλυση στην εκ­κλησία, Ο ηγούμενος προσκύνησε τύν άγιο Τάφο καί βρέθηκε πάλι στΟ κελλί του. Καί να πού ό μαθητής του χτύπησε την πύρτα καί του λέγει· «Πάτερ, με την ευχή σου, ώρα να μεταλάβεις». Τότε ό γέροντας πήγε με τα μα­θητή του στην εκκλησία καί μετέλαβε άπΟ τ' άχραντα μυστήρια.

3. Ό αρχιεπίσκοπος Πέτρος δμως πικρά­θηκε, πού ό ηγούμενος δεν έκαμε υπακοή καί μετά την εορτή του στέλνει μιαν επιστολή, καθώς επίσης καί στον επίσκοπο της Φαράν, τον άββά Φώτιο, καί πράς τους πατέρες του Σινά, καί παραγγέλλει να φέρουν ένώπιύν του τύν ηγούμενο. "Οταν Εφυγε ό κομιστής των επιστολών καί παρέδωσε τα γράμματα, ό ηγούμενος έστειλε στάν πατριάρχη τρεις πρεσβυτέρους, τύν άββά Στέφανο τΟν Καπ-παδύκη, τον μέγα, τον άββά Ζώσιμο (πού τάν έχουμε μνημονεύσει άλλου) καί τύν άββά Δουλκήτιο τύν Ρωμαίο. Απολογήθηκε, λοι-πΟν, γραπτώς Ο γέροντας καί είπε1 «Ποτέ να μην φτάσω, άγιώτατε Δέσποτα, να περιφρο­νήσω τον άγιο απεσταλμένο σου». Επιπλέ­ον έγραψε τα έξης· «"Ας τό· ξέρει ή μακαριύτητά σου, δτι υστέρα άπύ έξι μήνες πρόκειται άπύ κοινού να συναντήσουμε τύν ΚύριΟ μας, τύν Χριστό καί θεώ μας* εκεί θα προσκυνήσουμε μαζί».

4. "Ετσι αναχώρησαν άπύ τη μονή τους οί πρεσβύτεροι καί παρέδωσαν τη γραπτή ομο­λογία στύν πατριάρχη. Συγχράνως τύνιζαν οτγ «Ό γέροντας έχει να πάει στην Παλαιστίνη πολλά χρόνια». Καί επί πλέον έδειχναν το γράμμα του επισκόπου της Φαράν, πού βεβαίωσε δτι ό γέροντας έχει κάπου εβδο­μήντα χρόνια να βγει από το δρος Σινά. Άλ­λα καί ό άγιος καί πράος Πέτρος επικαλούνταν ως μάρτυρες τους επισκόπους καί τους κληρικούς πού παραβρέθηκαν έκεϊ καί ισχυρίζονταν ότι- «Εμείς τον είδαμε τον γέροντα καί όλοι μας του δώσαμε το άγιο φι­λί της αγάπης». Ωστόσο υστέρα από έξι μή­νες, τόσο ό γέροντας όσο καί ό πατριάρχης αναπαύτηκαν σύμφωνα με την προφητεία του ηγουμένου».

(ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΤΟΥ Σ1ΝΑ, ΘΕΣ/ΝΙΚΗ 1986, σελ. 103 καί 105).

 

Oι προφητείες του Κοσμά τού Αιτωλού

 

1. "Αυτό μιά μέρα θά γίνη Ρωμαίικο καί καλότυχος όποιος ζήση σέ κείνο τό βασίλειο."

(Συνήθιζε νά λέγη εις διάφορα μέρη τής υποδούλου Ελλάδος, τά οποία μετά ταύτα απηλευθερώθησαν)

2. "Ω ευλογημένο βουνό, πόσες ψυχές γυναικόπαιδα θά σώσης όταν έλθουν τά χαλεπά χρόνια ! "

(Είπε τήν προφητείαν αυτήν εν Σιατίστη καί αλλαχού αντικρύζων τά βουνά, τά οποία κατά τούς χρόνους τής Ελληνικής Επαναστάσεως έγιναν κρησφύγετα τών γυναικοπαίδων).

3. "Καλότυχοι σείς, οι οποίοι ευρέθητε εδώ πάνω εις τά ψηλά βουνά, διότι αυτά θά σάς φυλάξουν από πολλά δεινά. Θά ακούτε καί δέν θά βλέπετε τόν κίνδυνο. Τρείς ώρες ή τρείς μέρες θά υποφέρετε."

(Ελέχθη είς τήν περιφέρειαν Σιατίστης)

4. "Τό ποθούμενο θά γίνη στήν τρίτη γενεά. Θά τό ιδούν τά εγγόνια σας. "

(Ελέχθη εν Χειμάρρα - Η σπουδαιοτάτη αύτη προφητεία τού Αγίου, η οποία έτρεφε τήν γλυκυτέραν ελπίδα τού υποδούλου Γένους, έλαβε καταπληκτικήν επαλήθευσιν. Διότι οι χρόνοι τής απελευθερώσεως τού Έθνους είναι πράγματι η τρίτη γενεά από τών χρόνων πού προεφήτευσεν αυτήν ό 'Aγιος, καθόσον, ώς γνωστόν, εκάστη γενεά υπολογίζεται εις 25 έτη)

5. "Θάρθη καιρός νά σάς πάρουν οι εχθροί σας καί τή στάχτη από τή φωτιά, αλλά σείς νά μήν αλλάξετε τήν πίστι σας, όπως θά κάμνουν οί άλλοι. "

(Ελέχθη εν Σιατίστη)

6. Σάς λυπάμαι γιά τήν περηφάνεια, οπού έχετε. Τό ποδάρι μου εδώ δέν θά ξαναπατήση. Καί εάν δέν αφήσετε αυτά τά πράγματα πού κάνετε, τήν αυθαιρεσία καί ληστεία, θά καταστραφήτε. Σέ κείνο τό κλαρί, πού κρεμάτε τά σπαθιά σας, θάρθή μιά μέρα πού θά κρεμάσουν οί γύφτοι τά όργανά τους. "

(Ελέχθη εις τό χωρίον 'Aγιος Δονάτος Σουλίου)

7. "Θάρθουν οι κόκκινοι σκούφοι κι ύστερα οι 'Aγγλοι επί 54 χρόνια, καί κατόπιν θά γίνη Ρωμαίικο."

(Ελέχθη εν Κεφαλληνία περί τής απελευθερώσεως τής Επτανήσου - "Κόκκινοι σκούφοι" ονομάζονται οι Γάλλοι στρατιώται ως εκ τού χρώματος τών καλυμμάτων τής κεφαλής κατά τούς ναπολεοντείους χρόνους. Η προφητεία αύτη εύρε καταπληκτικήν εκπλήρωσιν. Διότι μετά τούς Ενετούς εις τήν Επτάνησον εγκατεστάθησαν οι Γάλλοι, καί μετά τήν αναχώρησιν τούτων ήλθον οι 'Aγγλοι, τών οποίων η παραμονή διήρκεσε 54 έτη, δηλαδή όσα καί προεφήτευσεν ο 'Aγιος. Τώ 1810 κατέλαβον ουσιαστικώς οι 'Aγγλοι τήν Επτάνησον (εκτός τής Κερκύρας, η οποία παρεδόθη τώ 1815 είς τόν Κάμπελλ), καί τώ 1864 παρέδωκαν αυτήν είς τήν Ελλάδα.)

8. "Τά όρια τού Ρωμαίικου θάνε η Βωβούσα (ο ποταμός Αώος) ".

(Ελέχθη εν Παλαιά 'Aρτη)

9. "Εκείθε θάρθη τό Ρωμαίικο".

(Τήν προφητείαν ταύτην είπεν ο 'Aγιος εν Πρεβέζη δεικνύων τό μέρος τής Στερεάς, από τό οποίον θά προήρχετο ο στρατός τής ελευθερίας. Ή προφητεία επραγματοποιήθη τώ 1912).

10. "Τά βάσανα είναι ακόμη πολλά. Θυμηθήτε τά λόγια μου · προσεύχεσθε, ενεργείτε καί υπομένετε στερεά. Έως ότου νά κλείση αυτή η πληγή τού πλατάνου, τό χωριό σας θάνε σκλαβωμένο καί δυστυχισμένο".

(Ελέχθη είς Τσαραπλανά, τό σημερινόν Βασιλικόν τής Ηπείρου. Η πληγή τού πλατάνου έκλεισε τώ 1912, έτος απελευθερώσεως τής Ηπείρου)

11. "Πότε θαρθή τό ποθούμενον; " ηρώτησαν τόν 'Aγιον εις Τσαραπλανά τής Ηπείρου. "Όταν σμίξουν αυτά", απήντησεν ο 'Aγιος δεικνύων δύο δενδρύλλια.

(Τά δενδρύλλια εμεγάλωσαν, επάχυναν καί έσμιξαν τώ 1912)

12. "Τό ποθούμενον θά έρθη όταν θαρθούν δύο πασχαλιές μαζί".

(Πράγματι τώ 1912 αι εορταί Ευαγγελισμού καί Πάσχα συνέπεσαν)

13. "'Aμα κλείση τό δένδρον καί κλεισθή μέσα τό παλούκι, τότε θά έλθη τό ποθούμενον. Θά γίνη κάποιο σημάδι καί νά μή φοβηθήτε. Νά πηγαίνετε βασίλεμα ηλιού σ εκείνα τά βουνά (τής Ομάλιας καί τής Μερόπης), όπου θά γλυτώσουν πολλές ψυχές. Μαζί σας μή πάρετε τίποτε, μόνον τίς ψυχές σας νά γλυτώσετε. Καί δέν θά βαστάξη τό κακό περισσότερο από 24 ώρες".

14. "Τά χωριά τού κάμπου θά πάθουν χαλάστρα, ενώ στίς ποδιές τού Κισσάβου θά κοιμηθούν σκλάβοι καί θά ξυπνήσουν ελεύθεροι".

(Ελέχθη εν Λαρίση)

15. "'Aν τό κυπαρίσσι αυτό ξεραθή από τήν κορυφή, η Ελλάς θά ελευθερωθή· άν ξεραθή από κάτω, δέν θά ελευθερωθή".

(Ελέχθη εν Ζελενίτσα (Πρασιά) τής Ευρυτανίας)

16. "Μέ δυσκολία θάρθη"

(Εννοείται τό ποθούμενον)

17. "Όταν θά ιδήτε τό χιλιάρμενο στήν 'Aσπρη Θάλασσα, τότε θάρθη".

18. "Οταν θά ιδήτε τό χιλιάρμενο στά ελληνικά νερά, τότε θάρθη".

19. "Όταν θά ιδήτε τό χιλιάρμενο στά ελληνικά ύδατα, τότε θά λυθή τό ζήτημα τής Πόλης"

20. "Θάρθη ξαφνικά. Νά έχετε ένα σακκούλι σιτάρι κρεμασμένο στή θύρα. Αυτό θά σάς εμποδίση φεύγοντας. Μή τό αφήσετε. Νά τό πάρετε μαζί σας, γιά νά φάνε τά παιδια σας".

21. Στήν Αυλώνα θά γίνη χαλασμός. Θά έλθουν στρατεύματα νά ελευθερώσουν τόν τόπο".

22. "Στό Μπουκορμέ θά χυθή πολύ αίμα".

23. "Όταν ακούετε ότι ο πόλεμος άρχισε, τότε κοντά είναι".

24. "Όσα χωριά είναι κοντά σέ δρόμο πολλά θά τραβήξουν".

25. "Η Δρόπολις θά πάθη, διότι ο τόπος είναι γυμνός".

26. "Η Δρόπολις θά είναι γεμάτη στρατεύματα".

27. "Θά χαθή η σοδιά τής χρονιάς από τήν εύφορη Δρόπολι καί - μάνα μου ! - αίμα πολύ πού έχει νά χυθή".

28. "Λάκκοι καί βράχοι στή Δρόπολι θά είναι γεμάτοι φεύγοντας".

(Είς τό αλβανικόν χειρόγραφον, η προφητεία αύτη έχει ώς εξής: "Τά βουνά, οι χαράδρες καί οι κάμποι τής Δρόπολης θά γεμίσουν προσφυγιά").

29. "Είς τά χωριά Πέπελη σείς άδικα θά φοβάσθε· τίποτε δέν θά πάθετε. Μόνον τά παιδιά σας πού θά είναι στούς δρόμους τά κλαίτε".

30. "Οί αντίχριστοι θά φύγουν, αλλά θάρθουν πάλι· έπειτα θά τούς κυνηγήσετε έως τήν Κόκκινη Μηλιά".

31. "Θαρθή όταν έρθουν δυό καλοκαίρια καί δυό πασχαλιές μαζί".

32. "Ξένος στρατός θά έλθη, Χριστό θά πιστεύη, γλώσσα δέν θά ξέρη ... ".

33. "Θαρθή καί μιά φορά ασκέρι ξένο πού τό Χριστό θά πιστεύη. Αλλά σείς δέν θά τό ξέρετε".

34. "Μέ άλλους θά κοιμηθήτε καί μέ άλλους θά ξημερώσετε".

35. "Θά ιδήτε τρείς φαμίλιες σ΄ένα σπίτι".

36. "Εσείς θά πάτε νά κατοικήσετε αλλού καί άλλοι θάρθουν νά κατοικήσουν σέ σάς".

37. "Θά δήτε 40 άλογα νά τά δένουν σέ ένα παλούκι".

38. "Πολλοί θά χάνωνται από τήν πείνα".

39. "Οι πλούσιοι τά γίνουν πτωχοί καί οι πτωχοί θά πεθάνουν".

40. "Μιά χούφτα μάλαμα μιά χούφτα αλεύρι".

41. " Θά έρθη καιρός πού οι Ρωμιοί θά τρώγωνται αναμεταξύ τους. Εγώ συστήνω ομόνοιαν καί αγάπην".

42. "Θά ιδήτε καί τακτικό στρατό, θά ιδήτε καί ρέμπελο (αντάρτικο)· από αυτούς πολλά θά υποφέρετε".

43. "Θά σάς ζητήσουν τά ντουφέκια· νά έχετε διπλά· νά δώσετε τό ένα καί νά κρατήσετε τό άλλο. Ένα ντουφέκι 100 ψυχές θά γλυτώση".

44. "Θά έρθη καιρός πού θά διευθύνουν τόν κόσμο τά άλαλα καί τά μπάλαλα".

("Τά άλαλα καί τά μπάλαλα" - Εννοεί τά άψυχα μηχανήματα τών διαφόρων εφευρέσεων. Αυτά αντικατέστησαν καί ολονέν αντικαθιστούν τάς εργατικάς χείρας καί κυριαρχούν εις τήν ζωήν τών ανθρώπων, ώς νεώτερα είδωλα προσκυνούμενα υπό τού υλόφρονος κόσμου.)

45. "Η αιτία τού γενικού πολέμου θά είναι από τή Δαλματία".

46. "Η αιτία τού γενικού πολέμου θάρθη από τή Δαλματία. Πρώτα θά διαμελισθή η Αυστρία καί ύστερα η Τουρκία".

47. "Ο χαλασμός θά γίνη από ένα κασσιδιάρη".

(Η προφητεία εις τό αλβανικόν χειρόγραφον φέρεται ως εξής: "Ο χαλασμός θάρθη από τυφλό καί κασσιδιάρη")

48. "Θά προσπαθούν νά τό λύσουν μέ τήν πέννα, μά δέν θά μπορούν. 99 φορές μέ τόν πόλεμο καί μιά μέ τήν πέννα".

49. "΄Αν βρεθούν 3 δυνάμεις σύμφωνες, τίποτε δέν θά πάθετε".

50. "΄Αν τό ζήτημα λυθή μέ τόν πόλεμο, θά πάθετε πολλές καταστροφές· σέ τρείς χώρες μιά θά μείνη... "

51. "Θά έρθη καιρός πού δέν θά ακούτε (=μαθαίνετε) τίποτε".

52. "΄Οτι σάς ζητούν, νά δίνετε· ψυχές μόνον νά γλυτώνετε".

53. "΄Αν βρίσκουν στό δρόμο ασήμι, δέν θά σκύβουν νά τό πάρουν. Γιά ένα όμως αστάχυ θά σκοτώνωνται ποιός νά τό πρωτοπάρη... ".

54. "Τό κακό θά σάς έρθη από τούς διαβασμένους".

55. "΄Η τρείς μέρες ή τρείς μήνες ή τρία χρόνια θά βαστάξη".

56. "Θάρθη καιρός πού δέν θά υπάρχη αυτή η αρμονία πού είναι σήμερα μεταξύ λαού καί κλήρου".

57. "Οι κληρικοί θά γίνουν οι χειρότεροι καί οι ασεβέστεροι τών όλων".

58. "Στήν Πόλι θά χυθή αίμα πού τριχρονίτικο δαμάλι θά πλέξη (=πλεύση) ".

59. "Καλότυχος όποιος ζήσει μετά τό γενικό πόλεμο. Θά τρώγη μέ ασημένιο κουτάλι... ".

60. "Μετά τό γενικό πόλεμο θά ζήση ο λύκος μέ τ΄αρνί".

61. "Θάρθη πρώτα ένα ψευτορωμαίικο· νά μή τό πιστέψετε· θά φύγη πίσω".

62. "Θά μαζωχτή τό χιλιάρμενο στό Σκάλωμα ('Aγιοι Σαράντα) καί θάρθουν κοκκινογέλεκοι, νά πολεμήσουν γιά σάς".

63. "Οί Τούρκοι θά φύγουν, αλλά θά ξανάρθουν πάλι καί θά φθάσουν ώς τά Εξαμίλια. Στό τέλος θά τούς διώξουν είς τήν Κόκκινη Μηλιά. Από τούς Τούρκους τό 1/3 θά σκοτωθή, τό άλλο τρίτο θά βαπτισθή καί μονάχα τό 1/3 θά πάη στήν Κόκκινη Μηλιά".

("Κόκκινη Μηλιά". Τοποθεσία, τήν οποίαν η φαντασία τών υποδούλων Ελλήνων έθετεν εις τά βάθη τής Μ. Ασίας).

64. "Τόσα πολλά θά γίνουν, πού οι μανάδες θά γεννήσουν πρόωρα από τό φόβο τους".

65. "Ζώα δέν θά μείνουν· θά τά φάνε. Φάτε καί σείς μαζί μ΄αυτούς. Στά Τζουμέρκα θά πάρετε σπόρο".

(Εις τό αλβανικόν χειρόγραφον διαβάζομεν: "΄Αλογα δέν θά μείνουν. Θά πάτε καί σείς μαζί μ΄αυτά. Από τά Τζουμέρκα θά ξαναπιάσετε τή ράτσα τους")

66. "'Σπίτια μεγάλα μή κάμνετε. Λιάσες νά κάμνετε νά μή σάς έρχωνται μέσα".

67. "Θά σάς επιβάλουν μεγάλο καί δυσβάστακτο φόρο, αλλά δέν θά προφθάσουν".

68. "Θά βάλουν φόρο στίς κόττες καί στά παράθυρα".

69. "Θά ζητήσουν νά σάς πάρουν καί στρατιώτας. Δέν θά προφθάσουν όμως".

70. "Οι Τούρκοι θά μάθουν τό μυστικό 3 μέρες γρηγορώτερα από τούς Χριστιανούς".

(Τό αλβανικόν χειρόγραφον έχει τήν προφητείαν ως εξής: "Οι Τούρκοι θά τό καταλάβουν τρείς ημέρες γρηγορώτερα από τούς Χριστιανούς")

71. "΄Οταν ακούσετε ότι ο πόλεμος πιάστηκε από κάτω, τότε κοντά θά είναι".

72. "΄Αν ο πόλεμος πιαστή από κάτω, λίγα θά πάθετε· άν πιαστή από πάνω, θά καταστραφήτε".

73. "Οι βράχοι καί οι λάκκοι θά είναι γεμάτοι κόσμο".

74. "Θάρθη ξαφνικά· ή τό βόιδι στό χωράφι ή τό άλογο στ΄ αλώνι".

75. "Λυπηρόν είναι νά σάς τό ειπώ· σήμερον, αύριον καρτερούμεν δίψες, πείνες μεγάλες πού νά δίδωμεν χιλιάδες φλουριά καί νά μήν ευρίσκωμεν ολίγον ψωμί".

76. "Μετά τόν πόλεμο οι άνθρωποι θά τρέχουν μισή ώρα δρόμο, γιά νά βρίσκουν άνθρωπο καί νά τόν κάμουν αδελφό".

77. "Αμπέλια μή φυτεύετε, διότι θά χαλάσουν καθώς εκείνα στή Δρυϊνούπολι".

78. "Θά γίνη ένα χαρτοβασίλειο, πού θά έχει μέγα μέλλον στήν Ανατολή".

79. "Ο κόσμος τόσον θά πτωχεύση, πού θά ζώνεται μέ κληματσίδες".

80. "Η αιτία θά έλθη από τά Δελειατά".

81. "Η Γαλλία θά ελευθερώση πολλά ελληνικά μέρη καί ιδίως οι Ιταλοί".

82. "Η Γαλλία θά λευτερώση τήν Ελλάδα, τήν Ήπειρο η Ιταλία".

83. "Από τρία μπουγάζια στενά, Κρά, Κράψη καί Μουζίνα, θά περνούν πολλά στρατεύματα γιά τήν Πόλι. Καλόν είναι τά γυναικόπαιδα νά βγούν στά βουνά. Θά σάς ρωτούν άν είναι μακρυά η Πόλι· εσείς νά μή λέτε τήν αλήθεια, διότι θά σάς κακοποιήσουν. Ο στρατός αυτός δέν θά φθάση στήν Πόλι, στή μέση τού δρόμου θά μάθη ότι ο πόλεμος ετελείωσε".

84. "Θά έρθη καιρός, πού θά φέρη γύρες ο διάβολος μέ τό κολοκύθι του".

85. "Θά βλέπετε νά πηγαίνουν άλλοι επάνω καί άλλοι κάτω".

86. "Η λευτεριά θαρθή από κάτω από όπου χύνονται τά νερά".

87. "Από πάνω καί από τή σκάλα χαλασμό μή περιμένετε".

88. "΄Ενα ψωμί θά χαθή τό μισό, καί ένα ολόκληρο".

89. "Θά έρθη καιρός πού μιά γυναίκα θά διώχνη δέκα Τούρκους μέ τή ρόκα".

90. "Τόν Πάπαν νά καταράσθε, διότι αυτός θά είναι η αιτία".

91. "Ο χαλασμός στόν τόπο θά γίνη από ένα όνομα αξιωματούχου ... (δυσανάγνωστον) ".

92. "Πολλά χωριά θά καταστραφούν, οι τρείς χώρες θά γίνουν μία".

93. "Νά έχετε τρείς θύρες· άν σάς πιάσουν τή μιά, νά φύγετε από τήν άλλη".

94. "Πίσω από τή μιά θύρα νά κρυφθή κανείς, γλυτώνει· θά είναι βιαστικό".

95. "Νά παρακαλήτε νά είναι μέρα καί όχι νύκτα, καλοκαίρι καί όχι χειμώνας".

96. "Οι άνθρωποι θά μείνουν πτωχοί, γιατί δέν θάχουν αγάπη στά δένδρα".

97. "Οι άνθρωποι θά μείνουν πτωχοί, γιατί θά γίνουν τεμπέληδες".

98. "Από ψηλά, μέσα από τό λιμάνι θάρθη ο χαλασμός".

99. "Θά σάς ρίξουν παρά πολύ· θά σάς ζητήσουν νά τόν πάρουν πίσω, αλλά δέν θά μπορέσουν".

100. "Εσείς θά σώσετε άλλους καί οι άλλοι εσάς".

101. "Εσείς θά φύγετε απ΄τ΄ αριστερά βουνά· από τή δεξιά μεριά όχι· από τίς σπηλιές μή φοβάστε".

102. "Θαρθή ξαφνικά· τ΄ άλογα θ΄ απομείνουν ζεμένα στίς δουλειές τους καί σείς θά φύγετε".

103. "Θάνε όγδοος αιώνας πού θά γίνουν αυτά".

104. "Νά κρυφθήτε ή κοντά στήν πόρτα ή κοντά στήν πλάκα, άν είναι βιαστικό καί γρήγορο".

105. "Πολλά θά συμβούν. Οι πολιτείες θά καταντήσουν σάν μπαράγκες".

106. "Θαρθή καιρός πού θά βγή ο καταραμένος δαίμονας από τό καυκί του".

107. "Θαρθή μιά φορά ένας ψευτοπροφήτης· μή τόν πιστέψετε καί μή τόν χαρήτε. Πάλι θά φύγη καί δέν θά μεταγυρίση".

108. "Θάρθή καιρός πού οι χριστιανοί θά ξεσηκωθούν ο ένας κατά τού άλλου".

109. "Νάχετε τό σταυρό στό μέτωπο, γιά νά σάς γνωρίσουν ότι είσθε χριστιανοί".

110. "Δέν θά φθάση ο στρατός στήν Πόλι· στή μέση τού δρόμου θάρθη τό μαντάτο, ότι έφθασε τό ποθούμενο".

111. "Πήγαινε καί στό δρόμο θ΄ανταμειφθής".

(Ελέχθη εν Δερβιστάνη περί τινος, όστις ειρωνεύθη τόν ΄Αγιον. Ούτος μετ΄ολίγν ετραυματίσθη καθ΄οδόν υπό τινος εχθρού του)

112. "Ειπέ εις τά είδωλα εκείνα νά μήν έρθουν εδώ, αλλά νά γυρίσουν εις τά οπίσω".

(Καθώς ο ΄Αγιος εδίδασκεν εις ΄Ασσον τής Κεφαλληνίας, διέκοψε μίαν στιγμήν τό κηρυγμά του καί απέστειλεν ένα ακροατήν του εις τήν οικίαν τού άρχοντος τού τόπου ειπών τούς λόγους τούτους. Ούτος απελθών εύρε 4 κυρίας τής αριστοκρατίας ασέμνως ενδεδυμένας, αί οποίαι ήσαν έτοιμοι νά έλθουν καί παρακολουθήσουν τό κήρυγμα τού Αγίου)

113. "Φτιάνετε σπίτια τορνευτά καί δέν πρόκειται νά κατοικήσετε σ΄ αυτά".

(Είπε τούς λόγους τούτους ο 'Aγιος εις 'Aσσον τής Κεφαλληνίας, όταν μίαν ημέραν διήρχετο πρό μιάς νεοκτίστου οικίας. Μετ΄ ολίγον όλοι οι ιδιοκτήται απέθανον πλήν μιάς μοναχής).

114. "Τό παιδί αυτό θά προκόψη, θά κυβερνήση τήν Ελλάδα καί θά δοξασθή".

(Ελέχθη περί τού Ιωάννου Κωλέττη).

115. "Θά γίνης μεγάλος άνθρωπος, θά κυριεύσης όλη τήν Αρβανιτιά, θά υποτάξης τήν Πρέβεζα, τήν Γάργα, τό Σούλι, τό Δέλβινο, τό Γαρδίκι καί αυτό τό τάχτι τού Κούρτ πασά. Θά αφήσης μεγάλο όνομα στήν οικουμένη. Καί στήν Πόλι θά πάς, μά μέ κόκκινα γένεια. Αυτή είναι η θέλησι τής θείας προνοίας. Ενθυμού όμως είς όλην τήν διάρκειαν τής εξουσίας σου νά αγαπάς καί νά υπερασπίζεσαι τούς χριστιανούς, άν θέλης νά μείνη η εξουσία εις τούς διαδόχους σου".

(Ελέχθη εν Τεπελενίω περί του Αλή πασά)

116. "Θά βγούν πράγματα από τά σχολεία πού ο νούς σας δέν φαντάζεται".

117. "Θά δήτε στόν κάμπο αμάξι χωρίς άλογα νά τρέχη γρηγορώτερα από τόν λαγό".

118. "Θάρθη καιρός πού θά ζωσθή ο τόπος μέ μιά κλωστή".

(Ελέχθη εν 'Aσσω τής Κεφαλληνίας).

119. "Θαρθή καιρός πού οι άνθρωποι θά ομιλούν από ένα μακρυνό μέρος σέ άλλο, σάν νάνε σέ πλαγινά δωμάτια, π.χ. από τήν Πόλι στή Ρωσία".

120. "Θά δήτε νά πετάνε άνθρωποι στόν ουρανό σάν μαυροπούλια καί νά ρίχνουν φωτιά στόν κόσμο. Όσοι θά ζούν τότε θά τρέξουν στά μνήματα καί θά φωνάξουν: Εβγάτε σείς οι πεθαμένοι νά μπούμε μείς οι ζωντανοί".

(Αι πέντε κατά σειράν προφητείαι (116η - 120ή) τού Αγίου αναφέρονται προφανώς εις τάς μεγάλας εφευρέσεις τού αιώνός μας. Τό αμάξι χωρίς άλογα είναι οι σιδηρόδρομοι καί τ΄ αυτοκίνητα. Η κλωστή πού θά ζώση όλον τόν κόσμον είναι τά καλώδια τών τηλεγραφείων. Μέ τάς συσκευάς τής τηλεπικοινωνίας η φωνή ακούεται εξ αποστάσεως χιλιάδων χιλιομέτρων ως νά προήρχετο εκ γειτονικής οικίας. Τά μαυροπούλια, πού θά ρίψουν τό πύρ εις τήν γήν, είναι τά αεροπλάνα τής πολεμικής αεροπορίας. Αυται αί προφητείαι τού αγίου Κοσμά είναι γεγραμμέναι εις τά βιβλία χρόνους πολλούς, αιώνα περίπου πρίν γίνουν αι σχετικαί εφευρέσεις)

121. "Τό κακόν τά έλθη μέχρι τόν Σταυρόν καί δέν θά μπορέση νά πάη κάτω. Μή φοβηθήτε. Μή φύγετε από τά σπίτια σας".

(Ελέχθη εις τήν περιοχήν Πολυνερίου Γρεβενών. Πράγματι τώ 1940 οί Ιταλοί έφθασαν μέχρι τήν τοποθεσίαν Σταυρός, όπου είχε κηρύξει ο ΄Αγιος, καί εσταμάτησαν)

122. "Όταν θά πέση ο κλώνος (πού είναι στημένος ο Σταυρός), θά γίνη μεγάλο κακόν, πού θά έλθη από τό μέρος όπου θά δείξη ο κλώνος· καί όταν θά πέση τό δένδρον, θά γίνη ένα μεγαλύτερον κακόν".

(Ελέχθη εις τό χωρίον Τσιράκι (σήμερον ΄Αγιος Κοσμάς) Γρεβενών. Πράγματι τώ 1940 έπεσεν ο κλώνος καί ο Σταυρός πρός τό μέρος τής Αλβανίας, όθεν επετέθησαν οι Ιταλοί, καί τώ 1947 τό δένδρον, ότε η περιοχή κατεστράφη εντελώς από τόν συμμοριτοπόλεμον)

 

 


 

Εδώ έχω μερικές σκέψεις, επεξηγήσεις καί άλλες πληροφορίες σχετικώς μέ τίς προφητείες, πού σκέφτηκα η βρήκα μαζί μέ φίλους. Φυσίκα δέν είμαι ούτε ιστορικός, ούτε θεολόγος γιά νά μπορώ νά εκφράσω καμμία επιστημονική γνώμη - απλός γράφω τή έχω βρεί σχετικός μέ τίς ονομασίες πού υπάρχουν στίς προφητείες.
Εάν κανείς από σάς έχεις καμμία καλή ιδέα η επεξήγηση, η καμμία άλλη πληροφορία παρακαλώ νά μου στείλει ένα σχετικό E-Mail γιά νά εμπλουτίσουμε αυτήν την σελίδα.

 


 

63. "Οί Τούρκοι θά φύγουν, αλλά θά ξανάρθουν πάλι καί θά φθάσουν ώς τά Εξαμίλια. Στό τέλος θά τούς διώξουν είς τήν Κόκκινη Μηλιά. Από τούς Τούρκους τό 1/3 θά σκοτωθή, τό άλλο τρίτο θά βαπτισθή καί μονάχα τό 1/3 θά πάη στήν Κόκκινη Μηλιά".

Μία από τίς πιό ενδιαφέρουσες προφητείες.
΄Εψαξα στό Λεξικό σχετικά μέ τήν ονομασία "Εξαμίλια" καί βρήκα τά ακόλουθα:

1) "Εξαμίλιον: Τείχος τού Ισθμού τής Κορίνθου (ανεγερθέν τώ 1415 υπό τού αυτοκράτορος τού Βυζαντίου Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου)"
2) "Εξαμίλιον: Κώμη τής Θρακικής χερσονήσου, κατά τόν στενώτερον ισθμόν αυτής επί τού Μέλανος Κόλπου (Μαγαρίσι - δηλαδή κοντά στόν ΄Εβρο - Παρ αυτό παρατηρούνται τά λείψανα τού τείχους τής χερσονήσου, όπερ ωκοδόμησεν ο Μιλτιάδης πρός αναχαίτισιν τών βαρβάρων)"

Αργότερα ένας φίλος μου (ο Στάθης) μου έδοσε καί μία άλλη καλή ιδέα: Τα ναυτικά έξι μίλια, πού παραδέχονται οί Τούρκοι ώς ελληνικά εθνικά ύδατα. ΄Ετσι ό ΄Αγιος Κοσμάς μπορεί να είχε περιγράψει τά τωρινά μας σύνορα (από τον ΄Εβρο μέχρι τά νησιά μας) μέ μία μόνον λέξη.
Επιπλέον είναι ενδιαφέρον ότι η βραχονησίδα Ήμια απέχει (εάν δέν κάνω λάθος) άπο τήν Τουρκία 5.5 μίλια...

8. "Τά όρια τού Ρωμαίικου θάνε η Βυβούσα (ο ποταμός Αώος) ".

Ο Ποταμός Αώος είναι στήν βόρεια Ήπειρο.

19. "Όταν θά ιδήτε τό χιλιάρμενο στά ελληνικά ύδατα, τότε θά λυθή τό ζήτημα τής Πόλης"

Χιλιάρμενο ? Τό μόνο πού μπόρεσα νά βρώ είναι οτί μπορεί νά εννοεί "πολλά πανιά", δηλαδή μεγάλο στόλο ...

21. Στήν Αυλώνα θά γίνη χαλασμός. Θά έλθουν στρατεύματα νά ελευθερώσουν τόν τόπο".

1) Αυλών: Π. τής Αλβανίας, επί ομωνύμου κόλπου, Ν τόυ Δυρραχίου, ο μεγαλύτερος καί ασφαλέστερος τών λιμένων τής Αλβανίας.

25. "Η Δρόπολις θά πάθη, διότι ο τόπος είναι γυμνός".

26. "Η Δρόπολις θά είναι γεμάτη στρατεύματα".

27. "Θά χαθή η σοδιά τής χρονιάς από τήν εύφορη Δρόπολι καί - μάνα μου ! - αίμα πολύ πού έχει νά χυθή".

28. "Λάκκοι καί βράχοι στή Δρόπολι θά είναι γεμάτοι φεύγοντας".

Δρόπολις ? (Νομίζω πος πρόκειται γιά μιά πόλι τής βορείου Ηπείρου...)

45. "Η αιτία τού γενικού πολέμου θά είναι από τή Δαλματία".

Προσοχη: Δαλματία δέν είναι η Βοσνία (μόνον επί Ρομαίον η επαρχία "Δαλμάτια" έφτανε εώς τήν Βοσνία.)

46. "Η αιτία τού γενικού πολέμου θάρθη από τή Δαλματία. Πρώτα θά διαμελισθή η Αυστρία καί ύστερα η Τουρκία".

Όταν διαβάσαμε αυτό η πρώτη σκέψη μας ήταν πώς εννοή τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Όμως υπάρχουν μερικά στοιχεία που δέν ταιριάζουν με τήν Θεωρία αυτην:

Το Σαραγέβο (όπου σκοτώθηκε ο διάδοχος τής Αυστρίας καί άρχισε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος) δέν είναι στήν Δαλματία.
Πρώτα διαλύθηκε η Οθωμανική αυτοκρατορία καί μετά ή αυστριακή ...

59. "Καλότυχος όποιος ζήσει μετά τό γενικό πόλεμο. Θά τρώγη μέ ασημένιο κουτάλι... ".

60. "Μετά τό γενικό πόλεμο θά ζήση ο λύκος μέ τ΄αρνί".

76. "Μετά τόν πόλεμο οι άνθρωποι θά τρέχουν μισή ώρα δρόμο, γιά νά βρίσκουν άνθρωπο καί νά τόν κάμουν αδελφό".

Αυτά δέν νομίζω νά εχούν συμβή - πρέπει να πρόκειται περί ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου ...

72. "΄Αν ο πόλεμος πιαστή από κάτω, λίγα θά πάθετε· άν πιαστή από πάνω, θά καταστραφήτε".

Τό ενδιαφέρον σε αυτήν τήν προφητεία είναι, οτί τό μέλλον δέν είναι καθορισμένο ...

77. "Αμπέλια μή φυτεύετε, διότι θά χαλάσουν καθώς εκείνα στή Δρυϊνούπολι".

Δρυϊνούπολις ? (Μπορεί νά ενωοή τήν Αλεξανδρούπολη...)

80. "Η αιτία θά έλθη από τά Δελειατά".

Δελειατά ?

81. "Η Γαλλία θά ελευθερώση πολλά ελληνικά μέρη καί ιδίως οι Ιταλοί".

82. "Η Γαλλία θά λευτερώση τήν Ελλάδα, τήν Ήπειρο η Ιταλία".

Όυτε αυτά νομίζω νά έχουν συμβή ...

91. "Ο χαλασμός στόν τόπο θά γίνη από ένα όνομα αξιωματούχου ... (δυσανάγνωστον) ".

κρίμα ! ;)

103. "Θάνε όγδοος αιώνας πού θά γίνουν αυτά".

όγδοος αιώνας ?

 
ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΣΕΩΝ

Αδελφοί,

Οι κίνδυνοι πού μας απειλούν καθημερινά είναι πολ­λοί καί ποικίλοι. Κίνδυνοι πού απειλούν άμεσα τη ζωή μας. Κίνδυνοι από τους κλέφτες, τους ληστές, τους τρομο­κράτες, τους απαγωγείς. Φθάσαμε στο σημείο να μη" νιώ­θουμε καμιά ασφάλεια όχι μόνο στο δρόμο, αλλά καί μέ­σα στο σπίτι μας.

'Αλλά, εκτός από τους κινδύνους αυτούς πού απει­λούν τη ζωή μας, υπάρχουν καί οί άλλοι οι κίνδυνοι, πού απειλούν την ψυχή μας. Πού απειλούν την πίστη μας. Κι αυτοί οί κίνδυνοι προέρχονται από τους αιρετικούς. Είναι κι αυτοί δυστυχώς πολλοί στην πατρίδα μας. Μπορείς να τους συναντήσεις ακόμη καί στα χωριά. Μερικοί μάλιστα αιρετικοί είναι τόσο θρασεϊς, ώστε μπαίνουν πεισματικά καί μέσα στα σπίτια μας, για να μας «διδάξουν» το «λόγο του θεοΰ». Οί πεισματικοί, αδιάκριτοι, Οσο καί ανεπιθύ­μητοι αυτοί αιρετικοί, οϊ όποιοι δικαιολογημένα σε εξορ­γίζουν, είναι οί πασίγνωστοι «Μάρτυρες του Ίεχωβά».

Δεν είπαμε όμως τί σημαίνει «αιρετικός». Πώς προέ­κυψαν οί άνθρωποι αυτοί; Τί ήταν πρώτα καί πώς έγιναν αιρετικοί; Πρώτα, ήταν χριστιανοί Ορθόδοξοι κι αυτοί. Ήταν το ίδιο με όλους μας. Δυστυχώς «ό πλανών την οΐκουμένην ολην» (Άποκ. ιβ' 9), ό Σατανάς, αφότου ό Χριστός ίδρυσε την Εκκλησία του, άρχισε το σατανικό του έργο. ."Αρχισε να σπείρει τίς πλάνες του. Καί πέτυχε να πλανήσει μερικούς χριστιανούς σε σημείο να διδά­σκουν αιρετικές διδασκαλίες. Διδασκαλίες, πού ήσαν αν­τίθετες με εκείνες πού κήρυξε ό Χριστός. Διδασκαλίες νοθευμένες. Αυτόν τον κίνδυνο τον επισήμαναν έγκαιρα καί ό Κύριος καί οί "Απόστολοι. Καί τον υπογράμμιζαν ιδιαίτερα στους πιστούς, ώστε να προφυλάγονται. Καί εί­ναι πολύ ωφέλιμο να σημειώσουμε τίς επισημάνσεις αυτές του Κυρίου μας καί των "Αποστόλων.

Είπε ό Κύριος:

• «Προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οϊτινες έρχον­ται προς υμάς εν ένδύμασι προβάτων, έσωθεν δε είσι λύ­κοι άρπαγες» (Ματθ. ζ' 15).

• «Καί πολλοί ψευδοπροφήται έγερθήσονται καί πλανή-σουσι πολλούς» (Ματθ. κδ' 11).

• «Έγερθήσονται ψευδόχριστοι καί ψευδοπροφήται και δώσουσι σημεία μεγάλα καί τέρατα, ώστε πλανήσαι, ει δυνατόν, καί τους εκλεκτούς» (Ματθ. κδ' 24).

• «Βλέπετε μη τις υμάς πλανήση» (Ματθ. κδ' 4).

Είπαν καί οϊ Απόστολοι:

• «Εξ υμών αυτών άναοτήσονται άνδρες λαλοΰντες διε­στραμμένα του άποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» ('Απ. Παύλος - Πράξ. κ' 30).

• «ΤΟ Πνεύμα ρητώς λέγει ότι εν ύστέροις καιροΐς άπο-στήσονταί τίνες της πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλά-νοις καί διδασκαλίαις δαιμονίων» ('Απ. Παύλος - Α' Τιμ. δ' 1).

• «Καί εν ύμϊν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οϊτινες παρει-σάξουσιν αιρέσεις απώλειας» ('Απ. Πέτρος - Β' Πέτρ. β'

1).

•   «Μη παντί πνεύματι πιστεύετε, αλλά δοκιμάζετε τα

πνεύματα ει εκ θεού εστίν, ότι πολλοί ψευδοπροφήται έξεληλύθασιν εις τον κόσμον» (Α' Ίωάν. δ' 1).

• «Τεκνία, μηόείς πλανάτω υμάς» ('Απ. Ιωάννης - Α' Ίωάν. γ' 7).

Κι αυτό πού είπαν αρχικά ό Κύριος καΐ μετέπειτα οί Απόστολοι, δυστυχώς έγινε. Παρουσιάσθηκαν ψευδοπρο-φήτες, δηλαδή ψευδοδιδάσκαλοι, πού με την επήρεια του Σατανά, κήρυτταν νοθευμένη τη διδασκαλία του Χρίστου μας. Εμφανίσθηκαν άνθρωποι, χριστιανοί εγωπαθείς, πού δίδασκαν διδασκαλίες, οί όποιες διέστρεφαν την αλήθεια καί αποσπούσαν πιστούς άπύ την Εκκλησία του Χριστού καί τους έκαναν οπαδούς τους. Τέτοιοι ψευδοδιδάσκαλοι αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη ό Ύμέναιος καί ό Αλέ­ξανδρος. Ό Φύγελλος καί ό "Ερμογένης. Ό Φίλητος. Ό Λιοτρεφής. Αυτοί είναι οί πρώτοι αίρεσιάρχες, με ανάλο­γο αριθμό οπαδών ό καθένας. Αυτοί δημιούργησαν τίς πρώτες αιρέσεις, «αιρέσεις απώλειας» (Β' Πέτρ. β' 1).

Ύστερα, χρόνο με το χρόνο, παρουσιάσθηκαν άλλοι «άνδρες λαλούντες διεστραμμένα» (Πράξ. κ' 30). Στά χρόνια πού κύλισαν, παρουσιάσθηκαν καί άλλοι αίρε­σιάρχες, αλλά πολλοί, οί περισσότεροι, με τη διαφώτιση καί τη σπουδή της Εκκλησίας, διαλύθηκαν. Έσβησαν. Ωστόσο ό Διάβολος δεν άφησε την Εκκλησία άπόλεμη. Όσο υπάρχει ό Διάβολος στον κόσμο, πάντα θα πολεμά τη Μία, Αγία, Καθολική καί "Αποστολική Εκκλησία του Χριστού. "Αλλοτε με τα ξίφος, άλλοτε με την πέννα καί άλλοτε με τίς αιρέσεις. Ιδιαίτερα με τίς αιρέσεις. Γιατί οί αιρέσεις είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο. Ό αιρετικός δεν πολεμά την Εκκλησία με το ξίφος, αλλά με το λόγο καί το δόλο. Με τη διαστροφή της αλήθειας. Με το ψέμα. Γι' αυτό ακριβώς, τα τελευταία χρόνια πού ό Διάβολος μαίνεται κατά της Εκκλησίας του Χριστού, οί αιρέσεις πολλαπλασιάζονται. Ποια πρώτη καί ποια δεύτερη να α­ναφέρουμε; "Αλλά, προσοχή! Οί ίδιες οί αιρέσεις δεν πα­ρουσιάζονται σαν αιρέσεις πού είναι, αλλά παρουσιάζον­ται σαν Εκκλησίες!!! Αυτό είναι το περίεργο. Το τραγι­κό. Καί ενώ ό Χριστός ίδρυσε μια μόνο Εκκλησία, τη δική του Εκκλησία, έρχονται οί αίρεσιάρχες καί ονομά­ζουν τίς αιρέσεις τους Εκκλησίες. Σάν να ίδρυσε ό Χρι­στός χίλιες-δυό Εκκλησίες. Αυτό καί μόνο μαρτυρεί την τραγική πλάνη, στην Οποία βρίσκονται.

"Ετσι λοιπόν, εκτός από τη Μία Αγία, Καθολική καί Αποστολική Εκκλησία του Χρίστου, την Όρθόδοξη Εκ­κλησία, στην Ελλάδα έχουμε καί άλλες «Εκκλησίες», οί γνωστότερες από τίς οποίες είναι:

Ή Παπική ή Οΰνιτική Εκκλησία

Όπως είναι γνίοστό, ή Δυτική Εκκλησία αποσχίσθη­κε από τη Μία, Αγία, Καθολική καί Αποστολική Εκκλη­σία του Χρίστου επίσημα το 1054 μ.Χ. καί, χρόνο με το χρόνο, εξελίχθηκε σε Παπική Εκκλησία με το Πρωτείο καί το αλάθητο του Πάπα. Καί, σαν να μη έφθαναν οί δύο αυτές κακοδοξίες, προστέθηκαν κι άλλες πολλές, οι όποιες την αποξένωσαν από το γνήσιο πνεύμα της Εκ­κλησίας του Χρίστου. Κι αυτές οί άλλες είναι το Φιλιόκ-βε, ό Παποκαισαρισμός, το βάπτισμα, πού το τελούν με ράντισμα κι όχι με κατάδυση στο νερό. Ή θ. Κοινωνία, με την οποία δεν μεταδίδουν στους πιστούς αίμα Χρί­στου. Το Εύχέλαιο, πού το τελούν μία μύνο φορά, πρίν πεθάνει Ο άρρωστος. Καί άλλα. Τόσα, ώστε ό Μάρκος ό Ευγενικός να διακηρύττει ότι «ου μόνον είσίν οί Λατίνοι σχισματικοί, αλλά καί αιρετικοί». Τέλος, για να υποτάξει βαθμηδόν την Όρθόδοξη Εκκλησία του Χρίστου στίς κα­κοδοξίες της, δημιούργησε το δούρειο ίππο πού λέγεται Ούνία, με την Οποία παρασύρει ανύποπτους, απλούς, χρι­στιανούς όρθοδύξους στη δική του «Εκκλησία».

«Εκκλησία» των Διαμαρτυρομένων

Ή «Εκκλησία» αυτή προήλθε άπύ την Παπική. Πώς προήλθε; Από αγανάκτηση επιφανών ιερέων καί καθηγητών Πανεπιστημίου κατά του Πάπα, πού πωλούσε συγχο>-ροχάρτια με εντεταλμένους μοναχούς. Πρώτος αντέδρασε στο εμπόριο αυτό ό Λούθηρος (1517), ιερέας καί καθηγη­τής του Πανεπιστημίου Βυττεμβέργης. Καί κάλεσε τους χριστιανούς σε μεταρρύθμιση. Ό Πάπας Λέων Ο 10ος τον αφόρισε, αλλά ό Λούθηρος παίρνοντας στα χέρια του τον αφορισμό, τΰν πέταξε στη φωτιά λέγοντας προς τΰν Πά­πα: «Γιατί κατέστρεψες την αλήθεια του θεοϋ, θα σε κα­ταστρέψει ό Κύριος σήμερα μέσα σ' αυτή τη φωτιά». Δεύτερος αντέδρασε ό Ζβίγγλιος (1484-1531), ιερέας στο Μητροπολιτικά Ναό της Ζυρίχης, καί στη συνέχεια ό Καλβίνος (1509-1564).

Δυστυχώς όμως οί «διαμαρτυρόμενοι», πού δικαιολο­γημένα διαμαρτυρήθηκαν κατά του Πάπα, αντί να επι­στρέψουν στη Μια, Αγία, Καθολική καί Αποστολική Εκκλησία του Χριστού μας, δημιούργησαν δική τους «Εκκλησία» καί, από αντίθεση προς την Παπική, απέρρι­ψαν τα πάντα καί διατηρούν μανό την Αγία Γραφή. Τί­ποτε περισσΰτερο. Ή «Εκκλησία» τό)ν διαμαρτυρομένων απέρριψε την Ί. Παράδοση, την ΐερωσύνη, τα Μυστήρια, τίς εορτές. Όλα. Καί τύ χειρότερο. Ύστερα από το Λού­θηρο, το Ζβίγγλιο καί τον Καλβίνο, άρχισαν οί διαμαρτυ­ρόμενοι ή προτεστάντες, ό ένας ύστερα από τΰν άλλο, να δημιουργεί τη δική του «Εκκλησία», δπως τη σκεπτΰταν ό ίδιος. Έτσι έχουμε πολλές «Εκκλησίες», δηλαδή αιρέ­σεις, όπως:

«Εκκλησία» του θεοϋ της Πεντηκοστής

Αυτή την «Εκκλησία», αύτη την αίρεση, την ίδρυσε ό Άμερικανύς Αμβρόσιος Τόμπλισον τΟ 1907. Καί την ί­δρυσε, όπως λέει, υστέρα άπΰ τΰ φωτισμΰ του «Αγίου Πνεύματος», πάνω σ' ένα λόφο του Κλίβελαντ.

Καί τί παραδέχεται ή «Εκκλησία» αυτή; Σχεδόν τί­ποτε. Βαπτίζονται, λέει, οί πιστοί της στύ Άγιο Πνεύμα. Άλλα μήπως βαπτίζονται σ' άλλο πνεύμα; Έχει, λέει, τύ χάρισμα της γλωσσολαλίας. Αυτό όμως το χάρισμα έχει ανασταλεί, αφού ή χριστιανική πίστη διαδόθηκε σε όλο, σχεδόν, τον κόσμο. Πιστεύει στη χιλιετή βασιλεία του Χρίστου στη γη, όπως οί «Μάρτυρες του Ίεχωβά». Δεν έχει Ίερωσύνη. Ούτε Μυστήρια. Οΐίτε εορτές. "Απορρί­πτει την Ί. Παράδοση καί παραδέχεται μόνο την Αγία Γραφή. Καί πιστεύει το παράδοξο ότι μόνον ή δική του «Εκκλησία» είναι γνήσια καί πραγματική!!! «Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία Εκκλησίας του θεοΰ»

"Αλλη «Εκκλησία» αύτη. Και ποιος ίδρυσε την «Εκ­κλησία», την αίρεση, αύτη; Την ίδρυσε ό δεύτερος γιος του Αμβροσίου Τύμπλισον, ό Όμηρος Τόμπλισον. Καί ποια ή διαφορά από την «Εκκλησία» του πατέρα του; Ελάχιστη. Έτσι, για να διαφέρει. Έτσι, για να δικαιολο­γεί την ύπαρξη της σαν μια άλλη «Εκκλησία». «Εκκλη­σία» χωρίς Χριστό, αφού κι αύτη είναι μια άλλη αίρεση εμπνεόμενη από το πονηρό πνεύμα.

Αποστολική «Εκκλησία» της Πεντηκοστής

Ποιος, πάλι, ίδρυσε την «Εκκλησία» αυτή; Την ίδρυ­σε, το 1917, ό Κάρολος Σεϋμοΰρ στο Λύς "Αντζελες της Αμερικής. Στήν Ελλάδα την ίδρυσε το 1938 ό έλληνοαμε-ρικανός Χαράλαμπος Μάμαλης.

Καί οί οπαδοί της «Εκκλησίας» αυτής βαπτίζονται στο «Άγιο Πνεϋμα». Κι ύστερα δέχονται το χάρισμα της «γλωσσολαλίας». Πιστεύει κι αύτη ή «Εκκλησία» στη χι­λιετή βασιλεία του Χριστού πάνω στη γη. "Απορρίπτει την Ιερά Παράδοση, την ίερωσύνη, τίς εορτές των άγιων. Καί όπως ό 'ΑμβρΟσιος Τόμπλισον, έτσι καί ό Κάρολος Σεϋμούρ πιστεύει ότι μόνον ή δική του «Εκκλησία» είναι γνήσια καί πραγματική. Τώρα, ποιύς έχει την αλήθεια; Ό προπος ή ό δεύτερος; Κανένας. Καί οί δυο βρίσκονται στην πλάνη, αφού Εκκλησία είναι μία καί μοναδική. Κι αυτή είναι ή Μία, Αγία, Καθολική καί ^Αποστολική Εκ­κλησία, την οποία ίδρυσε ό Χριστός.

Ελευθέρα Αποστολική «Εκκλησία» της Πεντηκοστής

Να κι ένας Έλληνας, πού ίδρυσε κι αυτός μια «Εκ­κλησία». Κι αύτύς είναι ό Λεωνίδας Φέγγος, ΐατρΰς καρ­διολόγος. Αυτός, λοιπόν, είναι καί ό αρχηγός της «Εκ­κλησίας» αυτής. Καί την ί'δρυσε τώρα, τύ 1965. Σύγχρονη «Εκκλησία».

Ή διδασκαλία της; Ή Γδια, σχεδύν, με όλες τίς άλ­λες. Βάπτισμα στο «Άγιο Πνεύμα». «Γλωσσολαλία». Χι­λιετής βασιλεία του Χριστού στη γη. Απορρίπτει την Ιε­ρά Παράδοση, την Ίερωσύνη καί συνεπώς τα Μυστήρια. Δεν τιμά τους αγίους. Ούτε την Παναγία Μητέρα του Κυ­ρίου μας. Καί το άλλο. Παραδέχεται καί ό Λεωνίδας Φέγγος ότι ή «Εκκλησία» του είναι ή μόνη γνήσια «Εκ­κλησία», ενώ όλες οί άλλες απομακρύνθηκαν από το ορθό πνεύμα της Αγίας Γραφής.

«Εκκλησία» των 'Αντβεντιστών της εβδόμης ημέρας

Την «Εκκλησία» αυτή, την αίρεση αυτή, ίδρυσε ό ά-μερικανύς γεωργοκτηματίας Γουλιέλμος Μύλλερ. Ή διδα­σκαλία της είναι όμοια με εκείνη των «Μαρτύρων του Ίεχωβά», του Χιλιασμού. Έχει σαν ήμερα αργίας, αντί της Κυριακής, το Σάββατο. Προφητεύει τον ερχομό του Χριστού στη γη. Δεν παραδέχεται τη θεότητα του Χρι­στού. Ούτε του Αγίου Πνεύματος. Δεν πιστεύει στην Α­γία Τριάδα. Διδάσκει ότι ή ψυχή του ανθρώπου πεθαίνει. Δεν πιστεύει στη δίκαιη καί αιώνια κόλαση ή αμοιβή. Α­πορρίπτει την Ίερωσύνη καί τα Μυστήρια. Οί άνθρωποι πού θα σωθούν είναι μόνον 144.000. Οί άλλοι θα εκμηδε­νιστούν μαζί με το Σατανά. Καί σαν πηγή διδασκαλίας έχει μόνο την Αγία Γραφή, την οποία ερμηνεύει όπως αυτή θέλει.

Ελληνική Ευαγγελική «Εκκλησία»

"Οπως το λέει ό τίτλος, Έλληνας ίδρυσε την «Εκκλη­σία» αυτή. Είναι ό Μιχαήλ Καρπαθάκης. Την ίδρυσε το 1874.

Καί ή διδασκαλία της; Σάν προτεσταντικές όλες αυ­τές οί «Εκκλησίες» έχουν την ίδια, σχεδΰν, διδασκαλία, με λίγες διαφορές ή μία από την άλλη, εκτός Ορισμένων, όπως εκείνη των Άντβεντιστών. Δεν έχει ίερωσύνη. Συνε-πως απορρίπτει τα Μυστήρια. ΤΟ Βάπτισμα καί τη θ. Ευ­χαριστία που τα τελούν, τα τελούν όχι σαν Μυστήρια, αλ­λά σαν αναμνηστικά σύμβολα. Αύτύ συμβαίνει με ο'λες αυτές τίς «Εκκλησίες» - αιρέσεις. Δέχεται ότι ό άνθρω­πος σώζεται μόνο με την πίστη. Τα έργα δεν έχουν καμιά σημασία. Καί από την Αγία Γραφή, δέκα βιβλία της Π. Διαθήκης τα απορρίπτει, Οπως Ολες οί προτεσταντικές «Εκκλησίες».

Ελευθέρα Εΰαγγελική «Εκκλησία»

Την «Εκκλησία» αύτη ίδρυσε το 1910 ό Έλληνας Κωνσταντίνος Μεταλληνός, συνταξιούχος υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών, μαζί με τέσσερις άλλους: Άθ. Κατσάρκα, Γ. Καρβούνη, θεοφ. Ζαφειρόπουλο καί Ί. Δημόπουλο.

Τί παραδέχεται; "Οτι το Άγιο Πνεύμα φωτίζει το πενταμελές Συμβούλιο - Πρεσβυτέριο, πού διοικεί την «Εκκλησία». Ό Χριστός θα έλθει πάνω σε σύννεφα, για  να παραλάβει την «Εκκλησία» του. θα ιδρύσει πάνω στη γη τη χιλιετή βασιλεία του. 'Απορρύττει την Ιερά Παράδόση, την Ίερωσύνη καί τα Μυστήρια. Το Βάπτισμα, τη. θ. Ευχαριστία καί το Γάμο τα δέχεται όχι σαν Μυστήρια,' αλλά σαν απλές τελετές, όπως και οί άλλες αυτές «Έκκλησίες».

«Εκκλησία» των Μορμόνων

Ποιος ίδρυσε, πάλι, την «Εκκλησία» αύτη; Ένας ά-Ιμερικανός νεανίας 18 χρόνων, ό Ιωσήφ Σμίθ! Στήν ήλι-χία αυτή του παρουσιάσθηκε, λέει ή ιστορία της περίερ­γης αυτής «Εκκλησίας», ό άγγελος Μορμόνι καί του ϋπέ-ί»ειξε τον τόπο, δπου ήταν θαμμένο το «αιώνιο ευαγγέ­λιο» του θεού από το 421 μ.Χ., γραμμένο στην αρχαία ϊίγυπτιακή γραφή, σε δυο χρυσές πλάκες. Του υπέδειξε :όν τρόπο της μεταφράσεως του βιβλίου καί του τόνισε ό Μορμόνι Οτι εϊναι προορισμένος για μεγάλη αποστολή σε :θνη, φυλές καί γλώσσες. Ή διδασκαλία των Μορμόνων είναι γραμμένη στο Ιβιβλίο του Μορμόνου» καί στο άλλο βιβλίο «Διδασκαλία ίαί Διαθήκαι της Εκκλησίας του Ιησού Χρίστου των ά-[ίων της εσχάτης ημέρας». Τα δυο αυτά βιβλία θεωρούν-ιι συμπλήρωμα της Αγίας Γραφής!!!  Ή «Εκκλησία» αυτή δέχεται την πολυγαμία (γάμος )λλόίν γυναικών). Ό Χριστύς, λέει, παντρεύτηκε πολλές /αϊκες καί είχε πολλά παιδιά. Ό θεάς υπόκειται στο )μο της συνεχούς προόδου. Ό Χριστός θα εμφανισθεί Αμερική καί θα ενωθεί με τη γήινη «Εκκλησία» ι  θα αναλάβει για χίλια χρόνια τη διακυβέρνηση της \ς. Ό θεός Πατήρ έχει σώμα από σάρκα καί οστά. Φυ-Ικά δεν έχουν Ίερωσΰνη. Τα Μυστήρια τους θ. Εύχαρι-ρα καί Βάπτισμα τα τελούν όχι σαν Μυστήρια, αλλά ίν σύμβολα άναμνήσεως. Το Βάπτισμα ιό τελούν καί στοΰς νεκρούς.  Ό ιδρυτής της «Εκκλησίας» αυτής διδάσκει ότι ό πότος φανερώθηκε κατά διαφόρους καιρούς καί σε ίφορα μέρη της Βορείου καί Νοτίου Αμερικής. Εκεί (ρυττε, θεράπευε, έκανε θαύματα καί επιπλέον δίδασκε •ς καί παραγωγικότερες μεθόδους της γεωπονίας... Καί ,'ε με την υπόσχεση Οτι θα ξανάρθει...

Ευαγγελική Βαπτιστική «Εκκλησία» Την «Εκκλησία» ίδρυσε ό άγγλος Ιωάννης Σμίθ το 1612. Την Ονόμασε «Βαπτιστική Εκκλησία» επειδή, λέει, οί οπαδοί της πιστεύουν στύ «ενσυνείδητο Βάπτισμα». Ή διδασκαλία της είναι παρΟμοια με Ολες τίς Ευαγ­γελικές, Προτεσταντικές, «Εκκλησίες». Δέχεται μόνο την Αγία Γραφή, από την οποία απορρίπτει δέκα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. Απορρίπτει την Ιερά Παράδοση, την Ίερωσύνη, τα Μυστήρια, τίς μνήμες αγίων καί της Πανα­γίας. Την Αγία Γραφή μπορεί να την ερμηνεύει ό καθέ­νας, δπως αυτός θέλει. Στη δε λατρεία χρησιμοποιεί μου­σική.

Ή «Εκκλησία» του Χρίστου

Ποιος ψευδοπροφήτης ίδρυσε αύτη την «Εκκλησία»; Ό Έλληνας βιομήχανος Θεόδωρος Λαναράς το 1911. Καί ή διδασκαλία της «Εκκλησίας» αυτής ποια είναι; "Οτι το δόγμα περί της Αγίας Τριάδος είναι επινόηση των διε­φθαρμένων καί ανήθικων πατέρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου! Ακούτε ύβρη; Ό Χριστός δεν είναι θεάνθρω­πος. θεός έγινε από το θεό Πατέρα, μετά την ανάσταση του. Το "Αγιο Πνεύμα δεν είναι θεός. Ή ψυχή πεθαίνει. Διάβολος δεν υπάρχει. Ή Δεύτερη Παρουσία του Χρι­στού έγινε χίυρίς να τη δουν οί άνθρωποι. Οί πρώτοι αν-θρίυποι πού δημιουργήθηκαν από το θεό δεν είναι ό Α­δάμ καί ή Εύα. Απορρίπτει το βιβλίο της 'Αποκαλύψεως, "Απορρίπτει όλα τα Μυστήρια. Δέχεται μόνο το Γάμο σαν απλή ευλογία πίστεως. Δεν έχει ιερείς ούτε εορτές.

Ή «Εκκλησία» του θεού

Προχωρούμε σε άλλη. Την «Εκκλησία» του θεοΰ. Αυτη την ίδρυσε ό αμερικανός Δανιήλ Γουώρνερ το 1880. Στήν 'Ελλάδα την ϊδρυσε ό έλληνοαμερικανός Νικ. Ζαξάνης. Καί μετά το θάνατο του, την ανέλαβε ό Παναγιώτης Δενδρινός.                        

Να σημειώσουμε καί τη διδασκαλία της: Ό θεός φταίει για τα κακά πού μας βρίσκουν. Όσους προσέρ­χονται οτή δική τους «Εκκλησία» - αίρεση, από άλλες αιρέσεις, τους ξαναβαπτίζουν, επειδή δεν θεωρούν έγκυ­ρο το βάπτισμα τους, σαν να είναι το δικό τους βάπτισμα έγκυρο. Δεν έχουν ιερείς καί το βάπτισμα είναι απλή α­νάμνηση. Το Γδιο καί ή θ. Ευχαριστία. Έχουν σαν υπο­χρεωτική ιεροτελεστία την «ποδολουσία». Τη νίψη των ποδιών, σαν απόδειξη της ταπεινοφροσύνης τους. Ή λοι- „ πή διδασκαλία είναι όμοια με τίς άλλες «Εκκλησίες

 Ή «Εκκλησία» των Ευαγγελιστών

"Αλλος τώρα ίδρυσε τούτη την «Εκκλησία» το 1937. Είναι ό Κωνσταντίνος Ξηροκώστας.. Ή «Εκκλησία» του Ξηροκώστα απορρίπτει το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Ό Χριστός υπήρξε μόνον άνθρωπος. Ή θεία φύση προστέθηκε στον άνθρωπο Χριστό μετά την ανάσταση του! Δεν τιμά την Παναγία καί τους "Αγίους. Το "Αγιο Πνεύμα δεν είναι πρόσωπο. Ή ψυχή είναι θνη­τή. Πεθαίνει. Ό άνθρωπος δεν διαφέρει από το κτήνος. Πιστεύει στη χιλιετή βασιλεία του Χρίστου πάνω στη γη... Τί άλλο να προσθέσουμε; Δεν αρκούν αυτά;

Αποστολική «Εκκλησία» του Χρίστου

Αύτη την «Εκκλησία» δεν τη δημιούργησε άνδρας, αλλά μια γυναίκα. Το δνομά της Αΐμέ Σέμπλ Μακφέρ-σον, από το Όντάριο του Καναδά.

Ό θεός, λέει, της ανέθεσε να κηρύττει το θείο λόγο από νεαρή ηλικία. Της έδωσε μάλιστα το χάρισμα της γλωσσολαλίας καί της θεραπείας. Καί το άλλο: Να είναι αντιπρόσωπος του θεού στη γη. Έτσι, σαν αντιπρόσωπος του θεοϋ, άρχισε περιοδείες στην Αγγλία, Αυστραλία, Κίνα. Παντού κήρυττε το λόγο του θεοΰ με μουσική υπό­κρουση καί με φαντασμαγορικούς φωτισμούς.

Καί το 1927, σε ηλικία 37 χρόνων, 'ίδρυσε την «Εκ­κλησία» της, πού αρχικά ονόμασε «Εκκλησία του τετρα­πλεύρου Ευαγγελίου». Ό διάδοχος της Ράλφ Μακφέρ-σον, γιος της από τον πρώτο της γάμο, έδωσε στην «Εκ­κλησία» τη σημερινή ονομασία.

Ή ίδρύτρια της «Εκκλησίας» αυτής συνέταξε δικό της σύμβολο πίστεως με 21 παραγράφους. Έχει κοινή δι­δασκαλία με τους Πεντηκοστιανούς για τη γλωσσολαλία, τίς ιάσεις, τίς προφητείες, τη χιλιετία καί την ερμηνεία της Αγίας Γραφής.

Στην πατρίδα μας την αίρεση ίδρυσε ό έλληνοαμερι-κανύς Θεόδωρος Νταίβις το 1951, πού ήλθε για το σκοπό αυτό καί με εντολή του κέντρου. Στήν αί'ρεση αύτη εντά­χθηκαν καί τα μέλη της Πεντηκοστι,ανής «Εκκλησίας».

Οϊ «Μάρτυρες του Ίεχωβά»

Τί είναι οί «Μάρτυρες του Ίεχωβά»; Είναι «Εκκλη­σία»; Είναι αίρεση; Είναι μια Όργάνωση; Ή είναι μια μεγάλη Εταιρεία, ή «Εταιρεία Σκοπιά»; Είναι κάτι άπ'

ΰλα. Μάλλον το τελευταίο. Ωστόσο, δ,τι κι αν είναι, απο­τελεί την πιο μεγάλη απειλή όχι μόνο κατά της Εκκλη­σίας του Χρίστου, αλλά καί κατά της Πατρίδος. Έτσι, οι λεγόμενοι κοινώς Μάρτυρες του Ίεχωβά, είναι καί αντί­χριστοι, αφού αρνούνται τη θεότητα του Χριστού, καί άνθέλληνες, άφοϋ αρνούνται να υπερασπισθούν την Ελλάδα. Μισούν καί αποφεύγουν κά­θε τ£ το χριστιανικό καί εθνικό.

Η Χ.Ο.Ε.

Τί σημαίνει Χ.Ο.Ε.; Σημαίνει Χριστιανική Όργάνω­ση Ειρήνης. Είναι κι αυτή «Εκκλησία»; "Οχι άκομη επί­σημα. Οί κακοδοξίες της όμως πρέπει να καταστήσουν κάθε χριστιανό ορθόδοξο προσεκτικό απέναντι στη Χ.Ο.Ε.

Αρχηγός είναι ό υπερήλικας Στυλιανός Γιαννετάκης, στον οποίο φανερώθηκε δήθεν ό Χριστός καί του είπε: «Πήγαινε να εγκατασταθείς στην Αθήνα καί εκεί να δη­μιουργήσεις μια Όργάνωση, πού θα είναι γέφυρα του λάου προς την Εκκλησία». Καί με βοηθούς το γαμβρό του Ν. Μουτσάκη καί τον κουμπάρο του Α. Χασιώτη, άρ­χισε το έργο του, τύ 1959, όταν ί'δρυσε τη ΧΟΕ.  Καί ή διδασκαλία του; Τα στελέχη δεν πρέπει να προέρχονται από την Εκκλησία, αλλά από απλούς καί αγράμματους ανθρώπους. Οί πιστοί της "Οργανώσεως εί­ναι οί 144.000, πού αναφέρει ή "Αποκάλυψη. Όλα τα α­νώτατα στελέχη της ΧΟΕ δεν θα πεθάνουν. Το μήνυμα αυτό της αφθαρσίας το έλαβε ό ιδρυτής της ΧΟΕ από το θεό. Πιστεύει στη χιλιετία, όπως καί οί χιλιαστές. Έχει καί ή ΧΟΕ τη «γλωσσολαλία», όπως πολλές άλλες προτε­σταντικές «Εκκλησίες». Αναφέρει το όνομα του Αντί­χριστου καί αυτό είναι ό Γουλιέλμος Β'. Οί δυο προφή­τες, πού θα παρουσιασθούν στύν καιρό του Αντίχριστου, είναι ό ιδρυτής της ΧΟΕ καί δεύτερος, πιθανόν, ό γαμ­βρός του Ν. Μουτσάκης.  Για να παραπλανήσουν τους ορθοδόξους χριστιανούς καί να αποφύγουν τίς κατηγορίες, εκκλησιάζονται. "Επί­σης, για εντυπωσιασμό, κοινωνούν 80 φορές το χρόνο! Ακόμη, εξομολογούνται στο πρώτο στάδιο, για να «εξο­μολογούνται» κατόπιν με την προσευχή. Καί παίρνουν αν­τίδωρο επιδεικτικά.  Αυτές κι άλλες «Εκκλησίες» - αιρέσεις, δρουν στην πατρίδα μας ασκώντας άμεσα ή έμμεσα προσηλυτισμό στο χριστεπώνυμο πλήρωμα της Αγίας Εκκλησίας μας, την οποία ίδρυσε ό Χριστός καί ή οποία διατηρεί ανό­θευτη καί ακέραιη τη διδασκαλία του καί εγγυάται τη σωτηρία του άνθρωπου. Καί κοντά στίς παραπάνω «Εκ­κλησίες» - αιρέσεις, πρέπει να προστεθούν καί οί παρα-θρησκευτικές οργανώσεις, με αποκορύφωμα αύτη των Σατανιστών!!!

Αγαπητοί,

Προσέχετε από τους ψευδοπροφήτες των ήμερων μας, από του; οποίους ό ένας κατόπιν του άλλου, ιδρύει καί τη δική του «Εκκλησία» - αίρεση, για να μας παγι­δεύουν στην πλάνη. Άλλα καί από κάθε παραθρησκευτι-κή οργάνωση, ή οποία απειλεί όχι μόνο την ψυχή μας, αλλά καί τη ζωή μας, Οπως το ίδιο να προσέχουμε καί από τα περιοδικά τους, με τους εντυπωσιακούς τίτλους:

ι «ΣΚΟΠΙΑ». «ΞΥΠΝΑ». «ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ». «ΧΡΙΣΤΪΑΝΙΣΜΟΣ». «ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ». «Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ». «Ο ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ ΑΡΤΟΣ». «Ο ΔΡΟ­ΜΟΣ». «ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ». «ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΛΗ­ΘΕΙΑΣ». «Η ΜΑΧΑΙΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ». «Η ΑΓ­ΓΕΛΙΑ ΜΑΣ». «ΛΟΓΟΙ ΖΩΗΣ». «ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ». «ΝΕΑ ΠΝΟΗ». «ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ». «ΗΜΕΡΟ­ΔΕΙΚΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ». «ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ -ΦΩΣ». «ΛΥΤΡΩΜΕΝΑ ΝΕΙΑΤΑ». «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ».

'Από το Βιβλιοπωλείο «Ο ΛΟΓΟΣ» 'Από την ΤΥ «62 ΕΛΛΑΣ». Καί από τα τηλεφωνικά μηνύματα στίς πόλεις: Αθήνα, θεσσαλονίκη, Πάτρα, Χανιά, Δράμα, Κατερίνη, Ζάκυνθο, Αμαλιάδα, "Αλεξανδρούπολη, Βέροια, Ιωάννι­να, Λάρισα, Μαλεσίνα, Νικολέικα.

Μ' Ολα αυτά επιδιώκουν να πνίξουν, σαν αράχνη, την Ορθόδοξη πίστη μας καί να μας απομακρύνουν από τη Μία, Αγία, Καθολική καί "Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, την "Ορθόδοξη "Εκκλησία μας.

'Αρχιμ. Γ. Ι. Ρ.

ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

ΚΛ. 99.12.013 Ι8ΒΝ 960-315-263-5

 

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ(ΣΕΡΒΟΥ) ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

 

Ευλόγησε τους εχθρούς μου, ώ Κύριε!

Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.  Οι εχθροί με έχουν οδη­γήσει μέσα στην αγκάλη Σου περισσότερο, από ό,τι ο! φί­λοι μου. Οι φίλοι με έχουν προσδέσει στην γη, ενώ οί εχθροί με έχουν λύσει από τη γη καί έχουν συντρίψει όλες τις φιλοδοξίες μου στον κόσμο.

ΟΙ εχθροί με αποξένω­σαν από τις εγκόσμιες πραγ­ματικότητες και με έκαναν έναν ξένο και άσχετο κά­τοικο του κόσμου. Όπως ακριβώς ένα κυνηγημένο ζώο βρίσκει ασφαλέστερο κατα­φύγιο από ένα μη κυνηγη­μένο, έτσι και εγώ, κατα­διωγμένος από τους εχθρούς, έχω εύρει το ασφαλέστερο καταφύγιο, προφυλασσόμενος υπό το σκήνωμα Σου, όπου ούτε φίλοι ούτε εχθροί μπορούν να απολέσουν την ψυχή μου.

Ευλόγησε τους εχθρούς μου, ώ Κύριε! Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.

Αυτοί μάλλον, παρά εγώ, έχουν ομολογήσει τις αμαρτίες μου ενώπιον του κόσμου.

Αυτοί με έχουν μαστιγώσει, κάθε φορά πού εγώ είχα διστάσει να μαστιγωθώ.

Με έχουν βασανίσει, κάθε φορά πού εγώ είχα προ­σπαθήσει να αποφύγω τα βάσανα.

Αυτοί με έχουν επιπλήξει, κάθε φορά πού εγώ είχα κολακεύσει τον εαυτό μου.

Αυτοί με έχουν κτυπή­σει, κάθε φορά πού εγώ είχα παραφουσκώσει με αλαζο­νεία

Ευλόγησε τους εχθρούς μου, ώ Κύριε! Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.

Κάθε φορά πού είχα κά­νει τον εαυτό μου σοφό, αυτοί με αποκάλεσαν ανόητο.

Κάθε φορά πού είχα κά­νει τον εαυτό μου δυνατό, αυτοί με περιγέλασαν σαν να ήμουν νάνος.

Κάθε φορά πού θέλησα να καθοδηγήσω άλλους, αυτοί με έσπρωξαν στο περιθώ­ριο.

Κάθε φορά πού έσπευδα να πλουτίσω, αυτοί με εμπόδισαν με σιδηρά χείρα

Κάθε φορά πού είχα σκεφθεί ότι θα κοιμόμουν ειρηνικά, αυτοί με ξύπνησαν από τον ύπνο.

Κάθε φορά πού προσπά­θησα να κτίσω σπίτι για μία μακρά και ήρεμη ζωή, αυτοί το κατεδάφισαν και με έβγαλαν έξω.

Στ' αλήθεια, οι εχθροί με , έχουν αποσυνδέσει από τον κόσμο και άπλωσαν τα χέ­ρια μου στο. κράσπεδο του Ιματίου Σου.

Ευλόγησε τους εχθρούς μου, ώ Κύριε! Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι. 

Ευλόγησε τους και πλή­θυνε τους! Πλήθυνε τους και κάνε τους ακόμη πιο σκληρούς εναντίον μου!

"Ώστε ή καταφυγή μου  σε Σένα να μην έχει επι­στροφή·  ώστε κάθε ελπίδα μου

στους ανθρώπους να διαλυθεί ως Ιστός αράχνης· ώστε απόλυτη γαλήνη να αρχίσει να βασιλεύει στην ψυχή μου ·ώστε ή καρδιά μου να γίνει ό τάφος των δύο κακών διδύμων μου αδελφών : της αλαζονείας και του θυμού.

ώστε να μπορέσω να αποθηκεύσω όλους τους θησαυρούς μου εν ουρανοίς,

ά! ώστε να μπορέσω για πάντα να ελευθερωθώ από την αυταπάτη, ή οποία με περιέπλεξε στο θανατηφό­ρο δίχτυ της απατηλής ζωής- -

ΟΙ εχθροί με εδίδαξαν να μάθω -αυτό πού δύσκολα μαθαίνει   κανείς-   ότι   ό άνθρωπος δεν έχει εχθρούς στον κόσμο, εκτός από τον εαυτό του!..

Μισεί κάποιος τους εχθρούς του μόνον όταν αποτυγχάνει να αναγνώριση ότι δεν είναι εχθροί, αλλά σκληροί και  άσπλαχνοι φί­λοι!.

Είναι πράγματι δύσκολο για μένα να πω ποιος μου έκανε περισσότερο καλό και ποιος μου έκανε περισσότερο κακό στον κόσμο: οι εχθροί ή οι φίλοι.

Γι' αυτό, ευλόγησε, ώ Κύ­ριε, και τους φίλους μου και τους εχθρούς μου.

 

***

Από το περιοδικό «Όσιος

Φιλόθεος της Πάρου», τεύχος 3, Σεπτ.-Δεκ. 2001, έκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη».

 

Το λιτό αυτό έντυπο διανεμήθηκε με την ευλογία του πατέρα Μακάριου, μοναχού της Ι.Μονής Δοβραίνης Θηβών, πρώην Λοχαγού του Στρατού Ξηράς, γνωστότερου ίσως με το κοσμικό όνομα  ‘’Ιακωβάκης’’.

 

"Η ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΥΡΙΑ ΠΡΟΘΕΣΠΙΣΑΣΑ..."

Όποιος διαβάσει το Λεξικόν Σούδα και περιδιαβεί στα κάθε λογής ονόματα, θα αντικρίοη και το όνομα της Σίβυλλα της Χαλδαίας, για την οποίαν γράφει επακρι­βώς τα εξής:

"Σίβυλλα Χαλδαία, η και προς τίνων Εβραία ονομαζόμενη, η και Περσίς, η κυρίω ονόματι καλούμενη Σαμβήθη, έκτου γένους του μακαριωτάτου Νώε' η των κατά Αλέξανδρον τον Μακεδόνα λεγομένων προειρηκυία' ης μνημονεύει Νικάνωρ ο τον Αλεξάνδρου βίον ιστορήσας' η περί του δεσπότου Χριστού μυρία προθεσπί-σασα και της αυτού παρουσίας, αλλά και αϊ λοιποί συνάδουσιν αυτή..."!!

Όπως, μετ' εκπλήξεως, διαπιστώνει ο κα­λόπιστος αναγνώστης, όχι μόνον η Σίβυλ­λα η Χαλδαία προέβλεψε την παρουσίαν του Ιησού Χριστού στηνγη, αλλά και οι λοι­πές Σίβυλλες, "συνάδουσιν αυτή", πράγ­μα που σημαίνει ότι και οι υπόλοιπες Σί­βυλλες έλεγαν τα ίδια.

Για την ιστορία να αναφέρωμε ότι Σίβυλλες υπήρξαν πολλές, αλλά οι κυριώτερες εξ αυτών ήσαν δέκα: 1) Σίβυλλα η Δελφίς η και Άρτεμις καλού­μενη, 2) Σίβυλλα η Απόλλωνος και Λαμία, η καλούμενη και Ερυθραία, 3) Σίβυλλα η Σικελίς ή Λευκανή ή Σαρδανη ή Γεργιθία ή Ροδία ή Λίβυσσα ή Σαμία 4) Σίβυλλα η Έλισσα, 5) Σίβυλλα η Κολοφώνια ή Λά-μπουσα, 6) Σίβυλλα η θετταλή και Μαντώαποκληθείσα, απόγονος του Τειρεσίου, 7) Σίβυλλα η Φρυγία ή Κασάνδρα ή Ταραξάνη 8) Σίβυλλα η Κυμαία 9) Σίβυλλα η θεσπρωτίς και 10) Σίβυλλα η Χαλδαία.

 

ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ Ο ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ

Η προφητεία της Σιβύλλης της Ερυθραίας περί Ιησού Χριστού με την ακρο­στιχίδα ΙΗΣΟΥΣ ΧΡ(Ε)ΙΣΤΟΣ ΘΕΟΥ ΥΙΟΣ ΣΩΤΗΡ ΣΤΑΥΡΟΣ, έχει ως εξής:

 

Ι  δρώτα θα εξάγη η γη όταν έλθη το σημείον τη κρίσεως

Η γεμών θα έλθη εξ ουρανού δια να κρίνη εις αιώνας.

Σ ύμπαν το γένος των ανθρώπων και τον κόσμον όλον.

Ο ι άνθρωποι, πιστοί και άπιστοι εις το τέρμα του χρόνου

Ύ ψιστον θεόν θα (δουν μαζί με αγίους, όστις θα κρίνη

Σ αρκοφόρων ανθρώπων ψυχάς εις το βή­μα του

.

Χέρσος όταν κάποτε γίνη όλος ο κόσμος και ακανθώδης,

Ρ ίψουν δε οι θνητοί τα είδωλα και όλον τον πλούτον, και

Ε κκαύση το πυρ γην, ουρανόν και θάλασ­σαν,

Ι δίως όταν σπάση τας πύλας της αιδίου ειρκτής,

Σε υπέρλαμπρον φως θα έλθη πάσα σαρξ νεκρών,

Τους αγίους και ανόμους θα ελέγξη πυρ εις αιώνας.

Ό σα κρυφίως έπραξε θα τα είπη όλα, διό­τι ο θεός

Σ τήθη απόκρυφα θ' άνοιξη με τους φω­στήρας.

 

 θ ρήνος θα εξέρχεται από όλους και βρυγμός οδόντων,

'Έ κλειψις ηλίου και αστερισμών θα γίνη,

Ο υρανόν θα περιτύλιξη και της σελήνης το φως θα χαθή,

Υψηλά θα βάλη τας φάραγγας και θα ισο­πέδωση τα βουνά.

 

Υ ψώματα φοβερά δεν θα βλέπουν πλέον οι άνθρωποι, αλλά

Iσα θα είναι τα όρη με τας πεδιάδας και αί θάλασσαι

Όλαι μη πλωταί· η γη θα είναι καμένη από κεραυνον,

Στείροι θα γίνουν οι παφλάζοντες ποτα­μοί από τας πηγάς.

 

Σάλπιξ έπείτα θ' αφήση θρηνώδη φωνήν εξ ουρανού,

Ωρυομένη δια το βδέλυγμα και τα παθή­ματα του κόσμου,

Τότε δε η γη χαίνουσα θα παρουσίαση ταρταρώδες χάος,

Η γεμόνες σύμπαντες θα έλθουν εις το βή­μα του θεού.

Ρ εύμα ποταμού πυρός και θείου θα εκκί­νηση εξ ουρανού.

 

Σ ήμα τότε επίσημον δι' όλους τους θνη­τούς θα είναι

Τ ο ξύλον των πιστών, ο Σταυρός, το πο­θούμενον  κέρας,

Α νδρών ευσεβών ζωή, πρόσκομμα του κόσμου φωτίζον με

Ύ δατα τους κλητούς εις δώδεκα πηγάς και

Ρ άβδος σιδηρά  ποιμαίνουσα θα επικρατήση.

Ο ύτος είναι ο περιγραφείς δι' ακροσπχίδος θεός ημών,

Σ ωτηρ αθάνατος, βασιλεύς παθών υπέρ ημών.

 

 

Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΟΤΙ Ο  ΦΕΡΟΜΕΝΟΣ  ΩΣ ‘ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ’ ΔΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΙΡΕΚΑΚΟ ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΝ ΕΚΠΕΣΩΝΤΑ ΕΩΣΦΟΡΟ Η ΔΙΑΒΟΛΟ Η ΣΑΤΑΝΑ ΟΣΤΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕ ΤΗΝ  ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ‘ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ’  Η ΜΥΘΟΥΣ ΑΛΛΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΦΥΛΩΝ.

 

ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΟΥ ΣΟΥΔΑ(10ος ή 11ος αιών).  ΕΙΔΕ  ΤΟ ΛΗΜΑ : ΄΄ΑΔΑΜ ΄΄.

 

‘’…. έως ό παλαμναίος(ο μιασμένος από αίμα, καταραμένος) και αποστάτης και πλάνος διάβολος  τούτον(τον ΑΔΑΜ) εξεκύλισεν  εκ της οικείας ιδρύσεως τε και στάσεως και κατά του πρανούς είασε(παρακίνησε) φέρεσθαι προς βαραθρώδεις τινάς και αλαμπείς χώρους και μέχρι των αμειδήτων(αγέλαστων) του άδου κευθμώνων(χάσμα, βάραθρο,καταβόθρα) έγγίζον. Και εντεύθεν ήρξατο φύσις ή των ανθρώπων παραχαράτεεσθαι και διακιβδηλεύεσθαι(μείξη σκουριάς{=δαίμονες} με μέταλλο{=άνθρωπος} που έπεσε{ειδε Ισιόδου Κοσμογονία πως παρίστανται τα γένη των ανθρώπων},  απάτη , πλαστογράφηση από τον δία ) και τυπούσθαι  τοις του τυράννου  μορφώμασί τε και σχήμασιν εντεύθεν η νόθος σοφία τάς άφορμάς έλαβε της θείας(μορφής, αυτής με την  οποία κατ’ εικόνα του ο θεός τον έπλασε) δραπετευσάσης και προς ουρανόν αναπτάσης(προσκολλιέμαι , προσαρτώμαι) , όθεν το πρότερον ην αφορμήσασα όθεν ο πλάνος το του θεού σφετερισάμενος όνομα εις πολλά κατεμέρισε(διαμοιράζω, κατακοματιάζω) Κρόνους τε και Ζήνας και Ποσειδώνας εαυτόν μετακαλών(αλλάζω το όνομα κάποιου) και το δη πάντων ανοσιώτατον εις ονόματα θήλεα τε και άσεμνα την μακαρίαν και άρρητον(μυστική, μυστηριώδη, απόρρητη, ανείπωτη) συγκαταπάσαι φύσιν ο αλιτήριος(ενοχος , ασεβής, εκδικητικός, τύραννος, καταστροφέας) κατετόλμησεν είς τε τάς Ρέας εκείνας και Αφροδίτας και Αθηνάς και εις άλλας μυρίας και αλλοκότους αλόγων ιδέας τε και μορφάς ας ό κακίας δημιουργός και την αποστασίαν νοσήσας επεχρέωσε(επικαλύπτω) τε και διεχάραξεν   εντεύθεν Αιγυπτίων τα περί Όσιριν και Τυφώνα και Ίσιν  μοχθηρά διηγήματα και Περσών μαγικά μαγγανεύματα και Βραχμάνων νυμνοσοφιστίαι και άκαιροι φαντασίαι και ή θαυμαζομένη Σκυθών ρήσις και τα Θρακών όργια καί οι Φρυγών αυλοί και Κορύβαντες. Εντεύθεν ή Χαλδαίων αστρονομία ή σφαλερά τε και πολυώδυνος. Εντεύθεν η του ψεύδους λοχεύτρια ποίησιςι ή των Ελληνικών ληρημάτων(παραλήρημα,ανοσία,φλυαρία) σεμνομυθία(μεγαλοπρεπής λόγος) εντεύθεν(εδώ, απ’ εκεί, μετά ταύτα) Ορφεύς τε και Ομηρος και ό των αθεμίτων γονών(γέννημα) ζωγράφος(εικονογράφος) Ησίοδος. εντεύθεν ή Θάλητος δόξα και ό κλεινός(ένδοξος, περίφημος) Πυθαγόρας καί ό σοφός Σωκράτης και Πλάτων το της Αθηναίων Ακαδημίας πολυθρύλητον σεμνολόγημα εντεύθεν οι Παρμενίδαι και Πρωταγόραι και Ζήνωνες εντεύθεν αι Στοαί και οί Άρειοι πάγοι και Επικούρειοι εντευθεν οι τραγωδών θρήνοι και κοπετοί(μοιρολογήματα) και τα κωμικών παίγνια και τωθάσματα εντεύθεν τα δολερά του Λοξίου και ψευδηγόρου θεσπίσματα και ή λοιπή των Ελληνικών κομψευμάτων έρεσχελία(χωρατεύω,πειράζω) και τερατεία και ίνα μη μακρόν αποτείνω τον λόγον εις σαπρούς τε και οδωδότας() μύθους ενασχολούμενοςι  πασαν εις εαυτόν την κτίσιν ό πλάνος έμφορτισάμενος(φορτωμένος) και λαβών υπό χείρα τον άνθρωπον ως άνδράποδον(δουλοπρεπής άνθρωπος, σκλάβος,αιχμάλωτος) καί διερχόμενος την υπ ουρανόν και περιπατών την γην και ως ωά(ο τοποθετών θόλον ώστε να ελέγχει το περιεχόμενό του, θόλος με χείλος, το περίζωμα γύρω από τα γεννητικά όργανα) πάντα κατέχων[ΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΗΝ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ Υπάρχουν τρείς αναφορές περί τούτου εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον (1). Ιωάνν. Κ.12 ,30… απεκρίθη Ιησους και ειπεν, Ου δι εμε η φωνη αυτη γέγονεν αλλα δι υμας. νυν κρίσις εστιν τουκόσμου τούτου, νυν ο αρχων τουκόσμου τούτου εκβληθήσεται εξω.  Καγω εαν Υψωθω εκ της γης, πάντας ελκύσω προς Εμαυτόν. τουτο δεελεγεν σημαίνων ποίω θανάτω Ημελλεν αποθνήσκειν. (2). Ιωάνν. Κ.14, 30 ουκέτι πολλαλαλήσω μεθ υμων, ερχεται γαρ ο του κόσμου αρχων. και εν εμοι ουκ εχει ουδέν, αλλ ινα γνω ο κόσμος ότι αγαπω τον πατέρα, και καθως ενετείλατο μοι ο πατήρ, ουτως ποιω. Εγείρεσθε, αγωμεν εντευθεν   (3). Ιωάνν. Κ.14, 10 περιδικαιοσύνης δέ, οτι προς τον πατέραυπάγω και ουκέτι θεωρειτέ με. περιδε κρίσεως, οτι ο αρχων του κόσμου τούτου κέκριται.] ως αυτός που φήσιν αλαζονευόμενος, ώετο() δειν τον εαυτού θρόνον θήσειν επάνω των νεφελών του ουρανού και έσεσθαιόμοιος τω Υψίστω αλλ’ ο του θεού μονογενής υιός και λόγος ο προαιώνιος οικτίρας τον άνθρωπον ως υπατημένον υπό του δράκοντος(φιδι μεγα τρομερό) εκ των πατρός κόλπων εαυτόν εκένωσε() και σαρκωθείς εκ πνεύματος αγίου και εκ της αγίας παρθένου και θεοτόκου Μαρίας και δια του τιμίου σταυρού και του πάθους αυτού καταβαλών τον αντίπαλον{  ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ, η ‘προφητεία’ περί ερχομού ΝΕΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ που θα πάρει τη θέση του Δία.. } και καταβάς εις τα κατώτατα μέρη της γης εκείθεν είλκυσε τον παραπεσόντα πρωτόπλαστον αποδούς τη εικόνι το πρώτον κάλλος και τη φύσει το αρχαίον αξίωμα καντεύθεν ηφάνισται πάσα η του τυράννου δυναστεία και συμμορφία του της ευσεβείας φωτός διαυγάσαντος πάσα τη κτίσει των ηλιακών μαρμαρυγών(ΛΑΜΨΗ, ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΊΑ, ταχεία κίνηση σωμάτων) τηλαυγέστερον(φωτοφάνεια,λάμψη σε μεγάλη απόσταση) εκ τούτου του φωτός η κατά θεόν σοφία πάλιν διέλαμψε και γλώσσας αλιέων εστόμωσε και των σοφών διδασκάλους τους ασόφους ειργάσατο εντεύθεν ο της βροντής γόνος, το ‘εν αρχή ην ο λόγος’, εξ ουρανίων νεφελών απαστράψας εβρόντησε και πάσαν την οικουμένην ελάμπρυνε κακ τούτου του φωτός Παύλος εις τρίτον ουρανόν αναφέρεται ..’’

Ελευθέρα Απόδοσις

‘’…. έως ότου ο μιασμένος από αίμα και αποστάτης και πλάνος διάβολος  αυτόν (δηλαδή τον ΑΔΑΜ) παρέσυρε και εξέτρεψε από την δοθείσα υπό του θεού σε αυτόν αποστολή κατά την πλάση του παρακινώντας να πέσει στην πτωτική, σκοτεινή και βαραθρώδη περιοχή, έως εκεί που φθάνουν οι αγέλαστες του άδη καταβόθρες. Έκτοτε άρχισε η αλλαγή χαρακτήρα της ανθρώπινης φύσης δια της πνευματικής μείξεως των δαιμόνων στον κοσμικό φορέα(βιολογικό σώμα,σκήνωμα,δέμα κλπ) του ανθρώπου (διακιβδηλεύεσθαι = μείξη σκουριάς{παριστά τους δαίμονες} με μέταλλο{= παριστά τον άνθρωπο}. και απεικόνιση της εικόνας και εξωτερικής μορφής του τυράννου(διαβόλου) , από το σημείο αυτό η πλαστή και (υπό του διαβόλου) παραχαραγμένη γνώση έλαβε άφορμάς καθότι η θεία μορφή(αυτή με την  οποία κατ’ εικόνα του ο θεός έπλασε τον άνθρωπο) έφυγε κρυφά και στον ουρανό προσκολλήθηκε, εκεί όπου πρίν υπήρχε και είχε ξεκινήσει(το πτωτικό ταξίδι της προς τον κόσμο) από όπου ο πλάνος(διάβολος) το  όνομα του θεού καταχρώμενος σε πολλά πνεύματα(δηλαδή σε δαίμονες, τελώνια κλπ ξεπεσμένα πνεύματα που έπεσαν μαζί του μετά την ‘’μάχη των ουρανών’’ η γνωστή ως ‘αποστασία του 1ου τάγματος αγγέλλων’’) κατακομάτιασε δηλαδή σε Κρόνους και Ζήνας και Ποσειδώνας αλλάζοντας το όνομα του ίδιου του του εαυτού και το προ ολίγου πραγματικό όνομά του(ο Εωσφόρος, ο πρώην αρχάγελος του 1ου τάγματος αγγέλων), που είναι το πλέον ασεβέστατον από όλα τα όντα, την  ευτυχισμένη φύση, αυτή που δεν πρέπει να γίνει γνωστή σε όλους, ο ασεβής καταστροφέας αψηφώντας το θεικό θέλημα με ονόματα θηλυκά και απρεπή ονομάτισε, δηλαδή στις Ρέες εκείνες(που περιγράφονται στην μυθολογία) και τις Αφροδίτες και τις Αθηνές και σε δεκάδες χιλιάδες άλλα αλλόκοττα άφωνα και ασύμφωνα με τη λογική, αρχέτυπα  και σχήματα τα οποία αυτός που δημιούργησε την κακία(Ακριβώς έτσι τον αποκαλεί ο Πλάτων προφητεύοντας την έλευση του Χριστού, μαζί με άλλους ‘’7’’ Έλληνες, εις τον ναόν ‘’τω αγνώστω θεώ’’ λατρευόντων. Σχόλιον του Μ.Αθανασίου, ‘’Περί του ναού των Αθηνών’’) ο πνευματικά άρρωστος και σφόδρα επιθυμών τον χωρισμό των αγγέλλων από τον ουρανό,  επικάληψε και παραχάραξε,  από το σημείο αυτό ξεκινούν τα μοχθηρά διηγήματα των Αιγυπτίων που αναφέρονται στον Όσιρι και τον Τυφώνα και την Ίσιδα καθώς και τα μαγικά μαγγανεύματα των Περσών καθώς και οι  περί του κόσμου θεωρείες και άκαιροι φαντασίαι των Βραχμάνων και ο θαυμαστός μύθος των Σκυθών και οι μυστικές λατρείες των Θρακών καί τα πνευστάόργανα των Φρυγών και οι μανιώδεις ιερείς της Κυβέλης οι επονομαζόμενοι Κορύβαντες. Μετά απ΄αυτά αρχίζει ή αστρονομία των  Χαλδαίων αυτή που μπορεί να κάνει κάποιου την ψυχή να πέσει στον άδη και πολλές συμφορές να της φέρει. Μετά ταύτα η γέννεσης της ψευδούς ποίησις των Ελληνικών χωρίς ουσία φλυαριών, Μετά ταύτα αρχίζει και  ο μεγαλοπρεπής λόγος Μετά ταύτα ο Ορφέας, ο Ομηρος και ό γεννήτωρας των αθεμίτων εικονογραφειών(περί κόσμου και της φερόμενης ως ‘θεογονίας’, ο Ησίοδος. Μετά από ταύτα ήρθε όμως ή δόξα του Θαλή και ο ένδοξος Πυθαγόρας καί ό σοφός Σωκράτης και ο Πλάτων τα πολυακουστά σεβαστά υμνολογήματα της Ακαδημίας των Αθηναίων, μετά ενεφανίσθησαν οι Παρμενίδες και οι Πρωταγόρες και οι Ζήνωνες κατόπιν οι Στοές και οί Άρειοι πάγοι και οι Επικούρειοι φιλόσοφοι,  ακολούθησαν μετά οι θρήνοι και τα μοιρολογήματα των τραγωδών και τα διασκεδαστικά ποιήματα των κωμικών και τα περιγελαστικά άσματα μετά ακολούθησαν τα απατηλά νομοθετήματα του ψευδολόγου Λοξίου και των υπόλοιπων Ελληνικών έργων που αν και έχουν δοθεί με κομψό τρόπο πειράζουν την ψυχή του ανθρώπου ως παρά φύση έργα και για να μη μακρυγορώ ασχολούμενος με άρωστες και ψεύτικες διηγήσεις(υπό του ξεπεσμένου αγγέλου υπαγορευθείσες) που όμως υποδεικνύουν στην ψυχή να ακολουθήσει οδούς(πλαστές και ψεύτικες) αυτός που πλανά, σε όλη την κτίση στην οποία έχει εξουσία αφού φορτώθηκε και άρπαξε από το χέρι σαν σκλάβο τον αιχμάλωτο άνθρωπο καί αφού πέρασε τις πύλες του ουρανού ξεπέφτοντας στη γή, παραμένοντας εδώ κάτω τοποθετώντας στην γη ενεργειακό θόλο ώστε να ελέγχει το περιεχόμενό του, την ανθρώπινη ψυχή δηλαδή, κατέχοντας τα πάντα[ΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΗΝ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ] αυτός που στη φήση παρουσιάζει το ψέμα για αλήθεια, επιθυμούσε να δεί την δικη του βασιλική εξουσία να επιβάλλεται επάνω από τις  νεφέλες του ουρανού και να καταστεί όμοιος με τον Υψιστο θεό, αλλά όμως ο μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, ο προαιώνιος, ευσπλαχνιστής τον άνθρωπο διότι τον είχε εξαπατήσει το μέγα και τρομερό φιδι(ο διάβολος) και από τους κόλπους του Πατρός του Αγαθού Θεού, δηλαδή τον Παράδεισο τον είχε εκβάλλει και αφού ενσαρκώθηκε δια πνεύματος αγίου και εκ της Αγίας Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας και με τον τίμιο σταυρό και με το κοσμικό πάθος που έπαθε έριξε τον αντίπαλο του ανθρώπου, τον διάβολο πίσω στον άδη {  ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ, ΠΕΡΙ ΝΕΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ.. } και καταβάς εις τα κατώτατα μέρη της γης εκείθεν είλκυσε τον παραπεσόντα πρωτόπλαστον αποδούς τη εικόνι το πρώτον κάλλος και τη φύσει το αρχαίον αξίωμα καντεύθεν ηφάνισται πάσα η του τυράννου δυναστεία και συμμορφία του της ευσεβείας φωτός διαυγάσαντος πάσα τη κτίσει των ηλιακών μαρμαρυγών(ΛΑΜΨΗ, ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΊΑ, ταχεία κίνηση σωμάτων) τηλαυγέστερον(φωτοφάνεια,λάμψη σε μεγάλη απόσταση) εκ τούτου του φωτός η κατά θεόν σοφία πάλιν διέλαμψε και γλώσσας αλιέων εστόμωσε και των σοφών διδασκάλους τους ασόφους ειργάσατο εντεύθεν ο της βροντής γόνος, το ‘εν αρχή ην ο λόγος’, εξ ουρανίων νεφελών απαστράψας εβρόντησε και πάσαν την οικουμένην ελάμπρυνε κακ τούτου του φωτός Παύλος εις τρίτον ουρανόν αναφέρεται ..’’

 

 

ΠΡΟΦΗΤΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΣΕΩΣ

ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Πώς θα γνωρίσαμε τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων προφητών, Σιβυλλών και Πυθιών, εάν δεν υπήρχαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως, για παράδειγμα, ο Μέγας Αθανάσιος;

 

Την πρώτη φορά που με τη βοήθεια του θεού, επισκέφθηκα την του Αγίου Όρους Ιερά μονή των Ιβήρρων, εις το παρεκλήσιον της οποίας ευρίσκεται η θαυματουργός εικών της Παναγίας της Πορταητίσης, ενθυμούμαι που είχα μείνει άναυδος κοιτώντας δύο εικόνες! Η πρώτη ήταν η εικόνα του Αδη , με την μορφή τεράστιου δράκοντα που κατάπινε τους αμετανόητα αμαρτωλούς και η δεύτερη αυτή , ακριβώς απέναντι, των προγόνων μου, που δεν επιθυμώ να τους αναφέρω ως   ΄΄αρχαίους΄΄, κάποιων γνωστών Ελλήνων Φιλοσόφων. Δεν εγνώριζα τον λόγον που ήσαν εκεί. Από τότε ζούσα με την απορεία αυτή , μέχρι που αναγιγνώσκοντας εις τα έργα του Μ.Βασιλείου, πατέρα σπουδαίου της εκκλησίας μας το ΄"Σχόλιον περί του ναού των Αθηνών΄΄ διαπίστωσα ότι αυτοί ακριβώς οι αγιογραφηθέντες πρόγονοι, υπήρχαν εκεί διότι ήσαν φωτεινά πρόσωπα που προφήτευσαν ότι ο Ερχόμενος Λυτρωτής του κόσμου θα είναι ο Ιησούς Χριστός , προείπαν περί της φύσης του τριαδικού θεού , περί του ερχομού και του τρόπου γεννέσεως του Ιησού από την Παναγία και όλα όσα επρό­κειτο να υποστή ο θεάνθρωπος χάριν και μόνον των ανθρώπων! Σε ελεύθερη μετάφραση :

"Και αυτά μεν ας τα προβάλουμε, ως παραδείγματα που οδηγούν στη γνώση του θεού, στους πιο ανόητους από τους Έλληνες (ειδωλολάτρες). Όμως για τους σοφούς που έχουν κο­ντά τους, μερικοί σοφοί από τους Έλληνες ανέφεραν για την θεοσέβεια πολλές μαρτυρίες, προερχόμενες από αρχαίους και επιφανείς φιλοσό­φους, ενώ αμυδρά προείπαν όσα αφορούν τον Χριστό.

Πολλά χρόνια λοιπόν πριν από την  έλευση του Χριστού, κάποιος σοφός, ονομαζόμενος Απόλλων, με θεϊκή, όπως πιστεύω, παρακίνηση έκτισε στην Αθήνα ναό και έγραψε πάνω στον βωμό του "ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ". Εκεί συγκεντρώθηκαν για τον λόγο αυτό οι πρώτοι μεταξύ των Ελλήνων φιλόσοφοι, για να ρωτήσουν αυτόν για τον ναό. Τα ονόματα τους είναι τα ακόλουθα: Τιτάν, Βίας, Σόλων, Χίλων, Θουκυδίδης, Μένανδρος και Πλάτων.

Αφού συγκεντρώθηκαν οι σοφοί είπαν στον Απόλλωνα: "προφήτευσε για εμάς, αφού πεις, ω Απόλλωνα, σε ποιον μετά από σένα θα ανήκει αυτό το κτίσμα";

Απαντώντας σ' αυτούς ο Απόλλωνας είπε:  ΄΄ Όσα έχει ορίσει να κάνετε για την αρετήν και την ευκο­σμία, να τα κάνετε, εγώ όμως αναγ­γέλλω ως τρεις ένα μόνο θεό στα ύψη κατοικούντα, του οποίου ο ανεί­πωτος Λόγος σε κόρη, που δεν ξέρει, αφού συλληφθεί, όλον εν γένει τον κόσμο διαπερνώντας τον σαν πυροφόρο τόξο, θα αλιεύσει τους ανθρώ­πους από την απιστία, όπως τα ψάρια  από το βυθό. Αυτούς δε έχοντας συλλάβει  θα τους φέρει προς το θεό ως δώρο. Το όνομα δε αυτής είναι Μαρία΄΄. Κι αυτά είπε ο Απόλλωνας προφητεύοντας.

Ο Τιτάν έτσι μίλησε: θα έλθει σε μας η χωρίς άνδρα κόρη, αυτή που πρόκειται να γεννήσει το ουράνιο παι­δί του θεού και Πατέρα. Ο Βίας είπε: Το να λες αυτά σε ανόητους είναι ανέφικτο, όμως με το νου, ας ακού­σετε, ότι αυτός είναι που μεγαλόπρε­πα κατέβηκε από τον ουρανό, αφού έβαλε κάτω από την φλογάτο αθάνα­το και αεικίνητο πυρ κι αυτόν τον τρέ­μει η γη και η θάλασσα μαζί με τους βυθισμένους στα τάρταρα δαίμονες, αυτόν που είναι πατέρας του εαυτού του και τρισευτυχισμένος.

Η Σιβύλλη είπε: Αργά θα έλθει ο θεός επάνω σ' αυτή την κατακερματισμένη γη και χωρίς σφάλμα θα γίνει σάρκα, ενώ θα απαλ­λάσσουν από την φθορά των ανιάτων ασθενειών οι ακάματες φροντίδες της θεότητας. Και γι' αυτό φθόνος σε λαό θα προκληθεί και ψηλά θα κρεμασθεί σαν κατάδικος σε θάνατο και όλα με πραότητα θα υποφέρει.

 

Ο Σόλων είπε: Αφού κατήλθε ο ζωοδότης από ζωοδότη γεννήτορα, έδωσε ζωή και στο νερό της γης.

 

Ο Χειλών είπε: η φύση του θεού θα γίνει ακούραστη, από τον ίδιον δε είναι ο ίδιος, ύπαρξη και λόγος.

 

Ο ρήτορας Θουκυδίδης είπε: Τον θεό να σέβεσαι και να μαθαίνεις και να μην επιζητείς το ποιος είναι. Να τον σέβεσαι και να τον γνωρίζεις ως υπαρκτόν, γιατί είναι στο νου ευσε­βής αυτός που θέλει να μαθαίνει τον θεό. Αυτά μεν είπε ο Θουκυδίδης.

 

Ο Μένανδρος είπε: Ο παλαιός εί­ναι νέος και ο νέος αρχαίος. Ο πατέ­ρας είναι γονεύς και το τέκνον γονεύς. Το ένα είναι τρία και το άσαρκο είναι σαρκικό. Η νη έχει νεννήσει τον ουράνιο βασιλέα.

 

Ο Πλάτων είπε: Επειδή ο θεός εί­ναι αγαθός δεν ήταν η αιτία για τα πά­ντα, όπως νομίζουν οι πολλοί, αφού για πολλά δεν είναι αίτιος. Τίποτε άλ­λο δεν ισχυριζόμαστε παρά το ότι ο θεός είναι ο αίτιος μόνο για τα αγα­θά, όχι όμως και για τα κακά.΄΄

 

Σύμφωνα με  σχετικό αρθρο του Αγγελλου Σακέτου δημοσιευθέν εις εφημερίδαν Α1 της 6-7 Δεκ 2003, (σελ 27) και κάποιοι άλλοι πρόγονοί μας φέρεται να προφήτευσαν  για τον προάναρχο  τριαδικό θεό ,  τον συνάναρχο Υιό και  το ομοούσιο και σύνθρονο με Αυτόν Αγιο Πνεύμα, προείπαν δε εισέτι για τα τίμια πάθη απά­νω στο σταυρό του Χριστού.

 

************************************************************************

Εις την εορτήν του αγ. Χαραλάμπους

(Γεννήθηκα την ημέρα Της εορτής ΤΟΥ .. λίγο μετά τις 12 τη νύχτα. Σε ένα σπίτι στην Κύμη της Εύβοιας. Με προστατεύει πάντα .. ) 

10-2-2003

«έρχεται ώρα ότε πας ο αποκτείνας υμάς δόξη λατρεία προσφέρει τω Θεώ»

Σήμερα, όπως άλλωστε γνωρίζουμε, είναι μεγάλη εορτή. Εορτάζουμε τη μνήμη δύο μεγάλων αγίων. Του ιερομάρτυρος Χαραλάμπους εν πρώτοις που έζησε στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού. Στα μαρτυρικά χρόνια όταν λίγοι τολμούσαν να μιλήσουν για το Χριστό γιατί εγνώριζαν ότι όποιος ομολογούσε  Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Λυτρωτή μας θα συλλαμβάνονταν και σε λίγο καιρό με πολλά βάσανα θα πέθαινε για τη πίστη του στο Χριστό. Εορτάζουμε όμως και τη μνήμη του οσίου Ζήνωνος, του προστάτου των ταχυδρόμων.

Και οι δύο αυτοί άγιοι μας θυμίζουν περίτρανα ότι πρέπει να αγαπούμε το Χριστό πάνω και από τα παιδιά μας, πάνω από τη γυναίκα και τον άνδρα μας, πάνω κι απ’  αυτή τη ζωή μας. Πρέπει να αγαπούμε το Χριστό όπως τον αγάπησαν αυτοί. Γιατί ο άγιος Χαράλαμπος, διαβάζοντας το βίο του βλέπουμε να ομολογεί μπροστά στον ασεβή βασιλιά τη πίστη του στο Χριστό. Τον βλέπουμε να ελέγχει τον ασεβή Σεβήρο και να οδηγείται κατόπιν σε φρικτά βασανιστήρια με την προϋπόθεση ότι θα αλλάξει και θα γίνει ειδωλολάτρης. Ποσσώς όμως ο άγιος Χαράλαμπος δεν θα έφτανε σε τέτοια τρέλα να προσκυνήσει τα είδωλα. Αντίθετα, ομολογούσε τη πίστη του στο Χριστό πολύ περισσότερο, και μαζί με το προφήτη έλεγε στους ειδωλολάτρες  ότι τα είδωλα «στόμα έχουσι και ου λαλήσουσιν, ώτα έχουσιν και ακούουσιν, οφθαλμούς έχουσιν και ουκ όψωνται». Δεν μιλούν, ούτε ακούουν αλλά ούτε βλέπουν τα είδωλα γιατί είναι άψυχα έλεγε ο άγιος Χαράλαμπος στους ασεβείς  ειδωλολάτρες.

Δεν είναι αληθινή η πίστη σας τους έλεγε. Και γι’  αυτό τους συμβούλευε αν θέλουν να σωθούν να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στον αληθινό Θεό. Τους συμβούλευε να πιστέψουν στο Χριστό που έρριξε τα είδωλα. Γιατί ο Χριστός όταν κατέφυγε διωκόμενος από τον Ηρώδη στην ειδωλολατρική Αίγυπτο σταμάτησε την μανία των ειδώλων με την εκεί παρουσία Του. Και ακολούθως με την ίδρυση της αγίας  Του Εκκλησίας μας φώτισε να λατρεύουμε όχι τα είδωλα  αλλά τον ζώντα και αληθινό Θεό, τον εν Τριάδι Θεό. Το ίδιο όμως μας διδάσκει και ο άγιος Ζήνων. Να προσκυνούμε τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Λυτρωτή και να οδηγούμε τα βήματά μας στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, στον Αρχηγό της Εκκλησίας μας. Ο Χριστός, άλλωστε, άς μην το ξεχνούμε είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας κι εμείς τα μέλη της. Δυστυχώς όμως δεν το πολυκαταλάβαμε ότι είμαστε μέλη της Εκκλησίας του Χριστού και πρέπει να κάνουμε το θέλημα του Χριστού. Ο απ. Παύλος μας λέει ότι ο Χριστός είναι η Κεφαλή και μεις τα μέλη της Εκκλησίας. Και αν ένας  άνθρωπος αν χάσει ένα μέλος του σώματός του πονά και δυστυχεί, έτσι και ο χριστιανός πρέπει να πονά όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να λατεύουν τα νεοείδωλα της μόδας, τους αστέρες του κινηματογράφου και της μουσικής, τους ποδοσφαιριστάς κ.ά.

Γι’  αυτό σήμερα που είναι η εορτή του αγ. Χαραλάμπους, του οποίου και μόνο το όνομα μας διδάσκει, αφού Χαράλαμπος λεγόταν και χαρά είχε μέσα του πρέπει να καταλάβουμε ποια είναι η όντως χαρά. Ο άγιος Χαράλαμπος ελέγχοντας την ειδωλολατρεία έλαμπε παράλληλα και από χαρά που δίδει ο Χριστός στους πιστούς του δούλους. Έλαμπε ο άγιος Χαράλαμπος γιατί είχε μέσα του την αληθινή χαρά. Όχι τη ψεύτικη, τη κοσμική χαρά, τη χαρά της ηδονής της ζωή αυτής που ποθεί ο σύγχρονος άνθρωπος. Ο άγιος Χαράλαμπος πιστεύοντας στο Χριστό είχε μέσα του πνευματική χαρά και άς περνούσε από χίλιες δυο δοκιμασίες. Και αυτή του η πίστη τον έκανε να λάμπει τώρα στο στερέωμα της Εκκλησίας ως αστήρ πρώτου μεγέθους. Να λάμπει στη Θριαμβεύουσα Εκκλησία.

Έτσι, αδελφοί μου, σήμερα που είναι ημέρα της μνήμης του, άς τον παρακαλέσομε να πρεσβεύει στο Θρόνο του Θεού, ούτως ώστε να φωτίζονται οι άρχοντές μας να βαδίζουν ορθοδόξως. Ιδιαίτερα  μάλιστα στη χώρα μας Ελλάδα που τόσο πολύ αγάπησε ο άγιος.

Ο άγιος Χαράλαμπος είναι πολύ θαυματουργός. Και τα λείψανά του ευωδιάζουν και θαυματουργούν γιατί, όπως διαβάζουμε στο βίο του, παρακάλεσε το Θεό να γλυτώνουν από κάθε κίνδυνο που τους απειλεί όσοι προσκυνούν με πίστη τα άγια λείψανά του. Οι άνθρωποι που τιμούν τα λείψανά του με πίστη είναι σίγουρο ότι δεν κινδυνεύουν από κανένα κίνδυνο, από καμμία μάχαιρα, από κανένα σεισμό. Και στην Ελλάδα μας, τέλος, ο Θεός δια πρεσβειών του αγ. Χαραλάμπους, να δίνει ειρήνη και ασφάλεια. Να δίδει ειρήνη στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη μας και σ’  όλο τον κόσμο.

Εύχομαι να εισακουσθεί το αίτημά μας δια πρεσβειών του αγ. Χαραλάμπους, του αγ. Ζήνωνος και όλων των αγίων. Και μεις όλοι να οδηγούμε τα βήματα της ζωής μας στην Ορθόδοξη πίστη για να καταταχθούμε όλοι μαζί με τον άγιο Χαράλαμπο και τον άγιο Ζήνωνα στη βασιλεία των Ουρανών. Αμήν!

************************************************************************

 

ΠΕΡΙ ΝΟΟΣ (1Ος ΤΟΜΟΣ)

Ό Γέρων Φιλάρετος, από τη χαρά του, τα δάκρυα, σαν δυο βρύσες τρέχανε, από τα μάτια του. Έδόξασε μεγαλόφωνα το θεό, ευχαριστούσε την Παναγία μητέρα του Χρίστου και Θεοτόκο Μα­ρία και άφοΰ γονάτισε, έκαμε θερμή προσευχή στο Δεσπότη Χρι­στό, προς τύν όποιον είπε: «Να φυλάξεις θεέ μου, αυτά τα αγγε­λούδια της ερήμου, τη συνοδεία των αδελφών Δανιηλαίων καΐ να σκεπάζεις σε παρακαλώ, Χριστέ μου, ΰλα τα Καλογέρια, πού για την αγάπη σου από θεΐο έ'ρωτα, άφήκαν τύν κόσμο καΐ τα εγκό­σμια, μίσησαν τα ψεύτικα αγαθά της γης καΐ ζητούν να απολαύ­σουν έκεΐνα τα έπηγγελμένα αγαθά της μελλούσης ζωής τα αιώ­νια, τα όποια, με το στόμα του αποστόλου Σου Παύλου, μό:ς εΐπες πώς: «"Α οφθαλμός ουκ είδε καΐ ους ουκ ήκουσε καΐ έπΐ καρδίαν ανθρώπου ουκ άνέβη, ό: ήτοίμασεν ό θεύς τοις άγαπώσιν αυτόν» (Α' Κορ. Β' 9). Αυτά τα Καλογέρια, πού με τη δΰναμι καΐ χάρι σου, ήρθαν εδώ στον ίερύ αυτόν τόπο, τύ "Αγιον "Ορος, σκέπασε τα από τις πλάνες καΐ παγίδες του Σατανα, αλλά καΐ δ*λους εκεί­νους πού ζήτησαν καταφύγιο στο λιμάνι αυτό, ιτού λέγεται «Περι­βόλι της Παναγίας» καΐ χάρισε τους νηψι στο νου, καθαρότητα καΐ αγνότητα στην καρδιά καΐ ψυχική σωτηρία σ' δλο τον κόσμο. Σέ ευχαριστώ θεέ μου».

136 ΣΕΛΊΔΑ

 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ

64. Άφοΰ τέλειωσε τη θερμή προσευχή του αυτή, τότε, δπως μου αφηγήθηκε ό αδελφός Δανιήλ, άρχισε να κάνει διδαχή με θειες θεωρίες, με υποθήκες αρετής και με θεια επιτεύγματα. Δηλαδή μας εϊπε, πώς, και με ποιο τρόπο μπορούμε να άρχίσωμε τη νοε­ρά προσευχή, με ποιο τρόπο να άποφεύγωμε τις πλάνες τοΟ δια­βόλου, ό όποιος με τέχνη σπέρνει τα ζιζάνια του εγωισμού και της υπερηφάνειας στο μυαλά και στην καρδιά εκείνων, πού θέλουν να αγωνιστούν και να προκόψουν στη θεία αυτή αρετή και να μπουν στον πνευματικό αγώνα, και 6τι αυτοί,    θα πρέπει να παλέψουν στήθος με στήθος με το διάβολο, θα συναντήσουν, μας είπε, πολ­λές δυσκολίες, άλλα δεν πρέπει να δειλιάσουν, παρά με ταπείνωσι να επιμείνουν και να λένε δσες περισσότερες ώρες το 24)ωρο μπο­ρούνε τη θεία προσευχή το «Κύριε Ίησου Χριστέ Υιέ του θεοΰ έλέησόν με», αλλά παιδιά μου, προσέξτε αυτό πού θα σας είπω: «Την προσευχή αυτή, να τη λέτε ολόκληρη και δχι δπως συνηθίζουν με­ρικοί και την κόβουν, δήθεν για συντομία, και λένε τη μισή, αυτό εΐναι πλάνη και απαράδεκτο από τους αγίους Πατέρες, διότι με το να παραλείπωμε το «Υίέ του θεοΰ» αφαιρούμε τη θεολογική έν­νοια της προσευχής αυτής, ή Οποία εΐναι μεν απλή, άλλα είναι θεο­λογική και συμπεριλαμβάνει Ολόκληρο το Μυστήριο της ένσάρκου οικονομίας του Υίοΰ καί Λόγου του θεοΰ,   δπως λέγει κι ό άγιος Νικόδημος ό αγιορείτης, καί πρέπει να ξέρετε πώς ή πλάνη του διαβόλου από το σημείο αυτό αρχίζει, στους αγωνιζόμενους να αποκτήσουν τη θεία και ουράνια αυτή προσευχή, ή Οποία πρέπει να γίνει ένα με την αναπνοή μας, κι δταν συνηθίσωμε να την λέμε σω­στά από την αρχή, τότε ό νους μας θα καθαρίσει άπο κάθε γήϊνη έννοια, εϋκολα τότε θα μπαίνει ό νους μας στην καρδιά, ή Οποία στην αρχή θα αρχίζει να πιέζεται, να πονεΐ, θα μας φέρνει δύσ­πνοια, στενοχώρια, αν έπιμείνωμε να λέμε έντονα την ευχή, επιμέ­νω Ολόκληρη καί οχι τη μισή, τότε θα αρχίζουν να υποχωρούν τα πάθη καί οι ανθρώπινες αδυναμίες,   πού μόνιμα φωλιάζουν στην καρδιά μας, ή Οποία άμα καθαρίσει τύτε θα ανάψει το λυχνάρι του θείου φωτός, δηλαδή θα αρχίσουν οί ουράνιες έλλάμψεις, θα στη­θεί Ο θρόνος του θεού(μέσα στην καρδιά μας) καί άφοΰ γίνουν δλα αυτά κι άλλα πολλά τα Οποία με την πράξη θα τα βρείτε μόνοι σας, τότε θα αρχίσουν οί αποκαλύψεις καί τα μυστικά επιτεύγματα της πνευματικής ζωής, πού άμα σας αξιώσει Ο Πανάγαθος θεός θα ϊδήτε, τότε μόνοι σας πλέον, με καθοδηγητή τη θεία χάρι του Παναγίου Πνεύματος..

137  ΣΕΛΊΔΑ

 

Η βούληση, το στοιχείο που έριξε τον άνθρωπο στον κόσμο. Γιατί ο μοναχός γίνεται ΥΠΟ-ΤΑΚΤΙΚΟΣ στον γέροντά του που είναι ουσιαστικά ο θεός γι΄ αυτόν ,πλήρως υπεύθυνος για τις πράξεις του υποτακτικού του για τις οποίες θα δώσει λόγο στο Χριστό!  Δες την απολογία του ηγουμένου , γέροντα του Αγίου πατρός γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη προς τον ίδιο τον Κύριο , όπως την περιγράφει ο Πατήρ Ιάκωβος που την είδε στην μονή του Οσίου Δαυίδ..

΄΄..Προσοχή λοιπόν, όσοι επιθυμούμε, με την υπακοή να φθάσωμε σύντομα και χωρίς περίσσιο κόπο στη βασιλεία των ουρανών, κα­θώς ό *Α66ας Δοσίθεος, πού αναφέρει στο βιβλίο  του Άββά Δωρο­θέου, ό όποιος σε πέντε χρόνια μόνον, αδιάκριτης καΐ τυφλής υπα­κοής και κοπής του ιδίου θελήματος, κέρδισε τη βασιλεία των ου­ρανών, την οποίαν άλλοι, με 60 και 70 ακόμη χρόνια ασκητικής ζωής, δεν μπόρεσαν να κληρονομήσουν, γιατί ξεθάρεψαν και πέθα­ναν στο θέλημα τους...΄΄

158   ΣεΛΊΔΑ

 

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΕΧΗΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ. ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΞΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ..

79 ΄΄… Στήν ίδια περιοχή στα Κελλιά της Κερασιάς και συγκεκρι­μένα, στο Κελλί του «Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστοΰ Ιωάννου», τριάντα περίπου χρόνια μετά από το αναφερόμενο αποτρόπαιο γε­γονός, έζησε £νας ευλαβής, απλός και ταπεινός Μοναχός, αληθι­νός υποτακτικός με το δνομα Παντελεήμων, κατά κόσμον θεοφι­λής θεοφιλόπουλος, από το Λογκανΐκο της Σπάρτης καταγόμενος,

ό όποιος αφού με προσοχή μελέτησε τον βίο του Άββα Δοσίθεου, πού αναφέρει ό Άββας Δωρόθεος στο βιβλίο του κσΐ ό όποιος ^ζή­σε τον Ε' αιώνα στη Μονή του Άββα: Σερίδου στην 'Ανατολή, θέλη­σε να τον μιμηθεί.

Το 6ι6λίο αυτό καΐ ό τρόπος ζωής του Ά&6α Δοσίθεου, έκαναν τόση έντΰπωσι, στον Πατέρα Παντελεήμονα, πού ολόψυχα απεφά­σισε να τύν μιμηθεί και πράγματι αντέγραψε σε δλα τη ζωή εκεί­νου, και δπως εκείνος δε θέλησε να φάει αυγά, πού ήταν απαραί­τητα για την ασθένεια του, διότι τα είχε ζητήσει μόνος του και γιο: να κόψει το θέλημα του δεν τα έφαγε. "Ετσι καΐ Ο Πάτερ Παντε­λεήμων δε θέλησε σε κανένα πράγμα να γίνεται το θέλημα του, άλ­λα έπρεπε να γίνεται ακριβώς δπως έδωκε εντολή ό Γέροντας.

Είχε τέλεια αύταπάρνησι, δεν έπινε οΰτε νερό χωρίς την άδεια και ευλογία του Γέροντα. Εΐχε τακτική έξομολόγησι καΐ έξαγόρευσι των κρυφών διαλογισμών, ήταν αδύνατο να κοιμηθεί, χωρίς να έξαγορεύσει κάθε βράδυ τους διαλογισμούς και τον πνευματι­κό πόλεμο της ημέρας.

"Από παλιά Παράδοσι, των πνευματικών Πατέρων και Γερον-τάδων, είχε καθιερώσει και ό Γέροντας μας Ιωακείμ Μοναχός, κι άπρεπε κάθε βράδυ απαραίτητα να ασχολούμεθα μισή έως μία ώρα να εξομολογηθούμε πώς περάσαμε την ήμερα καΐ να άνταλ-λάξωμε σκέψεις, γνώμες και να δεχτούμε συμβουλές ανάλογες για την νύκτα και για την άλλη ήμερα. Αυτό υπαγορεύει ή Καλογερι­κή και ή άγρυπνη παρακολούθησι των πνευματικών ηγητόρων, ηγουμένων καΐ Γεροντάδων, «ως λόγον άποδόσοντες» για την ψυ­χική σωτηρία των πνευματικών των τέκνων.

Από την παράδοσι, πού έγινε συνείδησι, κι ό πάτερ Παντελεή­μων, έκανε άνελειπώς τον Κανόνα της προσευχής του είκοοιτετρα-ώρου —μετάνοιες και κομβοσχοίνια— και ακατάπαυστα πρόφερε με τύ νου και με τα χείλη τις προσευχές «Κύριε Μησου Χριστέ ΥΙέ του θεού ελέησαν με», «Ύπεραγία Θεοτόκε σώσε με»' «Βσπτιστά του Χρίστου πρέσβευε υπέρ εμού και βοήθει μοι τω άμαρτωλω», «"Αγιοι Πατέρες πρεσβεύσατε για όλον τον κόσμον καΐ δι' έμέ τον άμαρτωλόν».

Με την άδεια του Γέροντα και του Πνευματικού, εκτός από τΙς καθημερινές σκληρές και βαρείες εργασίες του Κελλιου και τις δι­κές του πνευματικές υποχρεώσεις και προσευχές, Εκανε ώρισμένη προσευχή για τους γονείς καΐ συγγενείς του, κατά σάρκα και κα­τά πνεύμα, και για δλον τον κόσμο.

Είχε τόση ακρίβεια και προσοχή στη ζωή του γενικά .

************************************************************************


 

Εφημερίδα  ‘Α1’ σελίδες   26 15-16 , Νοέμβριος 2003

…’’Η εισδοχή νέων μελών στηρι­ζόταν αποκλειστικά στη σχετική εισήγηση στελέχους, που επωμι­ζόταν την πλήρη ευθύνη γι' αυ­τήν, ενώ οποιαδήποτε ανυπακοή στις εντολές του Ανώτατου Συμβουλίου επέσυρε τη θανατική ποινή. Ο νέος προσήλυτος δε­σμευόταν με όρκο για απόλυτη εχεμύθεια, μυστικότητα και υπο­ταγή - διαφορετικά τον περίμε­ναν τα "κυπαρίσσια"... Ο "ιλουμινιστικός κώδικας",  που εκπονήθηκε από τους Βάισχαουπ και Κνίγκε, αποτελούσα σύζευξη των κανόνωντων ιησουιτών και της μασονίας. Με έσχα­το στόχο, : "Την εφαρμογή στην πράξη ( της διαβόητης προτροπής του αιδ. Ντισέον) : "Στραγγαλίστε τον ( τελευταίο ιερέα) με τα έντερα του τελευταίου βασιλιά". Οι Ιλουμινάτι της Βαυαρίας αποσκοπούσαν στο να περιαγάγουν τον άνθρωπο στην αρχέγονη κατάσταση. με κατάργηση της ιδιοκτησίας τελευταίου βασιλιά". Οι Ιλουμινάτι της Βαυαρίας αποσκοπού­σαν στο να περιαγάγουν τον άν­θρωπο στην αρχέγονη κατάστα­ση, με κατάργηση της ιδιοκτη­σίας, της θρησκείας της ηθικής. "Τις θρησκείες θα αντικαθιστού­σε η αποκαλούμενη "θρησκεία του ορθολογισμού", ενώ η πολι­τική εξουσία θα καταργούνταν στο όνομα της ισότητας. Ποιες ήταν οι επιδιώξεις τους; Ήθελαν πρώτα να τα ξεθεμελιώσουν όλα, με τρόπο συστηματικό, και στη συνέχεια να οικοδομήσουν μια αταξική κοινωνία. Στα χειρόγρα­φα του Βάισχαουπ υπάρχει μια φράση πανομοιότυπη με την αντίστοιχη του Μπακούνιν: "Οφείλουμε να τα γκρεμίσουμε όλα, στα τυφλά, με μοναδικό οδηγό τη σκέψη: όσο πιο γρήγο­ρα, και σε όσο μεγαλύτερη έκτα­ση..." Ο Βάίσχαουπ έριξε το σπόρο από τον οποίο βλάστησαν αργότερα ο Μπαμπέφ, ο Μπουοναρότι, ο Ελιζέ Ρεκλί, ο Μπα­κούνιν, ο Κροπότκιν, ο Ζαν Γκραβ και, έμμεσα, οι Μπλανκί, Τρότσκι, Λένιν. Φυσικά, δεν πρόκειται για σύμπτωση...".

Όλα τα "λουλούδια" του αναρχισμού...

 

ΟΙ "ΙΛΟΥΜΙΝΑΤΙ"

Ωστόσο, παρέλει­ψε να προσθέσει τον Καρλ Χάιν­ριχ Μόρντεκάί (Μαρξ) και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του, το οποίο αποτελεί πιστή αντιγρα­φή των αρχών του Άνταμ (ΑΔΑΜ) Βάί­σχαουπ Παρά τα κηρύγματα του για... ισότητα ο ιδρυτής των Ιλουμινάτι απαγόρευε την εισδο­χή γυναικών ως μελών, ενώ ο προσηλυτισμός των αντρών στη­ριζόταν σε ελιτίστικα κριτήρια: οι "στρατολόγοι" έπρεπε να έχουν στο στόχαστρο "νέους φιλόδο­ξους και ικανούς, ισχυρούς, ευ­γενείς και πλούσιους, αστούς, εμπόρους, ηγούμενους(!), δα­σκάλους και καθηγητές στρα­τιωτικών ή άλλων σχολών και δι­ευθυντές των εκκλησιαστικών σεμιναρίων(!)" Τους ήθελε όλους  αυτούς για να εξασφαλίζει όλων των ειδών ενίσχυση και προστασία. Τον ενδιέφεραν περισσότερο οι κάτοχοι τίτλων ευγενείας. Με συνέπεια να κατορθώσει να προσηλυτίσει το δούκα Λουδοβίκο Ερνέστο του Σαξ - Κομπούργκ Γκότατον αδελφάτου Αύγουστο το δούκα Κάρολο - Αύγουστο του Σαξ-Βάίμάρ τον πρίγκιπα Φερδινάνδο του Μπρούνσβικ, γε­νικό μεγάλο δάσκαλο της στοάς σκοτικού δόγματος τον πρίγκιπα του Νόιβιντ και το θείο του κόμη του Στόλμπεργκ το δούκα Ερνέ-στο Β' του Σαξ-Κομπούργκ-Γκό-τα τον πρίγκιπα Κάρολο της Έσσης. Ακόμα, στρατολόγησε το διάσημο μασόνο Γιόχαν Βόλφγκαγκ Γκέτε το φιλόσοφο Γιόχαν-Γκότφριντ φον Χέρντερ το διοικητή της περιοχής του Έρφουρτ βαρόνο του Ντάλμπεργκτον κόμη φον Πάπενχάίμ τον μελλοντικό μετά την αποκή­ρυξη του ιλουμινισμού - καρδι­νάλιο του Μονάχου Χέφελιν τον κόμη Σένσάίμ και τον καθηγητή προτεσταντικής θεολογίας Μόλντενχαουζερ.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα ο ιλουμινισμός γνώρισε σημαντι­κή εξάπλωση στη Γερμανία, τη Λιθουανία, στην Ολλανδία, στη Βενετία, στο Μιλάνο, στη Γαλλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τον μετέφερε ο Λαφαγιέτ. Στη Γαλλία επικεφαλής ήταν ο (μελλοντικός βασιλοκτόνος) δούκας της Ορλεάνης Φίλιππος (μέγας δάσκαλος της μασονικής "Μεγάλης Ανατολής") και ο μαρ­κήσιος ντε Σεφντεμπιέν, της στο­άς "…………." μασόνοι και ιλουμινάτι χέρι χέρι...

Ανώτατα όργανα της εταιρεί­ας ήταν ο δωδεκαμελής "Άρειος Πάγος"και ο "Απόλυτος Άρχο­ντας" - φυσικά, ο ίδιος ο Βάισχαουπ, π οποίος επέβαλε την προ­σωπική του δικτατορική ηγεσία, παραμερίζοντας τον "'Αρειο Πάγο"και προκαλώντας την αποχώ­ρηση κορυφαίων συνεργατών του, όπως ο Κνίγκε (Φίλωνας) και ο Μάσενχαουζεν ('Αγιαξ).

Η "ισότητα" προσφερόταν για τα κηρύγματα του. Αλλά δεν ίσχυε μέσα στους κόλπους του δημιουργήματος του.  Μήπως ίσχυσε ποτέ στα πλαί­σια της γαλλικής επανάστασης και στα υποτιθέμενα "δημοκρα­τικά" καθεστώτα που την διαδέ­χτηκαν στην κοιτίδα της, η οποία μέχρι χτες ακόμα καταπίεζε και απομυζούσε τους δύσμοιρους ιθαγενείς των αποικιών της;

 

ΟΙ "ΝΑΪΤΕΣ"

Όλες οι ιστορικές πηγές απο­δέχονται την ένταξη του Άνταμ Βάισχαουπ στην τεκτονική ορ­γάνωση των Ναϊτών (Ταμπλιέρων). Η χρονολογία της μύησης του δεν είναι γνωστή, ωστόσο πρέπει να προηγήθηκε από την ίδρυση του ιλουμινισμού, αφού εφάρμοσε τις μασονικές προδια­γραφές στη λειτουργία του. Πά­ντως, στους ανώτατους βαθ­μούς της μασονίας αναρριχήθη­κε μετά από λίγα χρόνια, ενώ εί­ναι αναμφισβήτητη η προσπά­θεια του να την εντάξει στη δική του εταιρεία. Έτσι, προχώρησε στη σύσταση των αποκαλούμε­νων "Κυανών Στοών" ως "μέσου κατάλληλου για την απόκρυψη των αληθινών μας στόχων, κα­θώς ο κόσμος έχει συνηθίσει να μην αναμένει τίποτα το αξιόλογο ή εποικοδομητικό από αυτές" και στην καθιέρωση των βαθμών του Προηγμένου Μαθητευομένου σκωτικού τύπου και του Ιππότη Καθοδηγητή σκωτικού τύπου για "τους παλιούς τέκτονες που δεν μπορούσαν να θεωρηθούν αρχά­ριοι".

Όπως αναφέρει ο jean saunier θεωρούσε ότι οι μασονι­κές στοές δεν εξασφάλιζαν την επιθυμητή για τον ίδιο μυστικό­τητα και σχεδίαζε να δημιουργή­σει "ένα σύστημα ομοσπονδια­κών στοών" για την επίτευξη των στόχων του.

Κατά τη γενική διάσκεψη των αντιπροσώπων όλων των μασο­νικών δογμάτων, που πραγματο­ποιήθηκε (υπό την αιγίδα του πρίγκιπα Φερδινάνδου, δούκα του Μπρούνσβικ), στις αρχές του 1784, στο Βίλχελμσμπαντ, οι Ιλουμινάτι - επειδή η οργάνωση του Βάισχαουπ δεν ήταν ανα­γνωρισμένη - πήραν μέρος ως μέλη της αντιπροσωπίας των Ναϊτών, η οποία ήταν η πολυαριθμότερη και ισχυρότερη γερ­μανική, καθώς στις τάξεις της με­τείχαν δώδεκα τοπικοί ηγεμόνες.

Ο Βάισχαουπ υπολόγιζε να συνασπίσει υπό την αρχηγία του ολόκληρη τη μασονία, αλλά αντι­μετώπισε τη σφοδρή αντίδραση της Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας, της Μεγάλης Ανατολής της Γαλ­λίας και των Φωτισμένων θεοσόφων του Σβέντενμποργκ.

Ωστόσο, πέτυχε, με την πίεση των Ναϊτών, τις επιδιώξεις του: την ενοποίηση των Κυανών Στοών όλων των τεκτονικών δογμά­των και την αναγνώριση των τριών πρώτων βαθμών τους, πράγμα που συνεπαγόταν και την αναγνώριση του ιλουμινι-σμού. Με τον τρόπο αυτό εισή­γαγε σε όλες τις στοές τα ιλουμινιστικά δόγματα.

Ακόμα, στη διάσκεψη του Βίλχελμπαντ αποφασίστηκε η εξό­ντωση του Σουηδού βασιλιά Γουσταύου Γ' και του Γάλλου Λου­δοβίκου ΙΣΤ': Ο πρώτος δολοφονήθηκε στις 15-3-1792 και ο δεύ­τερος καρατομήθηκε στις 21-1-1793...

Κατά τον Αιan stag 3139 (ΤΗE MANIFESTO) ο Άνταμ Βάισχαουπ υπέταξε τότε ουσιαστικά στον ιλουμινισμό το σύνολο του γερ­μανικού ελευθεροτεκτονισμού, ενώ λίγα χρόνια αργότερα (1788) συνέβη το ίδιο και με τις στοές της Μεγάλης Ανατολής της Γαλ­λίας...

 

ΤΟ "ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ"

Η συνωμοτική και υπονομευτι­κή δραστηριότητα των Ιλουμινά-τι προκάλεσε τη θέση τους εκτός νόμου στις 22-6-1784, ενώ, οχτώ μήνες αργότερα, ο Βάισχαουπτ έχασε την πανεπιστημιακή του έδρα, επειδή ήταν "διαβόητος σεβάσμιος μασονικής στοάς και στοιχείο αναρχικό". Κατέφυγε στο Ρέγκενσμπουργκ, καταδικά­στηκε σε θάνατο, αλλά ο "εκλέ­κτορας" της Βαυαρίας απέφυγε να τον μετατρέψει σε μάρτυρα και τον άφησε να διαφύγει στον πύργο του δουκάτου Σαξ-Σκότα, όπου πέθανε λησμονημένος το Νοέμβριο του 1830.

Ωστόσο, η οργάνωση του δε διαλύθηκε και τα σημαντικότερα στελέχη της, που είχαν ήδη δι­εισδύσει σε τεκτονικές στοές, συνέχισαν τη δράση τους. Ενώ η επιρροή του ιλουμινισμού είναι καταφανέστατη στη συνωμοσία, που οργάνωσαν, το Μάρτιο του 1796, ο Μπαμπέφ και ο Μπουο-ναρότι, με χρηματοδότηση του πρίγκιπα Καρόλου της Έσσης, μυημένου στις ιδέες του Βόισχα-ουπτ όπως επίσης, και στο κείμε­νο του διαβόητου "Μανιφέστου του Κομουνιστικού Κόμματος" του Καρλ Μαρξ, το οποίο δημο­σιεύτηκε στην αγγλική πρωτεύ­ουσα το Φεβρουάριο του 1848 (βλέπε Jacques Bordiot , Le Pouvior occulte Fournier du Communisme).

Μεταξύ των εγγράφων των αρχείων των Ιλουμινάτι η βαυα­ρική αστυνομία βρήκε και ένα -καταστρωμένο ως την παραμι­κρή λεπτομέρεια - σχέδιο πα­γκόσμιας επανάστασης, που δη­μοσιεύτηκε (Μόναχο, 1787) μαζί με όλα τα άλλα σε έναν ογκώδη τόμο υπό τον τίτλο Εοπίδ οπρ,ϊπβυχ άβ ΓοΓΟϊβ βΐ ο"β ιβ δβοΐβ άβδ ΐΐΐυιηίηβδ, με επιμέλεια του Α.

 

ΡΓ3ΠΟΟΪ5.

Κατά τον απολογητή των επα­ναστάσεων ίουί$ Βίαπο (βλέπε το έργο του Ηίδΐοίτβ άε Ια Βθνοΐυΐίοπ) το γιγάντιο σχέδιο του ιλουμινισμού απέβλεπε:

• Στην υπαγωγή χιλιάδων αν­θρώπων όλων των χωρών - αρχι­κά της Γερμανίας και της Γαλ­λίας - υπό μία βούληση, με μέσο τη μοναδική δύναμη της οργά­νωσης: το μυστήριο.

• Στην ολοκληρωτική μετάλ­λαξη τους σε νέα όταν με τη βρα­δεία και σταδιακή "εκπαίδευση" τους στις αρχές του ιλουμινισμού.

• Στην πλήρη υποταγή τους ως το σημείο της παραφροσύ­νης, με πρόθυμη θυσία ακόμα κοίτης ζωής τους, όταν διατάσ­σονταν από αόρατους και άγνω­στους ηγέτες,

• Στη χρησιμοποίηση κάθε  υπονομευτικής μεθόδου, για να καταργηθούν στον ευρωπαϊκό χώρο όλες οι θρησκείες και τα βασιλικά καθεστώτα, αλλά και το δικαίωμα της ιδιοκτησίας.

 

Συμπέρασμα που εξάγεται αβίαστα: Ο μαρξιστικός κομουνισμός ήταν γνήσιο τέκνο του άθεου, ανατρεπτικού, μηδενιστικού ιλουμίνισμού και ο Μαρξ "από­στολος" και μαθητής του Βάι-οχαουπτ. Αυτοί οι δύο οδήγησαν με τα κηρύγματα τους το βδελυ­ρότερο σφαγέα "από καταβολής κόσμου" Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (Στάλιν) στην κτηνωδέστερη τυραννία όλων των εποχών στη φριχτή εκατόμβη των δεκαπέντε εκατομμυρίων εξοντωμένων μουζίκων και στις τρομερές ερυθρές εξεγέρσεις,  επαναστάσεις, κινήματα, εμφύλιους αλληλοσπαραγμούς σε Ισπανία, Ελλάδα, Κορέα, Ινδοκί­να, Πράγα, Πολωνία, Ανατολική Γερμανία, Κούβα κ.ά.

************************************************************************

 

ΑΓΙΟΥ     ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ    ΡΗΣΕΙΣ

 

ΕΚΓΥΜΝΑΣΙ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗΣ

Μια νέα ψηλή πήγαινε κάθε τόσο στο γέροντα, για να τον συμβουλευθή σε πολλά από τα νεανι­κά της θέματα. "Οπως μας έλεγε της άρεσε ή γυμναστική άσκησι, πράγμα πού την ξεκούραζε, μετά από το φόρτο των μαθημάτων. Ό γέρων Πορφύριος, πού είχε το χάρισμα να συμβουλεύη, ακόμη καί τους επιστήμονες εις τον κλάδο, πού έξειδικεύοντο, της υπέδειξε δτι δεν μπορεί να ύπαρξη καλύτερη άσκησι από τίς μετάνοιες των χριστιανών, όταν μετά πού κάνουμε το σταυρό μας γονατίζουμε κι άφοϋ αγγίσουμε με το πρό­σωπο τη γη, σηκωθούμε όρθιοι καί το επαναλά­βουμε αυτό καί πάλιν καί πάλιν, ενώ εσωτερικά ή Ψυχή αναστενάζει προς το θεό, προφέροντας τα λόγια του τελώνου, «Ό θεός ιλάσθητί μοι τω άμαρτωλώ». Επίσης λέγουμε κι ο,τι άλλο το αύτοκατάκριτο πού θα μας φώτιζε το Πνεϋμα το "Αγιο.

"Ετσι της έλεγε ό γέροντας, θα μπορούσε να άντικαταστήση ένα μεγάλο μέρος του χρόνου, πού σπαταλούσε στις γυμναστικές ασκήσεις με τίς μετάνοιες. Μετά από τίς μετάνοιες έρχεται μεγάλη χαρά, άνακούφισι πολλή κι ειρήνη στην ψυχή, στο δε σώμα δεν παραμένει ούτε το τελευταίο μέλος του να μη τεθή σε λειτουργία κι άσκησι. Ό Χρίστος, για να τονίση την σημασία των μετανοιών, ό ίδιος, όπως διηγείται ό ευαγ­γελιστής, όταν εΰρίσκετο μέσα στον κήπο της Γεθσημανή, άποτραβήχθηκε άπΟ κοντά τους όσο να ρίξη ένας μία πέτρα κι εκεί άρχισε να κάνη μετάνοιες, πίπτοντας επί του εδάφους κατ' επα­νάληψιν. Οι μετάνοιες κάνουν καί στο σώμα το αντίστοιχο φυσικό καλό, όπως καί στην ψυχή. Γι αυτό οι ασκητές δεν παθαίνουν εύκολα εμφράγ­ματα, καρδιακά νοσήματα, εγκεφαλικά, γιατί ο! ' αρτηρίες τους, τα διάφορα αγγεία δια των μετά-

 

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ

Έλεγε ό πατήρ Πορφύριος, ότι υπάρχουν καί περιπτώσεις ψυχασθενικές, πού ένα παιδί νομίζει ότι ανήκει στο αντίθετο φύλο, γιατί το πείθει ό λογισμός του, κι ας μη έ'χη καμμιά σωματική οργανική βλάβη. Δεν σημαίνει φυσικά ότι ό ασθενής με τον αδύνατο νου δεν θα μπορούσε άπΟ πολύ νωρίς να είχε έμπνευσθεΤ με τα ιδεώδη της αγνότητας κι άγιότητος καί να αδιαφορούσε καί να μη νικούσε καθόλου ό λογισμός αυτός. Χρειάζεται σωστή διαπαιδαγώγησι των παιδιών άπΟ την παιδική ηλικία, ώστε να αγαπούν την αγνότητα καί την αγιότητα.

Ο ΘΕΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΝ ΣΟΦΙΑ ΕΠΟΙΗΣΕ

Έλεγε ό πατήρ Πορφύριος δτι γνώριζε νέους πού είχαν εκ φύσεως τη φύσι πλησίον του αντίθε­του φύλου δηλαδή, ενώ ήσαν αγόρια, αισθανΟ-ντουσαν περισσότερο σαν κορίτσια καί το αντίθε­το, αλλά δχι μονό δεν έξετράπησαν προς το κακό της αντίθετης φύσεως αλλά καί τη δική τους φύσι κι αύτη την κράτησαν δεμένη με τίς σκέψεις της σωφροσύνης κι αγιοσύνης και διήνυ-σαν τη ζωή τους σαν επίγειοι άγγελοι καί άρπα­ξαν το μεγάλο στεφάνι της παρθενίας, από το χέρι του στεφανοθέτου Χρίστου. Καί φυσικά, κατά το μέτρο του πειρασμού είναι ανάλογη καί ή λαμπρΟτης του στεφάνου πού χαρίζει ό Κύριος. Συνεπώς έλεγε ό πατήρ Πορφύριος, ανάλογα με τους πειρασμούς, είναι καί τα στεφάνια. Γι αυτό κι οι μεγαλομάρτυρες τιμούνται με ιδιαίτερο σεβασμό. Ό σωστά σκεπτόμενος άνθρωπος δεν άγανακτεΤ για τον πειρασμό πού του παραχώρη­σε ό Κύριος, αλλά χαίρεται κι ευχαριστεί για την τιμή πού του γίνεται.

για παράδειγμα, έλεγε, κάποια μητέρα πού κρα­τάει στην αγκαλιά της ένα μικρό παιδάκι, όταν ξαφνικά μια φοβερή βροντή ή κάτι το παρόμοιο λαμβάνη χώρα. Προσέξετε έλεγε, την αυθόρμητη ενέργεια της μητέρας εκείνης καί· θα δήτε ότι αμέσως θα σφίξη.το παιδάκι με δύναμι στην αγκαλιά της καί θα άρχίση να το κουνάη δεξιά κι αριστερά μέχρι να πέραση λίγη ώρα καί θα άρχίση να το χαϊδεύη καί να μιλάη μαζί του καί να του λέη: «φοβήθηκες, φοβήθηκε το καλό μου παιδάκι, φοβήθηκε, δχι, όχι μη φοβάσαι, μη φοβάσαι να εγώ, εγώ είμαι εδώ για σένα». Αυτή δλη ή σκηνή γίνεται άπΟ ένστικτο φυσικό, προικι­σμένη καθώς είναι ή μητέρα από το θεό για να προσ-τατεύη τα μικρά παιδάκια της, μέχρι να δυναμώσουν σωματικά καί πνευματικά, για να μη πάθη κάτι το ψυχολογικό, κάποιο παιδάκι της, κατά τη διάρκεια της φοβερής εκείνης δοκι­μασίας.

ΤΑΠΕΙΝΟΣ!

Μία μέρα ένας καθηγητής Μέσης Εκπαιδεύσε­ως θέλησε να έπαινέση το γέροντα Πορφύριο, λέγοντας του «εύγε γι αυτό, μπράβο για εκείνο» κι ό γέροντας πού ήτανε ξαπλωμένος πήρε την κουβέρτα καί σκέπασε το κεφάλι του καί το πρΟ-σωπΟ του καί δεν ήθελε να άκούση. Προφανώς ό έπαινος κάνει ζημιά μεγάλη καί κανείς άνθρω­πος, με έπίγνωσι, δεν θα άφηνε τον εαυτό του εκτεθειμένο στη μεγάλη ζημιά, πού προξενεί ό έπαινος των ανθρώπων. Ό έπαινος πρέπει να άπωθήται άπΟ εμάς καί να μεταποιήται σε δοξο­λογία καί να μεταβιβάζεται στον Κύριο της δόξης.

 

Εκκλησία σώζει τους ανθρώπους και θέλει την διάλυση της. Ό καλός χριστιανός προσέχει να μη βλάψη την Εκκλησία, όπως προσέχουν οι ναύτες το καράβι τους.

ΘΕΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

"Οποιοι ήθελαν να αφιερωθούν στο θεό καί τον ρωτούσαν τί πρέπει να κάνουν, για να αγαπήσουν τον Κύριο, τους έφερνε το παράδειγμα τί κάνουν οι νέοι. άνθρωποι, πού, για να παντρευτούν, ερω­τεύονται ένα πρόσωπο. "Αν θέλη ένας να έρω-τευθή κάποια νέα,  Όσο καταπιάνεται  με αύτη, τόσο του κολλάει στο νου καί δεν μπορεί να την βγάλη. Παρομοίως οΐ άνθρωποι του θεοΰ πρέπει να καταπιανώμαστε με τύ  θεύ καί τα  θεία  κι εκεί πρέπει νάναι ό νους μας κι οι σκέψεις μας κι ή μελέτη μας καί να μη μένη περιθώριο για να είσέλθη τίποτε άλλο.

ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ

Συμβούλευε  όλους τους ανθρώπους καί ειδικά όσους νέους ήθελαν να  αφιερωθούν  στο  θεό, νάχουν για πρύτυπό τους τους  μοναχούς  του Αγίου "Ορους κι εκεί νάναι στραμμένος ό νους τους, ως το ιδεώδες μονοπάτι πού όδηγεΐ στην άγιωσύνη. '"Αν ό νέος,, ό όποΤος δεν είναι μονα-χύς, δεν βλέπη στύ μοναχισμύ τύ σωστύ πρότυ­πο  του  Αγίου,   κινδυνεύει να  περιπέση  στην αϊρεσι καί στην πλάνη.  Σημείο πλάνης,  έλεγε, Ι       είναι να αισθάνεται ανώτερος των ασκητών, επει­δή έδωσε ελεημοσύνη ή κήρυξε το ευαγγέλιο, τύ όποιο ό ίδιος δεν το τηρεί.

 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΝΑΙ

ΠΟΜΠΟΣ, ΤΑ ΔΑΚΤΥΑΑ

ΚΕΡΑΙΕΣ

"Ελεγε ό πατήρ Πορφύριος ότι οί γονείς πρέπει να προσέχουν πολύ τη γλώσσα τους. Πρέπει να ευλογούν κι όχι να καταριώνται τα παιδιά τους, γιατί, έλεγε, καί ενώ ομιλούσε, σήκωνε ελαφρά τα χέρια κι άνοιγε τα δάκτυλα, ή καρδιά μας είναι ένας πομπός πού εκπέμπει καί τα δάκτυλα είναι ο! κεραίες. Από κάθε άνθρωπο εκπέμπο­νται ευλογίες ή κατάρες, ευλογία ή δυστυχία, καλό ή κακό. Καί διηγεΐτο ένα περιστατικό πού γνώριζε ό ι'διο;. Το παιδί, μας έλεγε, έφυγε από το σπίτι του καί πήγε στο παιχνίδι, ενώ ή μητέ­ρα του το ήθελε να πάη με το γαϊδούρι στο χωράφι. Τελικά το παιδί ήλθε στο σπίτι καί ή μητέρα του γεμάτη θυμό, το καταράστηκε με μία απαίσια κατάρα, με ξυλοκρέβατα, πού ξεστο­μίζουν αμόρφωτες, κακόγνωμες κι άξεστες γυναίκες, πού ζουν μακρυά από την εκκλησία. ΤΟ παιδί πήρε το γαϊδούρι κι έφυγε καί στο δρόμο έπεσε άπο το γαϊδούρι, κτύπησε σε μία πέτρα καί το βρήκαν περαστικοί καί το έφεραν σε ξυλοκρέβατο νεκρό, όπως το καταράστηκε. Τραβούσε τα μαλλιά της, αλλά το κακό είχε γίνει. Γι' αυτό καί το Ευαγγέλιο συμβουλεύει να ευλογούμε καί να μη καταριώμαστε, γιατί ή ευλογία φέρνει το καλό και ή κατάρα φέρνει το κακό, τη συμφορά, τη δυστυχία.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥ­ΜΑΤΩΝ

Τον ρωτήσαμε για μια συγκεκριμένη περίπτωσι να μας πει πώς εργάζεται ό διάβολος, κι άρχισε να μας έξηγή. Να! μας έλεγε, αυτό το δαιμόνιο στηρίζει εκείνο το δαιμόνιο κι έκεΤνο συντηρεί το έξης δαιμόνιο. 'Άν ό άνθρωπος κτυπήση το βασι-κο δαιμόνιο, τότε καταρρέουν καί τα επόμενα. Κλειδί δε στον πνευματικόν αγώνα είναι ή νηστεία καί ή λογική διατροφή, αλλά θεμέλιο καί βάσεις είναι ή αγάπη προς τον ΧριστΟν, ή ταπείνωσις καί ή έρώτησις, ή υποταγή σε γέρο­ντα. Ό αγώνας πού γίνεται με το θέλημα μας είναι μπερδεμένος.

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Έλεγε ότι συχνά βλέπεις γυναίκες καί λες, να αυτή είναι άνδρογυναίκα καί βλέπεις τον άνδρα σε διάφορες άλλες περιοχές να εχη γυναικεία χαρακτηριστικά κι αυτές οι καταστάσεις είναι φυσικές καθ' ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι, για να προσφέρουν το Ί'διο έργο προς την κοινωνία. "Ομως δεν σημαίνει ότι το 25% ή καί περισσότερο της φύσεως της είναι σωστό να παρεκτρέπεται προς το άλλο φύλο; Έτσι δεν πρέπει, έλεγε, να έξάπτουμε τα ευρισκόμενα μέσα μας λιγοστά συγγενικά με το αντίθετο φύλο. Αυτό έλεγε γίνεται, όταν από κακή νοο­τροπία ένας δεν σέβεται τη φύσι του καί ντύνε­ται, στολίζεται καί συμπεριφέρεται, όπως ταιριά­ζει στην αντίθετη φύσι ή οι γονείς, επειδή δεν έχουν κορίτσι ή αγόρι η για τον ένα ή άλλο λόγο, σπρώχνουν τα παιδιά τους σε συνήθειες του αντιθέτου φύλου, καί αυξάνουν τίς περιορι­σμένες αυτές ροπές.

************************************************************************

κεφ. ΙΒ  34-42 ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

 

Για όσους ψάχνουν τους δράκοντας και οφιογενείς που κατοίκησαν τον πλανήτη αυτό πριν τους ανθρώπους και τους Νεφελίμ... (Ο ΚΥΡΙΟΣ αναφέρεται στους Εβραίους  - κρονίδες)
 

Γεννηματα Έχιδνών πως δύνασθε αγαθά λαλείν πονηροί όντες; εκ γαρ του περισσεύμα­τος της κιαρδίας το στόμα λαλεί.

35 ό άγαθός άνθρωπος εκ του αγαθού νθησαυροϋ έχ6άλλει αγαθά, καϊ^ΛΤονηρος άνθρω­πος εκ του πονηροί θησαυροί, έκβάλλει πονηρός 36.,λέγω δε ύμΐν ότι πανί ρήμα άργόνΝ> εάν λαλήσωσιν οιανθρτσπόΐ^ άπο-όώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα. κρίσεως·

37 εκ γαρ των λόγων σου δι-καιωθήση και εκ των λόγων σου καταδικασθήοη.

38 Τότε άπεκρίθησάν τίνες των γραμματέων και Φαρι-σαίων λέγοντες· διδάσκαλε, θέ-λομεν από σου οημεϊον ΐδεϊν. 39 ό δε αποκριθείς εΐπεν αύ-τοϊς· ^γενεά πονηοα^αί μοιχα-λίς σημεΐον επιζητεί, καϊ ση-. μεϊον ου δοθήσεται αύτη ειμή το σημεΐον Ίωνά του προφή-

40 ώσπερ γαρ έγένετο Ίωνάς ό προφήτης εν τη κοιλία του κή­τους τρεις ημέρας και τρεις νύ­κτας, ούτως έσται και ό υιός του ανθρώπου εν τη καρδία της γης τρεις ημέρας και τρεις νύ­κτας. 4 1 άνδρες Νινευϊται άνα-στήσονται εν τη κρίσει μετά της γενεάς ταύτης κα'ι κ«τακρινοϋ-σιν αυτήν, Οτι μετενόηοαν εις το κήρυγμα Ίωνά, και ιδού πλεϊον Ίωνά ώδε. 42 6ασίλισσα νότου έγερθήσε-ται εν τη κρίσει μετά της γενεάς ταύτης και κατακρίνει αυτήν, ότι ήλθεν εκ των περάτων της γης άκοΰσαι την σοφίαν Σολο-μώντος; και ίδοΰ πλεΐον Σολο-μώντος

 

34 Απόγονοι από φαρμακερές οχιές, πώς μπορείτε σεις ποτέ να λέτε λόγους αγα­θούς, έφ' όσον είσθε πονηροί καϊ διεστραμ­μένοι; Διότι τ6 στόμα αντλεί καϊ ομιλεί πάν­τοτε από εκείνα πού ΰπερεκχειλίζουν την καρδίαν. 35 Ό αγαθός άνθρωπος βγάζει πάντοτε αγαθούς λόγους από τον αγαθόν θησαυρόν της καρδίας του. Καϊ ό πονηρός άνθρωπος βγάζει πονηρά καϊ βλάσφημα λό­για από τον φαϋλον θησαυρόν. 36 Σάς λέγω δε καϊ τούτο· ότι δια κάθε περιττόν καϊ μάταιον λόγον, τον όποιον θα πουν οΐ άνθρωποι, θα λογοδοτήσουν κατά την ήμέ-ραν της κρίσεως. (Καϊ πολύ περίσσότερον δίά τα συκοφαντικά καϊ φαρμακερά λόγια των). 37 Διότι από τα λόγια σου θα δικαιω-θης καϊ από τα λόγια σου θα καταδικασθής». 38 Τότε μερικοί από τους γραμματείς καϊ Φαρισαίους τύν διέκοψαν, έλαβαν τον λόγον και είπαν «διδάσκαλε, θέλομεν να Ιδωμεν κάποιο σημεΐον, ένα θαϋμα, από σε». 39 Ό δε Ιησούς άπεκρίθη και τους είπε· «γενεά πονηρά, πού έπρόδωσε καΐ κατεπά-τησε την πίστιν της προς τον θεόν, ζητεί τώρα με άξίωσιν θαϋμα, πού να μαρτυρή την άποστολήν μου. Τέτοιο όμως θαϋμα δεν θα της δοθή, παρά μόνον ένα θαϋμα, πού προεικονίζετο από το σημεΐον του Ίωνά του προφήτου. 40 Διότι, όπως ακριβώς ό Ίωνάς ό προφήτης έμεινε εις την κοιλίαν του κή­τους τρείς ημέρας καϊ τρεις νύκτας, έτσι και Ο υΐύς του ανθρώπου θα είναι μέσα εις τύν τάφον κα! τύν "Αδην τρεις ημέρας και τρεις νύκτας. 41 Είς την μέλλουσαν κρίσιν θα αναστηθούν μαζή με την γενεάν αυτήν άνδρες Νινευϊται και θα την καταδικάσουν, διότι εκείνοι μετενόησαν με το κήρυγμα του Ίωνά. Ή σημερινή όμως γενεά μένει σκληρή καΐ αμετανόητος, μολονότι εδώ γίνονται και λέγονται πολύ περισσότερα και ανώτερα από Οσα είπε καϊ έκαμε τότε ό Ίωνάς. 42 Ή βασίλισσα της χώρας Σαβά, θα άναστηθή κατά την μεγάλην έκείνην ήμέραν της κρί­σεως μαζή με την γενεάν αυτήν καϊ θα την καταδικάοη, διότι ήλθε από τα πέρατα της γης να άκούοη την σοφίαν του Σολομώντος.

************************************************************************


 

«ΤΟ  Σ Χ Ι Σ Μ Α»

ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΗ

 

 

Οταν λέμε «Σχίσμα» στην Εκκλησιαστική ιστορία εννοούμε το χωρισμό της Εκκλησίας του Χριστού σε Ανατολική Ορθόδοξη και σε Δυτική Καθολική Εκκλησία, που προήλθε από τη μεγάλη ρήξη και διάσταση που δημιουργήθηκε μέσα στους κόλπους της Χριστιανικής Εκκλησίας.

 

            Ο χωρισμός αυτός υπήρξε το μεγαλύτερο γεγονός στην εκκλησιαστική ζωή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, άρχισε από τον 9ο αι. μ.Χ. κι ολοκληρώθηκε στα μέσα του 11ου αι. στην εποχή της δυναστείας των Μακεδόνων, ύστερα από διαμάχες που κράτησαν σχεδόν δύο αιώνες.

 

            Από τότε και μέχρι τις μέρες μας, έχουν γίνει άπειρες προσπάθειες για αλληλοκατανόηση και εξομάλυνση των διαφορών ανάμεσα στις δύο Εκκλησίες, ώστε να επιτευχθεί η ένωσή τους, χωρίς όμως αυτές να οδηγήσουν σε κάποια ουσιαστική προσέγγιση, όπως θα δούμε κατά την ανάπτυξη του θέματος.

 

            Ευχή όλων των Χριστιανών ήταν πάντα οι προσπάθειες που αναφέραμε να συνεχιστούν και να γίνουν πραγματικότητα, δηλαδή να οδηγήσουν στην συμφιλίωση και ομόθυμη συνεργασία των δύο Εκκλησιών - με ίσους όρους κι απόλυτη ισότητα - ώστε να διευθετηθούν οι παλιές παρεξηγήσεις ως προς τα εκκλησιαστικά ζητήματα, για το καλό και την αδελφοσύνη του χριστιανικού πληρώματος σε όλο τον κόσμο.

 

            Ωστόσο, πολλοί μιλούν για το Σχίσμα και την ένωση των Εκκλησιών ή ακούν γι’ αυτό, λίγοι όμως ξέρουν πως ακριβώς και κάτω από ποιες συνθήκες έγινε, ποια ήταν τα αίτια και γενικά όλο το ιστορικό και οι συνέπειές του. Επιδίωξη, λοιπόν, αυτής της εργασίας είναι ν’ αναπτυχθεί το θέμα από ιστορική κυρίως πλευρά και να δοθούν με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συντομία και σαφήνεια ιστορικές μαρτυρίες γι’ αυτό, από τα Εκκλησιαστικά και Βυζαντινά χρόνια.

 

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

 

            Ποια ήταν όμως τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν την Εκκλησία του Χριστού σ’ αυτήν την περιπέτεια, με κατάληξη το οδυνηρό φαινόμενο του χωρισμού της, που κρατάει ως σήμερα;

            Η διάσταση, λοιπόν, αυτή πρέπει να αναζητηθεί, εκτός από τους καθαρά θρησκευτικούς λόγους και σε πολιτικά και κοινωνικά αίτια. Αφ ότου οι Ρωμαίοι υπέταξαν την Ελλάδα χρονολογείται πραγματικά και η διάσταση ανάμεσα στους δύο λαούς. Οι Ελληνες με μεγάλη δυσφορία δέχτηκαν αυτήν την ταπείνωση, γιατί θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανώτερους από τους Ρωμαίους. Απ' την άλλη πλευρά, πάλι η αλαζονική πολιτεία των Πάπων και η επιδίωξή τους να επιβληθούν με κάθε τρόπο σ' ολόκληρη τη Χριστιανική Εκκλησία, έπαιξε σημαντικό ρόλο σ' αυτόν το χωρισμό.

 

            Ετσι, μετά τη ρωμαϊκή  κυριαρχία, ανάμεσα στον ανατολικό κόσμο, που τον αποτελούσαν οι Ελληνες και οι εξελληνισμένες από το Μέγ. Αλέξανδρο Χώρες και στο δυτικό, που απαρτιζόταν από τις Χώρες που κατακτήθηκαν απ'τους Ρωμαίους και εκλατινίστηκαν, υπήρχαν πολύ βαθιές διαφορές ηθών, χαρακτήρων κι επιδιώξεων. Ενώ στη Νέα Ρώμη (την Κωνσταντινούπολη) ο ρωμαϊκός Καισαρισμός εξελληνιζόταν κι αποδεχόταν το στηριζόμενο σε δημοκρατικές αρχές Συνοδικό σύστημα για επίλυση των διαφορών που παρουσιάζονταν στην Εκκλησία, στην Παλαιά Ρώμη, ύστερα απ' την επιδρομή των βαρβάρων της Γερμανίας και τη διαίρεση του Ρωμαϊκού κράτους με την εφαρμογή του Τιμαριωτικού συστήματος, οι Επίσκοποι συνέλαβαν το σχέδιο να υποκαταστήσουν την ενότητα (Unitas Romana) με θρησκευτικό αρχηγό των Χριστιανών  τον Πάπα (Pontiex maximus), που να είναι πάνω από Επισκόπους Συνόδους (απλές και Οικουμενικές) ηγεμόνες, βασιλιάδες και αυτοκράτορες.

 

            Ο Πάπας, ύστερα απ' την τεράστια δύναμη που απόκτησε (ώστε να "χρίει" και τον ίδιο τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), καυχιόταν ότι και στα εκκλησιαστικά ζητήματα είναι ο μόνος διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου "εφ ω πέτρα στερεά ο Χριστός προώρισε την οικοδομήν της Εκκλησίας του" κι έτσι θεωρούσε τον εαυτό του πάνω απ όλους τους Αρχιερείς του  Χριστιανισμού και ιδίως των πατριαρχών Αλεξάνδρειας, Αντιόχειας και Ιεροσολύμων, εκείνους δηλ. οι οποίοι είχαν στερεώσει τους θρόνους τους εκεί όπου πραγματικά γεννήθηκε και απ' όπου μεταδόθηκε ο Χριστιανισμός κατά τα πρώτα χρόνια του.

 

            Κι αυτό όταν ο ίδιος ο Απόστολος Πέτρος ποτέ δεν έταξε τον εαυτό του πάνω απ' τους άλλους Αποστόλους, που θεωρούνταν όλοι ίσιοι μεταξύ τους, μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας του Χριστού.

 

            Αλλά και ο πατριάρχης Κων/πόλεως, ο οποίος σύνδεε την Εκκλησία με τον Αυτοκρατορικό Θρόνο του Βυζαντίου, που οι ακτίνες του φώτιζαν όλο τον τότε γνωστό κόσμο, όχι μόνο αρνιόταν ν'αναγνωρίσει την υπεροχή του Πάπα, αλλ' εννοούσε να έχει μ' εκείνον ίση και ίδια αξία, ονόμαζε, επίσης, τον εαυτό του "Οικουμενικό Πατριάρχη"

 

            Μια άλλη αιτία που αποτέλεσε προοίμιο κι αφορμή για τις φιλονικίες των δύο Εκκλησιών, ήταν οι διάφορες Αιρέσεις της Ανατολικής Εκκλησίας. Μερικές απ' αυτές συνέβαινε να ζητούν την υποστήριξη του Πάπα της Ρώμης, ο οποίος σκόπιμα υπόθαλπε κάθε διχόνοια μέσα στους κόλπους της Ανατολικής Εκκλησίας, προς όφελος της δίκης του.

 

            Ακόμα ως αιτίες μπορούν ν' αναφερθούν διάφορα θέματα λατρείας και γενικά εκκλησιαστικού βίου, για τα οποία αναπτύχθηκαν διαφορές, όπως η αναγκαστική αγαμία και των κατωτέρων κληρικών, η νηστεία του Σαββάτου και ο διαφορετικός τρόπος νηστείας, η τέλεση του Επισκοπικού χρίσματος, η χρήση των αζύμων στη Θεία Κοινωνία, η παράσταση του Χριστού σαν αρνιού πάνω στο Σταυρό, η χρήση αγαλμάτων μέσα στους ναούς, η αμφίεση των κληρικών, ο "πνικτός" και το αίμα (το φάγωμα δηλ. των πνιγμένων ζώων) κι άλλα.

            Η βασικότερη όμως αιτία διαμάχης των δύο Εκκλησιών, καθαρά θεολογικής μορφής, ήταν το πρόβλημα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος και από τον Υιό (το περίφημο Filioque), που τον πρόσθεσε η Δυτική Εκκλησία στο Σύμβολο της Πίστεως, το οποίο ποτέ δεν παραδέχτηκε η Ανατολική Εκκλησία.

 

 

 

 

ΤΟ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ   ΖΗΤΗΜΑ

 

            Οσο παράξενο κι αν φαίνεται, την αφορμή για την ένταση της διαμάχης, που οδήγησε στο Σχίσμα των Εκκλησιών, έδωσαν οι Βούλγαροι. Αφότου αυτοί προσχώρησαν στο Χριστιανισμό, δεν έπαψαν ποτέ να συνταράζουν τόσο τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όσο και την Ορθοδοξία.

 

            Ο βασιλιάς των Βουλγάρων Βόγορις, ύστερα από τις επιτυχίες που είχαν οι δύο αδελφοί μοναχοί Μεθόδιος και Κύριλλος στον εκχριστιανισμό των Σλάβων, αποφάσισε να καθιερώσει το Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία στη Βουλγαρία. Το μεγαλύτερο όμως μέρος των Βουλγάρων δε δέχτηκε τη νέα θρησκεία και ξέσπασαν ταραχές σ' όλη τη χώρα.

 

            Ο Βόγορις ζήτησε τότε βοήθεια απ' τον ανήλικο αυτοκράτορα του Βυζαντίου Μιχαήλ τον Γ' , τον οποίο κηδεμόνευε ο στρατηγός Βάρδας, αδελφός της μητέρας του αυτοκράτειρας Θεοδώρας, που δεν ενδιαφέρθηκε να βοηθήσει το Βόγορι.

 

            Απογοητευμένος ο Βόγορις στράφηκε στον Πάπα, που αμέσως έστειλε στη Βουλγαρία Λατίνους προσηλυτιστές, οι οποίοι έκαμαν κηρύγματα που στρέφονταν με  μανία κατά των Βυζαντινών. Οι Βούλγαροι όμως αηδίασαν απ' τα κηρύγματα αυτά και ξαναγύρισαν στην Ανατολική Εκκλησία. Η ανάρμοστη αυτή συμπεριφορά των εκπροσώπων του Πάπα ήταν φανερό πως όξυνε τις σχέσεις ανάμεσα στις δύο Εκκλησίες, ενώ παράλληλα έφερε τους Βουλγάρους πιο κοντά στο Βυζάντιο.

 

            Πραγματικά, οι σχέσεις των Βυζαντινών με τη Βουλγαρία, ιδίως στην εποχή των Μακεδόνων Αυτοκρατόρων, υπήρξαν εξαιρετικά σημαντικές για την Αυτοκρατορία. Αν και την εποχή του βασιλιά Συμεών η Βουλγαρία είχε εξελιχτεί σ' έναν ισχυρό εχθρό του Βυζαντίου, απειλώντας και την πρωτεύουσά του ακόμα, οι αυτοκράτορες της Δυναστείας των Μακεδόνων υπέταξαν το κράτος αυτό, μετατρέποντάς  το σε μία Επαρχία της Αυτοκρατορίας.

 

1. Στην εικόνα μικρογραφία από το σλαβονικό χειρόγραφο της χρονογραφίας του Κωνσταντίνου Μανασσή, εμπνευσμένη από το βάπτισμα του βούλγαρου ηγεμόνα Βογόριδος Μιχαήλ.                      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

 

            Την ιστορία του Σχίσματος μπορούμε να τη διακρίνουμε σε δυο περιόδους : στην πρώτη περίοδο , τον  9.αι., με πρωταγωνιστές τους Πατριάρχες Ιγνάτιο και Φώτιο Α' και τον Πάπα Νικόλαο Α' και στη δεύτερη περίοδο του οριστικού χωρισμού , τον 11. αι., με πρωταγωνιστές τον Πατριάρχη Μιχαήλ  Κηρουλάριο και τον Πάπα Λέοντα τον Θ.

 

ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

             ΙγνΑτιοΣ και ΦΩτιοΣ - ΝικΟλαοΣ Α'

 

            Ύστερα απ' τον θάνατο του σώφρονα και μετριοπαθή Πατριάρχη Μεθοδίου (Ιούνιος 847) στον πατριαρχικό θρόνο της Κων/πόλεως ανέβηκε ο γιος του αυτοκράτορα Μιχαήλ του Α' , ο Νικήτας ο οποίος είχε γίνει μοναχός για πολλά χρόνια με το όνομα Ιγνάτιος.

 

            Ο Ιγνάτιος θεώρησε χρέος του να κατηγορήσει το Βάρδα στο Μιχαήλ Γ' , επειδή αρνήθηκε βοήθεια στο Βούλγαρο βασιλιά Βόγορι κι αξίωσε να τιμωρηθεί αυτός παραδειγματικά. Αλλ' ο πανίσχυρος Πατρίκιος Βάρδας (αρχηγός της αντιμοναρχικής μερίδας στο Βυζάντιο), πέτυχε να καθαιρεθεί και εξοριστεί ο Ιγνάτιος και να χειροτονηθεί μέσα σε έξι μέρες - αφού πέρασε όλους τους ιερατικούς βαθμούς - ο Φώτιος, ο σοφότερος απ' όλους τους άνδρες της εποχής εκείνης (858). Η εκλογή του νέου Πατριάρχη αναγγέλθηκε κανονικά στα λοιπά Πατριαρχεία της Ανατολής, καθώς και στον Επίσκοπο Ρώμης (τον Πάπα).

 

            Ο Ιγνάτιος όμως δε θέλησε να παραδεχτεί την αδικία εναντίον του και δεν  κατέθεσε το αξίωμά του, προκαλώντας συνεχώς ταραχές στην Εκκλησία. Ετσι, ο Φώτιος βρήκε μπροστά του πολλούς εχθρούς και πιο άσπονδο τη Ρωμαϊκή Εκκλησία, η οποία για να υποστηρίξει δήθεν το "κανονικόν δίκαιον" , δέχτηκε προθυμότατα να υπερασπιστεί τον έκπτωτο Ιγνάτιο.

 

            Στον Παπικό Θρόνο καθόταν τότε ο φιλόδοξος Πάπας Νικόλαος Α' , ο οποίος αφού επέβαλε τη Δυτική Εκκλησία στην Ευρώπη, επεδίωκε με κάθε τρόπο να επιβληθεί και πάνω στην Ανατολική Εκκλησία. Εστειλε, λοιπόν δύο αντιπροσώπους του στην Κων/πολη (τους Επισκόπους Εστιας Ροδόαλδο και Αναγνίας Ζαχαρία), με επιστολή προς τον αυτοκράτορα και το Φώτιο, με τις οποίες αμφισβητούσε τη χειροτονία του νέου Πατριάρχη, γιατί αυτός προερχόταν απ' τις τάξεις του λαού κι όχι του Κλήρου, πράγμα που ήταν αντίθετο με τους νέους εκκλησιαστικούς κανόνες.

 

            Ως συνέπεια αυτής της θέσεως του Πάπα ήταν να συνέλθει στην Κων/πολη Σύνοδος στο ναό των Αγίων Αποστόλων (το 861) από 318 Επισκόπους κι άλλους κληρικούς, καθώς και τους παπικούς αντιπροσώπους, η οποία επικύρωσε την εκλογή του Φωτίου και καθαίρεσε τον Ιγνάτιο.

            Ο Πάπας Νικόλαος Α' μόλις πληροφορήθηκε τα συμβάντα, ισχυρίστηκε ότι οι αντιπρόσωποί του δωροδοκήθηκαν για να δώσουν τη συγκατάθεσή τους, τους τιμώρησε όταν επέστρεψαν και συγκάλεσε (το 863) Σύνοδο στη Ρώμη, η οποία ανακάλεσε τις αποφάσεις της Συνόδου της Κων/πόλεως, κήρυξε έκπτωτο το Φώτιο κι αναγνώρισε ως κανονικό Πατριάρχη Κων/πόλεως τον Ιγνάτιο, απειλώντας με αφορισμό το Φώτιο και τους οπαδούς του στο εκκλησιαστικό αξίωμα. Η απειλή αυτή του Πάπα ήταν αιτία να επέλθει η πρώτη σοβαρή ρήξη ανάμεσα στις δύο Εκκλησίες.

 

            Ωστόσο, η πρώτη αποτυχία στη Βουλγαρία δεν αποθάρρυνε τον Πάπα Νικόλαο Α' , που έστειλε πάλι εκεί άλλους Ιεραποστόλους, οι οποίοι αγνόησαν το Φώτιο ως Πατριάρχη των Βουλγάρων, γιατί δήθεν είχε ενθρονιστεί παράνομα. Ο Φώτιος τότε συγκάλεσε στην Κων/πολη το 867 άλλη Σύνοδο, απ' όλες τις Εκκλησίες της Ανατολής, η οποία καθαίρεσε με τη σειρά της τον Πάπα κι αναθεμάτισε θαρραλέα τις δογματικές κι άλλες καινοτομίες που δίδασκε η Παπική Εκκλησία στους Βουλγάρους.

 

 

 

 

ΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΑ

 

            Τότε όμως (το 867), στο θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε ο Βασίλειος ο Μακεδόνας (867-886), αφού σκότωσε το Μιχαήλ Γ' , τον προστάτη του Βάρδα. Επειδή όμως ο πατριάρχης Φώτιος αρνήθηκε να τον κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων, γιατί  τον θεώρησε δολοφόνο, ο Βασίλειος θύμωσε και τον απομάκρυνε απ' τον θρόνο, επαναφέροντας πάλι τον Ιγνάτιο. Μ' αυτήν την ενέργεια, ο Βασίλειος απέβλεπε σε δύο στόχους : να εξευμενίσει τον Πάπα και να πάρει με το μέρος του μεγάλη μερίδα του λαού, που ήταν με το μέρος του Ιγνατίου. Εστειλε μάλιστα και επιστολή στον Πάπα, για να αναγνωρίσει και αυτός την αποκατάσταση του Ιγνατίου.

 

            Στο μεταξύ όμως, ο Νικόλαος Α' είχε πεθάνει και στον Παπικό θρόνο βρισκόταν ο Ανδριανός Β'  . Αυτός συγκάλεσε αμέσως νέα Σύνοδο (το 868), η οποία έκαψε τα  Πρακτικά της Συνόδου του Φωτίου. Τις αποφάσεις της Συνόδου του Φωτίου. Τις αποφάσεις της Συνόδου αυτής έστειλε ο Ανδριανός Β' στην Κων/πολη, όπου το 869 συνήλθε νέα Σύνοδος, η οποία από τη Δυτική Εκκλησία ονομάστηκε 8η Οικουμενική Σύνοδος, ενώ απ' την Ανατολική Εκκλησία "Ψευδοσύνοδος" . Στη Σύνοδο αυτήν επικυρώθηκαν όλες οι αποφάσεις της Συνόδου Ρώμης.

 

            Ετσι, βλέπουμε μία προσωρινή συνδιαλλαγή των δύο Εκκλησιών, αλλ' οι απαιτήσεις της πολιτικής δεν επέτρεψαν στους Παπικούς να γιορτάσουν τα επινίκια. Οταν πέθανε ο Ανδριανός Β' , ο διάδοχός του Ιωάννης Η'  , συνέχισε την τακτική του προκατόχου του και προσπάθησε με κάθε τρόπο να υποτάξει τη Βουλγαρία στο θρόνο του. Εγραψε, λοιπόν, στον τότε ηγεμόνα της Βουλγαρίας Μιχαήλ και στον Πατριάρχη Ιγνάτιο κι απαιτούσε απ' τον τελευταίο ν' ακυρώσει μέσα σε 30 μέρες όλες τις χειροτονίες Επισκόπων και κληρικών, αλλιώς θα τον καθαιρούσε απ' τον Πατριαρχικό Θρόνο.

 

            Στο μεταξύ ο Ιγνάτιος πέθανε κι ο αυτοκράτορας Βασίλειος ο Μακεδόνας, μετανιωμένος για τη δίωξη του Φωτίου, τον κάλεσε στον Πατριαρχικό Θρόνο και

2. Ο Φώτιος (αριστερά καθιστός σε θρόνο) όπως εικονίζεται σε μικρογραφία της χρονογραφίας του Ιωάννη Σκυλίτση.( Μαδρίτη ,Εθνική Βιβλιοθήκη).

 

ειδοποίησε τον Πάπα γι' αυτήν την αποκατάσταση. Ο Πάπας όμως απάντησε ότι τότε μόνο θ' αναγνώριζε το Φώτιο ως Πατριάρχη, αν αυτός μπροστά σε Σύνοδο ζητούσε συγγνώμη για το ότι ανέβηκε στον Πατριαρχικό Θρόνο χωρίς τη συγκατάθεση του πάπα κι ακόμα αν πάψει να έχει αξιώσεις στη Βουλγαρία .

 

            Ετσι το 880, συγκροτήθηκε στο ναό της Αγίας Σοφίας νέα Σύνοδος, στην οποία πήραν μέρος αντιπρόσωποι απ' όλη τη Χριστιανική Εκκλησία (ονομάστηκε από την Ανατολική Εκκλησία 8η Οικουμενική Σύνοδος), η οποία ακύρωσε την Ψευδοσύνοδο του 869, επικύρωσε ως κανονική και νόμιμη την εκλογή του Φωτίου, αναγνώρισε τα "πρεσβεία" του θρόνου της Ρωμαϊκής Εκκλησίας (όχι τα "πρωτεία"), αλλά γνωμάτευσε ότι ο Πάπας ήταν, ωστόσο, ισότιμος σε όλα με τους λοιπούς Πατριάρχες, αλλα ότι δεν είχε δικαίωμα να ασκεί οποιαδήποτε εξουσία πάνω τους και κατά συνέπεια ο Πατριάρχης Κων/πόλεως δεν ήταν υποχρεωμένος να ζητάει την έγκριση του Επισκοπου Ρώμης (του Πάπα) για την κατάληψη του θρόνου. Ακόμα η Σύνοδος αυτή παραδέχτηκε το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς την προσθήκη για το Αγιο Πνεύμα της εκπορεύσεως του "και εκ του Υιού" (Filoque). Τέλος, απέρριψε τις αξιώσεις του Πάπα για τη Βουλγαρία.

 

            Ο Πάπας, όμως, όταν πληροφορήθηκε τα παραπάνω, αφόρισε το Φώτιο κι αναθεμάτισε όλους όσους δια τον "κατακριμένον υπό της Θείας Δίκης" , ενώ ταυτόχρονα έστειλε στην Κων/πολη Πρέσβη για ν' αλλάξει τη γνώμη της  Ανατολικής Εκκλησίας, ο οποίος όμως απέτυχε στην αποστολή του.

 

            Στο μεταξύ, πέθανε και ο Πάπας Ιωάννης Η' αλλά και οι άλλοι που τον διαδέχτηκαν συνέχισαν την πολεμική κατά του Φωτίου. Οταν στο θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε ο Λέων ΣΤ' (ο επιλεγόμενος Σοφός), ο Φώτιος κατηγορήθηκε πάλι κι απομακρύνθηκε από το Θρόνο του, στον οποίο ο Λέων ΣΤ' ανέβασε τον αδελφό του Στέφανο. Ο Φώτιος εξορίστηκε στο μοναστήρι των Αρμενιανών, όπου και πέθανε το 891.

 

            Ο Πάπας όμως έφερε πάλι αντιρρήσεις για την εκλογή του Στεφάνου (που είχε χειροτονηθεί  κληρικός από το Φώτιο) και ζήτησε η υπόθεση αυτή να'ρθει στη Δικαστική του καθέδρα στη Ρώμη. Οι Ανατολικοί αντέδρασαν στην απαίτηση αυτή του Πάπα να έχει οποιαδήποτε εξουσία πάνω στην Εκκλησία των Κων/πολεως κι έτσι λύθηκε τελικά, ο σύνδεσμος των δύο Εκκλησιών.

 

            Τη λύση αυτήν του συνδέσμου ή όπως λέγεται το "Σχίσμα" της Δυτικής από την Ανατολική Εκκλησία - γιατί κατά βάθος η Δυτική Εκκλησία το προκάλεσε- επισφράγισαν και μεταγενέστερες πράξεις δύο άλλων Πατριαρχών, του Σέργιου και του Μιχαήλ Κηρουλαρίου, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

 


 

 

ΔΕΥΤΕΡΗ  ΠΕΡΙΟΔΟΣ

Η ΤΕΤΑΡΤΟΓΑΜΙΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΑ ΣΤ'  ΤΟΥ ΣΟΦΟΥ

 

            Ύστερα από το διακονονισμό του λεγόμενου "Φωτίου Σχίσματος" , κανένα ζήτημα δε διατάραξε τις σχέσεις Ρώμης και Κων/πόλεως, μέχρι την εποχή της διαμάχης για την τεταρτογαμία του αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ' του Σοφού. Οι  τρεις γυναίκες του αυτοκράτορα πέθαναν διαδοχικά η μία μετά την άλλη μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Ετσι, ο Λέων ΣΤ' αποφάσισε να συνάψει τέταρτο γάμο με την ωραία παλλακίδα του Ζωή Καρβουνοψίνα, η οποία το 905(προτού παντρευτεί το Λέοντα) είχε γεννήσει ένα γιο, τον κατοπινό αυτοκράτορα Κων/νο τον Ζ' .

 

            Ο Πατριάρχης Νικόλαος Μυστικός (συγγενής και μαθητής του Φωτίου) αντέδρασε σφοδρά γι' αυτόν το γάμο τον οποίο απαγόρευσε, με βάση την αρχή ότι ήταν  αντίθετος σ' όλους τους Εκκλησιαστικούς Νόμους. Δέχτηκε να βαφτίσει το διάδοχο, αλλά ν' απομακρυνθεί η Ζωή από τα ανάκτορα. Ο Λέων όμως ξαναφέρνει τη Ζωή στο παλάτι και τελεί το γάμο του μ' έναν Πρεσβύτερο που τον εξανάγκασε  να τον ευλογήσει. Η αντίδραση του πατριάρχη ήταν βίαιη, απαγορεύοντας στον αυτοκράτορα να μπει στην Εκκλησία.

 

            Στο μεταξύ, τόσο οι λοιποί Πατριάρχες της Ανατολής, όσο και ο Πάπας τάχτηκαν με το μέρος του Λέοντα, αναγνωρίζοντας τον 4ο γάμο του. Ο γάμος αυτός δημιούργησε μεγάλη αναταραχή στο λαό αλλά και στις σχέσεις των δύο Εκκλησιών. Ο δύστροπος Πατριάρχης Νικόλαος Μυστικός εκθρονίστηκε κι εξορίστηκε. Η Σύνοδος, που συνήλθε στην Κων/πολη, δέχτηκε "κατ' οικονομίαν" τον 4ο γάμο του αυτοκράτορα κι ύστερα από πολλές σκέψεις ανακηρύχτηκε Πατριάρχης ο Ευθύμιος.

 

            Η αναταραχή όμως συνεχίστηκε, ο πληθυσμός στην πρωτεύουσα και στις Επαρχίες χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα, που το ένα υποστήριζε τις απόψεις του Νικολάου Μυστικού και το άλλο του Ευθυμίου. Τελικά, ο αυτοκράτορας, βλέποντας σαν πιο δραστήριο και έμπειρο το Νικόλαο, τον ξανάφερε στον Πατριαρχικό Θρόνο εκθρονίζοντας τον Ευθύμιο.

3. Το 1054 , στο διάστημα της Πατριαρχίας του Μιχαήλ Κηρουλαρίου , επήλθε το σχίσμα μεταξύ ανατολικής και δυτικής Εκκλησίας. Στη μικρογραφία ο πατριάρχης.

 

 

ΟΙ ΝΟΡΜΑΝΔΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ 1054

 

            Στη συνέχεια, δεν υπήρξε διάσταση μεταξύ των δύο Εκκλησιών ως τα μέσα του 11ου αιώνα, οπότε συγκρούστηκαν τα εκκλησιαστικά συμφέροντα Βυζαντινών και Λατίνων στη νότια Ιταλία, όπου υπήρχαν Εκκλησίες και Κοινότητες του Ορθόδοξου δόγματος, ιδιαίτερα στις περιοχές που ανήκαν ακόμα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

 

            Λίγο πριν απ' τα μέσα του 11ου αι. (το 1040 περίπου) παρουσιάστηκε νέος κίνδυνος για τις Βυζαντινές κτήσεις στην Ιταλία από τους Νορμανδούς, οι οποίοι επιχειρώντας μια δεύτερη εισβολή στην Ιταλία, άρχισαν να προχωρούν προς τα νότια. Το Βυζάντιο επικαλέστηκε τη βοήθεια των Πάπων κι αυτοί φάνηκαν τότε διατεθειμένοι να τους βοηθήσουν. Ο Πάπας Λέων ο Θ' (1949-1054) μάλιστα έκαμε συμφωνία με τους Βυζαντινούς εναντίον των Νορμανδών. Η προσπάθεια όμως κατέληξε σε διπλή καταστροφή, αφού και τα βυζαντινά στρατεύματα κατατροπώθηκαν το Φεβρουάριο του 1053 και ο ίδιος ο Πάπας αιχμαλωτίστηκε, ύστερα από την ήτα του στρατού του στη μάχη του Civiate, τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου.

 

            Για ένα διάστημα οι σχέσεις των Πάπων με τους Νορμανδούς βρίσκονταν σε ένταση, εξαιτίας της απείθειας και της κακής συμπεριφοράς των τελευταίων (καταστροφές Εκκλησιών, πυρπολήσεις στη Ρώμη κλπ). Ωστόσο, οι Νορμανδοί δογματικά ανήκαν στην Εκκλησία της Ρώμης και επιπλέον οι Πάπες με αφορμή αυτούς τους ενθαρρύνθηκαν στο να σκληρύνουν τη στάση τους απέναντι στην Κων/πολη και να τονίσουν την παντοδυναμία της Ρωμαϊκής Εκκλησίας απ' τους αναμορφωτές του 11ου αι., που επιζητούσαν ως σύμμαχο μια ισχυρή Παποσύνη στον αγώνα τους για την αγαμία του Κλήρου και την πάταξη της "συμφωνίας" (ευνουχισμός). Ακόμα ένας παράγοντας που συντελούσε στο να βρεθεί η Βυζαντινή Εκκλησία σε μειονεκτική θέση ήταν η προκατάληψη των  Γερμανών αυτοκρατόρων - που ασκούσαν μεγάλη πίεση στη Ρώμη- για την προσθήκη του Filoque στο Σύμβολο της Πίστεως.

 

 

ΤΟ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ - ΟΥΜΒΕΡΤΟΣ ΚΑΙ ΚΗΡΟΥΛΑΡΙΟΣ

 

            Τα πράγματα λοιπόν, έδειχναν ότι οι συνεχείς διαφωνίες, οι ρήξεις και οι συμφιλιώσεις των δύο Εκκλησιών θα κατέληγαν σε οριστικό ρήγμα. Κατά κοινή ομολογία, λοιπόν, το τελειωτικό Σχίσμα έγινε με τον τρόπο αυτό. Διάσταση απόψεων υπάρχει μόνο στο πότε ακριβώς έγινε. Σύμφωνα με το κριτήριο που επικαλούνται πολλοί, δηλ. την ύπαρξη των ονομάτων των Πάπων στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Κων/πολεως, η τελική ρήξη θα πρέπει να συνέβη λίγο μετά το έτος 1009, που αναφέρεται για τελευταία φορά το όνομα του Πάπα (Ιωάννη ΙΗ' , 1003-1009) στα Εκκλησιαστικά Δίπτυχα. Η λύση όμως, αυτή δε φαίνεται καθόλου ικανοποιητική, γιατί η γνώση για τα Βυζαντινά Δίπτυχα είναι συμπτωματική κι εξαρτάται πολλές φορές από συμπεράσματα που δε δικαιολογούνται.

 

            Η παραδεκτή γενικά ημερομηνία, που αναφέρεται συνήθως στα Βιβλία κι Εγχειρίδια, είναι η 16η Ιουλίου 1054 μ.Χ, όταν ο Καρδινάλιος Ουμβέρτος (Humbert) μαζί με δύο άλλους Παπικούς Λεγάτους κατέθεσε στην Αγία τράπεζα της Αγίας Σοφίας στην Κων/πολη -σαν εκπρόσωπος του Πάπα- τη "Βούλα"  (έγγραφο παπικό) αφορισμού του Βυζαντινού  Πατριάρχη Μιχαήλ Α'  Κηρουλάριον (1043-1058), των κυριότερων συνεργατών του κι όλων των οπαδών τους .

 

            Τα πράγματα εξελίχτηκαν ως εξής : οι παπικοί εκπρόσωποι είχαν σταλεί από τον Πάπα Λέοντα Θ' με σκοπό τη διαπραγμάτευση συμφωνίας με το Βυζάντιο, για τη λύση των διενέξεων των δύο Εκκλησιών. Και οι δύο πρωταγωνιστές, Κηρουλάριος και Ουμβέρτος, ήταν βίαιοι, ισχυρογνώμονες και ασυμβίβαστοι, επιδιώκοντας ο καθένας να επιβάλλει τις απόψεις του και λιγότερο να βρεθεί συμφωνία. Ο Κηρουλάριος πίστευε ότι ο Πάπας θα έπρεπε να διαπραγματευτεί μαζί του θεωρώντας τον ίσο μ' εκείνον και όχι σαν υποτελή του.

 

            Από το 1053, ο Κηρουλάριος είχε αναλάβει επίθεση κατά της Ρώμης κι είχε πείσει τον Επίσκοπο Αχρίδας Λέοντα να κατηγορήσει του Λατίνους για τη χρήση των αζύμων στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, για τη νηστεία του Σαββάτου και γι το ¨πνικτόν" (ότι έτρωγαν κρέας από πνιγμένα ζώα). Αυτές όμως οι επιτιμητικές παρατηρήσεις του Λέοντα  ήταν εντελώς άκαιρες κι έφτασαν στη Ρώμη αμέσως ύστερα από τις δύο ήττες των Βυζαντινών από τους Νορμανδούς. Για το λόγο αυτόν, ο Κηρουλάριος αναγκάστηκε ν' ακολουθήσει μια περισσότερο διαλλακτική γραμμή κι έγραψε σε όνο σεβασμού στον Πάπα Λέοντα, προσφέροντας του βοήθεια  εναντίον των Νορμανδών. Ανάλογη ενέργεια έκανε κι ο αυτοκράτορας Κων/νος Θ'  .

 

            Οι φιλικές αυτές εκδηλώσεις όμως δεν κατέληξαν πουθενά και νέα προβλήματα  δημιουργήθηκαν με την άφιξη των τριών παπικών Λεγάτων στην Κων/πολη, όπου  αυτοί όχι μόνο πρόσβαλαν τον Πατριάρχη, αρνούμενοι με την καθιερωμένη προσκύνηση, αλλ' ούτε με μία τυπική κλίση του κεφαλιού, σε ένδειξη σεβασμού. με τη σειρά του ο Κηρουλάριος δεν τους τίμησε με προβάδισμα απέναντι στους Μητροπολίτες του. Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμα περισσότερο, γιατί στην επιστολή που μετέφεραν οι τρεις αποσταλμένοι, ο Πάπας επέκρινε τον Πατριάρχη για τον τίτλο που χρησιμοποιούσε, δηλ. του "Οικουμενικού" Πατριάρχη και γιατί συνέχιζε την πολεμική του για τα ζητήματα που είχε θίξει ο Επίσκοπος Αχρίδας.

            Ο τίτλος αυτός (οικουμενικός) - που χρησιμοποιείται και σήμερα- μέχρι την εποχή του Φωτίου δε χρησιμοποιήθηκε από τους ιδίους τους Πατριάρχες, ούτε τον συναντούμε σε σφραγίδες των πατριαρχικών εγγράφων, ως την περίοδο του Κηρουλάριου. Για πρώτη φορά περιλήφθηκε στην  πατριαρχική υπογραφή απ' τον Πατριάρχη Μανουήλ Α'  (1217-1222). Ωστόσο, πρέπει να τονιστεί ότι η ονομασία αυτή δεν ήθελε να  δηλώσει τη διεκδίκηση πρωτείων σ' ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού (Ανατολική και Δυτική), αλλ' ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε δικαιοδοσία στη σφαίρα επιρροής του δικού του Πατριαρχείου (που είχε Εκκλησίες και Επισκοπές κι έξω από το κυρίως Βυζάντιο, όπως στη Βουλγαρία, Ρωσία, Κ. Ιταλία κλπ). Γι' αυτό οι Πατριάρχες απέφευγαν να τον χρησιμοποιούν οι ίδιοι, ιδίως όταν απευθύνονταν στον Πάπα, για να μην τον δυσαρεστήσουν άσκοπα και προβάλλουν προσκόμματα στις διαπραγματεύσεις για την ένωση των δύο Εκκλησιών.

 

            Ο Πατριάρχης,  για να επιστρέψουμε στο κύριο θέμα, τόσο πολύ απογοητεύτηκε απ' το περιεχόμενο της Παπικής επιστολής, ώστε αρνήθηκε να πιστέψει ότι ήταν γνήσια κι αποφάνθηκε  ότι ήταν πλαστή (που πιθανόν και να ήταν) και κατάγγειλε ότι ήταν κατασκεύασμα του μεγάλου του εχθρού Αργυρού, ενός Λατίνου, τον οποίο ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ'  είχε διορίσει διοικητή των βυζαντινών στρατευμάτων στην Ιταλία.

 

            Η ένταση μεγάλωσε με την ενέργεια του Ουμβέρτου να δημοσιεύσει την Ελληνική μετάφραση της απάντησης  του Πάπα  προς τον Επίσκοπο Αχρίδας, που είχε συνταχθεί στα λατινικά. Οι Βυζαντινοί εξαπολύοντας αντεπίθεση δημοσίευσαν κείμενο του  Στουδίτη μοναχού Νικήτα Σταθάτου, ο οποίος επέκρινε έντονα τη χρήση αζύμων, την αγαμία του λατινικού κλήρου και την εμμονή της Δυτικής Εκκλησίας στην τέλεση της συνηθισμένης Λειτουργίας κατά τη διάρκεια της Πεντηκοστής, σ' αντίθεση με  τους Βυζαντινούς που τελούσαν καθημερινά, εκτός Σαββάτου και Κυριακής, ειδική Λειτουργία την "Προηγιασμένη" .

 

            Η αντίδραση του Ουμβέρτου ήταν βίαιη και υβριστική. Δεν υπήρξε όμως συνέχεια και ο Νικήτας εξαναγκάστηκε να σιωπήσει και να αναιρέσει  όσα είχε διατυπώσει , με εντολή του αυτοκράτορα, ο οποίος ήθελε να εξομαλύνει τα πράγματα, εξαιτίας και του κινδύνου των Νορμανδών. Ενθαρρυμένος απ' αυτήν την επιτυχία του, ο Ουμβέρτος εξαπόλυσε νέα επίθεση κατά των Ελλήνων, κατηγορώντας τους για τη μη αποδοχή  της προσθήκης του Filoque στο θέμα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος. Ο Κηρουλάριος όμως αρνήθηκε κατηγορηματικά να συζητήσει μαζί του το επίμαχο αυτό σημείο, αφενός γιατί θεωρούσε τον Ουμβέρτο και τους δύο συντρόφους του σαν συνενόχους του Αργύρου, αφετέρου γιατί επέμενε να πάρουν μέρος στη συζήτηση αυτήν εκπρόσωποι και των άλλων Πατριαρχείων  της Ανατολής.

 

            Τότε ο Ουμβέρτος αποφάσισε ν' αφορίσει τον πατριάρχη. Στη Βούλλα του αφορισμού όχι μόνο τόνισε το θέμα του Filoque σαν μια από τις αιτίες της δυσαρέσκειάς του απέναντι στον Κηρουλάριο, αλλ' ακόμα του αρνήθηκε τον τίτλο του Πατριάρχη και κατηγόρησε του Βυζαντινούς ότι επιδίδονταν σε "σιμωνία" , δηλ. ευνουχισμό διαφόρων ατόμων για να τα χρίσουν αναγκαστικά ιερείς ή Επισκόπους κι επίσης ότι βάφτιζαν ξανά του Λατίνους, επέτρεπαν το γάμο στους κληρικούς κι απαγόρευαν τη Θεία Κοινωνία σ' όσους έτρεφαν γενειάδα.

            Εδώ πρέπει να παρεμβάλλουμε ότι με απόφαση της Πανθέκτης  Συνόδου του 692μ.Χ, απαγορεύονταν στους κληρικούς να νυμφεύονται μόνο μετά το Χρίσμα. Οι περισσότερες κατηγορίες του Ουμβέρτου ήταν γελοίες και ψεύτικες και για το λόγο αυτόν η Βούλλα του αφορισμού εξόργισε όχι τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ'  , που  αρχικά ήταν ευνοϊκός απέναντι στους Λεγάτους, αλλά και το λαό της Κωνσταντινουπόλεως, που εξαγριώθηκε από την αλαζονεία τους.

 

            Τότε ο πατριάρχης, συγκάλεσε τη Σύνοδο των Ανατολικών Εκκλησιών, που βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη (την 16 Ιουλίου 1054), έκαψε δημοσίως το ασεβές εκείνο έγγραφο του Ουμβέρτου και αφόρισε αυτούς που το σύνταξαν κι αυτούς που τους εξουσιοδότησαν γι' αυτό (δηλ. τον Ουμβέρτο και τους άλλους δύο λεγάτους), όχι όμως και τον ίδιο τον Πάπα. Το οριστικό Σχίσμα των Δύο Εκκλησιών ήταν πια γεγονός.

 

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

 

            Ο Κηρουλάριος πληροφόρησε τους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αλεξάνδρειας με τον Πατριάρχη Αντιόχειας για το Σχίσμα των Εκκλησιών (Ανατολικής  και Δυτικής), συνοδεύοντας την είδηση με ανάλογες εξηγήσεις. Παρά την ανεπάρκεια, ωστόσο, των σχετικών με το ζήτημα αυτό πληροφοριών, μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι και οι τρεις αυτοί Πατριάρχες της Ανατολής έμειναν πιστοί στην Ορθοδοξία, υποστηρίζοντας τον Πατριάρχη της Κων/πολεως.

 

            Το Σχίσμα του 1054 μπορούσε να θεωρηθεί μεγάλη νίκη για τον πατριάρχη Κων/πολεως, γιατί τον έκανε τελείως ανεξάρτητο από τον Πάπα και τη Δύση. Η εξουσία του έγινε ακόμα μεγαλύτερη στο Σλαβικό κόσμο καθώς και στα Πατριαρχεία της Ανατολής. Για την πολιτική ζωή της αυτοκρατορίας όμως το γεγονός αυτό υπήρξε μοιραίο, γιατί κατέστρεψε κάθε δυνατότητα οποιασδήποτε μελλοντικής συνεννοήσεως μεταξύ Αυτοκρατορίας και Δύσεως στον πολιτικό τομέα.

 

            Η Δύση έμεινε κάτω από την αδιαφιλονίκητη ισχυρή επίδραση του Πάπα κι ακριβώς η επίδραση αυτή υπήρξε μοιραία, γιατί η Βυζαντινή Αυτοκρατορία χρειάστηκε μερικές φορές τη βοήθεια της Δύσης, ιδίως όταν παρουσιάστηκε η απειλή των Τούρκων. Ο Brehier, αναφερόμενος στις συνέπειες του Σχίσματος, λέει ότι : "Το Σχίσμα, εμποδίζοντας το συμβιβασμό της Αυτοκρατορίας της Κων/πολεως με τη Δύση, άνοιξε το δρόμο προς την πτώση της Αυτοκρατορίας" .

 

            Το τελικό Σχίσμα του 1054 έγινε αμέσως αισθητό μόνο στους επίσημους κύκλους. Από τον Κλήρο, δηλ. και την Κυβέρνηση. Ο πολύς λαός αντιμετώπισε το γεγονός πολύ ήρεμα, μη έχοντας πολλές φορές επίγνωση της διαφοράς των διδασκαλιών της  Κων/πολεως και της Ρώμης. Αλλά και οι Σλάβοι μητροπολίτες και ο λαός τους δέχτηκαν την άποψη του Βυζαντίου πάνω στο θέμα,  παρόλο που δεν είχαν ειδικά παράπονα εναντίον της Λατινικής Εκκλησίας.

 

            Τα δραματικά πολιτικά γεγονότα που ακολούθησαν , οι Σταυροφορίες, η κατάληψη της Κων/πολεως από τους Φράγκους και η κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (από το 1204 μέχρι το 1261), αλλά και η  μισαλλοδοξία, που επέδειξαν γενικά οι Δυτικοί εναντίον κάθε ελληνικού και ορθοδόξου στοιχείου, έκαμαν το Σχίσμα αυτό αγεφύρωτο.

 

 

4.  Η πολιορκία της Κωνσταντινουπόλεως από τους σταυροφόρους σε μικρογραφία γαλλικού χειρογράφου του 15 αι. ( Παρίσι, Βιβλιοθήκη του Ναυστάθμου).


 

ΟΙ  ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΕΝΩΣΗ  ΤΩΝ  ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

 

            Από το 1054, που σημειώθηκε το οριστικό Σχίσμα των δύο  Χριστιανικών Εκκλησιών και μέχρι την άλωση της Κων/πολεως από τους Τούρκους το Μάιο του 1453, έγιναν πολλές απόπειρες και προσπάθειες για την ένωση των δύο Εκκλησιών, που όμως απέτυχαν όλες. Κι αυτό γιατί αφενός οι αλλαζονικές αξιώσεις των Παπών  και ιδίως από την εποχή του Πάπα Γρηγορίου του Ζ' του Ιλδεμβράνδη  συνεχώς κορυφώνονταν και αφετέρου γιατί οι απόπειρες για την ένωση γίνονταν και υποστηρίζονταν απ' τους αυτοκράτορες του Βυζαντίου, που επιδίωκαν μόνο πολιτικούς σκοπούς, δηλ. τη στρατιωτική  βοήθεια της Δύσης, για την απόκρουση των κινδύνων που απειλούσαν την αυτοκρατορία.

 

            Η αποτυχία των προσπαθειών αυτών οφείλεται αναμφίβολα κατά ένα μεγάλο μέρος και στην κατάληψη απ' τους Σταυροφόρους Χωρών που ανήκαν στο Βυζαντινό Κράτος και στη βάρβαρη συμπεριφορά τους προς  τους κατοίκους τους, καθώς και στην ανελέητη δίωξη των ανατολικών και τις παντοειδείς βεβηλώσεις των Εκκλησιών τους, οι οποίες οπωσδήποτε φούντωσαν το πολιτικό και θρησκευτικό μίσος των Ανατολικών προς τους Δυτικούς και μάλιστα σε τόσο βαθμό, ώστε να προτιμούν να δουν να βασιλεύει σ' αυτή φακιόλι τουρκικό παρά καλύπτρα λατινική.

 

            Οι κυριότερες από τις απόπειρες αυτές έγιναν :

 

            1.         Στην περίοδο της βασιλείας του Αλεξίου Κομνηνού (1081-1118), όταν ο Πάπας Ουρβανός ο Β'  (1088-1099) συγκάλεσε στη Βάρη μεγάλη Σύνοδο (το 1908) με την παρουσία και ανατολικών Ιεραρχών, στην οποία ο Αρχιεπίσκοπος Κανταουρίας Ανσελμος ανέπτυξε το ζήτημα του Αγίου Πνεύματος, υποστηρίζοντας τη δυτική διδασκαλία για την εκπόρευσή του και από τον Υιό (Filoque) και ο Πάπας Πασχάλης ο Β (1099-1118) έστειλε στην Κων/πολη τον αρχιεπίσκοπο Μεδιολάνων (Μιλάνου) Πέτρο το Χρυσολάνο, που υπερασπίστηκε μπροστά στον αυτοκράτορα και τη Σύνοδο της Ανατολικής Εκκλησίας τη διδασκαλία των δυτικών.

 

            2.         Στην περίοδο της βασιλείας του Ιωάννη του Κομνηνού (1118-1143), όταν ο βασιλιάς της Γερμανίας Λοθάριος ο Β' έστειλε στην Κων/πολη τον Ανσελμο, που είχε γίνει στο μεταξύ Επίσκοπος της Αδελβέργης.

 

            3.         Οταν αυτοκράτορας στο Βυζάντιο ήταν ο Ιωάννης Δούκας Βατατζής (1222-1255) και συζητήθηκαν στη Νίκαια (1250) μεταξύ Ανατολικών και απεσταλμένων του Πάπα Γρηγορίου του Θ' (1233) κι έπειτα του Θ' (1233) κι έπειτα του Ιννοκέντιου του Α' (1250), τα περί ενώσεως των Εκκλησιών.

 

4.  Στην  περίοδο του Μιχαήλ Η'  του Παλαιολόγου (1259-1282), όταν οΙ απεσταλμένοι του αυτοκράτορα προς τον Πάπα Γρηγόριο τον Ι' (1271-1276) ήρθαν με τον  αυτοκράτορα στη Σύνοδο του Λουγδούνου (Λυών) το 1274 κι αναγνώρισαν το "πρωτείον", το "έκκλητον" και το "μνημόσυνον" του Πάπα, καθώς και τα "άζυμα"  

 

 

 

 

 

5.    Ο καρδινάλιος  Bonaventura                              6. Ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ε'

ενώ δέχεται τους έλληνες  απεσταλ-                          ο Παλαιολόγος σε μικρογραφία

μένους στη σύνοδο της Λυών                                    χειρογράφου του 15 αι.

 

5.         Επί Ανδρόνικου του Γ'  (1328-1341), ο οποίος εξαιτίας της κατάληψης σχεδόν ολόκληρης ης Μ. Ασίας από τους Οθωμανούς (υπό τον Οσμάν ή Οθμάν) κι ακόμα της Προύσας (1332), έστειλε τον αρχιμανδρίτη Βαρλαάμ στην Αβινιόν (1339), την έδρα του τότε Πάπα Βενέδικτου ΙΒ' (1334-1342) για συνομιλίες και διαπραγματεύσεις.

 

            6.         Στα έξι χρόνια της βασιλείας του Ιωάννη Ε' του παλαιολόγου 1341-1391), ο οποίος επειδή οι Τούρκοι άρχισαν να πατούν την Ευρώπη, αφού κυρίεψαν την Καλλίπολη (1355) με αρχηγό τον Ορχάν κι ύστερα την Ανδριανούπολη (1361) με αρχηγό το Μουράτ Α'  , ο αυτοκράτορας ζήτησε την επέμβαση του Πάπα Ιννοκέντιου του ΣΤ (1352-1362) κι ύστερα του Ουρβανού του Ε'  (1362-1370), στον οποίο μάλιστα πήγε αυτοπροσώπως το 1369.


 

 

ΟΙ  ΣΥΝΟΔΟΙ  ΦΕΡΡΑΡΑΣ  ΚΑΙ  ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ

            Οι σπουδαιότερες απόπειρες για την ένωση των δύο Εκκλησιών υπήρξαν αναμφίβολα οι συνεδριάσεις στη Φερράρα και Φλωρεντία της Ιταλίας, στις οποίες πήρε μέρος ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ζ' Παλαιολόγος με τον πατριάρχη Κων/πολεως και με πολλούς Ιεράρχες και επιφανείς άνδρες του Βυζαντίου.

 

ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΦΕΡΡΑΡΑΣ

 

            Αφορμή για τη σύγκλιση της Συνόδου αυτής από τον Πάπα έδωσε η Σύνοδος που συγκροτήθηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας από 1431, για να τακτοποιηθούν ορισμένες διαφορές ανάμεσα στους Πάπες και για τη ριζική μεταρρύθμιση της Δυτικής Εκκλησίας. Σ' αυτήν, εκτός απ' τους Πάπες και τους αντιπροσώπους τους, έπαιρναν μέρος και αυτοκράτορες, βασιλιάδες κι απεσταλμένοι τους.

 

            Ο Πάπας Ευγένιος Δ' τότε, για να εμποδίσει τη μετάβαση σ' αυτήν των Ορθοδόξων Ελλήνων, κάλεσε τον αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγο να'ρθει  στην Ιταλία, υποσχόμενος να πληρώσει όλα τα οδοιπορικά έξοδα κι ότι μετά την ένωση των Εκκλησιών θα έστελνε πολυάριθμο στρατό να διώξει τους Τούρκους απ' τα εδάφη της αυτοκρατορίας.

 

            Ο Ιωάννης Παλαιολόγος  δέχτηκε την πρόσκληση και ξεκίνησε μαζί με τον Πατριάρχη Ιωσήφ το Β'  και πολλούς εκλεκτούς λόγιους, όπως το Γεώργιο Σχολάριο, το Γεώργιο Πλήθωνα Γεμιστό, το Γεώργιο Αμηρούτζη, το Σιλβέστρο Συρόπουλο και άλλους. Ο Πατριάρχης είχε ακόμα μαζί του 22 Επισκόπους, ανάμεσα στους  οποίους τους ονομαστούς Εφέσου Μάρκο και Νικαίας Βησσαρίωνα. Στη Φερράρα έφτασαν την 4η Μαρτίου 1438, όπου τους υποδέχτηκε με μεγαλοπρέπεια ο Πάπας Ευγένιος ο Δ' .

 

            Στη Σύνοδο αυτήν, ελάχιστοι απ' τους ηγεμόνες και Πρεσβείες της Δύσεως παραβρέθηκαν, παρά την ελπίδα του αυτοκράτορα να συναντήσει εκεί πολλούς απ' αυτούς για να τους πείσει να τον βοηθήσουν ν' αντιμετωπίσει τον κίνδυνο από τους Τούρκους.

            Στο διάστημα αυτό, οι Πατέρες της Εκκλησίας ετοίμαζαν τα επιχειρήματά τους για τη συζήτηση των πέντε θεμάτων, για τα οποία βρίσκονταν σε διάσταση οι δυο Εκκλησίες, δηλαδή :

 

Þ           Της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος (Filoque).

Þ           Του Καθαρτηρίου πυρός (Πυργατόριον).

Þ           Της καταστάσεως των ψυχών πριν από τη Δευτέρα παρουσία.

Þ           Της χρήσεως των Αζύμων στη λειτουργία της θείας Ευχαριστίας .

Þ           Των πρωτείων που διεκδικούσε ο Πάπας.

                        (Το "αλάθητον" και "αναμάρτητον" του Πάπα επισημοποιήθηκε αργότερα από τη Σύνοδο της Δυτικής Εκκλησίας του 1870).

 

            Την 8η Οκτωβρίου, έγινε η δεύτερη συνεδρίαση στην ίδια πόλη, σ' ένα παρεκκλήσι. Στη μέση του περιβολιού της Εκκλησίας κάθισαν αντιμέτωποι έξι

 

 

7. Η είσοδος του αυτοκράτορα Ιωάννη Η' Παλαιολόγου στη Φλορεντία σε πίνακα του  B. Cozzoli.

 

 

 

 

 

Λατίνοι Θεολόγοι και ισάριθμοι Ελληνες, με διερμηνέα το Νικόλαο Σεκόνδιο. Ακολούθησαν άλλες 13 συνεδριάσεις, με τελευταία στις 8 Δεκεμβρίου. Οι περισσότερες απ' αυτές περιστράφηκαν γύρω από το γνωστό θέμα των Λατίνων για το Filoque.

 Κυριότεροι υπέρμαχοι της Ορθοδοξίας ήταν οι Επίσκοποι Εφέσου Μάρκος και Νίκαιας Βησσαρίων, ενώ των Λατίνων ο Καρδινάλλιος Ιούλιος Τσεζερίνι και ο Δομινικανός μοναχός Ιωάννης.

 

            Οι Ελληνες παρουσίασαν σαν μαρτυρία πολλά ρητά των Αγίων Πατέρων και ιδίως τους κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων, οι οποίες απαγόρευαν κάθε προσθαφαίρεση στο Σύμβολο της Πίστεως. Οι Λατίνοι αναφέρονταν σε μερικά φθαρμένα χωριά από συγγράμματα του Μεγ. Βασιλείου και του Αγίου Επιφανίου.

 

            Ενώ όμως συνεχίζονταν οι συνεδριάσεις, μια επιδημική ασθένεια  ξαπλώθηκε στη Φερράρα και η Σύνοδος μεταφέρθηκε για να συνεχίσει τις εργασίες της στη Φλωρεντία, το Φεβρουάριο του 1439.

 

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ

 

            Ο αυτοκράτορας στεναχωρημένος για την αργοπορία των συζητήσεων, έδωσε εντολή να συνεχίσει το έργο μόνο ο Εφεσσου Μάρκος. Αυτός κατέληξε ν' αποδείξει ότι το δόγμα της Ανατολικής Εκκλησίας είναι αγνό κι ότι η Ρώμη καινοτόμησε. Και παρουσίασε γι' αυτό επιστολή του οσίου Μαξίμου, όπου αναφερόταν ότι : "Οι Ρωμαιοι μίαν ομολογούσιν αιτίαν Υιου  και Πνεύματος προς Πατέρα, του μέν κατά την γέννησιν, του δέ κατά την εκπόρευσιν" . Οι Ελληνες Επίσκοποι κατέληξαν στο  ότι : "αν οι Λατίνοι παραδέχονται την επιστολή αυτήν, εμείς δεν τους ζητούμε τίποτ' άλλο παρά να ενωθούμε" .

 

            Οι Λατίνοι ζήτησαν χρόνο για ν' απαντήσουν κι απαίτησαν να γίνει "Πάνδημος Συνέλευσις" , την οποία ενέκρινε ο αυτοκράτορας. Στις δύο αυτές συνεδριάσεις (της 21ης και 24ης Μαρτίου 1439), κι ενώ απουσίαζε ο Μάρκος με εντολή του αυτοκράτορα για να μη συμβούν φιλονικίες, ο Δομινικανός Ιωάννης, ρητόρευσε μόνος του, παρέθεσε μαρτυρίες μόνο των Δυτικών Πατέρων, όπως αυτός έκρινε ("κατά τό δοκουν") και παραποίησε όλα όσα είχε επικαλεστεί ο Μάρκος.

 

            Ετσι, έληξαν οι συνεδριάσεις αυτές και ο Πάπας παράγγειλε στον Ορθόδοξο Πατριάρχη ότι : "επειδή οι Ελληνες δέν θέλουν να συνδιαλεχθουν πλέον, ητο, ανάγκη ή νά συμφωνήσουν με την  Ρωμαϊκή  Εκκλησίας ή να απέλθουν οίκαδε" .

 

ΝΕΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ

 

            Από το σημείο αυτό άρχισε νέος κύκλος επαφών, με πρωτοβουλία του Βυζαντινού  αυτοκράτορα, που ήθελε να μάθει κυρίως ποια βοήθεια θα έπαιρνε από τον Πάπα μετά την ένωση. Ο κίνδυνος των Τούρκων συνεχώς μεγάλωνε. για τις νέες  ενέργειές του χρησιμοποιούσε εκείνους που για προσωπικούς λόγους συμπαθούσαν τους Λατίνους, όπως ήταν ο Νίκαιας Βησσαρίων, ο Ρωσίας Ισίδωρος και ο πνευματικός του Γρηγόριος, που διαδέχτηκε αργότερα τον Πατριάρχη Ιωσήφ.

            Ο Πάπας Ευγένιος Δ' , διαμέσου του Επισκόπου Ρωσίας Ισιδώρου, παρουσίασε  στον αυτοκράτορα τρεις Καρδινάλιους, οι οποίοι του δήλωσαν  για λογαριασμό του Πάπα ότι :

 

            α.         Αναλάμβανε τα έξοδα για την επάνοδο των Ανατολικών στη Σύνοδο.

            β.         Υπόσχονταν να συντηρεί στην Κων/πολη τμήμα από 300 στρατιώτες και δύο πλοιάρια για τη φρούρηση της πόλης και

            γ.         Θα προσπαθούσε να πείσει τους ηγεμόνες της Δύσης να εκστρατεύσουν για να βοηθήσουν τον αυτοκράτορα.

 

            Ετσι, προετοιμάστηκε η τελευταία συνεδρίαση για ην επιτυχία της ένωσης, που ορίστηκε για την 2α Ιουνίου 1439. Σ' αυτήν ο πατριάρχης Ιωσήφ δήλωσε ότι θα  μείνει πιστός στο πατροπαράδοτο ανατολικό δόγμα και δε θα δεχτεί καμία προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως. Ακόμα τόνισε ότι αφού οι Λατίνοι ερμηνεύουν από τις Αγιες  Γραφές -κι όχι αυτοβούλως- την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και από τον Υιό (Filoque), υιοθετεί  την ένωση των Εκκλησιών ("ενουμαι αυτοις και συγκοινωνω")

 

            Μετά εκφράστηκαν κι άλλες γνώμες, ενώ παρέμειναν πιστοί στην Ορθοδοξία ο ακλόνητος Εφέσου Μάρκος, ο τοποτηρητής του Πατριάρχη Αλεξάνδρειας Αντώνιος, της Αντιόχειας Μάρκος, των Ιεροσολύμων Δοσίθεος και ο Μητροπολίτης Αγχίαλου Σωφρόνιος. Ολοι όσοι ήταν με το μέρος του αυτοκράτορα συγκατατέθηκαν στην ένωση. Τέλος, ο ίδιος ο αυτοκράτορας είπε τη δική του γνώμη, θεωρώντας τη Σύνοδο εκείνη Οικουμενική κι επειδή αυτή δεχόταν τη διδασκαλία (την άποψη) της Λατινικής Εκκλησίας και ήθελε την ένωση, απαγόρευσε αυστηρά σ' όλους ν' αντιλέγουν και ν' αμφισβητούν τα "θεσπισμένα" .

 

            Οι επίσκοποι τότε της Ανατολικής Εκκλησίας έκαμαν τη εξής δήλωση : "Πιστεύομεν οτι τό Πνευμα το Αγιον αϊδίως καί ουσιωδώς έστι εκ του Πατρός καί του Υιου καί ουσιωδώς εκπορεύεται εκ του Πατρός διά του Υιου" . Οι Λατίνοι όμως δε δέχτηκαν ούτε αυτήν την  ομολογία κι επέμειναν να διαγραφεί η φράση "διά του Υιου" . Οι Ανατολικοί μάταια αντέδρασαν. Στο τέλος αναγκάστηκαν να την αφαιρέσουν.

 

            Στις 8 Ιουνίου 1439, διαβάστηκε μπροστά στον Πάπα στα ελληνικά και λατινικά η "Εκθεσις των Επισκόπων" , αλλά το ίδιο βράδυ ο Πάπας πέθανε ξαφνικά. Η συζήτηση για τα άλλα 4 Κεφάλαια της διαφοράς των δύο Εκκλησιών κράτησε ακόμα ένα μήνα. Αφού λύθηκαν κι αυτά όπως ήθελε ο νέος Πάπας κι αναγνωρίστηκαν τα "πρωτεία" του, ορίστηκε η 6η Ιουλίου 1439 για την πάνδημη τελειωτική "Διακήρυξιν της Ενώσεως" .

 

            Τη μέρα αυτή συγκεντρώθηκαν στον καθεδρικό Ναό της Φλωρεντίας Σάντα Μαρία Ντελ Φιόρε όλοι όσοι είχαν πάρει μέρος σ' εκείνη τη Σύνοδο, καθώς επίσης ο  αυτοκράτορας Πάπας. Αφού  έγινε Δοξολογία, διαβάστηκε απ' τον Αμβωνα μεγαλόφωνα ο "Ορος" της ενώσεως από τον Τσεζερίνι στα λατινικά κι από τον Βησσαρίωνα στα ελληνικά και η Τελετή επισφραγίστηκε με Λατινική Λειτουργία, στην οποία κανένας Ανατολικός δε  συλλειτούργησε, παρά την επιθυμία του Πάπα, αλλ' ούτε  και κοινώνησε τα "άζυμα" .

Ο αυτοκράτορας με τη συνοδεία του έφυγαν τελικά από τη Φλωρεντία και διαμέσου Βενετίας έφτασαν με πλοίο στην Κων/πολη την 1η Φεβρουαρίου 1440.

 

8.  Ο Πατριάρχης Ιωσήφ Β' από μικρογραφία χειρογράφου του 15 αι. ( Παρίσι Εθνική Βιβλιοθήκη).


 

 

η  αποκηρυξη  τησ  ενωσεωσ - αλωση  τησ  πολησ

 

 

            Όταν ο αυτοκράτορας και η ακολουθία του έφτασαν στην Κων/πολη τους περίμενε μεγάλο πλήθος που ρωτούσε να πληροφορηθεί αν πέτυχαν να νικήσουν. Αυτοί που υπέγραψαν την ένωση, ντροπιασμένοι  απαντούσαν : "Κατεδώσαμεν την πίστιν μας. Αντηλλάξαμεν τήν ασέβειαν μέ τήν ευσέβειαν. Επροδώσαμεν τήν καθαράν θυσίαν καί εγίναμεν  αζυμίται. Η δεξιά χείρ η οποία υπέγραψε, ας κοπή. Η γλώσσα η οποία ωμολόγησε, ας εκριζωθή" .

 

            Τα νέα αυτά συντάραξαν την πρωτεύουσα, ο λαός απέφευγε αυτούς που είχαν πάρει μέρος στη Σύνοδο και ο Κλήρος δεν ήθελε να συλλειτουργεί μ' αυτούς. Ο  αυτοκράτορας Ιωάννης Η'  ο Παλαιολόγος από τότε βασίλεψε δυστυχισμένος. Οπως η ένωση της Λυών έτσι και η ένωση της Φλωρεντίας δεν έγινε δεκτή στην Ανατολή. Οι Πατριάρχες της Αλεξάνδρειας, της Αντιόχειας και των Ιεροσολύμων το 1443, στη Σύνοδο των Ιεροσολύμων, τη χαρακτήρισαν ως "μιαράν" . Γύρω από τον Επίσκοπο Εφέσου Μάρκο, που είχε αρνηθεί να την υπογράψει, δημιουργήθηκε ένα Ορθόδοξο Κόμμα και πολλοί που είχαν υπογράψει αναίρεσαν τις υπογραφές τους.

 

            Μερικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι το 1450 έγινε στο ναό της Αγίας Σοφίας Σύνοδος, που παρακολούθησαν πολλοί εκπρόσωποι του ορθοδόξου Κλήρου, μεταξύ των οποίων και οι πατριάρχες Αλεξάνδρειας, Αντιόχειας και Ιεροσολύμων, η οποία καταδίκασε την ένωση και τους οπαδούς της, αναγγέλλοντας την  αποκατάσταση της ορθοδοξίας. Ολλοι όμως δέχονται ότι έγινε η Σύνοδος αυτή. Δεν υπάρχουν,  επίσης, αρκετές αποδείξεις ότι έγινε από τον Κων/νο ΙΑ'  (που διαδέχτηκε τον Ιωάννη Α') μια επίσημη αποκήρυξη της ένωσης, που να επικυρώθηκε από μία Σύνοδο.

 

 

            Παράλληλα, οι Φράγκοι ηγεμόνες ενεργούσαν με κάθε τρόπο για ν' αποτύχει η ένωση, με σκοπό να μην υποστηριχθεί  ο Ελληνισμός. Αλλά και οι προσπάθειες του Πάπα για βοήθεια στο Βυζάντιο από τη Δύση απέτυχαν κι έτσι όλες οι υποχωρήσεις του Παλαιολόγου στο εκκλησιαστικό ζήτημα, για η σωτηρία του Βυζαντίου, έμειναν άκαρπες. Εξι μήνες μετά το θάνατό του οι Τούρκοι, με επικεφαλής το Μουράτ είχαν  φτάσει στην Ανδριανούπολη.

 

            Ωστόσο, η καθολική Εκκλησία αναγνωρίζει ακόμα την απόφαση της Συνόδου της Φλωρεντίας και κατά το 19ο αι. ο Πάπας Λέων ΙΓ' έκαμε έκκληση σε σχετική  με την ένωση των Εκκλησιών Εγκύκλιό του προς τους Ορθοδόξους, να αναγνωρίσουν αυτήν την απόφαση.

            Το Μουράτ διαδέχτηκε ο Μωάμεθ Β' , ο λεγόμενος Πορθητής και τον Ιωάννη Η'  ο Κωνσταντίνος ΙΑ'  Παλαιολόγος, τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου (1449 μέχρι 29 Μαϊου 1453). Ο Μωάμεθ, αφού ολοκλήρωσε την κατάληψη της Θράκης μέχρι το 1452, ασχολήθηκε όλο το έτος στην προετοιμασία για την πολιορκία της Πόλης από στεριά και θάλασσα. Ο Κωνσταντίνος, με ελάχιστες δυνάμεις και βλέποντας τον κίνδυνο της καταστροφής, στράφηκε στον Πάπα Νικόλαο Ε'  και του ζήτησε να σταυροφορήσει μ' άλλους Λατίνους ηγεμόνες για την "κινδυνεύουσαν Χριστιανικήν Κωνσταντινούπολη" .

 

            Ο Πάπας όμως απάντησε ότι από κάθε συζήτηση και ενέργεια απαιτούσε την εκτέλεση της συμφωνίας στη Σύνοδο της Φλωρεντίας του 1439, για την ένωση των δύο Εκκλησιών, που δεν είχε γίνει δεκτή απ' όλο τον Κλήρο και το λαό του Βυζαντίου. Στις θέσεις αυτές ο Πάπας στάθηκε ανυποχώρητος. Ζήτησε, ωστόσο, επωφελούμενος από την απελπιστική θέση του Κωνσταντίνου, να δεχτεί αποστολή Παπικού Εξαρχου στην Πόλη, εξουσιοδοτημένου να εξαφανίσει όλα τα ίχνη της διαφοράς μεταξύ των δύο Εκκλησιών, δηλ. στην κυριολεξία να επιβάλλει όλες τις απόψεις της Δυτικής Εκκλησίας πάνω στην Ανατολική.

 

            Ο Κωνσταντίνος, παρόλο που δεν ήθελε αυτό το πράγμα και παρόλο που ήξερε τις διαθέσεις του λαού, μπροστά στον τρομερό κίνδυνο που τον απειλούσε δέχτηκε τις  προτάσεις του Πάπα. Ο τραγικός εκείνος  αυτοκράτορας τα έδωσε όλα για να σώσει "την Βασιλεύουσαν" γι' αυτό και η Ιστορία τον δικαίωσε σ' αυτό. θεώρησε ότι αυτό ήταν το καθήκον του.

 

            Ο Εξαρχος του Πάπα ήταν ο γνωστός μας Καρδινάλιος Ισίδωρος, που έφτασε στην Κων/πολη το Νοέμβριο του 1452. Στις 12 Δεκεμβρίου τέλεσε στο ναό της Αγίας Σοφίας τη "Λειτουργία της Ενώσεως" , στην οποία αναφέρθηκε και το όνομα του Πάπα και διάβασε "την Διακήρυξιν της Ενώσεως των Εκκλησιών" .

 

            Αλλ' ο λαός, που είχε συγκεντρωθεί γύρω από το ναό, αντέδρασε κραυγάζοντας "Κάτω οι αζυμιται - Κάτω οι δούλοι των Λατίνων" . Στη συνέχεια το πλήθος πήγε στον κοντινό ναό του παντοκράτορα, όπου μόναζε ο μοναχός Γεώργιος Σχολάριος ή Γεννάδιος, ο κατοπινός Πατριάρχης και Εθνάρχης και ζήτησε τη γνώμη του.

 

            Αυτός δεν παρουσιάστηκε μπροστά στο πλήθος, αλλά κρέμασε στην πόρτα του κελιού του ένα χαρτί στο οποίο έγραφε τα εξής : "  Αθλιοι Ρωμαιοι (Ρωμηοί) εις τί επλανηθητε καί απεμακρύνατε εκ της ελπιδος του Θεου καί ηλπίσατε εις τήν δύναμην των φράγκων καί σύν τη πόλει, εν η μέλλετε φθαρηναι, εσχάσατε καί το πατροπαράδοτον καί ωμολογήσατε τήν ασέβειαν; Ουαί υμιν εν τω κρίνεσθαι" .

 

            Στην "ανθεωτικήν" μερίδα όμως ανήκαν πολλά σημαίνοντα πρόσωπα της  εποχής και σχεδόν ολόκληρος ο λαός της πρωτεύουσας. Αυτοί τελικά πέτυχαν να γίνει  νέα λειτουργία στο ναό της Αγίας Σοφίας "ινα ανακαινισθη ως μολυνθεισα" από τη Δοξολογία των Δυτικών και αφορίστηκαν όλοι όσοι πήραν μέρος στη Δοξολογία εκείνη. Η ένωση έτσι των Εκκλησιών αποκηρύχτηκε τελεσίδικα.

 

            Ωστόσο μέχρι τον Απρίλιο του 1453, οπότε άρχισε η πολιορκία της Πόλης από  τον Μωάμεθ Β' , τα πνεύματα είχαν ερεθιστεί πολλές φορές η τρομερή διχόνοια για τον ενωτικό είχε φέρει τις δύο μερίδες σε κατάσταση παροξυσμού. Την 29η Μαΐου, η Πόλη έπεσε στα χέρια των Τούρκων και η άλωση αυτή έδωσε τέρμα στις απόπειρες των δύο Εκκλησιών για ένωση.

 

            Ο Μωάμεθ Β' , παραδόξως και παρά την τακτική των τούρκων να εξισλαμίζουν τους λαούς που υπέτασσαν, κάλεσε το μοναχό Γεώργιο Σχολάριο και με μεγάλες τιμές τον ονόμασε "Μιλέτ Μπασην"  (Εθναρχη) και τον όρισε Πατριάρχη Κων/πολεως "ου μόνον πρωτεύοντα των αλλων Πατραρχων αλλά και αρχηγόν παντός κλήρου καί λαου, ως πρότερον αρχηγέτην του Εθνους" .

 

            Από τότε και σ' όλα τα χρόνια της δουλείας του Γένους, η Δυτική Εκκλησία επιδίωκε την ένωση των ανατολικών με τον προσηλυτισμό τους κι αυτό το έργο  το είχε αναθέσει στα μοναχικά Τάγματα, ιδίως των Ιησουϊτών και των Δομινικανών και  στη λεγόμενη "Ουνίαν" , που επινοήθηκε ακριβώς γι' αυτόν τον σκοπό. Ωστόσο, όλες αυτές οι προσπάθειες κανένα αποτέλεσμα δεν έφεραν. τελικά η ανακήρυξη του Πάπα ως "της αλάθητου  κεφαλής της Εκκλησίας" , το 1870, έκαναν αδύνατη πια κάθε σκέψη για την ένωση των δυο Εκκλησιών.

 

            Στη νεότερη εποχή πολλές φορές οι "Προκαθήμενοι" των δύο Εκκλησιών μίλησαν  και κινήθηκαν για το μεγάλο σκοπό της ενώσεως. Σαν πιο σπουδαίες περιπτώσεις μπορούμε να αναφέρουμε τις εξής :

 

            --          Την Εγκύκλιο που έστειλε ο Πάπας Λέων ο ΙΙ' κατά το 19ο αι. προς τους Ορθοδόξους με έκκληση σ' αυτούς να αναγνωρίσουν την απόφαση της Συνόδου της Φλωρεντίας του 1439, για να επιτύχει η ένωση των Εκκλησιών.

            --          Στα 1919, όταν ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος (ο Εθνομάρτυρας της Μικρασιατικής καταστροφής) υποδέχτηκε στην έδρα του τους Αγγλικανούς Επισκόπους του Σικάγου των ΗΠΑ Αντερσον και Φάνδελακ, αφιέρωσε με αφορμή την επίσκεψη αυτήν το φλογερό του κήρυγμα στο "βαθυνοστάλγητον"  χριστιανικό αίτημα της ενότητας της Χριστιανοσύνης  και μάλιστα τόνισε ότι η ενότητα πρέπει να αρχίσει απ' εκεί όπου διασπάστηκε δηλ. από το ναό της Αγίας Σοφίας, στην Αγία Τράπεζα της οποίας οι απεσταλμένοι του Πάπα "απέθεσαν" τη Βούλλα του Αφορισμού.

            --          Πραγματικά, η Χριστιανοσύνη αξιώθηκε στις μέρες μας να ιδεί τον προφητικό αυτό λόγο του μαρτυρικού Ιεράρχη να εκπληρώνεται έστω και μερικώς: Όταν οι δύο Εκκλησίες αποφάσισαν να " άρουν " με επίσημα έγγραφα τους Αφορισμούς τους, βλέπουμε το μεγαλόπνοο εκείνον Πάπα Παύλο  τον ΣΤ' να προσεύχεται μέσα στο ναό της Αγίας Σοφίας. και βλέπουμε τον ίδιο αυτόν Πάπα να συναντιέται, ύστερα από πέντε αιώνες, με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα στην Ιερουσαλήμ, εκεί όπου γεννήθηκε η Χριστιανική πίστη κι από όπου  ξεκίνησε για να κατακτήσει όλη την Οικουμένη.

            --          Ακόμα μπορούμε να μνημονεύσουμε τη Σύνοδο που συγκάλεσε στη Ρώμη το 1963 ο Πάπας Ιωάννης 23ος , η οποία μεταξύ άλλων θεμάτων, απέβλεπε και στη  συζήτηση των ζητημάτων που αφορούσαν στην ένωση των Εκκλησιών.

            --          Τέλος στη σημερινή εποχή, πρόσφατες είναι οι διακηρύξεις και οι ευχές του οικουμενικού Πατριάρχη και του Πάπα για την ανάγκη ενοποίησης των Χριστιανικών  Εκκλησιών, που είναι και ενδόμυχο αίτημα όλων των Χριστιανών.
 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 

            Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι για την καταστροφή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και το πληγωμένο γόητρο της Ορθοδοξίας συντέλεσε σε μεγάλο βαθμό το "ενωτικό" ζήτημα. Ισως το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό, ευνοϊκότερο, αν δεν το αναπτυσσόταν η ασυμβίβαστη αυτή διάσταση ανάμεσα στις δύο Εκκλησίες, το ολέθριο εκείνο Σχίσμα.

 

            Ωστόσο, παρόλο που σήμερα ο Πατριάρχης της ορθοδοξίας Δε βρίσκεται "σε θέση ισχύος" όπως άλλοτε, κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός θέλει να πιστεύει ότι θα εξακολουθήσει πάντα την πορεία του ιστορικού πεπρωμένου του, όπως και στο παρελθόν και θα  υπομείνει καρτερικά όλες τις αντιξοότητες των καιρών που θ' ακολουθήσουν, με πεποίθηση και πίστη στη δύναμη του θεού ότι κάποτε οι προσδοκίες του, που είναι και προσδοκίες όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών και Ελλήνων, θα εκπληρωθούν.

 

            Πρέπει να παραδεχτούμε ότι μια συμφιλίωση ή συνεργασία, σε ίσο πεδίο αμοιβαιότητας και απόλυτης ισότητας, θα ήταν μία καλή αρχή για εκπλήρωση των αρχών της Χριστιανικής αλληλεγγύης. Αλλιώς, αν δεχτούμε και απλή μόνο συζήτηση για την ένωση των Εκκλησιών, ύστερα απ' όλα τα γεγονότα που αναφέραμε, θα προκύψει ασφαλώς νέα φιλονικία και διχόνοια, με τάση και της δικής μας ενότητας.

 

            Η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία, με Οικουμενικό τον πατριάρχη Κων/πόλεως, δεν πρόκειται βέβαια να τελεί κάτω απ' την παπική εξουσία ή καθοδήγηση. Η Μητρόπολη  αυτή της Εκκλησίας του Χριστού ανήκει στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία απ' τα Βυζαντινά χρόνια και κανένας δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Η Εκκλησία αυτή χάρη στους Ευαγγελιστές και τους μεγάλους Εκκλησιαστικούς  Πατέρες προϋπήρξε της Δυτικής.

 

            Πραγματικά, στους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους, η Δυτική Εκκλησία ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, ενώ στις Μεγάλες Οικουμενικές Συνόδους, οι οποίες έβαλαν τα θεμέλια της χριστιανικής πίστης, ελάχιστα είχε εκπροσωπηθεί.

 

            Κάτι που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι οι Λατίνοι κι όλοι οι άλλοι χριστιανοί κάθε δόγματος, Ανατολής και Δύσης, που έγιναν αργότερα Χριστιανοί, χρησιμοποιούν πολλές ελληνικές λέξεις της ορθόδοξης ορολογίας στις θεολογικές, συνοδικές κι άλλες εκκλησιαστικές συζητήσεις , όπως και στις Θείες Λειτουργίες τους, ενώ οι Ορθόδοξοι δε  μεταχειρίζονται καμία  λατινική.

 

            Δεν μπορεί βέβαια κανείς  ν' αρνηθεί ότι η Ρώμη συντέλεσε πολύ στη διαμόρφωση  και ανάπτυξη της χριστιανικής θρησκείας. Δεν πρέπει όμως να ταυτίζεται η Εκκλησία της με την όλη Δυτική Εκκλησία, της οποίας ύστερα παρέμεινε ως κεφαλή. Η Δυτική Εκκλησία προϋπήρξε της Εκκλησίας της Ρώμης, ενωμένη μάλιστα με την Ανατολική Εκκλησία, ως μία "Αγία καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού"  (όπως αναφέρεται και στο Σύμβολο της Πίστεως, που τότε συντάχθηκε).

 

            Ύστερα όμως, η φιλοσοφία  των Παπών της Ρώμης επινόησε να προτάξει τα "πρεσβεία" , χάρη στον Απόστολο Πέτρο, παρά το γεγονός ότι η Σύνοδος της Χαλκιδόνας του 451 και την Κων/πόλεως του 480 θέσπισαν ισοτιμία μεταξύ των Επισκόπων Αλεξάνδρειας, Αντιόχειας, Ρώμης και Κων/πόλεως.

 

            Την αξίωση των Παπών ακολούθησε η ανάπτυξη της κοσμικής και υλικής τους εξουσίας, ενώ σύμφωνα με την ευαγγελική ρήση η Ανατολική Εκκλησία υπήρξε και παραμένει πάντα μόνο πνευματική. Η Δυτική Εκκλησία σιγά-σιγά έγινε "Κράτος του Βατικανού" , με απόλυτη ανεξαρτησία σ' όλα σχεδόν τα θέματα, ακόμα και με διπλωματική εκπροσώπηση σήμερα.

 

            Η επινόηση των Παπών και για κοσμική επίδειξη πρωτοφάνηκε επί Πάπα Νικολάου του Α' , έπειτα  από 9 αιώνες μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού κι αφού είχε πια εκδηλωθεί το Σχίσμα. Εξάλλου, πολύ πριν χωριστεί η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε Δυτική κι Ανατολική , η Εκκλησία του Χριστού συμβολικά και κυριολεκτικά αναγνωριζόταν ως Ανατολική Εκκλησία.

 

            Την εποχή εκείνη, η Δύση, που βρισκόταν ακόμα στο ημίφως του πολιτισμού, δεν ήταν σε θέση ν' αναπτύξει Ιερατείο που να μπορεί να διαπρέψει, όπως έγινε στην Ανατολή με τους πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας και Διδάσκαλους του Χριστιανισμού, Ελληνες και Ελληνίζοντες.

 

            Η Ανατολική Εκκλησία επιπρόσθετα αποτελεί κοινωνία της οποίας η βάση, η προϋπόθεση δεν είναι γήινη αλλά ουράνια, γιατί ιδρύθηκε από το Θεάνθρωπο και γι' αυτό είναι "Θεοσύστατη" κι όχι ανθρώπινη και δεν αναγνωρίζει, όπως είπαμε, ορατό αντιπρόσωπο πάνω στη γη.

 

            Μπορεί σήμερα η Ανατολική Εκκλησία να υστερεί σε κοσμικό πλούτο, σε λαμπρότητα της εκκλησιαστικής ή ακόμα και της πολιτικής επιρροής του Βατικανού, γιατί εξακολουθεί να εδρεύει σε μία πόλη που είναι υπόδουλη σε αλλόθρησκους , αλλά έχει να επιδείξει άφθαστη κι ανεξάντλητη χριστιανική παράδοση κι ανυπέρβλητα εκκλησιαστικά τεκμήρια χριστιανοσύνης, που δεν τα διαθέτει η Δυτική Εκκλησία. Ο Πανάγιος Τάφος του Χριστού, το Αγιο Ορος, τα Μετέωρα, η Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά και πολλά άλλα θρησκευτικά μνημεία το μαρτυρούν.

            'Αλλωστε τί είναι η Ορθοδοξία; Είναι η  ¨ορθή δόξα" το  "ορθως φρονειν", η "πίστις εις τό ορθόν" . Ορθό όμως είναι το "αληθές" κι αληθινό είναι ότι ο Θεός αποκάλυψε για τον εαυτό Του, για το θέλημά Του και για τη δράση Του στην ιστορία του κόσμου. Αυτό  είναι μπροστά μας απλό, σαφές, κατηγορηματικό  κι αιώνιο (¨διαιωνίου ισχύος") και αποτελεί το περιεχόμενο της πραγματικής Ορθοδοξίας.

 

            Για όλα αυτά θεωρείται  ακατανόητη η στάση της Δυτικής Εκκλησίας να συμμερίζεται τα θρησκευτικά αυτά τεκμήρια και να σχεδιάζει μια ένωση των Εκκλησιών που κάθε  άλλο παρά πρόκειται να εξυπηρετήσει την Ανατολική Εκκλησία, η οποία μέσα στους αιώνες διατήρησε πάντα αμείωτη, ανεπηρέαστη κι απόλυτα ανεξάρτητη τη θρησκευτική κι εκκλησιαστική της υπόσταση.

 

            Τί πρέπει όμως να σκεφθεί ο σημερινός Χριστιανός για το μεγάλο αυτό ζήτημα της ενώσεως των Εκκλησιών; Ποιά θέση μπορεί να πάρει; Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Για να γεφυρωθεί το Σχίσμα και να παραμείνει η συνεκτική ουσία της θρησκείας και  της Εκκλησίας του Χριστού σταθερή κι ακλόνητη μέσα στους αιώνες, χρειάζεται και τις δύο βάσεις στέρεες, ανθεκτικές για ν' αντέξει στο σκληρό κι αμείλικτο πέρασμα του χρόνου  και στις νέες τάσεις, που συνεχώς απομακρύνουν τον άνθρωπο από το Θεό και την Εκκλησία.

 

            Ακόμα, όπως έχουν εξελιχτεί τα πράγματα στην Ανατολή, χρειάζεται η πνευματική τουλάχιστον αποδέσμευση του άλλου άκρου πάνω στο οποίο στηρίζεται η βάση αυτής της γέφυρας, δηλ. του Πατριαρχείου της Κων/πόλεως. Αν κάποτε ("ο μή γένοιτο") καταποντιστεί το ένα σκέλος αυτής της γέφυρας -όπως  έγινε κάποτε με το Βυζάντιο- να παραμείνει το άλλο, για να συμπληρώσει τον προορισμό και των δύο. Η Ιστορία δικαιώνει πάντα όσους γνωρίζουν να αντιστέκονται και να περιμένουν μέχρι το τέλος.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

ΕΓΚΥΚΛΟΠΕΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ  "ΠΑΠΥΡΟΣ -ΛΑΡΟΥΣ"        :           ΑΘΗΝΑ 1964

ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΛΟΥ Α. : "Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας : ΑΘΗΝΑ 1958

ΜΑΝΙΑ Ν. : "Ιστορικά δεδομένα δια το Σχίσμα και την Ένωσιν Ανατολικής και Δυτικής                             Εκκλησίας"                                                                        :           ΑΘΗΝΑ 1964

ΣΑΜΑΡΙΠΑ π. : "Ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας "          :           ΑΘΗΝΑ 1940

ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ Λ. : "Ιστορία της εποχής της Καινής Διαθήκης"          ΑΘΗΝΑ 1958

ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ Λ. : "Η από παλαιάς και νέας Ρώμης κίνησις προς επάνοδον του πληρώματος της Εκκλησίας του Χριστού εις την αρχικής ενότητα"  ΑΘΗΝΑ 1970

 

************************************************************************


 

"Οι νόμοι της Γαλλίας που αφορούν στην παιδεία, στο

διαζυγιο, στα στρατιωτικά θέματα, πέρασαν πρώτα από

τα γραφεία της Στοάς της Μεγάλης Ανατολής..."

Αbbe Tourmentin (La Franc-Maconnerie demasquee)

Και, φυσικά, οι Γάλλοι τέκτονες είχαν εναργέ­στατη συμμετοχή τόσο στο πραξικόπημα του 1830, όσο και στο αντίστοιχο του 1848, όταν εν­νιά από τα έντεκα μέλη της προσωρινής κυβέρνησης ήταν στελέχη μασονικών στοών και σαράντα χιλιάδες τέκτονες πρόσφεραν αφειδώλευτα τις υπηρεσίες τους για την οριστική επιβολή των επιδιώξε­ων της μασονίας.

 

Ωστόσο, επειδή, το 1848, η Εθνοσυνέλευση αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις της κυβέρνησης, η τεκτονική ηγεσία στράφηκε σε ένα δικό της άνθρωπο - και όργανο: Τον Ναπολέοντα Γ'. Ο οποίος παρέ­μεινε υπάκουος για ένα διάστη­μα, αλλά μόλις επιχείρησε να απαγκιστρωθεί, οι μασόνοι τον απαρνήθηκαν και προετοίμασαν τον δρόμο για τη γαλλική εθνική καταστροφή του 1870. Τώρα στήριξαν την "κομούνα", αλλά η επιβολή της ήταν βραχύβια, το εκλογικό σώμα ήταν κατά μεγά­λη πλειοψηφία φιλοβασιλικό και τότε το σύνολο των ευρωπαϊκών στοών συνασπίστηκαν για να αποτρέψουν την άνοδο στο θρόνο του ικανού και συνετού κόμη ντε Σαμπόρ και πέτυχαν Τελικά να εισάγουν το καθεστώς, που τους εξασφάλιζε ασυδοσία και ατιμωρησία στις υπονομευτικές δραστηριότητες τους: Την - τρίτη κατά σειρά -αβασίλευτη δημοκρατία.  Ο Εβραίος πρωθυπουργός της Αγγλίας Ντ' Ισραέλι (Ντισ-ραέλι) τονίζει στο έργο του Coningsby. "Η ρωμαλέα επανά­σταση (1848), που προετοιμάζε­ται στη Γερμανία και για την οποία ελάχιστα είναι γνωστά, τε­λεί ολοκληρωτικά υπό την αιγί­δα και καθοδήγηση των Εβραί­ων, οι οποίοι μονοπωλούν σχε­δόν στο σύνολο τους τις επαγ­γελματικές έδρες σ' αυτή τη χώ­ρα".

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΣΤΟΧΟΣ: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ'.

Τώρα, αφού είχαν γκρεμίσει τη βασιλεία, μπορούσαν να κινη­θούν, ελεύθερα και απερίσπα­στα, κατά του δεύτερου στόχου τους: της Εκκλησίας. Στους κόλ­πους της οποίας έβρισκε κατα­φύγιο και επιβίωνε το πνεύμα του παρελθόντος και, επομέ­νως, ήταν επικίνδυνη. "Έχουμε βίαιη σύγκρουση της κοινωνίας που δημιούργησε η ανθρώπινη βούληση και της κοινωνίας που εκφράζει τη θέληση του θεού και οι πιστοί της Εκκλησίας μας απειλούν όχι μόνο με τις πράξεις τους, αλλά και με την προπα-γάνδιση της πίστης τους. Μη φοβάστε τη σύγκρουση, δεχτεί­τε την πρόθυμα. Κρ καταπολε­μήσετε την άποψη ότι για όσα υποφέρει ο άνθρωπος σε τούτη τη ζωή θα αποζημιωθεί σε μια άλλη, με τη δική μας ανθρώπινη  θρησκεία, που επαγγέλλεται την ευτυχία των μελλοντικών γενε­ών σαν αντίδωρο για όσα υπο­φέρουμε ση μέρα...".

Από διδασκαλία του σεβά­σμιου Ζ. Βιβιανί (15-1-1901). Κατά τη μασονική διάσκεψη του Σετπεμβρίου 1902 (Παρίσι) ο κύ­ριος ομιλητής βρυχήθηκε: "Πρόκειται για την έσχατη φάση της εφόδου της Εκκλησίας και των πιοτών της εναντίον της δη­μοκρατικής και λαϊκής μας κοι­νωνίας - και πρέπει να φροντί­σουμε να είναι η τελευταία τους μάχη!"

Δεν είναι παράξενο για όσους κατέχουν τον τρόπο και τις μεθόδους δράσης της μασο­νίας το ότι, προωθώντας και εκ­μεταλλευόμενη σειρά ολέθριων νόμων της Γ Δημοκρατίας, πέ­τυχε - χωρίς προσφυγή στην αιματηρή βία - να επιβάλει στη Γαλλία καθεστώς ουσιαστικά ανάλογο με το μπολσεβικικό στην Ε.Σ.Σ.Δ.! Καταργώντας το βασιλικό θεσμό και αποξενώνο­ντας την Εκκλησία από το κρά­τος, οι μασόνοι δημιούργησαν το δικό τους κράτος: τη μασονι­κή δημοκρατία!

Υπερβολή; Αστήρικτος ισχυ­ρισμός; ιστορική ανακρίβεια;

Όχι.

Ο αναγνώστης που δυσπι­στεί ή αμφιβάλλει ας μελετήσει το ακόλουθο κύριο άρθρο της τεκτονικής παρισινής Le Matin, στις 26-1-1893, όπως το φιλοξε­νεί στο πόνημα του Αbbe Tourmentin (La Franc-Maconnerie demasquee).

 "Χωρίς υπερβολές οι περισ­σότεροι σημαντικοί πολιτικοί νό­μοι που ψηφίζονται στη Γαλλία ελέγχονται από τον ελευθερο-τεκτονισμό πριν δημοσιευτούν στην Εφημερίδα της Κυβέρνη­σης. Οι νόμοι που αφορούν στην παιδεία, στο διαζύγιο, σε στρα­τιωτικά θέματα πέρασαν πρώτα  από τα γραφεία της Μεγάλης Ανατολής, στην οδό Κάντε, πριν διαβιβαστούν στο Παλαί Μπουρμπόν.

Δικαιούμαστε να θριαμβο­λογήσουμε ότι εξακολουθούμε να είυαστε πανίσχυροι αλλά επιβάλλεται να στηρίζουμε τις , φιλοδοξίες μας σε μια απλή "συ­νταγή" . Επί δέκα χρόνια προχω­ρούμε επαναλαμβάνοντας: Εχθρός μας είναι ο κλήρος! Έχουμε παντού σχολεία χωρίς το μαθημάτων θρησκευτικών, οι παπάδες υποχρεώθηκαν να σιω­πούν και οι ιεροσπουδαστές να κάνουν στρατιωτική θητεία. Επί­τευγμα κάθε άλλο παρά συνηθι­σμένο για μια χώρα, που αυτοα­ποκαλείται "πρωτότοκη κόρη της Εκκλησίας"...".

ΓΑΛΛΙΑ: ΚΡΑΤΟΣ ΜΑΣΟΝΙΚΟ!

Οι εκλογές του 1924 απέδει­ξαν πόσο βάσιμος ήταν ο τεκτο­νικός ισχυρισμός, ότι η Γαλλία δεν ήταν δημοκρατία, αλλά κρά­τος μασονικό (βλέπε Αlbert Lantοine , Hiram couronne depines, και A. J. Michel , La dictature de la Franc-           Maconnerie sur la France). Εκλέχτηκαν πο­λυάριθμοι τέκτονες βουλευτές και γερουσιαστές και η κυβέρ­νηση Εριό ήταν υποχείρια τους, υιοθετώντας όλες τους τις ειση­γήσεις: κατάργηση της γαλλι­κής πρεσβείας στο Βατικανό απονομή αμνηστείας σε προδό­τες και κατάδικους για βαρβα­ρότατα εγκλήματα εφαρμογή εκλογικού συστήματος κατά διαμέρισμα εισαγωγή εκπαιδευ­τικού συστήματος χωρίς το μά­θημα των θρησκευτικών, παρά τις σχετικές δεσμεύσεις, στις Αλσατία και Λορραίνη, καθιέρω­ση ενός τύπου σχολείου επανα­σύνδεση των σχέσεων με την Ε.Σ.Σ.Δ. υιοθέτηση καθαρά σο­σιαλιστικών μέτρων, μετατροπή της Κοινωνίας των Εθνών -Κ.Τ.Ε. - σε γνήσια μασονικό ερ­γαλείο κ.ά.

Την ίδια γραμμή ακολούθη­σε και το κόμμα του διαβόητου Εβραίου Λεόν Μπλουμ, που είχε κηρυχτεί υπέρ της σύγκρουσης των τάξεων, της αντιθρησκευτι-κής πάλης, της κοινωνικής επα­νάστασης και της δημιουργίας "κολεκτιβιοτικής" κοινωνίας και προλεταριακού κράτους. Συνέ-πειες: Τα λαϊκά σχολεία πέρα­σαν σχεδόν στο σύνολο τους σε μαρξιστικά διδακτικά "χέρια", που εξωθούν τους νέους στην Άκρα Αριστερά, οι δημόσιες υπηρεσίες εκσοβιετίζονται, τα κομουνιστικά έντυπα - με βαρύ πυροβολικό την εφημερίδα του Κ. Κ. Γ. |_' Ηυmanite - επηρεάζουν όλο και περισσότερα τμήματα των πενέστερων τάξεων, με κα­τάληξη  τη   νοοτροπία  του "pourquoi?" κατά τον αντιναζιστικό πόλεμο, τότε που το Γ' Ράιχ του Χίτλερ και η Σοβιετία του Σταλιν

Συνδεόταν με φιλικότατους , συμμαχικούς δεσμούς.

 

'ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΘΡΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑΟΥΣ!"

 

Οι - σιωνιστικογενείς - μα­σονία και ιλουμινισμός, δημι­ούργησαν την (υπονομευτική και ανατρεπτική των κατεστημέ­νων αξιών) επαναστατική δρα­στηριότητα τους από το γερμα­νικό και γαλλικό χώρο, αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι περιορί­στηκαν εκεί. Η διεθνιστική φιλο­σοφία και η ευρύτητα των στό­χων τους, φυσικό ήταν να εξω­θήσουν τα δύο κινήματα - με βαθμό συγγενείας πρώτου ή δεύτερου βαθμού - να απλώ­σουν τα πλοκάμια τους προς όλα τα σημεία του ευρωπαϊκού ορίζοντα, αλλού με πλήρη και αλλού με σχετική - μεγαλύτερη ή μικρότερη - επιτυχία.

θα ασχοληθούμε στη συνέ­χεια, συνοπτικά, με τις αξιολογό-τερες περιπτώσεις, για τη συ­μπλήρωση αυτούτου κεφαλαίου:

• Όπως παντού, και στην Ισπανία βασικοί στόχοι του τε­κτονισμού και των Εβραίων στά­θηκαν ο θρόνος και η Εκκλησία (όπως το δήλωσε σαφέστατα στο διεθνές μασονικό συνέδριο του 1891 ο "μέγας δάσκαλος" Χ. Μοραΐτά). Επιχειρήθηκε η δολο­φονία του βασιλιά Αλφόνσου ΙΓ', αλλά και οι δύο απόπειρες απέ­τυχαν. Ωστόσο, όπως αναφέρει με λεπτομέρειες ο Μοnseqneur Delassus (ό.π.) και ο Ε. Μalinsky ( La grande conspiration mondiale) στη διάρκεια της πρωθυπουργίας Μάουρα, ο Μο-ντανέρ (1909) οι μασόνοι και οι σιωνιοτές προκάλεσαν αιματη­ρές ταραχές, με εμπρησμούς και φόνους, στην Μπαρτσελόνα και ο πρωταίτιος Φερέρ καταδι­κάστηκε σε θάνατο και εκτελέ­στηκε κάτω από μπαράζ εντονό­τατων και απειλητικών κραυγών από όλα τα σημεία του τεκτονι­κού ορίζοντα (Λονδίνο, Βερολί­νο, Βρυξέλλες, Παρίσι, Ρώμη), ενώ, υπό τους ήχους της "Διε­θνούς", στις οδούς της γαλλικής πρωτεύουσας, ο Φερέρ ανακη­ρυσσόταν "παγκόσμιος ήρωας" και πενήντα εφτά πόλεις της Γαλλίας βάφτιζαν δρόμους τους με το όνομα του. Η συντονισμέ­νη εκστρατεία ύβρεων κατά του βασιλικού θρόνου της Ισπανίας και του Βατικανού απέδειξε, για άλλη μια φορά, τη δυνατότητα της μασονίας να κινητοποιεί σε όλο σχεδόντον πλανήτη τις "δυ­νάμεις" της για την επιτυχία των επιδιώΕεών τηο. αωού πίεσε Φιλελεύθερους και Δημοκρατικούς να γκρεμίσουν την κυβέρνηση στην οποία μετείχαν με τους συντηρητικούς.

         Με εγκύκλιο της προς όλες τις μασονικές οτοές η παρισινή Μεγάλη Ανατολή υπογράμμιζε ότι ο Φερέρ "ήταν ένας από εμάς, παρέμεινε πιστός στον τε­κτονισμό ως το τέλος και στο πρόσωπο του χτυπήθηκαν τα ιδανικά μας" (!)   Ποια ακριβώς είναι αυτά τα "ιδανικά" ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να το πληροφορη­θεί στις σελίδες του πονήματος μου Μασονία, ο Δούρειος Ίππος του σιωνισμού. Για επιβεβαίωση αρκεί να μνημονευτεί ότι, κατά την έρευνα στην κατοικία του Φέρε, βρέθηκαν σε υπόγεια κρύ­πτη σωρεία εγγράφων, από τα οποία προέκυπτε η εναργέστα­τη ανάμειξη του σε όλα τα στα-σιαστικά κινήματα που έγιναν στην Ισπανία από το 1877 και στη συνέχεια (βλέπε \Λ/. Foss and C.Geranty , The Spanish Arena)

 

Από αρθρο του Κώστα Ν. Μπαρμπή , εφημερίς Α1 , 6-7 Δεκ 2003 , σελ 26

************************************************************************


 

Aπό την Kασσάνδρα-Mαρία Tσαροπούλου

 

Θυμάμαι εκείνον τον απόλυτο, αυταρχικό, ορθολογιστή, εξτρεμιστή πατέρα-αφέντη να ρητορεύει λέγοντάς μου «Mην πιστεύεις σε τίποτα που δεν μπορείς ν� ακουμπήσεις με τα χέρια σου!» και χαμογελάω. . . Kανείς δεν κατάλαβε ποτέ γιατί αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος μας πήγε για εκδρομή -τάχα- στην Tήνο ανάβοντας -παρεμπιπτόντως- μια λαμπάδα. Όμως εγώ τον θυμάμαι, το βράδυ που έλιωνα στον πυρετό, να με κρατάει στην αγκαλιά του μέσα στο ταξί που με μετέφερε στο νοσοκομείο και να ψιθυρίζει «. . . λαμπάδα. . . στο μπόι της. . . ». Kαι τότε βουρκώνω. . .

 

Aυτό το καταπληκτικό θαύμα της φύσης, ο άνθρωπος, φτιάχτηκε τέλειος. Δηλαδή. . . γεμάτος ελαττώματα, αφού η φύση έτσι εννοεί το τέλειο! Aρρωσταίνει, πονάει, γερνάει, εξαθλιώνεται, βασανίζεται και στο τέλος αποχωρεί. . . H πορεία του στη ζωή σφραγίζεται μέσα από τη διαρκή πάλη. Φονικά ένστικτα επιβίωσης εναντίον αλτρουιστικών ιδανικών. Tαπεινές επιθυμίες κόντρα σε υψηλές πνευματικές αναζητήσεις. Γήινη αλαζονεία εναντίον μεταφυσικού δέους. . . O φόβος και το ανάστροφό του, η ελπίδα, μόνιμοι σύντροφοί του σ� αυτό τον αγώνα. Kαι τα δύο τον φέρνουν στο ίδιο ακριβώς σημείο: στην προσευχή! Eκεί θα βρει γαλήνη, παρηγοριά, ηρεμία. Σ� εκείνες τις λίγες μαγικές στιγμές θα ανοίξει την καρδιά του σε κάτι ανώτερο από αυτόν και θα ακουμπήσει το φόβο του - και την ελπίδα στο ότι η θεία πρόνοια, η αγάπη του σύμπαντος ή η φυσική αρμονία θα φροντίσουν γι� αυτόν! Όλοι, ακόμα και οι πιο σκληροπυρηνικοί υπαρξιστές, έχουμε προσευχηθεί σ� αυτό το Kάτι που πιστεύουμε ότι είναι ανώτερο από μας, όπως κι αν το ονομάζουμε. H συνισταμένη μας, κοινή: η αγωνία μας. Προσευχόμαστε και αγαπάμε. . . Tο καλύτερο κομμάτι της ανθρωπιάς μας!

Bοήθεια «άνωθεν» και μεσιτεία!

Oι άνθρωποι σε όλες τις εποχές από καταβολής κόσμου ζητάμε υγεία, ευτυχία για μας και όσους αγαπάμε και την άμεση λύση κάποιων προβλημάτων μας. Aπό ποιον τη ζητάμε; Σε ποιον απευθυνόμαστε; Στη μεγάλη δύναμη, το Θεό, που βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι είναι «αρμόδιος» να το φροντίσει. Όμως αρκετές φορές αυτό δεν μας είναι αρκετό ή μάλλον φοβόμαστε ότι η δική μας και μόνο προσπάθεια δεν είναι αρκετή. Όταν η ιδιοσυγκρασία της φυλής ή του ατόμου το επιτρέπει ή το συνδαυλίζει, αναπτύσσεται μια ολόκληρη νοοτροπία «μεσιτείας» προς το θεϊκό άκουσμα. Kαι εμείς οι Έλληνες είμαστε λαός μεσιτών και μεταπρατών. Kαταλαβαίνουμε από κύτταρο τη δύναμη του ενδιάμεσου. Tι πιο απλό από το να παρακαλέσουμε έναν ανώτερο από μας, έναν άγιο, έναν όσιο, έναν άγγελο, να «μεσιτεύσει» υπέρ μας; Nα παρακαλέσει για χάρη μας; Eίναι ένδειξη εμπιστοσύνης προς την αόρατη Iεραρχία αλλά και ταπεινότητας απέναντι σε δυνάμεις πέρα από μας! H προτίμησή μας εξάλλου σε κάποιο συγκεκριμένο άγιο δείχνει και την ατομική μας ποιότητα, την αγάπη μας προς τις λαογραφικές ρίζες μας ή το σεβασμό προς την οικογένειά μας.

Ένας μικρός διαχωρισμός. . .

«Σύμφωνα με την εκκλησιαστική μας παράδοση», λέει ο πάτερ-Nέστορας, εφημέριος της Aγίας Tριάδας, στη Nέα Πεντέλη, «όσο θερμότερη είναι η επίκλησή μας, τόσο γρηγορότερα εισακούγεται. Bέβαια, επειδή είμαστε άνθρωποι -και μας ενδιαφέρει η παράκλησή μας να γίνει πραγματικότητα. . . τάχιστα-, διαλέγουμε συνήθως ιδιαίτερα ισχυρές μορφές για να την απευθύνουμε. Tέτοιες μορφές είναι πρώτα οι μάρτυρες, μετά οι άγιοι και κατόπιν οι όσιοι. Kαι για να τα μάθουν και οι νεότεροι, που ίσως δεν έχουν εντρυφήσει στα θρησκευτικά πράγματα, καλό είναι ν� αναφέρουμε ότι μάρτυρας είναι κάποιος που πέθανε με βασανιστήρια για την πίστη του, άγιος είναι αυτός που έζησε τη ζωή του (ή τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι της) αγνή, αφιερωμένη στο Θεό και στον πλησίον του και λόγω των καλών του πράξεων αγίασε, και όσιος είναι αυτός που ξέκοψε από το θόρυβο της κοινότητας και ασκήτεψε στην έρημο ή σε κάποιο μοναστήρι με ζωή σκληρή γεμάτη νηστεία, προσευχή και απομάκρυνση από τα εγκόσμια. Tο ότι αυθόρμητα εντελώς επιλέγουμε έναν άγιο κι όχι έναν όσιο για να ζητήσουμε τη βοήθειά του σημαίνει ότι στη συνείδησή μας η φιγούρα του αγίου, λόγω της δράσης του, έχει καταξιωθεί ως πιο. . . προστατευτική για την πολύπαθη ανθρωπότητα. Γι� αυτό, ας μου επιτραπεί να πω ότι τους έχουμε επιφορτίσει, είτε λόγω ονόματος είτε λόγω των πράξεών τους με συγκεκριμένα ?καθήκοντα? τον καθένα. Σίγουρα, μια και είναι άγιοι, δεν μας. . . παρεξηγούν. Aς συνεχίσει ο καθένας να προσεύχεται στον άγιο που αναπαύει την ψυχή του. O Yπέρτατος, που βρίσκεται εκεί ψηλά, θα νιώσει την ανάγκη μας και την ειλικρίνεια της προσευχής μας και, μόλις το Θεϊκό Σχέδιο το επιτρέψει, θα μας συντρέξει!»

Iσχυρή προσευχή

ʼγιοι-προστάτες της καθημερινότητάς μας, που συντρέχουν σε κάθε πρόβλημα και μεσιτεύουν υπέρ μας είναι πολλοί. Mάθαμε, όμως, εκτός από το να τους παρακαλάμε όταν τους χρειαζόμαστε, να τους ευχαριστούμε θερμά και με μια ισχυρή προσευχή; Mάθαμε, εκτός από λέξεις, να αναπέμπουμε και ένα βαθύ συναίσθημα σεβασμού και ευγνωμοσύνης προς αυτόν που λίγο καιρό πριν μας βοήθησε; Tι πρέπει λοιπόν να κάνουμε ώστε να ισχυροποιήσουμε μια προσευχή μας; Oι συμβουλές έρχονται από τη Mira Wizlock, Aμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια. Το βιβλίο της «Δημιουργήστε την προσευχή που θα σας σώσει» κυκλοφόρησε ήδη σε 1. 000. 000 αντίτυπα.

Προετοιμασία

Διαλέγουμε προσεκτικά τη στιγμή που μπορούμε μόνοι και χωρίς τριβές από την καθημερινότητά μας να αφιερωθούμε σε αυτό που κάνουμε. Mια βραδινή ώρα, όταν όλοι οι υπόλοιποι στο σπίτι έχουν ησυχάσει, είναι ό,τι πρέπει. Φροντίζουμε ώστε ο χώρος μας να είναι καθαρός και περιποιημένος, έτσι που να αποπνέει γαλήνη για μας αλλά και σεβασμό προς Aυτόν στον οποίο απευθυνόμαστε. Έχουμε έτοιμα προς χρήση τα υλικά που θα χρησιμοποιήσουμε (λιβάνι, κεράκια, κτλ. ).

Προσωπικός καθαρισμός

Aφήνοντας μια ήρεμη μουσική -κυρίως με φυσικούς ήχους, αν υπάρχει- να φορτίζει το χώρο μας, μπαίνουμε στο λουτρό μας για ένα τελετουργικό μπάνιο. Xωρίς να βιαζόμαστε, αφήνουμε το νερό να τρέξει πρώτα στα πόδια μας, ανεβαίνοντας σιγά σιγά μέχρι το ηλιακό μας πλέγμα. Σ� αυτό το σημείο διαγράφουμε με το νερό έναν πλήρη κύκλο γύρω από το σώμα μας. Στομάχι, πλάτη, μέση και ξανά στομάχι, από την αντίθετη πλευρά. Aπό το στομάχι αφήνουμε το νερό να ανέβει στο στέρνο μας και από κει στο θύμο αδένα μας. Eκεί δημιουργούμε έναν ακόμα κύκλο στην ίδια φορά με τον προηγούμενο - λαιμό, αυχένα και ξανά μπροστά από την αντίθετη πλευρά. Tελειώνουμε ανεβάζοντας το νερό στην κορυφή του κεφαλιού μας, όπου το αφήνουμε να τρέξει άφθονο, με τη σκέψη ότι καθαρίζει το σώμα μας αλλά και τη συνείδησή μας από οτιδήποτε αρνητικό.

Tελετουργική προσευχή

Φορώντας ρούχα από υλικό όσο το δυνατόν πιο φυσικό (μαλλί, βαμβάκι, μετάξι), κλείνουμε τη μουσική που έχουμε βάλει, ανάβουμε τα κεράκια, το καντήλι μας ή το θυμιατό και -αν η καρδιά μας το υπαγορεύει- γονατίζουμε μπροστά στην εικόνα που θέλουμε να προσευχηθούμε. Aν αυτό μας δίνει την αίσθηση της προσποίησης, στεκόμαστε απλώς μπροστά της αφήνοντας το νου μας να ηρεμήσει, το σώμα μας να χαλαρώσει και την καρδιά μας να ελευθερώσει το συναίσθημα που νιώθει εκείνη τη στιγμή. Tη λύπη, το φόβο, το θυμό ή τη χαρά μας. Tο δάκρυ ή το χαμόγελο που θα ξεπηδήσει από μέσα μας είναι η καλύτερη «σπονδή» προς το θείο. Kαι έτσι, με την καρδιά γεμάτη από συναίσθημα και το μυαλό ήρεμο και επικεντρωμένο σ� αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε, απευθύνουμε τα λόγια της προσευχής μας.


Ήρεμο κλείσιμο

Προσπαθούμε μετά την προσευχή, αντί να εμπλακούμε σε άλλες δραστηριότητες, να περάσουμε σ� έναν ήρεμο ύπνο, καθώς αυτός προσφέρει τη μέγιστη ισχυροποίηση στην παράκλησή μας. Aν τελικά δεν μπορεί κανείς να αναπέμψει αυτού του είδους την προσευχή ή δεν την κάνει όσο συχνά θα ήθελε, ας θυμηθεί ότι κάθε φορά που θα λέει με την καρδιά του το παλιό, γνωστό «ʼγιε μου Σώστη, σώσε με», το «Παναγιά, βοήθα» ή οποιαδήποτε κοινή επίκληση, θα έχει πάντα ένα σημείο ανακούφισης τη στιγμή της αγωνίας του, όποια κι αν είναι αυτή, όπως κι αν εκφράζεται. Kι αυτό είναι τελικά που έχει σημασία!


ʼγιοι-Προστάτες στην καθημερινότητά μας. . .

O κατάλογος των αγίων (το Συναξάρι, όπως το λένε οι εκκλησιαστές) είναι μακροσκελής και γεμάτος θαύματα. Bοηθοί μας λοιπόν σε μια καθημερινότητα που γίνεται ολοένα και πιο σκληρή αλλά και ολοένα και λιγότερο αθώα, στέκονται ακλόνητοι στα αιώνια προκαθορισμένα καθήκοντά τους. Aς μνημονεύσουμε μερικούς γνωστούς κι ας μάθουμε και κάποιους αγνώστους:

* Nικόλαος - προστάτης κάθε ψυχής που βρίσκεται στη θάλασσα. Συντρέχει με περισσότερη αγάπη αυτούς που μένουν πιστοί στην οικογενειακή εστία.

* Hλίας - προστάτης κάθε ορειβάτη, κάθε ανθρώπου που μετράει τις δυνάμεις του.

* Στυλιανός - προστάτης βρεφών, νηπίων και εμβρύων. Πολλά νεογέννητα πήραν το όνομά τους από αυτόν επειδή κινδύνεψαν κατά τη γέννα.

* Aνάργυροι - Βρίσκομαι στα χείλη κάθε αρρώστου για ταχύτερη ανάρρωση και πλήρη ίαση.

* Aντώνιος - ο εχθρός των δαιμονίων. Eπειδή ο ίδιος ταλαιπωρήθηκε ιδιαίτερα από αυτά, λέει η παράδοση, στέκεται φρουρός δίπλα σε όποιον τον επικαλεστεί, δίνοντάς του τη δύναμή του ώστε να τα νικήσει.

* Iωάννης ο Eλεήμων - φίλος όσων ξέρουν να δίνουν με ανιδιοτέλεια. Mεσιτεύει, λένε, στο Θεό, ώστε η ελεημοσύνη μας να επιστρέψει διπλή.

* Kοσμάς ο Aιτωλός - προστάτης των φτωχών και των περιπλανώμενων. Aν κάποιος από αυτούς τον επικαλεστεί, δεν θα κοιμηθεί ποτέ νηστικός.

* Xριστόφορος - ο φύλακας των οδηγών. Φροντίζει ώστε ο δρόμος αυτού που τον παρακάλεσε να είναι πάντα ανοιχτός.

* ʼννα - προστάτης όλων των παιδιών του κόσμου, μια και η ίδια γέννησε την Παναγία.

* Aναστασία η Φαρμακολύτρια - για κάθε άνθρωπο που παίρνει φάρμακα, και είναι πανίσχυρη στο να εξουδετερώνει αρνητικές επιρροές.

* Bασίλειος ο Mέγας, Iωάννης ο Xρυσόστομος, Γρηγόριος ο Θεολόγος - οι τρεις Iεράρχες. Πατέρες της Γνώσης, προστάτες κάθε φιλοπρόοδου μαθητή.

* Διονύσιος ο Aρεοπαγίτης - προστάτης των δικαστικών. Aν πριν από μια δίκη ψιθυρίσει κανείς το όνομά του, λένε, ο δικαστής θα τον κρίνει με επιείκεια.

* Bαρβάρα - η θεραπεύτρια της ανεμοβλογιάς. Όταν ένα παιδί πιει αγιασμό τη μέρα της ονομαστικής γιορτής της, λένε, δεν κινδυνεύει ποτέ από αυτή την αρρώστια.

* Xαράλαμπος - ο θεράποντας των λοιμωδών νοσημάτων. Παρηγορητής όσων πάσχουν αλλά και κάθε ανθρώπου που τους αγαπά.

* Παρασκευή - η προστάτιδα των ματιών. H επίκλησή της και μόνο είναι αρκετή.

* Bλάσιος - ο άγιος που θεραπεύει κάθε νοσούντα από εντερικές παθήσεις.

* Θωμαή - προστατεύει την οικογενειακή εστία και αποτρέπει τις άνομες σαρκικές επιθυμίες.

* Mαρίνα - αποτρέπει τους πειρασμούς από τις κοπέλες.

* Mόδεστος - ο προστάτης κάθε ζώου κοπαδιού αλλά και του ποιμένα τους.

* Aικατερίνη - η νύμφη του Xριστού. Προστάτιδα κάθε κοριτσιού που θέλει να παντρευτεί.

* Aντύπας - ο άγιος που προστατεύει τα δόντια. Όποιος κοινωνήσει σε εκκλησάκι του τη μέρα της γιορτής του, λένε, δεν πρόκειται ποτέ να έχει πρόβλημα με τα δόντια του.

* Eυφημία - η αγία της καλής κουβέντας προς το συνάνθρωπο. Για κάθε καλό λόγο που απευθύνουμε σε κάποιον, λέει η παράδοση, εκείνη μεσιτεύει στο Θεό μια μέρα ευλογίας για μας. Aλλά και. . .

* Παντελεήμονας. . . ελεεί.

* Φανούριος. . . φανερώνει.

* Eλευθέριος. . . ελευθερώνει.

* Στέργιος. . . στέργει.

* Mιλιανός. . . για να μιλήσουν τα νήπια.

* Σώζων. . . σώζει.

Kαι ας μην ξεχνάμε τρεις από τους Aρχαγγέλους.
Mιχαήλ, ο άγγελος με την πύρινη ρομφαία. O ψυχοπομπός. Παίρνει την ψυχή και την παραδίδει στους ουρανούς. Γαβριήλ, ο άγγελος των μηνυμάτων. Kάθε θέληση του Θεού, κάθε οδηγία του προς τους θνητούς, μεταφέρεται από αυτόν. Pαφαήλ, ο άγγελος που αγόγγυστα, σύμφωνα με τη θρησκευτική μας παράδοση, πηγαινοέρχεται ολημερίς από τον έναν κόσμο στον άλλο, ακουμπώντας στα πόδια Tου κάθε παράκλησή μας.

 

************************************************************************

  Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ
 

και Σιδώνος. καί εΐσελθών εις οίκίαν ούδένα ήθελε γνώναι, καί ουκ ήδυνήθη λαβείν. 25 ά-κούσαοα γαρ γυνή περί αύτοϋ, ης είχε το θυγάτριον αυτής πνεύμα άκάθαρτον, έλθοΰοά προσέπεσε προς τους πόδας αύτοϋ· 26 ή δε γυνή ην Έλλη-νίς, ΣυροφοινίκιοΌα τω γένει* και ήρώτα αυτόν ϊνα το δαιμό-νιον έκβάλη εκ της θυγατρός αυτής. 27 ό δε Ιησούς εΐπεν αυτή· άφες πρώτον χορτασθή-ναι τα τέκνα· ου γαρ έοτι κα­λόν λα6εϊν τον άρτον των τέ­κνων και τοΐς κυναρίοις 6αλεΐν. 28 ή δε άπεκρίθη και λέγει αϋ-τψ· ναι, Κύριε· και τα κυνάρια ύποκάτω της τραπέζης έσθίου-σιν από των ψιχίων των παι­διών. 29 καί εΐπεν αυτή· δια τούτον τον λόγον υπάγε· έξελήλυθε το δαιμόνιον εκ της θυγατρός σου. 30 καί απελθούσα εις ιόν οί­κον αυτής εύρε το παιόίον 6ε-6λημένον επί την κλίνην καί το δαιμόνιον έξεληλυθός.

 

 

κανείς να μάθη ότι ήτο εκεί. Άλλα δεν ημπόρεσε να ξεφύγη από την προσοχήν των ανθρώπων. 25 Διότι όταν ήκουσε δι' αυτόν μία γυναίκα, της οποίας ή μικρά κόρη είχε πονηρόν πνεύμα, ήλθε καί έπεσε γονατιστή εμπρός εις τα πόδια του. 26 Αύτη δε ή γυναίκα ήτο κατά την μόρφωσιν και την θρησκείαν Ελληνίδα, δηλαδή είδωλολάτρις, κατά δε την καταγωγήν καί την πατρίδα Συροφοινίκισσα. Και παρακαλούσε αυτόν να δίωξη το δαιμόνιον από την θυγατέρα της. 27 Ό δε Ιησούς της εΐπεν «άφησε πρώτα να χορτασθοϋν τα τέκνα του θεού, δηλαδή οΐ Ίσραηλΐται, διότι δεν είναι ορθόν να πάρη κανείς το ψωμί των παιδιών και να το ρίξη είς τα σκυλάκια, δηλαδή είς τους είδωλολά-τρας». (Τούτο δε έλεγε, δια να δώση άφορ-μήν εις την Συροφοινίκισσαν να εκδήλωση την μεγάλην της πίστιν καί πεισθούν οϊ μαθηταΐ ότι και οί εθνικοί είναι άξιοι των δωρεών του). 28 Εκείνη δε άπεκρίθη καί του είπε· «ναί, Κύριε, εγώ είμαι πράγματι σαν τα σκυλάκια αλλά καί τα σκυλάκια, κάτω από το τραπέζι του φαγητού, τρώγουν από τα ψίχουλα των παιδιών». 29 Καί εΐπεν είς αυτήν «δι' αυτόν τον λόγον, που είπες καί ό όποιος δείχνει την πίστιν καί την ταπείνω-σίν σου, πήγαινε είς το καλό· το δαιμόνιον έχει πλέον βγή από την θυγατέρα σου». 30 Καί όταν αυτή επήγε είς τύ σπίτι της, εϋρή-κε την θυγατέρα της ήσυχη είς τΟ κρεββάτι, καί το δαιμόνιον πλέον να έχη βγή.

 

 κεφ. Ζ  25-30 ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

************************************************************************

 Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΩΝ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
 

…’’23 Ταξάμενοι δε αϋτω ήμέ-αν ήκον προς αυτόν εις την ενίαν πλείονες, οίς έξετίθετο ιΐαμαρτυρόμενος την δαοιλείαν ου θεού πείθων τε αυτούς τα ιερι του Ίηοοϋ από τε του νό-ιου Μωϋσέως και των προφη-;ών από πρωΐ έως έοπέρας, 24 να, οι μεν έπείθοντο τοις λεγο-ιένοις, οι 6έ ήπίατουν.   25 ίούμφωνοι δε όντες προς αλ­λήλους άπελύοντο, εϊπόντος του Παύλου ρήμα εν, ότι κα­λώς το Πνεύμα το "Αγιον έλά-λησε δια Ήσαΐου του προφή­του προς τους πατέρας ημών 26 λέγον πορεύθητι προς τον λαόν τούτον και εϊπον ακοή άκονοετε και ου μη αυνήτε, και βλέποντες βλέψετε και οχί μη ϊδητε· 27 έπαχΰνθη γαρ ή καρ­δία του λάου τούτου, και τοϊς ώσί δαρέω; ήκονσαν, και τους οφθαλμούς αυτών έκάμμυααν, μήποτε ΐόωαι τοις όφθαλμοϊς και τοις ώοίν άκούοωσι και τη καρόίςι συνώσι και έπιβτρέψω-σι, και Ιάοομαι αυτούς. 28 γνω-οτόν ούν έστω ϋμΐν Οτι τοις εθνεσιν απεστάλη τούτο το οω-τήριον του θεοϋ, αυτοί και άκούσονται. 29 και ταύτα αυτού εΐπόντος άπήλθον οί Ιουδαίοι πολλήν έχοντες εν έαυτοΐς ουζήτηοιν. 30 Έμεινε δε ό Παύλος όιετίαν ολην εν ϊδίω μισθώματι και άπεδέχετο πάντας τους είσ-πορευομένους προς αυτόν, 31 κηρύσσων την δασιλείαν του θεού και διδάσκων τα περί του Κυρίου Ίηοοϋ Χριστού μετά πάσης παρρησίας άκωλΰτως.’’

 

23 Αφού δε ώρισαν εις αυτόν συναντήσεως,  ήλθαν  εις  το  οίκημα,  δπου έφιλοξενεΐτο,  περισσότεροι  τώρα.  Εις  αυ­τούς εξέθετε ό Παύλος τα περί του Χρίστου και  έδιδε την  καλήν  μαρτυρίαν περί της βασιλείας  του  θεοϋ  καΐ  προσπαθούσε  να πείση αυτούς δια την ζωήν καΐ το έργον του Ίησοϋ, ομιλών από πρωίας έως το βρά­δυ και φέρων αποδείξεις από τον νόμον του Μωϋσέως καΐ τους Προφήτας,  24 Καΐ άλλοι μεν έπείθοντο είς τα λεγόμενα του Παύλου, άλλοι δε άπιστοϋααν.   25 Επειδή δε διαφω­νούσαν μεταξύ,των, άνεχώρησαν, αφού τους είπε ό Παύλος ένα ακόμη λόγον, ότι δηλαδή «Καλά εΐπε το Πνεύμα το "Αγιον δια του προφήτου Ήσαΐου προς τους προγόνους μας,

26 λέγον πήγαινε εις τον λαόν αύτύν καί είπε: θα άκούοετε, αλλά δεν θα καταλάβετε, καΐ με τα ίδια σας τα μάτια θα Ίδήτε, αλλά δεν θα ΐδετε την άλήθειαν του Ευαγγελίου.

27 Διότι έχόνδρυνε και έσκληρύνθηκε ή καρδία του λαού τούτου καί έβαρυάκουσαν με τα. αυτιά της ψυχής των και έκλεισαν μάτια, του νου των, ώστε να μη Ιδούν με τί μάτια των καΐ να μη ακούσουν με τα αύτιί των καΐ να μη καταλάβουν την άλήθειαν ιοί Ευαγγελίου με την διάνοιάν των καΐ έΜ στρέψουν εις έμέ μετανοημένοι και θερα­πεύσω αυτούς. 28 Άλλα ας είναι γνωστόν εις σας, ότι αύτη ή δια του Μεσαίου σωτη­ρία εκ μέρους του θεού εστάλη εις τοϊκ; εθνικούς. Αυτοί θα την ακούσουν και θα την δεχθοϋν με άγαθήν διάθεσιν». 29 Κα'ι αφού είπε ό Παύλος αυτά, έφυγαν οί Ιουδαίοι συζητοϋντες πολύ και με πολλήν έξαψιν μεταξύ των.

30 Έμεινε δε ό Παϋλος δύο ολόκληρα έτη εις ίδιαίτερον οίκημα, το όποιον είχε ενοικιάσει καΐ έδέχετο με χαράν όλους εκεί-.νους, πού ήρχοντο εις έπίσκεψίν του. 31 'Εκήρυσσε δε προς αυτούς την βασιλείαν του θεοϋ και έδίδασκε τα περί του Κυρίου Ίησοΰ Χρίστου με κάθε παρρησίαν, χωρίς να του παρεμβολή κανείς κανένα έμπόδιον.

 

κεφ. ΚΗ 23-31 ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

 

 

************************************************************************
  ΠΕΡΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΙΚΩΝ ΤΑΞΙΔΙΩΝ ΔΙΟΤΙ Η ΨΥΧΗ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΑΛΛΑ 7 ΑΚΑΘΑΡΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ...

κεφ. ΙΒ 43-46 ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

 

43 "Οταν δε το άκάθαρτον πνεϋμα έξέλθη από του ανθρώ­που, διέρχεται δι' ανύδρων τό­πων ζητούν άνάπαυσιν, και οϋχ ευρίσκει.

44 τότε λέγει· εις τον οίκον μου επιστρέψω όθεν έξήλθον,' καΐ έλθόν ευρίσκει σχολάζοντΑ καΐ οεσαρωμένον καΐ κεκόόμημέ-νον.

45 τότε πορεύεται και παρα­λαμβάνει μεθ' έαυτοϋ επτά ετέ­ρα πνεύματα πονηρότερα έαυ­τοϋ, και είσελθόντα κατοικεί εκεί, και γίνεται τα έσχατα του ανθρώπου εκείνου χείρονα των πρώτων, ούτως εσται και τη γενεςί τη πονηρή ταύτη. ,

46 "Ετι δε αύτοϋ λαλοϋντος τοις οχλοις ϊδοΰ ή μήτηρ καϊ οί αδελφοί αύτοϋ είοτήκεισαν έξω, ζητοϋντες λαλησαι αΰτφ.

47 είπε δε τις αύτω· ιδού ή μή­τηρ σου και οί αδελφοί σου έστήκασιν έξω ζητοϋντες σε ϊδεΐν. 48 ό δε αποκριθείς είπε τφ λέγοντι αύτώ' τίς έοτιν ή μήτηρ μου και τίνες εΐοίν οί αδελφοί μου; 49 και έκτείνας την χείρα αυτού επί τους μα-θητάς αύτοϋ εφη· ιδού ή μήτηρ μου και οί αδελφοί μου· 50 όστις γαρ αν ποίηση το θέλη­μα του πατρός μου του εν ού-ρανοΐς, αυτός μου αδελφός και αδελφή και μήτηρ εστίν.

 

Καΐ Ιδού ότι εδώ είναι κάτι το άσυγκρ[τως άνώτερον από τον Σολομώντα. (Είμαι εγώ, ή ένσάρκωσις αυτής ταύτης της θείας σοφίας). 43 (Άλλοίμονον δε είς τον άνθρωπον πού ήκουσε τα λόγια του θεοϋ καΐ μετενόησε, έπειτα δε από ολίγον τα απέρριψε καί έπεσε βαθύτερον είς την άμαρτίαν. Το κα­τάντημα του θα είναι φοβερόν). Διότι, όταν το άκάθαρτον πνεύμα βγη άπύ τον άνθρω-πον, περνςί άπύ ξηρούς καΐ ανύδρους τό­πους καί ζητεί άνάπαυσιν, χωρίς να την εύ-ρίσκη. 44 Τότε λέγει· θα ξαναγυρίσω είς το σπίτι, δηλαδή εις την καρδίαν του ανθρώ­που, άπύ όπου έφυγα1 και έρχεται και ευρί­σκει τύ σπίτι αδειανό, σαρωμένο και κοσμη­μένο. (Ευρίσκει δηλαδή τον άνθρωπον ράθυ-μον καΐ πρόθυμον να γυρίση είς την πρώτην άμαρτωλήν του κατάστασιν). 45 Τότε το πονηρύν πνεϋμα πηγαίνει καΐ παίρνει μαζή του καΐ άλλα επτά πνεύματα, πονηρότερα από τον εαυτόν του, καί εισέρχονται όλα μαζή καΐ κατοικούν είς την καρδίαν έκείνην και έτσι ή τελική κατάστασις του ανθρώπου εκείνου γίνεται πολύ χειρότερη από την πρώτην/Έτσι θα συμβή καΐ είς την πονηράν αυτήν γενεάν, ή οποία συνεκινήθη προς στι­γμήν άπα τύ κήρυγμα του Ιωάννου του Βα-πτιστοϋ, άλλ' όταν ήλθε ό Μεσσίας να της προσφέρη την σωτηρίαν, ήρνήθη να τάν δεχθή, έμεινεν αδιόρθωτος καΐ διεστράφη περισσότερον». 46 Ενώ δε αυτός ακόμη ώμιλοϋσε προς τους όχλους, ίδοϋ ή μητέρα του καΐ οί θεωρούμενοι αδελφοί του είχαν σταθή έξω καΐ έζητοϋσαν να του ομιλήσουν. 47 Του είπε δε κάποιος· «Ιδού ή μητέρα σου και οι αδελφοί σου στέκουν έξω και θέλουν να σε ιδούν». 48 Ό δε Ιησούς άπεκρίθη καΐ του εΐπε' «ποια είναι ή μητέρα μου και ποιοι είναι οί αδελφοί μου;» 49 Και αφού άπλωσε τύ χέρι του επάνω είς τους μάθητάς του είπε· «αυτοί είναι ή μητέρα μου καΐ οί αδελ­φοί μου. 50 Διότι όποιος θα γνωρίση καΐ θα έφαρμόση τύ θέλημα του ουρανίου Πατρός μου, αυτός είναι αδελφός μου και αδελφή μου καΐ μητέρα μου».

************************************************************************
 

΄΄Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εξητούντες τον κύριο ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού ΄΄


************************************************************************
 

ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ  ... ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ

 

ΑΓΙΟΣ  Ο ΘΕΟΣ , ΑΓΙΟΣ ΙΣΧΥΡΟΣ , ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ , ΕΛΕΗΣΟΝ ΥΜΑΣ  ( ΤΡΙΣ ..)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΠΑΤΕΡ ΥΜΩΝ Ο ΕΝ ΤΟΙΣ ΟΥΡΑΝΟΙΣ ΑΓΙΑΣΘΗΤΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ,

ΕΛΘΕΤΩ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΣΟΥ , ΓΕΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΣΟΥ,

Ως ΕΝΟΥΡΑΝΩ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ,

ΤΟΝ ΑΡΤΟΝ ΥΜΩΝ ΤΟΝ ΕΠΙΟΥΣΙΟΝ ΔΩΣ ΗΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ,

ΚΑΙ ΑΦΕΣ ΗΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΟΦΕΙΛΗΜΑΤΑ ΗΜΩΝ,

ΩΣ ΚΑΙ ΥΜΕΙΣ ΑΦΕΙΕΜΕΝ ΤΟΙΣ ΟΦΕΙΛΕΤΕΣ ΗΜΩΝ,

ΚΑΙ ΜΗ ΕΙΣΕΝΕΓΚΕΙΣ ΗΜΑΣ ΕΙΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΝ,

ΑΛΛΑ ΡΗΣΕ ΗΜΑΣ ΕΚ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ.  ΑΜΗΝ.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΟΤΙ ΣΟΥ ΕΣΤΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΑΜΗΝ.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΠΑΤΕΡ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ, Ο ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΡΩΝ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΖΩΗΣ ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΛΘΕ ΚΑΙ ΣΚΗΝΩΣΟΝ ΕΝ ΗΜΙΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΤΑΣ ΨΥΧΑΣ ΗΜΩΝ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ ,   ΚΥΡΙΕ ΙΛΑΣΘΗΤΙ ΤΑΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΗΜΩΝ,

ΔΕΣΠΟΤΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΟΝ ΤΑΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΗΜΩΝ,

ΑΓΙΕ ΕΠΙΣΚΕΨΕ ΤΑΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΗΜΩΝ ΕΝΕΚΕ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΣΟΥ, ΑΜΗΝ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ,ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ, ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ, ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ΩΣ ΑΛΗΘΩΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕΙΝ ΣΕ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ, ΤΗΝ ΑΞΙΟΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΝ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΗΜΩΝ. 

ΤΗΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΑΝ ΤΩΝ ΧΕΡΟΥΒΙΜ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΤΕΡΑΝ ΤΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΤΗΝ ΟΝΤΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΝ  ΤΕΚΟΥΣΑΝ , ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΕ ΔΟΞΑΣΟΝ.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΔΟΞΑ ΠΑΤΡΙ ΚΑΙ ΥΙΟ ΚΑΙ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ  ΚΑΙ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΑΜΗΝ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ , ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ, ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ , ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ

ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ , ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ, ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ , ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ

ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ , ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ, ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ , ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ

Ο ΠΑΝΣΟΦΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΙΕΙΣ ΑΝΑΔΕΙΞΑΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΕ ΔΟΞΑΣΟΙ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΙΣ ΕΝΑ ΘΕΟΝ , ΠΑΤΕΡΑ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡΑ, ΠΟΙΗΤΗΝ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΗΣ,

ΟΡΑΤΩΝ ΤΕ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΩΝ . ΚΑΙ ΕΙΣ ΕΝΑ ΚΥΡΙΟΝ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟΝ ΜΟΝΟΓΕΝΗ ΤΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΑ ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, ΘΕΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΕΚ ΘΕΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΑ ΟΥ ΠΟΙΗΘΕΝΤΑ, ΟΜΟΟΥΣΙΩ ΤΩ ΠΑΤΡΙ ΤΟΙΟΥΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΓΕΝΕΤΟ. 

ΤΟΝ ΔΙ’ ΗΜΑς ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΥΜΕΤΕΡΑΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ ΚΑΤΕΛΘΟΝΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΚΑΙ ΣΑΡΚΩΘΕΝΤΑ ΕΚ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑΝΘΡΩΠΙΣΑΝΤΑ

ΣΤΑΥΡΩΘΕΝΤΑ ΤΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ ΕΠΙ ΠΟΝΤΙΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΘΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑΦΕΝΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΝΤΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΚΑΤΑ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ , ΚΡΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΥΣ ΟΥ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΣΟΥ ΟΥΚ ΕΣΤΑΙ ΤΕΛΟΣ. ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟ , (ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ …) ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΤΟ ΖΩΟΠΟΙΟΝ ΤΟ ΕΚ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΚΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΝ, ΤΟ ΣΥΝ ΠΑΤΡΙ ΚΑΙ ΥΙΟ ΣΥΜΠΡΟΣΚΗΝΟΥΜΕΝΟ , ΤΟ ΛΑΛΗΣΑΝ ΔΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ.

ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ  (ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ …) ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΟΜΟΛΟΓΩ   ΕΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΕΙΣ ΑΦΕΣΙΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ , ΠΡΟΣΔΟΚΩ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΝΕΚΡΩΝ ΚΑΙ ΖΩΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ. ΑΜΗΝ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ ΚΑΙ ΕΝ ΤΟΙΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΜΝΗΜΑΣΟΙ , ΖΩΗΝ ΧΑΡΙΣΑΜΕΝΟΝ.  (ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ …)

ΑΝΑΣΤΑΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΚΑΘΩΣ ΠΡΟΕΙΠΕΝ ΕΔΩΚΕΝ ΗΜΙΝ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΖΩΗΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑ ΕΛΕΟΣ. ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟΝ ΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΠΡΟΣΚΗΝΟΥΜΕΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΥΜΝΟΥΜΕΝ ΚΑΙ ΔΟΞΑΖΟΥΜΕ.

ΣΥ ΓΑΡ ΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ, ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ ΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝ.

ΔΕΥΤΕ ΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΜΕΝ ΤΗΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΓΙΑΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ.

ΙΔΟΥ ΓΑΡ ΗΛΘΕΝ ΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΧΑΡΑ ΕΝ ΟΛΩ ΤΟ ΚΟΣΜΩ.

ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ ΕΥΛΟΓΟΥΜΕΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ , ΥΜΝΟΥΜΕΝ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΑΥΤΟΥ.

ΣΤΑΥΡΟΝ ΓΑΡ ΥΠΟΜΕΙΝΑΣ ΔΙ’ ΗΜΑΣ, ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΩΛΕΣΙΝ.

ΑΝΑΣΤΑΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ, ΕΔΩΚΕΝ ΗΜΙΝ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΖΩΗΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑ ΕΛΕΟΣ.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ ΚΑΙ ΕΝ ΤΟΙΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΜΝΗΜΑΣΟΙ , ΖΩΗΝ ΧΑΡΙΣΑΜΕΝΟΝ. (ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ …)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΚΥΡΙΕ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ , ΥΙΕ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ , ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ (ΤΡΙΣ Η ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ …)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΕ ΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΜΟΥ  …(ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΛΑΘΟΣ ΕΠΡΑΞΕΣ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΤΟ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ..)  ΕΠΙΣΗΣ ΖΗΤΑΣ ΑΦΕΣΗ ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ Η ΟΣΟΥΣ ΕΣΥ ΑΓΑΠΑΣ , ΤΟΥΣ ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ  ΚΑΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗΣ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΚΥΡΙΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΦΥΛΑΞΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΝΟΣ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ.

ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ ΚΥΡΙΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ , ΧΑΡΙΣΕ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ  (ΖΗΤΑΣ ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΕΣΥ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙΣ) , ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΑΣ ΓΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΣΑΛΕΥΘΕΙ Η ΘΕΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΟΥ  

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΜΑΘΕ ΜΕ ΚΥΡΙΕ ΝΑ ΑΓΑΠΩ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΑΤΕ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕ ΚΥΡΙΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΟΥ … Η ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΟΥ Η ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΩΡΕΙΣ ΟΤΙ ΣΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ….

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΠΑΡΕ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ …  Η ΤΗΣ ….. (ΕΔΩ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΣΟΥ Η ΑΠΛΑ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΣΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ …)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ ,ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΜΠΗΝ ΑΥΤΟΥ               (ΤΡΙΣ ΦΟΡΕΣ , ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ …)   

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΠΡΟΣΕΤΑΞΑΜΗΝ ΤΩ ΧΡΙΣΤΩ (ΤΡΙΣ ΦΟΡΕΣ , ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ …)  

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΔΙ’ ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ , ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ Ο ΘΕΟΣ , ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ , ΑΜΗΝ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ΚΥΡΙΕ ΕΓΩ ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΕΚΑΝΑ , ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΕΣΦΑΛΑ ,ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΛΘΩ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ 


************************************************************************
 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ,  ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

 

Ευλόγησε τους εχθρούς μου, ώ Κύριε!

Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.  Οι εχθροί με έχουν οδη­γήσει μέσα στην αγκάλη Σου περισσότερο, από ό,τι ο! φί­λοι μου. Οι φίλοι με έχουν προσδέσει στην γη, ενώ οί εχθροί με έχουν λύσει από τη γη καί έχουν συντρίψει όλες τις φιλοδοξίες μου στον κόσμο.

ΟΙ εχθροί με αποξένω­σαν από τις εγκόσμιες πραγ­ματικότητες και με έκαναν έναν ξένο και άσχετο κά­τοικο του κόσμου. Όπως ακριβώς ένα κυνηγημένο ζώο βρίσκει ασφαλέστερο κατα­φύγιο από ένα μη κυνηγη­μένο, έτσι και εγώ, κατα­διωγμένος από τους εχθρούς, έχω εύρει το ασφαλέστερο καταφύγιο, προφυλασσόμενος υπό το σκήνωμα Σου, όπου ούτε φίλοι ούτε εχθροί μπορούν να απολέσουν την ψυχή μου.

Ευλόγησε τους εχθρούς μου, ώ Κύριε! Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.

Αυτοί μάλλον, παρά εγώ, έχουν ομολογήσει τις αμαρτίες μου ενώπιον του κόσμου.

Αυτοί με έχουν μαστιγώσει, κάθε φορά πού εγώ είχα διστάσει να μαστιγωθώ.

Με έχουν βασανίσει, κάθε φορά πού εγώ είχα προ­σπαθήσει να αποφύγω τα βάσανα.

Αυτοί με έχουν επιπλήξει, κάθε φορά πού εγώ είχα κολακεύσει τον εαυτό μου.

Αυτοί με έχουν κτυπή­σει, κάθε φορά πού εγώ είχα παραφουσκώσει με αλαζο­νεία

Ευλόγησε τους εχθρούς μου, ώ Κύριε! Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.

Κάθε φορά πού είχα κά­νει τον εαυτό μου σοφό, αυτοί με αποκάλεσαν ανόητο.

Κάθε φορά πού είχα κά­νει τον εαυτό μου δυνατό, αυτοί με περιγέλασαν σαν να ήμουν νάνος.

Κάθε φορά πού θέλησα να καθοδηγήσω άλλους, αυτοί με έσπρωξαν στο περιθώ­ριο.

Κάθε φορά πού έσπευδα να πλουτίσω, αυτοί με εμπόδισαν με σιδηρά χείρα

Κάθε φορά πού είχα σκεφθεί ότι θα κοιμόμουν ειρηνικά, αυτοί με ξύπνησαν από τον ύπνο.

Κάθε φορά πού προσπά­θησα να κτίσω σπίτι για μία μακρά και ήρεμη ζωή, αυτοί το κατεδάφισαν και με έβγαλαν έξω.

Στ' αλήθεια, οι εχθροί με , έχουν αποσυνδέσει από τον κόσμο και άπλωσαν τα χέ­ρια μου στο. κράσπεδο του Ιματίου Σου.

Ευλόγησε τους εχθρούς μου, ώ Κύριε! Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι. 

Ευλόγησε τους και πλή­θυνε τους! Πλήθυνε τους και κάνε τους ακόμη πιο σκληρούς εναντίον μου!

"Ώστε ή καταφυγή μου  σε Σένα να μην έχει επι­στροφή·  ώστε κάθε ελπίδα μου

στους ανθρώπους να διαλυθεί ως Ιστός αράχνης· ώστε απόλυτη γαλήνη να αρχίσει να βασιλεύει στην ψυχή μου ·ώστε ή καρδιά μου να γίνει ό τάφος των δύο κακών διδύμων μου αδελφών : της αλαζονείας και του θυμού.

ώστε να μπορέσω να αποθηκεύσω όλους τους θησαυρούς μου εν ουρανοίς,

ά! ώστε να μπορέσω για πάντα να ελευθερωθώ από την αυταπάτη, ή οποία με περιέπλεξε στο θανατηφό­ρο δίχτυ της απατηλής ζωής- -

ΟΙ εχθροί με εδίδαξαν να μάθω -αυτό πού δύσκολα μαθαίνει   κανείς-   ότι   ό άνθρωπος δεν έχει εχθρούς στον κόσμο, εκτός από τον εαυτό του!..

Μισεί κάποιος τους εχθρούς του μόνον όταν αποτυγχάνει να αναγνώριση ότι δεν είναι εχθροί, αλλά σκληροί και  άσπλαχνοι φί­λοι!.

Είναι πράγματι δύσκολο για μένα να πω ποιος μου έκανε περισσότερο καλό και ποιος μου έκανε περισσότερο κακό στον κόσμο: οι εχθροί ή οι φίλοι.

Γι' αυτό, ευλόγησε, ώ Κύ­ριε, και τους φίλους μου και τους εχθρούς μου.

 

***

Από το περιοδικό «Όσιος

Φιλόθεος της Πάρου», τεύχος 3, Σεπτ.-Δεκ. 2001, έκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη».

 

Το λιτό αυτό έντυπο διανεμήθηκε με την ευλογία του πατέρα Μακάριου, μοναχού της Ι.Μονής Δοβραίνης Θηβών, πρώην αξκού του Στρατού Ξηράς, γνωστότερου ίσως με το κοσμικό όνομα  ‘’Ιακωβάκης’’.


************************************************************************
 

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ(εκ του φυλλαδίου Ιδρύματος Αποστόλου Αγ. Βαρνάβα)

 

….Όσο κι αν μας φαίνεται άσχε­το, στην πραγματικότητα ή καρδιά ξεκουράζει τον κου­ρασμένο νου, μόλις αυτός την εντόπιση που είναι καί κρυπά καί όταν εκεί λέγη τις προσευχές, τότε καί ή εργασία της προσευχής δεν θεωρείται έργο κοπιώδες αλλά ευχάριστο, γιατί ή καρδιά είναι ή οικία του νου καί ό τόπος αναπαύσεως του.

Μπορούμε δε να προσέξουμε εξ αρχής ότι ό νους μπορεί να κινήται μέσα στην καρδιά κι αυτή τον αίσθάνεται. Ή δε ψυχή μέσα στην καρδιά ως κέντρον αυτής μόλις προοέξη την επιστροφή του νου από τον κόσμον της περιπλανήσεώς του, αμέσως ειρη­νεύει καί χαίρεται όπως μια γυναίκα παντρεμένη πού κάποτε βλέπει τον σύζυγο της να ξενογυρνάη να έπι-στρέφη καί να κατοική στο οικογε­νειακά του σπίτι.

      Ό νους είναι ό άνδρας, ή ψυχή ή γυναίκα. Ό σωστός ό νους μοιάζει με τον καλό σύζυγο καί οικογενειάρχη. Μένει στην καρδιά καί κοιτάζει την ψυχή του καί την φροντίζει καί είναι οϊ δύο ανδρόγυνο αγαπημένο, καί εί­ναι οι δύο σάρκα μία, καί προσεύχο­νται μαζί νους και ψυχή καί όπου υπάρ­χουν δύο συνηγμένοι στο όνομα του χριστού, τότε ό,τι ζητήσουν από τον χριστό πού είναι μεταξύ τους το απο­κτούν.   ‘’ Ότι εάν δύο υμών συμφωνήσωσιν επί της γής περί παντός πράγματος ου εάν αιτήσωνται, γενήσεται αυτοίς παρά του πατρός μου του εν ουρανοίς..΄΄ (Ματθ ΙΗ΄19) Αυτά τα μέτρα γράφουν οι πατέρες καί συμβουλεύουν καί οι σύγ­χρονοι Αγιορείτες καλλιεργητές της νοεράς προσευχής πρέπει να φθάσου­με οι χριστιανοί για να γίνουμε σάρκα μία καί ένα με τον Κύριον.

Εδώ έχει εξίσου εφαρμογή το ρητό πού λέει ότι όπου είναι δύο προσευ-χόμενοι στο όνομα μου, έκεϊ είμαι κι εγώ μεταξύ τους καί ό,τι ζητήσουν τους το δίνει ό πατέρας μου. Όταν δηλαδή ό νους καταπιάνεται με την ψυχή καί όχι με τον κόσμο καί την ϋλη, τότε εισακούονται οι προσευχές μας, λένε οι πατέρες στα συγγράμμα­τα τους, καθώς καί οι νεώτεροι οι Αγιορείτες καλλιεργητές της νοεράς προοευχής. 

.   ‘’ Ότι εάν δύο υμών συμφωνήσωσιν επί της γής περί παντός πράγματος ου εάν αιτήσωνται, γενήσεται αυτοίς παρά του πατρός μου του εν ουρανοίς..΄΄

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΞΟΙΚΙΩΣΕΩΣ

ΤΗΣ ΑΓΡΙΑΣ ΖΩΗΣ

Βλέπουμε στο σύγγραμμα αυτό τον άγιο γέροντα π. Παΐ'σιο να ταΐζει τα θηρία καί άλλα ζώα καί πουλιά. Αυτό το Βλέ­πουμε καί σε άλλους αγιορείτες πατέ­ρες καί σε όλους τους βίους των αγίων. Αυτό έχει σχέση με την αγιότητα. "Οταν ό άνθρωπος γίνει άγιος τα άγρια ζώα τον αγαπούν. Τα θηρία τον αγαπούν, τον σέβονται καί τον φοβούνται. Όσο σέβεται καί φοβάται ό άνθρωπος τάν νόμο του θεοϋ άλλο τόσο σέβονται καί τα άγρια ζώα τον άνθρωπο. Αυτό γίνεται πολύ εμφανές σε πολλά μονα­στήρια ειδικά στην έρημο στο μονα­στήρι της Λαύρας του πατέρα μας του Αγίου Σάββα του Ήγιασμένου όπου τα πουλιά κατασκηνώνουν στο εσωτερικό της μονής κατά χιλιάδες ενώ έξω κρα­τούν τίς μεγάλες αποστάσεις. Τα δε καλογεροπούλια έξοικιώνονται με τους μοναχούς καί έρχονται κάθε πρωί να πάρουν το πρύγευμά τους καί να φύ­γουν. Φθάνουν δε στο σημείο να υπαίνουν ακόμη καί στα κελλιά των μοναχών, καί ζητούν τροφή. Τουλάχιστο μέχρι την προηγούμενη γενιά αυτά έχαριεντίζεντο με τους πατέρες τόσο πολύ πού καθόντουσαν στο κεφάλι καί ατούς  ώμους τους. Αυτή ή υπερβολική έξκίωση έχει υποχωρήσει ελαφρώς από ,τόν καιρό πού ανοίχθηκε ό δρόμος και η μονοΐυνια ιών πατέρων διασκεδάζε­ται με τίς επισκέψεις των περαστικών..

 ΤΟ ΦΙΔΙ

Συνέχεια έλεγαν οϊ πολλοί προ­σκυνητές ότι πήγαινε ένα φίδι κοντά του το καλοκαίρι, μάλι­στα πολλοί έλεγαν ότι το συναντήσανε εκεί καί γέμισαν από φό6ο και τρόμο, ενώ ό γέρων το έδιωξε και έφυγε.

"Αλλοι μιλούσαν για αρκούδες καί λύκους τον χειμώνα καί άλλα άγρια ζώα. Στό θέμα αυτό τον ρωτήσαμε εμείς ευθέως αν αυτό συμθαίνη καί μας είπε για ένα μικρό λυκάπουλο πού πήγε εκείνες τίς ήμερες καί τύ τάισε. Την ερώτηση αυτή του την υποβάλα­με στην Παναγούδα στο επόμενο του καί τελευταίο κελλί, όπου τακτικά συ­νήθιζε, όταν ήθελε να ήσυχάση να φεύγη νοτιοδυτικά μέσα στο πυκνά δάσος, όπου ζουν όλων των ειδών τα άγρια ζώα.

Εμείς ακούσαμε στα παραπλήσια του δρόμου της περιοχής ρουθουνίσματα αγριόχοιρων. Πάλιν άλλοι λένε ότι τους έλεγε ό γέρων αυτός Οτι πρέπει ό άνθρωπος να συνηθίση τον λογισμό του νά προσεύχεται με δοξολογίες προς τον Κύριον, έτσι ή ζωή του άνθρωπου αι ό εσωτερικός του κόσμος νάναι  μία δοξολογία καί ευλογία συνεχής.  Έλεγε συνεχώς  ότι,  όταν το                                      αυτό σε κάποιον καί αυτός ζηοϋσε περισσότερες πληροφορίες πώς του είπε ό γέρων, ότι όλα τα ζώα, τα πουλιά, τα ερπετά, τα έντομα κ.λπ, όλα δοξολογούν τον θεό, να, σαν καλή ώρα καί αυτά τα βατράχια, καί ότι αμέσως ξέσπασε στο άκουσμα αυτό μία μελωδία από βατράχια. Αυτό φυσικά δέν είναι κάτι το ξε­χωριστό με τα βατράχια, γιατί ό γέ­ρων αυτός αχέ το χάρισμα της πίστεως καί με αυτό θα μπορούσε να κάνη τα βατράχια να δοξολογήσουν τον Κύριον επί τόπου. Ό γέρων είχε την πίστι αυτή μέχρι θανάτου άπ' ό,τι αντιληφθήκαμε από τίς περιγραφές του για το τί είναι πίστις. Δηλαδή θα δια­κινδύνευε για την πίστι του και πεποί-θησίν του προς τον θεό ακόμη καί την ζωή του καί έβγαινε δικαιωμένος. ..’’ 

  

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΑΙΖΕ ΤΑ ΘΗΡΙΑ

Όπως είναι γνωστό έλέγετο για τόν  γέροντα  ότι  στό   κελλί του πού συνόρευε με το δάσος   έδέχετο   την   έπίσκεψι θηρίων. Πολλοί άνθρωποι ομι­λούσαν για επισκέψεις φιδιών, λύκων, τσακαλιών, κλπ.

Έτσι σκεφθήκαμε να τον ρωτήσου­με αν αυτό άληθεύη. Τόν ρωτήσαμε καί μας απάντησε ότι «τίς προάλλες ήρθε εδώ με το χιόνι ένα λυκόπουλο, ό λαιμός του έγινε να, τόσο μι­κρός από το κρύο. Του έδωσα κάτι καί έφαγε καί έφυγε».   Έτσι, όντως ό "Αγιος αυτός γέρον­τας δεν άγαπάτο μόνο από τους αν­θρώπους, αλλά ακόμη καί από τα άγρια θηρία.   Είναι πράγματι αποδεκτό από την Ορθόδοξη πίστι ότι, όταν ο άνθρωπος θεραπεύση τον εαυτό του από τα πάθη πού φύτρωσαν μετά την παρακοή του Αδάμ, τότε ή κτίσι πάλιν τον προσ­κυνά όπως πρώτα καί τα άγρια θηρία γίνονται καί πάλιν φίλοι του, όπως τα ήμερα ζώα.  Αλλά αυτά είναι επίσης καί ζήτημα πιατεως.   "Αν   ό   χριστιανός   πιστεύη τους λόγους του Κυρίου ότι μπορεί πατήση επάνω σε  δράκοντες και .λέοντες τότε καί από αυτή την άποψι το θέμα αυτό επιτυγχάνεται. Έξαλλου η πρώτη κατάστασι του Αδάμ δεν μπορούσε να διασαλευθή από λογισμόν απιστίας για τα όσα έντέλλετο ό Κύ­ριος.  Ό πρώην γέροντας του Πατρός Παϊσίου ό πατήρ Τυχών, όλος άκακος, καθώς ήταν, έλεγε ό πατήρ Πα'ίσιος καί αυτός τάιζε μια αλεπού του βουνού, αλλά καί ένα αγριογούρουνο θηλυκό γεννούσε κοντά του για να προστατεύη τα μικρά της ό γέρων αυτός.  Άλλα και ό γέρων Παχώμιος, έλεγε ό Πατήρ Παίσιος με τα χέρια έπαιρνε τα φίδια καί τα πολύ μεγάλα τα έδενε στη μέση του ως ζώνη.   Όταν κάποτε πέρασε από κοντά του ό πατήρ Παίσιος καί τον βρήκε να πιάνη ένα φίδι, τον ρώτησε τί κάνει, οπότε απάντησε ό γέρων ότι λένε οί άνθρωποι ότι τα φίδια τσιμπούν τους ανθρώπους, αλλά εγώ αυτό δεν το πιστεύω. Οΰτε τα φίδια ούτε οί σκορ­πιοί δεν τσιμπούν έλεγε.

Με αυτά κατά νουν πρέπει μάλλον έμεΐς να υποθέσουμε καί να πούμε ότι μόνον, όταν εμείς τσιμπούμε ό ένας τον άλλο καί το αισθανθούν αυτό τα φίδια καί οί σκορπιοί, έκτελούν το έργο θεού, μας τσιμπούν καί μας θανατώ­νουν, όπως ό σπεκουλάτορας πού έχει εντολή από τον νόμο να άποκάπτη τίς κεφαλές εκείνων πού αποκόπτουν τίς κεφαλές των συνανθρώπων τους.

 Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΕΝΙΟΤΕ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ  ΨΥΧΗΣ

Ένας γέροντας μας έλεγε, πάνω στο θέμα αυτό. Εγώ σε όλη μου τη ζωή είχα προβλήματα φοβερά με την τακτοποίησι της αδελφότητας μου για τη φτώχεια μας την πολύ μεγάλη.

Μόλις όμως μου δόθηκε ευλογία καί το πρόβλημα αυτό ξεπεράστηκε, τότε άρχισαν οι αρρώστιες να με ταλαιπω­ρούν. Δοξάζω καί ευχαριστώ τον θεόν μου, γιατί νομίζω πώς θέλει να με σώση, Γι΄ αυτό καί δεν με αφήνει να πλανηθώ από την υπερβολική οικονο­μική ευλογία πού μας έδωσε.

"Ετσι καί με τον γέροντα Πα'ί'σιον, όταν γύρισε από το Σινά δεν πέρασε πολύς χρόνος καί άρχισε να αισθάνε­ται αναπνευστικά προβλήματα Το πρό­βλημα έγινε πιο έντονο με το πέρα­σμα του χρόνου. Έτσι το 1966 έπρε­πε να είσαχθή σε νοσοκομείο για βρογ­χικά, όπου του αφαίρεσαν ένα μεγάλο μέρος των πνευμόνων του. Όταν ακού­σθηκε αυτό καί ζητήθηκε επιμόνως αίμα, τότε οι αδελφές άπα την Ιερά Μονή  του Αγίου Ιωάννου του θεολόγου στην Σουρωτή έτρεξαν με πολύ ενδιαφέρον καί συμπαραστάθηκαν στην νοσοκομεια­κή αύτη ζήτηση.  Έτσι  αυτό  έγινε   μία  ευλογία για  την Ιερά αυτή Μονή, γιατί συμπαρα­στάθηκαν σε ένα άγιον γέροντα. 

Ή γνωριμία αυτή βοήθησε πνευμα­τικά πολύ την αδελφότητα, όσο καί τα πλήθη πού ανέμεναν να τον συναντήσουν όταν τα προβλήματα της υγείας του τον εξανάγκαζαν να επισκέπτεται τον κόσμον.

Δεν ήταν φυσικά μόνον τα προβλή­ματα της υγείας, του πού τον έκαναν να επισκέπτεται τον κόσμο, αλλά καί ή πληροφόρησι της Παναγίας ότι πρέπει να εξέρχεται καί να συμπαραστέκεται στους ανθρώπους με τα πολλά τους προβλήματα.

Γι' αυτή την λεπτομέρεια αναφέ­ρουμε στο βιβλίο αυτό πώς έτυχε να γνωστοποιηθή αυτό, γιατί συνήθως οι γέροντες δεν αποκαλύπτουν άνετα όλες τίς εμπειρίες τους. Αν όμως άλλοι γέροντες το ερωτήσουν, τότε από ταπείνωσι καί υπάκουη προς τους Αγίους Πατέρες μεταδίδουν λεπτομέ­ρειες για τέτοιες εμπειρίες με την Ύπεραγία Θεοτόκο. Ή Παναγία, έλεγε ό γέρων, του παρουσιαζότανε με την μορφή στην είκόνα της Παναγίας της Ίεροσολυμίτισσας πού εκδίδει το "Ιδρυμα μας ...

************************************************************************

 

1996.  Η 12χρονη Κωνσταντίνα πάσχουσα από βαρεία μορφή λευχαιμίας μεταφέρεται από την μητέρα της Μαρία σε άθλια κατάσταση ίνα προσκυνήσει τα οστά του Αγίου Ραφαήλ εις την ιεράν μονή …..Ξυλοτύμβου, Λάρνακος.

      Η προσέγγιση των ιερών λειψάνων είναι λείαν δύσκολος εξ αιτίας της προσέλευσις πλήθους πιστών.  Αίφνις κύριός τις ενδεδυμένος φαιάν σύγχρονον ενδυμασίαν, φέρων αραιάν γενειάδαν πλησιάζει την μητέραν της Κωνσταντίνας.  Την προτρέπει όπως τον ακολουθήσει, όπερ και γίνεται και την οδηγεί σε παρακείμενο της μονής χώρον.  Εκεί της αναφέρει ότι η μικρή κόρη της θα αποθεραπευθεί και της δίδει σταυρόν κατασκευασμένον εκ ρόδων λευκών και την προτρέπει όπως η μικρή της κόρη τον δώσει στον φέροντα ερυθρά άμφια ιερέα, ίνα τον αποθέσει στα λείψανα του Αγίου.   

    Η ευσεβής μητέρα χωρίς δισταγμό λαμβάνει τον ροδόσταυρον και εισέρχεται στο ιερό της μονής καθολικόν.  Και πάλιν όμως είναι δύσκολος η προσέγγισις.  Τότε αισθάνεται αίφνις τον προηγούμενο εφανισθέντα άγνωστον κύριον να την ακουμβά εις τον ώμον και εκ των όπισθεν να την βοηθά όπως διέλθη του πλήθους. 

    Όλα έγιναν κατ΄ευχήν και η μικρή Κωνσταντίνα παραδίδει ιδιοχείρως τον λευκόν ροδόσταυρον εις τον φέροντα ερυθρά άμφια ιερέα.   Όταν ο ιερέας αποθέτει επί των ιερών λειψάνων τον ροδόσταυρον, ούτως εμπρός εις τα έκθαμβα μάτια των πιστών εξαφανίζεται….  Αρκετόν χρόνον μετά πληροφορήθησαν εις την Κύπρον (η Ξυλοτύμβου είναι μία γραφική κωμόπολις ΒΑ της Λάρνακας) ότι ο ροδόσταυρος ενεφανίσθη επάνω εις τον τάφον του Αγίου Ραφαήλ εις την ομόνυμον μονήν της Λέσβου…     

    Το θαύμα γίνεται αμέσως γνωστόν και κωδονοκρουσίες σχίζουν τον αγιασμένο ουρανό της μαρτυρικής μεγαλονήσου…

Η σκηνή που ο άγνωστος κύριος σπρώχνει την Μαρίαν εντός του ναού έχει βιντεοσκοπηθεί.  Εις την προβολήν δεν εμφανίζεται ο ‘’κύριος΄΄ αλλά ένα κενό όπισθεν της ευσεβούς Μαρίας.  Οι συγγενείς της Μαρίας όμως και αυτοί έχουν αναγνωρίσει τον ‘’κύριο’’ αυτόν!  Αργότερα θα αναγνωρίσουν σε εικόνισμα στο πρόσωπό του τον Άγιον Νικόλαον, τον της Λέσβου, υποτακτικόν μοναχόν και συνμαρτυρήσαντα μετά του Αγίου Ραφαήλ και της μικράς, μόλις 12ετούς Αγίας Ειρήνης παρά την μονήν στην Λέσβο.

  Θεωρώ ότι είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις εμφάνισης Αγίου στις ημέρες μας με σύγχρονη ενδυμασία!!  Φρονώ ότι θα πρέπει το παραπάνω γεγονός να προβληματίσει κάθε πιστό στο  θεικό θέλημα μελετητή.

    Οι ημέρες πέρασαν και η κατάσταση της υγείας της μικρής Κωνσταντίνας επιδεινώθηκε.  Από τους ιατρούς ζητήθηκε και έγινε επείγουσα αερομεταφορά της εις νοσοκομείον της Αγγγλίας.  Η Μαρία όσο πίστη διέθετε τόσο πτωχή ήταν. 

 

************************************************************************

   Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΨΑΛΜΩΝ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ

 

 

  • Ψαλμός 1 
    • α1 Ἡ εὐλογία πού ἔρχεται ὡς ἀποτέλεσμα τῆς μελέτης καί τῆς τήρησης τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ.
    • α2 Γιά ἀποφυγή κακοῦ ἀπό τούς συναθρώπους μας, γιά τήν ἀποφυγή τοῦ μίσους.
    • β Γιά τόν μακαρισμό, ὅσοι ἐλπίζουν στόν Χριστό
    • γ Γιά τήν καρποφορία δένδρων καί τῶν ἀμπέλων.
    • ε "Περιέχει μακαρισμόν μέν καί ἔπαινον τῶν εὐσεβῶν καί δικαίων,ταλανισμόν,δέ καί κατηγορίαν τῶν ἀσεβῶν καί ἁμαρτωλῶν".
    • θ "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν.
  • Ψαλμός 2
    • α1 Ὁ ἐπαναστάτης ἄνθρωπος - Ὁ κυρίαρχος Θεός.
    • α2 Διαβάζεται πρίν ἀπό κάθε ἐργασία.
    • β Γιά νά κατακρίνῃς τήν κατά τοῦ Χριστοῦ ἐπιβουλή.
    • γ Γιά νά φωτίσει ὁ Θεός αὐτούς πού πηγαίνουν σέ συνέδρια.
    • θ Ἐν καταστάσει στενοχωρίας καί ἀδημονίας.
    • "Προφητικοί, ἐν οἷς προλέγονται καί προδιαγράφονται ἀκριβῶς μέλλοντα γενέσθαι γεγονότα ἀφορῶντα ἰδίως εἰς τό πρόσωπον τοῦ προσδοκωμένου Μεσσίου".
  • Ψαλμός 3
    • α1 Μιά φωνή πρός τόν Θεό σέ ὥρα κινδύνου.
    • α2 Γιά νά λυθοῦν, φιλικῶς, οἰκογενειακές διαφορές.
    • β Περί θλίψεων καί ὅταν καταδιώκεσαι
    • γ Γιά νά φύγη ἡ κακία ἀπό τούς ἀνθρώπους, γιά νά μή βασανίζουν καί θίβουν ἄδικα τούς συνανθρώπους τους.
    • ε "Ἁρμόζει καί εἰς κάθε χριστιανόν ὁπού πολεμεῖται ἀπό ἐχθρούς ὁρατούς καί ἀοράτους, ἤτοι ἀπό ἀνθρώπους καί δαίμονες".
    • στ Ὅταν ὁ διάβολος καί τά ὄργανά του μᾶς στενοχωροῦν, μᾶς ἀπελπίζουν καί φέρουν ἐμπόδια στή ζωή μας.
    • ζ Ἑωθινή προσευχή.
    • θ Ἔκφρασις ἐλπίδος πρός τόν Θεό ἐν περιπτώσει δεινῶν περιπετειῶν καί θλίψεων.
  • Ψαλμός 4
    • α1 Μιά προσευχή γιά τήν νύχτα.
    • α2 Πρίν ἀπό τόν ὕπνο. Γιά μιά δύσκολη βραδιά. Γιά τήν ψυχική ἡρεμία.
    • β Γιά τήν εὐχαριστία ἐπειδή σέ βοήθησε ὁ Θεός ὅταν σέ καταδίωκαν.
    • γ Γιά νά θεραπεύσῃ ὁ Θεός τούς εὐαίσθητους ἀνθρώπους, πού ἀρρώστησαν ἀπό μελαγχολία ἀπό τή συμπεριφορά τῶν σκληροκάρδιων ἀνθρώπων.
    • ε "Ἁρμόζει εἰς κάθε Χριστιανόν, ὁπού ἐλευθερωθῇ ἀπό κινδύνους".
    • ζ Ἑσπερινή προσευχή.
    • Προσεχή ἀπευθυνθεῖσα μετά ἀπό τήν ἀπομάκρυση τοῦ κινδύνου.
    • Φαίνεται ἡ έλπίδα καί ἡ περιποίηση στό Θεό.
    • Ἡ ὑψίστη χαρά προέρχεται ἀπό τήν μετά τοῦ Θεοῦ ἐπικοινωνία.
  • Ψαλμός 5
    • α1 Μιά πρωϊνή προσευχή.
    • α2 Ὅταν σέ πολεμοῦν μέ ψέμματα. Ὅταν προσπαθοῦν νά σοῦ καταστρέψουν τήν ἐργασία σου.
    • β Ὅταν θέλης νά προσευχηθῆς καί νά εἰσακουσθῆ ἡ προσευχή σου.
    • Ὅταν θέλης νά δεηθῆς καί νά προσευχηθῆς.
    • γ Γιά νά θεραπεύσῃ ὁ Θεός τά πληγωμένα, χτυπημένα, μάτια ἀπό τόν κακό ἄνθρωπο.
    • στ Πρωϊνή παρακλητική προσευχή νά μᾶς φυλάη ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ ἀπό τίς παγίδες τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων καί νά μᾶς ὁδηγῆ μέ ἀσφάλεια στόν δρόμο τοῦ Εὐαγγελίου.
    • ζ Γιά κάθε θεοφιλή ψυχή, πού καλεῖται νά κληρονομήση, ὡς νύμφη τοῦ Χριστοῦ, τά οὐράνια ἀγαθά.
    • θ Ἐν καταστἀσει μετανοίας περί πραχθεισῶν ἁμαρτιῶν.
    • Ἐν καταστάσει στενοχωρίας καί ἀδημονίας.
    • "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν.
  • Ψαλμός 6
    • α1 Μιά κραυγή ἀγωνίας.
    • α2 Γιά τήν ἀντιμετώπιση δύσκολων ἀσθενειῶν.
    • β Ἐάν αἰσθάνεσαι τήν ἀπειλή τοῦ Κυρίου λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν.
    • γ Γιά νά ἐλευθερώσῃ ὁ Θεός τόν μαγεμένο ἄνθρωπο.
    • δ Ἄν εἶσαι ἄρρωστος ἤ πονᾶς.
    • στ Παρακλητική προσευχή νά μή μᾶς τιμωρήση ὁ Θεός γιά τίς ἠθικές παρεκτροπές μας καί νά ἐπισπεύση τή λύτρωσή μας ἀπό τά πάθη πού μᾶς βασανίζουν.
    • ζ Παρουσιάζει ἁμαρτωλό βαρειά ἔνοχο καί αὐστηρά τιμωρημένο, συντετριμμένο ψυχικά καί σωματικά, πού ζητεῖ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
    • θ Αἴτηση παρά τοῦ Θεοῦ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν.
  • Ψαλμός 7
    • α1 Μιά προσευχή γιά τήν προστασία καί γιά τήν δίκαιη κρίση τοῦ Θεοῦ.
    • α2 Γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν μοχθηρῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων. Ἀντιμετώπιση τῆς πονηριᾶς των. Κατά τῆς μαγείας.
    • β Ὅταν πληροφορηθῇς τήν ἐπιβουλή ἐναντίον σου, νά ἔχῃς ἐμπιστοσύνη στό Θεό.
    • γ Γι' αὐτούς πού ἔπαθαν φοβία ἀπό τίς φοβέρες καί τίς ἀπειλές τῶν κακῶν ἀνθρώπων.
    • ε Εἶναι ἱλαστήριος ψ., μέ τόν ὁποῖον ἐξιλεώνει τόν Θεόν καί παρακαλεῖ αὐτόν εἰς βοήθειαν".
    • στ Διά νά μᾶς σώσει ὁ Θεός ἀπό τόν διάβολο καί τίς παγίδες του.
    • θ "Αἴτησις βοηθείας παρά τοῦ Θεοῦ ἐν περιστάσεσι".
    • "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν.
  • Ψαλμός 8
    • α1 Θεός - καί ἄνθρωπος.
    • α2 Εὐχαριστία πρός τόν Θεό. Γιά τό ξεκίνημα κάποιας ἐργασίας.
    • β Νά εὐχαριστήσῃς τόν Κύριο, βλέποντας τή Χάρη Του γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
    • γ Γι' αὐτούς πού ἔπαθαν κακό ἀπό δαίμονα ἤ κακούς ἀνθρώπους.
    • στ Προσευχή Ὑμνολογίας καί Δοξολογίας γιά τό μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ Δημιουργοῦ.
    • θ "Πρός δοξολογίαν καί ἐν γένει πρός λατρείαν τοῦ Θεοῦ ἐν οἷς ἐκτίθενται αἱ τοῦ Θεοῦ ἰδιότητες. Ἡ δύναμις, ἡ μεγαλειότης, ἡ δόξα καί ἄλλαι ἰδιότητές Του".
  • Ψαλμός 9
    • α1 Ἕνα τραγούδι δοξολογίας.
    • α2 Ὅταν πᾶνε στραβά οἱ διάφορες ὑποθέσεις μας
    • β Γιά τήν κατάργηση τοῦ ἐχθροῦ (διαβόλου) καί τή σωτηρία τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ
    • Ὅταν ἔχης ἀνάγκη νά ἐξομολογηθῆς.
    • γ Γιά νά πάψουν νά σέ φοβερίζουν οἱ δαίμονες στόν ὕπνο ἤ μέ φαντασίες τήν ἡμέρα.
    • ε "...ἐξυπνᾶ τήν ἀμέλειαν τῶν ραθύμων, ἀναπαύει καί ξεκουράζει τούς κεκοπιακότα".
    • στ Ὅταν μᾶς ἀδικοῦν καί μᾶς στενοχωροῦν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κακοῦ.
    • θ "Πρός εὐχαριστίαν ἕνεκα ἐλέους καί χάριτος".
    • "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν.

( Και για ψαλμό 9 και για ψαλμό 10)

    • α1 Μιά προσευχή γιά νά ὑπερασπιστῆ ὁ Θεός τόν ἀδύνατο.
    • α2 Γιά αὐτούς πού ὁδηγοῦνται ἄδικα στά δικαστήρια. Γιά αὐτούς πού ἔχουν μεγάλη πίκρα.
    • β Ὅταν σέ συνταράσσουν, νά ἔχης ἐμπιστοσύνη στόν Κύριο.
    • γ Γιά σκληρόκαρδα ἀνδρόγυνα, πού μαλώνουν καί χωρίζουν.Ὅταν βασανίζη ἄδικα ὁ σκληρός ἤ ἡ σκληρή τόν εὐαίσθητο.
    • θ "Ἐν καταστάσει στενοχωρίας καί ἀδημονίας".
    • "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν.

( Και για ψαλμό 9 και για ψαλμό 10)

    • α1 Μιά προσευχή γιά νά ὑπερασπιστῆ ὁ Θεός τόν ἀδύνατο.
    • α2 Γιά αὐτούς πού ὁδηγοῦνται ἄδικα στά δικαστήρια. Γιά αὐτούς πού ἔχουν μεγάλη πίκρα.
    • β Ὅταν σέ συνταράσσουν, νά ἔχης ἐμπιστοσύνη στόν Κύριο.
    • γ Γιά σκληρόκαρδα ἀνδρόγυνα, πού μαλώνουν καί χωρίζουν.Ὅταν βασανίζη ἄδικα ὁ σκληρός ἤ ἡ σκληρή τόν εὐαίσθητο.
    • θ "Ἐν καταστάσει στενοχωρίας καί ἀδημονίας".
    • "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν.
    • α1 Μιά διάκριση πίστης.
    • α2 Σέ περιπτώσεις πανικοῦ.
    • Γιά νά φεύγουν οἱ δαίμονες.
    • β Ἀντιμετώπιση τῆς ὑπερηφάνειας καί κακίας πολλῶν ἀνθρώπων γιά νά μήν ὑπάρχη εὐσέβεια.
    • γ Γιά τρελλούς πού ἔχουν καί κακότητα καί κάνουν κακό στούς ἀνθρώπους.
    • ζ Γιά τήν Κυριακή
    • θ "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν.
  • Ψαλμός 11
    • α1 Μιά προσευχή γιά βοήθεια ἀπό τόν Θεό.
    • α2 Κατά τῆς ἐγκατάλειψης.
    • β Ὅταν διαρκῆ ἡ ἐπιβουλή ἐναντίον σου, μή λιποψυχεῖς, δέν σέ λησμόνησε ὁ Θεός.
    • γ Γι' αὐτούς πού πάσχουν ἀπό τό συκώτι.
    • στ Ὅταν ἡ ψυχή διακατέχεται ἀπό τήν ἀπελπισία.
    • θ "Ἐν καταστάσει βαθυμίας, θλίψεως, κατηφείας, μελαγχολίας.
  • Ψαλμός 12
  • ( Και για ψαλμό 11 και για ψαλμό 12)
  • α1 Μιά προσευχή γιά βοήθεια ἀπό τόν Θεό.
  • α2 Κατά τῆς ἐγκατάλειψης.
  • β Ὅταν διαρκῆ ἡ ἐπιβουλή ἐναντίον σου, μή λιποψυχεῖς, δέν σέ λησμόνησε ὁ Θεός.
  • γ Γι' αὐτούς πού πάσχουν ἀπό τό συκώτι.
  • στ Ὅταν ἡ ψυχή διακατέχεται ἀπό τήν ἀπελπισία.
  • θ "Ἐν καταστάσει βαθυμίας, θλίψεως, κατηφείας, μελαγχολίας.
  • α1 Ἀπό τήν ἀπόγνωση στήν ἐλπίδα.
  • α2 Γιά αὐτούς πού πάσχουν ἀπό μελαγχολία.
  • β Ὅταν βλασφημεῖται ἡ θεία Πρόνοια.
  • γ Γιά φοβερό δαιμόνιο,νά διαβάζεται τρεῖς φορές τήν ἡμέρα ἐπί τρεῖς ἡμέρες.
  • θ "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν".
  • Ψαλμός 13
    • α1 Ἀπό τήν ἀπόγνωση στήν ἐλπίδα.
    • α2 Γιά αὐτούς πού πάσχουν ἀπό μελαγχολία.
    • β Ὅταν βλασφημεῖται ἡ θεία Πρόνοια.
    • γ Γιά φοβερό δαιμόνιο,νά διαβάζεται τρεῖς φορές τήν ἡμέρα ἐπί τρεῖς ἡμέρες.
    • θ "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν".
    • α1 Ἡ ἀνοησία τοῦ ἄθεου.
    • α2 Γιά τούς τυφλούς ψυχικά ἀνθρώπους μας.
    • Γιά νά μαλακώσουν οἱ πεισματάρηδες καί οἱ ἐγωϊστές
    • β Ποιός ὁ πολίτης τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
    • γ Γιά νά ἀλλάξουν γνώμη οἱ ληστές καί νά ἐπιστρέψουν ἄπρακτοι καί μετανοημένοι.
    • ε "Ποῖος πρέπει νά εἶναι ὁ κατά τήν ἀρετήν τέλειος".
    • θ "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν.
  • Ψαλμός 14
    • α1 Ἰδιότητες τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ.
    • α2 Γιά τήν ἀποκατάσταση διαλυμένων σχέσεων.
    • Ὑπέρ τῶν πτωχῶν συνανθρώπων μας.
    • γ Γιά νά βρεθῆ τό κλειδί ὅταν χαθῆ.
    • ε "Ἁρμόζει καί εἰς κάθε ἐνάρετον,ὁπού ἐπιβουλεύεται ἀπό ὁρατούς καί ἀορτους ἐχθρούς".
    • στ Διά τήν Πρόνοια τοῦ Κυρίου καί τήν ἐλπίδα μας πρός Αὐτόν.
    • Δέηση πρός τόν Κύριο νά μᾶς προστατεύη καί νά μᾶς γλυτώνη: α) ἀπό τόν κόσμο τῆς ἀσεβείας καί β) ἀπό ἀνθρώπους πονηρούς καί ἄδικους.
    • θ Ἔκφρασις ἐλπίδος πρός τόν Θεό ἐν περιπτώσει δεινῶν περιπετειῶν καί θλίψεων.
    • "Προφητικοί, ἐν οἷς προλέγονται καί προδιαγράφονται ἀκριβῶς μέλλοντα γενέσθαι γεγονότα ἀφορῶντα ἰδίως εἰς τό πρόσωπον τοῦ προσδοκωμένου Μεσσίου".

 

  • Ψαλμός 15
    • Ὁ δρόμος τῆς πίστης.
    • α2 Κατά τῶν σατανικῶν πομπῶν.
    • Γιά τή σωτηρία τῶν δαιμονισμένων.
    • Κατά τῶν πονοκεφάλων.
    • β Ὅταν ἐχθροί κυκλώνουν τήν ψυχή σου.
    • γ Γιά μεγάλη συκοφαντία, νά διαβάζεται τρεῖς φορές τήν ἡμέρα ἐπί τρεῖς ἡμέρες.
    • η "Ὁ Ψαλμωδός εὑρισκόμενον εἰς κίνδυνον φοβερόν ζητεῖ τήν ἐξ ὕψους βοήθειαν διά τήν ἀπαλλαγήν ἐκ τῶν ἐχθρῶν. Ὁ πόνος καί τό πάθος, ἡ μόνη πρός τόν οὐρανόν ὁδός, ὡς καί ἡ ὑπέρβασις αὐτῶν διά τῆς θέας τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ".
    • θ "Αἴτησις βοηθείας παρά τοῦ Θεοῦ ἐν περιστάσεσι". "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν.
  • Ψαλμός 16
  • Ψαλμός 17
  • Ψαλμός 18
  • Ψαλμός 19
  • Ψαλμός 20
  • Ψαλμός 21
  • Ψαλμός 22
  • Ψαλμός 23
  • Ψαλμός 24
  • Ψαλμός 25 
  • Ψαλμός 26 
  • Ψαλμός 27  
  • Ψαλμός 28  
  • Ψαλμός 29 
  • Ψαλμός 30
  • Ψαλμός 31
  • Ψαλμός 32
  • Ψαλμός 33
  • Ψαλμός 34
  • Ψαλμός 35
  • Ψαλμός 36
  • Ψαλμός 37
  • Ψαλμός 38
  • Ψαλμός 39
  • Ψαλμός 40
  • Ψαλμός 41
  • Ψαλμός 42
  • Ψαλμός 43
  • Ψαλμός 44
  • Ψαλμός 45
  • Ψαλμός 46
  • Ψαλμός 47
  • Ψαλμός 48
  • Ψαλμός 49
  • Ψαλμός 50
  • Ψαλμός 51
  • Ψαλμός 52
  • Ψαλμός 53
  • Ψαλμός 54
  • Ψαλμός 55
  • Ψαλμός 56
  • Ψαλμός 57
  • Ψαλμός 58
  • Ψαλμός 59
  • Ψαλμός 60
  • Ψαλμός 61
  • Ψαλμός 62
  • Ψαλμός 63
  • Ψαλμός 64
  • Ψαλμός 65
  • Ψαλμός 66
  • Ψαλμός 67
  • Ψαλμός 68
  • Ψαλμός 69
  • Ψαλμός 70
  • Ψαλμός 71
  • Ψαλμός 72
  • Ψαλμός 73
    • α1 Θρῆνος γιά τήν καταστροφή τοῦ ναοῦ.
    • α2 Ὅταν αἰσθανόμαστε ἐγκαταλελειμμένοι ἀπό οἰκογένεια καί τούς φίλους.
    • β Γιά εὐχαριστία γιά τήν βοήθειά Του ὅταν σέ καταδίω καν.
    • Ὅταν θέλης νά ἐξομολογηθῆς.
    • γ Γιά νά ἡμερέψη τό βάρβαρο ἀφεντικό, νά μήν βασανίζη τούς συνανθρώπους του, ὑπαλλήλους.
    • ε "Διδάσκει νά ἀποβλέπουν εἰς τό τέλος τῆς ζωῆς ταύτης καί νά μή διαφθείρουν τόν ἑαυτόν τους μέ τάς ἁμαρτίας".
    • θ. "Πρός εὐχαριστίαν ἕνεκα ἐλέους καί χάριτος."
    • "Χαρακτῆρες καί ἰδιώματα τῶν ἀγαθῶν καί τῶν κακῶν ἀνθρώπων καί περί τῆς εὐτυχίας καί δυστυχίας αὐτῶν.
  • Ψαλμός 74
    • α1 Ὁ Θεός εἶναι Κριτής.
    • α2 Γιά νά ἀποδώση ὁ Θεός δικαιοσύνη.
    • β Νά ἀποδείξεις ὅτι οἱ εἰδωλολάτρες καί αἱρετικοί δέν ἔχουν Θεογνωσία.
    • γ Σέ μητέρα πού φοβᾶται στήν γέννα της, γιά νά τήν ἐνθαρρύνει καί νά τήν προστατεύση ὁ Θεός.
    • στ Προσευχή πρός τόν Κύριον νά μᾶς ἀποκαλύπτεται παντοιοτρόπως, ἔτσι ὥστε νά φωτίζεται ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά μας, καί νά βαδίζουμε στό δρόμο τοῦ θελήματός Του.
    • θ "Εὐχαριστία πρός τόν Θεόν τόν ἰσχυρόν, τόν βοηθόν καί σώζοντα".
    • "Πρός δοξολογίαν καί ἐν γένει πρός λατρείαν τοῦ Θεοῦ ἐν οἷς ἐκτίθενται αἱ τοῦ Θεοῦ ἰδιότητες. Ἡ δύναμις, ἡ μεγαλειότης, ἡ δόξα καί ἄλλαι ἰδιότητές Του".
  • Ψαλμός 75
    • α1 Ἕνας ὕμνος ἀπελευθέρωσης.
    • α2 Κατά ὅλων τῶν εἰδῶν τῆς μαγείας.
    • β Ὅταν σέ στενοχωροῦν οἱ ἐχθροί μή ταραχθῆς ἀλλά νά προσεύχεσαι καί ἐάν εἰσακουσθῆς εὐχαρίστησε τόν Κύριο.
    • γ Ὅταν δέν ὑπάρχη κατανόηση μεταξύ γονέων καί παιδιῶν, νά τούς φωτίση ὁ Θεός, γιά νά ἀκοῦνε τά παιδιά τούς γονεῖς, καί οἱ γονεῖς νά δείχνουν ἀγάπη.
    • στ Προσευχή γιά τό ἔλεος τοῦ Κυρίου πρός ἐμᾶς!
    • η "Ὁ Ψ, ἔχει σχέσιν μέ τόν πόνον τῆς ψυχῆς τῆς βιούσης τήν ἀπουσίαν τοῦ Θεοῦ".
    • θ "Ἐν καταστάσει βαθυμίας, θλίψεως, κατηφείας, μελαγχολίας".
    • "Πρός δοξολογίαν καί ἐν γένει πρός λατρείαν τοῦ Θεοῦ ἐν οἷς ἐκτίθενται αἱ τοῦ Θεοῦ ἰδιότητες. Ἡ δύναμις, ἡ μεγαλειότης, ἡ δόξα καί ἄλλαι ἰδιότητές Του".
  • Ψαλμός 76
    • α1 Παρελθόν καί παρόν.
    • α2 Γιά παρηγοριά ἀπό τίς θλίψεις.
    • β Ὅταν ἐπιμένουν οἱ ἐχθροί νά σέ κακοποιήσουν.
    • Γιά νά ἐνθυμῆσαι τίς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πού εἶναι ἀγαθός, οἱ δέ ἄνθρωποι ἀχάριστοι.
    • γ Γιά νά φωτίση ὁ Θεός τούς δανειστές νά μήν πιέζουν τούς συνανθρώπους των γιά τό χρέος καί νά εἶναι εὐσπ- λαχνικοί.
    • ε "Διά νά γνωρίσουν ποῖος εἶναι ἐκεῖνος ὁπού λαλεῖ ἐδῶ καί πρός ποίους λαλεῖ· καί ποῖος εἶναι ὁ νόμος ὁ ἐν αὐ-τῷ ἀναφερόμενος. Ὁ μέν γάρ λαλῶν ἐν τῷ Ψ. τούτῳ εἶναι ὁ Προφήτης Δαβἰδ, ὡς ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖνοι δέ πρός τούς ὁποίους λαλεῖ εἶναι οἱ πιστεύοντες τῷ Χριστῷ Χριστιανοί· καί νόμος δέ ὁ ἐν αὐτῷ ἀνεφερόμενος εἶναι ὀ τοῦ Εὐαγγελίου".
    • θ "Ἱστορικοί, ἐν οἷς ἐκτίθενται ἁπλῶς ἱστορικα γεγονότα".

 

 

  • Ψαλμός 95
    • α1 Τό μεγαλεῖο καί ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ.
    • α2 Ἡ προσευχή γιά κάθε Τρίτη.
    • β Νά ὑμνεῖς τόν Θεό ὅταν ἡ χώρα διάγη ἐν ἡρεμία, καί νά βασιλεύη ὁ Θεός.
    • γ Γιά νά φύγουν τά μάγια ἀπό τούς ἀνθρώπους.
    • στ Ἡ προσευχή γιά τό ἔλεος τοῦ Κυρίου πρός ἐμᾶς!
    • θ "Πρός δοξολογίαν καί ἐν γένει πρός λατρείαν τοῦ Θεοῦ ἐν οἷς ἐκτίθενται αἱ τοῦ Θεοῦ ἰδιότητες.Ἡ δύναμις, ἡ μεγαλειότης, ἡ δόξα καί ἄλλαι ἰδιότητές Του".
  • Ψαλμός 96
    • α1 Αἶνος στόν Θεό.
    • α2 Ἡ προσευχή γιά κάθε Τετάρτη.
    • Γιά τά μάγια.
    • β Ὅταν θέλης νά ὑμνῆς τόν Θεό.
    • γ Γιά νά δώση ὁ Θεός παρηγοριά στούς στενοχωρημένους ἀνθρώπους γιά νά μήν θλίβονται.
    • θ "Εὐχαριστία πρός τόν Θεόν τόν ἰσχυρόν, τόν βοηθόν καί σώζοντα".
  • Ψαλμός 97
    • α1 Ἕνα τραγούδι στό Θεό.
    • α2 Ἡ προσευχή γιά κάθε Πέμπτη.
    • γ Γιά νά εὐλογήση καί νά χαριτώση ὁ Θεός τούς νέους πού θέλουν νά ἀφιερωθοῦν στό Θεό.
    • θ "Πρός δοξολογίαν καί ἐν γένει πρός λατρείαν τοῦ Θεοῦ ἐν οἷς ἐκτίθενται αἱ τοῦ Θεοῦ ἰδιότητες.Ἡ δύναμις, ἡ μεγαλειότης, ἡ δόξα καί ἄλλαι ἰδιότητές Του".
  • Ψαλμός 98
    • α1 Ὁ Θεός συγχωρῆ τόν λαό Του.
    • α2 Ἡ προσευχή γιά κάθε Παρασκευή.
    • β Βλέποντας τήν θεία Πρόνοια νά διδάξης τήν πίστη, τήν ὑπακοή καί νά (ὁδηγηθοῦν) στήν ἐξομολογηση.
    • γ Γιά νά εὐλογήση καί ἐκπληρώση ὁ Θεός τούς θείους πόθους τῶν ἀνθρώπων.
    • στ Ἡ προσευχή γιά τό ἔλεος τοῦ Κυρίου πρός ἐμᾶς!
    • θ "Πρός δοξολογίαν καί ἐν γένει πρός λατρείαν τοῦ Θεοῦ ἐν οἷς ἐκτίθενται αἱ τοῦ Θεοῦ ἰδιότητες.Ἡ ἀγαθότης καί τό ἔλεός Του".
  • Ψαλμός 99
    • Ὁ Κύριος εἶναι ὁ Θεός".
    • α2 Προσευχή γιά κάθε Σάββατο.
    • β Γιά νά κριθῆς μέ εὐσπλαχνία.
    • γ Γιά νά δίδη ὁ Θεός χαρίσματα στούς καλοκάγαθους ἀνθρώπους, γιά νά βοηθοῦν τούς συνανθρώπους των.
    • ε "Ὁ Δαβίδ συνέγραψε τόν παρόντα Ψ. διηγούμενος ἐκπροσώπου ἐκείνου τήν ἐνάρετον ζωήν του καί βάλλοντας αὐτόν εἰκόνα ἔμπροσθεν εἰς τούς ἀνθρώπους τῆς ὀρθῆς πολιτείας καί παράδειγμα τῆς τελειότητος".
    • θ "Συμβουλευτικός καί διδακτικός εἰς τούς ἡγεμόνας".
  • Ψαλμός 100
    • α1 Ἡ διακήρυξη τοῦ βασιλιᾶ.
    • α2 Γιά νά φέρονται οἱ ἄνθρωποι ἔντιμα στίς συναλλαγές τους.
    • β Ὅταν δυσκολεύεσαι καί θέλης νά βρῆς παρηγοριά.
    • γ Γιά νά εὐλογήση ὁ Θεός τούς ἀνθρώπους πού φέρουν ἀξιώματα, γιά νά βοηθοῦν τόν κόσμο μέ καλωσύνη καί κατανόηση.
    • ε ".....ἁρμόζει ἡ προσευχή τοῦ παρόντος ψ., ἤτοι ὁ παρών ψ., ὅταν αὐτός ἀκηδιάσῃ, ἤτοι ὀλιγοψυχήσῃ, πολεμούμενος ἀπό τούς ἀοράτους ἐχθρούς καί προσφέρῃ τήν δέησίν του ἔμπροσθεν εἰς τόν Θεόν".
    • στ Προσευχή σέ περιόδους μεγάλων θλίψεων, συμφορῶν καί ἐγκατάλειψης. (Προτείνεται ὡς βραδυνή προσευχή).
    • θ "Ἐν θλίψει ἕνεκα διωγμῶν"
  • Ψαλμός 101
    • α1 Ἡ κραυγή ἑνός ἀνθρώπου σέ δοκιμασία.
    • α2 Γιά τίς ψυχολογικές ἀσθένειες.
    • β Ὅταν θέλης νά εὐχαριστήσης τόν Θεό καί νά τόν εὐλο γήσης.
    • γ Γιά νά ἔλθουν τά ἔμμηνα, ὅταν καθυστεροῦν.
    • ε Διά τοῦ ψ."...παρακινεῖ ὁ Δαβίδ νά δοξολογῇ τόν Θεόν καί τό ὄνομά Του τό ἅγιον, τό ὁποῖον ἁγιάζει ἐκείνους ὁπού τό δοξολογοῦν".
    • στ Προσευχή γιά τό ἔλεος τοῦ Κυρίου πρός ἐμᾶς!
    • θ. "Πρός εὐχαριστίαν ἕνεκα ἐλέους καί χάριτος"
    • "Πρός δοξολογίαν καί ἐν γένει πρός λατρείαν τοῦ Θεοῦ ἐν οἷς ἐκτίθενται αἱ τοῦ Θεοῦ ἰδιότητες.Ἡ ἀγαθότης καί τό ἔλεός Του".
  • Ψαλμός 102
    • α1 Ἡ ἀγάπη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ
    • α2 Ὁμαδική προσευχή γιά τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
    • β Ὅταν θέλης νά εὐχαριστήσης τόν Θεό καί νά τόν εὐλογήσης.
    • Ὅταν θέλης νά ἐξομολογηθῆς.
    • γ Γιά νά εὐλογήση ὁ Θεός τά ὑπάρχοντα τῶν ἀνθρώπων, γιά νά μήν στεροῦνται καί θλίβονται, ἀλλά νά δοξάζουν τόν Θεό.
    • ε "Δια τοῦ παρόντος πάλιν αὐτόν ὑπερθαυμάζων μάλιστα τήν παρ' αὐτοῦ γενομέην δημιουργίαν τῆς κτίσεως".
    • στ Προσευχή γιά τό ἔλεος τοῦ Κυρίου πρός ἐμᾶς!
    • θ "Πρός δοξολογίαν καί ἐν γένει πρός λατρείαν τοῦ Θεοῦ ἐν οἷς ἐκτίθενται αἱ τοῦ Θεοῦ ἰδιότητες.Ἡ δύναμις, ἡ μεγαλειότης, ἡ δόξα καί ἄλλαι ἰδιότητές Του".
  • Ψαλμός 103
    • α1 Στό Θεό, Τόν Μεγάλο Δημιουργό.
    • α2 Προσευχή γιά τούς ταξιδεύοντες, ὁδηγούς, ναυτικούς, ἀεροπόρους καί ἐπιβάτες.
    • β Γιά νά ἐνθυμεῖσαι τίς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πού εἶναι ἀγαθός. Οἱ δέ ἄνθρωποι ἀχάριστοι. Νά ὑμνήσης τόν Θεό τό Σάββατο. Πῶς θά ὑμνῆς τό Θεό καί γιά ποιά πράγματα ἀλλά καί ποιοί πρέπει νά λέγουν τόν ὕμνο.
    • γ Γιά νά μετανοήσουν οἱ ἄνθρωποι καί νά ἐξομολογηθοῦν τίς ἁμαρτίες τους.
    • ε "Παρακινεῖ δέ ὁ ψ. οὗτος τούς ἀνθρώπους νά δοξολογοῦν τόν Θεόν καί διδάσκει τούς ἐξ ἐθνῶν Χριστιανούς διά τάς εὐεργεσίας ἐκείνας μέ τάς ὁποίας εὐεργέτησεν ὁ Θεός τόν παλαιόν λαόν τῶν Ἑβραίων· καί ποῖος ἦταν ὁ λαός αὐτός πρότερον καί ποῖον ἔκαμεν αὐτόν ὁ Θελός ὕστερον".
    • θ "Εὐχαριστία πρός τόν Θεόν τόν ἰσχυρόν, τόν βοηθόν καί σώζοντα".
    • "Ἱστορικοί, ἐν οἷς ἐκτίθενται ἁπλῶς ἱστορικα γεγονότα".
  • Ψαλμός 104
    • α1 Ὕμνος στό Θεό γιά τήν διαθήκη Του μέ τό Ἰσραήλ.
    • α2 Γιά κάθε θλιμμένο, φτωχό καί βασανισμένο ἄνθρωπο.
    • β Γιά νά ἐνθυμεῖσαι τίς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πού εἶναι ἀγαθός. Οἱ δέ