Ομαδα μυσταγωγια Εκδόσεις:  Νεκτ. Παναγόπουλος www.oodegr.com\index.html

UFO – Ξένα όντα:   ΤΕΧΝΟΕΙΔΩΛΑ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ

 

ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤ' ΑΛΛΑ:

-Αναλυτική καταγραφή της συμπεριφοράς των ξένων επισκεπτών.

-Άλλα μυστηριώδη φαινόμενα με φώτα και φωτιές (σύγχρονα περιστατικά και λαογραφία).

-Περιστατικά από το Άγιον Όρος - Συνολική θεώρηση των παραφυσικών φαινομένων.

-Θεώρηση της μυστικιστικής έννοιας της "Αβύσσου".

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ένα ζήτημα το οποίο ενδιαφέρει πάρα πολλούς ανθρώπους στη σύγχρονη εποχή μας θίγεται στο βιβλίο αυτό. Με την ευκαιρία του ζητήματος αυτού, δίδονται απαντήσεις και σε πολλά άλλα θέματα που απασχόλούν τον κάθε ερευνητή του Άγνωστου. Πιστεύουμε ότι ο αναγνώστης θα βγάλει πολλά δικά του, προσωπικά συμπεράσματα και θα κάνει τους δικούς του συσχετισμούς. Ίσως να χρειαστεί περισσότερες διευκρινίσεις σε κάποια σημεία, δεν αναπτύχθηκαν όμως τα σημεία αυτά λόγω του ότι ήδη υπάρχει πληθώρα ύλης. Επίσης, οι περιπτώσεις και τα συμβάντα που ιστορούνται σ' αυτό το βιβλίο, είναι μόνο ένα μικρό μεν, αλλά αντιπροσωπευτικό δείγμα ενός μεγαλύτερου αριθμόύ περιστατικών. Θερμή παράκληση, το βιβλίο να διαβαστεί με τη σειρά των κεφαλαίων και όχι διασπαστικά, γιατί όλα τα κομμάτια του αποτελούν μια νοηματική συνέχεια, βήμα προς βήμα.

Τα αστεράκια μέσα στο κείμενο σημαίνουν ότι υπάρχει ένα συμπλήρωμα ή μία επεξήγηση στο κάτω μέρος της σελίδας. Οι αριθμοί αντιστοιχούν στην υπόλοιπη βιβλιογραφία που υπάρχει στο τέλος.

Ευχαριστίες σ' όλους όσους βοήθησαν στο να γραφτεί αυτό το βιβλίο. Το βιβλίο αφιερώνεται σ' όλους όσους έχουν αγωνιστεί και αγωνίζονται ακόμα - ειδικά στους ομογενείς μας σ' όλον τον κόσμο - για τη διατήρηση των παραδόσεων και της Πίστης του λαού μας.

Περιεχόμενα

Α΄ Μέρος: Προκαταρκτική κοσμοθεώρηση

1. Εισαγωγή - Η πραγματικότητα του φαινομένου

 2. Εξωγήινη ζωή και Ιερές Παραδόσεις

·                     Α. Οι Γραφές

·                     Β. Πατέρες της Ορθοδοξίας και νεώτεροι εκκλησιαστικοί συγγραφείς

 3. Γενική αντιμετώπιση των εκδηλώσεων του κόσμου μας. (Βασικές πνευματικές αρχές στην έρευνα)

 4. Συμπαντικές αλήθειες μέσα στη δημιουργία

·                     Α. Η ύπαρξη του Θεού

·                     Β. Ο υπέρτατος νόμος της ενότητας και της τάξης στη δημιουργία

 5. Ο πόλεμος στους ουρανούς και η πτώση του ανθρώπου (Ο αρχέγονος πυρήνας των μύθων)

 6. Η "περιοχή" και η δράση του κακού

 7. Σατανάς - Δαίμονες: Υπάρχουν;

Β΄ Μέρος: Η συσχέτιση του φαινομένου των UFO με τη δράση των σκοτεινών πνευματικών δυνάμεων

1. Αινιγματικές παραθέσεις για το φαινόμενο 

2. Ο "άρχων της εξουσίας του αέρος"

·                     Α. Η εναέρια πολεμική του

·                     Β. Παραφυσικά... καιρικά φαινόμενα

·                     Γ. Τελώνια: Τα φορολόγα πνεύματα των ψυχών

·                     Δ. Η επιρροή του στη όραση - εισαγωγή στα μαγικά φαινόμενα της φαντασίας

 3. Τα έργα της παραμορφωτικής φαντασίας

·                     Α. Επενεργούν στις επιθυμίες και τους φόβους μας

·                     Β. Αναμειγνύεται και ο "φαντασιοκόπος" στην υπόθεση αυτή

4. Σύγχυση, απάτες, προστριβές, κρυπτομανία, επίδειξη - ένα κομφούζιο

·                     Α. Το έντεχνα χαοτικό όριο απόστασης που κρατούν

·                     Β. Το βασίλειο της νύχτας και οι ερημιές διευκολύνουν τα σχέδιά τους

·                     Γ. Ο "διάολος δουλειά δεν έχει..."

 5. Ορμούν "ως λέοντες ωρυόμενοι"

·                     Α. Ο φόβος και ο τρόμος στις επαφές

·                     Β. Μ.Ι.Β.: Τρόμος στην "πύλη" του παραφυσικού

 6. "Ο πατήρ του Ψεύδους" και η εμπλοκή του στο φαινόμενο των UFO

·                     Α. Εμπνέει τους "εξωγήινους" και τους... "υποτακτικούς" αυτών

·                     Β. UFO-ναύτες: Οι... "μετά Χριστόν προφήτες". (Εκούσιες παραψυχολογικές εμπειρίες Μέρος 1ο).

 7. Ανθρωποκτόνοι ψυχών αλλά και σωμάτων

·                     Α. Απαγωγές και βιασμοί: Ο εξευτελισμός της ανθρώπινης προσωπικότητας

·                     Β. Η ύπνωση και τα φυσικά όρια του νου. (Εκούσιες παραψυχολογικές εμπειρίες Μέρος 2ο)

·                     Γ. Οι υπνωτιστικές οντότητες σε δράση: Ο έλεγχος του νου και οι ψυχοσωματικές επιρροές

·                     Δ. Οι εξωγήινοι και... φονιάδες;

8. UFO και "στοιχειά": Βίοι παράλληλοι

·                     Α. Η υπερφυσική επίδραση στα ζώα και οι ποιμενικοί δαίμονες

·                     Β. Μυστηριώδη ζώα και πλάσματα και οι "δοσοληψίες" τους με τους "εξωγήινους"

·                     Γ. Οι λεγεώνες των "ξένων" και των δαιμόνων και η πολυμορφία τους

·                     Δ. Οι υποχθόνιοι και η Κούφια Γη

·                     Ε. Τα "παγανιστικά" πνεύματα και οι "διαστημικοί" παρείσακτοι

·                     ΣΤ. Τα "αρνητικά" φορτισμένα αποτυπώματα

·                     Ζ. Οι μεταμορφώσεις

·                     Η. Οι έντονες δυσωδίες

·                     Θ. Η μαύρη αμφίεση και οι κόκκινες αποχρώσεις

·                     Ι. Τα κύματα θερμότητας

 9. UFO - πνευματιστικά φαινόμενα: δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

·                     Α. Πνευματιστικά φαινόμενα με φωτιές και φώτα

·                     Β. Αντιβαρυτικοί χειρισμοί και εξαϋλώσεις

·                     Γ. Θορυβοποιά και καταστροφικά πνεύματα "εσωτερικού" και "εξωτερικού" χώρου

·                     Δ. Γενικότερες μαγικές και πνευματιστικές προσεγγίσεις σε "επιλεγμένους" (πνευματιστές, "αλαφροϊσκιωτους" κ.ά.)

·                     Ε. Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα είναι το "καύσιμο" τους;

·                     ΣΤ. Ονειρικά φαινόμενα - ενύπνιες ευπάθειες

·                     Ζ. Ο "άρχων του χωροχρόνου" ανοίγει τις "πύλες" προς άλλους κόσμους

 10. Επιπρόσθετες θεωρίες και ερμηνείες του φαινομένου

·                     Α. Ο "παντομίμητος" και "αρχαίος ζωγράφος" σκιαγραφεί τα μοντέλα των UFO και των "εξωγήινων"

·                     Β. Η μετατροπή των "ειδώλων" σε "τεχνο-είδωλα" από τη Σκοτεινή Διάνοια

·                     Γ. Η σχέση τους με τα πυρηνικά και τη ραδιενέργεια και οι πνευματικές επιπτώσεις της άλογης χρήσης της τεχνολογίας

·                     Δ. Οι ζώνες Van Allen και άλλες φυσικές εξηγήσεις

1ο Ένθετο: Η κοινή περιοχή προέλευσης των UFO

2ο Ένθετο: Τα UFO και οι άγγελοι του σκότους υποκρίνονται τις εκφράσεις της Θείας Παρουσίας

 Γ΄ Μέρος: Οι θρησκευτικές προεκτάσεις του φαινομένου των UFO

1. Οι παραβιάσεις του ηθικού κώδικα της συνείδησης από τους "εξωγήινους"

2. Τα UFO και η εποχή της τεχνολογίας

3. Ψυχολογική θεώρηση για τους UFO-μανείς και τους εραστές του "ανεξήγητου". Η θρησκευτική μετεξέλιξη της έρευνας

·                     Α. Τα ψυχολογικά αίτια της ενασχόλησής τους

 

Α΄ Μέρος: Προκαταρκτική κοσμοθεώρηση

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο.

Εισαγωγή - Η πραγματικότητα του φαινομένου

Το βασικό θέμα του βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας, όπως έχετε ήδη καταλάβει, είναι τα UFO [1] και τα ξένα όντα. Πρόκειται για μια μεγάλη έρευνα - μελέτη του σύγχρονου φαινομένου των ιπτάμενων επισκεπτών μας. Θα ερευνήσουμε λοιπόν μαζί με μεγάλη πρoσοχή το θέμα αυτό και θα διεισδύσουμε σε πτυχές και ερμηνείες του που ελάχιστα έχουν παρουσιαστεί. Έτσι, θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι μπορεί να κρύβεται πίσω από το εντυπωσιακό αυτό φαινόμενο των ημερών μας, ποια δηλαδή είναι η φύση τους και ο σκοπός τους.

Πώς όμως είμαστε τόσο σίγουροι ότι το φαινόμενο των UFO είναι πραγματικό; Πολύ απλό. Είναι απίθανο τόσα εκατομμύρια ανθρώπων που έχουν δει αυτά τα σκάφη ή ακόμα και τους ίδιους τους επιβάτες τους, να είναι όλοι απατεώνες, ψυχοπαθείς ή παραπλανημένοι. Ανάμεσα στους μάρτυρες συγκαταλέγονται πολλοί πιλότοι, γιατροί, επιστήμονες και γενικά άτομα με κύρος και επιφανή θέση. Υπάρχουν περιστατικά με δεκάδες και εκατοντάδες μάρτυρες. Περιστατικά που μάρτυρες άγνωστοι μεταξύ τους, περιέγραψαν με ακρίβεια το ίδιο φαινόμενο και είχαν τις ίδιες ισχυρές εμπειρίες, που συνοδεύονταν από ένα πλήθος άλλων παράξενων φαινομένων.

Επίσης, εδώ και πολλά χρόνια, τουλάχιστον από τη δεκαετία του '50 που το μυστήριο των UFO ήταν άγνωστο για τους περισσότερους, πολλοί μάρτυρες από διάφορα μήκη και πλάτη της Γης, έχουν περιγράψει παράξενα αντικείμενα στον ουρανό και επιβάτες που παρουσιάζουν εκπληκτικές ομοιότητες μεταξύ τους. Ας μην ξεχνάμε βέβαια και τις ορατές ενδείξεις της παρουσίας τους (φωτογραφικά και κινηματογραφικά ντοκουμέντα, ίχνη κυκλικά και καψίματα στο έδαφος κτλ.).

Από τον κυκεώνα των χιλιάδων μαρτυριών UFO ανά τον κόσμο, μόνο το 5% περίπου λέγεται ότι παραμένει ανεξήγητο. Όλες οι υπόλοιπες μαρτυρίες έχουν φυσική εξήγηση (ίσως όμως και κάποιες απ' αυτές, να αφορούν ένα παράδοξο φαινόμενο). Αυτό το 5% όμως αντιστοιχεί σε χιλιάδες μάρτυρες. Αν μόνο ένας από αυτούς έχει δίκιο και αν μία τουλάχιστον από τις πολυάριθμες αυτές ενδείξεις είναι αληθινή - πράγμα που σημαίνει ότι μετατρέπεται σε απόδειξη, τότε βρισκομαστε σε μία πραγματικότητα τεράστιας σημασίας.

Αλλά ακόμα και στην περίπτωση που το τεράστιο αυτό συσσωρευμένο υλικό από αναφορές και ενδείξεις είναι ψεύτικο, δημιουργούνται ακόμα περισσότερα ερωτηματικά: Τι έχει πιάσει την ανθρωπότητα; Ένας κολλητικός, μαζικός ιός από ψευδαισθήσεις, παραισθήσεις, απατεωνιές ή λανθασμένες εκτιμήσεις στον ουρανό; Είτε ισχύει η μία περίπτωση, είτε η άλλη, το μυστήριο παραμένει, γιατί μιλάμε για έναν τεράστιο αριθμό από ανερμήνευτες μαρτυρίες. Το 1954 για παράδειγμα, υπήρχαν σχεδόν καθημερινές παρόμοιες αναφορές για UFO στη Γαλλία και στην Αμερική. Είναι δυνατόν κάποιος που θεωρεί το θέμα «παραμύθι» να μην προβληματιστεί πλέον από αυτή τη διαπίστωση;

Το βιβλίο αυτό λοιπόν έχει γραφτεί με την πεποίθηση ότι το φαινόμενο που εξετάζουμε είναι πραγματικό. Και θα το εξετάσουμε ολόπλευρα, προσπαθώντας ν' ανακαλύψουμε κάποιες άγνωστες προεκτάσεις του μυστηρίου. Προσπαθήστε να διαβάσετε το βιβλίο σα να καταπιάνεστε για πρώτη φορά με το θέμα των UFO και των εξωγήινων, χωρίς να έχετε μέσα σας μία σίγουρη απάντηση. Άλλωστε, όποιος έχει προκαθορισμένη την απάντηση δεν κάνει έρευνα. Έχουμε συγγράψει το βιβλίο αυτό - προσδοκώντας να είναι ευκολοδιάβαστο - σε απλή γλώσσα, χωρίς πολλές - πολλές βαρύγδουπες και δυσκολοχώνευτες ή επιστημονικοφανείς λέξεις και εκφράσεις, αφού μπορούν άνετα ν' αντικατασταθούν με την απλή και σωστή έκφραση.

Μελετώντας εδώ και χρόνια την αρχαία ιερά Παράδοση της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας μας που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας, βρεθήκαμε προ εκπλήξεως: Υπάρχουν διάσπαρτα αρκετά συμβάντα και περιστατικά, που ένας σύγχρονος ερευνητής, αν δεν ήξερε ότι προέρχονται από τη θρησκευτική παράδοση, θα τα ονόμαζε «UFOλογικά» περιστατικά. Με βασικό άξονα έρευνας λοιπόν κάποιες συγκεκριμένες διδασκαλίες των Πατέρων της Εκκλησίας που γνώριζαν βαθιά αυτά τα θέματα, και που δεν είναι γνωστές στο ευρύ κοινό (ούτε καν στους «UFOλόγους - ερευνητές»), θα προχωρήσουμε στο θέμα μας «κολυμπώντας σε βαθιά νερά».

[1] U.F.Ο.=Unidentified Flying Objects, δηλαδή Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα αντικείμενα -ΑΤΙΑ στην ελληνική γλώσσα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο.

Εξωγήινη ζωή και Ιερές Παραδόσεις

Α. Οι Γραφές

Πολλοί πιστεύουν ότι κάποια αναγνώριση ύπαρξης εξωγήινων ανατρέπει τα χριστιανικά δεδομένα και δεν είναι αποδεκτή από την Αγ. Γραφή. Και όμως δεν είναι έτσι. Κατ' αρχήν πουθενά στην Αγ. Γραφή δεν αναφέρεται ξεκάθαρα η ύπαρξη, ή όχι, εξωγήινων πολιτισμών, γιατί αυτό που προέχει είναι η σωτηρία του ανθρώπου, η θέωση. Δίδονται λοιπόν στην Αγ. Γραφή, και ειδικά στην Καινή Διαθήκη, όλες οι κατευθύνσεις για να καταστεί ο άνθρωπος αθάνατο πνευματικό ον. Ίσως να μην αναφέρεται ξεκάθαρα κάτι στην Καινή Διαθήκη για να αποφευχθούν κάποιες παράλογες και παθιασμένες αναζητήσεις για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής.

Οπωσδήποτε κάθε έρευνα που διεξάγεται με υγιείς προϋποθέσεις είναι αποδεκτή, όπως τονίζεται και στην Καινή Διαθήκη (κατά Ματθαίον 7, 7 - 8): «Ερευνάτε και θα βρείτε», «αυτός που ψάχνει βρίσκει». Πρέπει λοιπόν να αναζητούμε την αλήθεια και «η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (κατά Ιωάννη 8,32), όπως είχε πει ο Ιησούς.

Αντίθετα, σε κανένα σημείο της Αγ. Γραφής δεν υπάρχει η περίφημη πια φράση «Πίστευε και μη ερεύνα». Λέγεται μάλιστα ότι η σωστή φράση είναι «πίστευε και μη, ερεύνα». Ένα κόμμα δηλαδή ευθύνεται για την όλη διαστρέβλωση του νοήματος, αν είναι έτσι.

Λέγαμε λοιπόν ότι η Αγ. Γραφή δεν απορρίπτει την ύπαρξη εξωγήινων πολιτισμών. Αντίθετα, ανακαλύπτει κανείς ορισμένα χωρία που μπορεί να υποδηλώνουν την πιθανή ύπαρξη και άλλων φυλών στο σύμπαν, εκτός του ανθρώπου.

            Στην Καινή Διαθήκη λοιπόν βρίσκουμε τα εξής σημεία: «Και άλλα πρόβατα έχω, α ουκ εστίν εκ της αυλής ταύτης» δηλ. «Έχω και άλλα πρόβατα, που δεν ανήκουν σ' αυτήν την μάντρα». Πρόκειται για λόγια που είπε ο ίδιος ο Χριστός (κατά Ιωάννη 10, 16).

Στο χωρίο αυτό, όπως και στα επόμενα που θα δούμε, δεν δηλώνεται ξεκάθαρα ότι υπάρχει ζωή σε άλλους κόσμους, είναι όμως πιθανό να εννοεί και αυτό. Το ίδιο ισχύει και για τη φράση του Αποστόλου Παύλου στην προς Ρωμαίους επιστολή (8, 39) περί «κτίσης ετέρας». Μεταφράζουμε: «Και είμαι πραγματικά βέβαιος πως ούτε θάνατος ούτε ζωή, ούτε άγγελοι ούτε άλλες ουράνιες δυνάμεις, ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα, ούτε κάτι άλλο στον ουρανό ή στον Άδη, ούτε καμία άλλη κτίση - δημιουργία δεν θα μπορέσει να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού».

Δε μπορούμε να γνωρίζουμε αν περιλαμβάνονται κι άλλα σκεπτόμενα όντα εκτός από μας στην ερμηνεία για την «άλλη κτίση» και τα «άλλα πρόβατα»[1]. Αν οι νύξεις αυτές αφορούν και στην περίπτωση ύπαρξης άλλων έλλογων όντων, δε σημαίνει ότι αυτά κατοικούν απαραίτητα σε άλλους πλανήτες. Μπορεί να ζουν σε άλλες διαστάσεις - πραγματικότητες π.χ., ή μπορεί να μην έχουν τη δική μας εξωτερική μορφή. Το ίδιο ισχύει και για τη φράση που υπάρχει στην Αποκάλυψη από τον Ιωάννη (5,13): «(μτφ.) Και ύστερα άκουσα κάθε δημιούργημα που βρίσκεται στον ουρανό και στη γη και κάτω από τη γη...».

Τέλος στα κατά Μάρκον (13,27) και κατά Ματθαίον (24, 31) Ευαγγέλια αναφέρεται ότι στη Δευτέρα Παρουσία οι άγγελοι θα μαζέψουν τους εκλεκτούς του Χριστού από το άκρο της γης ως το άκρο του ουρανού (στο κατά Μάρκον) ή από το ένα άκρο των ουρανών ως το άλλο (στο κατά Ματθαίον). Αυτό σημαίνει ότι αν υπάρχουν άλλα ευφυή όντα στο σύμπαν θα κριθούν και αυτά στη Δευτέρα Παρουσία από τον Υιό του Θεού, που προϋπήρχε της δημιουργίας του κόσμου (κατά Ιωάννη 17, 5 - 6 και 24 - 25).

Β. Πατέρες της Ορθοδοξίας και νεώτεροι Εκκλησιαστικοί συγγραφείς

Ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Κων/νος Καλλίνικος (αρχές 20ου αι.) στο βιβλίο του «Ο Θεός εν τοις έργοις αυτού» διατυπώνει για τους δορυφόρους των άλλων πλανητών τις εξής ενδιαφέρουσες σκέψεις: «Τινα λόγον υπάρξεως έχουν αι σελήναι του Διός και του Κρόνου και του Ουρανού και του Ποσειδώνος, αφού δεν έχουν να φωτίσουν κανέναν; Αλλά τι λέγω; Εκεί επάνω έχει τα δωμάτια επιπλωμένα, αιθούσας φωταγωγημένας, οικήματα προς κατοικίαν έτοιμα, και ουδείς υπάρχει ο οικών; Μία τοιαύτη υπόθεσις μοι φαίνεται δυσπαράδεκτος, ως διισταμένη προς την ανεξάντλητον του Θεού Σύνεσιν και Τέχνην. Ενώ πολύ λογικώτερον και Θεοπρεπέστερον ευρίσκω, οσάκις ανυψώνω τα βλέμματα προς τους κόσμους εκείνους, να βαυκαλίζομαι από την γλυκείαν πίστιν, ότι και εκεί επάνω πτερυγίζουν ψυχαί και εκεί επάνω πάλλουν καρδίαι, και εκεί επάνω ζουν αδερφοί μου, και εκεί επάνω ως από θυσιαστηρίου αναθρώσκουν καπνοί και αίνοι υπέρ του Τρισένδοξου Δημιουργού» [1].

          Οι σκέψεις αυτές και οι ιδέες είναι γραμμένες πριν από πάρα πολλά χρόνια, τότε που η αστρονομική έρευνα γνώριζε πολύ λίγα πάνω στο ζήτημα αυτό. Βέβαια, είναι από δύσκολο έως απίθανο να κατοικούνται όλοι αυτοί οι δορυφόροι που γράφει ο Κων/νος Καλλίνικος. Βλέπουμε όμως ότι από την τεράστια γκάμα των Ορθοδόξων συγγραφέων, υπάρχουν πολλοί με εναλλακτικές θέσεις, που σβήνουν το μύθο περί φανατισμού και προκαταλήψεων των εκπροσώπων της Εκκλησίας, ειδικά σε θέματα στα οποία δεν υπάρχει σίγουρη εξήγηση στις Γραφές.

Ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών Μ. Σιώτης σε μια μελέτη του (το 1963) γράφει τα εξής: «Η ύπαρξις λογικών όντων επί των ουρανίων σωμάτων υπό οιανδήποτε κατασκευήν, μορφήν και έκφρασιν, δημιουργεί εξόχως ενδιαφέροντα Θεολογικά προβλήματα, έχοντα ως κέντρον την προσωπικήν συγκρότησιν και αυτοτέλειαν των όντων τούτων. Από Θεολογικής πλευράς έχει μεγάλην αξίαν, πέρα των γνωσιολογικών ημών ενδιαφερόντων, η παρουσία λογικών όντων επί των ουρανίων σωμάτων». Ο Σιώτης τονίζει «την αντίληψην των Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, κατά την οποίαν το επί της γης έργον της εν Χριστώ σωτηρίας δεν παρουσιάζεται ποσώς ασυμβίβαστον ούτε προς την ύπαρξιν ούτε προς την μη ύπαρξιν λογικών όντων επί των λοιπών ουρανίων σωμάτων». Ίσως, αν στην εποχή των Εκκλησιαστικών Πατέρων είχε προχωρήσει η αστρονομία και η διαστημική επιστήμη όπως σήμερα, να απασχολούνταν ιδιαίτερα με το θέμα αυτό και να διατύπωναν κάποιες πιο συγκεκριμένες απόψεις και να παρουσίαζαν πιθανές λύσεις [2].

Αν και οι περισσότεροι Ορθόδοξοι συγγραφείς δεν εξέφραζαν άποψη για την ύπαρξη εξωγήινων όντων, εν τούτοις βλέπουμε ότι υπήρχαν και άλλοι που, όχι μόνο δεν απέρριπταν το ενδεχόμενο αυτό, αλλά και το ασπάζονταν σαν πιθανότητα.

Επιπλέον είδαμε ότι το κύρος της Αγ. Γραφής δεν κλονίζεται από μία τυχόν ανακάλυψη ή και... εισβολή εξωγήινων μορφών ζωής. Το ότι δεν αναφέρει ρητώς την ύπαρξή τους δε σημαίνει ότι τους απορρίπτει.

Στη σημερινή εποχή όμως το θέμα των εξωγήινων έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, πιο πολύ στο εξωτερικό. Από το 1947 που ξεκίνησε η σύγχρονη εποχή των UFO με τη μαρτυρία του Κέννεθ  Άρνολντ στις ΗΠΑ, επιχειρείται από κάποιους να πλασαριστεί η ιδέα ότι τα UFO είναι σίγουρα 100% σκάφη ελλόγων όντων από κάποιους άλλους πλανήτες, ότι τα όντα αυτά μας παρατηρούν με καλές προθέσεις, ότι θα μας βοηθήσουν στο μέλλον κ.ο.κ. Τα πράγματα όμως μάλλον δεν είναι τόσο «ρόδινα»...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3ο.

Γενική αντιμετώπιση των εκδηλώσεων του κόσμου μας.

(Βασικές πνευματικές αρχές στην έρευνα).

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ερευνάμε σε κάθε έκφραση της ζωής είναι η θετική ή η αρνητική επίδραση που έχει, αν προκαλεί καλό ή κακό στο περιβάλλον της. Όταν, για παράδειγμα, είναι να ξεκινήσουμε μία φιλία ή μία σχέση, το λογικό είναι να μας ενδιαφέρει περισσότερο αν αυτός ο άνθρωπος είναι καλός, παρά π.χ. ο τόπος καταγωγής του.

            Αυτό που προέχει λοιπόν είναι να εξετάσουμε και να γνωρίσουμε το αν οι φίλοι μας τα UFO είναι πραγματικοί φίλοι και όχι αν έρχονται από τον Σείριο ή από τι υλικό είναι φτιαγμένα, έτσι... «ακαδημαϊκά». Η ουσία κάθε φαινομένου - δραστηριότητας στη Δημιουργία είναι η ιδιαίτερη ποιότητα του, δηλαδή η αιτία - πηγή του, η κατεύθυνση και ο σκοπός (που «δικαιώνει την αιτία») του φαινομένου αυτού. Η σκοπιμότητα υπάρχει στις πράξεις όλων των όντων, ακόμα κι αν αυτές αγγίζουν τα όρια του παράλογου και του ανεξιχνίαστου ή είναι ασυνείδητες.

Καθετί στον κόσμο, κάθε πράξη μας, κάθε φαινόμενο, λαμβάνει έναν ποιοτικό και ουσιαστικό χαρακτηρισμό σε σχέση με τα αποτελέσματα του στο περιβάλλον: καλό (δημιουργικό - ωφέλιμο), ουδέτερο ή κακό (καταστροφικό - βλαβερό), με όλα τα στάδια, τις διαβαθμίσεις που ενυπάρχουν σ' αυτά.

Και λέγοντας περιβάλλον, στις εμφανίσεις UFO και ξένων όντων, εννοούμε κυρίως το νου, την ψυχή και το σώμα των μαρτύρων, αλλά και το φυσικό περιβάλλον, στο οποίο συνέβη μία τέτοια εμφάνιση.

Θα ερευνήσουμε λοιπόν αντικειμενικά το θέμα των UFO, απ' όλες τις πλευρές, με βασικούς άξονες την αμερόληπτη ερμηνεία και αξιολόγηση όλων των θεμάτων που σχετίζονται μ' αυτά. Έτσι, ακολουθώντας τη σωστή ιεραρχία στην έρευνα, πιστεύουμε ότι θα φτάσουμε στην άκρη του νήματος.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο.

Συμπαντικές αλήθειες μέσα στη Δημιουργία

Α. Η ύπαρξη του Θεού

Ίσως αναρωτηθείτε τι σχέση έχουν όλα αυτά που θα διαβάσετε σ' αυτή την ενότητα κεφαλαίων με τα UFO. Για μας όμως όλα όσα ακολουθούν είναι μία αλυσίδα. Επειδή έχουμε βάσιμες ενδείξεις ότι φαινόμενα όπως τα UFO εμπλέκονται στα κοσμολογικά μυστήρια της Δημιουργίας, γι' αυτό και θα πιάσουμε τους κρίκους της κατανόησης από την αρχή.

Ανέκαθεν οι άνθρωποι έμφυτα αισθάνονταν την ανάγκη να πιστεύουν σε μία ανώτερη Δύναμη. Κάθε λαός είχε τις δικές του μεταφυσικές ανησυχίες. Κάθε άνθρωπος, σ' όλα τα μήκη και πλάτη της γης, από τη βαθιά αρχαιότητα ως σήμερα, πολιτισμένος ή σε ημιάγρια κατάσταση, αισθάνεται έμφυτη την ανάγκη να υψώσει το βλέμμα ή τα χέρια του στον ουρανό, να πέσει στα γόνατα, και να προσπαθήσει έτσι ν' αφουγκραστεί τη Θεία Υπόσταση, τον Μέγα Δωρητή της Ζωής. Γι' αυτό και κάθε λαός έχει μία θρησκεία, το δικό του δηλαδή τρόπο να προσπαθεί ν' αγγίξει το μυστήριο της ζωής, της δημιουργίας.

Οι Αρχαίοι Έλληνες, σαν πρωτοπόροι της γνώσης, ανέπτυξαν τους δικούς τους προβληματισμούς για την Αρχή των Όλων. Οι περισσότεροι αρχαίοι φιλόσοφοι δεν πέρασαν στα «ψιλά» την αναζήτηση του Θείου. Ο Σωκράτης (470 ­399 π.Χ.) δεχόταν την «ενιαίαν νοεράν αρχήν, διακοσμούσαν και διακυβερνώσαν τα πάντα». Έλεγε: «Ο υπέρτατος νους», «ούτος είναι ύψιστος Θεός, ο νοερός, ο νοητικός, ο αόρατος, πάνσοφος, πανταχού παρών και παντοδύναμος, πανάγαθος, ο περί πάντων προνοών», «η αυθυπάρχoυσα ενιαία Αρχή η υπερκειμένη θεών και ανθρώπων, η αυτοζωή, η πηγή πάσης ζωής».

Ο Ξενοφάνης, ο Κόλοφώνιος (6ος αι. π.Χ.) πίστευε στην ύπαρξη ενός μόνο Θεού, γι' αυτό και έλεγε: «Εις είναι όντως ο Θεός», «ο Θεός είναι ασώματος, αγέννητος και αθάνατος, αΐδιος».

Ο Αριστοτέλης καλεί «ανωτάτω Θεόν, είδος χωριστόν». Ασχόλούμενος με την αυστηρή αιτιότητα των πάντων αναφέρθηκε στο Θεό, ως το πρώτο κινούν ακίνητο. Ο Πλάτων (427 - 348 π.Χ.) καλεί «τον μεν ουν ποιητήν και πατέρα τούδε του παντός», οι Στωικοί φιλόσοφοι απέδιδαν στον Θεό τις ιδιότητες «ζων Ον, αθάνατον, λογικόν, τέλειον ή νοερόν εν ευδαιμoνία, κακού παντός ανεπίδεκτον, άφθαρτος, αγέννητος»[1] και ούτω καθ' εξής.

Στην Καινή Διαθήκη (Εβραίους 11, 3) ο Ένας Θεός, ο Τριαδικός, γίνεται αντιληπτός και μόνο με την πίστη μας. Η πίστη, η αγάπη, η συνείδηση που έχουμε, η ίδια η αθάνατη Ψυχή μας, μαρτυρούν την ύπαρξη του Αθανάτου, του Τέλειου, μα Αοράτου Δημιουργού. Ό,τι δεν γίνεται αντιληπτό από τις πέντε αισθήσεις μας δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει (μήπως αλήθεια φαίνονται οι σκέψεις και τα συναισθήματα μας; Υπάρχουν όμως).

[i] Πανθρησκειακή Ιστορία, Λεωνίδα Φιλιππίδου, καθηγ. Παν/μίου Αθηνών, 1958. α) σελ. 114, 89, 126, 123, 130. Επίσης βλέπε στο βιβλίο «Ή Αλήθεια», Ανδρέου μοναχού Aγιορείτου, Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, σελ. 30-31.

Β. Ο υπέρτατος νόμος της ενότητας και της τάξης στη Δημιουργία

Αλλά και στο επίπεδο των αισθήσεών μας, δια μέσου της ορατής δημιουργίας μπορεί, όποιος δεν έχει χάσει την ικανοτητα να εκπλήσσεται, να δει και να αισθανθεί το αόρατο μεγαλείο του Δημιουργού: Η Ανώτερη αυτή δύναμη με τόση αγάπη και πρόνοια έπλασε την κτίση όλη. Δημιούργησε όλο το αχανές σύμπαν και όλα τα σώματα σ' αυτό, από το μηδέν, από το τίποτα.

Όλα τα πολύπλοκα όργανα και η ανατομία του σώματος μας, οι ενέργειες του μυϊκού και νευρικού συστήματος, τα λεπτότατα εγκεφαλικά κύτταρα με τα σχεδόν αόρατα νευρίδια που τα συνδέουν, έχουν καταπλήξει τους ασχολούμενους με την ιατρική επιστήμη [1].

Στη Γη μας τώρα, ένας ατέλειωτος πλούτος ορυκτός, ζωικός και φυτικός διευκολύνει τη διαβίωσή μας. Για τη διαιώνιση του είδους, η φύση έχει μοιράσει άντρες και γυναίκες σε ίση αναλογία. Και μόνο η διαδικασία της γέννησης είναι θαύμα.

Η ατμόσφαιρα του πλανήτη έχει προικιστεί με το όζον, το λεπτότατο αυτό, αλλά τόσο ζωτικής σημασίας στρώμα, που φιλτράρει τις βλαβερές ακτίνες του ήλιου και διατηρεί έτσι ακέραιη τη ζωή στη Γη. Μία Γη μάλιστα που κινείται, μα όλα μένουν σταθερά επάνω της, λόγω της βαρύτητας!

Ο Θεός έχει συγκροτήσει τα πάντα, τα φροντίζει και τα συντηρεί. Έτσι, οι αντίθετες φύσεις, η φωτιά, το νερό, ο αέρας και η γη έχουν συνταιριαστεί μεταξύ τους και παραμένουν αδιάλυτες.

Ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα σε κάποιο νησί, μία πανέμορφη, γαλήνια ακρογιαλιά, ένα ήσυχο καταπράσινο λιβάδι, ένας υπέροχος θαλάσσιος βυθός, όλα αυτά μας Δημιουργούν συναισθήματα, μνήμη Θεού. Αγγίζουν την ψυχή μας - και ψυχή «ίσον» Θεός. Οι φυσικές ομορφιές σπρώχνουν το νου στο Υπέρτατο Κάλλος και όχι απλά σε μία σωρεία συμπτώσεων ύλης.

Η απίστευτη ποικιλία χλωρίδας και πανίδας του πλανήτη μας εντυπωσιάζει. Ακόμα πιο εντυπωσιακός είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η Φύση εδώ στη Γη. Πώς εξηγείται π.χ. ότι χιλιάδες χέλια απ' όλο τον κόσμο συναντώνται κάθε χρόνο σ' ένα σημείο του Ατλαντικού γι' αναπαραγωγή; Τι τους δείχνει το δρόμο;

Ας μεταφερθούμε όμως μαζί νοητικά σ' ένα πανέμορφο πυκνό δάσος, μακριά από τον αδηφάγο ανθρώπινο «πολιτισμό». Όπως το σύμπαν διέπεται από κάποιους φυσικούς και μαθηματικούς νόμους, παρόμοια και το δάσος διέπεται από τους νόμους της Φύσης, χάρις στους οποίους συντηρείται.

Στο δάσος λοιπόν, ζουν λογής-λογής πουλιά, ζώα, έντομα, ερπετά, φυτά. Το κάθε είδος από αυτά έχει συγκεκριμένους ρόλους. Τα είδη που κυνηγιόνται (από τα άλλα είδη) πιο πολύ (όπως αντίστοιχα και τα ψάρια στη θάλασσα), έχουν αυξημένη γονιμότητα και έτσι δεν διαταράσσεται η οικολογική ισορροπία. Επίσης, το κάθε είδος έχει τη δική του μοναδική προστασία, το δικό του αμυντικό σύστημα (ο χαμαιλέοντας αλλάζει χρώμα, η χελώνα προστατεύεται με το καβούκι της κτλ.).

Απίστευτες συνεργασίες διαφόρων ειδών προσθέτουν ακόμα μεγαλύτερη αίγλη σ' αυτόν τον επίγειο παράδεισο (όπως η θαυμαστή συνεργασία του κροκόδειλου και του πτηνού που ονομάζεται πλουβιανός ο αιγύπτιος: ο κροκόδειλος αφήνει το πτηνό να μπαίνει μέσα στο στόμα του, τρώγοντας και καθαρίζοντας τα ενοχλητικά υπολείμματα του γεύματος του) [2]. Σχετικά με τις συνεργασίες να τονίσουμε και τη θαυμαστή φυσική διαδικασία, κατά την οποία εκπνέουμε το διοξείδιο του άνθρακα, που το εισπνέει ο φυτικός κόσμος και μας «ανταποδίδει» το πολύτιμο οξυγόνο.

Κάθε ζώο πάλι, ένα ελάφι για παράδειγμα, αποτελείται από πολλά επιμέρους τμήματα (κεφάλι, πόδια, όργανα κτλ.), που συνιστούν μία μονάδα (το ελάφι). Αυτή η μονάδα, αποτελεί τμήμα του ζωικού είδους των ελαφιών (που συγκροτούν πάλι μία ενιαία μονάδα). Και τα ελάφια με τη σειρά τους αποτελούν ένα τμήμα του όλου οικοσυστήματος της περιοχής (επίσης συγκροτημένη μονάδα).

Στο δάσος λοιπόν το καθετί έχει τη δική του αιτία ύπαρξης, τους δικούς του νόμους και όλοι οι νόμοι μαζί συνθέτουν μία ενωμένη μονάδα: το συγκεκριμένο οικοσύστημα στο δάσος μας. Το ίδιο π.χ. ισχύει και για το ηλιακό μας σύστημα: κάθε πλανήτης έχει τους δικούς του νόμους, τις δικές του συνθήκες και αποτελεί μία μονάδα, με μία αδιανόητη από εμάς χρησιμότητα για το ηλιακό μας σύστημα, το οποίο επίσης αποτελεί μία, μεγαλύτερη, μονάδα, συγκροτημένη και αποτελούμενη από όλα τα σώματα που κινούνται σ' αυτήν, με τροχιές συντονισμένες μεταξύ τους.

Αν δεν υπήρχε αυτή η ενότητα, η συνεργασία κατά κάποιον τρόπο, και η τάξη, δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για καμία συγκροτημένη μονάδα, για δάσος, για χλωρίδα και πανίδα, για ολόκληρη τη Γη, για το σύμπαν, για την ίδια τη ζωή με μία λέξη...

Ας δούμε όμως δύο ακόμα σύντομα παραδείγματα, για να καταλάβουμε και την έννοια της διάσπασης. Όταν ένας τεχνίτης φτιάχνει ένα τραπεζάκι, απαιτείται να ενωθούν κάποια κομμάτια που αποτελούνται από μόρια ύλης, ώστε να δημιουργηθεί αυτή η μονάδα (το τραπεζάκι). Αν αυτά τα μόρια είχαν τη δυνατότητα να διασπασθούν, τότε το τραπεζάκι θα είχε γίνει «καπνός».

Η σημασία της ενότητας φαίνεται ξεκάθαρα και στο θεσμό της οικογένειας. Κάθε μέλος μιας οικογένειας αποτελεί μία ξεχωριστή μονάδα και όλη η οικογένεια συναποτελεί επίσης μία μονάδα ενωμένη. Αν διασπασθεί αυτή η ενότητα (που τάσσεται με τη φύση και τους νόμους της), τότε τα άσχημα αποτελέσματα είναι εμφανή. Τα παιδιά των προβληματικών ή χωρισμένων γονέων, για του λόγου το αληθές, είναι αποδεδειγμένο ότι εμφανίζουν περισσότερα προβλήματα από τα άλλα, λόγω της απουσίας της αγάπης και της ενότητας της οικογένειας, λόγω της διάσπασης.

Όπως είδαμε, τα πάντα είναι φτιαγμένα με σοφία και τελειότητα. Παντού βρίσκουμε μια λειτουργικότητα και μία ευφυΐα απίστευτη, η οποία μειώνει τόσο πολύ την ιδέα της τύχης: Ή είναι λοιπόν σοφή η ύλη (;!) ή ο Θεός. Όπως κάθε τεχνητό αντικείμενο στον κόσμο μας έχει φτιαχτεί από ανθρώπινο χέρι, έτσι και η, απείρως πιο πολύπλοκη και άφθαστη, φύση έχει τον «Μάστορά» της, τη Δημιουργό της Αρχή και Αιτία. Δεν είναι δυνατόν για την ύπαρξη π.χ. ενός φθηνού ρολογιού να ευθύνεται ο άνθρωπος και όλες οι τελειότητες του σύμπαντος, που στηρίζονται σε στέρεους και ακριβέστατους αλληλοεξαρτώμενους νόμους, να είναι αποτελέσμα κάποιων τυχαίων συγκυριών. Τελευταίες επιστημονικές έρευνες μάλιστα, δείχνουν ότι το σύμπαν έχει αρχή, δηλ. κάποια Δύναμη το δημιούργησε [3]. Αλλά, ας υποθέσουμε ότι το σύμπαν είναι «γέννημα συμπτώσεων», πώς εξηγείται το ότι συντηρείται επί τόσα δισεκατομμύρια χρόνια; Μήπως η τύχη το είχε «προγραμματίσει» να κρατήσει τόσο πολύ;

Οι απίστευτα πολύπλοκες αλλά και τόσο λειτουργικές διεργασίες που βρίσκουμε σ' όλο το σύμπαν (γαλαξίες, ηλιακά συστήματα, συντονισμένες πλανητικές τροχιές, παγκόσμιοι φυσικοί νόμοι κ.τ.λ.) εστιάζονται σ' ένα νόμο: τον υπέρτατο νόμο της ενότητας και της τάξης. Αλλιώς θα υπήρχε ένα «μπάχαλο», θα βρίσκονταν όλα σκόρπια, στην τύχη. Δεν θα υπήρχε καν δημιουργία.

Η ενότητα λοιπόν και η τάξη (αρμονία - συμμετρία ­ ευρυθμία - συνοχή): αυτά είναι τα στέρεα θεμέλια, πάνω στα οποία έχει χτιστεί όλο το θαυμαστό οικοδόμημα της δημιουργίας, η Φύση ολάκερη...

[1] Από το βιβλίο «Η Αλήθεια», Ανδρέου μοναχού Aγιoρείτου, Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, σελ. 33.

[2] Καταπληκτικές πληροφορίες για τον κόσμο των φυτών και των ζώων μπορείτε να βρείτε στα βιβλία «Τα θαυμάσια της Δημιουργίας» του Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη και «Δες, όλα μιλούν για το Θεό...» του Ιωσήφ Αγαπητού, Εκδ. Φωτοδότες. Το απόσπασμα αυτό είναι από το βιβλίο του Αρχιμ. Δανιήλ (σελ. 93).

[3] Για την εξέταση του θέματος από Θεολογική και επιστημονική πλευρά βλέπε στο βιβλίο του Αρχιμ. Αστερίου Χατζηνικολάου, Αρχή και τέλος του κόσμου (Κοσμολογία και Αγ. Γραφή), Εκδ. «Ο Σωτήρ», Αθήνα 2001.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5ο.

Ο πόλεμος στους ουρανούς και η πτώση του ανθρώπου.

(Ο αρχέγονος πυρήνας των μύθων).

Το Αιώνιο Καλό, ο Δημιουργός και Πλάστης των όλων, είναι μόνο Φως, σε καμία περίπτωση δεν εμπεριέχει την έννοια του κακού. Η έννοια του Καλού υπήρχε ανέκαθεν και θα υπάρχει παντοτινά. Πώς λοιπόν υπάρχει το κακό στον κόσμο μας και μάλιστα σε... μπόλικη δόση; Γιατί η Πλάση - κι εμείς οι άνθρωποι ακόμα - πέφτουμε στη φθορά, ενώ το φυσικό θα ήταν η διατήρηση κάθε μορφής ζωής μέσα στην αθανασία, την τελειότητα και την καλοσύνη του Δημιουργού της;

Το Αιώνιο Πνεύμα, μαζί με τους αγγέλους, απήρτιζαν μία φωτεινή οικογένεια, σ' έναν καθαρά πνευματικό κόσμο, προ της υλικής δημιουργίας. Επειδή η έννοια της ελευθερίας είναι αναπόσπαστο στοιχείο της Αγάπης, οι άγγελοι, αυτές οι ουράνιες φωτεινές οντότητες, κατείχαν το δικαίωμα της επιλογής, το λεγόμενο αυτεξούσιο, το οποίο μετά το Δημιουργό Θεό, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο Μυστήριο που υπάρχει.

Και τότε πρωτοεμφανίστηκε το φαινόμενο της διάσπασης. Ένας από τους ανώτερους των αγγελικών ταγμάτων, ο Εωσφόρος, θέλησε να γίνει ίσος με τον Δημιουργό. Θέλησε να γίνει Θεός αντί του Θεού. Προκάλεσε λοιπόν αυτήν την ανταρσία, την αποστασία, συμπαρασύροντας μαζί του και άλλους αγγέλους στην άβυσσο, στο αιώνιο σκότος. Ο Εωσφόρος μετονομάστηκε Σατανάς και οι άγγελοι που τον ακολούθησαν δαίμονες.

Από εκείνη τη στιγμή λοιπόν γεννήθηκε το Κακό. Η πρώτη πτώση ήταν γεγονός. Ο Εωσφόρος αντέταξε στην ενότητα τη διάσπαση, στην αγάπη το μίσος, στο όλοι το εγώ. Έτσι η τιμωρία του να κατακρημνισθεί στο «πυρ το αιώνιον» ήταν αποτελέσμα της δικής του κακής προαίρεσης.

Δυστυχώς την ίδια τύχη με τους αγγέλους έμελλε να έχουν και οι άνθρωποι. Εμείς βέβαια δεν καταλήξαμε στην άβυσσο, αλλά στο μεικτό κόσμο του Καλού και του Κακού. Το αποτελέσμα; Να υπομένουμε όλες τις αναποδιές και τα στραβά της ζωής, με αποκορύφωμα το θάνατο, γιατί επιλέξαμε το δρόμο που «χάραξε» ο Εωσφόρος και οι άγγελοί του.

Και όμως... Μετά την απώλεια των αγγέλων οι άνθρωποι είχαμε πλαστεί για να αναπληρώσουμε το κενό τους στον ουρανό. Όπως και με τους αγγέλους, δημιουργηθήκαμε κι εμείς με ελεύθερη βούληση, αυτοτέλεια. Είχαμε επίσης προικισθεί από τον Παντοδύναμο με αθάνατη ψυχή κατ' εικόνα Αυτού, για να διευθετήσουμε μέσω αυτής και το καθ' ομοίωσιν (τη θέωση) [1].

          Το Κακό όμως δεν ήταν πια στην αφάνεια. Καραδοκούσε. Ο «υιός της απώλειας» Σατανάς σαν ισχυρό πνεύμα που ήταν και πριν την πτώση του, είχε μεγάλη εφευρετικότητα και κατόρθωσε να ωθήσει τους πρωτοπλάστους στην παρακοή, στη δεύτερη διάσπαση - πτώση, με τον ίδιο τρόπο που ξεσήκωσε και τους αγγέλους στην πρώτη πτώση: με το δόλωμα «Θεοί έσεσθε» (Θα γίνετε Θεοί, Γεν. 3,5).

Ο Ύψιστος όμως είχε προειδοποιήσει: «Ο καρπός αυτός είναι απαγορευμένος για σας, γιατί θα γνωρίσετε το θάνατο, το Καλό και το Κακό». Και οι πρωτόπλαστοι ήταν περίεργοι να τον γνωρίσουν! Ήθελαν να εξισωθούν με τον Πατέρα τους, ο οποίος δεν τους εμπόδισε, σεβόμενος την ελευθερία τους και το ότι ήταν δική τους συνειδητή επιλογή.

Κι έτσι βρεθήκαμε από την αφθαρσία στη φθορά. Από μέλη του Θεού γίναμε κοινοί θνητοί. Βλέπουμε πια με τα «μάτια της ύλης» και όχι με τα μάτια της ψυχής, με τα οποία αντιλαμβανόμαστε το Αιώνιο Φως, γι' αυτό εξάλλου ο Αδάμ και η Εύα, όταν συντελέστηκε η πτώση, αντίκρισαν έξαφνα ο ένας τον άλλον γυμνό και ντράπηκαν. Μαζί με τον άνθρωπο έπεσε και η κτίση (Ρωμαίους 8,20) - που κι αυτή υποτάχθηκε στη φθορά και στο θάνατο και προσδοκά κι αυτή τη λύτρωση.

Όλοι όμως έχουμε δικαίωμα στο όνειρο: ακόμα και στην υλική ζωή που ζούμε με τα χίλια δύο βάσανα, μπορούμε ν' αγωνιστούμε και να επανέλθουμε στην προπτωτική κατάσταση της ολοκληρωτικής ευδαιμονίας, κατακτώντας τη θέωση. Αν έχουμε τον απώτερο σκοπό της θέωσης να μας γεμίζει, τότε ουσιαστικά όλες οι συμφορές του κόσμου μας είναι πρόσκαιρες και ανίσχυρες.

Όσο για το προπατορικό αμάρτημα, το σπέρμα του φωλιάζει σε όλους μας. Από τη στιγμή της πτώσης όλοι οι (ενήλικοι τουλάχιστον) άνθρωποι που έχουν παρελάσει από τον πλανήτη μας έχουν υποπέσει έστω και σε λίγα ηθικά παραπτώματα. Δεν υπήρχε ούτε θα υπάρξει - εκτός από το Θεάνθρωπο -άνθρωπος άμωμος και αναμάρτητος.

Το συνταρακτικό γεγονός της πτώσης του ανθρώπου και του αποχωρισμού του από τον Θεό έχει ριζώσει μέσα στο υποσυνείδητο κάθε ανθρώπου και έχει διαχρονικά κληρονομηθεί από γενεά σε γενεά ως τις μέρες μας, από την αρχαιότητα [2].

Δεν πληρώνει λοιπόν όλη η ανθρωπότητα την ανοησία δύο ανθρώπων. Ο Αδάμ και η Εύα εκπρόσωπούν ολόκληρο το ανθρώπινο είδος. Και ο πτωτικός κόσμος στον οποίο ζούμε (με όλες τις ασχήμιες και τα κακά του) είναι αποτελέσμα μιας αποκοπής από το Πανάγαθο Πνεύμα που δεν περιέχει ασχήμιες και πτώσεις μέσα Του.

Κατά την πλατωνική άποψη, που συναντάται και σε Ανατολικά θρησκεύματα, η ψυχή έπεσε από τον κόσμο των Ιδεών και περικλείστηκε στο σώμα, που αποτελεί τη φυλακή της Ψυχής. Η πτώση του ανθρώπου έγκειται σ' αυτόν τον φυλακισμό της Ψυχής στο σώμα, κατά την πλατωνική διδασκαλία πάντα. Η αθάνατη και αγέννητη ψυχή εγκλωβίστηκε στο θνητό και υλικό σώμα. Γι' αυτό η Ψυχή πάσχει και υποφέρει [3].

Πολλές Υπέρτατες Αλήθειες, για να γίνουν καλύτερα κατανοητές από τον απλό άνθρωπο, εκφράζονται με σύμβολα, όπως η ιστορία των πρωτόπλαστων. Πολλοί θεωρούν ότι είναι ένα απλό παραμύθι, κανείς όμως δεν μπορεί να παραβλέψει τα ηθικά διδάγματα από το πάθημά τους και τα πολύ πραγματικά του αποτελέσματα....

[1] Το κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση ισχύει και μετά την πτώση, μόνο που το σώμα μας υπόκειται πια στην υλική φθορά, ενώ το κατ' εικόνα της ψυχής έχει αμαυρωθεί από την οδυνηρή κλίση μας προς το κακό.

[2]  Ο Αδάμ (ή ο πρώτος άνθρωπος) ήταν η ρίζα του ανθρώπινου γένους και το πάθημά του έχει «καταγραφεί» στη συλλογική μνήμη μας και επιβιώνει

[3] Μητροπ. Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιεροθέου, Η ζωή μετά τον θάνατο, Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), σελ. 143.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6ο.

Η "περιοχή" και η δράση του κακού

Είδαμε την ουσία της Ανώτερης Διάνοιας, που πλημμυρίζει από αγάπη και σοφία, και την οδυνηρή έφεση των ανθρώπων προς την παράβαση του θείου νόμου. Δεν έχουμε λοιπόν έναν Θεό τιμωρό, που αρέσκεται να «αλλάζει τον αδόξαστο» στα παιδιά Του! Ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να καταστρέψει τους ανθρώπους, αλλά για να τους σώσει, είχε πει ο Θεάνθρωπος (Λουκά 9, 56). Τα αίτια των συμφορών κάπου αλλού πρέπει να τα αναζητάμε και όχι στο Θεό, γράφει ο Πλάτων (Πολιτεία, 379c), ενώ ο Άγ. Γρηγόριος Νύσσης (4ος αι. μ.Χ.) τονίζει ότι «ο Θεός είναι έξω της αιτίας των κακών. Είναι ο ποιητής των όντων και όχι των μη όντων, ο δημιουργήσας την δράση και όχι την τύφλωση, ο αναδείξας την αρετή και όχι τη στέρησή της... Εάν κάποιος εκούσια καλύπτει τα μάτια του και δεν βλέπει το φως που λάμπει, ο Θεός δεν είναι η αιτία του μη βλέποντος» [1].

Ο διαβόλος (ή «Αρνητική Διάνοια») ήταν η γενεσιουργός αιτία, ο εφευρέτης του Κακού. Αυτός είναι που κατέχει το «κράτος του θανάτου» (Εβραίους 2, 14). Και εμείς βέβαια δεν είμαστε αμέτοχοι για τα δεινά του κόσμου μας, υποταγμένοι σ' αυτόν. Όταν π.χ. καίμε τα δάση ή μπαζώνουμε τα ποτάμια και προκαλούνται πλημμύρες, τότε λέμε «η φύση εκδικείται». Δεν εκδικείται όμως η φύση, εμείς «χαντακωνόμαστε» μόνοι μας.

Υπάρχει λοιπόν το Φως και το σκοτάδι' ο Ουρανός και η άβυσσος. Τα πάντα γύρω μας είναι μικρά θαύματα δημιουργίας, ζωής, Θεού: εμείς οι άνθρωποι, τα ζώα, οι πλανήτες. Για τα άσχημα της ζωής όμως δεν μπορούμε να καταλογίσουμε ευθύνες στο Θεό. Δεν μπορεί η Πηγή του Φωτός να εκπέμπει σκοτάδι. Δεν μπορεί ο Δημιουργός να έχει φτιάξει την κακία και την αταξία, μαζί με τη ζωή και το φως. Ο αντίθετος Του είναι που τα προκαλεί, η πνευματική αρχή του Κακού δηλαδή. Γι' αυτό και δεν πρέπει να τα διαχωρίζουμε απ’ αυτόν. Απορρίπτοντας αυτόν, είναι σαν να απορρίπτουμε τον Θεό. Μην πιστεύοντας ότι υπάρχει το κακό και ο «εφευρέτης» του, είναι σα να ρίχνουμε όλα τα άσχημα στον παράγοντα τύχη, σε ακαθόριστες συμπτώσεις, οπότε και η ζωή και η δημιουργία ερμηνεύονται αναλόγως (αθεϊσμός).

Όπως λοιπόν καθετί το καλό, το δημιουργικό (π.χ. το δώρο της ζωής) οφείλεται στην Αρχή των Όλων, στο Αιώνιο Φως, έτσι και καθετί το κακό, ό,τι δηλαδή παρεκκλίνει από το Φως την αγαθότητα, την προσφορά, έχει την πηγή του στην αρνητική και διασπαστική διάνοια. Γιατί να διαιρούμε το Κακό σε «εκατό» μέρη και να μην το εκλαμβάνουμε και συνολικά, ενιαία, σαν μια «μονάδα», απλοποιώντας τα πράγματα; Ας το σκεφτούμε σαν ένα δέντρο με όλα τα παρακλάδια του κακού, ένα δέντρο που «φύτρωσε» με τις πτώσεις των αγγέλων και των ανθρώπων.

Σαν μια «μονάδα», πηγή πονηρίας και αταξίας, ας φανταστούμε ότι το Κακό εδρεύει σε μια «αιθερική περιοχή», μια συγκεκριμένη πνευματική κατάσταση ύπαρξης. Όλες οι κακές σκέψεις και οι λογισμοί (που γεννούν φόνους και πολέμους π.χ.), όλα τα δεινά (αρρώστιες κτλ.), όλες οι λανθασμένες εκτιμήσεις και επιλογές μας σε προσωπικό η γενικό επίπεδο (ατυχήματα κτλ), όλα τα πάθη, οι αδυναμίες και οι εξαρτήσεις (ναρκωτικά κτλ) προέρχονται, υποκινούνται από την ίδια πηγή - «περιοχή», από την οποία ξεπηδά και το αντίστοιχο «δέντρο». Ο Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός (675­754 μ.Χ.) γράφει: «Όλες οι αδυναμίες και τα ακάθαρτα πάθη είναι δουλειά του διαβόλου και του μυαλού του. Αλλά, ενώ είναι ελεύθερος να προσβάλλει τον άνθρωπο... δεν έχει τη δύναμη να κυριαρχήσει σε κανένα: γιατί εμείς έχουμε τη δύναμη (δοσμένη από το Θεό) να δεχτούμε ή όχι να μπλέξουμε στη σύγκρουση» [2].

Οι άνθρωποι λοιπόν, είναι που σκέφτονται και επιλέγουν λανθασμένα, σε κάποιες αποφάσεις τους απ’ τη μια, ή απ’ την άλλη συγκατανευόμενοι στους εχθρικούς λογισμούς (πειρασμούς), με όλα τα άσχημα επακόλουθα, δεν θα συνέβαιναν όμως όλα αυτά, αν δεν υπήρχε η πρώτη αποστασία και η παραχωρηθείσα δύναμη του Εωσφόρου. Από τότε το Κακό «κάπου» υπάρχει, γι' αυτό και, άμεσα ή έμμεσα, επηρεαζόμαστε από την κακή «περιοχή».

Το κακό κυριαρχεί στη ζωή γιατί ο διάβολος είναι ο «άρχων του κόσμου τούτου» (Ιωάννη 12,31), δηλ. του πτωτικού υλικού κόσμου, όπου συνυπάρχει βέβαια με το Καλό, σαν τον θετικό και αρνητικό πόλο ενός μαγνήτη [3]. Αυτό γίνεται ολοφάνερο και στην καθημερινή μας ζωή, αφού παρατηρούμε συνεχείς εναλλαγές θετικών και αρνητικών γεγονότων, αλλά είναι ξάστερο και στη δική μας συμπεριφορά: αν βρούμε δουλειά σε κάποιον άπορο, αυτόματα έχουμε πράξει το καλό, ενώ αν φερθούμε με μίσος εκδικούμενοι έναν συνάνθρωπο μας, τότε αναμφισβήτητα έχουμε πράξει το κακό.

Ίσως η εμμονή μας στη συγκεκριμένη θεματολογία να ξενίζει μερικούς, κατανοώντας όμως τη φύση του Καλού και του Κακού θα κατανοήσουμε επαρκέστερα τη φύση των UFO αλλά και άλλων ανεξήγητων φαινομένων.

Το Κακό και οι πολυμήχανες δυνάμεις του (δαίμονες) προσπαθούν διαρκώς να αποτρέψουν την επάνοδο μας στον αέναο, Αιώνιο Πατέρα μας και σκαρφίζονται πολλαπλές μεθόδους (στους πρωτόπλαστους, ας πούμε, «συστήθηκε» ως φίλος).

Άλλες φορές μας ωθούν π.χ. στην απογοήτευση, στους αυτοτραυματισμούς, μέχρι και στην αυτοκτονία, άλλες φορές στη φιλαργυρία και στη φιλαυτία κτλ. Πρόκειται για μια μυστηριώδη ακατανίκητη τάση και έλξη που νοιώθει πολλές φορές ο άνθρωπος για το κακό. Φαίνεται να υπερβαίνει δηλαδή τις δυνάμεις του. Τις περισσότερες φορές όμως ο άνθρωπος ούτε καν υποψιάζεται το ολίσθημα του και την επήρεια που δέχεται.

Όπως αναφέραμε και προηγουμένως, το «δέντρο του Κακού» περιλαμβάνει και όλες τις αρρώστιες που καταταλαιπωρούν τους ανθρώπους στη ζωή. Ακόμα και ο καρκίνος, μια από τις μάστιγες του 20ου αιώνα, προσβάλλει τον άνθρωπο μέσω της διάσπασης, της τακτικής δηλαδή που χρησιμοποιεί και η Αρνητική Διάνοια: Τη στιγμή που όλα βαίνουν καλώς στην υγειά ενός ατόμου, κάποια κύτταρα, τα καρκινικά, αρχίζουν ξαφνικά και εναντιώνονται στη φύση, αποστατούν και διαχωρίζονται από τα υγιή, επιφέροντας την ασθένεια.

Φυσικά, η ύπαρξη του Κακού αποτελεί ένα πόνο για τον Δημιουργό και για εμάς, τα πλάσματα Του. Επιτρέπει όμως την ύπαρξή του για να μπορεί ο άνθρωπος να διαλέξει την πλευρά που θα υπηρετήσει, μέσα στα πλαίσια της ελευθερίας του. Η ύπαρξη του Κακού λοιπόν διευκολύνει τη θεμελίωση του αυτεξούσιου των ψυχών. Είναι το μέτρο της κρίσης. Ο Άγ. Αυγουστίνος (354 - 430 μ.Χ.) υποστηρίζει ότι είναι πρότιμοτερο να έχει κανείς ελεύθερη βούληση και να αμαρτάνει, παρά να μην έχει αυτό το δώρο και να μην αμαρτάνει. Κάθε αναγκασμός της ελεύθερης βούλησης σημαίνει την κατάργηση της και μια άκρα τυραννία [4].

Δεν μπορεί κάποιος δηλαδή ν' αποκτήσει συνείδηση φωτός άνευ της εναντίωσης στο σκότος, δεν μπορεί να λάμψει η αλήθεια δίχως την απόκρουση του ψέματος (εναντίωση αντιθέτων). Το Κακό λοιπόν είναι αναγκαίο... κακό, για να εμφανίζεται η έκφραση του αυτεξούσιου σε όλους τους ανθρώπους και, ως αποτελέσμα, να διακρίνονται οι διαβαθμίσεις στην ψυχική ποιότητα τους. Από αυτούς, οι αληθινοί πιστοί μελετούν προσεκτικά τη μέλλουσα θριαμβευτική ένωση τους με το Θείο και περιβάλλουν με εμπιστοσύνη τις παραχωρήσεις Του στο Κακό.

Γιατί, αν όλοι οι καλοί, ευσεβείς και πιστοί άνθρωποι ζούσαν υγιείς ως τα βαθιά γεράματα τους και όλοι οι ασεβείς τιμωρούνταν αμέσως και φανερά σε όλους για τις πράξεις τους, τότε θα γινόμασταν όλοι «καλοί» και «ευσεβείς» από φόβο, καταναγκαστικά και συμφεροντολογικά (παραβίαση της ελευθερίας - πίεση υποχρεωτική προς το καλό). Ή, αν κάθε φορά που πέφτουμε σε κάποιο ηθικό παράπτωμα παραμορφώνεται το πρόσωπο μας, δεν θα τολμούσαμε να ξανακάνουμε το παράπτωμα αυτό. Παραμορφώνεται όμως το αόρατο πνεύμα μας και τη στιγμή εκείνη «ενώνεται» με τον καθαυτό κόσμο της παραμόρφωσης. Την άβυσσο... Με την υπομονή και τον αγώνα ενάντια στο Κακό και στις θλίψεις αποκτάται η πείρα και η ελευθερία του φωτισμένου ανθρώπου.

[1] Αλεξάνδρας μονάχης, οι άγγελοι, εκδόσεις Έλαφος, σελ. 232.

[2] Στο ίδιο, σελ. 130.

[3] Στην προκειμένη περίπτωση βέβαια, ο θετικός και ο αρνητικός πόλος δεν έχουν την ίδια δύναμη. Ο Θεός έχει τη Δύναμη. Στον διάβολο απλά παραχωρεί τόση δύναμη, όση του επιτρέπει η ανθρώπινη βούληση.

[4] Νίκου Ματσούκα, Ο Σατανάς, εκδόσεις Πουρνάρα, Θεσ/νίκη 1999, σελ. 79 και 83.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7ο.

Σατανάς - Δαίμονες. Υπάρχουν;

Θα παρατηρήσατε ότι αρκετές φορές ως το σημείο αυτό θίξαμε την έννοια του Κακού, το Σατανά και τους δαίμονες.. Αναφερόμαστε λοιπόν σ' αυτούς, όχι για να τρομοκρατήσουμε εσάς τους αναγνώστες, αλλά γιατί εκτιμούμε ότι το όλο ζήτημα ανήκει στην πραγματικότητα, η οποία δεν είναι μονοδιάστατη (μόνο Καλή).

Δεν μπορούμε λοιπόν να «κλείνουμε τα μάτια» στην πραγματικότητα αυτή, όσο τρομακτική ή πικρή κι αν είναι. Αποκλειστικός στόχος μας είναι η ανεύρεση της αλήθειας και όχι η κινδυνολογία, η τρομοκρατία ή κάποια πονηρή καθοδήγηση. Η έννοια του Κακού δεν πρέπει να συνεπάγεται το φόβο και την ανησυχία, αλλιώς έχουμε πέσει στην ίδια την παγίδα του.

Το Πνεύμα που μας έδωσε ο Θεός, δεν είναι πνεύμα δειλίας αλλά Πνεύμα δύναμης, αγάπης και σωφρονισμού (προς Τιμοθεον Β', 1, 7). Ο αληθινός εργάτης του Καλού δεν έχει να φοβηθεί τίποτα: «Όποιος αγαπάει δε φοβάται. Η τέλεια αγάπη διώχνει το φόβο. Γιατί ο φόβος [για τον θάνατο, ας πούμε] σχετίζεται με την τιμωρία, κι αυτός που φοβάται την τιμωρία, δείχνει πως δεν έχει φτάσει στην τέλεια αγάπη» (Ιωάννου Α, 4,18). «Αδερφοί μου, πάρτε δύναμη από τον Ισχυρό Κύριο. Ντυθείτε με την πανοπλία του Θεού για να μπορέσετε ν' αντιμετωπίσετε τα τεχνάσματα του διαβόλου» (Έφεσίους 6, 10 - 11).

Οι περισσότεροι άνθρωποι αμφισβητούν την ύπαρξη του Σατανά και των δαιμόνων, δεν μπορούν όμως ν' αρνηθούν την ύπαρξη του Κακού σε διάφορες εκφράσεις της ζωής, γιατί είναι εμφανής. Το Καλό, ο Θεός υπάρχει, έχει πνευματική υπόσταση, υπάρχει όμως και το Κακό [1]. Κι αν μερικοί από εσάς τους αναγνώστες έχετε «αλλεργία» στη λέξη «Σατανάς» ή «διάβολος», με όλα τα προσωνύμιά του, μπορείτε άνετα να την αντικαταστήσετε με τη λέξη «Κακό», γιατί είναι περίπου το ίδιο και το αυτό.

Το κυριότερο επίτευγμα του Σατανά, είναι ότι μας πείθει πως δεν υπάρχει (Μποντλέρ). Αν όμως κάποιος πιστεύει ότι όλα αυτά είναι ανοησίες των θρησκόληπτων, μπορεί: ν' αποτανθεί: στους μαύρους κύκλους των σατανιστών, οι οποίοι έχουν απίστευτες εμπειρίες να τους διηγηθούν. Αλλά και άλλοι, αδαείς, που «για πλάκα» έκαναν μια επίκληση ή ένα πείραμα, δοκίμασαν δυσάρεστες εκπλήξεις.

Όποιοι αμφιβάλλουν για την ύπαρξη των δαιμονικών δυνάμεων, δεν απορρίπτουν μόνο τη Χριστιανική τεκμηριωμένη κοσμοθεωρία, αλλά και τους ίδιους τους σατανιστές, σ' όλα τα παρακλάδια τους, καθώς και τη μαγεία (που δρα μέσω των δαιμονικών αυτών δυνάμεων). Πώς εξηγούνται δηλαδή τα φαινόμενα που συμβαίνουν σε πολλές σατανιστικές τελετές, πως εξηγείται η αόρατη και καταστρεπτική δύναμη της μαγείας;

Η επίκληση του ονόματος του Άρχοντα του Σκότους και των «συν αυτώ» δαιμόνων, η χρήση των συμβόλων του και όλα τα τυπικά της λατρείας του, μαζί φυσικά με την ανάλογη ηθική ποιότητα των «λειτουργών» του, ενεργούν και επηρεάζουν πρόσωπα και πράγματα. Κι αν επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε τις εμπειρίες αυτές με την εύκολη λύση της αυθυποβολής για παράδειγμα, ή της φαντασίας, δημιουργούνται ακόμα περισσότερες απορίες για τη φύση αυτών των φαινομένων. Μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων πιστεύει στην ύπαρξη του Αντίθεου πνεύματος, γιατί και το ίδιο έχει δώσει πολλές απτές αποδείξεις για την ύπαρξή του.

Έξάλλου, τα δαιμόνια (τα κακά πνεύματα), δεν είναι Χριστιανικό «προνόμιο». Πολλοί λαοί, όπως και φυλές  ινδιάνων και άλλων ιθαγενών, πίστευαν - και πιστεύουν ακόμα - στην ύπαρξή τους. Η λέξη «δαίμονας» είναι ελληνική και αρχικά σήμαινε «Θεότητα».

Αλλά και η λέξη «διάβολος» είναι ελληνική και σημαίνει «συκοφάντης». Τα μεταγενέστερα δε χαρακτηριστικά του έμοιαζαν με τα χαρακτηριστικά των θειοτήτων του κάτω κόσμου και δαιμονικών μορφών της αρχαίας μυθολογίας. Εμφανίζεται όπως οι Σάτυροι και οι Σειληνοί, ή όπως ο Πάνας με μορφή τράγου.

Και σε άλλες θρησκείες εντοπίζουμε αντίστοιχες με του διαβόλου προσωποποιήσεις του κακού. Στους αρχαίους Αιγυπτίους ο Σηθ, στη θρησκεία του Ζαρατούστρα ο Αρψάν, που, όπως ο Χριστιανικός «Σατανάς», είναι η εκδήλωση του σκοταδιού και της κακής αρχής, στον Βουδισμό είναι ο Μάρα, ο πειρασμός, και στο Ισλάμ είναι ο Ιμπλίς ή Σεϊτάν [2]. Κακά πνεύματα (δαίμονες) υπάρχουν και στον Κομφουκιανισμό. Για τους Κινέζους, τα κακά όντα (Κουέι, Κβέι) κατάγονται από το Γιν, την αρνητική δύναμη, αντίθετη του Γιάνγκ.

Υπάρχει άραγε κάποια σχέση αυτής της σκοτεινής δύναμης με το θέμα των UFO; Θα καταδυθούμε στη συνέχεια σ' έναν χείμαρρο από συγκλονιστικά στοιχεία και ντοκουμέντα, και τα συμπεράσματα... δικά σας.

[1] Το κακό όμως δεν έχει υπόσταση, αλλά παρυπόσταση. Είναι η άρνηση του Καλού, ενώ αντίθετα ο Θεός έχει πνευματική υπόσταση. Είναι ο Ων, ενώ το κακό είναι μη ον. Αναλυτικότερα βλέπε στο έργο του Αγ. Διονυσίου του Αρεοπαγίτου: "Περί θείων ονομάτων", "Περί μυστικής Θεολογίας", εκδόσεις Πουρνάρα και στο βιβλίο: "Δοκίμια Φιλοσοφικο-Θεολογικά", του Αρχ. Φωτίου Μακρυστάθη, Μαξιμιανά, Πειραιάς 2001, σελ. 47.

[2] Η εγκυκλοπαίδεια των θρησκειών, εκδ. Αλκυών, σελ. 99 και 105 -106. 

B΄ Μέρος: Η συσχέτιση του φαινομένου των UFO με τη δράση των σκοτεινών πνευματικών δυνάμεων

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο.

Αινιγματικές παραθέσεις για το φαινόμενο

Πάρα πολλοί αστρονόμοι και άλλοι επιστήμονες παρατηρούν καθημερινά το διάστημα με τηλεσκόπια τελευταίας τεχνολογίας. Με τα τηλεσκόπια αυτά πλέον μπορούμε να διακρίνουμε απίστευτες λεπτομέρειες στο φεγγάρι για παράδειγμα ή ν' ανακαλύψουμε έναν πλανήτη σαν το δικό μας, σε απόσταση πολλών ετών του φωτός μακρύτερα.

Επίσης, υπερσύγχρονα ραντάρ σ' όλον τον κόσμο, χτενίζουν κάθε σπιθαμή του ουρανού μέρα - νύχτα. Σε σχέση με την αναλογία που έχει διατυπωθεί, ότι κάθε μέρα δηλαδή έχουμε εμφανίσεις UFO στη Γη, θα έπρεπε και οι δορυφόροι μας ακόμα, συν όλων των άλλων, να «συλλαμβάνουν» άγνωστα σκάφη να εισχωρούν στην ατμόσφαιρα του πλανήτη μας. Η ατμόσφαιρά μας κατακλύζεται από παρατηρήσεις, φωτογραφήσεις, βιντεοσκοπήσεις. Πού είναι όμως και τα μητρικά σκάφη ή οι βάσεις των εξωγήινων, που όπως διατείνονται κάποιοι, βρίσκονται κοντά μας και μας παρακολουθούν;

Απ’ την άλλη έχουν γυριστεί σε εξωτερικούς χώρους αμέτρητες ταινίες, σειρές, ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ ποικίλων θεμάτων, ζωντανά ή μη, συνολικής διάρκειας εκατομμυρίων ωρών, όπως επίσης έχουν τραβηχτεί και άφθονες φωτογραφίες για περιοδικά κτλ. Ποτέ όμως δεν έχουμε δει σ' όλα αυτά να κινείται ξεκάθαρα κάποιο ΑΤΙΑ στον ουρανό.

Πάντως, κάποιοι τύποι «δοσμένοι» στα UFO προωθούν ή και προκαλούν, αν θέλετε, την «αλήθεια» του ζητήματος, σε πολλές περιπτώσεις (στην ουσία πρόκειται κυρίως για απάτες και παρερμηνείες).

Ποτέ δεν έχει γίνει μία επιστημονική ανακοίνωση με παρουσίαση αποσαφηνιστικών στοιχείων (φωτογραφιών, βιντεοσκοπήσεων κτλ.) και με συμφωνία ξεχωριστών, αγνώστων μεταξύ τους, επιστημόνων και μαρτύρων.

Οι περισσότεροι ορθολογιστές επιστήμονες συμφωνούν ότι είναι αδύνατο να μας έχουν επισκεφθεί με τόση συχνότητα αυτά τα σκάφη, να ξεφεύγουν, προερχόμενα από το έξω διάστημα, από τόσες παρατηρήσεις τηλεσκοπίων, ραντάρ, δορυφόρων και να προσγειώνονται με την... άνεσή τους στο έδαφος ή να παραμένουν στον εναέριο χώρο ώρες ολόκληρες. Γι' αυτό και συμφωνούν ότι το όλο θέμα, όπως παρουσιάζεται από την πλειοψηφία των UFOλόγων, στερείται σοβαρότητας. Αν δεν είναι έτσι, θα πρέπει να κρύβεται μία απίστευτη, τεράστια πλεκτάνη απόκρυψης.

Στη διάρκεια της πορείας μας θα παρουσιάσουμε πολλά περιστατικά με UFO. Εξηγούμαστε όμως, για να μην παρεξηγούμαστε: πολλά από αυτά τα περιστατικά μπορεί να είναι απατές, φυσικά φαινόμενα, γήινα αντικείμενα και γενικά ό,τιδήποτε άλλο εκτός από μυστήριο - ανεξήγητο φαινόμενο.

            Εμείς τα εξετάζουμε όλα με την υποψία ότι υπάρχει, έστω και μία ελάχιστη πιθανότητα, τα περιστατικά αυτά ν' ανταποκρίνονται όντως σε μία ανεξιχνίαστη πραγματικότητα..

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο.

O "άρχων της εξουσίας του αέρος"

Α. Η εναέρια πολεμική του 

Σε πολλές εμφανίσεις τα ΑΤΙΑ εμφανίζονται πραγματικά από το πουθενά, κατευθείαν στο οπτικό πεδίο των μαρτύρων! Το ίδιο μυστηριωδώς εξαφανίζονται! Φαίνεται δηλαδή σα να μην έρχονται από το έξω διάστημα, αλλά να υλοποιούνται «στα καλά καθούμενα» στον αέρα. Ο Ερμής ο τρισμέγιστος, ο Πυθαγόρας και ο Πλάτωνας είχαν επισημάνει την παρουσία εναέριων πνευμάτων στην ατμόσφαιρα. Ο Πλάτωνας διδάσκει ότι τα πνεύματα που κατοικούν μεταξύ ουρανού και γης διευθύνουν όλες τις αποκαλύψεις και τους οιωνούς, καθώς και τα διάφορα θαύματα που κάνουν οι μάγοι [1].

Σύμφωνα με τις Ιερές Γραφές, ο λεγομενός Σατανάς και οι δαίμονές του, εκτός από τα φοβερά Τάρταρα, περιπλανώνται και μέσα στον αέρα, στην ατμόσφαιρα.

Καθώς έπεφταν ο Εωσφόρος και οι πρώην άγγελοι, μετά την πτώση τους από τον ουρανό, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ πρόσταξε: «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού». Τότε, οι πεπτωκότες άγγελοι σταμάτησαν εκεί που βρέθηκαν: άλλοι στον αέρα, άλλοι στη γη και στον υδάτινο κόσμο και άλλοι στα κατάβαθα της γης. [2] Μετά και τη δική μας πτώση ανοίχθηκαν πρόσθετες δίοδοι επαφής των πεπτωκότων πνευμάτων μαζί μας.

Στην Καινή Διαθήκη, ο Σατανάς αποκαλείται «άρχων της εξουσίας του αέρος» (Εφεσίους 2,2). Λίγες σελίδες πιο μετά (Έφεσίους 6,12) ακολουθεί η φράση (μτφ): «Γιατί δεν πολεμούμε με σάρκα και αίμα, αλλά με τις αρχές και εξουσίες, με τους κυρίαρχους του σκοτεινού αυτού κόσμου, με τα πονηρά πνεύματα στους ουρανούς [ή με τα πονηρά πνεύματα που βρίσκονται ανάμεσα στη γη και στον ουρανό]».

Συνεπώς, ο «άρχων της εξουσίας του αέρος» μπορεί πολύ εύκολα να δρα στον αέρα και να συμπεριφέρεται όπως οι άγγελοι μέσα σ' αυτόν, μιμούμενος ακόμα και το οραμα που είδε ο Άγ. Bενέδικτoς να πράττουν οι άγγελοι: Την αγία ψυχή του Γερμανού που ήταν επίσκοπος στην Κάπουα να τη μεταφέρουν μέσα σε πύρινη σφαίρα στους ουρανούς. [3]. Όπως δηλαδή μας παρoυσιάζoνται οι άγγελοι σε ποικίλα οράματα, έτσι και οι δαίμονες, αφού πρόκειται για οντοτητες ίδιας υφής, αλλά, βέβαια αντίθετης ποιότητας. Και, απ' ότι φαίνεται, οι τελευταίοι παρουσιάζονται συχνοτερα από τους αγγέλους.

          Αν πιστέψουμε τις παλιές ιστορίες, στις οποίες οι μάγισσες πετούσαν στον αέρα πάνω σε μία σκούπα ή σ' ένα ζώο, συμπεραίνουμε ότι τα κατάφερναν με τη βοήθεια των πνευμάτων του αέρα. Τα πνεύματα υποτάσσονταν στις διαταγές τους [4]. Χωρίς να εμποδίζονται καθόλου από τη συμβατικοτητα του χώρου, μπορεί τη μία στιγμή να βρίσκονταν εδώ και την άλλη όπουδήποτε. Επιβεβαιώνεται έτσι και ο τίτλος που δίνει ο Ιησούς στο Σατανά, ως «άρχων του κόσμου τούτου» (Ιωάννου 12,31).

Οι μάγοι πιστεύουν ότι τα πνεύματα του αέρα είναι αγαθοποιά (γιατί τους εξυπηρετούν και γιατί στον αέρα κάνουν τα Ψευτο-θαύματά τους - μάγοι και πνεύματα).

Κατά τον Άγ. Γρηγόριο το Σιναϊτη (1255 - 1347) οι ψυχικοί δαίμονες, και μάλιστα οι εναέριοι, μεταμορφώνονται σε πουλιά [5]. Αμέτρητα τρομακτικά πτερωτά πλάσματα έχουν σπείρει τον πανικο σε ανύποπτους ανθρώπους, σ' όλη σχεδόν την υφήλιο. Στην περιοχή της Mαντινείας υπάρχει μία παράδοση για τις πιο απαίσιες στην οψη και φοβερές νεράιδες, που είναι ιπτάμενες και φτερωτές [6]. Ορισμένες εμφανίσεις των Ιπταμένων φτερωτών πλασμάτων συνδέονται με εμφανίσεις Ιπταμένων δίσκων (π.χ. στην Πεντέλη).

Σύμφωνα με την Αρχαία μυθολογία μας, οι Άρπυιες ήταν οι φτερωτές αρπακτικές θεές του θανάτου. Είχαν μακριά λυτά μαλλιά, συνδέονταν με τους ανεμοστροβιλους, και ήταν πιο γρήγορες από τα πουλιά και τους ανέμους. Είχαν καταστροφική δράση, όπως και οι φτερωτές νεράιδες που αναφέραμε πριν, και μύριζαν απαίσια. Στοιχειακά πνεύματα του αέρα ήταν και οι Συλφίδες.

Το Κακό Πνεύμα λοιπόν χαρακτηρίζεται ως άρχων της εξουσίας του αέρος γιατί βρίσκεται στην ατμόσφαιρα και συνεχώς πολεμά τους ανθρώπους. Στην Kαινή Διαθήκη ο Σατανάς αποκαλείται ως Βεελζεβούλ (Κατά Ματθαίον 10, 25, κατά Μάρκον 3,22, κατά Λουκάν 11,15 κ. α.).

Ο Βεελζεβούλ ή Βάαλ ήταν ο άρχοντας του πολέμου και του αέρα. Πολλοί τίτλοι είχαν δοθεί στο Βάαλ, προσθέτοντας καταλήξεις στο όνομά του. Mερικοί από αυτούς είναι: Baal Bamοth (ο άρχοντας των υψηλών τοπων), Baal Zebub (ο άρχοντας αυτών που πετούν) και άλλοι. Zebub είναι ένα εβραϊκό ρήμα που σημαίνει «πετώ από το ένα μέρος στο άλλο».

Και στην αγγλική γλώσσα, μία ονομασία του Σατανά είναι: «The Lοrd οf flies» (ο άρχοντας των μυγών). Η μύγα είναι το σύμβόλο του Βεελζεβούλ. Τα παλιότερα χρόνια υπήρχαν πολλές μαρτυρίες για ιπταμένους δαίμονες που φαίνονταν σαν μύγες στον ουρανό [7]. Θα μπορούσαμε μάλιστα να παρομοιάσουμε τις πτήσεις και τις κινήσεις πολλών UFΟ, με τις αντίστοιχες των μυγών και των εντόμων γενικότερα [8].

Ίσως οι Άγγλοι, υιοθετώντας την ονομασία «Lοrd οf flies», να επηρεάστηκαν από τους γείτονές τους Ιρλανδούς, που, από τον 3ο μ.Χ. αιώνα τουλάχιστον, αναφέρουν μπολικες επισκέψεις του «Λόρδου». Ο Νένιος, Ιρλανδός χρονικογράφος που έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ., κάνει λόγο στις αφηγήσεις του για κάτι «μυστηριώδη και σατανικά σκάφη που πλανώνταν στους αιθέρες...».

Ένα τέτοιο σκάφος, μας πληροφορεί ο Νένιος στο χειρόγραφο του Mirabili Α, ξεπρόβαλλε στον ουρανό του Ταϊλτιν (σημερινο Τελτάουν), οπότε ένας άντρας από το πλήρωμα του σκάφους αυτού εκτόξευσε ένα ακόντιο σ' ένα ψάρι. Το ακόντιο πέτυχε όμως κάποιους... παρευρισκομενους, που το τράβηξαν κάτω παρασέρνοντας και τον παράξενο σκοπευτή. Τον άφησαν όμως και αυτός κολυμπώντας στον αέρα ξαναγύρισε στο σκάφος του [9].

Λίγους αιώνες αργότερα, στο έτος 763, τα Χρονικά της εποχής γράφουν: «Φάνηκαν καράβια στον αέρα», ενώ στα τέλη της ίδιας χιλιετίας, στην Ιρλανδία πάντα, τα κείμενα Kοnung Skuggsa περιγράφουν πάμπολλες μαρτυρίες για «πλοία δαιμόνων» στους ουρανούς [10].

[1] Άπουλήιος, ο Δαίμων του Σωκράτη - Rοlαnd Viνeneuve, Το δαιμονικό σύμπαν, εκδ. Αστέρι, 1979, σελ. 32.

[2] Αγιορείτου μοναχού Ανδρέου-Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, Γεροντικό του Αγ. Όρους, τόμος Α', σελ. 98.

[3] Ιωάννου Κωστώφ, Υπάρχουν εξωγήινοι; Απoστολική Διακονία 1985, σελ. 19.

[4] Ή, καλύτερα, αυτές υποτάσσονταν στα πνεύματα.

[5] Φιλοκαλία, Τόμος Δ', σελ. 186-187 και Μικρή Φιλοκαλία, βιβλίο 2, Απoστολική Διακονία, σελ. 118.

[6] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, Τομ. Α΄ εκδόσεις Γράμματα, σελ. 288. Για τα εγχώρια λαογραφικά στοιχεία και τις παραδόσεις, θα βασιστούμε κυρίως στις παραδόσεις του Ν. Πολίτη, ως πιο αναγνωρισμένες και αντιπροσωπευτικές για όλη τη χώρα.

[7] Βλέπε στο βίο του Αγ. Θεόδωρου του Συκεώτη, εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας, σελ. 62. Όπως θα δούμε, εκτός από τα UFΟ πετάνε και κάποιοι «εξωγήινοι».

[8] Π.χ. οι γρήγορες και πολύ απότομες αλλαγές πορείας.

[9] Γκυ Ταράντ, Τα αρχεία της χαμένης γνώσης, εκδόσεις Εράνη, 1979,σελ. 93-94.

[10] Περιοδ. Nexus, Νο 6, σελ. 23.

Β. Παραφυσικά... καιρικά φαινόμενα 

Οι παραδόσεις της μαγευτικής Ιρλανδίας συνεχίζουν να μας προσφέρουν υλικό σχετικά με τη δράση των εναέριων πνευμάτων. Απ’ όλα τα στοιχειά που τριγυρνούσαν στις ερημιές της Ιρλανδίας, τα δαιμόνια του ανέμου ήταν τα πιο τρομακτικά. Ζούσαν μέσα στα σύννεφα, την ομίχλη και τα βράχια, κι έτρεφαν μεγάλο μίσος για την ανθρώπινη ράτσα [1].

Επιστρέφοντας στα πάτρια εδάφη, οι λαϊκές μας παραδόσεις συμπίπτουν με παραδόσεις άλλων λαών, αλλά και με τις θρησκευτικές δοξασίες μας περί εναέριων πνευμάτων.

Σε περιοχές όπως το Αγρίνιο, οι μάνες απέτρεπαν τα παιδιά να μπαίνουν σε ανεμοστρόβιλους, πιστεύοντας ότι μέσα βρίσκεται ο «Κουτσογιάννης», ο αφέντης των δαιμονίων [2]. Σε άλλες επίσης περιοχές πίστευαν ότι μέσα σε ανεμοστρόβιλους κυκλοφορούν... δαιμόνια, νεράιδες και ξωτικά.

Σε ένα από τα πολλά Γεροντικά του Αγ. Όρους, εξιστορείται το ακόλουθο περιστατικό: Από κάποια ομάδα μοναχών που είχαν πάει για ψάρεμα ανοιχτά στη θάλασσα, με τη βάρκα τους, ένας μοναχός εξαφανίστηκε, αφού πέρασε και τον «μάζεψε» ένας ανεμοστρόβιλος! Ο συγκεκριμένος μοναχός είχε μία παλιότερη εμπειρία με τον Δαίμονα (εξαιτίας μιας σοβαρής αμετανόητης ανυπακοής του), που του είχε υποσχεθεί: «Θα ξανάρθω να σε πάρω για πάντα» [3].

          Ο ανεμοστρόβιλος, σαν ένα φαινόμενο του αέρα, εμπίπτει κι αυτός στη «δικαιοδοσία» του άρχοντος του αέρος. Υπάρχουν όμως και περιστατικά στα οποία UFΟ εμφανίζονται  ή εξαφανίζονται μέσα σε ανεμοστρόβιλους, ενώ και η κίνησή τους να περιστρέφονται πολλές φορές με ταχύτητα, σα στροβιλοι ή σα σβούρες, είναι πανομοιότυπη.

Ο Λατίνος συγγραφέας Τερτυλλιανος (2ος – 3ος αι. μ.Χ.) έγραφε: «Κατοικούν στον αιθέρα, τα αστέρια είναι γείτονές τους και οι δουλειές τους γίνονται στα σύννεφα» [4]. Ο αμφιλεγόμενος προφήτης Γιάκομπ Λορμπέρ (19ος αι.) υποστήριζε κι αυτός ότι τα εναέρια κακόβουλα πνεύματα καθορίζουν το σχήμα πολλών παράδοξων συννέφων [5]. Μπορούν να προσδώσουν σ' αυτά εύκολα τη μορφή ενός δίσκου, αλλά υπάρχουν και εμφανίσεις UFΟ που σχηματίζονται - υλοποιούνται μέσα από σύννεφα, με εντελώς παράδοξο τρόπο.

Τα «διαόλια», όπως τα λένε οι χωρικοί, σε πολλές παραδόσεις κυβερνούν τα φυσικά φαινόμενα. Σε παράδοση της Τήνου, τα δαιμόνια πάνε στα «πουμουλα» και φαίνονται σαν άστρα στον ουρανό [6].

Πιο κάτω θα συναντήσουμε και περιπτώσεις που τα UFΟ έχουν προκαλέσει κάποιες καταστροφές μέσω των «φυσικών φαινομένων». Τέλος, στο Ζαγόρι της Ηπείρου, υπάρχει η παράδοση ότι γύρω γύρω από τη Γη υπάρχουν τα δαιμόνια, που «ξαποσταίνουν» τη μέρα των Χριστουγέννων [7].

[1] Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς,  Παραμύθια και παραδόσεις της Ιρλανδίας, εκδόσεις Εστία, σελ. 218.

[2] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, Τομ. Α΄, εκδόσεις Γράμματα, σελ. 110.

[3] Αγιορείτου μοναχού Ανδρέου-Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, Γεροντικό του Αγίου Όρους, Τομ. Α’ σελ. 67. Στα περισσότερα περιστατικά από το Άγ. Όρος δεν έχουμε στοιχεία για το πότε ακριβώς συνέβησαν.

[4] Carl Sagan, Στοιχειωμένος κόσμος, εκδ. Έσοπτρον, σελ. 135.

[5] Γιάκομπ Λορμπερ, Μυστικά της Φύσης, εκδ. Πύρινος κόσμος, σελ.116.

[6] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, Τομ. Α', εκδόσεις Γράμματα, σελ. 11.

[7] Στο ίδιο, σελ.104.

Γ. Τελώνια: Τα φορολόγα πνεύματα των ψυχών 

Ένας άλλος αξιοσημείωτος χαρακτηρισμός που αποδίδεται στο Σατανά είναι ότι παρομοιάζεται ως «αστραπή εκ του ουρανού πεσόντα» (κατά Λουκά 10,18). Μετά την αποστασία του δηλαδή έπεσε από τον ουρανό (τον φωτεινό πνευματικό κόσμο) σαν αστραπή, γι' αυτό και κυριαρχεί στο (υλικό) επίπεδο ανάμεσα στη Γη και στον ουρανό. Προφανώς μπορεί να έχει και την ταχύτητα της αστραπής και να μετακινείται από τόπο σε τόπο, χωρίς να τον εμποδίζουν οι αποστάσεις, ειδικά στην ατμόσφαιρα, αφού χαρακτηρίζεται και ως «άρχων της εξουσίας του αέρος».

Αυτή ακριβώς την εικόνα έχουν υπ' όψιν τους και οι Άγιοι Πατέρες της Ορθοδοξίας, όταν διατείνονται πως η ψυχή εξέρχεται από το σώμα τη στιγμή του θανάτου, διέρχεται δια του αέρος προς τον ουρανό και συναντάται εκεί με τα λεγόμενα τελώνια (δαιμόνια), που καραδοκούν στη λεγόμενη «πύλη», στα σύνορα μεταξύ του υλικού και του πνευματικού κόσμου.

Οι Πατέρες βέβαια στηρίζονται στα χωρία της Καινής Διαθήκης που είδαμε πριν (Εφεσίους 6, 12 και 2,2) και που ανέφερε ο Αποστόλος Παύλος περί των εναέριων πονηρών πνευμάτων, τελωνίων στην παρούσα φάση της έρευνάς μας.

Οι δαίμονες, έχοντας αναλάβει από ένα πάθος ο καθένας, εξαπολύουν τα πύρινα βέλη τους στους ανθρώπους, ώστε να τους εξουσιάζουν αυτοί, κι όχι ο ίδιος ο άνθρωπος τον εαυτό του. Έτσι, τον σπρώχνουν στα πάθη, τις εξαρτήσεις και τις ανομίες, ώστε με το θάνατο του ανθρώπου να διεκδικούν την ανάλογη ανταμοιβή για το «έργο» τους. Παρουσιάζονται λοιπόν ως τελώνια και ο κάθε άνθρωπος πληρώνει τα τέλη, το μερίδιο δηλαδή, που αντιστοιχεί σε κάθε δαίμονα [πάθος], στον οποίο είχε υποταχθεί στην εδώ ζωή του. Όσο πιο πολλά τέλη πληρώσει, τόσο πιο δυσμενής θα είναι η θέση του στην αιωνιότητα. Είχε δίκιο λοιπόν ο Σωκράτης όταν έλεγε ότι ο καλύτερος βασιλιάς είναι αυτός που μπορεί να εξουσιάσει τα πάθη του (Ανθολόγιο Στοβαίου, ΜΗ, 26).

Ο Άγ. Βασίλειος ο Νέος (10ος αι.) και η Αγ. Θεοδώρα η μαθήτριά του, είχαν εμφανιστεί σε όραμα, μετά το θάνατο τους, σ' έναν μοναχό και είχαν καταμετρήσει 23 διαφορετικά τελώνια [1]: της καταλαλιάς (κατάκρισης), της ύβρεως, του ψεύδους, του θυμού και της οργής, της υπερηφάνειας, της βλασφημίας, του φθόνου, της μωρολογίας και φλυαρίας, του τόκου και του δόλου, της οκνηρίας και του ύπνου, της φιλαργυρίας, της μέθης, της μνησικακίας, της μαγείας και γοητείας, της γαστριμαργίας (λαιμαργίας) και πολυφαγίας, της ειδωλολατρίας, της αρσενοκοιτίας, των χρωματισμένων προσώπων, της μοιχείας, του φόνου, της κλοπής, της πορνείας (λαγνείας) και της ασπλαχνίας [2].

Μία συμβολική και σαφής περιγραφή για τα τελώνια είναι ό,τι είπε άγγελος Κυρίου στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο  (301 - 391 μ.Χ.): «Από της γης έως εις τον ουρανόν υπάρχει κλίμαξ, και κάθε σκαλώνιον έχει τάγμα δαιμόνων, οίτινες λέγονται τελώνια, και απαντώσι την ψυχήν εκείνην τα πονηρά πνεύματα, και φέρουσι τα χειρόγραφα αύτης και δεικνύουσι τοις αγγέλοις αυτά, λέγοντες την δείνα ημέραν, και εις τας τόσας του δείνα μηνός, εποίησε αύτη η ψυχή το δε ή έκλεψεν, ή εμοίχευσεν, ή εψεύσατο κτλ.» [3].

Πρόκειται δηλαδή για «συκoφαvτικά» πνεύματα που βγάζουν όλα τα άπλυτα ενός ανθρώπου στη φόρα με το θάνατο του, μπροστά στους αγγέλους και στον Δίκαιο Κριτή [4].

Μέσα στο ίδιο πλαίσιο κινείται και ο ορισμός του λαογράφου Νικόλαου Πολίτη για τα τελώνια: «Είναι τα πονηρά πνεύματα μεταξύ ουρανού και γης, που φυλάττουν την άνοδο στους ουρανούς, εμποδίζοντας τις ανερχόμενες ψυχές, ζητώντας τον λόγο των αμαρτιών της καθεμίας και συγκρούονται με τους αγγέλους. Είναι τα ‘’φορόλογα πνεύματα των ψυχών’’ [5].

Στον Ευεργετινό (τομος Α', σελ. 125 - 128), περιγράφονται τρία συγκλονιστικά γεγονότα, που δείχνουν τους δαίμονες να ορμούν με λύσσα και ν' αρπάζουν την ψυχή, τη στιγμή ακριβώς που βγαίνει από το σώμα. Ακόμα και σε εμπειρίες σύγχρονων απλών ανθρώπων ή ακόμα και ανθρώπων που δεν πιστεύουν σ' αυτές τις δοξασίες, και έχουν βιώσει ακούσια ή εκούσια τη λεγόμενη «αστρική προβολή», αναφέρεται η παρουσία μιας απειλητικής μαυροντυμένης μορφής, που καραδοκεί στο κατώφλι μεταξύ της υλικής πραγματικότητας και του «αιθερικού» χώρου. Θα ασχοληθούμε όμως στη συνέχεια και με τους Μαυροντυμένους (Μ.Ι.Β.).

[1] Γρηγορίου μοναχού, μαθητού Αγ. Βασιλείου του Νέου, Ο τελωνισμός των Ψυχών κατά την ώρα του θανάτου, εκδ. Ο Απόστόλος Βαρνάβας, σελ. 7.

[2] Τα τελώνια που γράφονται με έντονα γράμματα θα δούμε ότι συνδέονται με το θέμα των UFΟ

[3] Αρχιμ. Βασ. Π. Μπακογιάννη, Μετά θάνατον, εκδόσεις Τέρτιος, Κατερίνη, σελ. 53 και στο βίο του Αγ. Μακαρίου του Αιγυπτίου, του Χαραλ. Βασιλόπουλου, εκδ. Ορθόδοξου Τύπου, 1998, σελ. 25.

[4] Περισσότερα στοιχεία για τα τελώνια μπορείτε ν' αναζητήσετε στα βιβλία: Υπάρχουν τελώνια; (Χρήστου Κ. Λιβανού), εκδ. Ο Μέγας Αθανάσιος, Τορόντο, Καναδά, Το μυστήριο του Θανάτου (Νικολάου Π. Βασιλειάδη), εκδ. Σωτήρ κ.α.

[5] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, Τομ. Β΄ εκδόσεις Γράμματα, σελ. 135.

Δ. Η επιρροή του στη όραση - εισαγωγή στα μαγικά φαινόμενα της φαντασίας 

Οι αφύσικες θεάσεις UFO δεν προκαλούν αίσθηση πια στους ερευνητές. Είναι κάτι συνηθισμένο. Σε ανάλογες λοιπόν ιδιόρρυθμες μαρτυρίες συναντούμε το εξής παράλογο γεγονός: ορισμένα άτομα της ίδιας παρέας ή μιας οικογένειας παρατηρούν ένα ΑΤΙΑ στον ουρανό π.χ, καθώς ταξιδεύουν, ενώ τα υπόλοιπα άτομα δεν βλέπουν τίποτα!

Στις 8/10/72 στο Όλνταμ της Αγγλίας, ο νυχτοφύλακας Τζών Μπέρν είδε, κατά τη διάρκεια της δουλειάς του, ένα τεράστιο UFO πάνω από το κεφάλι του. Λίγα μέτρα πιο εκεί,  άλλος φύλακας δεν είδε τίποτα απoλύτως [1]. Το ίδιο συμβαίνει όμως και με τα ραντάρ: Τον Ιανουάριο του 1987 ένα ιαπωνικό αεροσκάφος συνάντησε πάνω από την Αλάσκα ένα αντικείμενο σε σχήμα πούρου, που ακολουθούσε επί 30' σαν «σκιά» κάθε κίνηση του πιλότου. Ο πύργος ελέγχου τον πληροφόρησε ότι κανένα άλλο αεροσκάφος δεν πετούσε κοντά του. Δύο άλλοι σταθμοί ραντάρ όμως είχαν εντοπίσει στις οθόνες τους το UFO [2].

            Πανόμοιοτυπα, κάποιες εμφανίσεις UFO σε πολυσύχναστους αυτοκινητοδρόμους και Εθνικές οδούς, δηλώνονται από έναν μόνο οδηγό, που είναι και ανένδοτος για την κατάθεσή του! Με τον ίδιο τρόπο έχουν αναφερθεί μάλιστα και περιστατικά απαγωγών! Γιατί όμως οι άλλοι άνθρωποι έχουν «μαύρα μεσάνυχτα»;          

Ένα περιστατικό από το βίο του Άγ. Βενεδίκτου (480 - 542 μ.Χ.) ταιριάζει πολύ στις περιπτώσεις αυτές: Κάποτε μερικοί μοναχοί - μαθητές του Άγ. Βενεδίκτου σκάβοντας βρήκαν ένα χάλκινο είδωλο, που το πέταξαν σε μία άκρη στο μαγειρείο τους. Τότε είδαν να βγαίνει απ' αυτό φωτιά τόσο μεγάλη, που νόμιζαν ότι θα καιγόταν όλο το μαγειρείο. Άρχισαν λοιπόν οι αδελφοί, με μεγάλο θόρυβο, να κουβαλούν και να ρίχνουν νερό για να σβήσουν τη φανταστική πυρκαγιά.

Όταν άκουσε ο Άγ. Βενέδικτος το θόρυβο και πληροφορήθηκε την αιτία, πήγε στο μαγειρείο και είπε στους μοναχούς ότι δεν έβλεπε καμία φωτιά (γιατί δεν υπήρχε στην πραγματικότητα ήταν φαντασία). Και αφού έσκυψε αμέσως το κεφάλι, κατά τη συνήθειά του πρoσευχήθηκε στο Θεό ν' απόδιώξει τη φαντασία εκείνη απ’ τα μάτια τους. Και όταν τέλειωσε τη δέησή του, απόκατέστησε στο φυσικό την όραση των αδερφών και έπαψαν να βλέπουν το μαγειρείο να καίγεται [3].

Η Σκοτεινή Διάνοια λοιπόν που υπνωτίζει, αλλοιώνει, διαστρεβλώνει κάθε φυσική λειτουργία επέδρασε στο αισθητήριο της όρασης και προκάλεσε φωτεινές εικόνες. Την ιδιότητα της Διανοίας αυτής θα την πραγματευτoύμε προσεκτικά στην επόμενη ενότητα (τα έργα της παραμορφωτικής φαντασίας).

Για την πλάνη και τη σύγχυση που επιφέρει η δράση του διαβόλου στον αέρα μιλά και ο Άγ. Συμεών, ο Νέος Θεόλογος (949 -1022): «Πλην το να βλέπει εις τον ουρανόν (ο άνθρωπος) πολλά, ολίγαις φοραίς πρέπει να το κάνη, δια τον φόβον των πονηρών πνευμάτων, όπου κατοικούν εις τον αέρα και δια τούτο ονομάζονται εναέρια πνεύματα, τα οποία προξενούν πολλαίς και διάφοραις πλάναις εις τον αέρα...» [4].

[1] Ανεξήγητο, εκδ. Ωρίων, Τομ. Γ  1982, σελ. 892.

[2] Εφημ. τα Νέα, 19-1-1987 (σελ. 12).

[3] Βίος και θαύματα του Οσίου Πατρός ημών Βενεδίκτου, απόδοση Βασ. Μουστάκη, Αθήνα, σελ. 28.

[4] Αγ. Συμεών του Νέου Θεολόγου, Περί των τριών τρόπων της προσευχής, Ρ 120,709.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3ο.

Τα έργα της παραμορφωτικής φαντασίας

Α. Επενεργούν στις επιθυμίες και τους φόβους μας

Η άλογος και ανεξέλεγκτη φαντασία εκλαμβάνει πολλές φορές τις εικόνες που εμείς θέλουμε να δούμε. Ίσως μάλιστα να μην «αρκείται» στο πεδίο που φανταζόμαστε, αλλά να διεισδύει και στο υλικό πεδίο. Είναι ικανή δηλαδή να ενσαρκώσει, να «δώσει ζωή» σε αντικείμενα και «όντα» ή να διατηρήσει την παρουσία τους για ένα χρονικό διάστημα. Έτσι, ο «θεατής» εξαπατάται, πιστεύοντας ότι βλέπει εξωγήινους επισκέπτες η θεία οράματα, τα οποία μάλιστα μπορεί να γίνονται ορατά και από άλλα άτομα.

Eξαιρoυμένων λοιπόν των περιπτώσεων που κάποιος φαντάζεται ένα άστρο π.χ. σαν UFO (φαινόμενο που ονομάζεται αυτοκινητικό και προσβάλλει ιδιαίτερα όσους οδηγούν ή μετακινούνται και φαντάζονται ότι το άστρο κινείται κι αυτό), υπάρχει το ενδεχομενο, συνήθως από μία έντονη διανοητική επιθυμία και συναισθηματική πίεση ή φορτιση ή και από οργανική βλάβη του εγκεφάλου, η φαντασία αυτή να λάβει «σάρκα και οστά».

Ο Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης (1749 - 1809) στο έργο του «Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιο» (εκδ. «Νεκτάριος Δ. Παναγόπουλος, σελ. 155) γράφει: «Διότι η φαντασία, όχι μόνον τυποί τα όντα, όσας δηλ. εικόνας δια των αισθήσεων έλαβεν, αλλά και εκ των εναπολειφθέντων λαμβάνουσα, πλάττει άφ' εαυτής άλλας αντ' άλλων εικόνας, κατά προσθήκην, ή αφαίρεσιν, ή αλλοίωσιν». Με την αλλοιωτική ενέργεια της φαντασίας λοιπόν εκδηλώνονται οι παραισθήσεις (όταν υπάρχει γήινο αισθητικό ερέθισμα, το οποίο η φαντασία παραλλάσσει, παρουσιάζοντας το ως UFO), και οι ψευδαισθήσεις (όταν απουσιάζει ακόμα κι αυτό, το γήινο αισθητικό ερέθισμα δηλ., και η φαντασία πλάθει μια δική της καθαρά μορφή).

Γιατί η φαντασία δεν χαλιναγωγείται εύκολα από τη λογική. Αν ψηλαφούμε με τα δάχτυλά μας το κρανίο και τα οστά ενός νεκρού και η άλογη φαντασία δεν θέλει να τα τυπώσει ως νεκρά, είναι δυνατό να επιδρά στην αίσθηση της ορασης και βλέπουμε τη ζωντανή εικόνα του νεκρού. Όταν πάλι πεθαίνει ένα οικείο μας πρόσωπο, η ψυχική προσκολλησή μας σ' αυτό και η έντονη επιθυμία μας να το ξαναδούμε, ενεργοποιούν τους μηχανισμούς της φαντασίας και κάποιες φορές εμφανίζεται με τη μορφή φαντάσματος.

Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται για καιρό κλεισμένος στο σπίτι του ή σε απόμονωμένα μέρη, είναι πολύ πιθανο να «φαντάζεται». Ειδικά όταν η φαντασία «βιάζει» τα αισθητήρια, τότε επέρχεται η συνεργασία τους προς εμφάνιση του ποθούμενου αντικειμένου, όπως οι αντικατοπτρισμοί που βλέπουν πεζοπόροι στην έρημο (που αγωνιώντας να δουν μία οαση τη βλέπουν προσωρινά, αλλά μετά, εξαφανίζεται).

Ίδια αποτελέσματα δημιουργεί και ο, εκτός ελέγχου, φόβος (όταν είμαστε μόνοι σε ένα νεκροταφείο π.χ.). Τότε ο φόβος μήπως.., οδηγεί στη συγκατάθεση φαντασίας - αισθητηρίων και η μοιραία οπτασία έχει εμφανιστεί! Όπως και μετά από δυνατούς και καταστροφικούς σεισμούς, είναι σχεδόν αδύνατο κάποια άτομα της πληγείσας περιοχής να μην ξεγελαστούν λόγω φόβου, από την παραίσθηση ή την παρερμηνεία ενός σεισμού.

Πολλές φανταστικές εμφανίσεις βλέπουν και κάποια άτομα περιθωριακά, μοναχικά, με υποψία ψυχικών ασθενειών, που δεν εξουσιάζουν απόλυτα το λογικό και τις αισθήσεις τους. Ακόμα και η μνήμη των αγαθών ή των κακών, συνηθίζει να δίνει ξαφνικά μορφή στην αίσθηση του νου και να οδηγεί στη φαντασία, λέει ο Άγ. Γρηγόριος ο Σιναϊτης [1].

Επομένως, οι δύο κατευθυντήριες γραμμές της φαντασίας είναι οι κρυφοί πόθοι και οι φοβίες μας. Σχετικά με το ζήτημα των εξωγήινων, σε αρκετές περιπτώσεις βλέπουμε ό,τι ποθούμε (εξωγήινοι σωτήρες), ή ό,τι φόβομαστε (φρικιαστικοί εξωγήινοι, τέρατα κ.α.).

[1] Φιλοκαλία, Τομ. Δ’ σελ. 236 και επίσης στη Μικρή Φιλοκαλία, Αποστολικής Διακονίας, βιβλίο 2ο , σελ. 116-118 και 146-147.

B. Αναμειγνύεται και ο "φαντασιοκόπος" στην υπόθεση αυτή

«Αγνοείστε τις φαντασίες αυτές», προτρέπουν πολλοί Άγιοι της Εκκλησίας μας, όπως ο Θεoφόρος Μάξιμος ο Ομολογητής (580 - 662): «Διότι όστις συνηθίζει να καταφρονή τας φαντασίας, αυτός δύναται να καταφρονή και τα ίδια πράγματα εκείνα (τα δαιμόνια), των οποίων είναι αι φαντασίαι»[1], ενώ ο Άγ. Διάδοχος επίσκοπος Φωτικής (5ος αι.) διδάσκει ότι «η καρδία επιθυμούσα, ειδωλοποιεί ό,τι θέλει και ούτω δίδει εις το κακόν ύπαρξιν» [2].

Ο αποκρυφιστής Ελιφάς Λεβί (1810-1875) δίνει μία ανάλογη εικόνα της φαντασίας: «Μέσα στη φαντασία εγγράφονται και διατηρούνται τα σχήματα. Μέσω αυτής βλέπουμε την αντανάκλαση του αόρατου κόσμου. Είναι ο καθρέφτης των οραματισμών και ο δρόμος προς τη ζωή της μαγείας. Αυτή δίνει φτερά στη θέληση και ενεργοποιεί το παγκόσμιο κίνητρο» [3].

Ο εξυμνητής αυτός της μαγείας εκλαμβάνει αυτή τη φαντασία ως θετική φυσικά. Μάλιστα, οι μάγοι και οι μάγισσες παλιότερα, για να βλέπουν πιο εύκολα τις φανταστικές μορφές, έπιναν φίλτρα, μασούσαν κάποια χορτα ή αλείφονταν με αλοιφές. Μα, οι άνθρωποι και σήμερα, μιμούμενοι τους μάγους, επιδιώκουν δυστυχώς να βλέπουν αυτές τις μορφές. Ορισμένοι μάλιστα, δεν θα έλεγαν όχι να αγόραζαν και κανένα μαγικό φίλτρο, ή να ρουφούσαν λίγη... μαγική σκόνη, για ν' «ανοίξουν οι πύλες της φαντασίας και του αγνώστου» πιο εύκολα.

Ο γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ (1896 - 1993) στο βιβλίο «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης» απαντά καταλλήλως: «Ο κόσμος της ανθρώπινης φαντασίας είναι κόσμος των ‘φασμάτων’ της αλήθειας. Είναι δε κοινός εις τους ανθρώπους και τους πεσόντας αγγέλους, και δια τούτο η φαντασία πολλάκις γίνεται αγωγός δαιμονικής ενέργειας.

Πάσα εικών, σχηματισθείσα υπό του ιδίου του ανθρώπου ή εμπνευσμένη υπό των δαιμόνων, γενομένη δεκτή υπό της ψυχής, διαστρέφει την πνευματικήν μορφήν του ανθρώπου, του κτισθέντος κατ' εικόνα και ομοίωσιν Θεού. Η ενέργεια της φαντασίας, εν τη εσχάτη εξελίξει αυτής, οδηγεί εις αυτοθέωσιν του κτίσματος» [4]. Μέσω του νου και των αισθήσεων λοιπόν, ο Ενάντιος μας πολεμά στην καρδιά και στην ψυχή.

Η άλογος, ανεξέλεγκτος και αφύσικη αυτή φαντασία, φυσικό είναι να μην πηγάζει από το Άμεμπτο Φως του Θεού, αλλά από την «περιοχή» του Κακού. Γι' αυτό, ο «Ιδρυτής» αυτής της «περιοχής» ονομάζεται από τους Άγιους Πατέρες «φαντασιοκόπος» και η φαντασία «γέφυρα των δαιμόνων»[5].

Και συνεχίζει ο Άγ. Νικοδημος ο Αγιορείτης στο «Συμβουλευτικον Εγχειρίδιον» (σελ. 156): «Διότι και ο διάβολος έχει μεγάλη συγγένειαν και οικείωσιν προς την φαντασίαν ­ αυτήν έχει επιτηδειότερον όργανον δια να πλανά τους ανθρώπους και να ενεργή τα πάθη και τας κακίας του».

«Διότι και αυτός, νους κτισθείς παρά Θεού πρότερον, απλούς και ασχημάτιστος, και αφάνταστος, ως οι λοιποί θείοι άγγελοι, ύστερον αγάπησε τα σχήματα και την φαντασίαν, και φαντασθείς να θέση τον θρόνον του υπεράνω του ουρανού, και να γίνει όμοιος τω Υψίστω, από αγγέλου φωτεινού, έγινε διάβολος σκοτεινός».

«Και τον Αδάμ δια φαντασίας επλάνησεν, εμβιβάσας εις τον νουν του φαντασίαν ισοθεΐας». Και συμπληρώνει ο Άγ. Ησύχιος ο Πρεσβύτερος (6ος αι.): «Νους ασώματος ο πονηρός, ουκ άλλως δύναται πλανήσαι ψυχάς, ειμή δια φαντασίας και λογισμών» [6].

Εδώ μιλάμε και για τη φαντασία με τη μορφή κακών λογισμών. Η μεταβίβαση σκέψης από «εξωγήινους» σε μάρτυρες μόνο σπάνιο φαινόμενο δεν είναι, και συμπορεύεται με τη μεταβίβαση λογισμών από τα αρνητικά πνεύματα στο νου του ανθρώπου, όπως λογισμών ισοθεΐας - αυτοθέωσης (εξαιτίας της έπαρσης). Οι εξωγήινοι επικοινωνούν και τηλεπαθητικά με τους μάρτυρες, όπως κάνουν και οι μάγοι με τα θύματά τους.

Ο Άγ. Nείλος ο Ασκητής (5ος αι.) μιλάει για ένα δαίμονα που αγγίζει τον τόπο του εγκεφάλου, αλλοιώνοντας το φυσικο του φως με μια ψευδαίσθηση και αναστατώνοντας τη φυσιολογική λειτουργία του. Με τον τρόπο αυτό σχηματίζει μέσα στον άνθρωπο ή «λογισμούς αλλόκοτους» ή παράδοξα εσωτερικά οράματα, δήθεν θεϊκά.

Κάνει δηλαδή ένα παιχνίδι φωτός και σκιών, θα λέγαμε, μέσα μας, επιδρώντας στον εγκέφαλο έτσι, ώστε να εκλαμβάνουμε τη φυσιολογική αυτή ανωμαλία ως «θείαν επιφάνειαν», ως δήθεν φανέρωση του Θεού, αν δεν είμαστε πνευματικά πληροφορημένοι και έτοιμοι να δεχτούμε τέτοιες επιθέσεις. Το πάθος της κενοδοξίας δηλαδή κινείται σε λογισμό, ο οποίος δίνει ανόητα τέτοια μορφή στον ασχημάτιστο νου, που να φαίνεται σαν εντοπισμός της θείας και ουσιώδους γνώσεως [7].

«Η υπερηφανία φυσιούται εκ της επιθυμίας να δημιουργήσει τον ίδιον αυτής κόσμον», λέει ο γέρων Σωφρονιος Σαχάρωφ [8]. Η επάρατη, όπως λέγεται, φαντασία, τρέφεται από την υπερηφάνεια, ξεσηκώνει τα πάθη και επικρατεί του συνειδητού.

Η φαντασία αυτή τυγχάνει ιδιαίτερης τιμής από μυστικιστικές και άλλες ομάδες, με τη χρήση του διαλογισμού, της γιόγκα ή άλλων τεχνικών. Η υπερβολική χρήση της επάρατης - περήφανης φαντασίας καταλήγει σε παραισθήσεις, παθολογική έκσταση και ψυχικές ασθένειες, όπως η τρέλα ή η πλήρης «αναισθησία» (το άτομο αυτό που λέμε ότι είναι «στον κόσμο του»).

Η έπαρση (περηφάνια) δημιούργησε λόγω επιθυμίας, όπως ανέφερε πριν ο γέρων Σωφρόνιος, μια ψεύτικη φαντασία σ' έναν μοναχό του Άγ. Ορους, στη μικρή Σκήτη της Άγ. Άννης. Όπως περιγράφεται στο Λαυσαϊκόν του Άγ. Ορους, ο μοναχός αυτός έπεσε θύμα του παμπόνηρου, που του έβαλε ιδέες ότι ήταν ο κατάλληλος για να γίνει Πατριάρχης. Στη συνέχεια ο εχθρός εμφανίστηκε στον ύπνο του με σχήμα κληρικού και του είπε ότι αυτές τις μέρες έρχεται πρεσβεία αρχιερέων από την Κωνσταντινούπολη για να τον παραλάβει και να τον εγκαταστήσει στον Οικουμενικό θρόνο.

Και μια νύχτα βλέπει να φτάνει κάτω από την παραθαλάσσια καλύβα του ένα κατάφωτο πλοίο με συνοδεία, με πολλή δοξα, με λαμπάδες και εξαπτέρυγα και με φανταστικούς (ψεύτικους) κληρικούς, που, μολις τους είδε, έσπευσε ο δυστυχής να κατέβει με τις λίγες του αποσκευές για να επιβιβαστεί (στο πλοίο).

Καθώς ετοιμαζόταν όμως να απλώσει το πόδι του στο φανταστικό, μα ολοζώντανο στα μάτια του πλοίο, έκανε από καλή συνήθεια το σημείο του Τιμίου Σταυρού. Στη στιγμή εξαφανίστηκε η δαιμονική φαντασία και έμεινε ο ταλαίπωρος στην άκρη, στο χείλος εκείνης της απόκρημνης και βαθιάς θαλάσσιας αβύσσου που ανοιγόταν από κάτω [9].

Το κατάφωτο πλοίο άνετα θα μπορούσε να εμφανιστεί σαν ένα κατάφωτο... UFΟ και οι εξωγήινοι θα ταίριαζαν «γάντι» στο UFΟ αυτό, όπως οι κληρικοί στο πλοίο. Οι δαίμονες λαμβάνουν το αλαζονικό σήμα από κάποιον, και έπειτα, το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να «προσαρμόσουν» την «απάντησή» τους στην επιθυμία του.

Μια άλλη φαντασία παρομοια μ' αυτήν παρουσιάστηκε σε μοναχό, στο Άγ. Όρος πάλι, στα φριχτά Καρούλια, όπως λέγεται η συγκεκριμένη απόκρημνη περιοχή. Όπως γράφει το γεροντικό, ένας μοναχός πίστεψε ότι έφτασε σε τόσο υψηλό επίπεδο πίστης, ώστε θεώρησε τον εαυτό του ικανό να πάει στον έξω κόσμο, να κηρύξει το λόγο του Θεού, για να σωθούν οι άνθρωποι.

Παιδευμένος μ' αυτούς τους λογισμούς, μια μέρα είδε, κάτω ακριβώς από τα βράχια που ασκήτευε, ένα μεγάλο πλοίο να έρχεται προς αυτόν, για να τον παραλάβει δήθεν και να τον μεταφέρει έξω από το «άβατον», στον κόσμο. Ήταν έτοιμος να πηδήξει στο πλοίο και με το ζόρι τον συγκράτησε ένας άλλος μοναχός, που τον είδε κατά τύχη και ο οποίος δεν έβλεπε κανένα πλοίο. Αν τον άφηνε, ασφαλώς θα γκρεμιζόταν κάτω στα βράχια [10].

          Και οι δύο μοναχοί, που περιγράψαμε την περιπέτειά τους, έβαλαν μυαλό, συνετίστηκαν και δεν τους ξαναεμφανίστηκε η δαιμονική πλάνη.

Στην περίπτωση του πρώτου μοναχού, η χρήση του ταπεινωτικού σημείου του Σταυρού χάλασε τα σχέδια τους. Στις περιπτώσεις των «επαφικών» με UFΟ; Οι δαίμονες δε γνωρίζουν τι σημαίνει ταπείνωση. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, για ν' αντιληφθούμε τη διαπίστωση αυτή, μας δίνει μια ιστορία που είχε διηγηθεί ο εξαιρετικός γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης (1920 - 1991), στη Μονή του Οσίου Δαυίδ του γέροντος (16ος αι) στην Εύβοια.

Κάποτε λοιπόν επισκέφθηκε το μοναστήρι μία γυναίκα που είχε καταληφθεί από πονηρό πνεύμα (δεν ήξερε τι έλεγε κτλ). Ο γέροντας μίλαγε στη γυναίκα, αλλά απαντούσε το πνεύμα, μέσω της γυναίκας. Είπε τότε ο γέροντας: Άκουσε με, θα επαναλαμβάνεις ό,τι λέω εγώ, εντάξει; -Εντάξει, αποκρίθηκε η γυναίκα (το πνεύμα). Και ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:

Γέροντας: Πες, Άγιος ο Θεός.

πνεύμα: Άγιος ο Θεός.

Γέροντας: Άγιος Ισχυρός.

πνεύμα: Άγιος Ισχυρός.

Γέροντας: Άγιος Αθάνατος.

πνεύμα: Άγιος Αθάνατος.

Γέροντας: Ελέησον ημάς.

πνεύμα: Τον κακό σου τον καιρό!

Η ταπείνωση λοιπόν (που, στο παραπάνω παράδειγμα αντιπροσωπεύεται με τη φράση «Κύριε, Ελέησον ημάς») είναι ξένη προς τους δαίμονες.

Μόνο ο Χριστός, ο αυθεντικός διδάσκαλος της ταπείνωσης, ήταν απρόσβλητος από την αρνητική φαντασία, τη «γέφυρα των δαιμόνων». Ο Χριστός διέθετε τη δημιουργική, την εκ Θεού φαντασία μόνο.

Συνοψίζοντας, σε σχέση με το κεφάλαιο αυτό, ένα περιστατικό με UFΟ, αν είναι παραισθητική φαντασία ή απάτη ­ψέμα, έχει πάνω του τη σφραγίδα της πλευράς - «περιοχής»του κακού. Για τη φαντασία τα είπαμε (ανακατεύονται τα δολια πνεύματα πολύ συχνά).

Αν είναι απάτη ή ψέμα, ο λογισμός (η ιδέα) για την απάτη αυτή προήλθε εκ του πονηρού και επήλθε η συγκατάθεση του ατόμου προς την πραγματοποίησή της. Εάν είναι λανθασμένη εκτίμηση λόγω υπερβολικής και αδικαιόλογητης εμμονής - προσκόλλησης του ανθρώπου (στην εξήγηση ενός συμβατικού φαινομένου ως UFΟ), τότε ο «φταίχτης» διαστρέβλωσε την ορθή ερμηνεία του φαινομένου στο νου του ανθρώπου αυτού, εκμεταλλευομενός επιθυμία ή φόβο του. Ίσως όμως να ευθύνονται και εγωπαθή αίτια γι' αυτό το λάθος.

Αν τέλος μιλάμε για οργανική βλάβη του εγκεφάλου, πάλι θα επαναλάβουμε ότι το Καλό δεν μπορεί να είναι αιτία βλάβης. Πάλι δηλαδή ευθύνεται ο αρνητικός – πτωτικος παράγοντας, έστω κι αν αυτός βρίσκεται κάπου στο βάθος της σήραγγας.

Το θέμα της παραμορφωτικής φαντασίας που πραγματευτήκαμε συνδέεται άμεσα με πολλά άλλα σημεία του βιβλίου. Εξασκείστε τη... δημιουργική σας φαντασία και ανακαλύψτε τα.

[1] Αγ. Νικοδήμου Aγιορείτου, Συμβουλευτικόν εγχειρίδιον, σελ. 159.

[2] Μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιάτου, Τα εκατόν γνωστικά κεφάλαια του Αγ. Διαδόχου Φωτικής, εκδ. ο Άθωνας, Θεσ/νίκη 1999, σελ. 26.

[3] Γκυ Ταράντ, Τα αρχεία της χαμένης γνώσης, εκδ. Εράνη, σελ. 295.

[4] Αρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1995, σελ. 204.

[5] Φιλοκαλία, Τομ. Ε’ σελ. 85.

[6] Ιεροθέου Βλάχου, Θεραπευτική αγωγή, Ι. Μ. Γενεθλίου Θεοτόκου, σελ. 155. Στις σελίδες 142-171 του βιβλίου αναπτύσσεται θαυμάσια το θέμα της φαντασίας. Για το θέμα των λογισμών προτείνουμε τα έργα της Νηπτικής Ψυχολογίας των Πατέρων, όπως και το «Στοιχεία Νηπτικής Ψυχολογίας» του Ιωάννου Κορναράκη, εκδ. Κυριακίδη, 1982.

[7] Λόγος περί προσευχής του Αγ. Νείλου του Ασκητού, Κεφάλαια 69,73,74, Φιλοκαλία, εκδ. Αστέρος, Αθήνα 1957, τόμος Α', σελ. 176-189 και Αρχιμ. Ευσεβίου Βίττη «Εις ύψος νοητόν...», Αποστολ. Διακονία, 1981, σελ. 24,25,39 και 179-184.

[8] Αρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1995, σελ. 204.

[9] Αρχιμ. Γαβριήλ Διονυσιάτου, Λαυσαϊκόν του Αγίου Όρους, σελ. 31-32. Επίσης στο Γεροντικόν περί ονείρων και οραμάτων, Ιερού κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου, Γουμένισσα, 1998, σελ. 129.

[10] Αγιορείτου μοναχού Ανδρέου - Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, Γεροντικό του Αγίου Όρους, Τόμος Β', σελ. 107.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο.

Σύγχυση, απάτες, προστριβές, κρυπτομανία, επίδειξη - ένα κομφούζιο

Α. Το έντεχνα χαοτικό όριο απόστασης που κρατούν

Αναφέραμε πριν ότι κάποιοι άνθρωποι που ζουν σε απομονωμένες και ερημικές περιοχές μπορούν πιο εύκολα να «πλάσουν» με τη φαντασία τους ένα UFΟ, από το αν βρίσκονται σε μία πόλη. Κανένα UFΟ επίσης δεν έχει φανεί καθαρά σε χιλιάδες ώρες τηλεοπτικών γυρισμάτων (σε ταινίες κτλ), στην ιστορία της τηλεόρασης, όπως είπαμε.

Οι δαίμονες δεν έχουν και τόσο καλές σχέσεις με το... φακό, γιατί φυσικά δεν θέλουν να φανερωθούν και ν' αντιληφθούν όλοι με ξεκάθαρο τρόπο την ύπαρξή τους.

Όπως τονίζουν οι ερευνητές Τζων Ουέλντον και Ζόλα Λιούιτ στο βιβλίο τους «UFΟ - Τι συμβαίνει τέλος πάντων;» «Οι δαίμονες αποφεύγουν να φανερωθούν για να μην αποκαλύψουν τίποτε από τον πνευματικό τους κόσμο» [1]. Έτσι, κατορθώνουν και επιφέρουν σύγχυση για την ταυτότητα τους.

Φωτογραφίες, ναι, υπάρχουν πάρα πολλές με «UFΟ». Τι είναι όμως αυτά τα UFΟ; Αν πετάξετε ένα δίσκο θαλάσσης (φρίζμπυ) ψηλά και το φωτογραφίσετε, θα εμφανιστεί στη φωτογραφία ένα... αποκόσμο δισκοειδές σκάφος από το διάστημα.

 Σε καμία περίπτωση λοιπόν οι φωτογραφίες δεν εγγυώνται ότι αυτό που φαίνεται είναι οντως ένα UFΟ. Εξάλλου, ουκ ολίγες φωτογραφίες έχουν αποδειχθεί πλαστές (οι υπότιθέμενοι «επαφείς» έχουν επιστρατεύσει από Χριστουγεννιάτικα στολίδια και παιχνίδια μέχρι... καπάκια και ζωγρα­φιές στα παράθυρα). Τα κατεργάρικα πνεύματα εμπνέουν και τους κατεργάρηδες δηλαδή.

Υπάρχουν όμως - μάλλον - και κάποιες φωτογραφίες που πράγματι δείχνουν κάτι παράξενο, η έρευνα όμως για το μυστήριο που κρύβει η καθεμία βρίσκεται μέσα στις σελίδες του βιβλίου αυτού.

Οι φωτογραφίες βέβαια μπορεί να δείχνουν και κάποια φυσικά φαινόμενα και αντικείμενα, όμως ο εκάστοτε «επαφικός» φωτογράφος, πιστεύει ότι «συνέλαβε» ένα σκάφος από εξωγήινο πολιτισμό. Εκτός από προβλήματα στη μηχανή και στο φιλμ, οι πιο συνηθισμένες εξηγήσεις ­εκτός των φαρσών - είναι γήινα σκάφη (αεροπλάνα, δορυφόροι, κτλ), μπαλόνια, φωτοβολίδες, βαρελότα, σμήνος από πουλιά, μέχρι και έντομα!

Το ίδιο ισχύει και για άγνωστα αντικείμενα σε κινηματογραφικές λήψεις. Εδώ όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Κατ' αρχήν, έχουμε πολύ λιγότερο υλικό σε σχέση με τις φωτογραφίες. Και πάλι βέβαια δεν φαίνονται ξεκάθαρα τα σκάφη, ούτε τυχόν εξωγήινα οντα. Ακριβώς επειδή στην κάμερα δεν μπορεί να κρυφτεί εύκολα οτιδήποτε, οι «εξωγήινοι» την αποφεύγουν. Δεν έχει γίνει ποτέ μία εμφάνιση UFΟ και εξωγήινων μπροστά σε πολλούς μάρτυρες, για πολλές ώρες και, παράλληλα, με χρήση κινηματογραφικών μέσων.

Έτσι κρυβόμενοι, καταφέρνουν και οξύνουν ακόμα περισσότερο την περιέργεια αυτών που «τσιμπάνε» και ενδίδουν στον πειρασμό να χωθούν με τα μούτρα στην «έρευνα». Κατορθώνουν και επιφέρουν τη σύγχυση, τη συσκότιση, το σκοταδισμό. Αποπρόσανατολίζουν και σπέρνουν την αβεβαιότητα, δίνοντας αφορμή να είναι ισχυρογνώμονες και οι οπαδοί των UFΟ, αλλά και οι επιστήμονες, που τα θεωρούν όλα αυτά ανοησίες. Έχουν όμως και οι μεν και οι δε τα επιχειρήματά τους, τα δικά τους «αποδεικτικά στοιχεία».

Θα λέγαμε ότι οι εμφανίσεις των UFΟ κινούνται επιδέξια στο όριο αυτό, στο οποίο και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές «έχουν δίκιο» απ' την πλευρά τους, αφού η αλήθεια δεν λάμπει, δεν είναι ξεκάθαρη. Η σύγχυση έχει τη συνήθεια να αφαιρεί τη γεύση της συνέσεως και της κατανοήσεως και να λεηλατεί τα εντός αυτών νοήματα, γι' αυτό πρέπει να ονομάζεται όχημα του διαβόλου, λέει ο Άγ. Ισαάκ ο Σύρος (7ος αι.) [2]. «Γνώρισμα του δαίμονος είναι το να κάνη θόρυβο και να προκαλεί τρέλα και πολύ σκοτάδι», λέει ο Άγ. Ιωάννης ο Χρυσοστομος (4ος – 5ος αι.), «ενώ του Θεού το να φωτίζει και να διδάσκει με σύνεση τα όσα πρέπουν» [3].

Φανταστείτε πόσες συγκρούσεις έχουν γίνει, πόση διχόνοια έχουν προκαλέσει αυτοί οι «εξωγήινοι», πέρα από την πνευματική σύγχυση. Και για να αστειευτούμε και λίγο, μας παρατηρούν από εκεί πάνω που βρίσκονται, και απολαμβάνουν τους ατέλειωτους τσακωμούς και τις αντιδικίες των ανθρώπων γι' αυτό το θέμα! Είναι αξιοπερίεργο ότι σήμερα ξέρουμε για τη φύση των UFΟ τόσα, όσα ξέραμε και τη δεκαετία του '50. Καμία σημαντική πρόοδος δεν έχει επιτευχθεί. Τα τελευταία χρόνια πάντως, τα UFΟ σα να αποφεύγουν να εμφανίζονται, ίσως γιατί, με όλα τα τεχνολογικά μέσα που διαθέτουμε, είναι πιο εύκολο να «προδοθεί» η ταυτότητα τους. Η αποσαφηνιστική πλευρά της τεχνολογίας, που επεξεργάζεται με εγκυρότητα όλα τα στοιχεία και τα δεδομένα, μπορεί να φοβίζει τα «όντα» αυτά και να μην τολμούν να ριψοκινδυνεύσουν πολλές εμφανίσεις.

[1] Κωνστ. Ζήση, Αινίγματα στο βασίλειο του ανθρώπου, εκδ. Κονιδάρη, 1991, σελ. 86.

[2] Ισαάκ του Σύρου, Λόγος ΛΓ' 12, Φιλοκ. ΕΠΕ 8β, 93.

[3] Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ο διάβολος και η μαγεία, σελ. 27 (υπό Βενεδίκτου ιερομονάχου Αγιορείτου, έκδοσης: Συνοδεία Σπυρίδωνος ιερομοναχόυ, Νέα Σκήτη, Αγίου Ορους, 1996.

 Β. Το βασίλειο της νύχτας και οι ερημιές διευκολύνουν τα σχέδιά τους

Γιατί όμως προτιμούν να μας επισκέπτονται τη νύχτα; πως εξηγείται, όλες αυτές οι διαφορετικές - υποτίθεται - φυλές των εξωγήινων, να δείχνουν την προτίμησή τους στο σκοτάδι; Δεν θα ήταν καλύτερα για την έρευνά τους, να μας παρατηρούσαν στο φως της ημέρας;

Στο σκοτάδι εμφανίζονται και άλλα τρομακτικά φαινόμενα,  εκτός από τα UFΟ. Το μεταφυσικό σκοτάδι φοβούνται οι άνθρωποι, γιατί πριν την πτώση υπήρχε μόνο το φως. Ο θάνατος και το πνευματικό σκοτάδι είναι αποτελέσμα του αποχωρισμού, της διάσπασης μας από το Αιώνιο Φως. Έτσι, τη νύχτα είμαστε πιο ευάλωτοι σε φόβους, φαντασίες, πάθη και πειρασμούς κάθε λογής. Και το εκμεταλλεύονται...

Δεν είναι λογικό λοιπόν οι «φιλοξενούμενοί» μας να στήνουν μία γιγαντιαία «επιχείρηση» από μακρινούς πλανήτες για να μας παρατηρήσουν και να εμφανίζονται για λίγα μόνο λεπτά, σε απομονωμένα μέρη και μέσα στο... μαύρο σκοτάδι. Στην 21η 8ου 1955 στο Kelly του Hοpkinsνille (Kentucky-HΠA) «εξωγήινα ανθρωποειδή» πλησίαζαν τη νύχτα στο σπίτι της οικογένειας Σάττον, σε μια απόμερη περιοχή. Πλησίαζαν πάντα από την πιο σκοτεινή πλευρά του σπιτιού, και δεν πλησίαζαν όταν ήταν αναμμένα τα εξωτερικά φώτα [1].

Είναι κοινή η τακτική των UFΟ και του «πολυμήχανου» να παρουσιάζονται βασικά σε μεμονωμένα άτομα. Αποφεύγουν την πολυκοσμία, Όπως «ο διάολος το... λιβάνι»! Η πλειοψηφία των περιστατικών μας έρχεται από ένα μάρτυρα (και ειδικά σε περιπτώσεις με παρουσία όντων). Όσο αξιόπιστος όμως κι αν είναι αυτός ο ένας μάρτυρας, δεν αρκεί για να διαπιστώσουμε την εγκυρότητα του συμβάντος (πάλι προκαλούν σύγχυση). Ίσως το φως πολλών ανθρώπινων ψυχών μαζί, να τυφλώνει τα σκοτεινά πνεύματα και να τα εμποδίζει να εμφανίζονται. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις στον κανόνα (Όπως οι θεάσεις με εκατοντάδες μάρτυρες), αλλά και πάλι λείπουν τα αποδεικτικά στοιχεία.

 Στην έρημο εξάλλου μακριά από τους ανθρώπους, ο Χριστός ήρθε αντιμέτωπος με τον Σατανά, ο οποίος προσπάθησε να Τον δελεάσει, αλλά έμεινε στην προσπάθεια, Πολλές ερημικές και δύσβατες περιοχές, στις οποίες ως επί το πλείστον εμφανίζονται UFΟ και άλλα φαινόμενα, θεωρούνται από παλιά τόποι κατοικίας δαιμόνων. Πολλοί Θεοφόροι ασκητές της Πίστης μας αγωνίζονταν σε τέτοιες περιοχές, για να εξολοθρεύουν τη δύναμη του εχθρού. Αμέτρητες εμπειρίες στην έρημο είχε ένας από αυτούς, ο Μέγας Αντώνιος (251-356 μ.Χ.), ο οποίος τράβηξε τα... πάνδεινα από τις ορδές των δαιμονίων, που έρχονταν με διάφορες μορφές.

Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση εμφάνισης UFΟ στον πλανήτη μας, που να μην την έχει δει κάποιος άνθρωπος, ή να μην έχει αφήσει ίχνη. Γιατί, τι θα κερδίσει ένα κακόβουλο πνεύμα, αν εμφανιστεί με μόνους «μάρτυρες» τα βράχια και την απόλυτη ερημιά; Ενώ, αν εμφανιστεί σ' έναν άνθρωπο θα υπάρχει λόγος: να τον πειράξει (φοβίσει, αποπροσανατολίσει, βλάψει σωματικά, ψυχικά).

[1] Ζακ Βαλλέ, UFΟ's in space, σελ. 187-191.

Γ. Ο "διάολος δουλειά δεν έχει..."

Γιατί τελικά οι επισκέπτες μας δεν εμφανίζονται δημόσια, καθαρά; Κάποιοι έχουν σκεφτεί αρκετά σενάρια για να τους «δικαιολογήσουν». Όμως, «παν το φανερούμενον φως εστί», όπως τονίζεται στην Aγ. Γραφή (προς Eφεσίους 5, 13). Ο Θεός είναι καθαρός, λαμπρός, φωτεινός, απλός. Η δημι­ουργία του Θεού, η φύση, είναι τόσο γαλήνια και ελκυστική! Απoπνέει την αγάπη.

Το αντίθετο συμβαίνει με τους «εξωγήινους». Η συμπεριφορά τους απέχει παρασάγγας από το φωτεινό αυτό κανάλι που μας έχει υποδείξει ο Πλάστης και προσομοιάζει με του «αντιθέτου». Φοράει πάντα μάσκα ο διάβολος για να μην αναγνωρίζεται: «Τοιούτος εστίν ο Δράκων. Ουδέποτε το πρόσωπον αυτού δείκνυσιν...» (Ωριγένης - 185-245 μ.Χ.), «δια να προξενώσι ημίν μεγάλην ενόχλησιν και σύγχυσιν, ώστε να μην μας αφήσωσι να προκόψωμε» (Άγ. Ιωάννης Κλίμακος –6ος αι μ.Χ.).

Πάντα «πολλοίς ενδύμασι καλύπτει την πονηρίαν» (Άγ. Nεiλος). Αποφεύγει να φαίνεται για να κάνει ανενοχλητος τη δουλειά του. Κινεί τα νήματα εκ του αφανούς ή ενεργεί μέσω «άλλων» [π.χ. των UFΟ] για λογαριασμό του, ώστε να μένουν οι άνθρωποι ανυποψίαστοι για τη δική του παρουσία. «Επειδή όλος εστί μισητός, μόνον τε φαινόμενος βάλλεται υπό πάντων, δια τούτο ο μεν εστίν αυτός, υποκρύπτει και σκέπει» (Μ. Αθανάσιος, 295-373 μ.Χ.) [1].

Αν λοιπόν οι «εξωγήινοι» είναι τα αδέρφια μας, οι Δημιουργοί μας, για τους πιο «προχωρημένους», ή αν τέλος πάντων είναι εξωγήινοι πολιτισμοί με καλές προθέσεις, γιατί δεν επικοινωνούν μαζί μας;

Κάποιοι «ειδικοί» έχουν έτοιμη την απάντηση: «Δεν εμφανίζονται δημόσια γιατί είμαστε πολεμοχαρείς, ή γιατί θα προκαλέσουν πανικό, ή γιατί ‘‘δεν είμαστε έτοιμοι’’». Έτσι τους έχουν πει οι εξωγήινοι;!;! Οι τελευταίοι όμως υποτίθεται ότι διαθέτουν όλες τις τεχνόλογικές δυνατότητες να μεταδώσουν σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων - ακόμα και τηλεπαθητικά - τους «αγνούς» σκοπούς τους, έστω και σταδιακά, όχι απότομα: έχουν όλη την άνεση να μεταδίδουν τηλεπαθητικά πληροφορίες σε μάρτυρες, ακόμα και να ελέγχουν τις νοητικές τους λειτουργίες, τη μνήμη τους κ.α. Θα μπορούσαν λοιπόν εύκολα να βρουν έναν «κώδικα επαφής», που θ' απορρέει από την ευφυΐα και την τεχνολογική τους εξέλιξη. Γιατί δεν θα το κάνουν;

 Απ’ την άλλη, μπορεί να σκεφτεί κάποιος, αν ήθελαν να μας παρακολουθούν διακριτικά, θα το έκαναν χωρίς να γίνονται καν αντιληπτοί από κανέναν. Κοντολογίς, αν ήθελαν να κρυφτούν, θα κρύβονταν. Δεν θα έρχονταν μέσα στη νύχτα σαν Χριστόυγεννιάτικα λαμπερά στολίδια, με αλλόκοτους θορύβους, προκαλώντας πανικό και κάνοντας επιδείξεις στους ουρανούς.

Για μας είναι σαφές ότι τα UFΟ «την κάνουν τη δουλειά τους». Τους αρέσει τελικά η... δημοσιότητα, επιδιώκουν να τα βλέπουμε και αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις αποστολές των Μαυροντυμένων (ΜΙΒ), που θέλουν να βουλώνουν το στομα κάποιων μαρτύρων, αλλά στο τέλος... μαθαίνονται όλα. Όπως και με τις νυχτερινές «κρυπτο - εμφανίσεις» τους. Μύλος η υποθεση... Γι' αυτό, το φαινόμενο των ΑΤΙΑ είναι ίσως το πιο μπερδεμένο, αντιφατικό και χαοτικό μυστήριο της σύγχρονης εποχής. Η αποθέωση του παραλόγου! Δύσκόλα βγάζει κανείς άκρη, αλλά αυτήν θα κυνηγήσουμε να «τσακώσουμε».

Οι UFΟναύτες φαίνεται ότι πάσχουν από επιδειξιμανία. Στις περισσότερες εμφανίσεις τους είναι έκδηλο το στοιχείο της επίδειξης. Ο Μ. Αντώνιος προειδοποιεί ότι στις εμφανίσεις των δαιμόνων παρατηρούνται επιδεικτικές παραστάσεις [2].

Τα UFΟ λοιπόν αναπτύσσουν ώρες - ώρες ασύλληπτες τα­χύτητες, εκσφενδονίζονται απότομα, αστράφτουν, πετούν ακτίνες ακινητοποιώντας ανθρώπους, κάνουν φανταστικούς ελιγμούς κοντά στα αεροπλάνα μας και τα ακολουθούν, προκαλώντας βέβαια πανικο στους πιλοτους, αλλάζουν σχήματα, εξαϋλώνονται κτλ.

Πολλοί χειριστές τους πάλι, καυχώνται στους μάρτυρες για την υπερεξελιγμένη τεχνολογία τους, για τις γνώσεις τους, ενώ χρησιμοποιούν και επιδεικτικές τεχνικές, όπως η τηλεκίνηση, η τηλεπάθεια κ.α.

Η επίδειξη πηγάζει συνήθως από τον κομπασμό. Τα περήφανα πνεύματα έτσι λειτουργούν. Όπως τα UFΟ, με μία «κούφια» επίδειξη, με έναν εντυπωσιασμό, αλλά ουσία μηδέν.

«Εισί γαρ πνεύματα δαιμονίων ποιούντα σημεία» (είναι σημεία θαυμαστά από πνεύματα δαιμονίων για να προκαλούν την έκπληξη και να παραπλανούν τους ανθρώπους), γράφεται στην Αποκάλυψη (16, 14), για τις τερατουργίες του θηρίου στις έσχατες μέρες. Γιατί στην επίδειξη, στα ορατά και υλικά σημάδια (στον αέρα ίσως), θα βασιστεί το θηρίο για να πραγματοποιήσει τους βρώμικους σκόπους του.

Τα υπερήφανα και επιδεικτικά πνεύματα καθοδηγούν και πολλούς μάγους και θαυματοποιούς της εποχής μας, όπως ο Ντ. Κοπερφιλντ ή ο Γιούρι Γκέλλερ. Ο τελευταίος μάλιστα ισχυριζόταν ότι τις δυνάμεις του τις έδιναν «ανώτερα εξωγήινα όντα». Οι δυνάμεις αυτές του εξασφάλιζαν μία σειρά από απίθανα πνευματιστικά κόλπα, που του απέφεραν και τα ανάλογα κέρδη. Όμως, όλα αυτά τα «θαύματα» ξεπερνούν τα όρια της ψυχαγωγίας και μεταδίδουν στο κοινο επικίνδυνες τάσεις μιμητισμού, μαζί με έναν αλαζονικό - βλάσφημο τρόπο σκέψης.

Ένα θείο όραμα της Παναγίας στην περιοχή Βίγλα του Αγ. Ορους, αποκάλυψε την πονηρία και το δόλο των επιδεικτικών πνευμάτων. Το όραμα αξιώθηκε να δει ένας μαθητής του Αγ. Γρηγορίου του Σιναϊτη, ο Μάρκος. Είδε λοιπόν προς ανατολάς ένα χρυσόκτιστο πύργο, με ένα θρονο, πάνω στον οποίο καθόταν η Υπεραγία Θεότοκος, έχοντας στην αγκαλιά της το Χριστό. Γύρω - γύρω την περιστοίχιζαν οι δώδεκα Απόστολοι, άγγελοι και Αγιορείτες πατέρες, αλλά και ένα πλήθος Χριστιανών, που δοξολογούσαν το Θεό.

Και καθώς βλέπει αυτό το υπέρλαμπρο όραμα, γυρίζει δυτικά και βλέπει μια «τσιγγάνα» ή «γύφτισσα», η οποία έκανε διάφορα σκέρτσα, αστεία, θεατρικές κινήσεις, ξεγυμνώματα και άλλες επιδεικτικές παραστάσεις. Τότε, με φρίκη παρατήρησε πως, λίγοι - λίγοι από τους Χριστιανούς, και καλόγεροι ακόμα, άρχισαν, από σατανική περιέργεια, να εγκαταλείπουν την πάμφωτη Παναγία, τους Αγίους και τα Ουράνια Τάγματα των Αγγέλων και να πηγαίνουν στη «γύφτισσα», συνεπαρμένοι από τα κόλπα της. Στις Ουράνιες Δυνάμεις παρέμειναν σταθεροί πολύ λίγοι από τους αρχικούς Χριστιανούς και Αγιορείτες πατέρες. Ένα αληθινά προφητικό δράμα για την εποχή μας, αφού οι άνθρωποι γοητεύονται από τις τσιγγάνες, τις χαρτορίχτρες, τους επίδοξους θαυματοποιούς και τα UFΟ! Τα τερτίπια αυτού που «πλάνα την οικουμένη όλη»... (Απόκάλυψη 12,9) [3].

Τα UFΟ λοιπόν επιδιώκουν να γίνεται «ντόρος» γι' αυτά, ίσα-ίσα για να επικρατεί η σύγχυση και το σκοτάδι. Χρησιμοποιούν δηλαδή, όπως είπαμε προηγουμένως, το λεγόμενο «χαοτικό όριο». Και μάλλον όλα αυτά επιδιώκουν (και όσα θα διαβάσετε στη συνέχεια), γιατί τα UFΟ έχουν το «πάνω χέρι» στις επαφές τους μαζί μας. Εμείς, τις πιο πολλές φορές, αρκούμαστε στο να παρακολουθούμε ανίσχυροι, «μαρμαρωμένοι», τα καμώματα τους, το θέατρο τους που παίζεται γύρω μας και μέσα μας...

[1] Νικήτα Βουτυρά, Πατρικές εμπειρίες, εκδ. Ζωή, 1992, σελ. 133-134.

[2] Γ. Β. Μελέτη, Τι γίνεται μετά το θάνατο; εκδ. Ζωή, 1986, σελ. 210.

[3] Αγιορείτου μοναχού Ανδρέου - Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, Γεροντικό του Αγίου Όρους, τόμος Α σελ. 201.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5ο.

Ορμούν "ως λέοντες ωρυόμενοι"

Α. Ο φόβος και ο τρόμος στις επαφές

Ο φόβος, και συχνά ο πανικός, είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που μεταδίδουν οι θεάσεις UFΟ, ειδικά σ' όσους έχουν εμπειρία από στενές επαφές 3ου και 4ου βαθμού (δηλ. άμεση επαφή με το UFΟ και το πλήρωμά του). Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν εκμυστηρευτεί ότι έχουν δει κάτι παράξενο, τρομακτικό, αλλά δεν το δημοσιοποιούν, ώστε να το αποβάλλουν εντελώς από τη μνήμη τους και ν' απαγκιστρωθούν από τα συναισθήματα τρόμου που βίωσαν.

Η Ζωοποιός Δύναμη όμως, ο Θεός, σαν Άπλετο Φως που είναι, ουδεμία σχέση έχει με συναισθήματα αρνητικής φύσης, όπως φόβος, δειλία ή τρόμος. Αντίθετα κρυσταλλώνει μέσα μας αρετές, όπως δύναμη, ψυχραιμία, αγάπη, σοφία (Β' Τιμόθεον 1, 7). Οι καλοπροαίρετες Αγγελικές Δυνάμεις, κατά την εμφάνισή τους, αντικαθιστούν πάντα τυχόν αισθήματα φόβου με τη γαλήνη και τη χαρά. Όταν παρουσιάστηκε άγγελος Κυρίου σε βοσκούς, αναγγέλλοντας τη γέννηση του Σωτήρα, το πρώτο μήνυμά του ήταν: «Μην τρομάζετε, σας φέρνω χαρμόσυνο νέο...» (Λουκά 2, 10).

Ο Μέγας Αντώνιος μας διαφωτίζει καταλλήλως, όσον αφορά την ποιότητα των επισκεπτών μας. Η υπερκοσμια αυτή ασκητική μορφή της Ορθοδοξίας έζησε σε έρημους και σε βουνά με ελάχιστο νερό και τροφή, μέσα σε αγρία θηρία και ερπετά, τα οποία ποτέ δεν τον πείραξαν. Επίσης, θεράπευε ασθενείς - ειδικά δαιμονισμένους - και προέβλεψε και το θάνατο του (σε ηλικία 105 ετών).

Τα σοφά λόγια του Μ. Αντωνίου απορρέουν από την πλούσια εμπειρία του με τον κόσμο των πνευμάτων: «Και στο εξής να έχετε για διακριτικό γνώρισμα: Όταν εξακολουθεί να φοβάται η ψυχή, πρόκειται για παρουσία των εχθρών. Διότι οι δαίμονες δεν αφαιρούν τη δειλία που συνοδεύει τέτοιες εμφανίσεις, όπως την αφαίρεσε ο μέγας Αρχάγγελος Γαβριήλ από τη Μαρία και το Ζαχαρία, και όπως ο άγγελος που φάνηκε στο μνημείο (στον τάφο του Ιησού, στις γυναίκες. Αλλά όταν δουν τους ανθρώπους να φοβούνται, για να τους κατατρομάξουν ακόμα περισσότερο, κι αφού μπουν στο κελί τους, να τους περιπαίξουν σαρκαστικά τους λένε:

- Πέστε να μας προσκυνήσετε!»

Και δυστυχώς, συμπληρώνουμε εμείς, κάποιοι τους προσκυνούν άμεσα ή έμμεσα. Θα επιμείνουμε λίγο ακόμα στις πολύτιμες διδαχές του Μ. Αντωνίου. «Τις ενέργειες των δαιμόνων δεν πρέπει να τις εκλαμβάνουμε ως θείες ενέργειες. Οι θείες ενέργειες έρχονται ησύχως και πράως, και προκαλούν αμέσως χαρά, αγαλλίαση και θάρρος στην ψυχή του ανθρώπου.

Η εμφάνιση των δαιμόνων γίνεται συνήθως με ταραχή, χτύπους, ήχους, κραυγές και προκαλεί στην Ψυχή του ανθρώπου δειλία, ταραχή, αταξία λογισμών, κατήφεια και έπειτα επιθυμία κακών, ολιγωρία προς αρετή και ακαταστασία του ήθους» [1], στοιχεία εμφανή σε μάρτυρες περιστατικών UFΟ, μετά την εμπειρία τους. Άμεση συνέπεια του φόβου είναι συνήθως η απόγνωση και η απελπισία, που αποτελεί την κυριότερη επιδίωξη του αντιπάλου, Όπως λένε οι Πατέρες. Και ο φόβος των μαρτύρων δεν είναι ένας απλός φόβος. Είναι ένας φόβος μεταφυσικός, ανεξέλεγκτος. Κατά τη διάρκεια μιας απαγωγής του, ο γνωστός από τις επώδυνες περιπέτειές του με τα UFΟ Γουίτλυ Στρίμπερ, είχε περιστοιχηθεί από κάποια «εξωγήινα όντα». Κάθε φορά που τον έπιαναν, τον καταλάμβανε τρόμος, έχανε τελείως το ηθικό του και απελπιζόταν [2].

«Αν έχουμε λοιπόν», συνεχίζει ο Μ. Αντώνιος, «τέτοια φαινόμενα, που Δημιουργούν ταραχή και ακούγονται χτυπήματα απ' έξω και παρατηρούνται επιδεικτικές παραστάσεις και απειλές θανάτου και όλα όσα είπα παραπάνω, να ξέρετε ότι η έφοδος αύτη είναι των φαύλων δαιμόνων». Ο Μ. Αντώνιος τονίζει ότι με τις συνεχείς εναλλαγές των μορφών τους, τα πονηρά πνεύματα αιφνιδιάζουν και τρομάζουν τους ανοχύρωτους στην πίστη ανθρώπους [3]. Ποντάρουν δηλαδή στο απρόβλεπτο της εμφάνισής τους και πετυχαίνουν να τρομοκρατούν. Οι κινήσεις τους είναι επίσης απρόβλεπτες και ασταθείς (όπως των UFΟ), για τον ίδιο σκοπο.

Συμφωνεί και ο Ρώσος Όσιος Παΐσιος Bελιτσκόφσκυ (1722-1794): «Ό,τι προέρχεται από τον εχθρό είναι γεμάτο ταραχή και ανησυχία. Αφαιρεί τη γαλήνη και κάνει το νου ν' αμφιβάλλει για τις προθέσεις του. Δεν πρέπει να εμπιστευομαστε τη διάθεση της καρδιάς [επιθυμίας] μας σε όλα τα πράγματα, αλλά να εξετάζουμε σε κάθε περίπτωση, αν η διάθεση αυτή είναι επωφελής» [4].

Σε εξαιρετικά ελάχιστες περιπτώσεις, μπορεί να παρουσιαστεί κάποιο θείο οραμα και να προκαλέσει το φόβο. Όπως σε οράματα που μεταφέρουν στον άνθρωπο την Κρίση ή την αθλιοτητα της κατάστασης των ψυχών που έζησαν υποταγμένοι στο Κακό [5].

Ο θείος φόβος διδάσκει, γαλουχεί, συνετίζει, φωτίζει. Απόδίδει καρπούς. Ο δαιμονικός φόβος παραλύει, απογυμνώνει από αρετές, απογοητεύει.

Να σημειώσουμε βέβαια για τα πονηρά πνεύματα και τους «εξωγήινους», ότι κάποιες φορές, εκτός από τις τρομακτικές θεάσεις, εμφανίζονται και με φωτεινή μορφή (οράματα εκ δεξιών, όπως λέγονται), χωρίς να φοβίζουν, με απώτερο σκοπό να παγιδέψουν τον άνθρωπο στα δίχτυα της υπερηφάνειας και της έπαρσης. Οι άγιοι Πατέρες όμως είχαν και εδώ το χάρισμα της διάκρισης. Περνώντας το πνεύμα από «χίλια μύρια κύματα», αποκάλυπταν την υπουλία του. Ο Άγ. Ιωάννης ο Θεόλογος προέτρεπε: «Μην πιστεύετε σε κάθε πνεύμα, αλλά να δοκιμάζετε τα πνεύματα αν είναι του Θεού» (Α΄ Ιωάννη 4, 1).

Ο πολυμήχανος αντίπαλος «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» (Α' Πέτρου 5, 8). «Πάσαν μηχανήν επιτηδεύεται προς υμετέραν απώλειαν» (Άγ. Νείλος) [6]. Γι' αυτό και μετασχηματίζεται εύκολα σε άγγελο φωτός (Β' Κορινθίους, 11, 14) (Εικόνα).

 Μία τέτοια φωτεινή παρουσία πήγε να ξεγελάσει και τον Άγ. Σιλουανό τον Αθωνίτη (1866-1938), ο οποίος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου: «Αν μία Ψυχή δεν έχει γευτεί το Αγ. Πνεύμα, δε μπορεί να διακρίνει το δράμα. Ο εχθρος δίνει στην Ψυχή γλύκα μαζί με κενοδοξία και έτσι μας φανερώνεται η πλάνη του. Αν ένας μάρτυρας δεν αισθανθεί σύγχυση ή φόβο από εχθρικο δράμα, αυτό σημαίνει ότι είναι κενοδόξος, επιθυμεί τα οράματα αυτά και θεωρεί τον εαυτό του άξιο να τα παρατηρεί («φωτισμένο», «εκλεκτο» κτλ). Eύκολα λοιπόν ο εχθρος τον εξαπατά» [7]. Οι υπερήφανοι πάντα ζημιώνονται από τους ορατούς και αόρατους δαίμονες.

Ουράνιες οπτασίες έβλεπε ο Μ. Αντώνιος, τις διέκρινε όμως από τις πονηρές οπτασίες, γιατί του παρείχαν ανακούφιση και του άναβαν περισσότερη προθυμία στην ασκητική ζωή [8]. Αντίθετα, οι πιο φρικιαστικές μορφές δαιμόνων (οι εξ-αριστερών) του παρουσιάζονταν για να τον φοβίσουν και να του σπάσουν το ηθικό, ώστε να εγκαταλείψει τον ασκητικό αγώνα. 

[1] Ο Μέγας Αντώνιος, εκδ. Ρηγόπουλου, σελ. 85 και σελ. 83-84.

[2] Whitley Strieber, Επικοινωνία, εκδ. Νέα Σύνορα Α. Λιβάνη, 1988, σελ. 41.

[3] Ο Μέγας Αντώνιος, εκδ. Ρηγόπουλου, σελ. 65,66 και 84,85.

[4] Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ, Τα κρίνα του αγρού, Ι. Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής, 1996, σελ. 131.

[5] Τέτοια οράματα περιγράφονται σε βιβλία όπως «Από την αμαρτία στην αγιότητα» της Ιωάννας Τσεκούρα και στις «Διηγήσεις φοβερές και ωφέλιμες» της Ι. Μ, Παρακλήτου Ωρωπού.

[6] Νικήτα Βουτυρά, Πατερικές εμπειρίες, εκδ. Ζωή, 1992, σελ. 131.

[7] Αρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1995, σελ 555.

[8] Ο Μέγας Αντώνιος, εκδ. Ρηγόπουλου, σελ. 50.

B. M.I.B.: Τρόμος στην "πύλη" του παραφυσικού

Μέσα στο όλο κλίμα του τρόμου και της ψυχολογικής βίας που ασκούν οι άγνωστοι επισκέπτες στους μάρτυρες, έρχεται να προστεθεί και το «κερασάκι στην τούρτα»: Οι Άνθρωποι με τα Μαύρα (Men in Black - Μ.Ι.Β.), που «πουλάνε» προστασία και εχεμύθεια σε αφίξεις «εξωγήινων».

Για πολλούς UFΌλόγους οι Μ.Ι.Β. είναι κλωνοποιημένοι άνθρωποι ή «βιορομπότ», που στέλνονται στους μάρτυρες μιας σημαντικής επαφής με ένα UFΟ ή και με το πλήρωμά του. Ο σκοπός; Να «τους κλείσουν το στομα», να μην αναφέρουν δηλαδή οι μάρτυρες τίποτα για την εμπειρία τους αυτή.

Αν ο μάρτυρας πιστέψει τις απειλές τους, τότε τσακίζεται ψυχολογικά, καταντάει ένα ράκος. Ίσως να νομίζει ότι τον παρακολουθούν ανελλιπώς, ή όταν κυκλοφορεί μέσα σε πολύ κόσμο και δει κάποιον ντυμένο στα μαύρα, να τον θεωρεί κατάσκοπό του. Πόσοι άνθρωποι έχουν περιπέσει σε τέτοια ψυχολογική καταρράκωση!

Οι Μ.Ι.Β. εκστομίζουν φοβερές απειλές στους μάρτυρες, οι οποίοι μένουν ανήσυχοι για πολλά μερόνυχτα, μετά την απρόσμενη επίσκεψη τους, στο σπίτι τους συνήθως. Φορούν μαύρα ρούχα φυσικά, μετακινούνται με μαύρο αυτοκίνητο, λιμουζίνα συνήθως, οι κινήσεις τους δε, μοιάζουν μηχανικές, προγραμματισμένες. Δίνουν την εντύπωση ότι δεν είναι «από τον κόσμο μας».

Συχνά παριστάνουν κυβερνητικούς πράκτορες ή αξιωματικούς. Η χαρακτηριστική απειλή τους στο μάρτυρα είναι: «Κοίταξε, φίλε. Αν αγαπάς τη ζωή τη δική σου και της οικογένειάς σου, μην ξαναμιλήσεις ποτέ γι' αυτό που είδες, γιατί..»

Παρ' όλες τις απειλές τους όμως, ποτέ σχεδόν δεν ξαναεμφανίζονται.

Μία ιδιόρρυθμη ιστορία διηγήθηκε ο Αμερικανός ερευνητής UFΟ, Albert Bender, το 1953. Τρεις «κατά παραγγελία» Μ.Ι.Β. τον οδήγησαν στην Ανταρκτική. Εκεί ο «Διοικητής» των διαστημανθρώπων αποκάλυψε, εκτός των άλλων, στον Bender, ότι έχουν αρπάξει κατ' επανάληψη πολλούς γήινους και τους έχουν μεταφέρει στην πλανήτη τους, όπου χρησιμοποιούνται ως πειραματόζωα και εκτίθενται ως αξιοθέατα στο εξωγήινο κοινο! Τελικά δεν επιζεί κανένας γήινος. [1]

Στο φαινόμενο των Μ.Ι.Β., η ζυγαριά γέρνει αποκλειστικά προς την πλευρά του κακού, του αποτρόπαιου, σαν προέκταση του ανάλογης χροιάς φαινομένου των ΑΤΙΑ. Είτε οι Μ.Ι.Β. είναι αποκυήματα φαντασίας, είτε όντως υπάρχουν (όχι πάντως ως «προστάτες» των εξωγήινων), η πηγή - αφετηρία του φαινομένου είναι η «περιοχή του κακού», αναμφισβήτητα. Όλα όμως δείχνουν ότι είναι κυρίως προβαλλόμενες πνευματιστικές παρουσίες, διότι εμφανίζονται και στο «αιθερικό» -ονειρικό επίπεδο. Επαυξάνουν δε, και όλοκληρώνουν την ήδη αβέβαιη - τρομοκρατική χροιά που χαρακτηρίζει τις επισκέψεις των «αφεντάδων» τους, επιφέροντας ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση και τρόμο. Κι έτσι, «δένουν»θαυμάσια...

Στο παλιο περιοδικο «UFΟ - Ιπτάμενοι Δίσκοι» [2], διαβάσαμε την ιστορία ενός μάρτυρα που, μετά από μία εμπειρία του με UFΟ, δέχτηκε στο σπίτι του επισκέψεις από Μαυροντυμένους. Παράλληλα, είχε ν' αντιμετωπίσει μαζί με τη γυναίκα του έναν παροξυσμό από αλλόκοτα φαινόμενα: Η τηλεόραση άνοιγε μόνη της στη διαπασών μέσα στη νύχτα και έκλεινε μόνη της μετά, τα φώτα του σπιτιού αναβοσβηναν μονα τους, έβλεπε εφιάλτες, χάλαγαν τα ρόλογια του κτλ. Μάλιστα, εξαιτίας των γεγονότων, ήταν να πάρει διαζύγιο απ' τη γυναίκα του.

Στο ίδιο περιοδικό [3], σε μία συνέντευξη του αστρονόμου Άλεν Χάϋνεκ (1910-1986), μνημονεύεται το περιστατικό κάποιων Μ.Ι.Β., που, καθώς οδηγούσαν μία μαύρη Κάντιλακ, το αυτοκίνητό τους υψώθηκε στον αέρα και εξαφανίστηκαν. Όπως θα παρατηρήσουμε σε επόμενο κεφάλαιο, πάρα πολλά δαιμονικά και στοιχειά έχουν μαύρο χρώμα ή φέρουν μαύρη αμφίεση. Το ίδιο και οι Μ.Ι.Β. αλλά και πολλοί «εξωγήινοι», που φορούν μαύρες κάπες, στολές, ράσα ή κελεμπίες, όπως και οι σατανιστές.

Σε παλιούς θρύλους κυριαρχούσε η πανάρχαιη μορφή του αντιπροσώπου ή αγγελιοφορου κάποιων κρυφών και τρομερών δυνάμεων: του «Μαύρου Ανθρώπου» της μαγικής παράδοσης και του παρόμοιου Νυαρλαθοτέπ του Νεκρονομικον (Μυθολογία Κθούλου).

Οι μαγικές παραδόσεις βρίθουν από αναφορές και συμβάντα για αυτόν τον «Μαύρο Άνθρωπο» και οι «Μαυροντυμένοι Μ.Ι.Β.» ίσως να συσχετίζονται μ' αυτόν. Ο Νυαρλαθοτέπ θεωρείται προέκταση ή απόρροια του Αζαθόθ, που είναι ο εκφραστής του άμορφου και αρχέγονου Χάους [4].

Οι θεατρινισμοί, η τρομοκρατία, που σμπαραλιάζει τον ψυχικό κόσμο των μαρτύρων, και τα ψεύδη, είναι χαρακτηριστικά δείγματα του «ήθους» των Μ.Ι.Β., αλλά και των «εργοδοτών» τους.

[1] Περιοδ. Nexus, Τευχ. 4,σελ. 53.

[2] Νο 13, σελ 29-30.

[3] Νο 1,σελ. 23.

[4] Βλ. σε βιβλία που ασχολούνται με τη Μυθολογία Κθούλου, όπως π.χ. στο Η Σκιά του Κθούλου, του Γιώργου Μπαλάνου (σελ. 195 κ.α.).

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6ο.

"Ο πατήρ του ψεύδους" και η εμπλοκή του στο φαινόμενο των UFO

A. Εμπνέει τους "εξωγήινους" και τους... "υποτακτικούς" αυτών

Όσο για τα ψέματα που λένε, οι Μ.Ι.Β. φαίνεται ότι έχουν εμπνευστεί από τα ίδια τα «αφεντικά» τους, τους υποτιθέμενους διαστημάνθρωπους. Οι τελευταίοι σε τηλεπαθητικές κυρίως επαφές τους με Γήινους ψεύδονται επαvειλημμέvως και παραπλανούν.

Πολλές φορές έχουν προαναγγείλει την άφιξή τους εδώ στη Γη, κλείνοντας μάλιστα και ραντεβού σε συγκεκριμένη τοποθεσία και ώρα, όπως στις 8/12/95 στη Βόρεια Βουλγαρία, μετά από πρόβλεψη τριών μέντιουμ [1]. Περιττό να πούμε ότι μαζεύεται πλήθος κόσμου περιμένοντας τους εξωγήινους, αλλά ακόμα τους... περιμένουν.

Σε ορισμένες περιπτώσεις υπόσχονται «λαγούς και πετραχήλια», ότι θα φέρουν δήθεν την ειρήνη στον κόσμο και θα λύσουν βασικά προβλήματα του πλανήτη. Όμως... ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Τα ραντεβού αυτά με τους «εξωγήινους» τα κλείνουν οι περίφημοι «επαφικοί» ή «διάμεσα», που, μετά το αποτυχημένο ραντεβού, δικαιολογούνται συνήθως ότι «δεν ήρθε ακόμα η κατάλληλη ώρα».

Το 1960, ένας παλιός Άγγλος αεροπόρος, ο Πήτερ Κάρρυ, ενημέρωσε τον κόσμο ότι «απεσταλμένοι του Άρη και της Αφροδίτης θα φτάσουν με Ιπτάμενους δίσκους στη Γη τους προσεχείς μήvες, για να βοηθήσουν τους ανθρώπους στην εδραίωση της ειρήνης» [2]...

Οι «επαφικοί» έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη στα «ανώτερα όντα» που τους μεταδίδουν τις «έγκυρες» πληροφορίες τους. Όταν τα όντα ρωτώνται για τον τόπο της προέλευσής τους, η ποικιλία των πλανητών που αναφέρουν δεν έχει προηγούμενο. Όλοι σχεδόν οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, ακόμα και μερικοί δορυφόροι, έχουν δηλωθεί ως τόποι προέλευσης των όντων αυτών. Το θέμα είναι βέβαια πως επιζούν σε θερμοκρασίες +400°C ή -200°C. Αλλά ας υποθέσουμε ότι καταφέρνουν με κάποιον τρόπο και επιζούν, είναι δυνατόν όλο το ηλιακό μας σύστημα να σφύζει από ζωή; Και πως εμείς είμαστε βαθιά νυχτωμένοι;

Εκτός από τα όντα των πλανητών και δορυφόρων του ηλιακού μας συστήματος, υπάρχουν «επαφικοί» που έχουν επικοινωνία με «όντα» από την Ανδρομέδα, τις Πλειάδες, το Σείριο κτλ. Και τέλος, υπάρχουν και αυτοί που επικοινωνούν με «όντα» από πλανήτες «πολύ μακρινούς» που εμείς αγνοούμε παντελώς την ύπαρξή τους. Μιλούν για διαγαλαξιακούς πολέμους και άλλα παρόμοια. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε αν ευσταθούν όλα αυτά, αλλά αν κρίνουμε από την ποιότητα των μαρτύρων, αλλά και των... εξωγήινων, μάλλον τζάμπα θα είναι ο κόπος!

Και πραγματικά δε διαφέρουν οι μεθοδείες των «εξωγήινων» και των ψευδολόγων πνευμάτων. Εκτός από τις επαφές των «διαμέσων», και άλλοι απλοί μάρτυρες έχουν σκοτιστεί με τις αλχημείες και τα ψέματα τους. Σε μια περίπτωση μάλιστα (Γαλλία 1954), κατηγόρησαν και τον μάρτυρα ότι είναι ψεύτης! Ο παρακάτω σύντομος διάλογος είναι ενδεικτικός της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς των UFΟ­ναυτών.

- UFOναύτης: «Τι ώρα είναι;»

- γήινος μάρτυρας: «Δύο και μισή».

- UFΟναύτης: «Λες ψέματα. Είναι τέσσερις η ώρα».

            (Η σωστή ώρα ήταν δύο και μισή).

Και αμέσως μετά ο UFΟναύτης ανέβηκε στον Ιπτάμενο δίσκο του και εξαφανίστηκε! [3]

Το 1491 κάποια άγνωστα όντα επισκέφθηκαν το μαθηματικό Τζερόμε Κάρνταν στο Μιλάνο. Όταν ρώτησε να του πουν πως δημιουργήθηκε το Σύμπαν, του απάντησε ένα από τα όντα ότι δεν το δημιούργησε ο Θεός! Παρεμβλήθηκε ένα άλλο ον όμως και για ν' «αποκαταστήσει την τάξη» του είπε ότι ο Θεός έπλασε το Σύμπαν, αλλά σιγά-σιγά, ώστε αν κάποια στιγμή μετάνιωνε, να μη χρειαζόταν να καθυστερήσει για να το καταστρέψει [4] (!;).

Η αλήθεια είναι του Θεού, το ψέμα του διαβόλου, λέει μία λαϊκή μας παροιμία.

Τα ψέματα και η πλάνη των «ανώτερων όντων» συγγενεύουν με τις ανάλογες ιδιότητες του διαβόλου, που χαρακτηρίζεται ως «ο πατήρ του Ψεύδους» (Ιωάννη 8, 44) και «ο πλανών την οικουμένην όλην» (Αποκάλυψη 12, 9). Και απέδειξε τις ιδιότητες αυτές, ξεγελώντας και τους πρωτοπλάστους.

Για τις δαιμονικές οντότητες, τα ψέματα είναι «βούτυρο στο ψωμί» τους. Ένα δαιμονικό πνεύμα παρουσιάστηκε μία νύχτα σε κάποιον μοναχό, στα Κατουνάκια του Αγ. Όρους, με μορφή αγγέλου. Το πνεύμα αυτό, εκμεταλλευόμενο την υπερηφάνεια του μονάχου, τον έπεισε να ανέβουν μαζί στην κορυφή του Άθωνα (2.033 μ. ύψος) όπου «θα του παρουσιαζόταν ο Θεός με όλους τους αγίους», σαν ανταμοιβή για τις αρετές του. Στην κορυφή λοιπόν, ο μοναχός είδε έναν μεγάλο στρογγυλο δίσκο, που είχε πολύ φως κόκκινο σα φωτιά, στη μέση τον Χριστό και έπειτα αγγέλους και όλους τους αγίους.

 Τότε το ακάθαρτο πνεύμα του είπε: «τι κάθεσαι και βλέπεις σα χαζός; Δε βλέπεις το Δεσπότη Χριστό που σε περιμένει; Πήγαινε γρήγορα να τον προσκυνήσεις». Ο μοναχός ξεκίνησε για να προσκυνήσει, μα, καθώς πλησίαζε, πρόσεξε τον Άγ. Σπυρίδωνα μπροστά από όλους τους αγίους, που φορούσε έναν πολύ μεγάλο σκούφο, ύψους ενός μέτρου σχεδόν.

      Παραξενεύτηκε ο μοναχός, γιατί τον Άγ. Σπυρίδωνα τον παριστάνουν οι αγιογράφοι με μικρό σκούφο και κάνοντας το σταυρό του είπε δυνατά: «Kύριε Ελέησον, ο άγιος μου Σπυρίδωνας (ο μοναχός έφερε και το ονομά του) να έχει τόσο μεγάλη σκούφια, πολύ περίεργο πράγμα!» Και μολις έκανε το σημείο του σταυρού χάθηκαν όλα τα φαινόμενα και οι απάτες του Σατανά έγιναν άφαντες, αλλά ο ίδιος είδε πως βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού! Το ένα του πόδι ήταν βουλιαγμένο στο χιόνι ευτυχώς, και το άλλο βρισκόταν στο κενό, δεν είχε δηλαδή μέρος να πατήσει και αν έκανε μισό βήμα ακόμη θα έπεφτε στο κενό, που είναι παραπάνω από χίλια μέτρα βάθος. Έγειρε μετά προς τα πίσω και επί τρεις ώρες έμεινε λιπόθυμος από το φόβο και τη φρίκη που του προκάλεσαν τα ψέματα και η πλάνη του δαίμονα [5].

Με ανάλογη διαβολική απάτη σε σχήμα δίσκου ήρθε αντιμέτωπος και ο Μ. Αντώνιος. Ο μέγας ασκητής, στο δρόμο καθώς ανέβαινε σ' ένα βουνό, αντίκρυσε έναν μεγάλο ασημένιο δίσκο. Ο Αντώνιος όμως κατάλαβε το τέχνασμα του μισοκαλόυ εχθρού, σταμάτησε και βλέποντας το δίσκο αναρωτήθηκε:

«Από που και ως που βρέθηκε ο δίσκος αυτός στην έρημο; Αυτός ο δρόμος δεν είναι πατημένος, ούτε υπάρχουν αχνάρια περαστικών ανθρώπων! Και να 'χε πέσει κανενός, δεν μπορούσε να μη γίνει αντιληπτός, τόσο μεγάλος που είναι! Αλλά και όποιος θα τον έχανε, θα γύριζε να τον αναζητήσει και θα τον έβρισκε, μίας και είναι έρημος ο τόπος! Είναι κι αυτό τέχνασμα του διαβόλου. Δεν θα μου εμποδίσεις διάβολε, μ' αυτό, την προθυμία για την έρημο. Ο δίσκος σου, μαζί με σένα, να πάτε να χαθείτε».

Kι ενώ έλεγε ο Αντώνιος αυτά, ο δίσκος «έγινε καπνός» [6].

Εκτός από τα πεντακάθαρα ψέματα και τις απάτες, τα πνεύματα του σκότους συνηθίζουν να αvαμειγνύουv το ψέμα με την αλήθεια, το δηλητήριο με το μέλι. Αλλά το άκρον άωτον είναι ότι, όπως μετασχηματίζονται και σε φωτεινούς αγγέλους, μπορεί να παρουσιάσουν ακόμα και την αλήθεια, αλλά με σκοπό πάντα πονηρό ή περιπαικτικό.

Ο ίδιος ο «υιός της απώλειας», στο δεύτερο πειρασμό του Χριστού, επικαλέστηκε τις Γραφές για να Τον πειράξει (Ματθαίον 4,6). Την ίδια τακτική ακολούθησε και στην περίπτωση του Αγ. Πέτρου του Αθωνίτη, του πρώτου οικιστή ­ασκητή του Αγ. Όρους (9ος αι). Συγκεκριμένα, έφερε επιχειρήματα από την Καινή Διαθήκη (!) για να πείσει τον Άγιο να φύγει από το Όρος, να γυρίσει στην κοσμική ζωή και να σώσει τους ανθρώπους [7].

Όχι βέβαια πως και οι άνθρωποι λένε λιγότερα ψέματα, όσον αφορά το θέμα που εξετάζουμε. Θα λέγαμε ότι το όλο θέμα, η αρνητική του φύση δηλαδή, ελκύει ψέματα, απάτες και γενικά αρνητική συμπεριφορά και από τους ανθρώπους. Μετά από μία «απαγωγή» του από εξωγήινους στα τέλη του 1985, στο σπίτι του (ΗΠΑ), ο Γουίτλυ Στρίμπερ δεν αναγνώριζε τον εαυτό του: χωρίς να το καταλάβαινε, έλεγε ψέματα σα να τον έσπρωχνε μία ακατανίκητη δύναμη [8].

Πιο συνήθεις όμως, είναι οι απάτες κάποιων, που παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως μάρτυρες ενός εξωγήινου υπερθεάματος, για λογους κυρίως δημοσιοτητας και αυτοπροβολής. Με τον τρόπο αυτό έχουν γίνει διάσημοι αρκετοί από αυτούς. Άλλοι έχουν αποκαλυφθεί, άλλοι όχι.

Ένας «εκλεκτός Γήινος» ήταν και ο Geοrge Adamski που ισχυριζόταν ότι τον επισκέπτονταν «Αφροδιτιανοί» (ΗΠΑ ­δεκαετία '50). Η περίφημη όμως φωτογραφία του «σκάφους της Αφροδίτης» που είχε κάνει τον Adamski διάσημο, αποδείχθηκε τελικά ότι ήταν ένα καπάκι ψυκτήρος [9]... Είχε «αποκαλύψει» μάλιστα ότι οι εξωγήινοι οικοδεσποτες του τον είχαν πάει και στο φεγγάρι, όπου είδε πολεις, δάση, λίμνες, χιονισμένα βουνά... ακόμα κι ανθρώπους που περπατούσαν στα πεζοδρομια. Αργότερα βέβαια διαψεύστηκε πανηγυρικά [10].

Κάποιος άλλος «επαφικός» ακούει στο όνομα Βill Meier. Ο Ελβετος Meier λοιπόν υποστήριζε ότι ερχόταν σε επαφή με όντα από τις Πλειάδες. Είχε αποτυπώσει μάλιστα και σε φιλμ πάρα πολλές φωτογραφίες. Δυστυχώς γι' αυτόν όμως, οι φωτογραφίες του απόδείχτηκαν πλαστές. Αλλά είναι αξιοσημείωτο ότι ο Meier τυγχάνει ιδιαίτερης εκτίμησης και προβολής ακόμα και σήμερα από το «κύκλωμα» των UFO (οπαδούς, περιοδικά κτλ.). Επίσης, το κοινόβιό του εξακόλουθεί να υπάρχει και αυτό δείχνει ποιοι μπορεί να ήταν οι σκοποί του.

«Εσύ είσαι ο πρώτος άνθρωπος που επιλέξαμε για να μεταφέρεις τα μηνύματά μας στους ανθρώπους», είπαν οι «Πλειαδιανοί» στον Meier [11]. Τα αλαζονικά πνεύματα ευνόητο είναι ότι προσπαθούν να μεταδώσουν στους «υποτακτικούς» τους τη δικιά τους αλαζονεία και κομπορρημοσύνη.

Άλλοι «εξωγήινοι» τώρα, αποκάλυψαν σε ένα «διάμεσο» της ομάδας «Η αναδιοργανωμένη Εκκλησία των UFΟ», ονόματι Τζέησον Σπένσερ, τα εξής: «Είμαι ο Λέλαν, επικεφαλής της κυβέρνησης του πλανήτη Νομπέλια. Σας μιλώ από παρσέκ μακριά. Έχουμε έρθει σ' επαφή με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Πάπα και όλους τους άλλους ηγέτες του κόσμου, αλλά εκείνοι προτίμησαν να μας αγνοήσουν έτσι ενεργούμε μέσω ενός πολύ πιο σοφού ανθρώπου. Ο Σπένσερ Τζέησον θα είναι ο ηγέτης σας»...[12]

Επόμενος στη σειρά «επαφικός», ο Γαλλοεβραίος Claud Vοrhilοn «Rael», ιδρυτής της «Ραελικής κίνησης», με πολλά μέλη δυστυχώς και στην Ελλάδα. Ο Ραέλ πιστεύει πως ο ρόλος του είναι να μεταδώσει στους ανθρώπους την εμπειρία του με τους εξωγήινους που δημιούργησαν τη ζωή στη γη και να οργανώσουμε μία πρεσβεία που θα τους υποδεχθεί. Ο Ραέλ το 1989 είχε επισκεφθεί την Αθήνα, με στόχο φυσικά να μαζέψει οπαδούς. Στην ομιλία που είχε πραγματοποιήσει σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών, είχε «αποκαλύψει»: «Ο Χριστός έλεγε πως μία μέρα θα σας σταλεί ένας αγγελιοφόρος, ο Παράκλητος. Εγώ είμαι αυτός ο αγγελιοφόρος»!!! Ο Χριστός βέβαια δεν εννοούσε σαν Παράκλητο τον Ραέλ, αλλά το Άγιο Πνεύμα (Ιωάννη 15,26).

Μήπως κάποιο ύπουλο πνεύμα τοποθετεί αυτούς τους λογισμούς ή υπαγορεύει τα λογια αυτά του Ραέλ; Ο Άγ. Ισαάκ ο Σύρος αναφέρεται σε κάποιον ασκητή Μαλπά, ότι του παρουσιάστηκε ο Σατανάς σαν φως και του είπε: «Εγώ είμαι ο Παράκλητος και στάλθηκα από τον Πατέρα σε σένα, για να σε αξιώσω να δεις τη θεωρία που επιθυμεiς... κτλ. κτλ.». Με τα πολλά, ο Μαλπάς τον προσκύνησε και υποτάχθηκε σ' αυτόν. Τελικά κατήντησε να γίνει, όπως ο Ραέλ, ιδρυτής μιας αίρεσης, της αίρεσης των Ευχιτών (4ος αι.), οι οποίοι πίστευαν ότι η τελειότητα έρχεται στον άνθρωπο μόνο μέσω διαφόρων ορατών μορφών και σχημάτων (αποκαλύψεων), που στέλνει ο Θεός [13]. Δυστυχώς και οι σύγχρονοι «επαφικοί» και ψευδο-οραματιστές κινούνται στην ίδια προοπτική.

Το εύλογο ερώτημα είναι: γιατί δεν έχει πειστεί όλη η ανθρωπότητα από τα μηνύματα των Πλειαδιανών του Meier ή του Rael, παρά μόνο οι οπαδοί τους; Πρέπει να είναι εντελώς κουτοί οι εξωγήινοι, που μεταδίδουν σ' ένα ασήμαντο άτομο τα μηνύματα τους, με σκοπό να τα ασπαστεί ολόκληρη η υφήλιος!

Από τη δεκαετία του '50 υπάρχουν εκατοντάδες τέτοιοι «επιλεγμένοι επαφικοί» ακόμα και στην Ελλάδα, και οι «γνώσεις - πληροφορίες» που μεταδίδουν κάθε φορά οι «εξωγήινοι» είναι διαφορετικές (αντιφατικές). Όλοι αυτοί οι «εκλεκτοί επαφικοί» πιστεύουν ότι έχουν χρέος να μεταδώσουν ένα λυτρωτικό μήνυμα σ' όλον τον πλανήτη (π.χ. το μήνυμα ότι οι Ολύμπιοι Θεοί επιστρέφουν με διαστημόπλοια). Και ο κάθε «εκλεκτός» με τον κύκλο των πιστών του περιμένει αντίστοιχα την άφιξη των δικών του «λυτρωτών».

Και προκύπτουν τα ακόλουθα ερωτήματα: Ποιος απ' όλους αυτούς λέει την αλήθεια; Με τι όντα ήρθαν σ' επαφή οι υπόλοιποι που ψεύδονται; Αν ψεύδονται τα όντα, τι είδους όντα είναι αυτά; Γιατί πριν την δεκαετία του '50 δεν υπήρχε σχεδόν κανένας «επαφικός»; Κάθε εξωγήινη φυλή επικοινωνεί με διαφορετικούς -μεμονωμένους ανθρώπους πάνω στη Γη; Και γιατί η κάθε φυλή δεν μεταδίδει τα ίδια μηνύματα σε δύο ή περισσότερα, άγνωστα μεταξύ τους, άτομα του πλανήτη μας; Επίσης, υπάρχουν διαφορετικοί χρονικά και τοπικά μάρτυρες που έχουν αναφέρει επαφές με «εξωγήινους» από τον ίδιο πλανήτη, ειδικά από τον Άρη και την Αφροδίτη. Οι περιγραφές όμως αυτών των κοινής καταγωγής «εξωγήινων» διαφέρουν τελείως μεταξύ τους από αναφορά σε αναφορά, το ίδιο και τα σκάφη τους και οι πληροφορίες που δίνουν στους μάρτυρες.

Οι «εξωγήινοι» όμως έχουν σπείρει και κόντρα μεταξύ των «επαφικών». Ο Μέιερ υποστηρίζει ότι οι Πλειαδιανοί του εμπιστεύτηκαν: «Ένα άλλο θέμα για το οποίο πρέπει να ενημερώσεις την ανθρώπινη φυλή, είναι ότι όλοι όσοι λένε πως έχουν συναντήσει και συνομιλήσει με μας τους Πλειαδιανούς ψεύδονται. Όσοι επίσης ισχυρίζονται ότι έχουν φωτογραφίσει τα διαστημόπλοια μας είναι ψεύτες και οι φωτογραφίες τους είναι πλαστές»[14]. (Μήπως και του Μέιερ δεν ήταν πλαστές; ). Όλα αυτά του τα είπε μια «Πλειαδιανή», ονοματι Σεμγιάζε - και πιο κάτω θα δούμε τι σημαίνει αυτό το ονομα.

Στα «λόγια» των «Πλειαδιανών» αντιπαραθέτουμε τα «λόγια» των συκοφαντικών πνευμάτων στην εξής ιστορία του «Ευεργετινού»: Ένας αδελφος ασκήτευε μόνος του στο κελί του και τον ξυπνούσαν τη νύχτα δαίμονες, με σχήμα αγγέλων, δείχνοντας του Φώτα, για να πάει στην ακολουθία.

Ο ασκητής επισκέφθηκε ένα γέροντα καλόγερο, του εξιστόρησε το φαινόμενο και ζήτησε τη γνώμη του. Ο γέροντας του απάντησε: Πρόσεξε, μην τους ακούσεις, γιατί είναι δαίμονες.

Την επομενη νύχτα πάλι ήρθαν και τον ξύπνησαν. Τότε ο αδελφός τους είπε: «Δεν σας ακούω, θα σηκωθώ οπότε θέλω εγώ». Και η απάντηση των διαβολικών πνευμάτων ήταν: «Σε πλάνησε εκείνος ο ψεύτης, ο κακόγηρος; Μάθε λοιπόν ότι είναι ψεύτης γιατί...»[15].

Το επίμαχο θέμα των UFΟ στις μέρες μας προσφέρεται για απατεώνες, αιρετικούς, μεγαλομανείς και αλλά άτομα «επιπέδου». Είναι παρανοϊκές οι διαστάσεις που έχει λάβει αυτή -η παραφιλολογία, -η κοροϊδία, τα ψέματα ή ακόμα και για συγκάλυψη του θέματος.

Ακόμα και στην πρωτοκλασάτη περίπτωση του Ρόσγουελ, έχει «πέσει» τόση παραπληροφόρηση και τόσο «παραμύθι» που «βγάζει μάτια». Άλλες φορές πληροφορούμαστε ότι τα οντα που βρέθηκαν νεκρά ήταν τέσσερα, άλλες φορές πέντε. Άλλες φορές λέγεται ότι το ένα ήταν ζωντανό και ένα άλλο μισοπεθαμένο, άλλες φορές ότι και τα πέντε οντα ήταν νεκρά και ούτω καθεξής.

Αλλά και το ον που φαινόταν στην περίφημη ταινιούλα δεν έχει καμία σχέση με τις φωτογραφίες των όντων που τραβήχτηκαν τότε, κατά τη συντριβή του σκάφους, και στο χειρουργικό τραπέζι. Θα μάθουμε τελικά ποτέ την αλήθεια; Ποιος ξέρει... Πάντως, το Ρόσγουελ, αυτή -για μέχρι πρότινος άγνωστη κωμοπόλη του Ν. Μεξικού, τώρα δέχεται εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνου, ιδιαίτερα στις 4 Ιουλίου, που είναι -η επέτειος της συντριβής του σκάφους, αλλά και –η εθνική επέτειος των ΗΠΑ...

Απ’ την άλλη, πολλές κυβερνήσεις πασχίζουν ν' αποκρύψουν κάποιες αλήθειες, καθώς ελέγχουν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Το «φιλτράρισμα» των ειδήσεων και ο εμπαιγμός του κοινού, θεωρούνται πια δεδομένα. Στρατιωτικοί, πιλότοι, κι όχι μόνο, απαγορεύεται να μιλούν για το συγκεκριμένο ζήτημα. Δεν περιμένουμε βέβαια από αυτούς που κατέχουν την κοσμική εξουσία και τον πλούτο να μας διαφωτίσουν. Αυτοί εξάλλου είναι που υποτάσσονται πιο εύκολα στα σχέδια του Κακού...

[1] Περιοδ. Strange, Νο 8, σελ. 14.

[2] Η Βραδυνή, 26-9-1960.

[3] Ζακ Βαλλέ, οι Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ηλιάδη, σελ. 35.

[4] Whitley Strieber, Η επικοινωνία, εκδ. Νέα Σύνορα, Α. Α. Λιβάνη,1988, σελ. 417.

[5] Αγιορείτου μοναχού Ανδρέου - Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, Γεροντικό του Αγίου Όρους, Τομ. Α', σελ. 125-130.

[6] Ο Μέγας Αντώνιος, εκδ. Ρηγόπουλου, σελ. 46.

[7] Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, Λόγος εις τον βίον του Οσίου Πέτρου του Αθωνίτου, εκδ. Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα, Άγιον Όρος, 1991, σελ. 57. Πληροφορίες για το βίο του Οσίου Πέτρου του Αθωνίτου υπάρχουν και στο «Ο Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς ως Αγιορείτης», του Αρχιμ. Ιεροθέου Βλάχου, Ι. Μ. Γενεθλίου της Παναγίας, 1992.

[8] Whitley Strieber, Επικοινωνία, εκδ. Νέα Σύνορα, Α. Α. Λιβάνη,1988, σελ. 45-46.

[9] Απογευματινή, 20-9-1975.

[10] Τα μυστήρια του αγνώστου: Το φαινόμενο των UFΟ, εκδ. Αλκυών,1990, σελ. 76.

[11] Περιοδ. Cοlt Νο 21 (Αυγ.-Σεπτ. 1994).

[12] Άλαν Λάντσμπουργκ, Ερευνώντας για εξωγήινους, εκδ. Δράκων, σελ. 59.

[13] Ισαάκ του Σύρου, Επιστολή Δ', ΕΠΕ, σειρά Φιλοκαλία, τόμος 8Γ, σελ. 411-415 και στη σελ. 100 στο Γεροντικό ονείρων και οραμάτων που έχουμε προαναφέρει απ' όπου και η εικόνα στη σελ. 72.

[14] Περιοδ. Cοlt Νο 21 (Αυγ.-Σεπτ. 1994).

[15] Ευεργετινός, υπόθεση ιθ΄ τόμος Δ', σελ. 343 και στο Γεροντικό ονείρων και οραμάτων (σελ. 215).

Β. UFO-ναύτες: Οι... "μετά Χριστόν προφήτες".

(Εκούσιες παραψυχολογικές εμπειρίες Μέρος 1ο).

Με τα ψέματα όμως των «εξωγήινων» δεν τελειώσαμε. Ένας σημαντικός κλάδος των ψεμάτων τους αφορούν στη μαντεία. Στις ιδιαίτερες επαφές τους με κάποιος μάρτυρες, κάνουν διάφορες προβλέψεις, που δεν επαληθεύονται (μήπως αυτό θυμίζει λίγο και τους μάρτυρες του Ιεχωβά;) Πολλά «όντα» γνωστοποιούν στους μάρτυρες ότι η ανθρωπότητα έχει πάρει πολύ άσχημο δρόμο (ευχαριστούμε για την πληροφορία), και ότι αν συνεχίσουμε έτσι θα καταστραφούμε.

Εδώ και πολλά χρόνια, τα «εξωγήινα όντα» προαναγγέλλουν στους μάρτυρες ότι «σε λίγο καιρό η Γη θα καταστραφεί». Όπως βλέπετε όμως... υπάρχουμε ακόμα! Όσο για το μακρινό μέλλον μας, λένε άλλοι «εξωγήινοι», προβλέπεται πολύ... ευοίωνο. Εκτός από διάφορες, φυσικές ή μη, καταστροφές, έχουν προβλέψει ότι θα γίνει Παγκόσμιος Πόλεμος [a] και ποιος ξέρει τι άλλο.

Άλλοτε «προφητεύουν» ότι «σε λίγο καιρό θα καταστραφεί μία πόλη» (π.χ. το Λέηκ Σίτυ της Μινεσσότα στην «επαφική» Μάριαν Κήτς το 1954)[1]. Φυσικά, ούτε κι αυτό τους «βγήκε», προς λύπη τους ίσως.

Λίγες μέρες πριν την κατάκτηση της Σελήνης το 1969, τα ξένα όντα επικοινώνησαν με τον 23χρόνου Τίμοθυ Γκρήν Μπέκλεϋ, αρχηγό της οργάνωσης «Διαπλανητική υπηρεσία ειδήσεων», ο οποίος με τη σειρά του πληροφόρησε τον κόσμο για τα εξής: «Εάν αποβιβαστούμε στη Σελήνη, θα υπάρξουν αντίκτυποι στη Γη - σεισμικές δονήσεις, εκρήξεις, πυρκαγιές και διακοπή της ηλεκτρικής ενέργειας». «Τα ξένα όντα χρησιμοποιούν τη Σελήνη ως βάση και θα προσπαθήσουν να εμποδίσουν τους Γήινους, αν επιχειρήσουν να την κάνουν αποικία τους»[2].

Συχνά τα «ξένα όντα» δίνουν και συγκεκριμένες ημερομηνίες για τις καταστροφικές - ως επί το πλείστον - «προφητείες» τους, ποτέ όμως δεν έχουν «πέσει μέσα».

Πάγια τακτική των επιδεικτικών - ψευδολόγων πνευμάτων είναι να «προφητεύουν». Οι προβλέψεις τους κινούνται στο ίδιο μοτίβο. Ένα τέτοιο πνεύμα αποκάλυψε σε ένα μοναχό στο Άγ. Όρος, ότι μέσα σε σαράντα μέρες θα έχει πεθάνει. Ο μοναχός δεν έλεγε να βγάλει την ιδέα αυτή από το μυαλό του. Ειδικά τις τελευταίες μέρες και ώρες της «προθεσμίας» του, είχε καταβληθεί αδικαιολόγητα από έντονο άγχος και φόβο. Τελικά έζησε!

Δεν είχε την ίδια τύχη όμως ένας περίφημος αστρόλογος του 16ου αιώνα, ο Καρντάνο. Ο Καρντάνο είχε προβλέψει ακόμα και την ημερομηνία του θανάτου του. Ήρθε όμως η σημαδιακή ήμερα. Μεσημέριαζε. Βράδιαζε. Ο Καρντάνο ήταν ακόμα ζωντανός. Έπρεπε όμως να πεθάνει, διαφορετικά θα έχανε το κύρος του. Και βρήκε τη λύση... Αυτόκτονησε! [3]

Ο γιος του Νοστράδαμου, ο Μιχαήλ (15ος αι.), είχε προβλέψει ότι κάποια πόλη θα καταστρεφόταν από πυρκαγιά. Οι μέρες περνούσαν. Η πόλη δεν καιγόταν. Τότε έσπευσε και την πυρπόλησε ο ίδιος!...Το δυσάρεστο γι' αυτόν ήταν ότι έγινε αντιληπτός από τους κατοίκους της πόλης, κι αυτό σήμανε το τέλος του και το τέλος των «προφητειών» του [4].

Ο Έντγκαρ Κέησυ (1877-1945), ο γνωστός ως «κοιμώμενος προφήτης», έκανε πολλές αποτυχημένες καταστροφικές προβλέψεις, σαν τους «εξωγήινους». Για παράδειγμα είχε προβλέψει αναστροφή των μαγνητικών πόλων για το έτος 1998...[5] Τις «θεραπευτικές» του ικανότητες τις απέκτησε όταν ήταν μικρό παιδί, από μία συνάντηση που είχε σ' ένα δάσος με μία «ακτινοβολούσα οντότητα» (δαίμονα μετασχηματισμένο σε φωτεινό άγγελο), η οποία υπήρχε σε μία σφαίρα φωτός [6].

Συχνά, τα «διάμεσα» (μέντιουμ) προφητεύουν κατόπιν επίκλησης στα πνεύματα. Πνεύματα όμως και άνθρωποι, μπλεγμένοι στα δίχτυα της αλαζονείας και του κομπασμού, καταλήγουν να συνεργάζονται.

Τα μέντιουμ όμως θεωρούνται και εκλεκτοί δέκτες, εκτός των (πονηρών) πνευμάτων, και των «εξωγήινων». Πολλά μέντιουμ, ειδικά στην Αμερική (ΗΠΑ) και στην Αγγλία, ισχυρίζονται ότι έχουν επαφές με «εξωγήινες οντότητες». Οι «ικανότητες» και των δύο είναι ίδιες: διαβάζουν τη σκέψη, προκαλούν πνευματιστικά φαινόμενα, ενώ τα μέντιουμ, σε κάποιες περιπτώσεις βρίσκουν χαμένα αντικείμενα και ανθρώπους.

Οι δαίμονες, σαν άϋλα πνεύματα, μπορούν να μαθαίνουν και να βλέπουν τα πάντα στην υλική δημιουργία, στο σύμπαν, σ' όλο τον «κόσμο τούτο». Μπορούν να μεταβαίνουν όπουδήποτε με την ταχύτητα της αστραπής όπως έχουμε πει, και να ψιθυρίζουν τις πληροφορίες ή τις γνώσεις τους στο νου του ανθρώπου.

Ο πρωτοπόρος παλιός ερευνητής των ΑΤΙΑ στις ΗΠΑ, Τζων Κήλ, παραδέχεται: «Νιώθω αμηχανία, αναπολώντας τις φορές που βρέθηκα νυχτιάτικα σε χωράφια μαζί μ' επαφικούς που ξαφνικά άρχιζαν να μιλούν με βαριά φωνή, δηλώνοντας ότι προέρχονται από το έξω διάστημα. Ανεξάρτητα από το πόσο πονηρές και περίπλοκες ερωτήσεις τους έκανα, έδιναν πάντα μια γρήγορη και λογική απάντηση. Φαινόταν να γνωρίζουν τα πάντα για ό,τιδήποτε, όπως ακριβώς και οι δαίμονες σε περιπτώσεις δαιμονοληψίας γνώριζαν και τις παραμικρότερες λεπτομέρειες της ζωής των εξορκιστών [7].

            Εξάλλου, η λέξη δαίμων σημαίνει και γνώση.

 Ο Βεντούρα Μασέϊρας, ένας 73χρονος αγράμματος χωρικός του Τρες Άρρογιος της Αργεντινής, στις 30 Δεκεμβρίου του 1972 είχε μία στενή επαφή με ΑΤΙΑ. Λίγες μέρες μετά, άρχισε εντελώς ξαφνικά ν' αναπτύσσει δύσκολες φιλοσοφικές, Θεολογικές και αστρονομικές έννοιες και θεωρίες, καθώς και μαθηματικούς υπολογισμούς. Πίστευε επίσης ότι σύντομα ένα μέρος της γης θα καταστρεφόταν από ατομικές εκρήξεις [8]. Σ' έναν άλλο μάρτυρα, τον Τσακ Ντοϋλ (Φλορενς ­Κεντάκι - ΗΠΑ, 2/5/75), οι ξένοι τοποθέτησαν στο μυαλό του μαθηματικές εξισώσεις χωρίς κανένα νόημα [9].

Από το 1876 ο ερευνητής G. H. Pember, στο βιβλίο του «Earth's Earliest ages and their cοnnectiοn with mοderniritualism and Theοsοphy», είχε επισημάνει: «Ο αποκρυφιστής έρχεται σ' επικοινωνία με τα πνεύματα του αέρα και μπορεί να λάβει οποιαδήποτε γνώση κατέχουν αυτά, ή οποιαδήποτε λανθασμένη εντύπωση επιλέγουν αυτά να μεταδώσουν... Τα δαιμόνια φαίνονται αποφασισμένα να κάνουν διάφορα θαύματα επί παραγγελία». Ο μάγος ταυτίζεται με τον επιστήμονα που αναζητά τη γνώση για εγωιστική ικανοποίηση, αδιαφορώντας για τους ηθικούς νόμους και το ηθικό κόστος.

Προχριστιανικοί πολιτισμοί, όπως οι Αζτέκοι, οι Μάγιας κι άλλοι, βρισκόμενοι υπό την εξουσία των πεπτωκότων πνευμάτων με τις ανθρωποθυσίες, τη λατρεία ειδώλων και τις οργιαστικές τελετές, αποκόμιζαν ως αντάλλαγμα τις γνώσεις ή τις υπερφυσικές δυνάμεις των πνευμάτων, ενώ συνήθιζαν ν' ασχολούνται και με το μέλλον. Ορισμένοι τέτοιοι λαοί είχαν επικοινωνία και με «Θεούς που κατέβηκαν από τον ουρανό», «αστρικά όντα» που επίσης τους έδιναν γνώση. Έχοντας τόσο καλές σχέσεις με τα υποκριτικά πνεύματα, πως να μην ξεγελαστούν από αυτά;

Οι μύθοι των Σουμερίων λένε ότι είχαν διδαχτεί τις γνώσεις από υδρόβιους δαίμονες. Για τους Ατλαντιανούς, αν υπήρχαν, λέγεται ότι εξασκούσαν τη μαγική τέχνη και αποκτούσαν υπέρ - γνώσεις (ορισμένοι πιστεύουν ότι είχαν στην κατοχή τους μηχανές και σκάφη), αλλά τελικά αυτοκαταστράφηκαν και καταποντίστηκε η ήπειρος. Στα παραπάνω παραδείγματα βέβαια δεν εντάσσονται και οι γνώσεις του Αρχιμήδη π.χ., του Ιπποκράτη ή του Αριστοτέλη, που πρόσφεραν τα μέγιστα στον ανθρώπινο πολιτισμό και εξακόλουθούν να κοσμούν το πάνθεον των ανθρώπινων γνώσεων, ως προπομποί της σημερινής επιστήμης.

Πόσες φορές όμως οι δαίμονες έχουν «προσφέρει» τον απαγορευμένο καρπό της γνώσης από το «δέντρο του κακού» και γκρεμίζουν τη ψυχή στο βόρβορο... Η ψυχή θυσία στο βωμό της «γνώσης». Τα πάντα θυσία στο τώρα και, τελικά, στο τίποτα. Όπως οι πρωτόπλαστοι. Όπως τα θύματα των «εξωγήινων», αλλά και όσοι αναζητούν τη «γνώση» και τίποτα άλλο.

Το κορίτσι που είχε μαντικο πνεύμα ή πνεύμα πύθωνα (Πράξεις Αποστόλων 16,16), έβλεπε και γνώριζε πράγματα που δεν τα έβλεπαν, ούτε τα γνώριζαν οι άλλοι. Όταν ο Απόστολος Παύλος έδιωξε το πνεύμα, η κοπέλα δεν είχε πια αυτές τις υπερφυσικές ικανότητες που της έδινε το πνεύμα.

Η Πυθία, έχοντας κι αυτή πνεύμα πύθωνα, είχε πάρει το όνομά της από το Δράκο Πύθωνα, που φύλαγε τον Ιερό Ομφαλό, το κέντρο της γης. Καθόταν σ' ένα τρίποδο σκαμνί, άνοιγε τα σκέλια της και εισχωρούσε το μαντικό πνεύμα μέσα της. Τότε, έπεφτε σε έκσταση και έβγαζε τους χρησμούς ενώ παράλληλα έβγαιναν αφροί από το στόμα της, έτρεμε και ανορθώνονταν οι τρίχες του κεφαλιού της. Μετά τους χρησμούς ήταν άρρωστη για αρκετό διάστημα. Όλα τα παραπάνω είναι και συμπτώματα που παρατηρούνται σε δαιμονισμένους, σε μάγους και μάγισσες του μεσαίωνα και γενικότερα σε όσους, εκούσια ή ακούσια, έχουν καταληφθεί από πνεύμα παραφροσύνης, εκστομίζοντας ασυνάρτητα λόγια. Δεν εξαιρούνται και τα μέντιουμ, που συχνά παρουσιάζουν νευρικές διαταραχές, σπασμούς και υπερευαισθησίες.

Σε κατάσταση έκστασης (εκτός ελέγχου), από παραισθησιογόνα ναρκωτικά (LSD) ή φυτά (χασίς, μανδραγόρες), ή από επικλήσεις πνευμάτων, οι δαίμονες αναλαμβάνουν δράση. Εκ διαμέτρου αντίθετη η θεία έκσταση, που προέρχεται από θεία οράματα, όπως συνέβη στον Απόστολο Πέτρο (Πράξεις Απόστόλων 10,10). Αν και συνοδεύεται συνήθως από την παύση κάθε δραστηριότητας των σωματικών αισθήσεων, αφήνει ανέπαφη την προσωπικότητα, τη συνείδηση και υψώνει τον άνθρωπο στο Θείο Πνεύμα [10].

Όσοι πήγαιναν στο Τροφώνειον Άνδρον στη Βοιωτία, έφευγαν μισότρελοι. Είχε παραμείνει κιόλας, για όσους είναι σκυθρωποί και αγέλαστοι, το γνωμικό «Ες Τροφωνίου μεμάντευται». Ακόμα, ο Απόλλων λεγόταν και Λοξίας, εξαιτίας των «λοξών», αινιγματικών χρησμών του. Οι χρησμοί και οι δαιμονοκαταλήψεις συναντώνται και σε λατρείες, όπως η Βουντού.

Τα μέντιουμ ανακατεύονται και σε άλλα δαιμονικά «παιχνίδια». Εκτός από τις κοινές τράπουλες, μεταχειρίζονται και τη μεσαιωνική τράπουλα Ταρό, η οποία έχει ρίζες στην Αιγυπτιακή μαγεία και χρησιμοποιείται ιδιαίτερα και από τους σατανιστές.

Ο Μ. Αντώνιος ξεσκεπάζει και στο θέμα των μαντείων όλα τα σχέδια και τα κόλπα των απατηλών πνευμάτων: «Όταν έρχονται τη νύχτα οι δαίμονες και θέλουν να σας πουν τα μέλλοντα ή σας λένε ότι εμείς είμαστε άγγελοι, μην τους προσέχετε γιατί ψεύδονται...».

«Οι δαίμονες είναι θρασείς και αδιάντρόποι. Γιατί αν νικηθούν, χρησιμοποιούν πάλι άλλους τρόπους. Και προσποιούνται ότι μπορούν να μαντεύουν και να προλέγουν αυτά που θα γίνουν μετά από μερικές μέρες».

«Σκοπός τους, αυτούς που δεν μπόρεσαν να εξαπατήσουν με τους πονηρούς λογισμούς, έστω και με αυτά τα οράματα, ύπουλα να τους συλλάβουν στα δίχτυα τους».

«Οι δαίμονες δεν γνωρίζουν το μέλλον. Απλώς συνδυασμούς κάνουν. Μόνο ο Θεός γνωρίζει τα πάντα προτού γίνουν. Αυτοί, όσα βλέπουν, σαν κλέφτες, προλαβαίνουν να μας τα αναγγείλουν. Γιατί σαν πνεύματα που είναι, είναι σε θέση να βλέπουν αυτούς που άρχισαν να βαδίζουν, κι ενώ ακόμα βρίσκονται μακριά, προλαβαίνουν να μας τους προαναγγείλουν.

Είναι όπως οι κυβερνήτες των πλοίων και οι γεωργοί, που, από την πείρα τους, όταν κοιτάζουν τις καιρικές συνθήκες, προλέγουν αν θα κάνει άσχημο ή καλό καιρό. Γι' αυτό και δεν πρέπει να τους δίνετε μεγάλη σημασία. Διότι εγώ πιστεύω ότι αν μία ψυχή είναι από παντού καθαρή και ζει αληθινά κατά φύση, μπορεί να αποκτήσει το διορατικό χάρισμα και να βλέπει περισσότερα και πολύ μακρύτερα από τους δαίμονες, επειδή θα έχει τον Κύριο που θα της τα αποκαλύπτει»[11].

Έτσι λοιπόν εξηγούνται οι επιτυχίες των δαιμονίων στις «προβλέψεις». Ίσως όμως υπάρχουν και άλλες δύο εξηγήσεις: τη στιγμή που το διάμεσο (μέντιουμ) βλέπει ότι κάποια άσχημα κυρίως γεγονότα θα συμβούν και τα ανακοινώνει στο «θύμα», τα γεγονότα αυτά μπορεί να επαληθευτούν για δύο λόγους: 1) Λόγω αυθυποβολής του θύματος. Το κακό που φοβάται ότι θα πάθει τριβελίζει το μυαλό του. Προσπαθεί να μην το σκέφτεται, αλλά μάταια. Έτσι, σπρώχνει ασυναίσθητα τον εαυτό του προς το κακό ή το καλό, αν οι «προβλέψεις» είναι θετικές. Τα μέντιουμ δηλαδή εκμεταλλεύονται τη δύναμη της αυθυποβολής, της αρνητικής η θετικής ψυχολογίας του ανθρώπου, που φέρνει τα ανάλογα αποτελέσματα και γεγονότα. 2) Η καθαρά εγωιστική διαδικασία της πρόβλεψης από το μέντιουμ, μπορεί να βγάλει απ' την αφάνεια το άσχημο αυτό γεγονός και τελικά αυτό χτυπάει την πόρτα της πραγματικότητας. Η διαδικασία δηλαδή της πρόβλεψης προκαλεί τις αρνητικές δυνάμεις, οι οποίες ευχαρίστως ν' απαντήσουν με ένα «δικό τους» συμβάν (θάνατο, ατύχημα, κ.α.), ή, το κυριότερο, με μία ψυχική χρεοκοπία.

Τα πονηρά πνεύματα λοιπόν τη δουλειά τους κάνουν, που είναι η αρπαγή ψυχών. Οι άνθρωποι; Και τα μέντιουμ και το κοινό τους, θύματα για διαφορετικό λόγο και οι δύο, έχοντας απομακρυνθεί από την Αλήθεια, αγνοούν τα κόλπα του εχθρού μας, που μπορεί και μετασχηματίζεται σε «άγγελο του φωτός». Αγνοούν όμως και το φωτεινό μονοπάτι, στο οποίο μας καθοδηγεί η Αγία Γραφή, η οποία καταδικάζει τις μαντείες σ' όλες τις μορφές.

Διαβάζουμε λοιπόν στην Καινή Διαθήκη (Πράξεις Αποστόλων 1, 7) : «Δεν είναι δική σας υπόθεση να ξέρετε τα μελλούμενα, αυτά που πρόκειται να συμβούν, τα οποία κράτησε ο Πατέρας για τη δική του εξουσία». Υπάρχει λόγος που το μέλλον είναι «κλειδωμένο», δε νομίζετε; Ή μήπως είναι τυχαία «κλειδωμένο»; Δεν μπορούμε, αλλά και δεν πρέπει να γνωρίζουμε το μέλλον, αφού δεν υπάρχει καμία φυσική λειτουργία που να μας το επιτρέπει αυτό. Οι προβλέψεις λοιπόν είναι «παρά φύσιν» ενέργειες (προς Ρωμαίους 12, 3): «Μη φρονείτε για τον εαυτό σας περισσότερα απ’ όσα πρέπει να φρονείτε, αλλά να σκέπτεστε με μετριοφροσύνη», ή πιο ελεύθερα, «μην κάνετε τίποτα παραπάνω από τα φυσικά σας όρια» (χωρίς ξεκάθαρη θεία καθοδήγηση).

Ν' αποστρέφεσαι όσα βρίσκονται στην εξουσία μας, αλλά είναι αντίθετα προς τη φύση, είχε γράψει ο Έλληνας Στωικος φιλόσοφος Επίκτητος (50-120 μ.Χ.) στο Εγχειρίδιο του (2, 2). Η φύση είναι ισχυρότερη από κάθε διδασκαλία (Μενάνδρου, Γνώμαι μονόστιχοι 214), γι' αυτό, συνεχίζει ο Επίκτητος, «το να ενεργείς σύμφωνα με τη φύση είναι νόμος της ζωής» (Διατριβαί Ι, κς, 1 - 2).

Όσοι πιστεύουν το αντίθετο, είναι σα να πιστεύουν ότι το μητρικό γάλα π.χ. μπορεί ν' αντικατασταθεί με το γάλα από ένα εργαστήριο. Το χρόνο της Δευτέρας Παρουσίας δεν τον ξέρουν ούτε οι άγγελοι, ούτε ο Υιός (εννοεί την ανθρώπινη φύση Του), μόνο ο Θεός (Μάρκου 13,32). Μπορούμε λοιπόν να είμαστε ανώτεροι από τους αγγέλους και από τον ίδιο το Θεάνθρωπο;

Όμως, είμαστε ανυπομόνοι και περίεργοι. Δεν θα ήταν καλύτερα να ήμασταν υπομονετικοί και να μην προσπαθούμε ν' αλλάξουμε τη διαδικασία, τη φυσική ροή – εξέλιξη των γεγονότων, με αθέμιτες μεθόδους, αλλά μόνο με τη φυσική μας δύναμη (προσευχή, πράξεις κ.α.);

Και τρέχουμε, ορισμένοι «Χριστιανοί», στις χαρτορίχτρες, τις καφεφλυτζανούδες ή στους πιο «αριστοκρατικούς» αστρoλόγους [b], τη στιγμή που, με την πίστη και τη θερμή προσευχή, μπορούμε να πετύχουμε αυτό που ποθούμε, αν είναι έντιμο, ή ακόμα και ένα θαύμα, Δώρο πάντα από τις Επουράνιες Δυνάμεις. «ό,τι κι αν ζητήσετε [με πίστη] στο όνομά μου θα το πραγματοποιήσω», ήταν ένα από τα πολύτιμα μηνύματα του Υιού του Θεού (Ιωάννου 14,14): Έτσι, δεν μας «στοιχίζει ο κούκος αηδόνι» και δεν αρνούμαστε το Χριστό. Αν πιστεύουμε στην πρόγνωση, τότε κλίνουμε προς τη μοιρολατρία ή και την αθεΐα, για τον απλούστατο λόγο ότι, αν βασιζόμαστε στις προβλέψεις, ή προσευχή μας είναι ανίσχυρη, δεν έχει δηλαδή καμία δύναμη ν' αλλάξει τη ροή των γεγονότων. Αν δεν ακούει ο Θεός τις δεήσεις μας, αν δεν υπάρχει επικοινωνία μαζί Του, τότε δεν υπάρχει και Θεός. Αν πάλι οι προβλέψεις μπορούν ν' αλλάξουν με την προσευχή, τότε δεν είναι καν... προβλέψεις.

Ο Ιησούς μας διαβεβαίωσε ότι αν έχουμε πίστη έστω και σαν κόκκο σιναπιού τότε μπορούμε να μετακινήσουμε ακόμα κι ένα βουνό (Ματθαίου 17, 20), η να το ρίξουμε στη θάλασσα (Μάρκου 11,23), ή να πούμε σε μία μουριά «ξεριζώσου και φυτέψου στη θάλασσα», κι εκείνη να υπακούσει (Λουκά 17,6). Με την πίστη αυτή ο Πέτρος περπάτησε πάνω στα κύματα, με δυνατό αέρα. Όταν έχασε την πίστη του όμως, άρχισε να βουλιάζει (Ματθαίου 14,29 - 30).

Ένα αξιοπρόσεκτο περιστατικό που αποκαλύπτει τη δύναμη της πίστης συνέβη στον Άγ. Θεόδωρο το Συκεώτη (6ος – 7ος αι.). Ο Άγιος είχε αρρωστήσει βαρειά χωρίς ελπίδα σωτηρίας, σε σημείο που είδε και αγγέλους να έχουν έλθει για να τον παραλάβουν. Τότε επικαλέστηκε τους αγίους Ανάργυρους Κοσμά και Δαμιανό και ζήτησε παράταση της ζωής του, για να βοηθήσει κάποιους συνανθρώπους του που τον είχαν ανάγκη. Οι Άγιοι εμφανίστηκαν και παρακάλεσαν τους αγγέλους να περιμένουν λίγο, έως ότου μεταβιβάσουν την επιθυμία του Αγίου στο Χριστό. Πράγματι, οι Άγιοι ικέτευσαν το Χριστό και Αυτός έδωσε τη συγκατάθεσή του για να μείνει στη ζωή. Αμέσως οι άγγελοι έφυγαν και ο Άγ. Θεόδωρος ο Συκεώτης σηκώθηκε υγιής από το κρεβάτι, δοξάζοντας το Θεό [12]. Και συνέχισε το θεάρεστο έργο του για πολύ καιρό, θεραπεύοντας τους αδερφούς του ψυχή τε και σώματι, με «ειδικότητα» την απαλλαγή τους από τα ακάθαρτα πνεύματα, όπως και πριν.

Τι παραπάνω από όλα αυτά μπορούμε να θέλουμε άραγε; Τι παραπάνω μπορούν να μας δώσουν οι κάθε είδους μάντεις και «προφήτες», όταν βλέπουμε ακόμα και την απόφαση του Θεού ν' αλλάζει με την προσευχή σε ορισμένες περιπτώσεις;

Στην Καινή Διαθήκη επίσης διαβάζουμε: «Να έχετε υπ' όψιν σας ότι κανείς δεν μπορεί να ερμηνεύσει προφητεία γραφής μόνος του. Διότι δεν έγινε ποτέ προφητεία δια θελήματος του ανθρώπου, αλλά από το Πνεύμα το Άγιον κινούμενοι μίλησαν άγιοι άνθρωποι του Θεού» (Πέτρου Β' 1,20 - 21).

Οι άγιοι άνθρωποι που κατείχαν το προορατικό χάρισμα, όπως ο Άγ. Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779), δεν πρόβαλλαν τον εαυτό τους ως «γνώστη των μελλόντων γεγονότων» (όπως τα διάμεσα - μέντιουμ που ξεχειλίζουν από καύχηση και εγωισμό). Ή ίδια η ταπεινή ζωή των αγίων, δηλαδή η αδιαφορία τους για επίδειξη και κομπασμό, η ανιδιοτέλεια, η αγνότητα τους και η υπακοή στους θείους κανόνες, έβγαζε ανεπαίσθητα στην επιφάνεια (χωρίς δηλαδή ανθρώπινη προσπάθεια και πίεση) αυτό το γνήσιο προορατικό χάρισμα. Ήταν απόρροια της ειλικρινούς αγάπης τους, δεν είναι χάρισμα που το έχει «όποιος κι όποιος».

Το προορατικό χάρισμα διέθεταν (και διαθέτουν ίσως) πολλοί Αγιορείτες Πατέρες και μοναχοί, που πρόβλεψαν ακόμα και το θάνατο τους και τον περίμεναν καρτερικά και φυσικά χωρίς κανένα φόβο και δειλία, εν όψει της ουράνιας Βασιλείας. Αντίθετα, τα διάμεσα - μέντιουμ και όλοι οι μελλοντόλογοι, «προφητεύουν» συνεχώς, αλλά σπανιότατα επαληθεύονται οι συγκεκριμένες προβλέψεις τους (με ημερομηνίες κτλ.).

Ο Τσάρος της Ρωσίας Νικόλαος είχε συμβουλευτεί το μέντιουμ - υπνωτιστή Παπύς για το αν θα πρέπει να παραχωρήσει συνταγματικές αλλαγές. Ο Παπύς του είπε όχι, και το αποτέλεσμα ήταν η σφαγή και η επικράτηση της Επανάστασης. Κι έτσι παρέσυρε τον Τσάρο και τον λαό της Ρωσίας στη συμφορά [13].

Οι περισσότεροι «προφήτες», μάντεις, αστρολόγοι κτλ., αφού συμβεί ένα γεγονός καυχώνται: «Ααα, εγώ είχα πει αυτό και βγήκε...», ή παρουσιάζουν στοιχεία για κάτι παραπλήσιο που είχαν προβλέψει. Αν όμως το γεγονός αυτό δε συνέβαινε, θα ήταν κλεισμένοι στο καβούκι τους. Αν δηλαδή πετύχουν «στο περίπου» κάτι, το διαλαλούν, αν αποτύχουν όμως, δεν έχουν την τόλμη να βγουν και να πουν: «...Κύριοι, προφήτεψα αυτό, αλλά απέτυχα...».

Είναι ολοφάνερο ότι δεν μπορούν να γνωρίζουν το μέλλον, γιατί αλλιώς θα μας πληροφορούσαν για συγκεκριμένα γεγονότα, με συγκεκριμένες ημερομηνίες. Ακόμα κι έτσι όμως, αδυνατώντας να προβλέψουν έστω και μία ημερομηνία (κάνουν μόνο γενικές, αόριστες και συγκεχυμένες «προβλέψεις»), παραπλανούν με ανησυχητική ευκολία τους πελάτες τους. Φανταστείτε τι θα γινόταν, αν τα μαντικά πνεύματα μπορούσαν να προλέγουν το μέλλον!

Ο διάβολος όμως έχει πολλά «ποδάρια»: Σε προσωπικό κυρίως επίπεδο προβλέψεων, οι μάντεις δεν αποκλείεται να πετύχουν μία πρόβλεψη, δίνοντας ακόμα και συγκεκριμένη ημερομηνία γι' αυτήν. Να όμως ποιο είναι το παιχνίδι του: Ο άνθρωπος που ζητά την πρόβλεψη δίνει δικαιώματα στον πονηρό, ενισχύει δηλαδή (με την αποστασία του) τη δύναμη του εχθρού. Έτσι, ο τελευταίος μπορεί να επιδράσει στο νου του ανθρώπου αυτού, ή σε πρόσωπα και πράγματα, και η πρόβλεψη αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Δε φτάνουν όλα αυτά, πολλοί μελλοντολόγοι, εραστές της καταστροφολογίας, αντί να προσεύχονται για την ειρήνη του κόσμου, «παρακαλάνε» να γίνει ένας πόλεμος, σεισμοί, εκρήξεις ηφαιστείων, πτώση ενός κομήτη, ή να έρθει ο Αντίχριστος, για να φανερωθούν τα «σημεία των καιρών». Για να εκπληρωθούν οι «προφητείες» οι δικές τους ή όσων ασπάζονται (Κέησυ, Ντίξον, Νοστράδαμος κ.α.). Διψούν για γεγονότα, αποκαλύψεις, θαυμαστά φαινόμενα, για δράση δηλαδή. Και εφόσον εκκρεμεί πάντα και το θέμα της συντέλειας του κόσμου, τα επερχόμενα γεγονότα δεν προβλέπονται και ιδιαίτερα ευχάριστα... Αυτή η κινδυνολογία και η καταστροφολογία, οφειλόμενη σε ψυχολογικά αίτια, νοθεύει την υπομονή, την ελπίδα και την υγιή διάθεση στη ζωή.

Κι όταν κάποια στιγμή γίνει μία μεγάλη καταστροφή ή η συντέλεια, πόσοι από τους «μελλοντόλογους» θα την έχουν προβλέψει; Το 1999 τα βιβλία για τις προφητείες πουλούσαν σαν τρελά (αλλαγή της χιλιετίας γαρ). Δεν έγινε τίποτα όμως. Μόνο πλούτισαν ακόμα περισσότερο όλοι αυτοί οι προωθητές της καταστροφολογίας αυτής. Αυτοί που σπρώχνουν τον άνθρωπο στην ψυχική τρομοκρατία και στο ψέμα. Θα έπρεπε όλα τα θύματα να ζητούν ηθική αποκατάσταση από όλους αυτούς (πλάνη, χαμένος χρόνους, ψυχικός κλονισμός κ.α.).


[a]Το 1976 είχαν πληροφορήσει τον «επαφικό» Τζων Χότζες ότι θα γίνει παγκόσμιος πόλεμος, που θα ξεκινούσε από τη Μέση Ανατολή και θα εξαπλωνόταν στην Ευρώπη ανάμεσα στο 1982 και το 1984. Το 1987 είπαν ότι θα κατέφθαναν οι ίδιοι (Ανεξήγητο, τόμος 3, 1982, σελ. 893).

[b] Για το τι ρόλο «παίζει» η αστρολογία προτείνουμε τα βιβλία Αντιρρήσεις στην αστρολογία, από 192 κορυφαίους επιστήμονες και 19 νομπελίστες, εκδ. Λέξημα και του π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου, Η αστρόλογία στο φως της Ορθοδοξίας, 1995.

[1] Ανεξήγητο, εκδ. Ωρίων, τόμος 5, σελ. 1434.

[2] Έθνος, 16-7-1969.

[3] Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη, «Διάβολος, μάγια, μέντιουμ, κλπ.», εκδ. Θαβώρ, 1998, σελ. 27.

[4] Περιοδικό Προς την ΝΙΚΗΝ, Αριθ. 600, Αθήνα, Φεβρ. 2000, (Ιδιοκτήτης: Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ»).

[5] Α. Gallοtti, Μεγάλες προφητείες, εκδ. Κονιδάρη, σελ. 212.

[6] Περιοδ. UFΟ - Ιπτάμενοι δίσκοι, τεύχος 9, σελ. 38.

[7] CοIin Wilsοn, Εξωγήινοι, εκδ. Αρχέτυπο, 2002, σελ. 257.

[8] Βrinsley le Pοer Trench, Μυστηριώδεις επισκέπτες, εκδ. Κονιδάρη, σελ. 128.

[9] Λ. Στρίνγκφηλντ, Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ράπτης, 1977,σελ. 82.

[10] Κυριάκου (Γκάρυ) Ν. Βατσικούρα, Η έννοια του θανάτου κατά τον Άγ. Γρηγόριο Νύσσης, εκδ. Επέκταση, 1999, σελ. 311 .

[11] Ο Μέγας Αντώνιος, εκδ. Ρηγόπουλου, σελ. 78-82. Επίσης βλέπε και στο βιβλίο του Γ. Β. Μελέτη, Τι γίνεται μετά το θάνατο; εκδ. Ζωή, 1986, σελ. 210-212.

[12] Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης, εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, 1987, σελ. 56.

[13] Ιερέως Ελευθερίου Χατζή, Το Χάος του Υδροχόου, βιβλιοπ. Νεκτάριος Παναγόπουλος, 1993, σελ. 51.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7ο.

Ανθρωποκτόνοι ψυχών αλλά και σωμάτων

A. Απαγωγές και βιασμοί: Ο εξευτελισμός της ανθρώπινης προσωπικότητας

Μία προσφιλής και καθόλου... δημοκρατική μέθοδος, που είναι «της μόδας» για τους «εξωγήινους» τα τελευταία χρόνια, είναι οι απαγωγές.

Σε πολλά άρθρα και βιβλία για UFΟ διαβάζουμε: «Τα UFΟ είναι φιλικά...» Και λίγο πιο κάτω: «Ο τάδε μάρτυρας βρέθηκε μετά από μερικές μέρες σε κακό χάλι. Διηγήθηκε την απάνθρωπη απαγωγή του με κάθε λεπτομέρεια...»!

Πρόκειται λοιπόν για μία πολύ οδυνηρή εμπειρία για τον μάρτυρα, ο οποίος, αν μπορεί, αντιδρά, αλλά μάταια. Μεταφέρεται αυθαίρετα μέσα στο σκάφος των απαγωγέων, όπου υποβάλλεται σε μία σειρά από επίπονες εξετάσεις. Οι επίδοξοι απαγωγείς δρουν όπως τα δαιμονικά πνεύματα, που επίσης απαγάγουν, σέρνουν τα θύματα με τη βία και τα χτυπούν, όπως συνέβη και στον Μ. Αντώνιο [1]. Οι Άγιοι Πατέρες, όπως ο Άγ. Στάρετς Μακάριος της Οπτινα (1788-1860), εξηγούν ότι η αίσθηση αρπαγής ή ώθησης από μία αόρατη δύναμη ενέχει καθαρά δαιμονική πλεκτάνη [2].

Οι «εξωγήινοι» απαγωγείς υποβάλλουν σε βασανιστήρια τα θύματα, απαθέστατοι, σα να μη συμβαίνει τίποτα. Δεν υπάρχει κανένας ηθικός ενδοιασμός. Συνήθως «τρυπούν» τους μάρτυρες, παίρνουν αίμα, ούρα, τρίχες, νύχια (όπως οι μάγοι), από τους άντρες και σπέρμα, θυμίζοντας τους θηλυκούς δαίμονες succubi, που ενεργούσαν το ίδιο, σύμφωνα με μαγικές ιστορίες. Οι σατανιστές συνηθίζουν ν' αφαιρούν με σύριγγες αίμα από ανθρώπους και ζώα. Οι μάγοι επίσης «σημάδευαν» με βελόνες τους ανθρώπους ή τις έμπηγαν σε ομοιώματα (μήπως οι «εξωγήινοι» θέλουν να μας έχουν για κάτι σαν κούκλες - ομοιώματα;). Αλλά και οι παραδοσιακοί δαίμονες δρουν ακριβώς σαν τους «εξωγήινους»: σ' ένα γαλλικό ημερολόγιο του 15ου αιώνα, το Kalendrier des bergiers, δείχνονται τα βασανιστήρια που επέβαλλαν οι δαίμονες στους ανθρώπους που έπαιρναν μαζί τους: οι δαίμονες εικονίζονται να τρυπούν την κοιλιά των θυμάτων τους με μακριές βελόνες [3].

Για τις εξετάσεις των «εξωγήινων» ο μάρτυρας πολλές φορές δεν ναρκώνεται καν. Έχει πλήρη συναίσθηση του χώρου και του χρόνου. Μετά την ολοκλήρωση των πειραμάτων τους, επιστρέφουν τον «πειραματάνθρωπο» στο σημείο απ' όπου τον είχαν απαγάγει.

Αν όντως οι απαγωγές συντελούνται από εξωγήινα όντα, πως εξηγείται ότι κανένας μάρτυρας δεν έχει φέρει κάποιο αντικείμενο από το σκάφος, ως απτή απόδειξη της εμπειρίας του; Η εξήγηση του φαινομένου λοιπόν πρέπει να συγκλίνει προς τον πνευματικό κόσμο, ή προς ψυχο-παθολογικές αιτίες, παραισθήσεις, ψευδαισθήσεις και γενικότερα κάποια άγνωστη δυσλειτουργία του εγκεφάλου, σε συνάρτηση με το ονειρικό στοιχείο, που είναι διάχυτο στις επαφές.

Λέγεται ότι σε κάποιες περιπτώσεις απαγωγών οι «εξωγήινοι» αφήνουν και... απομεινάρια στο μάρτυρα: ένα μεταλλικό εμφύτευμα (μικροτσίπ), λογου χάρη, στο κεφάλι ή στο σώμα του, που ίσως χρησιμεύει σαν «πομπός». Η αποκρουστική χρήση αυτών των αντικειμένων, μας πείθει  για τους σκοπούς τους, πάντα με την προϋποθεση ότι τα σενάρια περί «εμφυτευμάτων» ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Ας πάμε όμως στην Ρωσία του 16ου αιώνα και στη σκήτη του Άγ. Νείλου του Σορσκυ (1433-1508). Τότε λοιπόν ένας παράξενος άνθρωπος άρπαξε ξαφνικά το παιδί ενός μοναχού, και, αφού το μετέφερε στον αέρα, το έκλεισε σ' ένα δωμάτιο μέσα σ' ένα αδιαπέραστο δάσος. Το παιδί έκλαιγε και οδυρόταν πικρά. Την ίδια ώρα, οι μοναχοί στη σκήτη είχαν αρχίσει ν' ανησυχούν, γιατί το παιδί δε φαινόταν πουθενά. Κατέφυγαν τότε σε παράκληση στον κεκοιμημένο Άγ. Νείλο για να τους βοηθήσει να βρουν το παιδί.

Την ίδια ώρα που οι μοναχοί τελούσαν την παράκληση, παρουσιάστηκε θαυματουργικά στο δωμάτιο που φυλαγόταν το παιδί η μορφή του Άγ. Νείλου και είπε:

- Άθλια και ακάθαρτα πνεύματα! Γιατί πολεμάτε τη σκήτη μου; Πάρτε το παιδί και γυρίστε το πίσω στη σκήτη, στο σημείο απ' όπου το πήρατε.

Τότε αυτός ο παράξενος άνθρωπος πήρε το παιδί και το μετέφερε πίσω στη σκήτη, το άφησε σε μία θέση κοντά στο μύλο, γιατί δεν τολμούσε να το φέρει μέσα σ' αυτήν, κι αφού το ακούμπησε σε μία θημωνιά έγινε άφαντος [4].

Σε κάποιες ιστορίες απαγωγών, εξέχουσα θέση κατέχει και το σεξουαλικό στοιχείο. Ειδικά πολλές γυναίκες ισχυρίζονται ότι πέφτουν θύματα βιασμού από τα όντα που συνήθως τα τελευταία χρόνια οργανώνουν και τις απαγωγές, τους λεγομενους «γκρίζους». Δεν πρέπει ν' αγνοούμε βέβαια και τις «επιθυμητικές φαντασιώσεις», όπως στην περίπτωση μιας γεροντοκόρης που «έκανε έρωτα με έναν εξωγήινο» τηλεπαθητικά, στο σπίτι της στο Γκρήν Χώτον στην Αγγλία, το1993 [5], ή μιας 19χρονης παντρεμένης στη Μπάχια Μπλάνκα της Αργεντινής, το 1968, που βιάστηκε από ένα «παράδοξο ον του διαστήματος». Ο σύζυγος της, 62 ετών, δεν «απέκλεισε το ενδεχόμενο»[6].

Πολλές «αόρατες παρουσίες» έχουν έρθει σε σεξουαλική επαφή και βιάσει κυρίως διάφορες γυναίκες και ο τρόπος τους δεν διαφέρει από τον τρόπο των «εξωγήινων». Στις παρουσίες αυτές συγκαταλέγονται οι Incubi, «φαντάσματα», δράκοντες και ο ίδιος ο Σατανάς.

Η πιο κλασική όμως ιστορία σεξουαλικής επαφής στην UFΌλογία δεν ανήκει σε γυναίκα, αλλά σε άντρα. Ο Antοniο Viνas - Bοas λοιπόν ένα βράδυ του Οκτωβρίου του 1958 (Βραζιλία), έζησε μία απίστευτη εμπειρία, κατά τα λεγόμενά του: Κάποια όντα τον έσυραν με τη βία μέσα στο σκάφος τους, τον έγδυσαν και κατόπιν ήρθε σε σεξουαλική επαφή με μία εξωγήινη γυναίκα! Η γυναίκα κατά τη διάρκεια της επαφής έβγαζε κραυγές σα ζώου και γρύλιζε, σε σημείο που ο Viνas - Bοas νομιζε ότι κτηνοβατεί! Αναπόφευκτα το μυαλό μας πάει στα ζωώδη - κατώτερα ένστικτα και στις εμφανίσεις - μεταμορφώσεις του διαβόλου και των δαιμόνων του σε ζώα, θέμα με το οποίο δε θ' αργήσουμε ν' ασχοληθούμε.

Αρκετοί ερευνητές UFΟ υποστηρίζουν ότι υφίσταται μία υβριδική φυλή, ένα κράμα γήινων και εξωγήινων υπάρξεων, που πολλαπλασιάζεται με συνευρέσεις των δύο πλευρών. Και εδώ δεν λείπουν όμως οι αντίστοιχοι θρύλοι και παραδόσεις, που μας μεταφέρουν ιστορίες με δαίμονες και νεράιδες που έκαναν παιδιά με τους ανθρώπους.

Ακόμα πιο συνταρακτικές ιστορίες απαγωγών αφορούν σε γενετικά πειράματα: γυναίκες υποστηρίζουν ότι εξωγήινα όντα τοποθετούν έμβρυα μέσα τους και τα αφαιρούν στον τρίτο μήνα κύησης. Από κει και πέρα πληθαίνουν τα σενάρια που θυμίζουν ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπως ότι τα ανθρωποειδή - διασταυρώσεις γήινων - εξωγήινων κυκλοφορούν ανάμεσα μας κ.τ.λ. Και οι δαίμονες όμως έκαναν παλιά (και κάνουν;) γενετικά πειράματα στο ανθρώπινο είδος, μεταφέρουν σπέρματα κ.α. [7]

Τέλος, τα κατορθώματα των UFΟναυτών στις απαγωγές, περιλαμβάνουν και το ότι έχουν καταστήσει κάποιους ανθρώπους - γυναίκες περισσότερο - στείρους, και μάλιστα, σε κάποιες γυναίκες, με παράλληλη διακοπή της εγκυμοσύνης, σα να έκαναν δηλαδή μία, παρά τη θέληση έκτρωση, σ' αυτές [8]. Έφτασαν δηλαδή στο σημείο να αφαιρέσουν από τον άνθρωπο το ίδιο το δώρο του Ζωόδοτη Θεού: τη ζωή, τη δημιουργία, αν βέβαια στέκουν όλα αυτά. Ή ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά με πιο τεχνολογικό τρόπο. Γιατί και οι παλιές μάγισσες ήταν αμβλώτριες ή σφαγείς παιδιών, σαν τους σατανιστές, και γενικά τις διέκρινε ένα μίσος για τη ζωή, τη δημιουργία και τον άνθρωπο.

Ο τομέας της στυγνής, ξεκομμένης από το Πνεύμα σεξουαλικότητας, με το πάθος της πορνείας και λαγνείας να κυριαρχεί, κατείχε πάντα εξέχουσα θέση στα σχέδια του θηρίου.

Η βία, η σεξουαλική πράξη χωρίς την παρουσία ευγενών και ειλικρινών συναισθημάτων και ειδικά οι βιασμοί βέβαια, κάνουν θραύση στην εποχή που ζούμε. Εκτός λοιπόν από τους ασεβείς ανθρώπους, φαίνεται ότι τα εφαρμοζουν και οι «εξωγήινοι». Όμως οι άνθρωποι που ενεργούν κατ' αυτόν τον τρόπο, απλά δείχνουν την κακή πλευρά τους και απομακρύνονται από τη θεία φύση τους. Οι «εξωγήινοι» έχουν καλή πλευρά; Με μία λέξη, έχουν συνείδηση, φωνή Θεού;

[1] Ο Μέγας Αντώνιος, εκδ. Ρηγόπουλου, 1998, σελ. 42.

[2] Βλέπε π.χ. στις «Πνευματικές νουθεσίες» του Αγ. Μακαρίου Στάρετς της Όπτινα.

[3] Ανεξήγητο, τόμος 5, 1982, σελ. 1408.

[4] Η Θηβαΐδα του Βορρά, σελ. 130.

[5] Εφημ. Stαr 6-6-1994 και Εvening Telegrαph 9/9/93.

[6] Εφημ. Ακρόπολις, 6-9-1968.

[7] Carl Sagan, Στοιχειωμένος κόσμος, εκδ. Εσοπτρον, σελ. 142.

[8]Κυρίως σε περιπτώσεις που, Όπως λέγεται, οι ίδιοι οι «εξωγήινοι» έχουν εμφυτεύσει δικά τους έμβρυα σε γυναίκες, όπως στην περίπτωση μιας σπουδάστριας, της Κάθριν, τον Φεβρουάριο του 1991 στη Βοστόνη (Cοlin Wilsοn, Εξωγήινοι, εκδ. Αρχέτυπο, σελ. 27).

B. Η ύπνωση και τα φυσικά όρια του νου. (Εκούσιες παραψυχολογικές εμπειρίες Μέρος 2ο)

Μία μέθοδος στην οποία καταφεύγουν συχνά όσοι παρουσιάζουν κενό μνήμης, μετά από εμπειρίες όπως η απαγωγή, είναι η ύπνωση. Κατά τη διάρκεια της ύπνωσης, το αιθερικό σώμα, η ψυχή, πιθανότατα βγαίνει από το σώμα, αποκόπτεται, και αυτό μένει εκτεθειμένο σε εισβολή - κατάληψη από κάποια δαιμονικά πνεύματα («ενός κακού, δηλαδή της απαγωγής, μύρια κακά έπονται»). Το ότι το ανθρώπινο σώμα μπορεί να γίνει κατοικητήριο δαιμόνων το επισημαίνει ο Χριστός στο κατά Ματθαίον 12, 43 - 45.

Τα λόγια του υπνωτιζόμενου μπορούν εύκολα να ερμηνευτούν ως υπαγορεύσεις από τα πνεύματα αυτά. Ενίοτε κατευθύνουν τον υπνωτισμένο να λέει ότι ήταν εξωγήινος σε μία προηγούμενη ζωή του, αφού πάντα βέβαια προηγείται η ανάλογη σιγουριά του μάρτυρα για την ύπαρξη των εξωγήινων. Αλλά και οι άνθρωποι που απαγάγονται σε γενικές γραμμές, είναι σίγουροι, ή έχουν την προδιάθεση να το πιστέψουν αυτό. Κι αυτοί, όπως και οι υπέρμαχοι των υπνώσεων, συνήθως συνθέτουν ένα κλειστό, περιθωριακό κύκλο ατόμων, που πιστεύουν σε εσωτεριστικές φιλοσοφίες, μυστικισμό, υπερβατικό διαλογισμό κ.α.

«Εξωγήινοι» επικοινωνούν με υπνωτιζόμενους ακόμα και κατά τη διάρκεια της ύπνωσης (όπως στην περίπτωση του Χέρμπ Σίρμερ, που είχε διαπιστώσει ένα χρονικό κενό σε μία εμπειρία του με UFΟ, στο Άσλαντ της Νεμπράσκα, στις 31/11/67, και υπνωτίστηκε για να ανακαλέσει τα γεγονότα από τη μνήμη του [1].

Ας κάνουμε κι εμείς όμως μία τολμηρή εξήγηση επί του θέματος (μόνο οι λάτρεις του παράδοξου θα κάνουν;). Ίσως λοιπόν, το σχέδιο των δαιμονικών οντοτήτων να έχει ως εξής: «Ας εμφανιστούμε σαν UFΟ σ' αυτόν. Θα τον τρομάξουμε, θα τον επηρεάσουμε αρνητικά ή θα τον κάνουμε να μας λατρέψει, μετά θα αφαιρέσουμε τα γεγονότα από τη μνήμη του και μετά θα τον ωθήσουμε να πάει για μία... ξεγυρισμένη ύπνωση και έτσι θα τον εξουσιάζουμε πλήρως... !».

Μα και τα συμπτώματα των υπνωτιζομένων είναι κοινά με τους δαιμονισμένους: ταραχή, τρεμούλα, απότομα τινάγματα, ακατάσχετα κλάματα, μακριά σιωπή, μουγκρητά, αναστεναγμοί, εκστατικά γέλια. Ο υπνωτισμένος μπερδεύει πολλές φορές τα λόγια του, μιλάει ακατάληπτα, ασυνάρτητα, με διαφορετική φωνή από τη δική του, όπως συμβαίνει και σε μέντιουμ και πνευματιστές, που κατά τη διάρκεια των επικλήσεων τους μιλούν με διαφορετική φωνή, με τη φωνή του πνεύματος που έχουν καλέσει [2].

Η κα Ράλφ Μπάτλερ και μία φίλη της, το Νοέμβριο του 1966 στη Οβστοννα της Μινεσότα, παρακολουθούσαν αντικείμενα να πετούν στον ουρανό, όταν ένα από αυτά κατέβηκε κοντά τους. Ταυτόχρονα, η φίλη της κλονίστηκε, γονάτισε και έμεινε κοκαλωμένη. Από τα χείλη της βγήκε μία παράξενη μεταλλική φωνή, με αργή άρθρωση: «Ποιος είναι ο χρονικός σας κύκλος; Τι συνιστά μία μέρα και τι μία νύχτα;». Ακολούθησαν κι άλλες ανάλογες ασυνάρτητες ερωτήσεις [3].

Πνεύματα «εξωγήινων» καταλάμβαναν σώματα ανθρώπων, κυρίως τη δεκαετία του '70 στην Αμερική. Οι παθόντες μιλούσαν σε ακατανόητες γλώσσες και παρουσίαζαν επίσης ακατάληπτη συμπεριφορά. Το ίδιο είχε συμβεί και σε μια Ελληνίδα, την Ηλέκτρα, στο σώμα της οποίας είχε «μπει» μια «εξωγήινη», το 1981 στην Αθήνα [4]. Τίποτα διαφορετικό δηλαδή από τις καταλήψεις των δαιμονικών πνευμάτων στα σώματα ανθρώπων και ζώων. Μόνο η λέξη «εξωγήινων» διαφέρει.

Οι υπνωτισμένοι μιλούν επίσης και σε άλλες άγνωστες γλώσσες, όπως όσοι καλούν πονηρά πνεύματα, η όπως και οι Πεντηκοστιανοί, οι οποίοι στις συνάξεις τους «γλωσσολαλούν» εξίσου ακατανοητα.

Η «γλωσσολαλιά» όλων των παραπάνω, όπως και της Πυθίας, δεν αποφέρει κανένα ψυχικό όφελος και οι «ακροατές» δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Τα λόγια τους είναι άχρηστα. Ο Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς (14ος αι.) λέει για τη «δαιμονογλωσσολαλιά»: «Είναι η γλώσσα με την οποία οι δαίμονες, επειδή οι ίδιοι δεν μπορούν να βρίσουν το Θεό γιατί Τον τρέμουν, βάζουν τους αφελείς αυτούς ανθρώπους να βρίζουν δια μέσου αυτών τον Πανάγαθο Θεό»[5].

Η γλωσσολαλιά των Αποστόλων, με την έλευση του Αγίου Πνεύματος, την ημέρα της Πεντηκοστής (Πράξεις Απόστόλων 2, 1 - 4), εμφύσησε το Πνεύμα της Αγάπης και της Ένωσης στους ανθρώπους. τους καταλάβαιναν όλοι, μιλούσαν στη γλώσσα του κάθε ανθρώπου - και μαζί στην ψυχή του. Γιατί η σπάνια αυτή ικανότητα της γλωσσολαλιάς ενεργοποιείται μέσω του Άγ. Πνεύματος και της χάρης του Θεού (βλέπε και στις Πράξεις Απόστόλων 10, 46), και όχι μέσω εγωιστικών «παρά φύσιν» διαδικασιών και με την ανάμειξη των αλαζονικών πνευμάτων.

Κατά τη διάρκεια της ύπνωσης, ο άνθρωπος δεν ελέγχει τον εαυτό του. Το υπέρτατο θείο δώρο, το αυτεξούσιο, υποβιβάζεται και τίθεται εκτός λειτουργίας. Και κάθε πότε ο άνθρωπος δεν ελέγχει τον εαυτό του; Όταν «μαστουρώνεται» από τα ναρκωτικά (και τότε μάλιστα βλέπει και «οράματα» και μιλάει ακατάληπτα, όπως στις υπνώσεις), όταν είναι τύφλα στο μεθύσι, όταν παθαίνει σχιζοφρενικές ή επιληπτικές κρίσεις, όταν είναι «εκτός εαυτού» και σκοτώνει τον συνάνθρωπό του κτλ.

Κάθε φορά λοιπόν που ο άνθρωπος δεν είναι «κύριος» του εαυτού του, κάτι κακό συμβαίνει... Γιατί, όπως είδαμε και για τις μαντείες, δεν λειτουργεί κάποια φυσική διαδικασία στην ύπνωση, αλλά μία «τεχνητή», προκαλούμενη από τον υπνωτιστή, ο όποιος φυσικά πιστεύει ότι διαθέτει «ιδιαίτερες δυνάμεις» (βλέπε πάλι εγωισμός - υπερηφάνεια κτλ.). Είναι αδύνατο να προκύψει κάτι αποδοτικό πραγματικά από τέτοιας ποιότητας ανθρώπους, που, ξέχωρα από τα οικονομικά οφέλη που καρπώνονται, γυρνούν την πλάτη στον Αληθινό Θεό.

Ο ύπνος είναι επίσης μία κατάσταση στην οποία δεν εξουσιάζουμε το πνεύμα μας, είναι όμως μία φυσική διαδικασία. Απ’ την άλλη η νάρκωση των ασθενών είναι απαραίτητη, προκείμενου να μη στερηθούν το δώρο της ζωής ή για να έχουν ποιότητα ζωής, δηλαδή για σκοπούς θεραπευτικούς και όχι ανορθόδοξους και νεφελώδεις. Η νάρκωση στους ασθενείς απλά θέτει σε προσωρινή αδράνεια τις φυσικές λειτουργίες, δεν έχει σκοπό να «βγάλει στη φόρα» κρυμμένες λειτουργίες. Όταν παραβιάζουμε τις φυσικές λειτουργίες όμως (θεωρητικά για καλό), στην πράξη θα βγει σε κακό, όπως έχει βγει σε κακό σε πολλούς ανθρώπους που αρέσκονται στα πειράματα. Πέρα από διάφορες διαταραχές του νου και βλάβες του εγκεφάλου, έχουν αναφερθεί επιπλοκές στην υγειά των υπνωτιζομένων, ακόμα και κατά τη διάρκεια της ύπνωσης, όταν, πολλές φορές αντιδρούν και διακατέχονται από συναισθηματική ένταση (φόβος, ανησυχία, άγχος, πόνοι), που μπορεί να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες βλάβες στην καρδιά.

Όπως διαβεβαιώνει και ένας Έλληνας πνευματιστής, «σε όλα τα υπνωτιζόμενα άτομα παραμένουν για κάποιο χρονικό διάστημα μετά την αφύπνισή τους, ελαφρά ζάλη, κεφαλαλγία, μικρή υστερική προσβολή. Οι διαταραχές αυτές επιτείνονται, αν το διάμεσο εκτεθεί σε απότομο φως, οπότε μπορεί να υποστεί σοβαρές βλάβες» [6]. Η ύπνωση δρομολογεί την αλλοίωση και διάσπαση της φυσικής πραγματικότητας, με παράλληλο αποτελέσμα το διχασμό και τη διχοτόμηση της ενιαίας προσωπικότητας και ψυχο – σωματικής σύστασης του άτομου - μία διανοητική ασθένεια γνωστή στην ψυχολογία.

Στην ίδια κατηγορία με τις μαντείες και την ύπνωση εντάσσονται και άλλες δραστηριότητες όπως η «αξιοποίηση» του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου ή η εκούσια εξωσωματική εμπειρία (αστρική προβολή)[a], που προκαλείται δηλαδή με εγωιστική πρωτοβουλία. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια εξωσωματικών εμπειριών λέγεται ότι έχουν χάσει και τη ζωή τους κάποιοι άνθρωποι (όπως οι υπνοβάτες όταν τους ξυπνούν).

Όσο για τις θεραπευτικές θετικές ιδιότητες όλων αυτών των «παρά φύση» δραστηριοτήτων; Αν παράλληλα αυξάνεται, έστω και σε μικρό βαθμό, η φιλαυτία, η απιστία και ο κομπασμός μας (οι πιο συνήθεις επενέργειές τους), καλύτερα «να λείπει το βύσσινο». Αυτού του είδους η αύξηση της δύναμης του νου (εκεί όπου για τους Αγίους Πατέρες εδράζεται η υπερηφάνεια), αφαιρεί αντίστοιχη ποιότητα στην ψυχή. Κι έτσι, η εμπιστοσύνη που δείχνουν οι άνθρωποι σε «τεχνικές δύναμης» γίνεται θηλιά στο λαιμό τους. «Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες», αλλά και «όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα», λένε σε περιπτώσεις σαν κι αυτές. Και η φύση δεν μας έχει χαρίσει λίγα.

Είμαστε εφοδιασμένοι με όλα τα όπλα που χρειάζονται, για να ζήσουμε ευτυχισμένοι πάνω στη Γη και να κατακτήσουμε και τη θέωση. Δεν χρειαζόμαστε την ύπνωση, σα μεταφυσική εμπειρία, για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, που είναι και το τελικό ζητούμενο. Καταφεύγοντας σε τέτοιες εγωιστικής - αρνητικής φύσης μεθόδους είναι σα να θέλουμε να ξεπεράσουμε - καθοδικά όμως - τις φυσικές δυνατότητες μας αρνούμενοι το φωτεινό Είναι μας, σα να προδίδουμε την εμπιστοσύνη μας στον Πλάστη, ότι Αυτός δηλαδή έκανε κάποιο λάθος ή εσκεμμένα δεν μας έχει δώσει δυνατότητες, όπως η «ανάμνηση προηγούμενων ζωών» κτλ.

Όποιος σέβεται τον Πλάστη και τον εαυτό του διαφυλάσσει την ψυχική του υγειά και ισορροπία, τον αυτοέλεγχο και την αυτοκυριαρχία του. Δεν επιτρέπει στον εαυτό του να «κόβεται στα δύο». Η ύπνωση είναι μία μορφή αποκοπής και διάσπασης από το θείο δώρο: το γάμο της Ψυχής και σώματος σε μία ενοποιό μονάδα, κάτω από το Φως της ηθικής Συνείδησης.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ο Θεός μας έπλασε έτσι. Αν προσπαθούμε να υπερβούμε τις δυνατότητες μας καθοδικά, αν δεν μας αρκούν όσα έχουμε (πλεονεξία, απληστία), τότε «την έχουμε πατήσει» όπως οι πρωτόπλαστοι, που (και από απληστία) θέλησαν να δοκιμάσουν και τον απαγορευμένο καρπο - δεν τους έφταναν όλοι οι καρποί του παραδείσου.

Θέλησαν λοιπόν περισσότερα απ' όσα τους είχαν δοθεί. Ήδη οι δυνατότητές μας όμως είναι σχεδόν απεριόριστες και, αν χρησιμοποιούνται με σύνεση και ηθικούς προσανατολισμούς, μπορούμε να κατορθώσουμε το ακατόρθωτο, χωρίς να παραβιάζουμε τα φυσικά όριά μας. Το έχουμε τονίσει ήδη και στο κεφάλαιο για τις μαντείες.

Στις υπνώσεις περιγράφονται σκόρπια, ασύνδετα γεγονότα κυρίως. Δε βγαίνει κανένα νόημα, κανένα χρήσιμο συμπέρασμα. Αν μάλιστα υπνωτιστεί κάποιος δύο φορές (όπως αν «πούμε» τα χαρτιά δύο φορές σε κάποιον), η δεύτερη φορά υποπίπτει πάντα σε αντιφάσεις, σε σχέση με την πρώτη.

Πώς εξηγούνται όμως και οι κραυγαλέες αντιφάσεις που περικλείει μία ιστορία ενός υπνωτιζόμενου; Πολλοί, κατά τη διάρκεια της ύπνωσης τους λένε άλλ' αντ’ άλλων (π.χ. ότι κυκλοφορούν με αυτοκίνητο ενώ υποτίθεται ότι βρίσκονται στον 18ο αιώνα, και πολλά άλλα παρόμοια). Αυτά όμως δεν τα «βγάζουν στη φόρα» τα περιοδικά ή τα βιβλία που προπαγανδίζουν την ύπνωση...

Τελευταίες έρευνες εξ άλλου, έχουν δείξει ότι κατά τη διάρκεια της ύπνωσης ο άνθρωπος βλέπει αυτά που θέλει και όχι πραγματικά συμβάντα. Είναι πολύ πιθανό οι περιγραφές των υπνωτιζόμενων να οφείλονται σε φαντασιώσεις και μυθοπλασίες του ανθρώπινου εγκεφάλου. Αυτές μπορεί να προκληθούν είτε λόγω υποβολής από τον υπνωτιστή, είτε λόγω πληροφοριών που συσσωρεύονται στον εγκέφαλο του υπνωτιζόμενου από σχετικές συζητήσεις, αναγνώσματα, εκπομπές κτλ. (από την «αποθήκη των ερεθισμάτων του) και σκηνοθετεί μια φανταστική περιπέτεια, με ήρωα τον εαυτό του (πρόκειται για το φαινόμενο της «κρυπτομνησίας»)[7].

Πως εξηγείται ότι πάρα πολλοί άνθρωποι που έχουν κάνει ύπνωση - αναδρομή, βλέπουν ότι στην προηγούμενη ζωή τους ήταν η Κλεοπάτρα, ο Ιούλιος Καίσαρας, ή ότι ζούσαν στην Αρχαία Ελλάδα ή ακόμα και σε... άλλους πλανήτες; Τα πράγματα μιλούν από μόνα τους. Και απόδειξη; Καμία.

Οι υποσυνείδητες φαντασιώσεις είναι κοινές στους ανθρώπους. Το 1977 ο καθηγητής Άλβιν Λόουσον έκανε πειράματα με 16 εθελοντές, τους οποίους υπνώτισε και τους ζήτησε να φανταστούν μια απαγωγή από εξωγήινους. Οι εθελοντές περιέγραψαν την «απαγωγή» τους, ακριβώς όπως οι «απαχθέντες» από UFΟ. Οι ομοιότητες στις περιγραφές τους ήταν εκπληκτικές [8].

Πολλοί ψυχόλογοι αποδέχονται την ύπαρξη μιας συλλογικής - ενιαίας αποθήκης πληροφοριών. Ίσως σ' αυτή να είναι καταγεγραμμένη η ζωή και τα βιώματα όλων των ανθρώπων που έχουν περάσει από τον πλανήτη μας. Αν με την ύπνωση ταξιδεύουμε εκεί, τότε αντλούμε από εκεί την προσωπική, αληθοφανή Ιστορία μας σχετικά με «προηγούμενες ζωές» μας. Περιγράφουμε δε τα τεκταινόμενα σα να τα ζούμε εμείς οι ίδιοι. Αν πρόσωπα, γεγονότα και περιοχές της ιστορίας μας βγουν αληθινά εντυπωσιαζόμαστε, μα δεν ανήκουν σε προηγούμενη ζωή μας. Είναι το ότι διεισδύουμε στη συλλογική αποθήκη ψυχών (και γεγονότων), και περιγράφουμε τη ζωή και τις εμπειρίες μιας νεκρής ψυχής, που υπάρχουν καταχωρημένες στην αποθήκη αυτή.

Ξέχωρα από το αν ευσταθεί αυτή η θεωρία ή όχι, είναι από ελάχιστες μέχρι σπανιότατες οι περιπτώσεις υπνωτισμένων που οι περιγραφές τους για παρελθόντα πρόσωπα και πράγματα επιβεβαιώθηκαν - και αυτές τις δεχόμαστε με επιφύλαξη και χωρίς να ξεχνάμε ότι τα άϋλα ασυνείδητα πνεύματα μπορούν να μεταδίδουν πληροφορίες για τα πάντα σχετικά με το χώρο και τον παρελθόντα χρόνο. Τα πνεύματα που θέλουν να υπνωτίζουν (θολώνουν - ναρκώνουν) και να αλλοιώνουν την ελεύθερη βούληση και τη συνείδησή μας, γυροφέρνουν στους σκοτεινούς διαδρόμους της ασυνείδητης (ανεξέλεγκτης) φαντασίας αλλά και στις χαώδεις «χωματερές αποβλήτων» του συλλογικού ασυνείδητου της ανθρωπότητας. Πράγματα δηλαδή τα οποία ανέκαθεν απασχολούσαν τους μάγους και τους οραματιστές.

Η ύπνωση εφαρμόζεται από παλιά και στη μαύρη μαγεία, λόγω της έντονης μαγικής επίδρασης του υπνωτιστή στη «μαριονέτα» (στον υπνωτιζόμενο ο υπνωτιστής έχει όλη την ευχέρεια να υποβάλλει και να επιβάλλει στο «τυφλό όργανό του» τις πεποιθήσεις του και ακολούθως, αν μιλάμε για αναδρομές, την πλοκή της ιστορίας που εκφωνίζει αυτό. Καθαρός έλεγχος του νου δηλαδή.

Στην εφημερίδα Απογευματινή (10/10/1960) βρίσκουμε: «Διέπραξε διπλούν έγκλημα υπό την επίδρασιν υπνωτισμού». Λίγα χρόνια πριν, το 1951 ο Δανος Pale Hardrup λήστεψε μία τράπεζα, σκοτώνοντας ένα φρουρό και αργότερα δήλωσε ότι ενεργούσε υπό την επιρροή του υπνωτιστή Bjοrn Nielsοn, ο όποιος και παραδέχτηκε την ενοχή του [9].

            Και θα πρέπει να μας «μπαίνουν ψύλλοι στ' αυτιά» με τη δραστηριότητα κάποιων ομάδων «ψυχοθεραπείας» ή «ελέγχου του νου». Τα υποσυνείδητα μηνύματα είναι πολύ εύκολο να διοχετευτούν στον ανθρώπινο εγκέφαλο...

[1] Σωκράτη Αικατερινίδη, Εξωγήινα Όντα στην Ελλάδα, τόμος 3, σελ. 200.

[2] Βλέπε π.χ. στο βιβλίο του Victοr Η. Εrnεst, Μιλούσα με πνεύματα, εκδ. Πέργαμος, σελ. 8,59.

[3] Γιώργου Μπαλάνου, Όντα από το διάστημα, σελ. 165.

[4] Περιοδ. Γυναίκα, τεύχ. 1125, σελ. 258.

[5] Αγιορείτου μοναχού Ανδρέου - Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, Γεροντικό του Αγίου Όρους, τόμος Β', σελ. 205.

[6] Αρχ. Γεωργίου Δημόπουλου, Και σήμερα είδωλα;, εκδ. Σωτήρ, 1994, σελ. 80.

[7] Περιοδ. Quαntum, Μάρτ.-Απρ. '96, σελ. 4.

[8] Ανεξήγητο, τόμος 4, εκδ. Ωρίων, 1982, σελ. 1152.

[9] Περιοδ. Τerrα Incοgnita, Νο 4, σελ. 56.

[a] Η εκούσια εξωσωματική εμπειρία εφαρμόζεται ιδιαίτερα από μάγους, σαμάνους κ.τλ. Όπως και στην ύπνωση, στις περιπτώσεις αυτές η ψυχή αποκόπτεται από το σώμα και περιπλανείται σε τόπους γνωστούς ή αγνώστους. Είναι εύκολη υπόθεση λοιπόν για τα δαιμόνια να καταλάβουν το σώμα. Για να εντυπωσιάσουν μάλιστα το άτομο, του προσφέρουν μαγευτικές οραματικές εμπειρίες. Η τεχνική αυτή εκθειάζεται από βιβλία μαγείας και πνευματισμού, αλλά δυστυχώς πια και από βιβλία και περιοδικά ευρείας κατανάλωσης.

Γ. Οι υπνωτιστικές οντότητες σε δράση: Ο έλεγχος του νου και οι ψυχοσωματικές επιρροές

Η συμπεριφορά των «ξένων» παροτρύνει τους μάρτυρες να υπνωτιστούν, ή προτείνουν κιόλας στο μάρτυρα (Ντίνο Κράσπεντον, 1953, Βραζιλία) να χρησιμοποιείται η ύπνωση στην εκπαίδευση και στην εξάλειψη της εγκληματικότητας! [1] Μερικές φορές και μόνο η θέαση των UFΟ - με την περιστρεφόμενη περιφέρεια και τα αναβοσβήνοντα φώτα ­προκαλεί ύπνωση στο θεατή [2]. Αλλά και οι ίδιοι οι ξένοι υιοθετούν τη μέθοδο αυτή, όπως και οι σατανιστές, οι μάγοι και διάφορες αιρετικές ομάδες.

            Σε περιστατικά «απαγωγών» η παρέμβαση στις λειτουργίες του νου και του εγκεφάλου είναι επιδράσεις συχνότατες στον «πειραματάνθρωπο» (αίσθηση χρονικού κενού, επιβολή σκέψεων και ενεργειών κ.α.). Ο «πειραματάνθρωπος» μετά την απαγωγή του συναισθάνεται ένα κενό διάστημα κάποιων ωρών συνήθως, για το οποίο έχει πλήρη αμνησία. Στις 25 Απριλίου του 1977 ο Armandο Valdes, ένας δεκανέας του Χιλιανού στρατού, «κατακρατήθηκε παράνομα» από ένα ΑΤΙΑ για 15 λεπτά, κατά τη διάρκεια στρατιωτικής υπηρεσίας. Ύστερα έπεσε αναίσθητος και όταν συνήλθε, μετά από μερικές ώρες, δεν θυμόταν τι είχε συμβεί [3]. Αλλά και όσοι κατέχονται προσωρινά από δαιμονικό πνεύμα, όταν συνέρχονται δε θυμούνται τίποτα.

Ας μας διαφωτίσει το περιστατικό του Οσίου Νικήτα του Εγκλείστου. Ο Νικήτας, μοναχός της μονής των Σπηλαίων (Ρωσία), παράκουσε τον ηγούμενό του και αποφάσισε να κλειστεί μόνος του σε κελί. Μετά από μερικές μέρες άκουσε μία φωνή δίπλα του και, κατόπιν δικής του παραινέσεως, εμφανίστηκε ένας φωτεινός άγγελος (δαίμονας μετασχηματισμένος). Ο Νικήτας άρχισε να βλέπει συνέχεια το δαίμονα και απέκτησε «προφητικό χάρισμα». Οι πατέρες καταλάβαιναν ότι κάτι δεν πάει καλά με το Νικήτα. Μαζεύτηκαν λοιπόν και τον επισκέφθηκαν στο κελί του. Ο Νικήτας μόλις τους είδε έγινε εκτός εαυτού, άρχισε να χτυπιέται και να ωρύεται. Όπως διαπιστώθηκε μετά, είχε ξεχάσει εντελώς την Παλαιά Διαθήκη, την οποία ήξερε απ' έξω. Είχε ξεχάσει επίσης τελείως, όχι μόνο ό,τι είχε: μάθει όσο τον κυβερνούσε το δαιμόνιο, αλλά και αυτή τη γραφή και την ανάγνωση ακόμα! Έτσι, οι πατέρες αναγκάστηκαν να τον διδάξουν από την αρχή ανάγνωση και γραφή, σα να ήταν μικρό παιδί! Ο Νικήτας στη συνέχεια όχι μόνο μετανόησε, αλλά αξιώθηκε και του θαυματουργικού χαρίσματος [4].

Η αφαίρεση γεγονότων από τη μνήμη των απαχθέντων από UFΟ είναι μία καθαρά αρνητική μέθοδος. Οι «ξένοι» δε σέβονται την ανθρώπινη ύπαρξη, δε φαίνεται να έχουν αξίες, ιδανικά. Είναι κι αυτή άλλη μία παράμετρος, που διαφαίνεται η μη υπακοή τους στο Θειο Νόμο.

Ελέγχοντας το νου μας, διαβάζοντας ενίοτε τις σκέψεις μας (νοομαντεία) και γενικά έχοντας το «πάνω χέρι» στις επαφές, φαίνεται ότι προσπαθούν να μας μειώνουν συνεχώς και να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι είμαστε υποχείριοι «ανώτερων όντων». Να μας μεταδίδουν ένα αίσθημα κατωτερότητας, υποβιβασμού ή εξευτελισμού.

Ένας ψυχίατρος της Πενσυλβάνια (ΗΠΑ) έχει υποθέσει ότι η ανοησία που είναι παρούσα σε όλες σχεδόν τις στενές επαφές με UFO είναι στην πραγματικότητα μια υπνωτιστική τεχνική. «Όταν το άτομο είναι ενοχλημένο από το παράλογο ή το αντιφατικό, και το μυαλό του ψάχνει για νόημα, είναι εξαιρετικά ανοιχτό σε μεταβίβαση σκέψης, σε αποδοχή ψυχικής θεραπείας κ.τ.λ.»[5].

Οι μάρτυρες φαινομένων UFO, και ειδικά όταν συνοδεύονται από τους επιβάτες τους, συχνά περιγράφουν ότι «μουδιάζουν», «παραλύουν», «μυρμηγκιάζουν», «ακινητοποιούνται», «παγώνουν» και το μυαλό τους γίνεται «ακαθόριστο». Όλα είναι συμπτώματα της δαιμονοληψίας. Τον όσιο Κύριλλο το Φιλεώτη (1015-1111), του οποίου την περιπέτεια θα γνωρίσουμε αργότερα, τον είχε επισκεφθεί ένας δαίμονας με μορφή συγγενικού του προσώπου και άρχισε να του μιλά. Όσο του μίλαγε η σκέψη του θόλωνε σιγά - σιγά, μέχρι που κατάντησε σαν χαμένος [6].

Σχετικά με την παράλυση, πολύ συχνά έχει αναφερθεί ότι εκτοξεύονται από τα UFO ή τα όντα τους φωτεινές ακτίνες διαφόρων χρωμάτων, που παραλύουν τον αυτόπτη μάρτυρα. Ο Αμερικανός Ρόμπερτ Μονρόου, που έκανε πειράματα με τεχνικές διαλογισμού, είχε μια ανάλογη εμπειρία: του φάνηκε ότι χτυπήθηκε ξαφνικά από μια ακτίνα Φωτός, η οποία του προκάλεσε προσωρινή παράλυση. Αφού η αίσθηση αυτή επαναλήφθηκε αρκετές φορές, άρχισε να «αιωρείται» έξω από το σώμα του [7] (είχε δηλ. μια εξωσωματική εμπειρία). Την παράλυση επίσης επιδιώκουν και οι μάγοι για τα θύματά τους, μέσω μαγικών τεχνικών.

            Άλλοι μάρτυρες των UFO χάνουν προσωρινά τις αισθήσεις τους, όπως ένας κυνηγός, ο Ντόναλντ Σραμ, ο οποίος στις 4/9/1964 πέρασε την πιο εφιαλτική βραδιά της ζωής του. Είχε πάει για κυνήγι σε ένα δάσος κοντά στο Sacramento της Καλιφόρνια, μαζί με δύο φίλους του. Οι τρεις φίλοι χωρίστηκαν και ο φίλος μας αφότου είδε ένα UFO, ήρθε αντιμέτωπος με τρία απόκοσμα πλάσματα, εκ των οποίων το ένα, το «ρομπότ», είχε δύο κοκκινο-πορτοκαλιά μάτια που έφεγγαν και τρεμόσβηναν. Έντρομος, σκαρφάλωσε σ' ένα δέντρο και τα πλάσματα όλη νύχτα στέκονταν στη βάση του δέντρου, ανήμπορα να σκαρφαλώσουν. Το «ρομπότ» ανά διαστήματα άνοιγε το στόμα του και πέταγε προς αυτόν ένα είδος καπνού ή αερίου, που τον ζάλιζε κι έχανε τις αισθήσεις του για λίγα δευτερόλεπτα, ενώ μόλις συνερχόταν ένοιωθε αδιάθετος και έκανε εμετό. Με το πρώτο φως του ήλιου τα πλάσματα έφυγαν [8].

Στα τέλη Νοεμβρίου του 1961 ο Cavalheiro Mendes βρισκόταν στην ακτή του Pinhal στη Βραζιλία, όταν, ενώ ήταν έτοιμος να κοιμηθεί, ένιωσε μια ανεξήγητη παρόρμηση να βγει από το σπίτι του και να πάει στην παραλία. Προσπάθησε να κοιμηθεί, χωρίς αποτελέσμα και τελικά υπέκυψε στην παρόρμηση. Τότε είδε ένα αντικείμενο με δύο επιβάτες. Τα πλάσματα επικοινώνησαν μαζί του και του είπαν: «Μην αντιστέκεσαι, γιατί δεν μπορείς. Είναι άσκοπο. Αν αμφιβάλλεις προσπάθησε να κινήσεις το σώμα σου». Όντως, ο Mendes ήταν σαν άγαλμα. Είχε παραλύσει [9].

Ο Μέιερ από 5 χρονών άκουγε «φωνές» στο κεφάλι του. Από 8 χρονών μια καινούργια φωνή υπερίσχυσε και του χρησίμευε σαν «οδηγος» [10].

Ο γέροντας Δανιήλ ο Κατουνακιώτης (1846-1929), είχε βοηθήσει έναν πνευματιστή να εγκαταλείψει τις επικίνδυνες ενασχολήσεις του. Ο πνευματιστής άκουγε συχνά μέσα στο μυαλό του ορισμένες φράσεις, τις οποίες και χρησιμοποιούσε όταν συζητούσε με άλλους. Πίστευε ότι ήταν προσόντα της χάριτος, αλλά κατόπιν, όταν κατάλαβε την πλάνη του πνευματισμού, εννόησε και την πανουργία του εχθρού, που τον ενοχλούσε και σε άλλες περιπτώσεις (με ψευδο-οράματα, εμφανίσεις πνευμάτων κλπ.)[11].

Την ίδια φωνή και την ίδια παρόρμηση έχουν και πολλοί σχιζοφρενείς και δολοφόνοι. Όταν απολογούνται για τις πράξεις τους λένε: «μία φωνή με παρώθησε», «δεν ήξερα τι έκανα», «ο διάολος με έβαλε». Κάποια άλλη δύναμη κάνει «κουμάντο» στο κενό χρόνου των μαρτύρων UFO, στην τηλεπαθητική επίδραση, όπως και στην επιβολή σκέψεων (στο διανοητικό έλεγχο), που εκφυλίζει την ανθρώπινη διάνοια και καταργεί το αυτεξούσιο και την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο λειτουργεί και η μαγεία. Ο μάγος επιδιώκει να επιδρά στην ελεύθερη βούληση του θύματός του, να την κατευθύνει εκεί που ο ίδιος επιθυμεί (με ερωτικά φίλτρα κτλ.).

Ο Γουίτλυ Στρίμπερ, χωρίς να παραθέτει πολλές λεπτομέρειες, αναφέρει την περίπτωση μιας γυναίκας, που τη δεκαετία του '50 ήρθε σ' επαφή με τους άγνωστους επισκέπτες. Στο τέλος έχασε τα λογικά της και πέθανε αβοήθητη. Πάνω στον παροξυσμό της τρέλας της τραβούσε τα μαλλιά της κι έσχιζε με τα νύχια της ένα σημείο του κεφαλιού της, στο οποίο την είχε αγγίξει με το ραβδί του ένας από αυτούς [12]. Θυμίζουμε εδώ τα μαγικά ραβδιά των μάγων και των ξωτικών. Παρόμοια συμπτώματα με τη γυναίκα αυτή παρουσιάζουν πολλοί δαιμόνοπληκτοι.

Ανατριχιαστικές λεπτομέρειες περιλαμβάνει η δραστηριότητα και η επιρροή των «εξωγήινων» - καθώς και των υπόλοιπων οπτασιών της νύχτας - στον ψυχοσωματικό τομέα, όπως συμπεραίνει και ο Ψυχολόγος Τζων Μακ, απόφοιτος του Παν/μίου του Χάρβαρντ, ο οποίος μελέτησε δεκάδες περιπτώσεις ατόμων που έχουν «απαχθεί». Μετά την απαγωγή τους, ορισμένοι απαχθέντες βασανίζονται από εφιαλτικά όνειρα με ιπτάμενα σκάφη και εξωγήινα πλάσματα. Ο Χερμπ Σίρμερ, αφότου είχε απαχθεί από UFO το 1967 στη Νεμπράσκα των ΗΠΑ, έβλεπε εφιάλτες στον ύπνο του και ξυπνούσε προσπαθώντας να στραγγαλίσει τη γυναίκα του ή να της βάλει χειροπέδες [13]. Άλλοι, μετά την «επαφή» έχουν μία κοκκινωπή, παγερή έκφραση στα μάτια τους, όπως συνέβη σε δύο φίλους στις 27/10/1975 στο Όξφορντ του Μαίην [14]. Επίσης κόκκινα μάτια έχουν πολλές φορές οι δαιμονισμένοι, όπως ένας τον οποίον είχε θεραπεύσει ο Άγ. Ιλαρίων ο Μέγας (291-371) [15]. Περίεργα εξανθήματα, σημάδια, κοψίματα ή ουλές εμφανίζονται στο σώμα των «εξωγηινόπληκτων». Ο γνωστός παθόντας Γουίτλυ Στρίμπερ ξυπνώντας ένα πρωί είδε ότι στο αριστερό του μπράτσο τα «ξένα όντα» είχαν χαράξει δύο τρίγωνα [16]. Όμως, και μετά από δαιμονικές επιθέσεις, τα θύματα ανακαλύπτουν στο σώμα τους σημάδια σαν τατουάζ [17].

Οι απαχθέντες παρουσιάζουν αιμορραγίες σε διάφορα σημεία του σώματος τους. Τυραννιούνται από αϋπνία ή υπνηλία, από διάφορες φοβίες, όπως κλειστοφοβία, φοβία για σεξουαλική επαφή, για το σκοτάδι, τις πτήσεις, τα ζώα [18]. Επίσης ταλαιπωρούνται ιδιαίτερα από άγχος, εγκεφαλικές βλάβες (π.χ. κρίσεις επιληπτικού τύπου), πονοκεφάλους και νευρικές διαταραχές (μάλλον λόγω της ιδιάζουσας σχέσης των ξένων με το νου. Ειδικά ο πονοκέφαλος είναι πολύ συνηθισμένο σύμπτωμα σε επαφή με δαιμονικά πνεύματα [a].

Ανιχνεύοντας περιστατικά με UFO ξεχωρίσαμε το ακόλουθο, το οποίο συνθέτει ένα παραλήρημα από εξωφρενικές Ψυχο-σωματικές επιδράσεις. Πρωταγωνίστριες τρεις γυναίκες, στο Στάνφορντ του Κεντάκι στις ΗΠΑ, την 6η του Γενάρη του 1976. Οι γυναίκες καθώς ταξίδευαν νύχτα με το αυτοκίνητο, εντόπισαν ένα παράξενο, έντονα κόκκινο πύρωμα στον ουρανό, που γρήγορα μετασχηματίστηκε σε δίσκο. Κατά τη διάρκεια της επαφής, το αυτοκίνητο δεν υπάκουσε στην οδηγό, παρά κινιόταν με σταθερή ταχύτητα (85 μίλια την ώρα) και πήγαινε όπου το κατηύθυνε η ξένη διάνοια.

Επακολούθησε ένας μαραθώνιος τρόμου για τις γυναίκες που περιλαμβάνει επιδράσεις όπως μυρμήγκιασμα, σκέψεις ναρκωμένες και ακαθόριστες, σφυρόκοπημα από πονοκέφαλο, πόνοι, εγκαύματα, βλάβες σε ρολόγια και μηχανές, κενό χρόνου («απαγωγή»), δερματίτιδα (το δέρμα της μίας έμοιαζε με λέπια του ψαριού, προσωρινή τύφλωση, νεύρα, μείωση της όρεξης, αύξηση του καπνίσματος κι άλλα. Η μία γυναίκα, κάθε φορά που πλησίαζε τον παπαγάλο της, τον έβλεπε να φτεροκοπάει απεγνωσμένα. Ο παπαγάλος ψόφησε λίγες μέρες μετά [19].

Μία άλλη, κοινή με των δαιμόνων, σωματική επίδραση, δοκίμασαν δύο φίλοι, στις 20/10/58 κοντά στο Domsten της Σουηδίας. Μετά από μία συνάντηση που είχαν με ένα UFO και το πλήρωμά του, ταράζονταν από ισχυρές και εξαιρετικά γρήγορες δονήσεις [20].

Όταν βρέθηκε το ιερό λείψανο του Αγ. Πέτρου του Αθωνίτη στο Άγ. Όρος, θεραπεύτηκε ένας δαιμονισμένος που ήταν παρών. «Όλο το σώμα του συγκλονιζόταν, τα χέρια τα προέκτεινε ατάκτως, τα πόδια κινούσε κατά τον ίδιο τρόπο και διέστρεφε τα μάτια κατά τρόπο φοβερό και όχι ανθρώπινο». Το δαιμόνιο βγήκε από το στόμα του σαν καπνός [21]. Στη Στεμνίτσα της Αρκαδίας, νεράιδες είχαν απαγάγει έναν κάτοικο του χωριού. Μετά από λίγες μέρες απουσίας αυτός επέστρεψε στο χωριό, αλλά από τότε έτρεμε για το υπόλοιπο της ζωής του [22].

Πολλά από τα άτομα που έχουν απαχθεί από τα άγνωστα όντα ταλαιπωρούνται από συμπτώματα κατάθλιψης, ύστερα από την τραυματική εμπειρία της απαγωγής τους. Αρκετοί δε, έχουν φτάσει στα πρόθυρα της τρέλας ή της αυτοκτονίας. Κατάθλιψη που μπορεί να οδηγήσει μέχρι την αυτοκτονία, παραλογισμός, διαταραχές του νευρικού συστήματος και εφιάλτες στον ύπνο είναι χαρακτηριστικές ψυχικές επιδράσεις σε άτομα που έχουν τυλιχθεί στη μαγεία ή το σατανισμό.

Οι Θεϊκές Δυνάμεις σε απειροελάχιστες περιπτώσεις έχουν προκαλέσει βλάβες στο σώμα των ανθρώπων - πόσο μάλλον στην ψυχή. Και σ' αυτές τις απειροελάχιστες περιπτώσεις όμως, υποθάλπεται η ωφέλεια της ψυχής. Ο Χριστός και οι ενωμένοι μ' Αυτόν άνθρωποι πολύ συχνά θεράπευαν σωματικές ασθένειες των ανθρώπων (π.χ. Άγιοι Ανάργυροι). Ήταν γιατροί ψυχών και σωμάτων. Αντίθετα, τα απάνθρωπα και φθονερά πνεύματα επιδιώκουν να παραμορφώνουν ή και να ακρωτηριάζουν το σώμα μας, που είναι ναός του Αγίου Πνεύματος (Κορινθίους Α' 6, 19) και τα μέλη μας, που είναι μέλη Χριστού (Κορινθίους Α' 6, 15).

Στο βιβλίο αυτό δεν έχουμε τη διάθεση να κρύψουμε τίποτα. Θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, σεβόμενοι εσάς τους αναγνώστες. Έχουν ακουστεί λοιπόν, έστω ελάχιστες φορές, περιπτώσεις, που τα όντα αυτά έχουν θεραπεύσει κάποιους ανθρώπους από αρρώστιες, όπως την Αμερικανίδα Ντόλορες Κάλβιν, που τον Οκτώβριο του '89 ένας «εξωγήινος» τη θεράπευσε από αρθρίτιδα. Η Κάλβιν θεωρούσε τον εξωγήινο ως «σωτήρα» της...[23]

 Ακόμα κι αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα οι περιπτώσεις αυτές, δεν πρέπει να βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα περί «καλών εξωγήινων ή αγγέλων». Το σώμα μας είναι το προσωρινό περίβλημα της αθάνατης ψυχής μας. Oι «εξωγήινοι» μπορεί όντως να θεράπευσαν το σώμα κάποιου ανθρώπου στην ψυχή όμως τι αντίκτυπο είχαν; «Κάποιο λάκκο μπορεί να έχει η φάβα» και εδώ...

Και με τη μαγεία οι άνθρωποι γίνονται καλά κάποιες φορές. Και ο Αντίχριστος θα φέρει την ειρήνη για να παραπλανήσει. Είναι ψευτο-θεραπείες λοιπόν, όπως πολύ σωστά διακηρύττει ο Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης: «ει δε και υποθέσωμεν ότι ιατρεύουν το σώμα οι δαίμονες κατά παραχώρησιν Θεού. Όμως ήξευρε ότι το ιατρεύουν με σκοπόν δια να θανατώσουν την ψυχήν σου. Πώς; Χωρίζοντας σε από την πίστιν του Χριστού και τραβίζοντές σε εις το να πιστεύης και να λατρεύης εκείνους». «Να χαθεί τοιαύτη υγεία!»[24]. Πολύ σωστά, ξέχωρα από το ότι η αρρώστια επιστρέφει... δριμύτερη πολλές φορές, μετά από τέτοιες «θεραπείες».

Ας δούμε όμως μία παράξενη ιστορία επί του θέματος, που διηγήθηκε ο Δανός Χανς Λοριτζεν. Ο Λοριτζεν υπέφερε από ηπατίτιδα και στις 7/12/1967 σ' ένα δάσος κοντά στην Κοπεγχάγη είδε δύο μεγάλα ΑΤΙΑ. Ο Λοριτζεν τότε υπνωτισμένος πλησίασε το αντικείμενο και συνομίλησε τηλεπαθητικά με τα άγνωστα όντα (πλήρης έλεγχος – καθοδήγηση του φαινομένου από τα όντα αυτά).

Μετά από την εμπειρία του, ο Λοριτζεν έκπληκτος άκουσε τους γιατρούς να του λένε ότι είχε θεραπευτεί. Μετά από λίγες μέρες όμως ένιωσε ότι κάτι απλωνόταν μέσα στο σώμα του. «Κάτι ανέβαινε στη σπονδυλική μου στήλη, από το κάτω μέρος προς το λαιμό, και το πίσω μέρος του κεφαλιού μου». Πρόσθεσε ότι ένιωθε ν' απλώνεται σ' ολόκληρο το νευρικό του σύστημα.

Ν' αναφέρουμε εδώ και την περίπτωση ενός ανθρώπου που είχε χτυπηθεί στο χέρι και σ' όλο το βραχίονα του από δαίμονα και κατέφυγε στο «δαιμονιοφάγο» Άγ. Θεόδωρο το Συκεώτη. Το χέρι του ανθρώπου είχε παραλύσει και είχε πρηστεί, και όταν ο Άγιος ανέλαβε τη θεραπεία, το δαιμόνιο άρχισε να κινείται μέσα στο βραχίονά του. Ο Άγιος τότε σφράγισε με το σημείο του σταυρού τον ώμο του για να μην προχωρήσει πιο πάνω και τον καταστρέψει. Τότε άρχισε το χέρι του ανθρώπου να στρέφεται μια από δω και μια από κει από την ενέργεια του δαίμονα, και τελικά, αφού ο Άγιος επιτίμησε το ακάθαρτο πνεύμα, σταμάτησε να κουνιέται [25].

Επιστρέφουμε όμως στο περιστατικό μας: Τότε, ο Λοριτζεν κατάλαβε ότι η ελεύθερη βούλησή του δεν λειτουργούσε. Συχνά του έρχονταν παράξενες σκέψεις, αρνητικές και καταστροφικές. Κατάλαβε ότι κάτι είχαν κάνει στο μυαλό του. Δεν μπορούσε πια να ξεχωρίσει το καλό απ’ το κακό (επακόλουθο και στα θύματα της μαγείας).

Κάθε φορά που σκεφτόταν να πει την αλήθεια γι' αυτό που του είχαν κάνει, ένιωθε αβάσταχτους πόνους στη σπονδυλική στήλη, το λαιμό και το κεφάλι του. Ο Λοριτζεν πίστευε ότι αυτός είναι ο λόγος που μερικοί αυτόπτες μάρτυρες των ΑΤΙΑ λένε πάντα καλά λόγια γι' αυτά [μήπως έτσι εξηγείται και το ότι πολλοί απαχθέντες αλλάζουν γνώμη και θεωρούν ότι τα ΑΤΙΑ έχουν θετική προέλευση;]

Τελικά ο Λοριτζεν ανακάλυψε ότι ο έλεγχος αυτός από τα ξένα όντα λειτουργούσε μόνο όταν σκεφτόταν τα ΑΤΙΑ με έντονα συναισθήματα. Αν καθόταν σκεπτόμενος κάτι άλλο και έγραφε για τα ΑΤΙΑ χωρίς κανένα συναίσθημα, τότε ο έλεγχος του πόνου δεν λειτουργούσε. Έτσι, ο Χάνς Λοριτζεν μπόρεσε και έδωσε στη δημοσιότητα την εκπληκτική ιστορία του [26].

Μήπως ο Λοριτζεν, λόγω «ατυχήματος», ξέφυγε από την εποπτεία των «εξωγήινων»; Μήπως πράγματι πολλά άτομα σ' όλον τον κόσμο, αυτόπτες μάρτυρες και μη, ελέγχονται από τα «ξένα όντα», που, όπως όλα δείχνουν μπορούν και επηρεάζουν συνειδήσεις αθόρυβα και αποτελεσματικά, αφού δεν έχουν ίχνος συνείδησης...;

[1] Cοlin Wilsοn, Εξωγήινοι, εκδ. Αρχέτυπο, 2002, σελ. 236.

[2] Στο ίδιο, σελ. 277.

[3] Ζαν-Κλωντ Μπουρέ, Οι εξωγήινοι απέναντί στην επιστήμη, εκδ. Χρυσή Τομή, σελ. 223.

[4] Πατερικόν των Σπηλαίων του Κιέβου, Ι. Μ. Παρακλήτου, σελ. 143-148, και Γεροντικό περί ονείρων και οραμάτων, σελ. 179­ 184.

[5] Ζακ Βαλλέ, Το αόρατο κολέγιο, σελ. 115.

[6] Βίος και Διδαχαί Οσίου Κυρίλλου του Φιλεώτου, σελ. 308. Επίσης Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου, Νέον Εκλόγιον, σελ. 244 και στο Γεροντικό περί ονείρων και οραμάτων, σελ. 166.

[7] Π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η Ψυχή μετά τον θάνατο, εκδ. Μυριόβιβλος, 2003, σελ. 172.

[8] Cοral and Jim Lοrenzen, Ανθρωποειδή και Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Μπαρμπουνάκης, σελ. 187.

[9] Στο ίδιο, σελ. 273.

[10] Ανεξήγητο, τόμος 4,1982, σελ. 1186.

[11] Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές, Ι. Μ. Παρακλήτου, Δανιήλ Κατουνακιώτης, σελ. 99-102.

[12] Whitnley Strieber, Επικοινωνία, εκδ. Νέα Σύνορα Α. Α. Λιβάνη, 1988, σελ. 117.

[13] Cοlin Wilsοn, Εξωγήινοι, εκδ. Αρχέτυπο, 2002, σελ. 122.

[14] Δημήτρη Κουτσούκη, Εμείς οι εξωγήινοι, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 292.

[15] Ιερωνύμου και Σωφρονίου, Βίος του Αγίου Ιλαρίωνα του Μεγάλου (από τη σειρά Άνθη της ερήμου, Νο 20), εκδ. Αποστολική Διακονία, 1986, σελ. 54.

[16] Whitnlεy Strieber, Επικοινωνία, εκδ. Νέα Σύνορα Α. Α. Λιβάνη, 1988, σελ. 433 και 473.

[17] Kurt Ε. Kοch, Το αλφάβητο του αποκρυφισμού, εκδ. Στερέωμα, 1993, σελ. 175.

[18] Περιοδ. Παραψυχολογία, τεύχ. 104, σελ. 26.

[19] Λ. Στρίνγκφηλντ, Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ράπτης, 1977, σελ. 303-333.

[20] Cοral Lοrenzen, UFΟ-ναυτες - εισβολή από το διάστημα, εκδ. Μπαρμπουνάκης, σελ. 84.

[21] Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Λόγος εις τον βίον του Οσιου Πέτρου του Αθωνίτου, εκδ. Ι. Μονής Σταυρονικήτα Αγ. Όρους, 1991, σελ. 78.

[22] Μενέλαος Τσικλίδης, Η άγνωστη Πελ/σος, τόμος Β', εκδ. Αldebaran 2001, σελ. 194.

[23] Περιοδ. Κλικ, τευχ. 50.

[24] Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, Περί των ειδών της μαγείας, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, 1993, σελ. 31.

[25] Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης, εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, 1987, σελ. 105.

[26] Brinsley Ιe Pοer Trench, Μυστηριώδεις επισκέπτες, εκδ. Κονιδάρη, σελ. 126-128.

[a]Για τις επιδράσεις και τις προσβολές των δαιμόνων στα ανθρώπινα σώματα βλέπε σε διάφορα έργα, όπως π.χ. του Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ, Τα κρίνα του αγρού, Ι. Μ. Παρακλήτου, 1996, σελ. 111-117.

Δ. Οι εξωγήινοι και... φονιάδες;

...Και δεν έχουν ίχνος συνείδησης γιατί... σκοτώνουν κιόλας! Τα UFO και οι επιβάτες τους εμπλέκονται άμεσα και έμμεσα για το θάνατο αρκετών αθώων ανθρώπων, πάντα με την προϋπόθεση ότι οι ιστορίες αυτές είναι αληθινές.

Ειδικά πολλοί πιλότοι λέγεται ότι έχουν χάσει τη ζωή τους καταδιώκοντας άγνωστα σκάφη στον ουρανό [0].

Την 1η Ιουλίου του 1945 ένα τζετ συνετρίβη στην κωμόπολη Γουέλσβιλ των ΗΠΑ, μετά από επαφή με UFO. Ο πιλότος αισθάνθηκε να πλημμυρίζει η καμπίνα του μ' ένα κύμα φοβερής ζέστης και εγκατέλειψε το σκάφος. Το τραγικό αποτελέσμα ήταν να σκοτωθούν τέσσερα άτομα στην κωμόπολη, και να τραυματιστούν άλλα πέντε. Στις 29/9/1959 ένα αεροπλάνο με 34 επιβάτες που πετούσε πάνω από το Μπάφαλο του Τέξας, εξερράγη στον αέρα, μετά από μία «συνάντηση» που είχε με ένα φωτεινό αντικείμενο. Πρώτη φορά σε ατύχημα οι εμπειρογνώμονες είδαν ένα αεροπλάνο να διαλύεται τόσο ολοκληρωτικά, τα συντρίμμια του να είναι διασκορπισμένα σε τόσο μεγάλη απόσταση και οι άνθρωποι να έχουν διαμελιστεί με τόσο μακάβριο τρόπο [1].

Ένα άλλο θανατηφόρο πέρασμα των UFO συνέβη στις 13/12/1951 στο Τουκουμκάρι του Ν. Μεξικού. Τότε, ένα UFO προκάλεσε μία «επιδέξια» ρωγμή σε μία δεξαμενή νερού, που κατέρρευσε, σκοτώνοντας τέσσερις ανθρώπους και καταστρέφοντας περιουσία εκατομμυρίων δολαρίων [2].

Δύο άντρες νεκροί, με τα πρόσωπα τους σκεπασμένα με μάσκες από μολύβι, βρέθηκαν στις 20/8/65 στο Ρίο της Βραζιλίας, στο λόφο Νιτεροι. Την ίδια μέρα είχε θεαθεί ένα UFO να πετάει πάνω από το λόφο. Κυκλοφορούσαν φήμες ότι οι δύο άντρες σκόπευαν να συναντηθούν με όντα των ΑΤΙΑ [3].

            Πολλοί μάρτυρες περιστατικών UFO, σε προσωπικό κυρίως επίπεδο, έχουν πεθάνει από διάφορες αιτίες, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μετά την εμπειρία τους. Επίσης η διάνοια που κινεί τα σκάφη αυτά, έχει προσπαθήσει να σκοτώσει ανεπιτυχώς πολλούς ανθρώπους, όπως φαίνεται από πάμπολλα περιστατικά.

Ο διάβολος «ανθρωποκτόνος ην απ’ αρχής» (Ιωάννου 8, 44). Αν μπορούσε, θα «ξεπάστρευε» όλη την ανθρωπότητα. Περιορίζεται όμως σε μεμονωμένα περιστατικά φόνων, κατά θεία παραχώρηση πάντα. Στο βίο του Άγ. Σέρβιου εξιστορείται το πάθημα του Μονάχου Κουννάβιου, στον οποίο παρουσιάστηκαν δαίμονες ως φώτα, λόγω της κενοδοξίας του. Τον έβαλαν να καθίσει σ' ένα θρόνο, για να λάβει χάρη και δόξα για τους αγώνες και τους κόπους του. Κατόπιν, τον ανέβασαν, μαζί με το θρόνο, ψηλά στην ατμόσφαιρα και από κει τον πέταξαν με ορμή κάτω σ' ένα βράχο, με τραγική κατάληξη το θάνατο του σώματος και της ψυχής του [4]. Ο «ανθρωποκτόνος» δεν αστειεύεται...

Και μία τελευταία περίπτωση θανατηφόρου περάσματος από ΑΤΙΑ: Στις 5 και 7 Δεκεμβρίου του 1995, η Σομαλία συγκλονίστηκε από απανωτές εκρήξεις. Oι εκρήξεις πρέπει να προήλθαν από ΑΤΙΑ που εθεάθησαν τις ημέρες εκείνες, πάνω από την πολιτεία του Άντεν. Οι κάτοικοι της περιοχής όμως παρουσίασαν πολλά παράξενα συμπτώματα. Αρκετά παιδιά πέθαναν, οι μεγαλύτεροι παρουσίασαν αναπνευστικά προβλήματα, βήχα, διάρροια και έντονους πονοκεφάλους, ενώ τα ζώα βρίσκονταν για δύο περίπου μέρες εκτός ελέγχου [5].


 [0] Ο Ντόναλντ Κήχοου στο βιβλίο του ‘Ξένοι από το διάστημα’, Εκδ. Ωρόρα, περιγράφει πολλά θανατηφόρα περιστατικά από συναντήσεις αεροπλάνων με UFO.

[1] Στο βιβλίο του Κήχοου, σελ. 42 και σελ. 228.

[2] Cοral Lοrenzen and Jim, Η παγκόσμια Ιστορία των UFΟ, έκδ. Μπαρμπουνάκης, σελ. 52-53

[3] Ντόναλντ Κήχοου, Ξένοι από το διάστημα, εκδ. Ώρόρα, σελ. 156

[4] Δ. Παναγόπουλου, Ο όσιος Σέρβιος, Βιβλιοπ. Νεκταρίου Παναγόπουλου, σελ. 47.

[5] Περιοδ. Skylab, τεύχος 1, σελ. 61.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8ο.

UFO και "στοιχειά": Βίοι παράλληλοι

A. Η υπερφυσική επίδραση στα ζώα και οι ποιμενικοί δαίμονες

Στις εμφανίσεις UFO, αλλά και σε περιστατικά δαιμονικής δραστηριότητας, τα ζώα σχεδόν πάντα τρομοκρατούνται ή φέρονται αλλόκοτα. Δεν έχουμε βρει ούτε μία περίπτωση (σε αντιδιαστολή με τις πολυάριθμες άλλες περιπτώσεις), που το ζώο (ένα σκυλί π.χ.) να ενθουσιάστηκε από τον ερχομό ενός UFO ή ενός ξένου όντος, και να πήγε κουνώντας την ουρά του προς αυτό! Πολύ σπάνια τα ζώα μένουν αδιάφορα από την παρουσία ενός UFO ή του πληρώματος του. Και αυτό θα πρέπει να βάλει τους δύσπιστους σε υποψίες (είναι δυνατόν όλοι σχεδόν οι μάρτυρες να παρουσιάζουν στις υποτιθέμενα ψευδείς ή ευφάνταστες ιστορίες τους, την περίεργη αυτή επίδραση στα ζώα;)

Μπορεί να γραφτεί ένα αφιέρωμα ολόκληρο για την αφύσικη συμπεριφορά των ζώων κατά τη διάρκεια - ή και μετά - των εμφανίσεων ΑΤΙΑ. Σκυλιά γρυλίζουν, άλογα αφηνιάζουν, αγελάδες τρέχουν πανικόβλητες και σταματούν να βγάζουν γάλα, πουλιά σταματούν να κελαηδούν, και άλλα τραγελαφικά συμβαίνουν, αλλά δε σπανίζουν και οι περιπτώσεις που ζώα εξαφανίζονται (τα κλέβουν ίσως, όπως οι εξωγήινοι κλεφτοκουνελάδες (!) στο Isola της Ιταλίας στις 14/11/54)[1]. Στις 6 Νοεμβρίου 1957 ένας «εξωγήινoς» που επισκέφτηκε με το σκάφος του τον John Trasco στο Everittstown του Ν. Τζέρσεϋ (ΗΠΑ), του είπε σε σπασμένα αγγλικά: «Είμαστε φιλήσυχοι άνθρωποι. Θέλουμε μόνο το σκυλί σου»![2]

Η αποθέωση της φρίκης όμως είναι τα ζώα που βρίσκονται σφαγμένα ή κατακρεουργημένα. Από τα ζώα αυτά συχνά λείπουν τα εσωτερικά τους όργανα και έχουν εγχειριστεί με τόσο ακριβή και εξελιγμένο τρόπο, που εμείς δεν γνωρίζουμε. Μάλλον οι εταιρίες προστασίας ζώων πρέπει να κινητοποιηθούν άμεσα εναντίον και των εξωγήινων...!

Από κάποια ζώα έχουν αφαιρεθεί τα έμβρυα. Άλλα ζώα πάλι βρίσκονται με ρουφηγμένο όλο το αίμα. Ύστερα από ένα κύμα εμφανίσεων UFO το 1978 στην Κορνουάλη, στην Αγγλία, οκτώ σκοτωμένα ζώα βρέθηκαν με τρόπο που «κανείς άνθρωπος δεν μπορούσε να ενεργήσει». Όλα τα ζώα ήταν αποστεγνωμένα από αίμα και δίχως κεφάλια, ενώ υπήρχαν και ενδείξεις ραδιενέργειας[3]. Τα υπόλοιπα ζώα δεν πλησιάζουν ποτέ το κρέας των ζώων που βρίσκονται σε τέτοια φριχτή κατάσταση.

Στη Βραζιλία υπάρχουν μαρτυρίες για μακάβριους ακρωτηριασμούς και θανάτους ανθρώπων από «εξωγήινους», όπως ακριβώς και στις περιπτώσεις ακρωτηριασμού και τεχνολογικής αφαίρεσης οργάνων από ζώα[a].

Οι ξένοι επισκέπτες μας λοιπόν, όπως και οι υπόλοιπες εκφάνσεις του Σκότους, δε σέβονται καθόλου τη φύση και τα πλάσματα της δημιουργίας. Δε συντονίζονται με τις γλυκές μελωδίες της φύσης. Τα ζώα, που διαθέτουν την έκτη αίσθηση, φαίνεται ότι αντιλαμβάνονται την κακόβουλη προέλευση και τα κίνητρά τους. Γι' αυτό, πολλές φορές και πριν από την εκδήλωση του φαινομένου, δυσανασχετούν με νευρικότητα και πανικό.

Αν τα UFO ήταν απλά, έστω και εξωγήινης προέλευσης, υλικά σκάφη, τα ζώα δεν θ' αντιδρούσαν κατ' αυτόν τον τρόπο. Εξάλλου από πάνω μας περνούν κάθε τόσο ποικίλης μορφής γήινα σκάφη (αεροπλάνα, ελικόπτερα κτλ.). Πως τα ζώα ξεχωρίζουν τόσο εύκολα ένα «ξένο διαστημόπλοιο» από ένα γρήγορο δικό μας αεροπλάνο και αντιδρούν τόσο παράλογα[4];

Εντελώς διαφορετική, σαν τη μέρα με τη νύχτα, είναι η συμπεριφορά των ζώων απέναντι στις εκφράσεις του Ζωοδοτη Θεού. Κατά τη γέννηση του Σωτήρια στη φάτνη, ακόμα και τα ζώα συμμετείχαν στην κατανυκτική, χαρούμενη ατμόσφαιρα.

Προστάτης των βοσκών είναι ο παιδομάρτυρας Άγιος Μάμας (260-275 μ.Χ.). Εικονίζεται με ένα ελαφάκι στην αγκαλιά. Ο Άγ. Μάμας έζησε για ένα διάστημα σ' ένα βουνό. Εκεί, μακριά από τους ανθρώπους, του κράταγαν συντροφιά τα αγρίμια του βουνού και με αγγελική απλότητα τα άρμεγε, και με το γάλα τους έφτιαχνε τυρί, που ήταν και η τροφή του, μαζί με τα χόρτα. Το Άγιο παιδί μαρτύρησε σε ηλικία 15 ετών, αφού όμως έμεινε ανέγγιχτο από αβάσταχτα βασανιστήρια. Όταν μάλιστα αμόλησαν άγρια και πεινασμένα θηρία για να τον κατασπαράξουν, αυτά, μόλις έφτασαν κοντά του, έσκυψαν, κουνούσαν χαρούμενα την ουρά τους, και γονάτισαν μπροστά στα πόδια του, σα να τον προσκυνούσαν[5].

Άλλο ένα παράδειγμα όπως του Αγ. Μάμαντος, ήταν ο Άγ. Μακάριος ο Ρωμαίος, που έζησε σε μία σπηλιά, σε άγρια κατάσταση, μαζί με δύο λιοντάρια[6].

Ζώα ακρωτηριασμένα, ζώα που ανακαλύπτονται χωρίς αίμα, χωρίς κεφάλι... Όλα αυτά θυμίζουν έντονα τη δράση των σατανιστών, οι οποίοι χρησιμοποιούν τα ζώα σε διάφορες τελετές - θυσίες τους και μερικές φορές αφαιρούν τα εντόσθια τους χωρίς να παραλείπουν να πίνουν και το... αίμα τους!

Γιατί όμως και οι «εξωγήινοι» ενεργούν μ' αυτούς τους βίαιους τρόπους για να μελετήσουν τάχα τον κόσμο μας; Δεν το καταλαβαίνουν ότι οι τρόποι τους αυτοί είναι λίγο... αποκρουστικοί; Αν το καταλαβαίνουν, γιατί συνεχίζουν; Και να τους δικαιολογήσουμε ότι έρχονται για κάτι χρήσιμο, πάει στο καλό... Όπως έρχονται όμως, έτσι φεύγουν συνήθως, χωρίς καμία λογική αιτία, χωρίς κανένα φανερό σκοπό. Και αφήνουν πίσω τους συντρίμμια... και πτώματα!

Στις λαϊκές δοξασίες της χώρας μας εντοπίζουμε το δαίμονα των κοπαδιών, που έφερνε πρώτα τον πανικό κι έπειτα την αρρώστια και το θάνατο, επειδή βάτευε (μτφ. συνουσιαζόταν), τα ζωντανά. Το κρέας ή και το αίμα τους μελάνιαζε, ενώ στο δέρμα τους δεν υπήρχαν αμυχές (κοινό φαινόμενο με τους θανάτους των ζώων έπειτα από εμφανίσεις UFO). Στον Παρνασσο, οι βοσκοί πίστευαν ότι ζούσε ένας δαίμονας που χάραζε στο αυτί τα ζώα για να τα γνωρίζει[7]. Η τακτική αυτή θυμίζει τα εμφυτεύματα (μικροτσίπ) των «εξωγήινων» στους ανθρώπους, όπως επίσης και το χάραγμα του θηρίου στις μέρες της κυριαρχίας του.

Ο δαίμονας των κοπαδιών - ή αλλιώς ποιμενικος δαίμονας - ονομάστηκε στις λαϊκές δοξασίες χαμοδράκι ή σμερδάκι. Τα χαμοδράκια ή σμερδάκια ταυτίστηκαν με τα τελώνια (δαιμόνια) και έγιναν πνεύματα που προκαλούσαν κακό στους ζωντανούς[8], Το 1979 ο βοσκός Τάκης Παραβάντης στον Αχλαδόκαμπο της Αρκαδίας περιέγραφε ένα σμερδάκι ως εξής: «Ήταν ένα πράγμα σαν κοντός άνθρωπος με μεγάλο κεφάλι. Ξαφνικά ακούστηκε ένας μεγάλος κρότος και το ξωτικό εξαφανίστηκε, σα να άνοιξε η γη και το κατάπιε. Η πόρτα του μαντριού μας έγινε κομμάτια...»[9]. Το μόνο που λείπει από την αναφορά αυτή, ώστε το σμερδάκι να θεωρηθεί «εξωγήινος», είναι η παρουσία ενός σκάφους ή φωτός.

Στον ίδιο νόμο, στο χωριό Περθώρι, ένα σμερδάκι «καβάλησε» κάποιον Λάμπρο Παφίλια, όπως γράφουν οι Παραδόσεις του Πολίτη, και του προκάλεσε τόσο πόνο, που κόντευε να πεθάνει. Το σμερδάκι ήταν σαν ένα μικρό παιδί, κόκκινο σαν τη φωτιά[10].

Αιγοβάτης ή χιμαιροβάτης ήταν στην αρχαιότητα ο Πάνας, που συχνά στα μνημεία της αρχαίας τέχνης βατεύει μία κατσίκα. Ο τραγόμορφος Πάνας αργότερα ταυτίστηκε με τον διάβολο, αφού η όψη τους ήταν σχεδόν παρόμοια, όπως και των Σατύρων, των τραγόμορφων δαιμόνων. Ο υπερφυσικός τρόμος που προκαλούσαν ονομάστηκε πανικός. Οι ποιμενικοί δαίμονες υπήρχαν από την αρχαιότητα και πέρασαν σιγά - σιγά και στη νεώτερη εποχή.

Οι κάτοικοι της Τυφλής Επαρχίας (Κιορ Καζά), στη θρακική παραλία του Εύξεινου Πόντου, ταύτιζαν απόλυτα τους ποιμενικούς δαίμονες με τους βρικόλακες. Σε πολλά ζώα που πέθαιναν υπήρχαν αποτυπώματα από τα πόδια και τα νύχια του δαίμονα[11].

Ένα «εξωγήινο ον» τερατώδους μορφής είχε την... τύχη να συναντήσει τον Ιούλιο του '68 ο 30χρονος Τζένιγκς Φρέντερικ στη Δ. Βιρτζίνια (ΗΠΑ). Το πλάσμα τον πλησίασε λέγοντας του: «Μη με φοβάσαι, είμαι φίλος». Μετά από λίγο όμως τα μυτερά δάχτυλά του μπήχτηκαν στο χέρι του Φρέντερικ, ρουφώντας του το αίμα! Ήταν σα να επιτέθηκε ένας ποιμενικός δαίμονας - βρικόλακας στον Φρέντερικ![12]

Την ίδια και... χειρότερη τύχη με τον Φρέντερικ είχε ο νεαρός Jesus Paz, στο San Carlos της Βενεζουέλας (16/12/1954): ένα τριχωτό ον του προξένησε μεγάλες και βαθιές γρατσουνιές κατά μήκος της σπονδυλικής του στήλης[13].

Και στα δύο συμβάντα που αναφέραμε, τα «όντα» επιβιβάστηκαν στα «σκάφη» τους και εξαφανίστηκαν. Σημειώνουμε ότι γαμψά και μακριά νύχια έχουν και πολλά αιμοβόρα πλάσματα, όπως τα τσουπακάμπρας (κατσικο­ρουφήχτρες ελληνιστί).

  [a] Τέτοιες περιπτώσεις περιγράφονται στο βιβλίο του Γ. Νανόπουλου, Εξωγήινοι, ναι υπάρχουν!, Εκδ. Κάδμος, σελ. 172, καθώς και στο περιοδικό Τerra Incognita Νο 4, σελ. 13.

[1] Το Βήμα, 12/11/1967.

[2] Cοral Lοrenzen and Jim , Ανθρωποειδή και Ιπτάμενοι δίσκοι, έκδ. Μπαρμπουνάκη, σελ. 170.

[3] Περιοδ. UFΟ - Ιπτάμενοι δίσκοι, Νο 3, σελ. 8.

[4] Βλέπε και στους «Μυστηριώδεις επισκέπτες» του Μπρίνσλεϋ Λε Ποερ Τρέντς, εκδ. Κονιδάρη, σελ 84.

[5] Π. Μ. Σωτηρχου, Παιδομάρτυρες, εκδ. Αστέρος, 1995, σελ. 19-29.

[6] Χρήστου Τσολακίδη, Αγιολόγιο της Ορθοδοξίας, εκδ. Τσολακίδη, σελ. 864.

[7] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμος Β', εκδ. Γράμματα, σελ. 309.

[8] Στο ίδιο, σελ. 313-314.

[9] Θανάσης Βέμπος, Οι πύλες του αλλοκόσμου, εκδ. Μ. Βερέττας, 1999, σελ. 130.

[10] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμος Α', εκδ. Γράμματα, σελ. 236.

[11] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμος Β', εκδ. Γράμματα, σελ. 312,315.

[12] Περιοδ. UFΟ - Ιπτάμενοι δίσκοι, τεύχος 4, σελ. 26.

[13] Cοral and Jim Lοrenzen, Ανθρωποειδή και Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Μπαρμπουνάκη, σελ. 138.

B. Μυστηριώδη ζώα και πλάσματα και οι "δοσοληψίες" τους με τους "εξωγήινους"

Τι είναι όμως τα «τσουπακάμπρας»; Είναι κάποια φοβερά πλάσματα που βλέπουν συχνά οι κάτοικοι του Πόρτο Ρίκο και η εμφάνισή τους παραλληλίζεται με θεάσεις UFO. Τα πλάσματα αυτά ρουφούν το αίμα και τα όργανα των ζώων και τα εγκαταλείπουν σε φριχτή κατάσταση. Τα ζώα βρίσκονται ακρωτηριασμένα και οι τομές που έχουν είναι πολλές φορές χαραγμένες με ιατρική ακρίβεια, όπως ακριβώς και σε ανάλογες περιπτώσεις με UFO.

Υπάρχουν μαρτυρίες για τσουπακάμπρας που κατεβαίνουν από τον ουρανό. Έχουν μεγάλο κεφάλι, μαύρα μάτια, όπως οι «γκρίζοι» και σαυροειδή (δρακοντοειδή) χαρακτηριστικά, όπως άλλοι «τύποι» εξωγήινων. Ακούστε την περιγραφή που έκανε η Μενταλίνε Αγκόστα για ένα τσουπακάμπρα που αντίκρισε στο Πορτο Ρίκο: «Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν τα μάτια του. Μου έρχεται ρίγος κάθε φορά που μιλάω γι' αυτό, γιατί μου φέρνει στο νου αυτούς τους εξωγήινoυς, με τα σχιστά γκρίζα μάτια»[1].

Πολλά τέτοια πλάσματα που «δεν είναι από τον κόσμο μας» - μερικά και με τη μορφή ζώου - θεωρείται ότι έχουν άμεση σχέση με τα UFO. Πολύ περισσότερο γιατί έχουν κοινή συμπεριφορά. Στα πλάσματα αυτά προσδίδεται η ονομασία «διάβολοι» αρκετές φορές. Ένα τέτοιο πλάσμα που κατασπαράζει ζώα είναι ο «διάβολος του Νιου Τζέρσι» (ΗΠΑ) ­και ο συνδυασμος με τα δαιμόνια είναι αναπόφευκτος.

 Άλλα μυστηριώδη πλάσματα που σχετίζονται άμεσα με εμφανίσεις UFO, έχουν τη μορφή πούμα, γορίλα κι άλλων ζώων. Τέσσερις με πέντε τριχωτοί άνθρωποι, σα Μεγαλοπόδαροι και με κόκκινα σα φωτιά μάτια, βγήκαν από ένα UFO, στις 6/2/1974 στο Γιούνιον Τάουν της Πενσυλβάνια στις ΗΠΑ[2].

Λίγο νωρίτερα, στις 9/9/1973, στη Σαβάννα της Τζώρτζια, πάλι στις ΗΠΑ, θεάθηκαν να βγαίνουν μαύρα σκυλιά από UFO[3]. Οι μαύροι «σκύλοι» είναι από τα πιο γνωστά στοιχειώματα της Αγγλίας. Κάποιες φορές αυξομειώνεται το μέγεθός τους και επίσης θεωρούνται προάγγελοι θανάτου, όπως τα UFO και άλλα όντα ή οπτασίες, π.χ. οι Μοιρολογίστρες (Banshees) στην Ιρλανδία και στη Σκοτία.

Η μυθολογική οντοτητα - αρχέτυπο είναι ο Κέρβερος, ο μαύρος σκύλος - φύλακας του Κάτω Κόσμου. Γάβγιζε με μεταλλική φωνή[4], όπως οι «φωνές» πολλών εξωγήινων. Ο σκύλος και ο λύκος κατατάσσονται στις παραδοσιακές «διαολομορφές».

Στις λαϊκές μας δοξασίες τα «στοιχειά» ή τα «δαιμονικά» παίρνουν συχνά τη μορφή διαφόρων ζώων. Με μορφή σκύλου εμφανίζονταν οι ψυχοπομποί δαίμονες, οι καλικάντζαροι και οι συνοδοί του Χάρου. Μαύρος σκύλος γινόταν ο διάβολος στις δοξασίες της Κεφαλλονιάς[5]. Αλλά και οι δοξασίες άλλων λαών δε διαφέρουν από τις αντίστοιχες ελληνικές. Για τους Κινέζους, π.χ. τα κακά πνεύματα απασχολούν τη φαντασία με διάφορες μορφές λύκων, αλεπούδων, τίγρεων και φιδιών. Περιπαίζουν και βασανίζουν τους άμοιρους ανθρώπους[6].

Στην Ιβηρική Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, στο Άγ. Όρος, ένας δόκιμος μοναχός έβλεπε τις νύχτες έξω απ' το παράθυρο του κελιού του ένα δαίμονα με μορφή αγριόγατας. Η παράδοση λέει ότι, όταν ο μοναχός εξομολογήθηκε ένα φόνο που είχε διαπράξει και τον κρατούσε κρυφό, ο δαίμονας έπαψε να εμφανίζεται[7].

Μία άλλη ιστορία με ένα πλάσμα σαν αγριόγατα μας έρχεται από τη Δ. Βιρτζίνια των ΗΠΑ. Ο επονομαζόμενος «γάτος με το σακάκι» είχε την ικανότητα να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται κατά βούληση και ν' απογειώνεται.

Το βράδυ της 18ης Ιουνίου του 1907 ο πάτερ Τζων Χατ­φιλντ είχε έρθει σε στενή επαφή με το «γάτο με το σακάκι» αλλά και με... UFO, απ' ότι φαίνεται. Ας προσέξουμε την περιγραφή του: «Χθες βράδυ γυρνούσα στο Φλάτγουντς από το Χήτερς, όταν είδα την αυτού Σατανική Μεγαλειότητα, που οι νεαροί ονομάζουν "γάτο με το σακάκι". Το άλογο με κλώτσησε και παραλίγο να με ρίξει κάτω. Μετά σταμάτησε, χλιμίντρισε και γύρισε το κεφάλι του προς το δάσος. Εκεί είδα το Γέρο - Δαίμονα να παίρνει τη μορφή της ίδιας της Εκκλησίας. Είχε πολλά φωτισμένα παράθυρα, εμπαίζοντας τους Πλούσιους οίκους που μας έχει υποσχεθεί ο Κύριος μας. Η φωνή του έμοιαζε με το μεγάλο άνεμο, αλλά βούλωσα τ' αυτιά μου να μην ακούσω αυτό που ήθελε να μου πει και παρακάλεσα το Θεό να με γλιτώσει. Ο Σατανάς δεν άντεξε στη μεγάλη Δύναμη της Προσευχής και έφυγε πετώντας»[8].

Ο διάβολος μία νύχτα είχε εξαπολύσει εναντίον του Μ. Αντωνίου στην έρημο θηρία και αμέτρητες ύαινες, που τον απειλούσαν. Τους είπε τότε: «Αν πήρατε εξουσία εναντίον μου είμαι έτοιμος να φαγωθώ από εσάς. Εάν σας έβαλαν όμως οι δαίμονες μη χασομεράτε, αλλά φύγετε από εδώ γιατί εγώ είμαι δούλος του Χριστού». Και ενώ τα έλεγε αυτά ο Άγιος, έφυγαν εκείνες καταδιωγμένες από το μαστίγιο του λόγου.

Λίγες μέρες μετά είδε ένα θηρίο που έμοιαζε με άνθρωπο στο σώμα μέχρι τους μηρούς, ενώ τα σκέλη και τα πόδια του ήταν σαν του γαϊδάρου. Τότε ο Αντώνιος σφράγισε τον εαυτό του με το σημείο του Σταυρού και είπε:

            - Είμαι δούλος του Χριστού. Αν είσαι σταλμένος εναντίον μου εδώ είμαι.

Αφού είπε αυτό, το θηρίο έφυγε τόσο γρήγορα, που, από τη μεγάλη βιασύνη της φευγάλας του, έπεσε και σκοτώθηκε![9]

Άλλα «στοιχειά» που επίσης συνηθίζουν να ρουφάνε το αίμα των ζώων, αλλά ενίοτε και των ανθρώπων είναι οι λάμιες. Λάμια ή Λαμώ σημαίνει καταβροχθίζω. Στα Μεσόγεια της Αττικής είναι - λέγανε - κάτι θεόρατες αεράτες γυναίκες με κοφτερά δόντια. Μπορούσαν όμως να πάρουν και τη μορφή τέρατος. Πολλοί υποστήριζαν ότι πατέρας τους ήταν ο διάολος[10]. Άλλου οι λάμιες έχουν μορφή διάφορων θηρίων, πολλές φορές με ανάμεικτα χαρακτηριστικά γυναικών και ζώων ή ερπετών.

Παράξενες δοξασίες υπάρχουν από παλιά για τα «γούρια» ή «στοιχειά» των σπιτιών. Οι οιωνοσκόποι[α] σφάζουν ζώα στα θεμέλια των σπιτιών που χτίζουν, για να έχει το σπίτι τους ένα «καλό στοιχειό».

Λένε ότι τα «καλά» πνεύματα - στοιχειά κάνουν τις δουλειές του σπιτιού, προειδοποιούν για κινδύνους και ζητούν μόνο λίγη στοργή ή λίγο γάλα ή γλυκά. Όταν όμως κάποια στιγμή αρχίζουν και ζητάνε λίγο... αίμα (όπως οι «ιμπ» στην Αγγλία και στη Σκοτία)[11], ή προκαλούν ενοχλητικούς θορύβους, τότε κάτι αρχίζουμε να υποψιαζομαστε... οι δαίμονες είναι δαίμονες και είναι απρόβλεπτοι στη συμπεριφορά.

Ένας πνευματικός ονόματι Νικηφόρος, που ασκήτευε κοντά στη Μονή του Αγ. Παντελεήμονος στο Άγ. Όρος, είχε συνάψει φιλία με ένα τεράστιο φίδι που τον επισκεπτόταν στο ησυχαστήριό του κάθε μέρα. Πίστευε μάλλον ότι είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο αγιότητας, ώστε να μπορεί να το δαμάζει. Μία μέρα όμως το φίδι αυτό, που έμοιαζε με δράκοντά, τον φύσηξε στο πρόσωπο και τον σκοτωσε... Από τότε, το φίδι δεν ξαναφάνηκε[12].

Τα παλιά χρόνια, οι δράκοντες (ή δράκοι) ήταν κάποια παράξενα, φοβερά πλάσματα, που ταλαιπωρούσαν και άρπαζαν ανθρώπους και ζώα. Είχαν τις μορφές τεράστιας σαύρας, βόα, κροκοδείλου κτλ.

Ο πρώτος κλασικός δράκος ανήκε στην Αρχαία Ελληνική μυθολογία. Ήταν ο Τυφώνας, που η παρουσία του σχετιζόταν με ηφαίστεια και δυνατούς ανέμους.

Οι δράκοι παραδοσιακά λογίζονται ως «στοιχειά» που φυλάνε θησαυρούς. Πολλές τοπωνυμίες στην Ελλάδα έχουν στο συνθετικό τους τη λέξη δράκος: Δρακονέρα (στο Μαραθώνα π.χ.), Δρακολίμνη (στο Σμόλικα), ενώ υπάρχουν και τα περίφημα δρακόσπιτα, όπως αυτό στην κορυφή του βουνού Όχη, στη Ν. Εύβοια (βλ. φωτο), όπου ο θρύλος λέει ότι κατοικούσε εκεί ένας δράκος ­ άνθρωπος μάλλον στη συγκεκριμένη περίπτωση - που διεκδικούσε ερωτικά μία κοπέλα ενός κοντινού χωριού. Ήταν γνωστή η αδυναμία των δράκων στις κοπέλες.

Οι δράκοι έχουν στενή σχέση με το στοιχείο του αέρα. Ή απαίσια μάγισσα της μυθολογίας Μήδεια, αφού δολοφόνησε τα παιδιά που είχε κάνει με τον Ιάσονα, ανέβηκε στους ουρανούς πάνω σε άρμα, που έσερναν δύο φτερωτοί δράκοι.

Σε παλιές παραδόσεις, μάγοι διέσχιζαν τους αιθέρες καβάλα σ' ένα δράκο (αν δεν ήταν δράκος ήταν σκούπα, μαγικο χαλί, τζίνι κτλ.). Οι Γερμανοί πίστευαν σ' ένα δράκο που εμφανιζόταν σαν πύρινο ραβδί στον αέρα, κουβαλώντας θησαυρό[13].

 

Απ’ όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε τη μεγάλη σχέση των δράκων με τα UFO και τους «εξωγήινους». Το βασίλειο του αέρα είναι κοινό και στους δύο, όπως και οι σκοποί τους. Μάλιστα, κάποιοι «εξωγήινοι» που είχε δει ο αστυνομικός Χερμπ Σίρμερ στις 3/12/1967 στο Ashland της Nebraska (ΗΠΑ) , φορούσαν ολόσωμες φόρμες που έφεραν το έμβλημα ενός φτερωτού ερπετού[14]. Πολλοί «εξωγήινοι» και δράκοι επίσης έχουν δέρμα με λέπια, φολιδωτό.

Ο ίδιος ο διάβολος ονομάζεται από τους Αγίους Πατέρες «όφις πολύμορφος». Παρουσιάζεται ως σωματοποιημένος δράκων, με ουρά, νεύρα κτλ[15]. Στην Αποκάλυψη (12: 7-9) αποκαλείται «ο δράκων, ο όφις ο μέγας ο αρχαίος». Στη Δεύτερη Ευχή Εξορκισμού του Μ. Βασιλείου (329-379 μ.Χ.) αναφέρονται οι μορφές του διαβόλου: «δρακοντοειδής», «θηριοπρόσωπος» και «ως ατμίς ή καπνός φαινόμενος».

Οι δρακόντειοι δαίμονες είναι υλοποιημένα πνεύματα με μορφή φιδιών, δράκων και ερπετών, σαν τον αρχαίο όφη που πλάνησε την Εύα. Θαλάσσια τέρατα επίσης έχουν τη μορφή δράκου - τεράστιου φιδιού - διαβόλου.

Οι δράκοι εξοντώνονταν από τους αγίους της Ορθοδοξίας, όπως ο Αγ. Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος (275-303 μ.Χ.). Ο διάβολος είχε επισκεφθεί μία νύχτα στη φυλακή την Αγ. Μαρίνα (270-286 μ.Χ.) με μορφή δράκοντα. Έβγαζε φωτιά από τα μάτια, σφύριζε και έκανε περίεργους ήχους. Η Αγία προσευχήθηκε, σχημάτισε το σημείο του Σταυρού και λυτρώθηκε. Ο δράκοντας έσκασε με κρότο και εξαφανίστηκε[16].

Κι αν η Αγ. Μαρίνα έδιωξε ένα δράκοντα - οπτασία, η Αγ. Παρασκευή (αρχές 2ου αι. μ.Χ.) με την ίδια μέθοδο εξόντωσε έναν υλικό, ορατό από όλους, δράκοντα, ένα δαιμονικό ενσαρκωμένο θηρίο. Ο φοβερός όφις στριφογύρισε, έσκασε και κόπηκε στα δύο[17]. Με την προσευχή νίκησε έναν ίδιο δράκοντα και ο Άγ. Δονάτος, επίσκοπος Ευροίας Ηπείρου (4ος αι. μ.Χ.)[18]. Τέλος, μια δέσμη φωτός, σαν αστραπή, που εκτινάχθηκε από την αρχαιότερη εικόνα της Ορθοδοξίας, την Παναγία τη Σπηλαιώτισσα, κεραυνοβόλησε και νέκρωσε ένα τεράστιο δράκοντα, ένα πελώριο φίδι, που απείλησε δύο αδέρφια, τους Αγ. Συμεών και Θεόδωρο, τη στιγμή ακριβώς που είχαν ανακαλύψει την εικόνα[β].

[α] Όσοι πιστεύουν σε οιωνούς (προμηνύματα, «σημάδια»), προλήψεις, γούρια-γρουσουζιές (ποδαρικό κ.τλ.), στην τύχη, στις μαντείες κ.α.

[β] Ιερά Μητρόπολις Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Παναγία η Σπηλαιώτισσα, 1995, σελ. 16. Η θαυματουργή εικόνα υπάρχει στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, κοντά στα Καλάβρυτα. Είναι έργο του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Λουκά

[1] Περιοδ. Nexus, Νο 5, σελ. 24.

[2] Λ. Στρίνγκφηλντ, Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ράπτης, 1977, σελ. 109.

[3] Θ. Βέμπου, Οι πύλες του αλλοκόσμου, εκδ. Βερέττας, 1999, σελ.

[4] Κ. Κερένυϊ, Η μυθολογία των Ελλήνων, Βιβλιοπ. Εστία, σελ 423.

[5] Ν. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμο Β', εκδ. Γράμματα, σελ. 322.

[6] Η. De. Glasenapp, οι πέντε μεγάλες θρησκείες του κόσμου, εκδ. Βιβλιο-Αθηναϊκή, σελ. 223.

[7] Αρχ. Ιωαννίκιου, Αθωνικόν Γεροντικόν, εκδ. Ιερό Ησυχ. Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, σελ. 165.

[8] UFΟ - Ιπτάμενοι δίσκοι, Νο 5, σελ. 30.

[9] Ο Μέγας Αντώνιος, εκδ. Ρηγόπουλου, σελ. 106-107.

[10] Γ. Χατζησωτηρίου, Τα λαογραφικά της Μεσογαίας Αττικής, 1980, σελ. 193-194.

[11] Rοland Villeneuve, Το δαιμονικό σύμπαν, εκδ. Αστέρι, 1979, σελ.45.

[12] Αγιορείτου μοναχού Ανδρέου - Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, Γεροντικό του Αγίου Όρους, τόμο Β', σελ.75-79.

[13 Ν. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμο Β', εκδ. Γράμματα, σελ. 119.

[14] Ζακ Βαλλέ, The Inνisible Cοllege, σελ. 57-59.

[15] Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου «Ο αόρατος πόλεμος», εκδ. «φως» Χ.Ε.Ε.Ν., σελ. 100-101.

[16] Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, Η Αγία Μαρίνα, εκδ. Ορθόδοξου Τύπου, 1998, σελ. 18.

[17] Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, Η Αγία Παρασκευή, εκδ. Ορθόδοξου Τύπου, 1995, σελ. 22.

[18] Χρήστου Τσολακίδη, Αγιολόγιο της Ορθοδοξίας, εκδ. Τσολακίδη, σελ. 365.

Γ. Οι λεγεώνες των "ξένων" και των δαιμόνων και η πολυμορφία τους

Δύο απόστρατοι αξιωματικοί της Αμερικανικής Αεροπορίας, ο Νέλσον Πατσέκο και ο Τόμας Μπλαν, στο βιβλίο τους «Unmasking the enemy» («Ξεσκεπάζοντας τον εχθρό», εκδ. Bendan Press, Arlinghton, Virginia), κατέληξαν στο εξής συμπέρασμα: «Το φαινόμενο αυτό (τα UFO), πρέπει να είναι υπερφυσικό, πράγμα που σημαίνει ότι δεν ανήκει στον κόσμο μας, αλλά αλληλεπιδρά μ' αυτόν. Και αυτό βέβαια βρίσκεται πολύ κοντά στο χώρο της παραδοσιακής θρησκείας. Πιστεύουμε πως αυτό που βλέπουμε ταιριάζει απόλυτα με τις θρησκευτικές δοξασίες για τους δαιμονικούς αγγέλους».

Ο Τζων Κηλ καταθέτει τη δική του γνώμη στο έργο του «ΑΤΙΑ - Επιχείρηση Δούρειος Ίππος»: «Ο διάβολος και οι δαίμονές του μπορούν, σύμφωνα με την παράδοση, να παρουσιάζονται με κάθε σχεδόν μορφή και μπορούν να μιμηθούν στην εμφάνιση τα πάντα, από αγγέλους μέχρι τρομακτικά τέρατα με μάτια που λάμπουν»[1α].

Τη σκυτάλη παίρνει τώρα ο Μ. Αντώνιος: «Οι δαίμονες πλάθουν φαντάσματα και προσπαθούν να μας εκφοβίσουν, υποκρινόμενοι διάφορες μορφές και εμφανίσεις. Μιμούνται γυναίκες, θηρία, ερπετά και πλήθος στρατιωτών ή αλλάζουν τα μεγέθη των πραγμάτων. Αλλ' ούτε και τότε πρέπει να δειλιάζουμε με τα φαντάσματά τους αυτά. Γιατί δεν είναι τίποτε και γρήγορα εξαφανίζονται, εάν μάλιστα ο καθένας μας οχυρώνει τον εαυτό του με την πίστη και το σημείο του Σταυρού»[1β].

Σε πολλές αναφορές για «εξωγήινους», αυτοί παρομοιάζονται με «φαντάσματα», λόγω και των πνευματιστικών ικανοτήτων τους (εξαϋλώσεις κλπ.).

«Εάν είχαν τη δυνατότητα», συνεχίζει ο Μ. Αντώνιος, «δεν θα έρχονταν τόσοι πολλοί, σαν όχλος, ούτε θα έκαναν φαντάσματα, ούτε θα μηχανεύονταν πώς ν' αλλάζουν διαρκώς μορφές και τρόπους εμφανίσεως, αλλά θ' αρκούσε να έρθει ένας και μόνο, για να μας κάνει αυτό που και μπορεί και θέλει. Πολύ περισσότερο, διότι όποιος έχει την εξουσία, δε σκοτώνει με φαντάσματα, ούτε φοβερίζει με το πλήθος του, αλλά, ευθύς ως το θελήσει, κάνει κατάχρηση της εξουσίας του.

Αλλά οι δαίμονες, επειδή δε μπορούν να κάμουν τίποτε, παίζουν σαν ηθοποιοί επί σκηνής, αλλάζουν τις μορφές τους και φοβίζουν τα μικρά παιδιά με τη φαντασία του πλήθους τους και με τις εναλλαγές μορφών, πράγματα δηλαδή, από τα οποία οφείλουμε περισσότερο να τους καταφρονούμε, σαν αδύνατους». Αν παρουσιάζονταν με μία μόνο μορφή θα την είχαμε συνηθίσει και δεν θα φοβόμασταν τόσο. Το άγνωστο όμως, το καινούργιο, φοβίζει και αυτό εκμεταλλεύονται.

Οι «λεγεώνες» λοιπόν των δαιμονίων (Λουκά 8, 30) είναι πολυπληθείς και παρουσιάζονται με απίστευτη ποικιλία μορφών. Ο Μέγας Αντώνιος περιγράφει κάποιους δαίμονες, που «μπορούν και παρουσιάζονται ψηλοί, φθάνοντας μέχρι τη στέγη και τεράστιοι σε μέγεθος»[2], όπως και οι δράκοντες. Μας παραπέμπει έτσι σε ανάλογους τύπους «εξωγήινων», όπως το γιγαντόσωμο ανθρωποειδές που εμφανίστηκε μέσα σε άσπρο σύννεφο, στη Χρυσόπετρα του Κιλκίς (30/6/1989) .

Στο εξωτερικό, μια από τις πιο τρομακτικές παρουσίες ήταν ο πανύψηλος εξωγήινος - τέρας (4 με 5 μ. ύψος) που εμφανίστηκε στις 12 του Σεπτέμβρη του 1952 στο Flatwoods της Δ. Βιρτζίνια (ΗΠΑ). Είχε ένα κόκκινο σαν αίμα πρόσωπο και λαμπερά πράσινο - πορτοκαλιά μάτια. Βρώμαγε με μία αηδιαστική μυρωδιά και κινήθηκε σα φάντασμα. Το ον το αντίκρισε μία μεγάλη παρέα ατόμων, πολλοί από τους οποίους αρρώστησαν άσχημα μετά το περιστατικό[3].

Ένας δαίμονας, τον οποίο έβλεπαν παλιά οι μάγισσες, είχε τη μορφή ενός ψηλού άντρα με πρόσωπο «κόκκινο σαν τη φωτιά που βγαίνει από το φούρνο»[4]. Ακριβώς όπως ο εξωγήινος του Φλάτγουντς. Ο άντρας αυτός συχνά είχε έξι κεραίες σ' ένα διπλό πρόσωπο (θυμίζει άλλους τύπους εξωγήινων) .

Πολλοί «διαστημικοί επισκέπτες» έχουν υπερφυσικές σωματικές ικανότητες (κάνουν μεγάλα πηδήματα, στρέφουν εξ ολόκληρου το κεφάλι τους κ.α.). Ο Σατανάς κάποτε είχε παρουσιαστεί με τη μορφή μοναχού σ' ένα μοναχό, το γέρο Ερμόλαο, σ' ένα δάσος του Άθωνα, κοντά στη Μονή Μεγίστης Λαύρας. Πήδαγε από τον ένα βράχο στον άλλο, μία απόσταση μεγαλύτερη από δέκα μέτρα, και παρακίνησε το γέρο - Ερμόλαο να κάνει το ίδιο[5] (ώθηση προς υπερεκτίμηση δυνατοτήτων και υπερηφάνεια).

Πολλοί μάρτυρες, ιδιαίτερα στην ύπαιθρο - και όχι πάντα «θρησκόληπτοι χωρικοί» - έχουν παρομοιάσει τα εξωγήινα «όντα» με δαίμονες, βασικά λόγω της όψης τους, αλλά και του φόβου που προκαλούν, της αντανάκλασης δηλαδή στον ψυχικό κόσμο του μάρτυρα.

Έχουν θεαθεί και «εξωγήινοι» που η όψη τους πλησιάζει πολύ στην κλασική, παραδοσιακή εικόνα του διαβόλου. Ακλόνητο παράδειγμα, ο εξωγήινος της Βαρτζίνια (σκίτσο), ένα πλάσμα με γλοιώδη όψη, πύρινα μάτια και.. τρία κέρατα στο κεφάλι (Βραζιλία, 20/1/1996). Τα τρία κορίτσια που αντίκρισαν με έκπληξη και τρόμο το πλάσμα, πίστεψαν ότι είδαν τον ίδιο το διάβολο. Τα γεγονότα επιβεβαιώθηκαν εκτός από πολίτες και από στρατιωτικούς. Επίσης, τις προηγούμενες μέρες υπήρχαν αναφορές για άγνωστα φώτα στον ουρανό.

Ο Ζακ Βαλλέ στο βιβλίο του «Οι Ιπτάμενοι Δίσκοι» (Εκδ: Ηλιάδης, σελ. 150), παραθέτει την περίπτωση μιας Αγγλίδας, η οποία είχε δει έξω από την Οξφόρδη ένα UFO και λίγο αργότερα την επισκέφτηκε «ο Σατανάς». Τα μάτια του δεν είχαν κόρες, ήταν όπως αυτά των «Γκρίζων» κι άλλων «εξωγήινων», καθώς και των μυγών. Σε τεχνικές μαγείας επιχειρείται η κόρη του ματιού (το μαύρο) να γεμίσει όλη την ίριδα (όπως τα μάτια των «εξωγήινων»). Και τα λαμπερά, πύρινα, κακόβουλα μάτια πολλών «εξωγήινων» (με τα μάτια αυτά υπνωτίζουν κιόλας), ευνόητο είναι ότι τα συναντάμε και στους δαίμονες δράκους, χαμοδράκια κτλ.).

Μονόφθαλμοι γεροδεμένοι «εξωγήινοι» προσπάθησαν να σύρουν στο διαστημόπλοιό τους έναν άντρα, το 1965 στη Ν. Αμερική[6] και ένας άλλος «εξωγήινος», μόνοφθαλμος, σαν ρομπότ, εμφανίστηκε στις 18 Αυγούστου 1972 στη Ν. Αφρική[7]. Μονόφθαλμες μορφές, σαν τους Κύκλωπες ή τους πολεμοχαρείς Αρίμασπους του Πλίνιου, περιλαμβάνονται και στη μεγάλη γκάμα των δαιμονικών οντοτήτων, όπως εικονίζονται σε βιβλία, αγιογραφίες και εικόνες.

Στις 16/11/1963 δύο αγόρια είδαν ένα ακέφαλο πλάσμα με φτερά νυχτερίδας στο Kent της Αγγλίας, λίγο μετά την προσγείωση ενός φωτεινού αντικειμένου[8]. Με φτερά νυχτερίδας εικονίζονται και πολλοί δαίμονες. Η ιρλανδική παράδοση μιλά για ένα ακέφαλο στοιχειό, το Dullahan. Το έχουν δει συχνά να οδηγεί ένα μαύρο αμάξι (όπως οι μαυροντυμένοι - Μ.Ι.Β.). Είναι επίσης κακός οιωνός. Προαναγγέλλει το θάνατo[9].

Ένας άλλος «εξωγήινoς» που είχε δει ο συγγραφέας Γουίτλυ Στρίμπερ, μαζί με έξι άτομα ακόμα, είχε ένα κεφάλι σαν αετού[10]. Στο Κάψο, στα πλαίσια ενός τελετουργικού μαγείας στο οποίο λάμβανε μέρος ο αρχιμάγος Άλιστερ Κρόουλυ (1875-1947), εμφανίστηκε ένας δαίμονας με κεφάλι γερακιού[11]. Μάλιστα, ο Κρόουλυ το 1919 είχε έρθει σε τηλεπαθητική επαφή και με μία «οντότητα από το Σείριο». Η μορφή της ήταν όμοια μ' αυτή των «γκρίζων»[12].

Πολλοί «τύποι» εξωγήινων έχουν μακριά δάχτυλα και νύχια, που αποτελούν και εξωτερικό γνώρισμα των ποιμενικών και άλλων πολλών δαιμόνων, αλλά και των... μαγισσών. Τα μακριά νύχια εκφράζουν τη βρωμιά, την αγριότητα και τα αιμoδιψή ένστικτα. Επίσης και στα δύο «διαφορετικά» φαινόμενα (εξωγήινοι - δαίμονες), οι πύρινες, ζωώδεις και τερατώδεις μορφές κάθε άλλο παρά σπάνιες είναι. Στην Αγγλία, στο Φέλιξτοου (20/9/1965), ο Μάικλ Τζόνσον είδε έναν «εξωγήινο» μέσα σε φλόγες, που με το ένα του χέρι έδειχνε απειλητικά προς αυτόν[13].

Έτσι, οι δαίμονες θα λέγαμε ότι αντλούν τα ανεξάντλητα αποθέματα των μορφών τους από την «Κόλαση», το Χάος, έναν απερίγραπτο και τρομερό «τόπο»... Έναν «τόπο» στον οποίο η ποικιλία των ζωόμορφων και τερατόμορφων «υπάρξεων» δεν έχει τέλος...

 [1α] Brinsley Ιe Pοer Trench, Μυστηριώδεις επισκέπτες, εκδ. Κονιδάρη, σελ. 72 (από το Οperatiοn Trοjan Hοrse του Jοhn Keel).

[1β] Τα παραπάνω λόγια του ισχύουν για τους πιστούς ανθρώπους

[2] Ο Μέγας Αντώνιος, εκδ. Ρηγόπουλου, σελ. 65,75,66.

[3] Cοral and Jim Lοrenzen, Η παγκόσμια Ιστορία των UFΟ, εκδ. Μπαρμπουνάκης, σελ. 61.

[4] Rοland Villenee, Το δαιμονικό σύμπαν, εκδ. Αστέρι, 1979, σελ.294.

[5] Αγιορείτου μοναχού Ανδρέου - Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, Γεροντικό του Αγίου Όρους, τόμο Β', σελ. 128-132.

[6] Ντόναλντ Κήχοου, Ξένοι από το διάστημα, εκδ. Ωρόρα, σελ. 151.

[7] Γ. Μπαλάνος, Όντα από το διάστημα, σελ. 61.

[8] Ανεξήγητο,τομ.1, 1982, σελ. 286-288.

[9] Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς, Παραμύθια και παραδόσεις της Ιρλανδίας, εκδ. Εστία, σελ. 27.

[10] Περιοδ. Strange, Νο 11,σελ. 31.

[11] Π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου, Ο απόκρυφισμός στο φως της Ορθοδοξίας, τεύχη 16-20, Μαγεία, σελ. 357.

[12] Εrik Daνis, Techgnοsis, εκδ. Αρχέτυπο, 2001., σελ. 327.

[13] Ανεξήγητο, τομ. 3, 1982, σελ. 688.

Δ. Οι Υποχθόνιοι και η Κούφια Γη

Ανάμεσα στις θεωρίες για την προέλευση των UFO σημαντική θέση κατέχει ή θεωρία της Κούφιας Γης. Σύμφωνα μ' αυτήν, μας επισκέπτονται από τα έγκατα της γης με τα προηγμένης τεχνολογίας σκάφη τους, οι λεγόμενοι «ενδογήινοι» ή «υποχθόνιοι». Πολλοί ανθρακωρύχοι και εργάτες ορυχείων φημολογείται ότι έχουν ξαφνιαστεί από την παρουσία υποχθονίων πλασμάτων μέσα στη Γη. Τα πλάσματα αυτά, πιστεύουν κάποιοι ερευνητές, είναι και οι χείριστες των Ιπταμένων δίσκων. Υπόκωφοι ήχοι ακούγονται επίσης μέσα από τη γη σε εμφανίσεις τεράτων σε λίμνες, αλλά και σε εμφανίσεις UFO.

Ο «προφητικός» Ιούλιος Βερν (1828-1905) είχε γράψει το «Ταξίδι στο κέντρο της γης», από αρχαιοτάτων χρόνων όμως, οι παραδόσεις των λαών και των θρησκειών μιλούν για ζωή στα ζοφερά και ομιχλώδη τοπία ενός έσω - κόσμου. Για τους Αρχαίους Έλληνες υπήρχε ο Άδης, ο Κάτω Κόσμος, λέξη που υιοθέτησε και ο Χριστιανισμός. Η Βίβλος σε πολλά σημεία τονίζει την ύπαρξη καταχθόνιων δυνάμεων μέσα στο έρεβος (Πέτρου Β' 2,4 – Αποκάλυψη 5, 3 και 13 κτλ.).

Σύμφωνα με τη θεωρία των Πουράνα (Ινδουισμός), κάτω από τη γη βρίσκονται κόσμοι που κατοικούνται από πνεύματα - φίδια και δαίμονες. Εκεί είναι και οι κολάσεις, οι τόποι τιμωρίας των κακοποιών[i]. Για τους Βουδιστές υπάρχει η φλεγόμενη ή παγωμένη κόλαση, όπως κόλαση υπάρχει και για τους Ταοϊστές.

Στη θάλασσα μπαινοβγαίνουν άγνωστα υποβρύχια αντικείμενα, τα USO. Οι Άγγλοι ναυτικοί πίστευαν πως στο βυθό του ωκεανού ζούσε ο Daνy Jones, ο Διάβολος της θάλασσας[ii]. Θαλάσσια τέρατα, όπως το Κράκεν (Σκανδιναβία), κατοικούν στα σκοτεινά βάθη της θαλάσσιας αβύσσου. Η Χάρυβδη στη μυθολογία ήταν ένα τέρας, που από τον κεραυνό του Δία ρίχτηκε στα βάθη της θάλασσας. Εκεί κατοικούσε και ο τρομακτικός Θεός Τρίτων, που είχε και κεφάλι φιδιού.

Ένας ναυτικός του 12ου αιώνα, καθώς έπαιζε χαρτιά στο καράβι, φώναξε το διάβολο να τον βοηθήσει να κλέψει για να κερδίσει. Στο τέλος, όχι μόνο έχασε την παρτίδα, αλλά τον άρπαξε και τον έφαγε ένα θαλάσσιο τέρας που βγήκε μέσα από το νερό[iii].

Ένας άλλος ναύτης, Ιταλός, γράφει ο Ν. Πολίτης, αφού έχασε πιωμένος όλα τα λεφτά του στους κύβους, βλασφημούσε τα Ιερά και τα Όσια και ζητούσε τη βοήθεια των διαβόλων. Τη νύχτα ένα μεγάλο και φοβερό τέρας με μάτια λαμπερά ανέβηκε στο πλοίο και άρχισε να κυνηγάει το ναύτη. Εκεί που έτρεχε αυτός, σκόνταψε και έπεσε στο στόμα του φοβερού όφεως[iv].

Η φύση αντιδρά κατά τη διάρκεια εμφανίσεων UFO στην επιφάνεια. Και τα USO όμως δημιουργούν προβλήματα μέσα στο νερό. Στις 6/11/73 στην Πασκαγκούλα του Μισισιπή τέσσερις ψαράδες είδαν ένα USΟ μέσα στη θάλασσα. Ταυτόχρονα, τα ψάρια στο νερό είχαν εξαφανιστεί. Δεν έπιασαν ούτε ένα ψάρι εκείνη τη νύχτα, αν και συνήθως έπιαναν άφθονα[v]. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης είχε ανέβει σε ένα καράβι, που, από δαιμονική ενέργεια, τα δίχτυα του δεν έπιαναν ποτέ ψάρια, (το πλοίο δηλαδή ήταν σα ματιασμένο!). Ο Άγιος τότε ευλόγησε το καράβι, πρόσταξε να ρίξουν τα δίχτυα και αυτά γέμισαν από ψάρια[vi].

Οι δυνάμεις λοιπόν που κινούν τα UFO λειτουργούν εντελώς αντίθετα από τις Λυτρωτικές Δυνάμεις.

Μόνο και μόνο με την ιδέα ότι η προέλευση των UFO μπορεί να είναι ο Κάτω Κόσμος, ο νους μας πάει αμέσως στο κακό. Ακόμα και για τους μάγους, τα πνεύματα τα υποκάτω της γης είναι καθ' ολοκληρίαν πονηρά[vii].

Αλλά και οι ίδιοι οι ερευνητές που ενστερνίζονται την ύπαρξη «ενδογήινων», παραδέχονται ότι έχουν αρνητική φύση κυρίως, ότι είναι δηλαδή ως επί το πλείστον κακοπροαίρετοι. Αλλά πάλι υποστηρίζουν ότι συνεργάζονται οι «ενδογήινοι» με ισχυρούς ανθρώπους και οργανώσεις στη γη (υπερκυβέρνηση, μασόνους, τάγματα κτλ.). Λέγεται ότι ο Χίτλερ είχε επικοινωνία με «υπεράνθρωπους» που ζούσαν στα έγκατα της γης, όντας μέλος της ομάδας «Θούλη», η οποία διακήρυττε ότι ο Χριστιανισμός κι όλες οι θρησκείες πρέπει να εκλείψουν, και να αντικατασταθούν με τη θρησκεία των «Καταχθόνιων Θεών»[viii].

Οι ενδογήινοι ονομάζονται και Deros. Απώτερος στόχος τους είναι το κακό της ανθρωπότητας, ενώ κάποιες ιστορίες μιλούν για μηχανήματα που έχουν στην κατοχή τους και προκαλούν στην επιφάνεια του πλανήτη αρρώστιες, πολέμους, ατυχήματα, καταστροφές και ευθύνoνται ακόμα για την άνοδο στην εξουσία και τη δραστηριοτητα των πιο κτηνωδών ανθρώπων της ιστορίας. Άλλοι ενδογήινοι είναι οι Vril-Ya, οι οποίοι χρησιμοποιούν τη δύναμη Vrill που εκτός των άλλων, μπορεί και επιδρά στη σκέψη των ανθρώπων. Βριλ είναι και μία ονομασία της υπερφυσικής δαιμονικής δύναμης - ενέργειας που χρησιμοποιούν οι μάγοι.

Γνωρίζουμε και από τους Άγιoυς Πατέρες, ότι ο Σατανάς επιδρά στο μυαλό των ανθρώπων, με κακούς λογισμούς, σκέψεις, που με τη σειρά τους μετατρέπονται από μας σε κακές πράξεις (φόνους κτλ.).

Η παραδοσιακά σκοτεινή ποιότητα και σκοπιμότητα, με την οποία έχουν συνδεθεί οι καταχθόνιες δυνάμεις καθιστά το θέμα ιδιαίτερα λεπτό και πρέπει να χρήζει ιδιαίτερου χειρισμού, ώστε να μην ξεφύγει κάποιος ερευνητής από τον δέοντα τρόπο έρευνας.

 [i] Η. De. Glasenapp, Οι πέντε μεγάλες θρησκείες του κόσμου, εκδ. Βιβλιο-Αθηναϊκή, σελ. 75.

[ii] Ναούμ Θεοδοσιάδης, Ξωτικά, εκδ. Αρχέτυπο, 1998, σελ. 280.

[iii] Roland Villeneuve, Το δαιμονικό σύμπαν, εκδ. Αστέρι, 1979, σελ. 43.

[iv] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμο Β', σελ. 307.

[v] Λ. Στρίνγκφηλντ, Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ράπτης, 1977, σελ. 172­175.

[vi] Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης, εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας, 1987, σελ. 178.

[vii] Ο Άγιος Ιερομάρτυς Κυπριανός, εκδ. Ρηγόπουλου, 1999, σελ. 62.

[viii] Dr. D.C. Yermak, Κ-Ρ- Υ-Π-Τ-Ο-Κ-Ρ-Α-Τ-Ι-Α, εκδ. Αποκάλυψις, σελ. 155.

Ε. Τα "παγανιστικά" πνεύματα και οι "διαστημικοί" παρείσακτοι

Από παλιά θρύλοι, μύθοι και παραδόσεις τοποθετούσαν την καταγωγή διαφόρων πλασμάτων και «στοιχειών» (όπως νάνοι, ξωτικά, καλικάντζαροι) στον Κάτω Κόσμο. Είναι έντονη πολλές φορές και η προσομοίωση των «στοιχείων της φύσης» με τα δαιμονικά πνεύματα και το διάβολο.

Για πολλούς, ο βασιλιάς των ξωτικών είναι ο διάβολος. Πολύ διαδεδομένη είναι η άποψη ότι τα ξωτικά είναι κάποιοι πεπτωκότες άγγελοι, όπως θέλουν και οι παραδόσεις στην Ιρλανδία. Δεν κατέληξαν όμως στη ζοφερή κόλαση γιατί δεν ήταν τόσο μοχθηρά, όσο οι απαίσιοι δαίμονες.

Στη Σκανδιναβία πίστευαν ότι ο Λούσιφερ και οι άγγελοί του μετά την πτώση τους είχαν καταφύγει στα δάση, όπου παρέμειναν ως Πνεύματα των Δασών[i]. Με την πτώση των αγγέλων τα πνεύματα αυτά πιθανόν σταμάτησαν και κατοίκησαν στο βασίλειο της (πτωτικής) φύσης, όπου πειράζουν πολλές φορές τους περαστικούς.

Ο Άγ. Σεραφείμ του Σάρωφ (1759-1833) περιγράφει ανάλογα «όντα» στα δάση της Ρωσίας: «Ο "λέσι", αγριάνθρωπος του δάσους παραφυλάει ακόμα πίσω από τα κλαδιά και μέσα στο πυκνό μέρος του δάσους, τον αργοπορημένο ταξιδιώτη. Οι "ρουσάλκοι" - νεράιδες με κυματιστά μαλλιά και ασημένιο δέρμα - τραβούσαν πάντα τους νεαρούς προς τα ποτάμια και τους γαργαλούσαν, γελώντας μέχρι θανάτου. Ο "ντομοβοί" ζούσε μέσα στα αγροκτήματα και ανακάτωνε τη νύχτα τις ουρές των αλόγων. Μέσα στη φύση ο δαίμονας αγωνίζεται να φανεί εχθρικός ή τρομακτικος»[ii].

Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι καταστροφικές για τους ανθρώπους θεές ζουν στην ύπαιθρο[iii]. Οι Νύμφες (και οι συγγενικές νηρηίδες, δρυάδες, ναϊάδες) ήταν κατώτερες θεότητες των υδάτων και της φύσης. Θα λέγαμε ότι συνεχίζουν να «στοιχειώνουν» τα ποτάμια, τις πηγές, τα δάση και τις σπηλιές με τη μορφή των νεράιδων, συγκατοικώντας με τους δράκους, τους νάνους, τους «αράπηδες» και τους υπόλοιπους της «στοιχείο - παρέας». Εμπνευσμένες από την αρχαιότητα, οι φασματικές αυτές παραστάσεις διαιωνίζονται ως τις μέρες μας.

Σε παλιές (και νέες) παγανιστικές λατρείες οργανώνονταν τελετές (όπως οι Διονυσιακές και οι Σαββατιανές) με χορούς και τραγούδια στην ύπαιθρο. Οι τελετές αυτές κλίνουν προς τη μαγεία και την ειδωλολατρία (λατρεία της κτιστής φύσης) και συνοδεύονται από μέθη, παραλήρημα, έκσταση, όργια κτλ.

Οι νεράιδες και τα ξωτικά παίζουν μουσική, χορεύουν, σα να τελούν μια... παγανιστική τελετή. Ο λαός τα ονομάζει και «παγάνα». Οι σεξουαλικοί Σάτυροι και Σειληνοί χόρευαν κι αυτοί, όπως και η θεά Άρτεμη. Σε καθαρά ειδωλολατρικές τελετές, ζώα (και όχι μόνο) σφάζονταν και προσφέρονταν ως θυσία. Οι θυσίες ζώων θεωρείται ότι επενεργούσαν στα υποσελήνια στοιχειά, στα αόρατα πνεύματα της ατμόσφαιρας [iv]. Οι θυσίες που γίνονταν στα ιερά ήταν προσφορές στα δαιμόνια και όχι στον αληθινό Θεό (Κορινθ. Α', 10, 20). Λατρεύονταν επίσης αγάλματα όπως της θεάς Άρτεμης, στα οποία, εξαιτίας της λατρείας, κατοικούσαν μιαρά πνεύματα[1].

Ο Λουκιανός αναφέρεται σε ταραχοποιά αγάλματα, όπως ο μικρός χάλκινος ανδριάντας του Ιπποκράτη, που τριγύριζε κάθε νύχτα «την οικίαν όλην εν κύκλω, ψοφών και πυξίδας ανατρέπων και τα φάρμακα συγχέων και την θύραν περιτρέπων»[v].

Στη Γαλατία της Μικράς Ασίας, στην περιοχή της Αναστασιούπολης, πίστευαν ότι σ' έναν τόπο που ονομαζόταν Άρκεα κατοικούσε η Άρτεμη μαζί με πολλούς δαίμονες και τιμωρούσε με θάνατο όποιον τολμούσε να πλησιάσει εκεί, ιδίως τα μεσημέρια του Ιουλίου και του Αυγούστου (το ίδιο συμβαίνει και με τις νεράιδες). Η δοξασία αυτή πέρασε και στους λαούς της Ευρώπης των μέσων χρόνων: ο daemon meridianus, που συχνά ονομαζόταν και Diana (=Άρτεμη) προκαλούσε μεγάλα κακά, και έπρεπε να επεμβαίνουν οι Άγιοι της εποχής με θαύματα για να τον αναχαιτίζουν[vi].

            Οι Άγιοι συνέτριβαν με την προσευχή τους τα είδωλα και έβγαιναν από αυτά ακάθαρτα πνεύματα, συχνά αφήνοντας κραυγές και κρότους. Αυτό το πέτυχαν Άγιοι όπως ο Νικόλαος (250-330 μ.Χ.) και ο Κόνων ο Ίσαυρος (1ος αι. μ.Χ.) (μπροστά του ο Κόναν ο Βάρβαρος δε «μετράει» καθόλου!). Η Αγία Παρασκευή είχε σταθεί μπροστά στο άγαλμα του Απόλλωνα και σηκώνοντας απειλητικά το χέρι της του είπε:

- Θέλεις, συ άψυχο είδωλο, να πάρεις σαν Θεός από μένα θυσία;

Τότε το δαιμονιο, που κατοικούσε στο άγαλμα φώναξε με μεγάλη φωνή, που την άκουσαν όλοι.

             -«Δεν είμαι Θεός εγώ, ούτε κανένας άλλος από μας είναι. Μόνο αυτός, που κηρύττεις εσύ είναι Θεός αληθινός. Εμείς ήμασταν βέβαια άγγελοι, αλλά για την περηφάνια μας γίναμε διάβολοι και εξαπατούμε τους ανθρώπους και μας προσκυνούν για Θεούς».

- Γιατί, τότε, του είπε η Αγία, στέκεστε εδώ μέσα, όπου είμαι και εγώ η δούλη του αληθινού Θεού; Γκρεμιστείτε, τους είπε.

Αμέσως τότε γκρεμίστηκαν όλα τα αγάλματα από τη θέση τους και έγιναν συντρίμμια. Ακούστηκαν δε, από τα αγάλματα του ναού θρήνος πολύς και σύγχυση και βουή μεγάλη [vii].

Συνεχίζουμε όμως με το χορό και τα τραγούδια: ο Θεός Πάνας, που ήταν γιος Νύμφης, έπαιζε φλογέρα, όπως και μία από τις Νύμφες των φιδιών, που παίζει διπλή φλογέρα (οι ήχοι αυτοί ακούγονται και σε σύγχρονες εμφανίσεις νεράιδων). Όταν οι προπάτορές μας άκουγαν ανεξήγητους ήχους φλογέρας ήξεραν πως, πολλές φορές, σήμαιναν κάτι το αποκρουστικό και τρομακτικό [viii].

Οι δαίμονες, εκτός του ότι μεταμορφώνονται σε γυναίκες, χορεύουν και τραγουδούν κι αυτοί. Θύμα τέτοιων δαιμόνων είχε πέσει ο Όσιος Ισαάκιος ο Έγκλειστος (Ρώσος), που ασκήτευε σε μία σπηλιά επί χρόνια και μία μέρα παρουσιάστηκε στο σκοτάδι «φως μέγα». Η σπηλιά γέμισε ασφυκτικά από «αγγέλους» που κάλεσαν και το «Χριστό». Ο Ισαάκιος τους προσκυνούσε, νομίζοντας τους για αληθινούς, τυφλωμένος από μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.

Ο «Χριστός» τότε προσταξε:

- Πάρτε τα όργανα! Πιάστε τα τύμπανα! Παίξτε πανηγυρικά! Και ο Ισαάκιος να μας χορέψει!

Εμφανίστηκαν αμέσως κι άλλοι δαίμονες με μουσικά όργανα και άρχισαν να παίζουν μουσική. Την ίδια στιγμή, άλλοι δαίμονες σήκωσαν τον Όσιο και τον ανάγκασαν να χορέψει μαζί τους στον τρελό ρυθμό της μουσικής.

Ο χορός κράτησε ώρες πολλές, μέχρι που οι δαίμονες τον παράτησαν κάτω μισοπεθαμένο και εξαφανίστηκαν. Το πρωί τον βρήκαν οι πατέρες σε οικτρή κατάσταση. Μόλις που ανέπνεε. Είχε μάτια γουρλωμένα, βλέμμα απλανές και δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον. Είχε χάσει την ακοή και τη λαλιά του. Ευτυχώς όμως, με τη φροντίδα των άλλων πατέρων και τη Θεία μεσολάβηση, ο Ισαάκιος μετά από δύο χρόνια μίλησε! Άρχισε να τρώει μόνος του, και σιγά-σιγά απελευθερώθηκε από τις αλυσίδες του πονηρού [ix].

Και οι νεράιδες τραβούν στο χορό τους τους «θεατές» τους, με ίδια, μερικές φορές, αποτελέσματα σ' αυτούς. Παρουσιάζονται, όπως ο Πάνας, οι Σάτυροι, οι Σειλυνοί, οι Νύμφες και άλλες Θεότητες, κατά κανόνα τη νύχτα ή το καταμεσήμερο, τις ώρες που η φύση ωθεί τον άνθρωπο να κοιμάται.

Μεσημέρι εμφανιζόταν η σκυλόμορφη Εκάτη, θεά του Κάτω Κόσμου. Ή, αν δεν εμφανιζόταν η ίδια, έστελνε τα «φάσματά» της, όπως η τερατώδης Έμπουσα. Στις ευχές του Αγ. Ιωάννη του Χρυσόστομου επισημαίνονται δαίμονες που αλλοιώνουν το νου και βρίσκονται σε φαράγγια, σταυροδρόμια, άλση, ποτάμια κτλ.

Οι νεράιδες παρατηρούνται ιδιαίτερα σε φεγγαρόλουστες νύχτες και ειδικά σε πανσελήνους, μέρες όμως στις οποίες «οργιάζουν» και οι σατανιστές, εκτός από τους παγανιστές. Η νύχτα της πανσελήνου είναι η νύχτα που μεταμορφώνονταν οι λυκάνθρωποι, σύμφωνα με τις παραδόσεις, ενώ κάποιοι ισχυρίζονται ότι ασκεί αρνητική επίδραση στον ψυχισμό του ανθρώπου (τη νύχτα της πανσελήνου λέγεται ότι αυξάνεται ο δείκτης της εγκληματικότητας). Σύμφωνα με παραδόσεις πολλών λαών, η Σελήνη ήταν ο τόπος εξορίας του Kάιν.

Ο σεληνιακός θηλυκός δαίμονας Λίλιθ ήταν ένας δαίμονας εκπληκτικής ομορφιάς. Ταυτίζεται πολλές φορές με τις νεράιδες, όπως και με τις λάμιες και τους θηλυκούς δαίμονες Succubi. Όλες αυτές οι οντότητες ξεμυαλίζουν τους άντρες και ανάβουν τα πάθη τους, με το σεξουαλισμό που εκπέμπει η δελεαστική εξωτερική εμφάνιση και τα καμώματα τους. Αν δεν ενδώσουν σ' αυτές, όπως ο Νillas - Boas με εκείνη την «εξωγήινη» γυναίκα (σελ. 102), βιάζονται. Καρποί της σεξουαλικής ένωσης στοιχειών και ανθρώπων θεωρούνταν οι μάγισσες και οι μάγοι, όπως λεγόταν και για το μάγο Μέρλιν. Η Λίλιθ αποπλανεί τους άντρες και ύστερα τους σκοτώνει και τους τρώει. Θεωρείται η σύζυγος του Πρίγκιπα του Σκότους. Κατ' άλλους η Λίλιθ κρυβόταν πίσω από τον αρχέκακo Όφι που πλάνησε την Εύα. Έκτοτε έγινε οπτασία της νύχτας και εμφανίζεται σα γυναίκα [x].

Και οι νεράιδες, που παρουσιάζονται συχνά ως πανέμορφες αιθέριες υπάρξεις, όπως μερικές εξίσου όμορφες μάγισσες, «μαγεύουν» τους ανθρώπους με το εξωτερικό (απατηλό) σχήμα τους. Μέσα τους όμως, όχι σπάνια, βασιλεύει η κακία και η εκδίκηση. Απ’ έξω κούκλες, από μέσα πανούκλες, όπως λέγεται! Μήπως και τα UFO διαφέρουν; Κι αυτά εξωτερικά λάμπουν κι αστράφτουν, όπως ο δίσκος που είδε ο Μ. Αντώνιος στο βουνό. ό,τι λάμπει όμως δεν είναι χρυσός...

Στην Ελλάδα οι χωρικοί απέφευγαν να πλησιάζουν σε «νεραϊδοτόπους». Οι νεράιδες κατηγορούνται για πολλά κακά που έχουν συμβεί στους «ανταμωτές» τους. Κυρίως κατηγορούνται για το ότι οι τελευταίοι τρελαίνονται, χάνουν τα λογικά  ή τη φωνή τους, θεωρούνται δηλαδή «νεραϊδοπαρμένοι», νυμφόληπτοι για τους Αρχαίους. Δαιμονοπαρμένος ήταν και ο Όσιος Ισαάκιος ο Έγκλειστος, που γνωρίσαμε πριν. Το «χάσιμο» των λογικών είναι συχνό αποτελέσμα και στα θύματα της μαγείας.

Στην Ελληνική ύπαιθρο μέχρι πριν μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι διηγούνταν κατά κόρον τις εμπειρίες τους με τα «στοιχειά της φύσης». Κατά μεγάλη σύμπτωση (;) όμως, οι εμφανίσεις των αιθέριων αυτών πλασμάτων έχουν μειωθεί εντυπωσιακά τις τελευταίες δεκαετίες, τις δεκαετίες που ανθεί το φαινόμενο των UFO και των εξωγήινων και έχει απλώσει τα πλοκάμια της η αλλότρια προς τη φύση τεχνολογία.

Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι πολλά ξωτικά ας πούμε έχουν «μεταμορφωθεί» σε εξωγήινους για να είναι και μέσα στο πνεύμα της... εποχής, μπορεί και να σημαίνει όμως ότι πολλά απ' αυτά είναι ξεχωριστές «μαζικού τύπου» αιθερικές παρουσίες, που έχουν παραμεριστεί από τους δαιμόνο-εξωγήινους, που πλέον «κρατούν τα σκήπτρα», λόγω... εποχής και πάλι.

Ορισμένες φορές διαφαίνεται και μια αφελής φύση στα όντα αυτά: καλικάντζαροι τσακώνονται μεταξύ τους, άνθρωποι «αιχμαλωτίζουν» τις νεράιδες πιάνοντας το μαντήλι τους κτλ. Αντίθετα, στα όντα των ΑΤΙΑ απουσιάζουν τρωτά σημεία σαν κι αυτά. Επιπλέον, μια μεταφυσική εμπειρία με ξωτικά ή νεράιδες μπορεί να εμπεριέχει έντονα το στοιχείο του φόβου, δεν επεκτείνεται όμως και στον τομέα της αλαζονείας, δεν προκαλεί δηλαδή την υπερηφάνεια στο μάρτυρα, τουλάχιστον στο βαθμό που παρατηρείται στις περιπτώσεις UFΟ.

     Βέβαια, δεν εκδηλώνουν πάντα αρνητική συμπεριφορά, ή μπορεί αυτή να φαίνεται θετική, δεν μπορούμε όμως να βγάζουμε πρόχειρα και βιαστικά συμπεράσματα για την ποιότητα τους, αν δεν ερευνήσουμε στο ψυχικό βάθος του μάρτυρα.

Υπάρχουν διαβαθμίσεις στην ψυχική ποιότητά τους. Δεν ξεπερνάει όμως αυτή η ποιότητα ένα Α σημείο, το οποίο μπορούμε να ξεπεράσουμε εμείς οι άνθρωποι, φτάνοντας σε επίπεδο τελείωσης. Γι' αυτό η Αγ. Γραφή μας ενημερώνει ότι τα μόνα αγαθοποιά πνεύματα είναι τα αγγελικά όντα, που σε ελάχιστες περιπτώσεις μπορεί να παρερμηνευτούν από απλοϊκούς ανθρώπους ή παιδιά και να θεωρηθούν «καλές» νεράιδες ή ξωτικά.

Πολλές είναι οι ομοιότητες στο παρουσιαστικό και στον τρόπο «δράσης» των UFΟ, των επιβατών τους και των «στοιχειών». Κοντοί οι εξωγήινοι ως επί το πλείστον, κοντοί και οι καλικάντζαροι, οι νάνοι και τα ξωτικά. Pυτιδιασμένο δέρμα έχουν οι μεν (νάνοι, καλικάντζαροι), ρυτιδιασμένο δέρμα έχουν και κάποιοι από τους δε «εξωγήινοι»). Και οι μεν και οι δε περιγράφονται κάποιες φορές να κρατούν ραβδιά. Καπνίζουν κάποιοι νάνοι και «αράπηδες», καθώς και δαίμονες σε σατανιστικές τελετές, κάπνιζε πούρο και ένας «εξωγήινος» μέσα σ' έναν ιπτάμενο δίσκο που είχε δει μια γυναίκα στη Φιλαδέλφεια (ΗΠΑ)[xi]. Αλλά και πολλοί «εξωγήινοι», όπως αυτοί που απήγαγαν το 1969 το Βραζιλιάνο Antοniο Da Silνa, είναι «φτυστοί» οι νάνοι των παραμυθιών. Διέφεραν μόνο στο ότι οι απαγωγείς αυτοί φορούσαν κράνη. Είχαν ύφος ένα μέτρο περίπου και γένια στο πρόσωπο τους [xii], όπως οι γενειοφόροι νάνοι «γνώμοι» (gnοmes), που φοράνε κι' αυτοί εφαρμοστά ρούχα και κουκούλα καλόγερου.

Οι Σάττον, μια οικογένεια σε κάποια απομακρυσμένη περιοχή του Κεντάκι των ΗΠΑ, δέχονταν επιθέσεις στη φάρμα τους, τον Αύγουστο του 1965, από πλάσματα ύψους ενός μέτρου, με τεράστια μάτια και αυτιά και μακριά χέρια. Έμοιαζαν με καλικάντζαρους και προσπαθούσαν μάλιστα να εισβάλλουν και στο σπίτι των Σάττον[xiii] (πλάσματα καθαρά κακόβουλα). «Εξωγήινοι» που η εμφάνισή τους παραπέμπει στις παραδοσιακές μορφές υποχθόνιων και παρόμοιων πλασμάτων, έχουν περιγραφεί πάρα πολλές φορές από μάρτυρες.

Στο Ντέβον της Αγγλίας το 1977 η Άνν Άτκιν είχε μια εμπειρία με καλικάντζαρους: ήρθαν σε τηλεπαθητική επαφή μαζί της και της ζήτησαν να συσταθεί κάποιος οργανισμός που θ' αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα τους [xiv]. Το τυπικό σενάριο των εξωγήινων επαφών δηλαδή.

Όπως τα μοχθηρά πνεύματα, αλλά και ορισμένες «φάτσες» εξωγήινων, οι νεράιδες κάπου - κάπου παίρνουν όψη ζωική (ενός σκύλου π.χ., που ξαφνικά αρχίζει να μεγαλώνει και να παίρνει τεράστιες διαστάσεις), ή ζωομορφική (π.χ. ανθρώπων με πόδια αλόγου). Ακόμα φανερώνονται σαν λάμψεις, φωτιές, καπνοί, με δυνατούς κρότους και αθέατες φωνές [xv], όπως συμβαίνει και με τα UFΟ.

Τα στοιχεία του πτωτικού κόσμου και της υλικής ζωής, είναι ο αέρας, η γη, το νερό και η φωτιά. Στον αέρα δρουν περισσότερο τα UFΟ, ενώ στη γη και στο νερό τα ξωτικά και οι νεράιδες.

Η παρουσία τους προαναγγέλλει πολλές φορές κάτι κακό ή το θάνατο, κύριο αποτελέσμα της πτώσης του ανθρώπου. Όλα τα φαινόμενα αυτά προκαλούν στους μάρτυρες από απλό φόβο και παράλυση, μέχρι ψυχοδιανοητικές διαταραχές και δυσλειτουργίες του νευρικού συστήματος, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις σημειώνονται και θάνατοι, είτε έμμεσοι (λόγω φόβου π.χ.), είτε άμεσοι (δολοφονίες).

Τα πνεύματα που υποκινούν τα φαινόμενα αυτά διακρίνονται και για το μίσος τους για την ανθρώπινη ζωή, όπως για τις γέννες. «Εξωγήινοι» αφαιρούν έμβρυα από γυναίκες, καλικάντζαροι, σύμφωνα με λαϊκές παραδόσεις, κυνηγούν και τρομάζουν τις μαμές.

«Στοιχειά» και «εξωγήινοι» παρουσιάζονται ακόμα με αυξημένη συχνότητα σε «ειδικούς» τόπους και σε ιδιαίτερους ανθρώπους. Επίσης μεταμορφώνονται, εξαϋλώνονται, εξαφανίζονται με φωτιά που ανυψώνεται στον ουρανό, ταξιδεύουν μέσα σε φωτεινές σφαίρες, όπως έλεγε ο Παράκελσος (1493-1541) για τους νάνους [xvi], συσχετίζονται με ανεμοστρόβιλους, παρουσιάζονται σε όνειρα, συνουσιάζονται και βιάζουν ανθρώπους, απαγάγουν εκτός από ενήλικες και παιδιά που τα επιστρέφουν μετά από ένα χρονικό διάστημα, αφαιρούν γεγονότα από τη μνήμη, ταράζουν τα ζώα, και άλλες δραστηριότητες είναι κοινές στα δύο φαινόμενα, όπως θ' αναλύσουμε και στη συνέχεια.

Μάλιστα μια κοινή εμφάνιση ξωτικών και UFΟ συνέβη το 1887, στη Βόρεια Ουαλία, όταν κάποιος υπηρέτης ονοματι Daνid Wiliams είδε ένα UFΟ να προσγειώνεται. Δύο πλάσματα κατασκεύασαν έναν κύκλο στο έδαφος και άρχισαν να χορεύουν εκστατικά μέσα σ' αυτόν, παρέα με ένα μεγάλο πλήθος από ξωτικά! Ο μάρτυρας, σημειωτέον, διαπίστωσε κενό χρόνου, όπως στις σύγχρονες περιπτώσεις «απαγωγών»[xvii].

Πολλοί, όταν αναφέρονται σε ξωτικά και νεράιδες έχουν στο μυαλό τους αθώες, παιδικές ιστορίες παραμυθιών για αιθέρια και άκακα πλάσματα της φύσης, κάτι σαν τη Χιονάτη και τους επτά νάνους. Η πραγματικότητα όμως, την οποία πολλοί παραβλέπουν, τους διαψεύδει: πίσω από τα όντα αυτά κρύβονται συχνά δυνάμεις πολύ επικίνδυνες...

[1]Στο θέμα αυτό αναφέρεται και ο Άγ. Αυγουστίνος, στο έργο του Η Πολιτεία του Θεού (βιβλίο 80, κεφ. ΚΓ', ΚΔ' κ.α.).

[i] Ναούμ Θεοδοσιάδης, Ξωτικά, εκδ. Αρχέτυπο, 1998, σελ. 72,58,46.

[ii] Ειρήνης Γκοραϊνωφ, Ο Άγ. Σεραφείμ του Σάρωφ, εκδ. Τηνος, σελ. 70.

[iii] Κ. Κερένυϊ, Η μυθολογία των Ελλήνων, βιβλιοπ. Εστία, σελ. 174.

[iv] Jοscelyn Gοdwin, Μυστηριακές θρησκείες του αρχαίου κόσμου, εκδ. Καρδαμίτσα, σελ. 23.

[v] Ν. Πολίτη, Παραδόσεις, τομ. Β', σελ. 257.

[vi] Στο ίδιο, σελ. 287.

[vii] Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, Η Αγία Παρασκευή, εκδ. Ορθόδοξου Τύπου, 1995, σελ. 26.

[viii] Κ. Κερένυϊ, Η μυθολογία των Ελλήνων, βιβλιοπ. Εστία, σελ. 67.

[ix] Πατερικόν των Σπηλαίων του Κιέβου, Ι. Μ. Παρακλήτου, σελ. 131-136 καθώς και στο Γεροντικό περί ονείρων και οραμάτων, σελ. 172-178.

[x] Jorge Luis Bοrges, Το βιβλίο των φανταστικών όντων, εκδ. Ιibrο, 1991, σελ. 147.

[xi] Whitley Strieber, Επικοινωνία, εκδ. Νέα Σύνορα Α. Α. Λιβάνη 1988, σελ. 506.

[xii] Ναούμ Θεόδοσιάδης, Ξωτικά, εκδ. Αρχέτυπο, 1998, σελ. 212.

[xiii] Cοral and Jim Lοrenzen, Ανθρωποειδή και Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Μπαρμπουνάκης, σελ. 165.

[xiv] Ανεξήγητο, τόμο 2,1982, σελ. 341.

[xv] Περιοδ. Αιγαιοπελαγίτικα θέματα, Ιούλ.- Αύγ. '97, σελ. 265.

[xvi] Περιοδ. Strangε, Νο 56, σελ. 40.

[xvii] Ναούμ Θεοδοσιάδης, Ξωτικά, εκδ. Αρχέτυπο, 1998, σελ. 213.

ΣΤ. Τα αρνητικά φορτισμένα αποτυπώματα

Τα ίχνη που αφήνουν στο πέρασμά τους τα διάφορα μέλη του δαιμονικού Βασιλείου, ταιριάζουν με τα ίχνη των «διαστημικών» επισκεπτών μας. Το κλασικό αποτύπωμα του καμένου κύκλου που αφήνουν τα UFΟ κατά την προσγείωσή τους, είναι όμοια με τον κύκλο που «χαράζουν» κάποιες νεράιδες, ξωτικά κτλ.

Στον κύκλο αυτό συνήθως δεν ξαναφυτρώνει χορτάρι (ιδιαίτερα στους κύκλους των UFΟ), ενώ και τα ζώα αποφεύγουν να πλησιάζουν το συγκεκριμένο σημείο και προπάντων να μπαίνουν στον κύκλο. Αλλά και στα μέρη που πραγματοποιούνταν οι «σαββατιαίες» (μαγικές) συνεδρίες, επίσης δε φύτρωνε χορτάρι, ούτε μπορούσε να ζήσει ζώο [i]. Φαίνεται ότι σε όντα και φαινόμενα αρνητικής ενέργειας (= κακής πρόθεσης), η ποιότητά τους φανερώνεται με τα αρνητικά φορτισμένα αποτυπώματά τους!

Όπως και στην περίπτωση μιας λάμιας σ' ένα αρχαίο πηγάδι στο Κορωπί, η οποία έβγαινε... παγανιά και έπνιγε τα καημένα τα ζώα και στο τέλος ρουφούσε και το αίμα τους. Κάποια μέρα η λάμια έπληξε δύο βόδια, τα οποία αποτελούσαν τη μόνη περιουσία, κάποιου χωρικού. Τότε αυτός, έξαλλος, πυροβόλησε και σκότωσε τη λάμια. Όπου έσταξε το αίμα της, δεν ξαναφύτρωσε χορτάρι [ii].

Αλλά και τα διάσημα πια αγρογραφήματα (crοpcircles), τα μυστηριώδη σχέδια στους αγρούς - ιδίως της Αγγλίας ­ θεωρούνται «δουλειά» τόσο των UFΟ, όσο και των ξωτικών (Δαχτυλίδια ή Κύκλοι των ξωτικών) και των νεραϊδών (νεραϊδόκυκλοι). Τα σχέδια αυτά δηλαδή δημιουργούνται, κατά μαρτυρίες, και έπειτα από δραστηριότητα UFΟ, αλλά και από τον «χορό των ξωτικών και των νεραϊδών» και από πνευματιστική δραστηριότητα. Οι κύκλοι αυτοί θεωρούνταν από πολλούς κακότυχοι. Ένας τέτοιος κύκλος που εμφανίστηκε στο Herdfοrdshire της Αγγλίας (1687) αποδιδόταν στο Θεριστή Διάβολο, σύμφωνα μ' ένα φυλλάδιο του Αυγούστου εκείνης της χρονιάς [iii].

Ο κύκλος είναι ένα θεϊκό σύμβολο. Χρησιμοποιείται όμως με αρνητικό τρόπο στις σκοτεινές λατρείες. Αλλά και τα σχήματα που παίρνουν τα περισσότερα UFΟ είναι συγγενικά με τον κύκλο (σφαίρες, δίσκοι κ.α.).

Παρατηρώντας και τα αγρογραφήματα (crοpcircles) βρίσκουμε πολλά αποκρυφιστικά σχήματα και σύμβολα: εξάκτινα αστέρια όπως η σφραγίδα του Σολομώντα ή άστρο του Δαυίδ, πεντάλφες, μισοφέγγαρα, αλλά το περίεργο είναι ότι έχουν αποτυπωθεί και πολύπλοκες παραστάσεις από μαθηματικά, φυσική, βιολογία. Ίσως επειδή η λέξη δαίμων σημαίνει και γνώση...


 

[i] Andrew Stevenson: Σολομωνική και υπερφυσικά μυστήρια, εκδ. Σφίγγα, σελ. 201.

[ii] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, τομ. Α', σελ. 367.

[iii] Ναούμ Θεοδοσιάδης, Ξωτικά, εκδ. Αρχέτυπο, 1998, σελ. 62.

Ζ. Οι μεταμορφώσεις

Οι δαίμονες μπορούν εύκολα να μεταμορφώνονται, ν' αλλάζουν μάζα, χρώμα, σχήμα. Από τον κανόνα δεν εξαιρούνται ούτε τα στοιχειά, ούτε οι «εξωγήινοι», ούτε τα σκάφη τους, που αλλάζουν μέγεθος, σχήμα κτλ (αλήθεια, πιο πιθανό δεν είναι τα σκάφη αυτά να έχουν πνευματική φύση;) Ούτε και οι δράκοι εξαιρούνται: ο δράκος που απείλησε την Αγ. Μαρίνα μεταμορφώθηκε σε μαύρο σκυλί με κέρατα, πριν εξοντωθεί από την Αγία [i]. Δαιμονικά φώτα μεταμορφώνονταν σε ζώα σε περιοχές όπως στο χωριό Καστρί της Κυνουρίας [ii].

Είδαμε πριν ότι τα «στοιχειά» παίρνουν εύκολα τη μορφή ζώου. Οι παραδόσεις αναφέρουν και για διαδοχικές μεταμορφώσεις διαφόρων «στοιχειών». «Παρουσιάζονται πρώτα σαν γάτες, ύστερα γίνονται σαν σκυλιά, έπειτα σαν βόδια, γαϊδούρια, άλογα και γουρούνια!» Με τις αλλεπάλληλες αυτές αλλαγές δείχνουν τις υπερφυσικές τους ιδιότητες [iii].

Η ελληνική ύπαιθρος, βρίθει από τέτοιες ιστορίες με στοιχειά που μεταμορφώνονται, παλιότερα όμως, όπως αντιλαμβάνεστε, με μεγαλύτερη συχνότητα. Στα Σπάτα π.χ. σε μία περιοχή έξω από την πόλη, παρατηρούσαν αυτά τα «ζώα­στοιχειά», και μάλιστα μερικοί είχαν αποπειραθεί να τα σκοτώσουν με το ντουφέκι τους. Τότε όμως το «ζώο» γινόταν φωτιά και σηκωνόταν ψηλά, σαν ανεμοστρόβιλος, μέχρι να χαθεί [iv] (εκπληκτική η ομοιότητα με τις ενέργειες των UFΟ). Η υποχθόνια θεά Εκάτη άλλαζε μορφές συνεχεία: γινόταν ζώο (αγελάδα, μουλάρι, σκύλα), ή όμορφη γυναίκα, ή το πρόσωπο της έλαμπε σα φωτιά.

Ας έρθουμε όμως τώρα και στους «εξωγήινους». Ο Χέρμπ Σίρμερ, με τον οποίο οι «εξωγήινοι» είχαν επικοινωνήσει κατά τη διάρκεια της ύπνωσής του, περιέγραφε έναν «εξωγήινο» που γινόταν πότε άνθρωπος, πότε ζώο, και πότε ψάρι [v]. Ο Γουίτλυ Στρίμπερ, μαζί με άλλα έξι άτομα, παρακολούθησαν κάποτε έκπληκτοι έναν «εξωγήινο» να μεταμορφώνεται σε «κάτι» που είχε το κεφάλι αετού και να αλλάζει τρεις ή τέσσερις μορφές, πριν εξαφανιστεί στον αέρα αφήνοντας κύματα ζέστης [vi].

Μεταμορφώνονται όμως και οι ίδιοι οι μάρτυρες των UFΟ; Ναι, αν πιστέψουμε την Αποστολή έρευνας ενός περιστατικού UFΟ που είδε έναν από τους 16 μάρτυρες του UFΟ, στο οποίο επέβαιναν πλάσματα, σαν πίθηκοι, να μεταμορφώνεται για λίγο σε πίθηκο! (25/10/73 - Uniοn Tοwn, ΗΠΑ). Ο μάρτυρας, μεταμορφωμένος σε πίθηκο, άρχισε ξαφνικά να ανασαίνει βαριά, να γρυλίζει σα ζώο και να τρέχει στον αγρό, κουνώντας τα χέρια του, ενώ μία μυρωδιά θειαφιού πλανιόταν στην ατμόσφαιρα [vii] (καθαρή περίπτωση δαιμονοκατάληψης). Επίσης, πολλές φορές αλλοιώνεται η φυσιογνωμία όσων συμμετέχουν σε επικλήσεις πνευμάτων, σκοτεινές τελετές, υπνώσεις κλπ [viii].

Οι μεταμορφώσεις αυτές μας θυμίζουν τις δαιμονικές μεταμορφώσεις ανθρώπων σε λυκάνθρωπο, αλλά και τις μάγισσες των παραμυθιών, που με τα μάγια τους μεταμόρφωναν ανθρώπους σε ζώα, βατράχια κτλ. Όπως η μάγισσα Κίρκη, που είχε μεταμορφώσει τους συντρόφους του Οδυσσέα σε χοίρους. Στους παλιούς αυτούς μύθους και τα παραμυθία, ίσως να υπάρχει, έστω και λίγη... φωτιά μαζί με τον καπνό.

Όλες αυτές οι μεταμορφώσεις, συνθέτουν ένα μικρόκοσμο του αιώνιου, ασταθούς, μεταβαλλόμενου και απρόβλεπτου Χάους... Στην αντίπερα «όχθη», στον Ουρανό, οι Θείες Δυνάμεις μένουν πάντα σταθερές και ακλόνητες. Σ' αυτήν την «όχθη» όμως η λέξη «Μεταμόρφωση» - που αναφέρεται στο Χριστό και στους Αγίους - σημαίνει Αποκάλυψη. Όταν μεταμορφώθηκε ο Χριστός στο όρος Θαβώρ μέσα σε υπέρλαμπρο φως, ο Πέτρος αναφώνησε: «Κύριε, είναι ωραία να μείνουμε εδώ» (Λουκά 9,33). Αν όμως ένας χωρικός έβλεπε τη μεταμόρφωση ενός στοιχειού από λύκο σε γάιδαρο και από γάιδαρο σε... γριά δε νομίζουμε ότι θα έλεγε το ίδιο!

Η Μεταμόρφωση του Χριστού ήταν μεταμόρφωση κτιστού σε Άκτιστο, σε Αΐδιο Φως, ένας μικρόκοσμος δηλαδή του Ουρανού, όπως τον είδαν οι τρεις μαθητές Του. Στη μεταμόρφωση των δαιμόνων αντίθετα, απουσιάζει παντελώς το Άκτιστο Φως και σε πολλές περιπτώσεις αυτή εκφράζεται με κτηνώδεις - ζωικές μορφές, κατώτατης ψυχικής ποιότητας.

Το ίδιο ισχύει και στις «ψυχικές μεταμορφώσεις» των μυημένων στον τοτεμισμό-σαμανισμό.

Η θετική αναζήτηση του Μυστηρίου της Μεταμόρφωσης, για όσους το ερευνούν, οφείλει να βρει το νόημά του στην Αποκάλυψη του Ακτίστου Φωτός και όχι στο Εωσφορικό φως τοτεμικών «ζώων» (λύκος κλπ.) της «δίνης - Πύλης». Το «κέρδος δύναμης» από την κυριαρχία ορισμένων «μάγων» σ' αυτές τις ζωικές - δαιμονικές μορφές, έχει την ηθική ποιότητα των «όντων» από τα οποία αντλείται, και αυτή η ποιότητα δεν αλλάζει (Η «μετατροπή» των ενεργειών είναι μόνο στον τρόπο χρησιμοποίησής τους). Αλλάζει όμως την ποιότητα του υποτίθεται «κυρίαρχου» (βλέπε θύματος) αυτών των ενεργειών, αργά (εκτός «απρόοπτων»), σταθερά και βέβαια ύπουλα.

Επίσης πολλοί μάρτυρες ή απαχθέντες από UFΟ δηλώνουν ότι δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους την ώρα της «επαφής». Νοιώθουν σα να είναι άγρια ζώα...[ix]

 [i] Π. Μ. Σωτήρχου, Παιδομάρτυρες, εκδ. Αστέρος, 1995, σελ. 235.

[ii] Ν. Πολίτη, Παραδόσεις, τομ. Α', εκδ. Γράμματα, σελ 326.

[iii] Τάκη Νατσούλη, Προλήψεις και δεισιδαιμονίες, εκδ. Χιωτέλλης,1987, σελ. 15.

[iv] Γ. Χατζησωτηρίου, Τα λαογραφικά της Μεσογαίας Αττικής, 1980,σελ. 197.

[v] Σωκράτη Αικατερινίδη, Εξωγήινα Όντα στην Ελλάδα, τόμο 3, σελ.204.

[vi] Περιοδ. Strange, Νο 11, σελ. 31.

[vii] Λ. Στρίγκφηλντ, Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ράπτης, 1977, σελ 107.

[viii] Βλέπε π.χ. στο βιβλίο της Flοrence Marryat, Πνευματιστικά φαινόμενα, εκδ. Βιβλιοθήκη για όλους, σελ. 55,58,69.

[ix]Whitley Strieber, Επικοινωνία, εκδ. Νέα Σύνορα Α. Α. Λιβάνη,1988, σελ. 442.

H. Οι έντονες δυσωδίες

Οπότε έχει αναφερθεί κάποια μυρωδιά στις εμφανίσεις των UFΟ, αυτή είναι από ενοχλητική μέχρι απωθητική. Οι απλά ενοχλητικές μυρωδιές είναι συνήθως «τεχνολογικού» ­χημικού τύπου (όζον κτλ.), ενώ οι απωθητικές είναι ποικίλων ειδών και δεν... αντέχονται! Παράδειγμα: μυρωδιές καμένης σάρκας, κλούβιου αυγού, βόθρου και... καλύτερα να μη συνεχίσουμε...

Παρόμοιες μυρωδιές οσμίζονται όσοι έχουν «παρτίδες» με ακάθαρτα πνεύματα. Μη γελάσετε, υπάρχουν και ιστορίες με δυσώδεις... πορδές που βγαίνουν απ' αυτά! Κι εδώ φαίνεται πώς η μιαρή, ακάθαρτη φύση αυτών των πνευμάτων αντανακλάται και στην οσμή τους. Δεν είναι καθόλου παράξενο το ότι και τα τσουπακάμπρας του Πορτο Ρίκο βρωμάνε, όπως και άλλα τέτοια πλάσματα.

Η όχι και τόσο ευχάριστη μυρωδιά του θειαφιού είναι η πιο συνηθισμένη στις εμφανίσεις των UFΟ και των «ναυτών» τους. Οι αρχαίες παραδόσεις προσδιορίζουν σαφέστατα ότι δράκοι, τέρατα κτλ., και ο ίδιος ο Σατανάς σχετίζονται με βρώμες και μυρωδιά από θειάφι. Τα ακάθαρτα, μιαρά πνεύματα, που εχθρεύονται την κάθαρση του ανθρώπου, δεν είναι δυνατόν να... ευωδιάζουν! Ανάλογες οσμές πλανώνταν κοντά σε... μάγισσες και σε δαιμονισμένους.

Στην αντίθετη πλευρά, οι εμφανίσεις αγγέλων συνοδεύονται από ευχάριστες δροσερές μυρωδιές. Η νεαρή Βρετανίδα Θεολόγος Έμμι Χίθκοουτ, έγραφε (1998) την πρώτη επιστημονική μελέτη για αγγέλους, στηριζόμενη σε εκατοντάδες μαρτυρίες. Η εμφάνιση των αγγέλων, συμπέρανε η Βρετανίδα, συνοδεύεται σχεδόν πάντα με ευωδιές λουλουδιών[i].

Ανεξήγητη ευωδιά γεμίζει επίσης το χώρο που φυλάσσονται τα λείψανα πολλών Αγίων της Ορθοδοξίας. Παρόμοια ευωδιά έχουν μυρίσει πολλοί οδοιπόροι και ασκητές σε πολλά σημεία του Αγ. Όρους, ειδικά στο νότιο τμήμα του, εκεί όπου ασκήτεψε ο Άγ. Νείλος ο Μυροβλύτης και Θαυματουργός (1601-1651), που ανάβλυζε από τον τάφο του μύρο ευωδιαστό. Για τον ίδιο λόγο ο Άγ. Δημήτριος ονομάστηκε κι αυτός Μυροβλύτης (3ος αι. μ.Χ.). Ο τάφος του στη Θεσσαλονίκη έβγαζε θαυματουργικό μύρο, που δε στέρευε.

Συμπέρασμα: Η ευωδιά είναι αρετή, η δυσοσμία είναι κακία. Ό,τιδήποτε ουράνιο αναδύει ευωδιά. Αντίθετα, ό,τιδήποτε καταχθόνιο μεταφέρει τη δυσωδία της σαπίλας από τον κάτω κόσμο... Ακόμα και σ' αυτό όμως ας κρατάμε τις επιφυλάξεις μας...

 [i] Daily Telegraph 31/12/98.

Θ. Η μαύρη αμφίεση και οι κόκκινες αποχρώσεις

Τα πληρώματα των UFΟ φορούν συνήθως ρούχα (στολές, φόρμες κτλ) και στην πλειοψηφία τους δείχνουν προτίμηση στα σκούρα χρώματα, πιο πολύ στο μαύρο.

Παραδοσιακά όμως, μαύρο είναι και το «αγαπημένο» χρώμα του διαβόλου και των σατανιστών, γιατί το μαύρο εκφράζει το σκοτάδι, που ήταν άγνωστο, στην προ - πτωτική κατάσταση. Γι' αυτό και ο θάνατος, βασική συνέπεια της πτώσης, συμβολίζεται με μαύρο χρώμα. Είναι το χρώμα που συνδέεται με την πνευματική τύφλωση και άγνοια. Οι δαίμονες - Θεότητες του Κάτω Κόσμου (Χάρος, Κέρβερος, Ευρύνομος κτλ.) και γενικά οι καταχθόνιες δυνάμεις έχουν αμιγώς μαύρη όψη ή σκούρα γενικότερα, για όλους σχεδόν τους λαούς. Την ίδια μορφή έχει και στον Λουκιανό το δαιμόνιο που βγαίνει από το σώμα ενός δαιμονισμένου (Φιλοψευδής, 16).

Όπως λοιπόν είναι μαύρος και σκοτεινός στο ποιόν ο διάβολος, έτσι δημιουργεί μαύρες οπτασίες και παραισθήσεις. Πολλά τρομακτικά στοιχειώματα που παρατηρούνται, ειδικά στην ύπαιθρο, έχουν μαύρο χρώμα και σχετίζονται και με τα UFΟ: τα μαύρα σκυλιά (black dοgs) στην αγγλική ύπαιθρο, διάφορα μαύρα ζώα (γαϊδούρια, άλογα, σκυλιά κτλ.) στην ύπαιθρο της Ελλάδας, και τόσα άλλα πλάσματα που έχουμε συναντήσει στην ως τώρα πορεία μας. Μολονότι λοιπόν παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία στη μορφή, στο χρώμα έχουν απελπιστική μονοτονία: όλα τους σχεδόν είναι μαύρα, «σαν του κοράκου το φτερό ή σαν της κόλασης την πίσσα!»

Στις λαϊκές παραδόσεις τα «στοιχειά» της στεριάς παρουσιάζονται κυρίως με μαύρη όψη, για να ταιριάζουν με τα νυχτερινά περπατήματα τους... Έτσι, εμφανίζονται με μορφή τσιγγάνου, Αιθίοπα, παπά, καλόγερου, γριάς η γέρου, ή και μαυροφορεμένης γυναίκας[1], αντίθετης όμως ποιότητας από τις εμφανίσεις της Παναγίας. Σε λατινικά εκκλησιαστικά συγγράμματα των μέσων χρόνων ο διάβολος αποκαλείται Μαύρος ή Αιθίοψ[2].

Πολλά στοιχειώματα - ιδίως σε σπηλιές - έχουν τη μορφή αράπη. «Αράπηδες» εμφανίζονται και σε διάφορες τελετές και πνευματιστικές συγκεντρώσεις, όπου γίνεται επίκληση πονηρών πνευμάτων.

Εκτός από το μαύρο, το δεύτερο «αγαπημένο» χρώμα του διαβόλου είναι το κόκκινο, ειδικά το έντονο, πύρινο κόκκινο της φωτιάς. Το χρώμα αυτό συμβολίζει την καταχθόνια φωτιά (της κόλασης) και το κατώτερο ένστικτο του αίματος. Στην ψυχολογία των χρωμάτων είναι το χρώμα που αφυπνίζει τα βίαια ένστικτα και τα πάθη. Για τους πνευματιστές η εμφάνιση κόκκινου φωτός στις τελετές δηλώνει κακό πνεύμα[3].

Μετά από δική μας στατιστική μελέτη το Νο 1 χρώμα που έχουν τα UFΟ είναι το κόκκινο (ή πύρινο)[i]. Πολλοί Ιπτάμενοι δίσκοι έχουν περιγράφει: σαν πύρινοι, σα φωτιά στον ουρανό ή μέσα σε πλαίσιο φωτιάς. Ο Άγ. Αντώνιος επισημαίνει ότι «παίρνουν τη μορφή πυρός», «είναι τα προοίμια και οι εικόνες του πυρός εκείνου, στο οποίο θα καταλήξουν κατά τη Δευτέρα Παρουσία»[4], αναφερόμενος στις πύρινες δαιμονικές εμφανίσεις.

Ο Άγ. Παύλος ο Λατρηνός (10ος αι.) έλεγε: «Το φως της διαβολικής δυνάμεως είναι πυροειδές ή γεμάτο καπνό και όμοιο με την αισθητή φωτιά, κι όταν το δει μετριοπαθής και καθαρμένη ψυχή, αισθάνεται αηδία και το σιχαίνεται. Το φως όμως του αγαθού είναι χαριέστατο και καθαρό, κι όταν έρθει αγιάζει την ψυχή και τη γεμίζει φως, χαρά και ιλαρότητα, την καταπραΰνει και την κάνει φιλάνθρωπη»[5].

Ο Όσιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης (13ος – 14ος αι.) ολοκληρώνει: «Το πονηρό πνεύμα της πλάνης δείχνει στον άνθρωπο και φανταστικό φως. Φως όμως όχι λαμπρό και καθαρό, αλλά ερυθρωπό. Προκαλεί έκσταση στο νου, δειλία, φόβο και υπερηφάνεια. Ταράζει και συγχύζει το μυαλό, κάνει την καρδιά σκληρή και αγριεύει τα μάτια, φέρνει ανατριχίλα σ' όλο το σώμα»[6].

Εκτός από τα UFΟ και σε άλλα οράματα εκ του πονηρού το κόκκινο χρώμα επικρατεί. Ο Σατανάς είχε παρουσιαστεί στον Άγ. Συμεών το Στυλίτη (392-461 μ.Χ.) πλήρης φωτός μαζί με κόκκινα άλογα[7]. Επίσης πολλά «στοιχειά» είναι κατακόκκινα, με πύρινα μάτια.

Το χρώμα που κυριαρχεί λοιπόν στα UFΟ είναι το κόκκινο και επίσης η στατιστική έδειξε ότι το κυρίαρχο χρώμα στην αμφίεση των UFΟναυτών είναι το μαύρο, όπως και στα «στοιχειά» και στους δαίμονες. Οι μάγοι συχνά φορούσαν μαύρα ρούχα και κόκκινα καπέλα. Kόκκινα καπέλα φορούσαν και κάποια ξωτικά, αλλά και οι «εξωγήινοι» που είδε η Κα Λοττι ­Nταινέλλι στο Αρέτσο της Ιταλίας[8]. Μαύρο και κόκκινο επίσης είναι τα χρώματα που δεσπόζουν στους χώρους λατρείας (αντικείμενα, ενδυμασίες κτλ.) των μάγων και των σατανιστών.

Τι αισθήματα λοιπόν θα σας προκαλούσε, αν βλέπατε ένα πύρινο UFΟ κοντά σας, νύχτα σε μία ερημιά και από μέσα του να βγαίνουν δύο - τρία μαυροφορεμένα όντα; (φανταστείτε έντονα το συνδυασμό του κόκκινου - πύρινου και του μαύρου χρώματος).

[i] Είτε μόνο του, είτε σε συνδυασμό με άλλα χρώματα.

[1] Τάκη Νατσούλη, Προλήψεις και δεισιδαιμονίες, εκδ. Χιωτέλλης,1987, σελ. 14.

[2] Ν. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμο Β', σελ. 225.

[3] Victοr Η. Εrnest, Μιλούσα με πνεύματα, εκδ. Πέργαμος, σελ 13.

[4] Ο Μέγας Αντώνιος, εκδ. Ρηγόπουλου, σελ 69.

[5] Αρχ. Ιεροθέου Βλάχου, Συζητήσεις, για την «Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία», εκδ. Ι. Μ. Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), 1992, σελ. 200 και Φιλοκαλία, τόμο Ε', σελ. 84-85.

[6] Όσιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης, Ι. Μ. Παρακλήτου Ωρωπού,1997, σελ. 48 και Φιλοκαλία, τόμο Ε', σελ. 312-313.

[7] Αρχ. Ιεροθέου Βλάχου, Συζητήσεις για την «Ορθόδοξη ψυχοθεραπεία», εκδ. Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), σελ. 199.

[8] Cοlin Wilsοn, Εξωγήινοι, εκδ. Αρχέτυπο, σελ. 161. 226. Brinsley Ιe Pοer Trench, Το μεγάλο μυστικό των αιώνων, εκδ. Κονιδάρη, 1979, σελ. 174.

Ι. Τα κύματα θερμότητας

            Σε όσα περιστατικά UFΟ έχει αναφερθεί: θερμοκρασιακή μεταβολή, αυτή, στη συντριπτική πλειοψηφία της, έχει να κάνει με κύματα ζέστης, θερμότητας.

Στους τόπους προσγείωσης UFΟ, εκτός από τους καμένους κύκλους, συχνά πλανάται στον αέρα μία έντονη αίσθηση θερμότητας. Όταν πάλι κατεβαίνουν σε χαμηλό ύψος καψαλίζουν τις κορυφές των δέντρων, κλαδιά, θάμνους κτλ. Η δραστηριότητα των ξένων όμως δεν αρκείται μόνο σ' αυτά: έχουν προκαλέσει ακόμα και φωτιές σε δάση, όπως το 1967 στο Μαυροβούνιο, στα σύνορα με την Αλβανία, όπου ΑΤΙΑ με πυρακτωμένες ουρές ήταν η αίτια για φωτιές στα δάση της περιοχής (Τα Νέα 25-11-1967).

Τα USΟ (άγνωστα υποβρύχια αντικείμενα) που βυθίζονται στη θάλασσα ή σε λίμνες, αφήνουν στην επιφάνεια συνήθως βρασμένο νερό που κοχλάζει, σα να μπήκε στο νερό ένα αντικείμενο με μεγάλη θερμοκρασία.

Τρεις μέρες μετά τη μαρτυρία του Κέννεθ Άρνολντ, που ενεργοποίησε το σύγχρονο μύθο για τα UFΟ, στις 21 Ιουνίου 1947, τέσσερις άνθρωποι παρατήρησαν στο νησί Μώρυ της πολιτείας Ουάσιγκτον έξι παράξενα αεροσκάφη στον ουρανό. Το ένα αντικείμενο μετά από μία υποκωφη βοή «ξέρασε» μία μεγάλη ποσότητα άσπρων κομματιών, και χαλάζι όμοιο με πέτρες από λάβα. Τα κομμάτια που έπεσαν στη θάλασσα σήκωσαν ατμό από το νερό. Ένα κομμάτι τραυμάτισε στον ώμο ένα μάρτυρα και ένα άλλο σκότωσε ένα σκύλο[1].

Ένα άλλο περιστατικό με θύμα ένα ζώο, διαδραματίστηκε στην Αργεντινή την 30ή Δεκεμβρίου 1972 (ήταν αυτό που ο αγράμματος βοσκός Βεντούρα Μασεϊρας άρχισε ξαφνικά ν' αναπτύσσει φιλοσοφικές, Θεολογικές και αστρονομικές έννοιες και θεωρίες - βλέπε και Κεφ. Β: 6: b). Η γάτα του Μασεϊρας, μόλις έφυγε το UFΟ εξαφανίστηκε για 48 μέρες και όταν ξαναφάνηκε είχε στην πλάτη της σημάδια από εγκαύματα[2].

Από τη θερμότητα των UFΟ δεν έχουν... ξεφύγει και κάποιοι γήινοι. Αρκετοί πιλότοι που ήρθαν αντιμέτωποι με UFΟ εν ώρα πτήσης, ένιωσαν να πλημμυρίζονται από αφόρητη ζέστη. Άλλοι μάρτυρες απέκτησαν στο σώμα τους ένα «αναμνηστικό» σημάδι ή έγκαυμα, μετά από την γνωριμία τους με «εξωγήινους πολιτισμούς».

Οι Άγιοι Πατέρες επισημαίνουν πως τα οράματα που επιδρούν στις ανθρώπινες αισθήσεις, όπως με την έντονη θερμότητα και τη ζέστη - και μάλιστα εις βάρος της υγείας των ατόμων, είναι πονηρής προέλευσης και πυρπολούν την ψυχοσωματική σύσταση του ανθρώπου, σε αντίθεση με τα θεόσταλτα οράματα.

Οι δύο φρουροί που περιπολούσαν στις 3 Νοεμβρίου 1957 το φρούριο Iτάιπου στη Βραζιλία ήταν άτυχοι: ένα αντικείμενο που βρισκόταν περίπου 100 μ. πάνω από τα κεφάλια τους, τους «έλουσε» με ένα κύμα αποπνικτικής ζέστης, προκαλώντας τους εγκαύματα δεύτερου και τρίτου βαθμού και νευρικό κλονισμό[3].

Στον Στήβεν Μίσαλακ στοίχισε πάρα πολύ μία συνάντηση που είχε με ένα UFΟ, στις 21 Μαΐου 1967 στη λίμνη Φάλκον στον Καναδά. Πήραν φωτιά τα ρούχα του και μετά είχε πόνους από καψίματα στο στήθος. Το επόμενο διάστημα ακολούθησε μία γενική ψυχο - σωματική κατάπτωση γι' αυτόν, με αποτέλεσμα να εκδώσει ένα δικό του βιβλίο για την εμπειρία του, στο οποίο προειδοποιεί τον καθένα που βλέπει ένα UFΟ κοντά του να απομακρύνεται απ’ αυτό όσο πιο γρήγορα μπορεί[4].

Ο Φινλανδός ξυλοκόπος Πέτερ Άλφαντα φαίνεται ότι δεν είχε διαβάσει το... βιβλίο του Μίσαλακ. Τον Φεβρουάριο του 1971, κοντά στο χωριό Κανγκασύλα της Φινλανδίας, προσπάθησε να γραπώσει ένα «εξωγήινο ον», πιάνοντας το από το κάτω μέρος της μπότας του. Γρήγορα όμως εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια γιατί ένοιωσε πως τα χέρια του καίγονταν, σα να κρατούσε ένα πυρακτωμένο σίδερο. Ο Πέτερ έμεινε με σοβαρά εγκαύματα στα χέρια[5].

Δεν είναι όμως πάντα στο «ανθρώπινο χέρι» να μην πλησιάζουμε τα άγνωστα σκάφη. Τη νύχτα της 20/9/1965 στο Φέλιξτοου της Αγγλίας, ο Μάικλ Τζόνσον βρισκόταν με δύο φίλους του στο αυτοκίνητο, όταν εντελώς ξαφνικά, άνοιξε την πόρτα και εξαφανίστηκε απροσδόκητα στο σκοτάδι. Καθώς οι φίλοι του τον φώναζαν είδαν ένα πορτοκαλί UFΟ. Όταν μετά από λίγο γύρισε, σωριάστηκε αναίσθητος στη μέση του δρόμου.

Στο νοσοκομείο που μεταφέρθηκε, διαπιστώθηκε ότι ο Μάικλ είχε πάθει αμνησία, σοβαρή ψυχική ταραχή, είχε εγκαύματα στο σβέρκο, καθώς και ένα καρούμπαλο κάτω από το δεξί του αυτί. Όταν συνήλθε, θυμήθηκε ότι μία «δύναμη» τον τράβηξε έξω από το αυτοκίνητο και βρέθηκε μπροστά σ' έναν «άνθρωπο» μέσα σε φλόγες[6], για τον οποίο έχουμε ξαναμιλήσει. Ένα «προοίμιο της κόλασης», όπως θα έλεγε ο Μ. Αντώνιος.

Στις αρχές Ιουνίου του 1971 στο δάσος Οριάν, κοντά στο Αρσί - ουρ - Ωμπ της Γαλλίας, μερικοί περαστικοί αντιλήφθηκαν ένα απανθρακωμένο πτώμα μέσα σ' ένα αυτοκίνητο. Ο 40χρόνους εργάτης Λεον Εβεγέ είχε βρει τραγικό θάνατο, ενώ τα τζάμια του αυτοκινήτου είχαν λιώσει τελείως από τη φωτιά. Είναι όμως γνωστό ότι τα τζάμια των αυτοκινήτων τήκονται στους 1.000 βαθμούς και άνω τουλάχιστον, και ότι η θερμοκρασία σε περίπτωση αυτοκινητιστικού δυστυχήματος δεν ξεπερνά τους 700 βαθμούς.

Η ανατριχιαστική και ανεξήγητη αυτή υπόθεση, συσχετίστηκε, με την περιπέτεια ενός δασοκόμου, το 1954, που λεγόταν, κατά μία περίεργη συγκυρία, Ρεβεγέ (ο προηγούμενος λεγόταν Εβεγέ). Μέσα στο δάσος Οριάν, 20 χλμ. από το σημείο του προηγούμενου περιστατικού, ο Ρεβεγέ είχε παρακολουθήσει ένα αντικείμενο που έβγαζε υψηλή θερμοκρασία. Τόσο υψηλή που, αν και έβρεχε πολύ δυνατά, το έδαφος είχε μείνει στεγνό επί μισή ώρα στο σημείο από το οποίο είχε απογειωθεί το αντικείμενο[7].

Μία άλλη περίεργη συσχέτιση ονομάτων συνδυασμένη με ένα τραγικό συμβάν ακολουθεί: ο Ζίγκμουντ Γιαν Άνταμσκι ήταν ένας Πόλωνος που ζούσε στο Τίνγκλεϊ του Δυτικού Γιορκσάιρ (ΗΠΑ). Τον Ιούνιο του 1980 είχε εξαφανιστεί για πέντε μέρες από το σπίτι του, μέχρι που το πτώμα του βρέθηκε σε ένα ανθρακωρυχείο, πάνω σε ένα σωρό από κάρβουνα, στο Τοντμορντεν, 20 μίλια μακρύτερα. Τα μόνα φυσικά τραύματα που είχε ήταν μικροεκδορές στα χέρια και στα γόνατα, ένα μώλωπα στο δεξιό μηρό και ένα παράξενο κάψιμο πίσω από το αφτί. Πολλά γεγονότα, αλλά και εμφανίσεις UFΟ στην περιοχή, είχαν οδηγήσει στην υποψία ότι ήταν δουλειά των εξωγήινων[8]. Τζωρτζ Άνταμσκι όμως ήταν και το όνομα του πιο γνωστού «επαφικού» στις ΗΠΑ, που ήταν και αυτός πολωνικής καταγωγής.

[1] Brinsley Ιe Pοer Trench, Το μεγάλο μυστικό των αιώνων, εκδ. Κονιδάρη, 1979, σελ 174.

[2] Brinsley Ιe Pοer Trench, Μυστηριώδεις επισκέπτες, εκδ. Κονιδάρη, 1978, σελ 129.

[3] Ντόναλντ Κήχοου, Ξένοι από το διάστημα, εκδ. Ωρόρα, σελ 38.

[4] Cοral and Jim Lοrenzen, Η παγκόσμια Ιστορία των UFΟ, εκδ. Μπαρμπουνάκης, σελ. 263-264.

[5] Δημήτρη Κουτσούκη, Εμείς οι εξωγήινοι, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 227.

[6] Ανεξήγητο, τόμο 3, 1982, σελ. 688.

[7] Γκυ Ταράντ, Τα αρχεία της χαμένης γνώσης, εκδ. Εράνη, σελ. 314.

[8] Από άρθρο του Άλκη Φωτεινού στο Συν-Ρομάντζο.

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9ο.

UFO - πνευματιστικά φαινόμενα: δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

A. Πνευματιστικά φαινόμενα με φωτιές και φώτα

Διαπιστώσαμε ως τώρα ότι πολλοί Ιπτάμενοι δίσκοι έχουν περιγραφεί σαν πύρινοι, σαν φωτιά στον ουρανό, και ενίοτε μέσα σε πλαίσιο φωτιάς.

Εκτός από τα UFO, και άλλα πνευματικής καθαρά φύσης, φαινομένα φωτιάς στον αέρα σπέρνουν τον πανικό στους ανθρώπους. Στις 21/5/1646 στο Σόφαμ του Κέμπριτζ (Αγγλία), μία μπάλα αχαλίνωτης φωτιάς έπεσε στη γη και προξένησε πυρκαγιά σ' ένα στρέμμα σιταριού, στριφογύρισε ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας, προς μεγάλο φόβο πολλών ανθρώπων, και έλιωσε στο τέλος με μία μυρωδιά θειαφιού[1]. Η μυρωδιά θειαφιού, η απρόβλεπτη στριφογυριστή πορεία, η αίσθηση φωτιάς και η ψυχική επίδραση στους μάρτυρες, αποτελούν κοινά σημεία με τη δράση των UFO.

Ανάμεσα στ' άλλα, και τα ταραχοποιά πνεύματα (γνωστότερα ως πολτεργκάϊστ, λέξη γερμανική), εμφανίζονται και με φωτιές, ενώ και τα αντικείμενα που «συμμετέχουν» είναι ζεστά ή καυτά. Επίσης και άλλα ανατριχιαστικά παραφυσικά φαινομένα συνδέονται με φωτιές, όπως ή αυτόματη ανάφλεξη, φαινόμενο στο οποίο μία φωτιά «από το πουθενά» κατακαίει ακαριαία τα ανθρώπινα σώματα. Φωτιές συνοδεύουν και φαινόμενα της παραμορφωτικής φαντασίας, όπως γνωρίσαμε και στο περιστατικό του Αγ. Βενεδίκτου (σελ. 49), που οι μοναχοί έβλεπαν ανύπαρκτη φωτιά. Υπάρχουν επίσης αναφορές για δαίμονες που κρατούν ή βάζουν φωτιές[2].

Ανάλογες δαιμονικές εμφανίσεις εντοπίζει ο Ν. Πολίτης: «Εν τη Ακροκεραυνί επιφαίνονται κατά το μεσονύκτιον, όταν είναι καταιγίς, φλογια επί των άκρων τών σκοπέλων και ακούονται ανθρώπιναι φωναί. Τα φλόγια τα επιφαινόμενα εις τα λιβάδια είναι διάβολοι, κατά τας δοξασίας των Τυρολών. Γενικώς δε διαδεδομέναι είναι πάρα πολλοίς Ευρωπαϊκοίς λαοίς αι δοξασίαι περί δαιμονίων, άτινα ως φλόγια επιφαινόμενα παραπλανώσι τους οδοιπόρους, παρασύροντα αυτούς εις όλεθρον»[3].

Στη βόρεια Ευρώπη υπήρχε ο μύθος για το φαινόμενο της τρελής φωτιάς (Ignis Fatuus) ή Will ο' the Wisp. Πρόκειται για φωτιά που έβλεπαν τη νύχτα οι ταξιδιώτες και όσοι πλησίαζαν μπλέκονταν μέσα σε βαλτώδεις κι επικίνδυνες περιοχές, όπου πολλές φορές έχαναν τη ζωή τους.

Πολλοί ήταν εκείνοι που πίστευαν ότι πίσω από τα φώτα κρυβόταν ο ίδιος ο διάβολος, που κρατούσε στα χέρια του δύο πυρακτωμένα κάρβουνα της κόλασης και προσπαθούσε ν' αποπροσανατολίσει τους ταξιδιώτες[4].

Με πύρινη μορφή εμφανίζονταν και τα στοιχειά ή τα θαλασσινά «τελώνια» για την ίδια αιτία, στα Κύθηρα έλεγαν το βρικόλακα λάμπασμα ή λάμπαστρο (από το ρήμα λαμπάζω ή λαμπάσσω που σημαίνει τρομοκρατώ με λάμψεις).[α] Και τα UFO θα μπορούσαμε να τα αποκαλέσουμε λαμπάσματα ή λάμπαστρα, αν κατοικούσαμε στα Κύθηρα (γιατί πολλά φαίνονται σα φωτιές στον ουρανό).

Τα μυστηριώδη πλανητικά φώτα είναι σφαιρικές μπάλες, μεγέθους από μπαλάκι για ρακέτες μέχρι μπάλα της καλαθοσφαίρισης. Μοιάζουν πολύ με τους σφαιρικούς κεραυνούς, ένα σπάνιο φαινόμενο που παρατηρείται κυρίως κατά τη διάρκεια καταιγίδων.

Η πνευματική φύση των πλανητικών φώτων είναι σχεδόν βέβαιη. Τα φώτα αυτά εμφανίζουν έλλογη συμπεριφορά: ακολουθούν κατ' αρχάς συγκεκριμένη πορεία, όπως το μυστηριώδες πλανητικό φως του Ταϋγέτου, που αναλύεται στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Μανιατέα.

Έπειτα παρουσιάζουν τα εξής κοινά σημεία με το φαινόμενο των UFO: εξαφανίζονται όταν προσπαθήσουν να τα πλησιάσουν, δεν πιάνονται με τίποτα (όπως τα «ινδιάνικα φώτα» δυτικά των συνόρων του Μιζούρι στις ΗΠΑ)[5], αυξομειώνεται το μέγεθος τους, κυνηγούν αεροπλάνα, παρουσιάζονται σε ερημικές τοποθεσίες, περνούν μέσα από τοίχους (όπως μερικοί «εξωγήινοι»), αλλάζουν χρώματα, σταματούν τις μηχανές των αυτοκινήτων, προκαλούν διακοπές ρεύματος, προβλήματα στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα κτλ.

Ο ανθυποσμηναγός Τζωρτζ Γκόρμαν, στον οποίο είχε εμφανιστεί, καθώς πετούσε με το αεροπλάνο του, ένα φως διαμέτρου 30 πόντων περίπου (1/10/1948 - Β. Ντακότα ­ΗΠΑ), δήλωνε μετά το περιστατικό: «Είχα την ξεκάθαρη εντύπωση ότι οι μανούβρες του διευθύνονταν από κάποια σκέψη ή λογική»[6]. Αν το φως είχε διάμετρο 30 μέτρων, αντί πόντων, τότε σίγουρα θα «ήταν ένα διαστημόπλοιο από άλλο πλανήτη» !

Το φθινόπωρο του 1959 ένα φως σε σχήμα δίσκου έκανε την εμφάνισή του μέσα στο θάλαμο διακυβέρνησης ενός αεροσκάφους της γραμμής Άλμα Άτα - Μόσχας. Το περίεργο φως άρχισε ν' αυξάνεται σε ένταση και μέγεθος, φτάνοντας σε διάμετρο μισού μέτρου. Λίγο αργότερα, εξαφανίστηκε μπροστά στα έκπληκτα μάτια του πληρώματος, αλλά μετά φάνηκε στο θάλαμο των επιβατών, όπου και έσβησε σιγά-σιγά [7]. (έτσι «σβήνουν» και πολλά «διαστημόπλοια» των «ξένων»).

            Κάποια φώτα σα μπάλες που μεγαλώνουν, έχουν θεαθεί να βγαίνουν από τα σώματα διαφόρων γκουρού και γιόγκι. Επίσης, πύρινες σφαίρες που κατέβαιναν από τον ουρανό έμπαιναν σε σώματα σαμάνων.

Σαν φωτεινές σφαίρες εμφανίζονται και τα «φαντάσματα», καθώς επίσης και πνεύματα μετά από επικλήσεις ή πνευματιστικές συγκεντρώσεις.

Πιστεύουμε ότι δεν είναι τυχαίες όλες αυτές οι ομοιότητες στην εμφάνιση των πλανητικών, ή μη, φώτων και των UFO, για τον πρόσθετο λόγο ότι πραγματοποιούν, όχι μόνο παρόμοιου τύπου, αλλά και κοινές εμφανίσεις.

Από τη μακρινή Ιαπωνία μας έρχονται οι αναφορές για τα «Σιρανούϊ». Πρόκειται για αμέτρητα πορτοκαλόχρωμα φώτα, που διακρίνονται από τα πανάρχαια χρόνια στο Κουαμότο και η παρουσία τους συνοδεύεται από ΑΤΙΑ ορισμένες φορές[8].

Στις 2/10/1966 στο Σινσινάτι (ΗΠΑ) η Έβερτ Στιούαρτ είδε έξω από το παράθυρο του σπιτιού της ένα UFO με φινιστρίνια. Μία απαίσια χημική μυρωδιά γέμισε τον τόπο, σκυλιά και γάτες ενοχλήθηκαν, ενώ η ίδια ένιωσε ζαλάδα και ναυτία. Τότε μία κόκκινη μπάλα πετάχτηκε δίπλα από το UFO κάνοντας «ακροβατικά» κόλπα και ασυνάρτητες κινήσεις.

Εν τω μεταξύ το UFO χάθηκε και η συνέχεια ξετυλίχτηκε στο δωμάτιο της: το δωμάτιο γέμισε φως και αυτή παρέλυσε. Μετά, το φως έσβησε και εμφανίστηκε μία φωτεινή σφαίρα στα πόδια του κρεβατιού της. Μέσα στη σφαίρα υπήρχαν πέντε μη ανθρώπινα κεφάλια, χωρίς σώμα, που επικοινώνησαν τηλεπαθητικά μαζί της. Για δύο χρόνια η κα Στιούαρτ υπέφερε από νευρικές διαταραχές και βρισκόταν υπό ψυχιατρική παρακολούθηση...[9]

Μιλάμε λοιπόν για κάποιες μπάλες με νοημοσύνη, σαν τα UFO, μόνο που είναι «μικρογραφίες» τους, έχουν δηλαδή πολύ μικρό μέγεθος και δεν χωράνε... οι εξωγήινοι μέσα. Γιατί τα UFO να μην είναι κι αυτά... ίδιας υφής, ίδιας σύστασης; Δηλαδή πλανητικά φώτα προερχόμενα από πνευματικές οντότητες (στην περίπτωση των UFO δαιμονικές κυρίως οντότητες, αν αναλογιστούμε τις ψυχο - σωματικές επιδράσεις στους μάρτυρες); Ας μην ξεγελιόμαστε λοιπόν ούτε από το μέγεθος, ούτε από τυχόν παρουσίες «εξωγήινων». Όλα δείχνουν ότι είναι το ένα και το αυτό, έχουν δηλαδή κοινή πνευματική φύση.

Πολλά πλανητικά φώτα έχουν αποδειχθεί «κακά», αλλά σε μικρότερο βαθμό απ’ ότι τα UFO. Κάποια φώτα που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε πλανητικά έχουν σκοτώσει ζώα. Ένα τέτοιο φως είναι το «καρακουλάκι» της Σάμου[10].

Πάντως τα πλανητικά φώτα, όπως αυτό του Ταϋγέτου, που εμφανίζονται σε εκκλησάκια και έχουν «αμυντική» συμπεριφορά, δεν πειράζουν κανέναν. Οι ντόπιοι δε, τους δίνουν ονόματα όπως «φαναράκια αγίων» κ.ά.

Οι Άγιοι Πατέρες διασαφηνίζουν ότι το Άκτιστο Φως είναι ασχημάτιστο, ακύμαντο, ενιαίο, αχρωμάτιστο[11]. Ο Άγ. Συμεών ο Νέος Θεόλογος υποστηρίζει ότι το Θείο Φως είναι «αδιάστατον», δεν έχει υλική φύση, διότι οι διαστάσεις είναι γνώρισμα του πεπερασμένου κόσμου[12]. Τα UFO όμως πολ­λές φορές φαίνονται σαν άστρα, έχουν το αστρικό – υλικό φως.

Ο Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης συμβουλεύει: «Πολέμει, με όλας τας δυνάμεις, να ξεγυμνώσεις τον νουν σου από τα σχήματα και χρώματα και διαστήματα». «Να μη πιστεύεις ή τελείως να δέχεσαι ως αληθινόν, αν ιδείς έξυπνος [ξύπνιος] ή κοιμώμενος, έσωθεν της καρδίας ή έξωθεν, κανένα σχήμα σαν φως ή πυρ ή σαν είδος Αγγέλου ή Αγίου ή τοιαύτην άλλην καμίαν φαντασίαν, οποία και αν είναι»[13].

Ο Άγ. Σιλουανος ο Αθωνίτης με τη σειρά του μας νουθετεί: «Εάν ιδής φως εντός ή πέριξ σου, μη δόσης πίστιν εις αυτό, εάν συγχρόνως δεν έχεις κατάνυξιν ενώπιον του Θεού και αγάπη προς τον πλησίον. Όμως μη φοβηθείς, αλλά ταπείνωσον σεαυτόν, και εκείνο το φως θα εξαφανισθεί»[14].

Ο σύγχρονος γέροντας Παϊσιος (1924-1994) κάποτε, καθώς ανέβαινε τη νύχτα για την κορυφή του όρους Σινά, είδε το φακό του να σβήνει, χωρίς να υπάρχει πρόβλημα με τη μπαταρία. Τότε, είδε ένα μυστήριο φως κοντά του. Παραξενεύτηκε ο γέροντας. Αμέσως σκέφτηκε ότι είναι ανάξιος να δει Θείο φως. Τον φανταζόμαστε να είπε: «Εγώ να δω φως θεϊκό, εγώ ο καραγκιόζης;» [ο γέροντας συνήθιζε ν' αποκαλεί τον εαυτό του καραγκιόζη, σκουλήκι κ.τ.λ.]. Με μιας το φως εξαφανίστηκε και έτσι αποδείχτηκε ότι ήταν πλάνη του εχθρού[15].

Oι δαίμονες, για να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην οίηση (έπαρση, αλαζονεία), φανερώνονται σα φωτεινές μορφές, προσποιούμενες ότι εκπροσωπούν το Καλό, ενώ το Καλό, το Θείο φως, είναι άϋλο και χωρίς σχήμα. Και όταν το φως επηρεάζει τις αισθήσεις, τότε κατά πάσα πιθανότητα είναι «κτιστό» φως, ψεύτικο φως, μετασχηματισμένο, που πίσω του κρύβεται το σκοτάδι.

«Η τέχνη του διαβόλου είναι η τέχνη της κατασκευής πραγμάτων χωρίς ζωή, η τέχνη της παρουσιάσεως λαμπρών επιφανειών χωρίς περιεχόμενο, χωρίς ύπαρξη»[16]. Είπαμε πως ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσος...

Τα φώτα του διαβόλου εκτός από το ότι έχουν σχήμα και χρώμα, προκαλούν ταραχή στην ψυχή. Κινούνται ορμητικά, αλλοπρόσαλλα, αλλάζουν κατευθύνσεις απότομα, αυξομειώνουν ταχύτητα και μέγεθος, θορυβούν, εξαφανίζονται με έκρηξη, μεταμορφώνονται και γενικά μεταδίδουν μία αίσθηση ανασφάλειας, αστάθειας και βίας. Στις πνευματιστικές συγκεντρώσεις εμφανίζονται φώτα αιωρούμενα, διαφόρων χρωμάτων και με τις ίδιες απρόβλεπτες κινήσεις, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα UFΟ. Αλλά και σε σατανιστικές επικλήσεις παρατηρούνται εμφανίσεις φώτων που μοιάζουν με UFΟ.

Ακόμα και στις περιπτώσεις που το Άϋλο Φως «αναγκάζεται» να πάρει συγκεκριμένο σχήμα αντιληπτό από τις αισθήσεις μας, το φως αυτό έχει σταθερή, συγκεκριμένη πορεία και προσφέρει ειρήνη και χαρά στην ψυχή, όπως το άστρο της Βηθλεέμ ή όπως ένα παρόμοιο φως που έβλεπε ο Άγ. Σίμων ο Μυροβλύτης (14ος αι) στο Άγ. Όρος να διαγράφει μία πορεία και να στέκεται σ' ένα σημείο, θέλοντας να δείξει ότι εκεί έπρεπε να κτιστεί ένα μοναστήρι[17]. Εκεί βρίσκεται σήμερα η Μονή Σίμωνος Πέτρα, ένα θαύμα αρχιτεκτονικής, χτισμένη πάνω σ' έναν πανύψηλο, απότομο βράχο.

Ένα φως - θεία αποκάλυψη εμφανιζόταν στην κορυφή του όρους Σινά. Το έβλεπαν οι μοναχοί της Μονής Σινά και, θεωρώντας το θεϊκό σημάδι, αποφάσισαν να ανέβουν στην κορυφή. Ανακάλυψαν λοιπόν το άφθαρτο σώμα της Αγ. Αικατερίνης, μέσα σε μία σπηλιά, πολλά χρόνια μετά το θάνατο της.

Όταν αποσύρθηκε στην έρημο ο Άγιος Ονούφριος ο Αιγύπτιος (4ος αι) αντίκρισε μπροστά του ένα υπέρλαμπρο φως. Το φως έγινε άγγελος, που τον οδήγησε σε μία σπηλιά στα βάθη της ερήμου. Εκεί ο άγγελος τον άφησε και ο Άγιος συνάντησε ένα γέροντα, ο οποίος μόλις είδε τον Άγ. Ονούφριο τον ασπάστηκε λέγοντας: «Καλωσόρισες αδερφέ μου, συνεργάτη Ονούφριε». Και ο γέροντας με τη σειρά του τον οδήγησε στον τόπο στον οποίο ο Άγ. Ονούφριος έζησε εβδομήντα χρόνια χωρίς να δει άνθρωπο, σαν ένας επίγειος άγγελος, μέχρι που τον βρήκε ο Άγ. Παφνούτιος, μία μέρα πριν πεθάνει (ο Άγ. Ονούφριος)[18].

Ο Αβάς Σεραπίων ήταν ένας ασκητής της Αιγυπτιακής ερήμου (4ος αι). Σ' ένα όνειρό του εμφανίστηκαν δύο γέροντες και τον πληροφόρησαν πως έπρεπε να πάει σε μια σπηλιά στο όρος Θράκη της Αβησσυνίας. Του είπαν ότι εκεί σε λίγο διάστημα επρόκειτο να κοιμηθεί ένας σπουδαίος και τελείως απομονωμένος επί δεκαετίες υπέργηρος ερημίτης, ο Όσιος Μάρκος ο Αθηναίος. Ο αβάς ξεκίνησε, και μετά από μεγάλες ταλαιπωρίες κατάφερε να τον βρει. Λίγες ώρες αργότερα αφότου τον βρήκε, και λίγο πριν τη μετάσταση του Οσίου Μάρκου στη Χώρα του Φωτός, ο αβάς Σεραπίων είδε ξαφνικά το σπήλαιο του Οσίου να γεμίζει με φως, πιο δυνατό και από τον ήλιο, και ν' απλώνεται στην περιοχή μια θεία ευωδία[19].

Το Θεϊκό πυρ (φως) φωτίζει, αντίθετα με το διαβολικό που καταφλέγει και καταστρέφει. Την ημέρα της Πεντηκοστής, μία βουή ήρθε από τον ουρανό, μαζί με δυνατό άνεμο και παρουσιάστηκαν γλώσσες, σα φλόγες φωτιάς που μοίρασαν στους Αποστόλους το Άγ. Πνεύμα και μίλαγαν σ' όλες τις γλώσσες (Πράξεις Αποστόλων 2, 2-4).

Ο Θεός είναι πυρ καταναλίσκον (Εβραίους 12,29).

Το Θεϊκό πυρ, εχθρεύεται τη φλόγα των παθών, που κατακαίνε την ψυχή. Η προσευχή, απ' την άλλη, κατακαίει τα πάθη, όπως η πύρινη προσευχή του Οσίου Μαξίμου του Καυσοκαλύβη, που εξαφάνιζε τους δαίμονες και εξέπεμπε φλογοβολία, πελώριες γλώσσες φωτιάς γύρω από την καλύβα του. Λαμπάδιαζαν τα δέντρα και οι θάμνοι, αλλά δεν καίγονταν[20] (σε αντίθεση με τις φωτιές των UFO).

[α] Ν. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμο Β', σελ. 317. Βέβαια εμείς δεν πιστεύουμε ότι υπάρχουν βρικόλακες. Η γνώμη μας είναι ότι επρόκειτο για φαινόμενα της παραμορφωτικής φαντασίας, ή για εμφανίσεις δαιμόνων με τη μορφή αποθανόντων προσώπων, ή για κατοχή ενός πτώματος από δαιμονικό πνεύμα.

[1] UFΟ - Ιπτάμενοι δίσκοι, τευχ. 3, σελ. 26.

[2] Βλέπε π.χ. στο βιβλίο: Μια βραδιά στην έρημο του Αγ. Όρους, Ι. Μ. Γενεθλίου Θεοτόκου, σελ. 95.

[3] Ν. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμο Β', σελ. 317.

[4] Ναούμ Θεοδοσιάδης, Ξωτικά, εκδ. Αρχέτυπο, 1998, σελ. 226.

[5] Γ. Μπαλάνου, οι κόσμοι της φωτιάς, εκδ. Πατσούρη, σελ. 161.

[6] Στο ίδιο, σελ. 158.

[7] Στο ίδιο, σελ. 153.

[8] Στο ίδιο, σελ. 168.

[9] Λ. Στρίνγκφηλντ, Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ράπτης, 1977, σελ. 71.

[10] Γ. Μπαλάνου, Οι κόσμοι της φωτιάς, εκδ. Πατσούρη, σελ. 182

[11] Βλέπε π.χ. στο βιβλίο του Αρχ. Ιεροθέου Βλάχου, Συζητήσεις για την «Ορθόδοξη Ψυχροθεραπεία», Ι. Μ. Γενεθλίου της Θεοτόκου, σελ. 169-170.

[12] Αρχ. Γεωργίου Τριανταφυλλίδη, Εκλάμψεις θείου φωτός (Σπουδή στον Άγ. Συμεών το Νέο Θεολόγο), Θεσ/νίκη, 1984, σελ. 107.

[13] Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου, Ο αόρατος πόλεμος, εκδ. «Φως» Χ.Ε.Ε.Ν., σελ. 100-109.

[14] Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ι. Μ. Τιμ. Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1995, σελ. 555.

[15] Ιερομ. Χριστοδούλου, Σκεύος εκλογής Β', Εκδ. Ιερού γυναικ. ησυχ. Παναγία η Φοβερά Προστασία, σελ. 283.

[16]Ρ. Εvdοkimοv, Το μυστήριον τού Λόγου, σελ. 42.

[17] Αγίου Σίμωνος του Αθωνίτου Βίος και Πολιτεία, Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας, Άγιον Ορος, 2000, σελ. 23.

[18] Αρχ. Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, Ο Άγιος Ονούφριος ο Αιγύπτιος, εκδ. Ορθόδοξου Τύπου, 1999, σελ. 14.

[19]Αρχ. Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, Ο Άγιος Μάρκος ο Αθηναίος, εκδ. Ορθόδοξου Τύπου, 1973, σελ. 26.

[20]Όσιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης, Ι. Μ. Παρακλήτου Ωρωπού,1997, σελ. 53-54.

B. Αντιβαρυτικοί χειρισμοί και εξαϋλώσεις

Όπως τα πλανητικά φώτα και οι υπόλοιπες μορφές των πνευματικών υποστάσεων, έτσι και οι Ιπτάμενοι Δίσκοι, συχνά δεν υπακούν στους νόμους της Φυσικής. Κάποιοι δίσκοι κινούνται αστραπιαία, ακανόνιστα, με φοβερές επιταχύνσεις, ελιγμούς και αλλαγές πορείας, κινήσεις στις οποίες οποιοδήποτε ανθρώπινο σώμα θα διαμελιζόταν.

Η άφταστη ταχύτητα θα δημιουργούσε ηχητικές εκρήξεις, η υπερβολική τριβή από τις απότομες επιταχύνσεις θα προκαλούσε θερμότητα και φωτιά. Κι όμως, τα UFO δε «χαμπαρίζουν» από τίποτα. Ενισχύεται λοιπόν η πιθανότητα να είναι πνευματική η φύση τους, αφού και στα πνευματιστικά φαινόμενα παρατηρείται η κατάργηση της βαρύτητας. Σε φαινόμενα πολτεργκάϊστ, τα αντικείμενα διαγράφουν απίθανες τροχιές μέσα σ' ένα χώρο, στέκονται ξαφνικά ακίνητα, κάνουν κύκλους, στροβιλίζονται, σαν τις τροχιές των UFO.

Στις πνευματιστικές συνάξεις (σεάνς) δύο αντικείμενα συγχωνεύονται σε ένα, μεγαλώνει το μέγεθός τους ή μικραίνει, «κατορθώματα» που επιτυγχάνουν και τα UFΟ. Επίσης, όπως και στα φαινομένα UFO, τα αντικείμενα και τα φώτα που εμφανίζονται στις πνευματιστικές συγκεντρώσεις άλλοι τα βλέπουν και άλλοι όχι.

Αυτό όμως που πρέπει να επισημανθεί, για να τονιστεί η ιδιότυπη σχέση UFO και πνευματισμού, είναι ότι πολλοί μάρτυρες - επαφείς με τα ξένα σκάφη, τους επιβάτες τους ή και με τους Μ.Ι.Β., συνέχισαν, μετά την εμπειρία τους, να βλέπουν ακόμα και στο σπίτι τους φαινόμενα πνευματισμού (αιωρήσεις αντικειμένων, χτύπους) και να έχουν εμπειρίες όπως μετεώριση και αστρική προβολή (εξωσωματική εμπειρία).

Οι δαίμονες έχουν μία ενεργητικότητα και μία σβελτάδα που ξεφεύγει από τους νόμους της βαρύτητας. Έχοντας στην εξουσία τους το βασίλειο του αέρα, πραγματοποιούν εντυπωσιακά αντιβαρυτικά επιτεύγματα, όπως ανύψωση, μετεώριση.

Στις 17/10/1973 στην Πασκαγκούλα του Μισισιπή στις ΗΠΑ, δύο ψαράδες, ο Τσάρλς Χίξον και ο Κάλβιν Πάρκερ είδαν ένα ξένο σκάφος και ήρθαν αντιμέτωποι με κάτι χλωμά, σα «φαντάσματα» όντα, που επέπλεαν στον αέρα και τους απήγαγαν. Τους μετέφεραν στον αέρα μέσα στο σκάφος, τους «ξάπλωσαν», πάντα μετέωρους στον αέρα, και τους εξέτασαν. Το UFO εξαφανίστηκε σε «λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο»[1] (πολύ πιθανό φαινόμενο εισχώρησης από μία άλλη πνευματική πραγματικότητα που αλληλεπιδρά με τη δική μας).

Έχουμε πολλές περιπτώσεις που ανυψώνονται και μετεωρίζονται άτομα που κατέχονται από δαιμονικό πνεύμα. Ο γνωστός «μεσάζων με τον πνευματικό κόσμο» Ντάγκλας Χομ (19ος αι.) ανυψωνόταν και πετούσε στον αέρα, με τη βοήθεια των «επιτήδειων» πνευμάτων.

Δαίμονες είχαν σηκώσει ψηλά τον Άγ. Σεραφείμ Σάρωφ και τον πέταξαν κάτω. Η Θεία Δύναμη τον προστάτεψε όμως και δεν έπαθε τίποτα[2], επειδή δεν είχε την οίηση του μοναχού Κουννάβιου (σελ. 123) τον οποίο σκότωσαν οι δαίμονες, πετώντας τον από μεγάλο ύψος.

Το Γενάρη του 1960 στη Βενεζουέλα ένα UFO πέρασε ακριβώς πάνω από ένα φορτηγό, το οποίο υψώθηκε μερικά μέτρα και έπεσε σ' ένα χαντάκι. Ο οδηγός του φορτηγού σώθηκε με τραύματα και ισχυρό κλονισμό[3]. Στις αρχές Δεκεμβρίου 1978 στην Κόρντομπα τής Αργεντινής, ένα UFO ανύψωσε ένα αυτοκίνητο με τους επιβάτες του και το άφησε ύστερα από λίγο σε απόσταση 15 χλμ. μακριά[4]. Σε μία άλλη περίπτωση, ένα UFO ανύψωσε στον αέρα ένα άλογο (μάρτυρας ένας γεωργός στο Σιερ - ντε - Ριβιέρ της Γαλλίας, 16 Οκτωβρίου 1954)[5].

«Παράξενα αντικείμενα και όντα», «υλοποιούνται και εξαϋλώνονται» λέει ο Τζων Κηλ, διάφορες ιστορίες δαιμόνων, «όπως ακριβώς τα ΑΤΙΑ και οι επιβάτες τους εμφανίζονται και εξαφανίζονται, περνούν μέσα από τοίχους και πραγματοποιούν διάφορα άλλα υπερφυσικά κατορθώματα»[6].

«Θα μπορούσαμε να τους κλείναμε τις πόρτες», λέει ο Μ. Αντώνιος, «για να μη μπορούν να μας βρουν. Όμως, δεν είναι έτσι, αλλά μπορούν να μπουν και με κλειστές τις πόρτες και βρίσκονται σ' όλο τον αέρα, και αυτοί και ο πρώτος μεταξύ τους διάβολος»[7].

Τον Αύγουστο του 1979 στο Γκέιτσχεντ της Αγγλίας μικροσκοπικά UFO 45 εκατοστών περίπου, έμπαιναν από κλειστά παράθυρα στο σπίτι μιας οικογένειας. Μία φορά εμφανίστηκαν και όντα που ήταν μεγαλύτερα από τα UFO (76 εκατοστά περίπου). Όλα αυτά όμως τα έβλεπε μόνο η γυναίκα, απ' όλη την οικογένεια και ένιωθε μούδιασμα και παράλυση[8].

Όταν ο Ιησούς μετά την Ανάστασή Του, επισκέφθηκε τους μαθητές Του, που βρίσκονταν κάπου «κεκλεισμένων των θυρών» για ν' αποφύγουν τους Ιουδαίους, τους είπε αμέσως: «Ειρήνη υμίν». Μη φοβάστε, τους είπε, «Εγώ είμαι» (Ιωάννη 20, 19). Συγκρίνετε μόνοι σας τη διαφορά των Δυνάμεων του Καλού και του Κακού.

Η κα Σύνθια Άπλετον, μία νοικοκυρά από το Μπίρμιγχαμ της Αγγλίας, ισχυριζόταν το 1957 ότι την επισκέπτονταν «κάτοικοι της Αφροδίτης». Όπως έλεγε, υλοποιούνταν και εξαϋλώνονταν μπροστά στα μάτια της[9]. Με τον ίδιο τρόπο εμφανίζονται πολλές φορές και οι «γκρίζοι» που κάνουν τις απαγωγές, όπως και τα πονηρά πνεύματα στα μέντιουμ.

Πολύ εύστοχα η UFΌλόγος και ερευνήτρια Jenny Randles, παρατηρεί: «Το πρόβλημα με τους περισσότερους UFΌλόγους είναι πως τείνουν να αγνοούν τις ψυχικές λεπτομέρειες και απλώς κάνουν ερωτήσεις στους μάρτυρες για να μάθουν ακριβείς λεπτομέρειες σχετικά με τα διαστημόπλοια και τους εξωγήινoυς και όλα τα σχετικά. Μετά φεύγουν και προσπαθούν να αποφασίσουν αν ήταν οι «γκρίζοι» ή κάποια άλλη εξωγήινη φυλή.

...Μα, αν έκανε κανείς το ίδιο και σ' αυτήν την περίπτωση θα έχανε τις πιο ενδιαφέρουσες διαστάσεις του προβλήματος. Όπως το γεγονός ότι ο μάρτυρας μπορεί να μιλήσει και για τα άλλα παραφυσικά γεγονότα που του έχουν συμβεί, και για τις μαγικές ικανότητες που φαίνεται να έχουν αυτά τα πλάσματα. Μπορούν κυριολεκτικά να περνούν μέσα από τοίχους, να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται κατά βούληση, ξέρουν τα πάντα γι' αυτόν, κάνουν προγνώσεις για το μέλλον, και τέλος, τον ενοχλούν και τον ταλαιπωρούν»[10].

Η εξαΰλωση (πώς να γίνετε αόρατοι), ο μετεωρισμός (πως να γίνετε... ιπτάμενος - όχι όμως και τζέντλεμαν), η τηλεκίνηση (βλέπε σύγχρονους μάγους), η μεταμόρφωση (βλέπε παλιές μάγισσες), η μαντεία και η ύπνωση, περιέχονται στις πρακτικές εφαρμογές όλων σχεδόν των βιβλίων της μαγικής τέχνης. Εξαφανίζει ο σύγχρονος μάγος το άγαλμα της Ελευθερίας και το επανεμφανίζει, εξαφανίζουν και τα UFO ανθρώπους και ζώα, και αν θέλουν, τα επαναφέρουν...

Ο γνωστός θαυματοποιός Γιούρι Γκέλλερ, που έχει επιδείξει τις πνευματιστικές του ικανότητες κατά καιρούς, υποστηρίζει ότι οι ικανότητές του αυτές ξεκίνησαν όταν, σε ηλικία τριών η τεσσάρων ετών, είχε στενή επαφή με ένα UFΟ. Ό,τι κι αν ήταν αυτό που είχε δει, έχει να κάνει με τον πνευματικό κόσμο, αφού από τότε ξεκίνησαν οι ικανότητές του αυτές. Εκτός από τα δικά του κόλπα, η παρουσία του «περιτριγυρίζεται» και από άλλα πνευματιστικά φαινόμενα, όπως αντικείμενα που εξαϋλώνονται μυστηριωδώς και άλλα που εμφανίζονται από το πουθενά[11]. Σημειωτέον ότι ο Γκέλλερ ισχυριζόταν πως οι «εξωγήινοι» συνέχιζαν να επικοινωνούν μαζί του. Η περίπτωση του Γκέλλερ ταιριάζει με αυτή του «προφήτη» Κέισυ (σελ. 88).  

[1]Ανεξήγητο, τόμο 3, 1982, σελ. 734.

[2] Όσιος Σεραφείμ Σάρωφ, Ι. Μ. Παρακλήτου Ωρωπού, 1998, σελ.72.

[3] Cοral and Jim Ιοrenzen, Η παγκόσμια Ιστορία των UFΟ, εκδ. Μπαρμπουνάκης, σελ. 306.

[4] Περιοδ. UFΟ - Ιπτάμενοι δίσκοι Νο 2, σελ. 38.

[5] Ζακ Βαλλέ, οι Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ηλιάδης, σελ. 33.

[6] Brinsley Le Pοer Trench, Μυστηριώδεις επισκέπτες, εκδ. Κονιδάρη, 1978, σελ. 72 (από το Οperatiοn Trοjan Hοrse του Jοhn Keel).

[7] Ο Μέγας Αντώνιος, εκδ. Ρηγόπουλου, σελ. 74.

[8] Ανεξήγητο, τόμο 4, 1982, σελ. 1242.

[9] Brinsley Ιe Pοer Trench, Μυστηριώδεις επισκέπτες, εκδ. Κονιδάρη,1978, σελ. 72.

[10] Ναούμ Θεοδοσιάδης, Ξωτικά, εκδ. Αρχέτυπο, 1998, σελ. 218-219.

[11] Uri Geller, Το φαινόμενο Γκέλλερ, εκδ. Ωρόρα, 1981, σελ. 138 και 89.

Γ. Θορυβοποιά και καταστροφικά πνεύματα "εσωτερικού" και "εξωτερικού" χώρου

Πνεύματα και UFO φανερώνονται με... καταστροφικές τάσεις ώρες-ώρες. Τα άτακτα πνεύματα των σπιτιών προκαλούν διάφορες ζημιές και καταστροφές (τραπεζάκια, μπουκάλια κι άλλα αντικείμενα πετάγονται απότομα στον αέρα, εκρήξεις κ.ά.). Δυνατοί χτύποι στο ταβάνι κι άλλα ανεξέλεγκτα πνευματιστικά φαινόμενα συνόδευαν την επίσκεψη ενός δαιμονισμένου ανθρώπου στο ασκηταριό του αείμνηστου γέροντα Παΐσιου [i].

Μία ομάδα ατόμων από το Πανεπιστήμιο του Φοίνιξ έβλεπε τις νύχτες UFO στον ουρανό. Ένα βράδυ τα άτομα άρχισαν να παρατηρούν πάλι ένα UFO, ενώ ταυτόχρονα διάφορα πνευματιστικά φαινόμενα άρχισαν να συμβαίνουν στο σπίτι που είχαν μαζευτεί (χτυπήματα, υπόκωφες φωνές κ.τ.λ.). Διατήρησαν την ψυχραιμία τους, αλλά όταν άρχισαν να θεωρούν τους εαυτούς τους εκλεκτούς και αντιπρόσωπους για επικοινωνία με τα UFO, οι εκδηλώσεις του φαινομένου άρχισαν να γίνονται βίαιες (τοίχοι άρχισαν να σφυροκοπούνται, πράγματα να τινάζονται βίαια από τις θέσεις τους κ. ά.)[ii]

Μετά από επισκέψεις πνευμάτων στο δωμάτιο ενός ανθρώπου, αυτός βρίσκει τα αντικείμενά του σε διαφορετική θέση και το δωμάτιό του γενικά είναι άνω-κάτω[iii]. Ίδια κατάσταση αντικρίζουν στο δωμάτιο τους και απαχθέντες από UFΟ[iv].

Τα ταραχοποιά πνεύματα συνηθίζουν να «παίζουν» και με τα φώτα των σπιτιών. Φώτα ανοιγοκλείνουν μόνα τους, τηλεοράσεις επίσης ανοιγοκλείνουν μόνες τους ή καίγονται. Και τα ΑΤΙΑ επιδρούν στις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, τα τηλέφωνα, τα ρολόγια, τους ασυρμάτους, το ηλεκτρικό ρεύμα...

Σε εμφανίσεις των ξένων σκαφών τα φώτα στο σπίτι ενός μάρτυρα αναβοσβήνουν, όπως ακριβώς στις πνευματιστικές τελετές[1]. Επανειλημμένα έχουν προκαλέσει διακοπές ρεύματος στις περιοχές που εμφανίζονται, όπως στο φρούριο Ίταϊπου στη Βραζιλία, που το UFO προκάλεσε εγκαύματα στους δύο στρατιώτες.

            Στην πρωτοφανή συσκότιση που έπληξε την πολιτεία της Ν. Υόρκης το 1967, αρκετοί κατήγγειλαν την παρουσία αγνώστων φώτων στον ουρανό. Η συσχέτιση ήταν αναπόφευκτη. Άλλοι μάλιστα τα παρατήρησαν λίγο πριν συμβεί αυτή η συσκότιση, και ενισχύθηκε έτσι η υποψία κατά των UFO, δεδομένου ότι δεν ανιχνεύτηκε η αιτία της φοβερής αυτής συσκότισης [2].

Πολύ συνηθισμένη επίδραση στις θεάσεις UFO είναι ότι σταματούν οι μηχανές των αυτοκινήτων και μόλις απομακρύνεται το UFO όλα συνήθως επανέρχονται στο φυσιολογικό τους ρυθμό.

Δεν το καταφέρνουν όμως αυτό μόνο οι «εξωγήινοι». Μάγοι και φακίρηδες, υποβοηθούμενοι από τα αρνητικά πνεύματα, προκαλούν βλάβες σε μηχανές αυτοκινήτων, ή τις σταματούν[v].

Οι δονήσεις, τα τραντάγματα και οι,.. τοπικοί σεισμοί δεν προξενούνται πάντα από φυσικές αιτίες. Στις 16/10/1973 στο Νορθσάιντ του Οχάιο, στις ΗΠΑ μία πορτοκαλιά μπάλα περνώντας με τρομερό θόρυβο προκάλεσε σεισμό στο σπίτι μιας γυναίκας. Ράγισε το ταβάνι του σπιτιού και έπεσαν κάτω κομμάτια από γύψο[vi].

Όταν η Αγ. Μαρίνα βρισκόταν στη φυλακή, έγινε ξαφνικά ένας τρομερός σεισμός και εμφανίστηκε ο Σατανάς με μορφή δράκου (όψεως) [vii]. Αλλά και ο χώρος στον οποίο πραγματοποιείται μια μαγική τελετή συμβαίνει να κουνιέται σα να γίνεται σεισμός[viii].

Οι ανταμώσεις των UFO με τα αεροπλάνα επιφέρουν καμιά φορά τραντάγματα που εξουθενώνουν πιλότους και επιβάτες.

Σ' ένα περιστατικό εμφάνισης UFO στο Βεν - συρ ­ Καραμύ της Γαλλίας, στις 14/4/1957, οι πινακίδες εκεί κοντά δονούνταν βίαια[ix].

Άλλη μία περίπτωση με πιο πνευματιστικο - τηλεπαθητικό χαρακτήρα ανέφερε ο Άλλεν Χάϋνεκ σε μία συνέντευξή του. Δύο αδερφές που βρίσκονταν στο αυτοκίνητό τους άρχισαν να ταρακουνιούνται από άγνωστη αιτία. Την ίδια στιγμή η μητέρα τους, που βρισκόταν πολύ μακρύτερα, δέχτηκε την επίσκεψη ενός «εξωγήινου»[x]. Σε όλα αυτά να προσθέσουμε και το ταρακούνημα των δύο Σουηδών φίλων, μετά από μία τραυματική συνάντηση που είχαν με τα όντα των ΑΤΙΑ (σελ. 118). Έξαρση εμφανίσεων UFO όμως υπάρχει, σύμφωνα με έρευνες, πριν, κατά τη διάρκεια) ή μετά από σεισμική δραστηριότητα.

Τα ταραχοποιά πνεύματα «εσωτερικού χώρου» κάνουν τις ζημιές τους μέσα στο σπίτι. Τα αντίστοιχα πνεύματα «εξωτερικού χώρου» (όπως τα UFO) καταστρέφουν το περιβάλλον. Οι μάγοι, που είχαν πολλά πάρε - δώσε με πνεύματα, παλιά θεωρούνταν υπεύθυνοι για πολλές θεομηνίες και φυσικές καταστροφές (σίφουνες κτλ.), όπως και οι δράκοι, που τράνταζαν τον τόπο που περνούσαν, τσάκιζαν τα δέντρα και τα έκαιγαν.

Σε εξωτερικούς χώρους τα χαιρέκακα πνεύματα «εκφράζονται» με λιθοβολισμούς, καταστροφές, θορύβους, κραυγές. Ο «εφευρέτης του κακού» είχε πειράξει τον Άγ. Πέτρο τον Αθωνίτη με μορφή και σχήμα στρατηγού. Μαζί του είχε και μια φάλαγγα, σαν τοξότες. Δημιουργούσαν δυνατούς θορύβους και χτυπούσαν μεγάλες πέτρες μεταξύ τους. Κατέστρεφαν και τα δέντρα: άλλα τα ξερίζωναν και άλλα τα έσπαγαν[xi]

Σε αντίθεση με την αρνητική δύναμη, η Θεία Δύναμη αναδεικνύει τη φύση, εξυψώνοντάς την σε υπερφυσικές σφαίρες. Όπως στο εκκλησάκι της Αγ. Θεοδώρας στη Βάστα της Αρκαδίας όπου μαρτύρησε Η Αγία (10ος αι.) Δεκαοκτώ δέντρα έχουν φυτρώσει με ανεξήγητο τρόπο στη στέγη του, που βαστάει όλο αυτό το βάρος εδώ και εκατοντάδες χρόνια!

Είδαμε πριν ότι τα UFO κατηγορούνται για... εμπρησμούς δασών, καθώς και για εκρήξεις, όπως στη Σομαλία, όπου σημειώθηκαν ζημιές σε τζάμια και δέντρα[xii], και στη γειτονική της Αιθιοπία, όπου στις 7/8/1970 μία κόκκινη μπάλα κατέστρεψε σπίτια, έκαψε χορτάρι και ξερίζωσε δέντρα[xiii]. Και στη χώρα μας όμως έχουν εκδηλώσει παρόμοιες συμπεριφορές. Στις 16/10/1989 στο χωριό Λάρδος της Ρόδου, αρκετοί αξιόπιστοι μάρτυρες είδαν ένα ΑΤΙΑ, που με την αναχώρησή του, προκάλεσε μια τοπική θύελλα, με ζημιές στις καλλιέργειες, κατολισθήσεις και πλημμύρες.

Ίδιες περίπου «παρενέργειες» είχε και μια θέαση ΑΤΙΑ στην Κέρκυρα, την Κυριακή του Πάσχα του 1996. Στο χωριό Ποταμός λοιπόν, το ΑΤΙΑ άφησε πίσω του ξεριζωμένα δέντρα, διαλυμένες στέγες σπιτιών κτλ[xiv].

Ένα κύμα από κοινές εμφανίσεις UFO και πολτεργκάϊστ είχαμε στη Νότια Αφρική (Μποσκλουφ, Κέϊπ Πρόβινς, Απρίλης - Μάης 1963): κοπάδια ζώων τρομοκρατήθηκαν από κόκκινα φώτα, σκυλιά έτρεχαν τρομαγμένα από παράξενους θορύβους, σιλουέτες σα φαντάσματα εμφανίζονταν σε διάφορα σημεία, πέτρες έπεφταν από τον ουρανό κτλ[xv].

Για μια ακόμη φορά γίνεται φανερό ότι οι «UFOναύτες» δε σέβονται τη φύση, τη δημιουργία και τελικά εμάς τους ίδιους τους ανθρώπους, που αποτελούμε κομμάτι αυτής της δημιουργίας.

[1] Ο Λέοναρντ Στρίνγκφηλντ περιγράφει αρκετές τέτοιες περιπτώσεις στο βιβλίο του Ιπτάμενοι δίσκοι (εκδ. Ράπτης, 1977).

[2] Για το θέμα της σχέσης των UFO με τις συσκοτίσεις και τις διακοπές ρεύματος, βλέπε στο βιβλίο του Ντ. Κήχοου, Ξένοι από το διάστημα, εκδ. Ωρόρα, σελ. 243-261.

[i] Πρεσβυτ. Διον. Τάτση, Ο γέροντας Παϊσιος, 1995, σελ. 131.

[ii] Περιοδ. Terra Incognita, τεύχ. 3, σελ. 46-47.

[iii] Flοrence Marryat, Πνευματιστικά φαινόμενα, εκδ. Βιβλιοθήκη για όλους, σελ. 26.

[iv] Περιοδ. Παραψυχολογία, τευχ. 104, σελ. 26.

[v] Αναστάσιος Πιέριος, Η αθανασία της ψυχής και τα ψυχικά φαινόμενα, εκδ. Ελληνικής Χριστοπολιτείας, 1966, σελ. 260.

[vi] Λ. Στρίνγκφηλντ, Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ράπτης, 1977,σελ. 204.

[vii] Π. Μ. Σωτήρχου, Παιδομάρτυρες, εκδ. Αστέρος, σελ. 235.

[viii] St. Skinnar - Fr. King, Πρακτική Μαγεία, εκδ. Μπαρμπουνάκης, σελ. 205.

[ix] Dr. J. Αllen Hynek, Στενές επαφές 1ου , 2ου και 3ου τύπου, εκδ. Κάκτος, 1978, σελ. 191.

[x] Περιοδ. UFΟ - Ιπτάμενοι δίσκοι, Νο 1, σελ. 20.

[xi] Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, Λόγος εις τον βίον του Οσίου Πέτρου του Αθωνίτου, εκδ. Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα Αγ. Όρους, 1991, σελ. 49.

[xii] Περιοδ. Skylab, Νο 1, σελ. 62.

[xiii] Λ. Στρίνγκφηλντ, Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ράπτης, 1977, σελ. 122.

[xiv] Περιοδ. Nexus, Νο 4, σελ. 70.

[xΔ. Γενικότερες μαγικές και πνευματιστικές προσεγγίσεις σε "επιλεγμένους" (πνευματιστές, "αλαφροϊσκιωτους" κ.ά.).

Είναι πολύ συνηθισμένη η συνομιλία των «διαμέσων» με τα πνεύματα κατά τη διάρκεια τελετών και συγκεντρώσεων, ειδικά με τα πνεύματα που παρουσιάζονται ως «φωτεινά», όπως οι «εξωγήινοι». Μέσα στα πλαίσια της συνομιλίας τους, πονηρά πνεύματα και «εξωγήινοι» συστήνονται κιόλας με τα ονόματά τους.

Πολύ συνηθισμένη στα ονοματα των «εξωγήινων» είναι η κατάληξη - ον: Ορθον,[1] Φίρκον[i], Άντρον[ii], Σαϊτρον[iii], Κορτρον[iv], Άουσον Ένα[v], Άκον[vi] κ.α., καθώς επίσης και στις ονομασίες των υποτιθέμενων πλανητών απ' όπου έρχονται: Κλάριον[vii], Μέτον[viii] ή το υπερσύμπαν Ορβοντον (από τη Βίβλο της Ουράντια, δοσμένη από «ανώτερα εξωγήινα πνευματικά όντα», η οποία βρίθει από ονομασίες που καταλήγουν σε -ον. Το αστρικό σύστημα μάλιστα απ' όπου προέρχονται ονομάζεται, όπως λένε, Σατάνια!)[ix]. Η κατάληξη – ον είναι πολύ συχνή και στις ονομασίες δαιμονικών πνευμάτων: Άρατρον[x], Ίτεμον[xi] και πολλά πολλά άλλα [3].

Δεν τελειώσαμε όμως: Φόλαον λέγεται ο αρχηγός των νάνων[xii], Ομπερόν ο βασιλιάς των ξωτικών[xiii], Κορονζον ο βασιλιάς των «βαμπίρ»[xiv] και η ονομασία του διαβόλου στον Κροουλικό αποκρυφισμό.

Υπάρχει ένας δαίμονας με το όνομα Ντάγκον που είναι υδροβιος[xv], κι' ένας άλλος (;) με το ίδιο όνομα, που κρύβεται πίσω από ένα χαρτί της τράπουλας[xvi]. Ίσως ο δαίμονας Ντάγκον να είχε δώσει τις πληροφορίες στους Ντόγκον για την ύπαρξη του Σείριου Β', πολλά χρόνια πριν από την ανακάλυψή του, αν βέβαια η ιστορία αυτή είναι αληθινή (να μη τα πιστεύουμε και όλα). Οι δαίμονες φαίνεται ότι σχετίζονται συχνά με (ξένα) ονόματα που λήγουν σε - ον.

Λεμέγεθον είναι ένα πολύ γνωστό βιβλίο της μαγείας, που ασχολείται με την επίκληση εξωγήινων ή πλανητικών πνευμάτων[xvii]. Άνον λεγόταν το όρος στο οποίο κατέβηκαν διακόσιοι πεπτωκότες άγγελοι και δημιούργησαν τη μαγεία, διδάσκοντάς την στις γήινες γυναίκες τους, σύμφωνα με το βιβλίο του Ενώχ[xviii]. Άνον Σα Ρα όμως είναι και το όνομα ενός «εξωγήινου» από τις Πλειάδες, όπως «αποκαλύπτει» ο Δρ. Μάικλ Γουλφ, που έχει συνεργαστεί με μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ[xix].

Ο Άλλεν Μάικλ Νούναν, ιδρυτής της λατρευτικής UFΌλογικής ομάδας «Οικογένεια του Ενός Κόσμου», είχε επαφές με έναν εξωγήινο, τον Άσταρ, και είχε ταξιδέψει μάλιστα και στην Αφροδίτη[xx].  Η Ιστάρ ήταν μια βαβυλωνιακή Θεότητα, αφ' ενός της αγάπης, αφ' ετέρου της πορνείας και του πολέμου... Οι Σύριοι τη λάτρευαν ως Αστάρ (Αστάρτη) και οι Εβραίοι ως Αστορέθ. Ασταρώθ όμως είναι και ένας πολύ γνωστός και ισχυρός δαίμονας για τους σατανιστές.

Επιπλέον, η Αστάρτη ήταν αστρική θεότητα που εξουσίαζε τον αστερισμό της Αφροδίτης. Θεωρείται η σύντροφος του ειδωλολατρικού θεού Βάαλ (Βεελζεβούλ) των Εβραίων. Για τους αρχαίους Έλληνες η Αστάρτη ήταν η Δήμητρα και ταυτίστηκε και με τη Σελήνη εκτός από την Αφροδίτη. Στην Αίγυπτο η Αστάρτη συσχετίστηκε με την Ίσιδα και τα γράμματα που υποτίθεται ότι αναγράφονταν στο σκάφος των εξωγήινων που έπεσε στο Ρόσγουελ ήταν: ΕΛΕΦΘΕΡΙΑ ­ΙΣΗΣ. Επίσης, ο Γουίτλυ Στρίμπερ είχε δει μία «εξωγήινη γυναίκα», που την παρομοίασε με τη θεά Αστάρτη[xxi].  Η Ανάτ ήταν μία θεά των Ασσυρίων, που επίσης ταυτίζεται με την Αστάρτη, όπως η Ίσις. Ένας «εξωγήινος» είχε συστηθεί στην Μάριαν Κητς ως Σανάντα[xxii] (αναγραμματ: Σατανάν). Σανατ Κουμάρα (ο Κύριος της Φωτιάς) επίσης ήταν ένας «Μεσσίας» που είχε έρθει στη Γη από την Αφροδίτη και λατρεύεται από οπαδούς της «Νέας Εποχής»[xxiii].

Μία άλλη «εξωγήινη γυναίκα» είχε το ονομα Ορα Ρέινς[xxiv]. Oriens όμως είναι και ο κυρίαρχος δαίμονας της Ανατολής[xxv]. Στη σελ. 84 γνωρίσαμε μία «Πλειαδιανή» ονοματι Semyaze. Semyaza είναι η ονομασία ενός δαίμονα που δίδαξε στους ανθρώπους, ανάμεσα στ' άλλα, τη μαγική τέχνη και τη χρήση ψυχεδελικών φυτών και ριζών[xxvi], «χρήστες» αυτών είναι πολλές αιρετικές ομάδες, όπως η ομάδα του Νούναν, στην οποία «χρησιμοποιούνται παραισθησιογόνα και καλλιεργούνται οι ψυχικές ικανοτητες»[xxvii].

Το 1975 ή τραγουδίστρια Φίμπι Σνόου και η παρέα της αποφάσισαν να ηχογραφήσουν πνεύματα κατά τη διάρκεια πνευματιστικών πειραμάτων τους. Αντί για πνεύματα όμως ηχογραφήθηκαν οι φωνές δύο «εξωγήινων», που συστήθηκαν με τα ονόματά τους, είπαν ότι προέρχονται από άλλον πλανήτη κτλ. κτλ.[xxviii]

Τα πνεύματα με τα οποία επικοινωνούν τα μέντιουμ και οι πνευματιστές, μιλούν σε διάφορες γλώσσες. Αν οι παρόντες δεν καταλαβαίνουν κάτι, τα πνεύματα «μεταφράζουν»[xxix], όπως συμβαίνει και με τους «εξωγήινους» και τους «επαφικούς» .

Στις 6/7/1959 ο «εξωγήινος» AFFA επικοινώνησε τηλεπαθητικά με μάρτυρα στην Ουάσινγκτον, που έγραφε με αυτόματη γραφή τα μηνύματά του. AFFA είναι μία λέξη της μαγικο - αποκρυφιστικής γλώσσας του Ενώχ και σημαίνει «αδειανός», «κενός», «κούφιος»[xxx].

            Τα απατηλά αόρατα πνεύματα και οι «εξωγήινοι» επικοινωνούν και με τη μέθοδο της αυτόματης γραφής (το πνευματιστικό φαινόμενο της ψυχογραφίας). Μία αόρατη δύναμη κινεί το χέρι του «διάμεσου» και του υπαγορεύει γραφικούς χαρακτήρες και σχήματα, ιδίως σε πνευματιστικές συγκεντρώσεις.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Βικτωριέν Σαρντού, οπαδός του πνευματισμού, δεν ήξερε ούτε να ζωγραφίζει, ούτε να χαράζει. Τον καθοδηγούσαν όμως τα πνεύματα και έγραφε τα μηνύματα τους.

Κάποιο βράδυ επικοινώνησε με έναν «κάτοικο του πλανήτη Δία», τον «Μπερνάρ Παλισού» (αυτός είχε ονοματεπώνυμο!), που του είπε να πάρει μία γλυφίδα και μία χάλκινη πλάκα και να χαράξει πάνω της τα σχέδια που θα του υπέβαλλε. Με μεγάλη δεξιοτεχνία ο Σαρντού έφτιαξε ένα πολυσύνθετο έργο. Οι αυτόπτες μάρτυρες είχαν την εντύπωση ότι κάποια ξένη δύναμη καθοδηγούσε το χέρι του, ευρισκόμενος σε «υπνωτική κατάσταση».

            Τα σχέδια ήταν ο κόσμος, οι κατοικίες όσων έχουν μετενσαρκωθεί στον πλανήτη Δία. Πόλεις, λίμνες και πρασινάδες υπήρχαν στον πλανήτη[xxxi]. Σήμερα φυσικά είναι αστείο για τους αστρονόμους να δεχτούν ότι υπάρχει ζωή και νερό στο Δία, έναν πλανήτη εντελώς αφιλόξενο για ζωή.

Όσο για τα σχέδια, ήταν καθαρή καθοδήγηση - υπαγόρευση από ένα ψευδολόγο πνεύμα, με σαφή στόχο την εμφύτευση και εδραίωση της οίησης, την ακόμα μεγαλύτερη πρόοδο της ...υπερηφάνειας του Σαρντού.

Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να παρεμβλήθηκε ένας κάτοικος άλλου πλανήτη, ανάμεσα στη διαρκή επικοινωνία του Σαρντού με τα πνεύματα; Πώς γίνεται οι κινήσεις - ενέργειες των «εξωγήινων» να είναι ολόιδιες με αυτές των πνευμάτων;

Και στη σύγχρονη εποχή οι «εξωγήινοι» έχουν μεταδώσει τα μηνύματά τους με την ίδια μέθοδο, όπως στην περίπτωση της Τζ. Ο.Σ., το 1974 στο Πίτσμπεργκ. Επικοινωνούσαν μαζί της με μεταβίβαση σκέψης και φως, που απέδωσε «καρπούς»: 1300 χειρόγραφες σελίδες με τα μηνύματα των ξένων[xxxii].

Τα πνεύματα μεταδίδουν στα «διάμεσα», μέσω αυτόματης γραφής και τηλεπάθειας, «ανώτερες γνώσεις», όπως έκαναν και σε αρχαίους λαούς. Τα πιο τελευταία χρόνια μάλιστα, έχουν αρχίσει και μεταδίδουν «πληροφορίες» στα «διάμεσα» μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών! Ανακυκλώνουν έτσι την αρρωστημένη μανία ορισμένων κυνηγών του παραφυσικού και την υπερηφάνεια τους. Επίσης, τους τροφοδοτούν με τις ενδόμυχες επιθυμίες και τις θρησκευτικο - φιλοσοφικές πεποιθήσεις τους. Ξέρουν τι ζητάει το «διάμεσο» και του το προσφέρουν απλόχερα και ολοκληρωμένα, με τρόπο που εκπλήσσει ακόμα και το ίδιο το «διάμεσο».

            Γνωρίζουμε προσωπικά περιπτώσεις ατόμων που επικοινωνούν με τέτοια... ηλεκτρονικά πνεύματα, αλλά έχουν αναφερθεί και περιπτώσεις επώνυμων ανθρώπων (καθηγητών Παν/μίου κτλ.), που διάφορα πνεύματα - όχι «εξωγήινα» - επικοινωνούσαν μαζί τους μέσω υπολογιστών. Οι μυστηριώδεις δυνατότητες των πνευμάτων δεν έχουν τελειωμό...

Όλα αυτά λοιπόν συμβαίνουν στις επαφές των κακόβουλων πνευμάτων με τον κόσμο μας, ειδικά στις προγραμματισμένες επικλήσεις (channeling), είτε σε προσωπικό επίπεδο, είτε στις πνευματιστικές συγκεντρώσεις (σεάνς).

Άψογη συνεργασία μεταξύ πονηρών πνευμάτων- και πονηρών (ή πλανεμένων) ανθρώπων, οι οποίοι, μην έχοντας συνήθως ηθικές αναστολές, αργά η γρήγορα θα χρησιμοποιήσουν και την απάτη για να «πείσουν».

Με τα δίχτυα της πονηρίας κατασκευάζουν την πλεκτάνη αυτή που λέγεται «Πνευματισμός» ή μαγικές «ψυχοτεχνικές», και αιχμαλωτίζει τόσα θύματα στην πλάνη και στην παραφροσύνη. Γιατί το μυαλό τους είναι «πάνω από το κεφάλι τους», στον αέρα, εκεί όπου κυριαρχεί και ελέγχει τα πράγματα ο «άρχων της εξουσίας του αέρος»!

Εκτός από τους πνευματιστές και τα «διάμεσα», υπάρχουν και απλοί άνθρωποι, ερευνητές, που επιδιώκουν συνεχώς να βλέπουν κάτι παράξενο.[2] Μέσα τους, τους τρώει ένα ζιζάνιο φυγής από την «πεζή» πραγματικότητα. Θέλουν να φεύγουν από τα «τετριμμένα». Εξιδανικεύουν «άλλες πραγματικότητες» και θεωρούν ότι αυτές τις βλέπουν οι «αγνοί» ή οι «μυημένοι». (Μήπως οι μάγοι και οι σατανιστές που προσπαθούν να τις ανακαλύψουν ανήκουν σ' αυτούς τους «αγνούς»);

Προσπαθούν λοιπόν κάποιοι να γνωρίσουν αυτές τις «πραγματικότητες», για την ικανοποίηση της περιέργειας και ιδιοτελών σκοπών [4]. Απουσιάζει ο σεβασμός στο Θεό και η φλόγα της αγάπης. Και οι Άγιοι προσπαθούσαν να σπάσουν τα φράγματα της πραγματικότητας του πτωτικού κόσμου, να συλλάβουν αλήθειες, αλλά οι αλήθειες αυτές υπάγονται στην αιώνια και ακλόνητη πραγματικότητα της Θείας Έλλαμψης, στην οποία τους οδηγούσε η αγγελική απάθεια και το ταπεινό και ειλικρινές ερευνητικό τους πνεύμα. Δεν αλλοίωναν τη συνείδησή τους με μυστήριες «τεχνικές», τα συμπτώματα των οποίων μοιάζουν πολύ με τα συμπτώματα της χρήσης ναρκωτικών, όπως της κoκαΐνης. Και βέβαια, οι άγιοι δεν επιδίωκαν ποτέ να δουν τα πνεύματα ή τις «πραγματικότητες» για τις οποίες μιλούν πολλοί, ούτε καν και τον ίδιο το Χριστό,[5] γιατί ήξεραν ότι θα εμφανιζόταν κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που θα περίμεναν, κι ας είχε φωτεινό πρόσωπο.

Πολύ συχνά, εξωσωματικές εμπειρίες, οράματα, επαφές με ξένα «ανώτερα» όντα, κι άλλα συναφή, παρουσιάζουν πάρα πολλά κοινά σημεία με τα οράματα μετά από χρήση παραισθησιογόνων και ναρκωτικών ουσιών: το άτομο βλέπει σήραγγες, φώτα (UFO ή άλλα που δεν εντοπίζεται η πηγή τους), εικόνες ζωηρόχρωμες και γεωμετρικές, παρουσιάζει αισθήματα ευφορίας, απώλεια μνήμης, αλλοιώσεις χωροχρόνου, αίσθηση ότι είναι ξεχωριστό, «επιλεγμένο», κι άλλες «εκ δεξιών» απάτες του πονηρού.

Με δικές του αυθαίρετες ενέργειες που άπτονται του πνευματικού κόσμου (ύπνωση, επιδίωξη οραμάτων και θεάσεων UFO ή «στοιχειών», εκούσια εξωσωματική εμπειρία, πνευματισμός κ.α.), ο άνθρωπος μόνο με πονηρά πνεύματα μπορεί να συνομιλήσει.

Ή, για να το εκφράσουμε αντίστροφα, η ουράνια Δύναμη, που είναι και ο Πατέρας των πνευμάτων, είναι η μόνη που πρέπει να ρυθμίζει την επικοινωνία του κόσμου αυτού με το δικό μας, μέσω των αισθήσεων. Ή στέλνει λοιπόν για συγκεκριμένο σκοπό τις Αγγελικές Δυνάμεις ή πιο συχνά, επιτρέπει στις εχθρικές δυνάμεις να μας πειράξουν, για λόγους που δε μπορούμε να γνωρίζουμε πάντα. Κάποια επιπλέον ενίσχυση των εχθρικών δυνάμεων οφείλεται και στον ανθρώπινο παράγοντα, στις επικλήσεις δηλαδή και στο κυνήγι των παραφυσικών εμπειριών από κάποιους που θεωρούν τους εαυτούς τους «καλοπροαίρετους» και «προχωρημένους».

Βέβαια, οι πνευματιστές και οι υπόλοιποι «δικοί» τους διαφωνούν. Τρέφουν αυταπάτες, πιστεύοντας ότι επικοινωνούν με αγαθά πνεύματα ή εξωγήινα όντα. Τώρα, πως γίνεται τα πνεύματα αυτά, που κατατρομάζουν όλους με κραυγές, που ρημάζουν αντικείμενα με κρότο, που πετούν φωτιές δεξιά κι αριστερά, να είναι αγαθά, μόνο ένας παρανοϊκός μπορεί να το δεχτεί.

Ή, πως γίνεται μαζί με τα πονηρά πνεύματα να έρχονται και αγαθά μαζί; Την ίδια στιγμή, ή με την ίδια επίκληση; Αφού πρόκειται για δύο κόσμους που τους χωρίζει μία χαώδης «απόσταση» και ηθική ποιότητα, άσχετα αν η καταγωγή και η σύσταση των πνευμάτων αυτών είναι κοινή. Δεν υπάρχει καμία συμμαχία - συνεργασία Χριστού - Βελίαλ, Φωτός- Σκότους (Β' Κορινθίους 6, 14 - 15), αλλά και το καλό με το κακό δε σμίγει (Ευριπίδη Ίων 10, 17). Τα αγαθά πνεύματα ποτέ δεν επικοινωνούν μαζί μας μέσω παιδαριωδών, γελοίων και θεατρινίστικων «παραστάσεων» και χωρίς τη μεσολάβηση της Θείας Δύναμης. Ας σκεφτούμε ότι ακόμα και κάποιοι Άγιοι παραλίγο να ξεγελαστούν από τα πονηρά πνεύματα...

Εκτός από τους άμεσους, εκούσιους συνεργάτες, τα πνεύματα έχουν και τους έμμεσους, ακούσιους «συνεργάτες» τους, που λέγονται «αλαφροΐσκιωτοι» στην κοινή γλώσσα. Αυτοί όμως είναι «φυσικοί αλαφροΐσκιωτοι», σε αντίθεση με τους άλλους που είναι «τεχνητοί αλαφροΐσκιωτοι». Είναι άτομα επιρρεπή συνήθως σε όλα τα είδη των παραφυσικών εμπειριών. Τα άτομα αυτά δέχονται και τις πιο συχνές επισκέψεις από τους «εξωγήινους», άλλο ένα στοιχείο που ενισχύει την άποψη περί κοινής προέλευσης πνευμάτων - εξωγήινων. Ο Γουίτλυ Στρίμπερ υπέφερε πάρα πολύ από τρομακτικά πνευματιστικά φαινόμενα, παρουσίες δαιμόνων, αλλά ιδίως από τους «εξωγήινους».

Η λέξη «αλαφροΐσκιωτος» ήταν συνώνυμη με τη λέξη τρελός. Το παραγόμενο ρήμα ισκιώνομαι, συνώνυμο του λαβαίνω ή λαβώνομαι, δηλώνει πάθος από δαιμονική επήρεια και κυρίως αρρώστια που παθαίνει κανείς αν κοιμηθεί κάτω από στέγη ή δέντρο με «βαρύ ίσκιο».

Άλλη κατηγορία ανθρώπων που «βλέπουν πολλά» είναι αυτοί που πάσχουν από αρρώστιες όπως σχιζοφρένεια και επιληψία, γενικά αυτοί που τους λείπει η αυτοκυριαρχία και ο αυτοέλεγχος, και βέβαια οι δαιμονισμένοι. Άλλοι πάλι, θεωρώντας δεδομένη την ύπαρξη όλων των παραφυσικών φαινομένων, τα βλέπουν. Σ' αυτούς ενεργοποιείται κυρίως η παραμορφωτική φαντασία λόγω φόβου ή επιθυμίας.

[1] Εξωγήινος του Άνταμακι. Ορθός ήταν ένα τέρας της μυθολογίας μας.

[2] Γι' αυτούς που θέλουν να «βλέπουν» διάφορα, συστήνουμε να διαβάσουν το Γεροντικό περί ονείρων και οραμάτων, ειδικά τις σελίδες 294-307.

[3]  Μπορείτε ν' ανακαλύψετε πολλά τέτοια στα βιβλία μαγείας και αποκρυφισμού.

[4] Όπως η εγωιστική επιβεβαίωση του ανθρώπου ότι πιστεύει σε κάτι αληθινό, ότι έχει δίκιο, η θαυματολαγνεία κτλ.

[5]Επιδίωκαν να δουν το Χριστό μόνο μετά θάνατον

[i] Άλαν Λάντσμπουργκ, Ερευνώντας για εξωγήινους (UFΟ), εκδ. Δράκων, σελ. 59

[ii] Ανεξήγητο, Σειρά Γ', τόμο 1, εκδ. Ωρίων, 1987, σελ. 171.

[iii] Από το αρχείο της UFΟλογικης ομάδας ΣΕΣΕΠ.

[iv] Από το ίδιο αρχείο.

[v] Δημ. Κουτσούκη, Εμείς οι εξωγήινοι, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 278.

[vi] Ανεξήγητο, Νο 142, σελ.175.

[vii] Απόστ. Φράγκου, UFΟ, εκδ. Ο Σταυρός, σελ. 12-13.

[viii] Timοthy Gοοd, Εξωγήινη βάση, εκδ. Έσοπτρον, 2001, σελ. 14.

[ix] Από ένθετο του περιοδικού Τρίτο Μάτι, τεύχος 85.

[x] Περιοδ. Θεός και θρησκεία, Νο 5, σελ. 97.

[xi] Jοrg Sabellicus, Πρακτική μαγεία, εκδ. Δίδυμοι, 1977, σελ. 88.

[xii] Παντελής Γιαννουλάκης, Κούφια γη, εκδ. Ανιχνευτές, 1998, σελ. 210.

[xiii] Ναούμ Θεοδοσιάδης, Ξωτικά, εκδ. Αρχέτυπο, 1998, σελ. 71-72.

[xiv] Περιοδ. Strange, Νο 8, σελ. 48.

[xv] Rοland Villeneuve, Το δαιμονικό σύμπαν, εκδ. Αστέρι, 1979, σελ. 40 κ.α.

[xvi] Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, Οι 52 δαίμονες της χαρτοπαιξίας, εκδ. Ορθόδοξου Τύπου, 1997, σελ. 26.

[xvii] Jοrg Sabeνicus, Πρακτική μαγεία, εκδ. Δίδυμοι, 1977, σελ. 20,81 κ.α.

[xviii] Γκυ Ταράντ, Τα αρχεία της χαμένης γνώσης, εκδ. Εράνη, 1979, σελ. 293.

[xix] Περιοδ. Nexus, Νο 5, σελ. 17.

[xx] Ανεξήγητο, τόμο 5,1982, σελ. 1370.

[xxi] Whitley Strieber, Επικοινωνία, εκδ. Νέα Σύνορα Α. Α. Λιβάνη, 1988,σελ. 203,414.

[xxii] Ανεξήγητο, τόμο 5, 1982, σελ. 1432.

[xxiii] Tex Marrs, Νέα Εποχή, εκδ. Μπίμπης, σελ. 88.

[xxiv] Τα μυστήρια του άγνωστου: Το φαινόμενο των UFΟ, εκδ. Αλκυών, 1990, σελ. 78.

[xxv] Pat Pulling - Cathie Cawthοn, Στο δίχτυ του Σατανά, εκδ. Στερέωμα, σελ. 245.

[xxvi] Περιοδ. Θεός και Θρησκεία, τευχ. 5, σελ. 74.

[xxvii] Ανεξήγητο, τομ. 5, 1982, σελ. 1370.

[xxviii] Ανεξήγητο, Σειρά Γ', τόμο 2, εκδ. Ωρίων, 1987, σελ. 117.

[xxix] Victοr Εrnest, Μιλούσα με πνεύματα, εκδ. Πέργαμος, σελ. 11.

[xxx] Ζακ Βαλλέ, Οι ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ηλιάδης, σελ. 83,95.

[xxxi] Daniel Hemmert - Αlex Rοudene, Ο κόσμος των φαντασμάτων, εκδ. Ντέτσικα, σελ. 108.

[xxxii] Σωκράτη Αικατερινίδη, Εξωγήινα Όντα στην Ελλάδα, τόμο 3, σελ. 205.

v] Brinsley Le Pοer Trench, Μυστηριώδεις επισκέπτες, εκδ. Κονιδάρη, 1978, σελ. 88.

Ε. Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα είναι το καύσιμό τους;

Ο Καναδός νευροψυχίατρος Ουάιλνιτερ Πένφιλντ πιστεύει ότι «η ηλεκτρική διέγερση κάποιων περιοχών του εγκέφαλου δημιουργεί πολύ έντονες παραισθήσεις που δεν ξεχωρίζουν από την πραγματικότητα: περιλαμβάνουν αίσθηση χαμένου χρόνου, σεξουαλικές εμπειρίες, εμφανίσεις παράξενων όντων, μετεώριση κ.α.»[1].

Στις αρχές του 20ου αιώνα ο Nicolas Tesla (1856-1943) έκανε παρατηρήσεις για την επιρροή του ηλεκτρομαγνητισμού στον τρόπο συμπεριφοράς. Τα πειράματα του Tesla συνεχίστηκαν μετά από τη δεκαετία του '30 με το Αμερικάνικο πρόγραμμα Pandora. Επιτυχείς δοκιμές έδειξαν πως το κατάλληλο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην αιμάτωση του εγκεφάλου, αποδιοργάνωση της συμπεριφοράς, νευρικότητα, απώλεια μνήμης και παραισθήσεις[2].

Αυτή η ηλεκτρομαγνητική ενέργεια φαίνεται ότι κάποιες φορές λειτουργεί σαν «καύσιμο» για το «ταξίδι» των UFO στον κόσμο μας. «Είναι προσωρινές εισχωρήσεις στην πραγματικότητα μας, δηλαδή στο χωροχρονικό συνεχές μας, στιγμιαίοι χειρισμοί ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας»[3], πιστεύει ο Τζων Κηλ.

Μην ξεχνάμε όμως ότι και η επικοινωνία μας με τον αιθέριο κόσμο των (πονηρών) πνευμάτων, τελείται με μία μορφή ενέργειας. Και ο κόσμος των πνευμάτων ανταπαντά με την ίδια ενεργειακή εκπομπή. Μ' αυτή «διακτινίζονται» τα «φαντάσματα» και οι «εξωγήινoι» στο υλικό πεδίο, μ' αυτήν το μέντιουμ ανυψώνει το τραπεζάκι.

Η εν λόγω επικοινωνία των πνευμάτων πραγματοποιείται ιδιαιτέρως κατά τις νυχτερινές ώρες, επειδή το φως φαίνεται να έχει διαλυτική επιρροή επί των κυμάτων αυτών, εξ ου και η σκοτεινή προέλευσή τους. Η αρνητική αυτή ενέργεια, ειδικά των UFO, είναι εμφανέστατη, λόγω της παράλυσης που προκαλεί πολλάκις στους μάρτυρες, λόγω επίσης και των διάφορων προβλημάτων υγείας και της ανάλογης επίδρασης στα ζώα, με τάσεις πανικού, παραφροσύνη κτλ.

Είναι πνευματική ενέργεια, με αποτελέσματα στον ηλεκτρισμό, δε σημαίνει απαραίτητα ότι μεταδίδεται από τεχνολογική πηγή (από προηγμένης τεχνολογίας πλανητικά σκάφη). Ασκεί, λόγω της σύστασής της, επίδραση στις μηχανές των αυτοκινήτων και στο ηλεκτρικό ρεύμα. Ο αντι­κόσμος αναλώνει την ενέργεια αυτή σε μια αρνητική επίδραση στη φυσική - υλική διάσταση, και το χειρότερο, σε μια οργανωμένη, άριστα καλυμμένη ή μη, ολέθρια επίδραση στην ψυχική υπόσταση του ανθρώπου. Εδώ εντοπίζεται και η διαφορά με τον φωτεινό πνευματικό κόσμο.

Η σύσταση των αοράτων πνευμάτων του αντι-κόσμου, είναι παρόμοιας, λεπτότατης υφής, με το αόρατο τμήμα της ανθρώπινης ύπαρξης, την ψυχή, καθώς και με τη σκέψη και τη φαντασία του. Επομένως, έχουν εύκολη πρόσβαση στη σκέψη και στη φαντασία και διοχετεύουν σ' αυτήν τις παραστάσεις που επιδιώκουν.

            Μπορούν λοιπόν εύκολα και «κάνουν κουμάντο» στο αχαλίνωτο πνευματικό πεδίο τους, που συντονίζεται με το κανάλι της ανθρώπινης νόησης. Έτσι, το θύμα είναι ανίκανο να ελέγξει ή να κατευθύνει όσα του αποστέλλονται από «εκεί». Οι οπτασίες αυτές και τα οράματα, του «επιβάλλουν» τη μορφή που θέλουν. Έρχονται όπως θέλουν, οπότε θέλουν και φεύγουν πάλι οπότε θέλουν, όπως τα όνειρα, τα οποία δεν διέπονται από σταθερούς νόμους.

[1] Carl Sagan, Στοιχειωμένος κόσμος, εκδ. Έσοπτρον, σελ. 128.

[2] Περιοδ. Terra Incοgnita, τευχ. 4, σελ. 56.

[3] Brinsley Ιe Pοer Trench, Μυστηριώδεις επισκέπτες, εκδ. Κονιδάρη, σελ. 74.

ΣΤ. Ονειρικά φαινόμενα - ενύπνιες ευπάθειες

Στα όνειρα ακούγονται οι μυστηριακές νότες ενός αλλού κόσμου... Παράξενες νότες από πολλές υπερφυσικές μορφές του κόσμου αυτού. Εμφανίσεις πνευμάτων όπως των Incubi Succubi, των Έλφων (Elves) αλλά και των «εξωγήινων» διαδραματίζονται όταν ο μάρτυρας βρίσκεται σε κατάσταση ημι­ύπνου ή και ύπνου.

Για τον επιφανή συγγραφέα του 16ου αιώνα Αλφόνσους ντε Σπίνα, υπάρχουν 10 είδη δαιμονίων. Ανάμεσα σ' αυτά είναι οι νεράιδες, τα πειραχτήρια του σπιτιού και οι «εφιάλτες» - «υφιάλτες» Cincubi - succubi), που παρενοχλούν σεξουαλικά τους ανθρώπους, και ειδικά τους μοναχούς και τις μοναχές, την ώρα που κοιμούνται[1].

Επίσης, κατά τη διάρκεια του ύπνου ή μιας ενδιάμεσης κατάστασης συμβαίνουν και οι απαγωγές από ξωτικά (π.χ. trοlls). Αναφέρονται οι γυναίκες - trοlls, που έχουν τη δύναμη να μεταμορφώνονται σε Maras, δηλαδή εφιάλτες, να στοιχειώνουν τα όνειρα τών ανθρώπων[2] και να βιάζουν.

Είδαμε ότι ο αόρατος αντι-κόσμος μπορεί και αφήνει τα «σημάδια» του στα υλικά σώματα των ανθρώπων, όπως και στην υλική δημιουργία γενικότερα. Συμβαίνει π.χ. να δούμε στο όνειρό μας τη νύχτα ότι χτυπάμε, και το πρωί να βρίσκουμε το δέρμα μας μελανιασμένο στο ίδιο σημείο. Και στις «απαγωγές» που γίνονται κατά τη διάρκεια του ύπνου, οι μάρτυρες βρίσκουν στο σώμα τους σημάδια από τους «εξωγήινους».

Ίσως υπάρχουν όμως και άλλα φαινόμενα - εξηγήσεις για τις «απαγωγές» αυτές. Σύμφωνα με τον καθηγητή Ψυχολογίας και ερευνητή Robert Baker, υπάρχει η «παράλυση του ύπνου», μία διαταραχή που συνοδεύεται από παραισθήσεις. Στην παράλυση του ύπνου, οι άνθρωποι ξυπνούν στη μέση της νύχτας (κατά τις 2.00 με 3.00 π.μ.) και δεν μπορούν να κινηθούν. Νιώθουν πως είναι πλήρως ξύπνιοι, αλλά συνεχίζουν να ονειρεύονται και συχνά βλέπουν στα όνειρά τους δαίμονες, εξωγήινoυς και φαντάσματα. Από τη στιγμή όμως που είναι μερικώς ξύπνιοι, μπορεί να πιστέψουν πως το όνειρο συνέβη στην υλική «καθημερινή» πραγματικότητα[3]. Ίσως έτσι να εξηγούνται πολλές «απαγωγές» από εξωγήινους.

Όπως προείδαμε, οι δαίμονες αναδύονται με ιδιαίτερη ευκολία όταν απουσιάζει η Ψυχή από το σώμα και με ανεξέλεγκτες μορφές. Ο ισχυρός μάγος Θεόδοτος είχε προσπαθήσει να εξοντώσει τον Άγ. Θεόδωρο το Συκεώτη, στέλνοντας πανούργα πνεύματα την ώρα που ο Άγιος κοιμόταν, γιατί στον ξύπνιο του, στα φανερά, δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν. Έφυγαν όμως άπρακτα, γιατί έβλεπαν να βγαίνει από το στόμα του μία θεϊκή φωτιά[4], προφανώς λόγω της αδιάλειπτης προσευχής του.

Η φρούρηση του εαυτού μας με την προσευχή ειδικά πριν από τον ύπνο, αναχαιτίζει τα σχέδια του «μισόκαλου», που πλήττει ένα μεγάλο αριθμό ατόμων με τα «τρομακτικά ενύπνια», τους εφιάλτες.[α]

            Οι εφιάλτες είναι μία τυπική παρενέργεια μιας επαφής με UFO και εξωγήινoυς. Ο Βίλας Μποας, ο όποιος είχε συνουσιαστεί με εκείνη την «εξωγήινη» γυναίκα που γρύλιζε σαν ζώο, επί πολλές μέρες μετά το περιστατικό ξαναζούσε σε όνειρο την εμπειρία του από την αρχή ως το τέλος[5]. Οι «εξωγήινοι» μεταδίδουν τα ύπουλα μηνύματα τους και μέσω ονείρων (π.χ. σ' ένα γνωστό μας πρόσωπο παρουσιάζονταν στον ύπνο με μορφή που θύμιζε Αρχαίους Έλληνες και του έλεγαν ότι βρίσκονται σε μία βάση κάπου στο ηλιακό μας σύστημα, ότι πολεμούν με κάποιους «κακούς εξωγήινους» και ότι θέλουν να μας λυτρώσουν). Φαίνεται κι εδώ ότι το φαινόμενο προσεγγίζει τον άνθρωπο και σε αόρατο (ονειρικό) χώρο, διαπίστωση που ενισχύει την υποψία ότι προέρχεται από πνευματικό κόσμο.

Τα όνειρα και η ψυχική επίδρασή τους μπορούν να ερευνηθούν παράλληλα με αυτή των UFO. Τα όνειρα, όπως και τα φαινόμενα UFO, που προκαλούν ταραχή, τρόμο, απογοήτευση, στενοχώρια, ή που διακρίνονται από τάση για εντυπωσιασμό (με φανταχτερή εμφάνιση κτλ.), έχουν σκοτεινή προέλευση. Για τα όνειρα αυτά ο Άγ. Διάδοχος Φωτικής (8ος αι.) επισημαίνει ότι «δεν παραμένουν στο ίδιο σχήμα, αλλά μεταβάλλονται από το ένα σχήμα στο άλλο, πτοούν την αίσθηση, γελούν και αγριεύουν ξαφνικά, απότομα»[6] (όπως συμβαίνει και με τα UFO).

Για τα όνειρα, από την άλλη, που φέρνουν ευφορία στην ψυχή υπάρχουν δύο πιθανότητες: ή είναι εκ Θεού (με πιθανές παρουσίες αγγέλων και όχι «φωτεινών εξωγήινων»), ή η ευφορία αυτή είναι ψεύτικη και αποτελούν κι αυτά «έμπνευση» του αντίπαλου, για να μας κατακρημνίσει στην οίηση και στην ιδέα ότι, σαν εκλεκτοί που είμαστε, μας φανερώνεται ο Θεός (ή οι «εξωγήινοι») με οράματα και όνειρα.

Υπάρχουν λοιπόν και τα θεία οράματα και όνειρα, που ακτινοβολούν την κατάνυξη, την ειρήνη, την ταπεινοφροσύνη, την αληθινή χαρά. Απαιτείται όμως μεγάλη προσοχή και ικανότητα διάκρισης, για να τα ξεχωρίσουμε από τα έργα του αντιπάλου, που μπορεί και μετασχηματίζεται σε «άγγελο φωτός».

Πολλοί που ισχυρίζονται ότι βλέπουν στα όνειρά τους το «Θεό, το Χριστό, την Παναγία, αγγέλους, η ακόμα, τους εξωγήινους που θα έρθουν να μας σώσουν», πλανώνται άσχημα, γιατί θεωρούν τους εαυτούς τους «χαρισματικούς». Η ψευδοχαρά τους βασίζεται στη νοητική απληστία και όχι στην ειρήνη του Πνεύματος. Για το διαχωρισμό φωτεινών και σκοτεινών ονείρων, βοηθάει ιδιαίτερα η μελέτη των Πατέρων της Εκκλησίας.

Ο Όσιος Νικήτας ο Στηθάτος (1005-1090) γράφει για το τι βλέπουν οι άνθρωποι στα όνειρα: «Αν ο άνθρωπος έχει ψυχή θυμώδη και βάσκανο (φθονερή), τότε καταδιώκεται από θηρία και φαρμακερά ερπετά και καθυποβάλλεται από φόβους και δειλία. Αν η ψυχή του έχει το πάθος της κενοδοξίας βλέπει τα ανύπαρκτα ως υπαρκτά, ακόμα και όταν είναι ξυπνητός. Εάν η ψυχή του είναι μεστή από υπερηφάνεια και αλαζονεία, τότε βλέπει τον εαυτό του να βρίσκεται σε λαμπρότατα οχήματα και να πετά στον αέρα»[7].

Οι δαίμονες, λέει ο Θεοφόρος Μάξιμος ο Ομολογητής, δεν πλανούν μόνο τους ξύπνιους ανθρώπους με τη φαντασία, αλλά και αυτούς που κοιμώνται[8]. Και ο Άγ. Διάδοχος Φωτικής: «Οι όνειροι ουδέν έτερον ως επί το πλείστον εισίν αλλ' ή είδωλα λογισμών πλανωμένων ή πάλιν δαιμόνων εμπαίγματα»[9].

Το πόσο απατηλό και επικίνδυνο είναι να πιστεύει κανείς σε όνειρα και οράματα τονίζει ο Άγ. Κλήμης, επίσκοπος Ρώμης, που έζησε τον πρώτο αιώνα: «Εκείνος που πιστεύει σε οπτασίες η οράματα και όνειρα, κινδυνεύει να απατηθεί. Διότι δεν ξέρει σε τι πιστεύει. Υπάρχει το ενδεχόμενο να πρόκειται για κακό δαίμονα η πνεύμα πλάνης, που υποκρίνεται και παρουσιάζεται με τα λόγια διαφορετικά απ' ότι στην πραγματικότητα είναι... Και αυτός που πιστεύει στα όνειρα ξεγελιέται εύκολα, γιατί δεν εξουσιάζει το λογικό του την ώρα που κοιμάται»[10]. «Διότι τα όνειρα πολλούς επλάνησαν και όσοι εστήριξαν τας ελπίδας των εις αυτά εξέπεσαν και ηπατήθηκαν» (περί ονείρων, Σοφία Σειράχ 34, 5 - 7).

Ο σύγχρονος γέροντας Πορφύριος (1906-1991) έλεγε: «Δεν πρέπει να πιστεύουμε στα όνειρα, διότι μας παγιδεύει πολλές φορές ο πονηρός μέσα απ' αυτά»[11]. Ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, εκείνον που αποκρούει τελείως τα όνειρα τον χαρακτηρίζει «φιλόσοφον» ενώ εκείνον που τα ερευνά, τα εξετάζει και πείθεται, τον χαρακτηρίζει «αδόκιμον»: «Εκείνος που προσέχει στα όνειρα, μοιάζει με κάποιον που προσπαθεί να πιάσει τη σκιά του» (Κλίμαξ, λογος γ', σελ. 63 ­64). Πολλοί, ολοκληρώνει, από τη συνεχή παραδοχή των ονείρων έφτασαν στην τρέλα[12].

Ορισμένοι από εμάς, όμως, προσπαθούν ν' αποκρυπτογραφήσουν τα όνειρα θεωρώντας τα «σημαδιακά». Το ότι «βγαίνουν» πολλά όνειρα, οφείλεται μάλλον και στην αυθυποβολή (αν πιστεύουμε κάτι και το σκεφτόμαστε έντονα, αυτό πραγματοποιείται).

Όπως τονίσαμε όμως και στο κεφάλαιο για τις μαντείες, το ένα κακό γεννάει το άλλο. Η εγωιστική δηλαδή διαδικασία πρόβλεψης (ονειρομαντεία), γεννάει ένα αρνητικό συμβάν.

Τα περισσότερα «προφητικά» όνειρα αναφέρονται σε καταστροφές και ατυχήματα. Αν ο «προφήτης» δεν έδινε καμία σημασία στο όνειρό του (και στη μαντική του «χάρη»), τότε ίσως το δυσάρεστο γεγονός να μη συνέβαινε. Όταν βγαίνει ένα κλαδί στο «δέντρο του κακού», τότε προετοιμάζει το έδαφος ώστε να βγει σύντομα και το επόμενο κλαδί του δέντρου αυτού...

Το 1950 κάποιος στην Καλαμάτα είδε στον ύπνο του ότι θα γίνει σεισμός. Η «πληροφορία», διαδόθηκε γρήγορα και η πόλη αναστατώθηκε. Πολλοί κάτοικοι διανυκτέρευσαν στην ύπαιθρο. Το πίστεψαν αυτό και χωρικοί. Μόλις το άκουσαν οι κοπέλες, κατέβασαν τις προίκες τους στα υπόγεια, για να τις γλιτώσουν από το σεισμό και έμειναν στην ύπαιθρο όλη τη νύχτα.

Γελάστηκαν όμως, γιατί αντί να γίνει σεισμός έγινε καταποντισμός! Καταρρακτώδης βροχή έπεσε και όλες οι προίκες που ήταν στα υπόγεια, καταστράφηκαν από την πλημμύρα... Και όλα αυτά γιατί έδωσαν σημασία στο όνειρο[13].

Μάταια λοιπόν... Τα όνειρα είναι βασικά μία φυσική διαδικασία, συνοδευτική της βιολογικής λειτουργίας του ύπνου και διάχυτη στη φύση, όπως στα ζώα. Είναι κάποιες ασυνάρτητες κυρίως παραστάσεις, που βοηθούν τη λειτουργία της μνήμης και που έχουν ρυθμιστεί να ξεκουράζουν τον άνθρωπο από τις εντυπώσεις, τις δυσκολίες και τις μέριμνες της ημέρας, οι οποίες και καθορίζουν βασικά το περιεχόμενο των ονείρων (ειδικά ό,τι σκεφτόμαστε πριν κοιμηθούμε). Αυτής της άποψης είναι και Πατέρες όπως ο Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Μ. Βασίλειος και ο αδερφός του ο Άγ. Γρηγόριος Νύσσης.

Ας σταθούμε όμως λίγο στον τελευταίο: «Μέσα στον ύπνο, κάποια είδωλα που σχηματίσθηκαν κατά τη διάρκεια της ημέρας από αντίλαλους των αισθητών και νοητών λειτουργιών, και τα οποία αποτυπώθηκαν στο νου με τη βοήθεια του μνημονευτικού μέρους της ψυχής, περιγράφονται εκ νέου όπως τύχει, αφού είχε παραμείνει, στο μέρος αυτό της ψυχής κάποια αναμνηστική απήχηση.

Μέσα απ' αυτές τις αναμνήσεις ο άνθρωπος μεταφέρεται σε κόσμους φανταστικούς, οδηγούμενος στην περιγραφή αυτών που φαίνονται, όχι με κάποια σειρά, αλλά περιπλανώμενος μέσα σε συγκεχυμένες κι ασυνάρτητες πλάνες»[β]. Στη Σοφία Σειράχ (λδ' 3) γράφεται κάτι ανάλογο: «Καθρέφτης και όνειρα, είναι το ίδιο πράγμα. Το όνειρο είναι σαν μία εικόνα προσώπου μπροστά σ' ένα καθρέφτη. Είναι δηλαδή απλός φανταστικός αντικατοπτρισμός σκέψεων, επιθυμιών, συναισθημάτων και πράξεων του ανθρώπου».

Ο κόσμος των «φασμάτων» της αλήθειας (γέρων Σωφρόνιος) που τροφοδοτεί τη φαντασία, τροφοδοτεί και πολλά όνειρα, με οδηγό τους φόβους και τις επιθυμίες μας, ως συνήθως.

Ας αφήσουμε όμως το χάδι των ονείρων να γλυκαίνει από μόνο του τον ύπνο μας, όπως αποφασίζει ο Παντοτινός Ρυθμιστής και ας ανδρωθούμε με θετική σκέψη και αντιμετώπιση της ζωής, άσχετα αν έχουμε δει ένα «δυσοίωνο» όνειρο. Και καλύτερα «στα όνειρα, παρακαλώ, να μην πιστεύεις ποτέ»[14], κατά τη νουθεσία του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτη.

[α] Εφιάλτες φυσικά μπορεί να προκληθούν και από φυσικά αίτια (π,χ. μετά από ένα γερό φαγοπότι πριν τον βραδινό ύπνο).

[β] Αγ. Γρηγορίου Νύσσης, Περί κατασκευής του ανθρώπου, εκδ. Τέρτιος, 1992, σελ. 119. Στο βιβλίο αυτό ο Άγιος αναλύει με εκπληκτικό τρόπο τη λειτουργία και τη χρησιμότητα των οργάνων του ανθρώπινου σώματος.

[1] Περιοδ. Ανιχνεύσεις, Νο 26, σελ. 81.

[2] Ναούμ Θεοδοσιάδη, Ξωτικά, εκδ. Αρχέτυπο, 1998, σελ. 35.

[3] Carl Sagan, Στοιχειωμένος κόσμος, εκδ. Έσοπτρον, σελ. 128.

[4] Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης, εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας, 1987, σελ. 53.

[5] Γιώργου Μπαλάνου, Εισβολείς;, σελ. 73.

[6] Αγ. Διαδόχου Φωτικής, Τα εκατόν γνωστικά κεφάλαια, εκδ. ο Άθωνας, 1999, σελ. 86

[7] Φιλοκαλία, τόμο Δ', σελ. 95-96, καθώς επίσης και στο Γεροντικό περί ονείρων και δραμάτων, σελ. 235

[8] Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιον, εκδ. Νεκταρίου Παναγόπουλου, σελ. 158.

[9] Αγ. Διαδόχου Φωτικής, Τα εκατόν γνωστικά κεφάλαια, εκδ. Ο Άθωνας, 1999, σελ. 88.

[10] Γ. Μελέτη, Τι γίνεται μετά το θάνατο; Εκδ. Ζωή, σελ. 209.

[11] Αναστ. Τζαβάρα, Αναμνήσεις από το γέροντα Πορφύριο, Ιερό Γυν. Ησυχαστ. Μετ/σης Σωτήρος, σελ. 155

[12] Αγ. Ιωάννου του Σιναϊτου, Κλίμαξ, Λόγος Γ', 35-45.

[13] Αρχ. Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, Τα όνειρα (πώς εξηγούνται), εκδ. Ορθόδοξου Τύπου, σελ. 46.

[14] Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου: α) Συμβουλευτικόν εγχειρίδιον, σελ.156 και β) Ο Αόρατος πόλεμος, σελ. 100.

Ζ. Ο "Άρχων του Χωροχρόνου" ανοίγει τις "πύλες" προς άλλους κόσμους

Ένα άλλο κοινό σημείο αναφοράς για τα δύο μυστήρια που ερευνούμε (πνεύματα - δαίμονες και UFO), είναι ότι ορισμένες εμφανίσεις τους διαδραματίζονται μέσα σε παράξενα σύννεφα, τα οποία συνδέονται με αλλοίωση του χωρο­χρόνου ή εξαφανίσεις.

Στις αρχές του 20ου αιώνα (28/8/1915) στο «Λόφο 60» του κόλπου της Σούβλα στην Τουρκία συνέβη ένα αναπάντεχο γεγονός: ένα ολόκληρο τάγμα από Άγγλους στρατιώτες μπήκε σ' ένα σύννεφο και εξαφανίστηκε για πάντα![1] Στο υποτιθέμενο τρίγωνο των Βερμούδων, πολλοί πιλότοι, πριν εξαφανιστούν, περιέγραψαν την αντάμωσή τους με τα σύννεφα αυτά.

Στην Αργεντινή, κοντά στο Κασκομας, την άνοιξη του 1968, ένα ζευγάρι που ταξίδευε, βρέθηκε αντιμέτωπο μ' ένα χρωματιστό UFO και λίγο μετά συνάντησε μία παράξενη πυκνή ομίχλη. Χρωματιστές ομίχλες εμφανίζονται και κατά τη διάρκεια μαγικών τελετών. Το ζευγάρι λοιπόν ξαφνικά τηλεμεταφέρθηκε στο Μεξικό, χωρίς στοιχεία ταυτότητας ή τα αναγκαία χρήματα για να γυρίσει πίσω[2].

Μία περίπτωση «τηλεμεταφοράς» είχαμε και στο Άγιο Όρος. Πριν από λίγες δεκαετίες, ένας κοσμικός οπλισμένος, επιτέθηκε σ' ένα μοναχό, που έκπληκτος και κατατρομαγμένος φώναξε «Παναγία μου, με τις ευχές του γέροντα μου, σώσε με». Τότε, ο κοσμικός βρέθηκε μπροστά στο κελί του γέροντα του μοναχού, μιάμιση ώρα μακριά από το μοναστήρι![3]

Στις μυστηριώδεις εξαφανίσεις αεροπλάνων, πλοίων κτλ., καθώς και στις χώρο-χρονικές αλλοιώσεις, μια άγνωστη μαγνητική δύναμη προκαλεί προβλήματα στις μηχανές, στις επικοινωνίες και στις πυξίδες, συν τα προβλήματα στην υγειά των ανθρώπων, επιδράσεις που «κουβαλούν» μαζί τους και τα UFO, προερχόμενα από ένα αόρατο Κάπου. Τη δεκαετία 1945 - 1955 είχαμε έξαρση εξαφανίσεων στο Τρίγωνο των Βερμούδων - και ξέρετε τι σημαίνει αυτή η δεκαετία για τη σύγχρονη εποχή των UFO.

Τα τελευταία δείχνουν να μένουν ανεπηρέαστα από τη συμβατικότητα του χωροχρόνου, επειδή ο «τόπος» από τον οποίο προέρχονται δε διέπεται από την έννοια του χωροχρόνου. Θα τολμούσαμε να πούμε ότι περιτυλίγονται από ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο, αυτοδύναμο και ανεξάρτητο από τις συμβατικές φυσικές δυνάμεις. Ένα μαγνητικό πεδίο που νεκρώνει ή βραχυκυκλώνει τη δημιουργία.

Στις εμφανίσεις UFO στην εξοχή, έχει δηλωθεί από κάποιους μάρτυρες μία αίσθηση ότι τα πάντα ακινητοποιούνται και εξαπλώνεται μία ανατριχιαστική, νεκρική σιγή (τα πουλιά και οι φυσικοί ήχοι του δάσους σταματούν κτλ.). Ένα «κενό χώρου» θα λέγαμε, όπως στους μάρτυρες υπάρχει ένα «κενό χρόνου».

Σ' ένα περιστατικό που γνωρίσαμε πιο πριν (σελ. 112), ο δεκανέας του Χιλιανού στρατού δεν είχε απλά «κενό χρόνου» μετά από την επαφή του μ' ένα UFO, αλλά τα γένια του είχαν φυτρώσει, σα να είχαν περάσει 5 μέρες. Το ρολόι του βρέθηκε κι αυτό να είναι 5 μέρες μπροστά! Οκτώ μάρτυρες επιβεβαίωσαν τα γεγονότα[4].

Ο Σατανάς είναι ο «άρχων του κόσμου» (Ιωάννη 12,31) και «του αιώνος τούτου» (Κορινθίους Β' 4 - 3,4), δηλαδή ο άρχων του χωροχρόνου, αν προεκταθούμε ακόμα περισσότερο. Το τέλος του «άρχοντα» εξάλλου, θα είναι κοινό με το τέλος του χωρο - χρονικού συνεχούς του κόσμου μας, κατά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Χειρίζεται δηλαδή το κακό εύκολα τους νόμους του χωροχρόνουυ, κατά Θεία παραχώρηση πάντα, προσβάλλοντας τη Θαυμαστή Δημιουργία, προς εξυπηρέτηση τών σκοπών του. Οι μαγικές παραδόσεις λένε ότι «διαθέτει» κιόλας πνεύματα που κυβερνούν τις ώρες, τις μέρες, τα έτη κ.λ.π.

Σε κάποιες «ειδικές» περιοχές, η χαοτική ενέργεια από τη «Ζώνη του Εωσφορικού φωτός» κάνει την εμφάνισή της πιο έντονα, παραχαράσσοντας την ειρήνη και τη συνοχή της Δημιουργίας.

Είναι περιοχές που η έννοια του χωροχρόνου διαστρεβλώνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Περιοχές γεμάτες από ιστορίες με απόκοσμες οντότητες, με πλάσματα έξω από τη λογική. Περιοχές που οι πυξίδες αποσυντονίζονται, άνθρωποι εξαφανίζονται και γενικά βασιλεύει το παράδοξο.

Σε ευρεία κλίμακα, τέτοιες περιοχές λέγεται ότι είναι τα πασίγνωστα πια Τρίγωνα των Βερμούδων (στον Ατλαντικό) και του Διαβόλου (στον Ειρηνικό Ωκεανό), αν και τα τελευταία χρόνια έχουν απομυθοποιηθεί αρκετά.

Στις περιοχές αυτές λοιπόν, που οι ερευνητές ονομάζουν «πύλες», φιλοξενούνται όλα τα μυστήρια που μπορεί ή δε μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Είναι συνήθως περιοχές, απ' ότι λέγεται, με γεωφυσικές ή ηλεκτρομαγνητικές ανωμαλίες.

Δύο Καναδοί ερευνητές, ο δρ. Μάικλ Πέρσιντζερ, του Πανεπιστημίου του Laurentian, και ο Γκυσλέν Λαφρενιέρ, πιστεύουν ότι ηλεκτρομαγνητικά πεδία δημιουργούνται σε περιοχές που υπάρχουν σεισμικά ρήγματα μέσα στη γη, γεωφυσικές ανωμαλίες και διαταραχές του μαγνητικού πεδίου. Μπορεί να δημιουργήσουν ιονισμένα αέρια, παράξενα φωτεινά φαινόμενα και μυρωδιές. Η ηλεκτρική δραστηριότητα προκαλεί ανωμαλίες στη δομή του χωρο-χρόνου, κι έτσι ανοίγει μια «πύλη», με φαινόμενα, όπως τηλεμεταφορά, τηλεκίνηση, κι άλλα παράδοξα[5].

Έστω κι αν κυριαρχεί η υπερβολή για τις περιοχές αυτές, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το ότι σε εξειδικευμένες περιοχές καταγράφονται, σε μόνιμη βάση, διάφορες παραφυσικές εμπειρίες από τους ντόπιους και από τους επισκέπτες. Οι εμπειρίες αυτές περιλαμβάνουν και ιστορίες με UFO και τους «επιβάτες» τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι και τα UFO και τα άλλα φαινόμενα (άγνωστα πλάσματα, στοιχειά κτλ.), γίνονται ορατά στους συγκεκριμένους τόπους. Όπως δεν είναι τυχαίο που τα παρατηρούν πολύ συχνά οι ίδιοι άνθρωποι (οι αλαφροΐσκιωτοι). Η «συγγένεια» όλων των ανεξήγητων φαινομένων είναι ξεκάθαρη και δηλώνεται περίτρανα με τις «προτιμήσεις» τους, να παρουσιάζονται κατά συρροή σε συγκεκριμένα μέρη και σε συγκεκριμένους ανθρώπους.

«Μικρογραφίες» των περιοχών αυτών είναι και κάποιοι εσωτερικοί χώροι (σπίτια, πύργοι κτλ.), όπου κι εκεί βασιλεύει το παράδοξο, με εμφανίσεις πνευμάτων, φώτα ή και... επισκευής των UFO. Μια «εσωτερική πύλη» μπορεί πολύ εύκολα ν' ανοίξει, μετά από μια πνευματιστική συγκέντρωση και επικλήσεις πνευμάτων, που κατόπιν δεν «αποχωρίζονται» το μέρος αυτό. Όπως τα άτομα που μένουν προσκολλημένα στον «άρχοντα του κόσμου τούτου» και κυριαρχούνται από το σαρκικο-υλικό φρόνημα, έτσι και τα πνεύματα, όλα αυτά τα πνεύματα («στοιχειώματα», UFO κτλ.) που προκαλούν τα παράδοξα στις «πύλες» και μένουν προσκολλημένα στην πρόσκαιρη ύλη (σ' έναν τόπο), το πιο πιθανό είναι να μη συμμερίζονται τη Θεία Πρόνοια, να μην είναι αγαθά.[α]

            Υπάρχουν όμως και φαινόμενα (όπως π.χ. οι Δροσουλίτες στην Κρήτη) που δεν έχουμε επιχειρήματα για να τα «κατηγορήσουμε» ως αρνητικά. Η ψυχική επίδρασή τους δηλαδή στο μάρτυρα περιορίζεται απλά στο ξάφνιασμα. Ή μπορεί να προκαλέσουν και φόβο, ο φόβος όμως αυτός οφείλεται μόνο στην εσωτερική αδυναμία του μάρτυρα και όχι σε ανάμειξη πνευμάτων με αρνητική σκοπιμότητα. Πρόκειται πιθανόν για την ενεργοποίηση άγνωστων για μας μηχανισμών, που «χειρίζονται» το χρόνο και επαναφέρουν ρεαλιστικές οπτασίες προσώπων ή γεγονότων που σχετίζονται με ένα συγκεκριμένο χώρο.

Οι δαιμονικοί τόποι όμως υπάρχουν, όπως αντίστοιχα υπάρχουν και οι ιεροί τόποι. Στο βίο του Αγίου Θεοδώρου του Συκεώτη αναφέρονται κάποιοι λόφοι, που έκρυβαν μέσα τους ακάθαρτα πνεύματα, τα οποία ταλαιπωρούσαν και σκορπούσαν τον τρόμο στη γύρω περιοχή, με κραυγές, χτύπους, οπτασίες, επιδημίες κ.α. Ο Άγιος είχε κατορθώσει να εξορκίσει τους τόπους αυτούς, λυτρώνοντας τα γύρω χωριά και τους κατοίκους τους[6].

Και στην Ελλάδα φυσικά υπάρχουν τέτοιες συγκεκριμένες περιοχές με «αρνητική ενέργεια», που οι ντόπιοι τις αποκαλούν «δαιμονότοπο», «διαολοσπηλιά» κτλ. Οι ντόπιοι λοιπόν αποφεύγουν να περνούν απ' αυτές τις περιοχές, όχι μόνο για να μη δοκιμάσουν καμία παρόμοια τραυματική εμπειρία, αλλά και γιατί γενικότερα επηρεάζεται αρνητικά ο ψυχισμός του ανθρώπου.

Όπως η αιτία πολλών στοιχειωμένων σπιτιών είναι κάποιος (ή κάποιοι) αποτρόπαιος φόνος μέσα στο σπίτι, έτσι και η αιτία δημιουργίας μιας «πύλης» μπορεί να είναι ένας ανάλογος φόνος, ή μία αυτοκτονία, ή βέβαια διάφορες σκοτεινές τελετές, που «ερεθίζουν» τη διαδικασία ενεργοποίησης μιας «πύλης».

Αποτέλεσμα, η «πύλη» αυτή, η αρνητικά «φορτισμένη» περιοχή, να κατακλύζεται από ένα σωρό αλλόκοτων συμβάντων, αλλά να μαγνητίζει και ατυχήματα, αισθήματα αποστροφής στους επισκέπτες κτλ. Οι ντόπιοι συχνά καταφεύγουν σε μεθόδους «εξορκισμού» για τα μέρη αυτά: ένας σταυρός αρκεί για να φέρει τη γαλήνη στην περιοχή και να δαμάσει την αρνητική ενέργεια, εκτός αν η δύναμη που έχει παραχωρήσει ο Κυρίαρχος στο Κακό είναι μεγάλη.

            Είναι βέβαια και το θέμα της έκτασης που έχει ή κάθε «πύλη». Μπορεί να οριοθετείται μέσα σε λίγα μέτρα, μπορεί και σε πολλά χιλιόμετρα.

Σε ευρεία κλίμακα η πιο γνωστή «πύλη» της Ελλάδας είναι η Πεντέλη, σύμφωνα με πολλούς ερευνητές. Το «ζουμί» όμως ολόκληρης της περιοχής εστιάζεται στη σπηλιά του Νταβέλη (DeviI;). Εκεί, εκτός από UFO, παρατηρούνται κατά καιρούς και άλλα παράδοξα φαινόμενα: αλλοίωση του χωροχρόνου, παράξενα τρομακτικά όντα, πλάσματα, οπτασίες, μηχανήματα δεν λειτουργούν, φακοί δεν ανάβουν, όπως στο περιστατικό του π. Παϊσίου στο όρος Σινά (σελ. 172).

Σίγουρα υπάρχει μία δόση υπερβολής (ή και περισσότερες) στη δημοσιότητα που έχει λάβει το όλο ζήτημα. Πόση είναι η δόση της αλήθειας; Άγνωστο. Πάντως εκλαμβάνουμε την περιοχή ως «αρνητική», είτε είναι από μόνη της, είτε επειδή την τροφοδοτούν αρνητικά κάποιοι με τις ευφάνταστες ή και αληθείς ιστορίες τους.

Και βέβαια δεν είναι τυχαίο το ότι εκεί πραγματοποιούνται και πολλές σατανιστικές τελετές, εξαιτίας των οποίων παρουσιάζονται και πρόσθετα ανεξήγητα φαινόμενα, αφού με τις τελετές αυτές και τις επικλήσεις, καλούν πονηρά πνεύματα, που ίσως παραμένουν εκεί και σχηματοποιούν αυτά τα πρόσθετα φαινόμενα. Ειδικά τα μέρη που γίνονται ανθρωποθυσίες και γενικά χύνεται άδικα ανθρώπινο αίμα συχνά «στοιχειώνουν» ή γίνονται δαιμονότοποι, σύμφωνα με βυζαντινές παραδόσεις[7].

 [α] Στις «τοπικές» όμως εμφανίσεις των Δυνάμεων του Φωτός, κρύβεται πάντα η προσφορά προς τον άνθρωπο.

[1] Brinsley Ιe Pοer Trench, Μυστηριώδεις επισκέπτες, εκδ. Κονιδάρη, σελ 54.

[2] Cοral and Jim Lοrenzen, Η παγκόσμια ιστορία των UFΟ, εκδ. Μπαρμπουνάκη, σελ. 318.

[3] Αγιορείτου μοναχού Ανδρέου-Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, Γεροντικό του Αγίου Όρους, τόμ. Α', σελ. 66-67.

[4] Ζαν-Κλωντ Μπουρέ, Οι εξωγήινοι απέναντί στην επιστήμη, εκδ. Χρυσή Τομή, σελ. 223-233.

[5] Περιοδ. UFΟ - Ιπτάμενοι δίσκοι, Τευχ. 10, σελ. 37 και 42.

[6] Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης, εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας, 1987, σελ. 123-129.

[7] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμο Β', σελ. 237.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10ο.

Επιπρόσθετες θεωρίες και ερμηνείες του φαινομένου

Α. Ο "παντομίμητος" και "αρχαίος ζωγράφος" σκιαγραφεί τα μοντέλα των UFO και των "εξωγήινων"

«Γύρω από τη γη, σα φίδι, με φωσφορίζοντα λέπια, ο διάβολος τυλίγει ζοφερά την κτηνωδία του, που, στα μάτια των οραματιστών και των μέντιουμ, στερεοποιείται προσωρινά σε κακόμορφες χίμαιρες, θηρία και τέρατα, σε κουλουριάσματα ενός απειλητικού καπνού»[1]. (Γιατί όχι και σε UFO).

Κατά τη διάρκεια πνευματιστικών, σατανιστικών ή άλλων παρόμοιων τελετών, υλοποιούνται διάφορα αντικείμενα και όντα που μετεωρίζονται και ανυψώνονται (όπως και τα UFO). Τέτοια ψυχικής φύσης φαινόμενα (μορφοποιήσεις ζωντανής ύλης από το Αόρατο) «Δημιουργούνται» από τις ισχυρές εωσφορικές υποσυνείδητες δυνάμεις των μέντιουμ, των μάγων και σατανιστών.

Ίσως την ίδια στιγμή που, κάπου στη γη, τελείται μία αρνητική τελετή - επίκληση, κάπου αλλού να υλοποιείται ένα UFO, μία τρομακτική οπτασία ή να προκαλείται μία χωροχρονική αλλοίωση.

Θελημένα (μάγοι, μέντιουμ κτλ.) ή μη (αλαφροΐσκιωτοι), η σκέψη μπορεί να πλάσει ύλη, όπως είχε επισημάνει ο καθηγητής Ρωέ, κατά τη διάρκεια πειραμάτων που έκανε με μέντιουμ από το 1912 ως το 1914. Τα μέντιουμ υλοποιούσαν ανθρώπινες μορφές.

H σκέψη μπορεί να υλοποιεί, να δημιουργεί ζωντανές εικόνες: έτσι προέκυψε ο όρος «Ιδεοπλαστία»[2]. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το εκτόπλασμα, μία ουσία, ένα ψυχικό ρευστό που βγαίνει από το σώμα του ανθρώπου, συνήθως κατά τη διάρκεια επικλήσεων - εκπομπών από τα μέντιουμ. Σε κατάσταση έκστασης το εκτόπλασμα αρχίζει να υλοποιείται σα σύννεφο και γίνεται αντιληπτό από τις ανθρώπινες αισθήσεις.

Η συμβατικότητα και ο περιορισμός του υλικού κόσμου δεν επηρεάζουν τις εκπομπές αυτές, όπως και το εκτόπλασμα. Παίρνει τις πιο πολύπλοκες μορφές, αγνοώντας τους φυσικούς νόμους. Η εμφάνιση του εκτοπλάσματος συνοδεύεται ενίοτε από εμφανίσεις φωτεινών σφαιρών, ηλεκτρομαγνητικών φαινομένων, ήχους, τηλεκίνηση κτλ[3].

Η ουσία αυτή μοιάζει πάρα πολύ με τα «μαλλιά αγγέλου», μία ουσία που πετάνε κάποια UFO και εξαϋλώνεται στο χέρι, δε μπορεί να «συλληφθεί».

Η Αγγλίδα μυστικίστρια Τζέιν Ληντ είχε διαπιστώσει ότι όποιος έχει μαγικές ικανότητες, μπορεί και να επεμβαίνει και να εξουσιάζει τα βασίλεια των μετάλλων[4]. Γιατί λοιπόν να μη στερεοποιεί τα μέταλλα αυτά, εκούσια ή ακούσια, σε «συμπαγή» UFO παρουσιάζοντας τα σε ανθρώπους;[α]

Μάγοι και αποκρυφιστές λέγεται ότι υλοποιούσαν νάνους, για να βοηθώνται από αυτούς στις διάφορες δουλειές τους και για να παίρνουν γνώση. Ο μυθόλογος Πάουλ Χέρμαν γράφει για ένα «χρυσόμαλλο αγριογούρουνο»: «Αυτό το ζωντανό κομμάτι μέταλλο, βγήκε από το καμίνι επιδέξιων νάνων, έριξαν μία γουρουνοπροβιά στη φωτιά κι έβγαλαν ένα χρυσό κάπρο, που μπορούσε να διασχίζει στεριά, θάλασσα και αέρα»[5].

Σύμφωνα με αποκρυφιστές (ΟΤΟ κλπ.), τα «αλχημιστικά μέταλλα» μέσα στο ανθρώπινο σώμα σχετίζονται με διάφορες συμπυκνώσεις της «σεξουαλικής ενέργειας». Η ενέργεια αυτή σχετίζεται έμμεσα με το εκτόπλασμα. Τους ποικίλους συσχετισμούς με τα παραπάνω αυτού του κεφαλαίου και με ορισμένα άλλα που ακολουθούν, τους αφήνουμε σε εσάς...

Οι εχθροί της ψυχής, οι δαίμονες, πειράζουν τον καθένα ξεχωριστά, αλλά και όλους μας. «Έχουμε να κάνουμε με πολύ ευφυή όντα...», λέει ο Νέλσον Πατσέκο, πρώην αξιωματικός της Αεροπορίας των ΗΠΑ και πρόεδρος του τμήματος μαθηματικών στην Ακαδημία της. «...Και στην προσπάθειά τους να υπονομεύσουν την ανθρωπότητα, χρησιμοποιούν οποιαδήποτε μορφή μπορούν »[6].

Οι Πατέρες ονόμαζαν το διάβολο «παντομίμητον και αρχαίον ζωγράφον»[7]. Οι δαίμονές του μπορούν να μιμηθούν τα πάντα και τους σχεδιάζει με τη μοντέρνα - τεχνολογική αυτή μορφή (των UFO), γιατί σ' αυτό το χρονικό σημείο η τεχνολογία και το διάστημα είναι η «αχίλλειος πτέρνα» μας, διαπίστωση που θα αναλυθεί πιο διεξοδικά στο επόμενο υποκεφάλαιο.

Πού το δύσκολο γι' αυτόν, που είναι άρχων της εξουσίας του αέρα και κατοικεί και σε άυλο «τόπο», δυνάμενος να εισχωρεί στο δικό μας υλικό κόσμο, ως άρχων του χώρου και του χρόνου; Δε δυσκολεύεται να παίρνει τη μορφή φωτεινού δίσκου, είτε στον αέρα, είτε στη γη, όπως έκανε και στα περιστατικά του μοναχού Σπυρίδωνα (σελ. 78) και του Αγίου Αντωνίου (σελ. 80). Ακόμα, σε δύο περιπτώσεις, στο Ν.Δ. Άγιον Όρος, είδαμε ότι εμφάνισε ολοζώντανα πλοία στα μάτια των μοναχών (σελ. 56).

Σε μία άλλη περίπτωση στον ίδιο τόπο, συγκεκριμένα στο μονοπάτι από την Κερασιά για τον Άγ. Βασίλειο, το 1923 ή '24, συνέβη το ακόλουθο περιστατικό. Ένας μοναχός, ο πάτερ Ακάκιος, έκανε τη διαδρομή αυτή, σε καιρό χειμώνα, ευρισκόμενος σε ψυχική κατάσταση μακράν του Θεού. Σκοτείνιαζε, ήταν πολύ κουρασμένος και το κρύο τσουχτερό, όταν ξαφνικά είδε ένα ωραίο δωμάτιο, με στρωμένο κρεβάτι, με καθαρά σεντόνια και πολύ αναπαυτικό.

Στην αρχή του φάνηκε λίγο περίεργο. Πώς βρέθηκε εκεί το δωμάτιο και το κρεβάτι; Αλλά από την πολλή κούραση προφανώς, έπεσε πάνω στο κρεβάτι να ξεκουραστεί.

Την άλλη μέρα, δύο μονάχοι που περνούσαν από εκεί, βρήκαν τον πάτερ Ακάκιο πεσμένο πάνω στα χιόνια, και όχι σε κρεβάτι που του έδειξε η φαντασία του Σατανά. Ήταν κυριολεκτικά ξεπαγιασμένος από το κρύο και τον μετέφεραν στον οικισμό του Αγ. Βασιλείου, όπου είδαν κι έπαθαν μέχρι να τον συνεφέρουν[8].

            Το δωμάτιο, το κρεβάτι και τα σεντόνια, εκείνη τη στιγμή ήταν πραγματικά, υλικά, αφού και ο μοναχός ξάπλωσε πάνω στο κρεβάτι. Και σ' αυτή την περίπτωση αποδείχτηκε ότι ο εχθρός ξέρει τι επιζητούν οι άνθρωποι και δε δυσκολεύεται να το παρουσιάσει με υλική μορφή.

Στο βίο του Αγ. Μαρτίνου, Επισκόπου Κωνσταντίνης της Φραγκίας (4ος αι. μ.Χ.), υπάρχει η ιστορία ενός νεαρού μοναχού, του Ανατολίου, ο οποίος φανταζόταν ότι συνομιλούσε με «αγγέλους» - ή κατ' άλλους «εξωγήινους» - που τον είχαν πείσει ότι ήταν άγιος και εκλεκτός τού Θεού.

Μία νύχτα ακούστηκε στο ερημητήριο ποδοβολητό και πολύβουο μουρμουρητό, ενώ το κελί του Ανατολίου γέμισε φως. Όταν κόπασε ο θόρυβος, βγήκε ο εξαπατηθείς από το κελί του με ένα «λαμπρό ουράνιο ένδυμα», ως σημείο της «Δυνάμεως του Θεού», για να πειστούν και οι άλλοι μοναχοί. Όλοι έτρεξαν να περιεργαστούν το ρούχο. Ήταν εξαιρετικά μαλακό, με μία θαυμαστή στιλπνότητα και ένα ωραίο κόκκινο χρώμα. Ήταν όμως αδύνατο να εξακριβώσουν τη φύση τού υφάσματος (όπως συμβαίνει και σε ανάλογα ευρήματα των «εξωγήινων» επισκεπτών).

Το επόμενο πρωί οι μοναχοί θέλησαν να οδηγήσουν τον Ανατόλιο στον Άγ. Μαρτίνο, για ν' αποφανθεί αυτός αν πράγματι ήταν πλάνη του διαβόλου. Και καθώς τον πήγαιναν, έμειναν όλοι με ανοικτό το στόμα: το ένδυμα εξαφανίστηκε. Ο διάβολος δεν μπορούσε να εξαπατήσει και τον Αγ. Μαρτίνο και γι' αυτό εξαφάνισε και τα «πειστήρια»[9].

Με τη σύγχρονη ορολογία, ο Ανατόλιος θα χαρακτηριζόταν «επαφικός». Μάλλον όμως δεν είναι τόσο αισιόδοξα τα πράγματα, αφού οι σύγχρονοι «επαφικοί», όπως και τότε ο Ανατόλιος, πιστεύουν ότι είναι ξεχωριστά άτομα, εκλεκτοί του Θεού η των «απεσταλμένων» Του. Έτσι, οι δαίμονες τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται με την αρρωστημένη αυτή υπερηφάνεια.

Και τα αποτυπώματα που αφήνουν οι Ιπτάμενοι δίσκοι στο έδαφος, ή τα «πατήματα» των φαντασμάτων στα σεντόνια, υπαινίσσονται την εύκολη χρήση της υλικής διάστασης από τις πνευματικές παρουσίες. Στην Τροιζήνα, στο γιοφύρι του διαβόλου, υπάρχουν πατημασιές που λέγεται ότι τις άφησε ο ίδιος ο διάβολος[10]. Πατημασιές είχε αφήσει και ο «εξωγήινoς» στη Χρυσοπετρα του Κιλκίς (1989).

Και οι άγγελοι φυσικά μπορούν να αφήσουν τα «αποτυπώματά» τους στον κόσμο μας, αν και είναι άυλα - ασώματα πνεύματα. Στον Ιερό Ναό του Πρωτάτου, στις Καρυές του Αγ. Όρους υπάρχει η θαυματουργική εικόνα της Παναγίας «Άξιον Εστί». Ονομάστηκε έτσι γιατί μπροστά στην εικόνα αυτή ο Αρχάγγελος Γαβριήλ έψαλλε τον ύμνο του «Άξιον Εστί» για πρώτη φορά ολοκληρωμένο και με το δάχτυλό του χάραξε τον ύμνο πάνω σε μαρμάρινη πλάκα.

Τα αρνητικά πνεύματα επίσης που παρουσιάζονται σε τελετές παίρνουν οποιαδήποτε μορφή θέλουν, πετούν υλοποιημένες πέτρες και αντικείμενα, χειρίζονται εύκολα και μορφοποιούν την ύλη. Στα «εμφυτεύματα» των εξωγήινων στους μάρτυρες θα «κολλήσουν» τώρα;

Μην πάει στο μυαλό σας βέβαια ότι τα πονηρά πνεύματα κάθονται με τις ώρες και κατασκευάζουν τα μηχανήματα και τις συσκευές, με τις οποίες «ταξιδεύουν» στον κόσμο μας. Η σχηματοποίηση οποιασδήποτε μορφής ύλης έχει αποδειχθεί από το παρελθόν ότι είναι κάτι εξαιρετικά εύκολο γι' αυτά.

Τα σκάφανδρα, οι ασημένιες αστραφτερές στολές των «όντων», οι ακτίνες που βγαίνουν απ' τα σκάφη, τα όργανα μέσα σ' αυτά και τα τόσα άλλα «τεχνολογικά» χαρακτηριστικά τους είναι στιγμιαίες υλοποιήσεις που λειτουργούν σα δόλωμα: έτσι «συνεισφέρουν» στην ψυχική «κάλυψη» των αναγκών όσων επιζητούν να γίνουν διάσημοι ή «διάμεσα» ή να δουν σημάδι από εξωγήινες διάνοιες «πιο εξελιγμένες από εμάς». Το τεχνολογικό εξωτερικό στοιχείο στην προκείμενη περίπτωση, όχι μόνο δεν εμποδίζει, αλλά εξυπηρετεί και τα συμφέροντα των σκοτεινών δυνάμεων.

Ο Άγ. Σιλουανός ο Αθωνίτης, όταν ήταν ακόμα νεαρός και άπειρος δόκιμος μοναχός, είχε μία εμπειρία με ένα «τεχνολογικό» φως: το κελί του γέμισε ξαφνικά από ένα ασυνήθιστο φως, που διαπέρασε το σώμα του, μέχρι που είδε και τα εντόσθιά του. «Δέξαι, είναι χάρις», του ήρθε ο εχθρικός λογισμός. Εχθρικός, γιατί ταράχθηκε η ψυχή του από αβεβαιότητα, σύγχυση, αμφιβολία και απορία. Μετά από τη θέαση του παράδοξου αυτού φωτός, εμφανίστηκαν σ' αυτόν και δαίμονες[11]. Παρόμοιες «τεχνολογικές» μεθόδους, εφαρμόζουν οι «εξωγήινοι» στα σώματα των ανθρώπων που απαγάγουν και εξετάζουν έπειτα στο «χειρουργικό κρεβάτι» του «διαστημοπλοίου» τους. Στην Πασκαγκούλα του Μισισιπή, στο περιστατικό που οι ψαράδες δεν έπιασαν κανένα ψάρι όλη τη νύχτα εξαιτίας ενός USO, ένα φως, σαν ακτίνα Χ, που ήρθε από το U50, διαπέρασε τα κουπιά των ψαράδων, και δεν έριχναν καθόλου σκιά[12], σαν το φως που διαπέρασε το σώμα του Αγ. Σιλουανού του Αθωνίτη.

Όταν εμφανίζονται τα UFO, συχνά ρίχνουν προβολείς και φώτα στο σκοτάδι της νύχτας. Και ένα «φάντασμα» όμως που είχε παρουσιαστεί στο χωριό Μαυρίκι της Αρκαδίας, είχε μάτια που έλαμπαν σαν προβολείς μέσα στη νύχτα[13].

Τεχνολογικές συσκευές έχουν θεαθεί και σε όντα και πλάσματα του αντι-κόσμου, εκτός των UFO. Ο «Mad Gasser» ένα μυστηριώδες ον, που στα τέλη Αυγούστου του 1944 εμφανιζόταν στα παράθυρα σπιτιών στο Ματούν του Ιλλινόις (ΗΠΑ), έδειχνε στους ανύποπτους μάρτυρες μια «συσκευή» που «έκανε τη συνείδηση να διαλύεται», πριν εξαφανιστεί αφήνοντας μία αηδιαστική μυρωδιά[14].

Πιο πρόσφατα, στις 14 Οκτωβρίου 1989 στη Ρόδο, στην περιοχή της Τσαμπίκας, θεάθηκε να κινείται στον αέρα ένα τριχωτό ανθρωποειδές πλάσμα, με φτερά. Στην πλάτη του είχε ένα «μηχανισμό», που ίσως το «βοηθούσε» να πετάει με τη μεγάλη ταχύτητα, με την οποία εξαφανίστηκε προς ένα κοντινό βουνό [15].

[1] Ζυλ Μπουά, Ο Σατανισμός και η μαγεία, Παρίσι, 1895, σελ. 246.

[2] Dannielle Hemmert και Αlex Rοudene, Ο κόσμος των φαντασμάτων, εκδ. Ντέτσικα, σελ. 245.

[3] Αndrew Stevensοn, Η Σολωμονική και τα υπερφυσικά μυστήρια, εκδ. Σφίγγα, σελ. 73.

[4] Jοrge Ιuis Bοrges, Το βιβλίο των φανταστικών όντων, εκδ. Ιibrο 1991, σελ. 53.

[5] Στο ίδιο, σελ. 235.

[6] Από το βιβλίο Unmasking the enemy που έχουμε προσυναντησει.

[7] Aγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, Συμβουλευτικόν εγχειρίδιον, εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλου, σελ. 158.

[8] Αγιορείτου μοναχού Ανδρέου - Χαραλάμπους Θεοφιλόπουλου, Γεροντικό του Αγ. Όρους, τομ. Β', σελ. 102.

[9] Ιερομ. Seraphim Rοse, Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος, εκδ. Εγρήγορση, 2000, σελ. 146.

[10] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμο Α', σελ. 387.

[11] Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1995, σελ. 28-29.

[12] Λ. Στρίνγκφηλντ, Ιπτάμενοι δίσκοι, εκδ. Ράπτης, 1977, σελ 175.

[13] Μενέλαου Τσικλίδη, Η άγνωστη Πελοπόννησος, τομ. Β', εκδ. Αldebaran, 2001 , σελ. 77.

[14] Θ. Βέμπος, οι πύλες του Αλλοκόσμου, εκδ. Μ. Βερέττας, 1999,σελ 408.

[15] Στο ίδιο, σελ 400.

[α]Ας μη λησμονούμε και τις γνώσεις και τα τεχνολογικά επιτεύγματα δαιμονοκρατούμενων αρχαίων λαών.

Β. Η μετατροπή των "ειδώλων" σε "τεχνο-είδωλα" από τη σκοτεινή Διάνοια

Ο Ουίλλιαμ Κρουκς, μεγάλος Άγγλος επιστήμονας του 19ου αιώνα, είχε γράψει ότι «τα πνευματιστικά φαινόμενα διευθύνονται από μία Διάνοια»[1]. Η εωσφορική δύναμη και τακτική των μέντιουμ, των μάγων και των πνευματιστών, συνεργάζεται μ' αυτή τη Διάνοια, με αποτέλεσμα τις υλοποιήσεις κάποιων φαινομένων, όπως αντικειμένων, οπτασιών ­ γιατί όχι και UFO; Το ανεξέλεγκτα και απρόβλεπτα, ως προς την εξέλιξή τους, στοιχεία, ενισχύει την άποψη ότι κάποια άλλη διάνοια, και όχι το «διάμεσο», αποφασίζει, διευθετεί και τα στερεοποιεί.

Η Jenny Randles τονίζει ότι οι εμπειρίες σαν τις σύγχρονες επαφές με UFO χρονολογούνται από πολύ παλιά και ότι όσα συμβαίνουν είναι στην πραγματικότητα ένα είδος διανοητικής μαγείας, σε αντίθεση με τη φυσική πραγματικότητα[2]. Η συμπεριφορά των UFO ταιριάζει περισσότερο στη μαγεία παρά στη φυσική, όπως τη γνωρίζουμε εμείς τουλάχιστον.

Οι πεπτωκότες άγγελοι εμφανίζονται σήμερα ως εξωγήινοι, προσπαθώντας να γίνουν αποδεκτοί από τους ανθρώπους. Αυτοί οι «καμουφλαρισμένοι τεχνολογικά δαίμονες», έχουν πετύχει μεγάλη απήχηση σε μερίδα του κοινού σήμερα, εκμεταλλευόμενοι τη δίψα του κοινού και την ελπίδα του να δει σημάδι από ζωή και εκτός του πλανήτη μας.

Είναι ανεξάντλητα τα τεχνάσματα του «υιού της απωλείας». Σαν πηγή του Κακού, επινοεί διαρκώς όλο και πιο καινούριους και «σύγχρονους» τρόπους να μας πλανήσει, αφού λίγος καιρός του μένει (Αποκάλυψη 12, 12). Οι δαίμονες, σαν άυλα πνευματικά όντα, έχουν ορισμένες δυνατότητες ασυνήθιστες για τον μέσο άνθρωπο. Η «πλαστικότητα» των όντων αυτών, μας τα διαμορφώνει - και μέσω των ενδόμυχων πεποιθήσεων μας - ως UFO και εξωγήινους. «Σκάφη» και «επιβάτες» δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο, δεν είναι τίποτα διαφορετικό. Αποτελούν ένα «σώμα», μια «μονάδα», αφού ενεργούν και κατά τον ίδιο τρόπο. (εξαϋλώνονται, μεταμορφώνονται, μετεωρίζονται, πετούν κτλ.). Άλλωστε, οι «επιβάτες» συμπεριφέρονται ασυνείδητα, ψυχρά, μηχανικά, σα να είναι κομμάτια του ίδιου του «σκάφους» τους.

Παλιά, αρκούσαν τα «απλά» πνεύματα για να πετύχουν οι δαίμονες τους σκοπούς τους, όπως τα φωτεινά, τα «αγγελικά» φαντάσματα που έβλεπε ο Μ. Αντώνιος στο σκοτάδι για να «του φέξουν», τα οποία έφευγαν με την προσευχή του[3]. Τα παντομίμητα απατηλά πνεύματα παλιότερα (αλλά και σήμερα) μιμούνταν φωνές πεθαμένων ανθρώπων ή και την ίδια την εμφάνιση αυτών ή άλλων διάσημων προσωπικοτήτων, ικανοποιώντας τη μεταφυσική πείνα και τις ανάγκες των ανθρώπων, σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο. Προσαρμόζονται στην πολιτιστική παιδεία του καθενός, αλλά και στις τοπικές παραδόσεις των λαών.

Σήμερα όμως «μεταμφιέζονται» σε εξωγήινους και εκμεταλλεύονται και τη δίψα των ανθρώπων για παραπέρα τεχνολογικά κατασκευάσματα. Μας «σερβίρουν» τα UFO, τα «υπερτεχνολογικά διαστρικά σκάφη», γιατί τώρα διψάμε για τεχνολογία, καθότι απ’ τα μέσα του 20ού αιώνα, που άρχισε και η σύγχρονη εποχή των UFO, ο άνθρωπος έχει πραγματοποιήσει τεράστια τεχνολογικά άλματα. Υπήρχε περίπτωση, όλο αυτό το μαζικό κύμα εμφανίσεων UFO και εξωγήινων, να ερχόταν στον πλανήτη μας το 16ο αιώνα για παράδειγμα; Μάλλον όχι... γιατί, ο τότε άνθρωπος δεν γνώριζε τι είναι τεχνολογία και μάλλον δεν τον ενδιέφερε κιόλας. Θα ήταν πολύ άσχετο και άσκοπο να εμφανίζονταν στους τότε ανθρώπους τα UFO και οι εξωγήινοι...

Τα «παλαιότερα πνεύματα», όταν ρωτούνταν για την καταγωγή τους, ανέφεραν διάφορες τοποθεσίες της Γης. Τα νεώτερα «εξωγήινα») πνεύματα, μετατόπισαν την προέλευσή τους. Ο Άνταμσκι μίλαγε για ζωή και στο φεγγάρι ακόμα, ενώ κι άλλοι «επαφικοί» της εποχής εκείνης (δεκαετίες '50 και '60), ανέφεραν όντα από τον Άρη, την Αφροδίτη και άλλους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Τώρα που ξέρουμε (θεωρητικά) ότι δεν υπάρχει ζωή στους πλανήτες αυτούς, οι «επαφικοί» (κατ' υπόδειξη των ψευδολόγων πνευμάτων) εφευρίσκουν άγνωστους μακρινούς πλανήτες, με ανάλογες, κατ' υπόδειξη ονομασίες. Στις παλιότερες αναφορές πάλι, δεν υπήρχε η εμφύτευση πομπών (μικρο­τσιπ) στους μάρτυρες από τούς «εξωγήινους», ειδικά στις απαγωγές. Απλά γιατί τη δεκαετία του '50 οι άνθρωποι δεν ήξεραν τι είναι τα μικροτσίπ...

Μια διάνοια, κατά πολλούς, ευθύνεται για όλα αυτά τα σύγχρονα φαινόμενα, μία διάνοια που επεμβαίνει στο μυαλό, στη σκέψη και στη φαντασία. Εκτός από το ότι μεταπλάσσει τα φαινόμενα ανάλογα με τις συνθήκες και τις «ανάγκες» της εποχής, και τις «αδυναμίες» των ανθρώπων, τους τροφοδοτεί και με αυτό που «θέλουν να δουν, αλλά δεν το έχουν δει», με αυτό που δεν τους έχει προσφέρει ακόμα ο ανθρώπινος πολιτισμός. Οι εξαπατηθέντες άνθρωποι, μη ικανοποιημένοι από τη συμβατικότητα και το περιορισμένο της επιστημονικής μας γνώσης, συναρπάζονται από το τεχνολογικό - μυθικό άγνωστο των εξωγήινων.

Από το 1880 ως το 1898 οι άνθρωποι, κυρίως στην Αμερική (ΗΠΑ) και τη Βόρεια Ευρώπη, έβλεπαν μυστηριώδη σκάφη στον ουρανό που δεν είχαν ξαναδεί. Φαίνονταν ως αερόπλοια! Το πρώτο κατασκευασμένο αερόπλοιο όμως δοκιμάστηκε το 1900!

Η ίδια ιστορία περίπου επαναλήφθηκε τα επόμενα χρόνια με τα αεροπλάνα και τους πυραύλους[4]. Ώσπου από το 1947 αρχίσαμε να βλέπουμε κατά συρροή τα UFΟ. Βέβαια, δεν έχουμε καταφέρει να φτάσουμε την εντυπωσιακή τεχνολογία μερικών UFO, όμως η διάνοια αυτή καλύπτει και ικανοποιεί όσα ονειρευόμαστε. Προωθεί στην ανθρώπινη συνειδητότητα αυτές τις «προβολές», τους «εξωγήινους», και ξελογιάζει τούς ανθρώπους, χτυπώντας τους στο ευαίσθητο σημείο της απραγματοποίητης - υπερανθρώπινης τεχνολογίας που τους μαγεύει.

Εξιδανικεύουμε ανεπτυγμένους εξωγήινους πολιτισμούς, που υποτίθεται ότι έχουν φτάσει σ' ένα τέτοιο ανώτερο επίπεδο, ώστε έχουν βρει λύση για όλα τα κακά του δικού μας πλανήτη (πείνα, αρρώστιες, πόλεμοι, θάνατος). Στους «πλανήτες» των εξωγήινων όλα αυτά τα προβλήματα δεν υπάρχουν. Κανείς από τους «επαφικούς» δεν έχει αναφέρει ότι οι «εξωγήινοι» που τού μίλησαν ζουν 50 χρόνια για παράδειγμα. Όλοι αναφέρουν ότι ζουν από 200 γήινα χρόνια και πάνω!

Οι «επαφικοί» γοητεύονται συνήθως από την τεχνολογία. Πώς εξηγείται, ας πούμε, το ότι πολλά «διαστρικά όντα», που συστήνονται σ' αυτούς με τα ονόματά τους, αυτά που έχουν την κατάληξη -ον; Σε -ον καταλήγουν πολλά ονόματα από παιδικούς υπερήρωες και από ήρωες ταινιών επιστημονικής φαντασίας: Κλίγκον, Μέγκαλον, Τρον κτλ.

Από μόνα τους τα ονόματα που καταλήγουν σε -ον μεταδίδουν ένα δέος, μία υπέρβαση των ορίων. Ας θυμηθούμε τώρα πάλι μερικά ονόματα «αληθινών εξωγήινων», Όπως τα έχουν «αποκαλύψει» οι «επαφικοί», και ας ελέγξουμε τη «δόνησή» τους. Έχουμε και λέμε λοιπόν: Σάιτρον, Όρθον, Άκον, Άντρον κτλ. Και, προσέξτε, είναι εξωγήινοι από διαφορετικούς πλανήτες! Μάλιστα, μερικοί απ’ αυτούς, είναι ίδιοι εμφανισιακά με διαστημικούς και παιδικούς υπερ­ήρωες και έχουν παρόμοια ονόματα, όπως π.χ. ο εξωγήινoς Κάπταιν Βιντέο[5], μετακινούνται με διαστημόπλοια όπως το Σπέκτρα[6], η προέρχονται από πλανήτες όπως ο Κύρος[7]. Σ' όλα αυτά, έρχεται να προστεθεί και μία αυτοπροσωπογραφία τού μάγου και αποκρυφιστή Άλιστερ Κρόουλυ, που μοιάζει πολύ με αυτές τις μορφές των εξωγήινων και υπερηρώων, και έχει πάνω της το 666[8]. (σκίτσο).

Ακόμα, τα αρνητικά αυτά τεχνολογικά «ολογράμματα» (τα UFO), εμφανίζονται πιο πολύ στις ΗΠΑ, αλλά και στη Δυτική Ευρώπη (Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία). Έχουν ιδιαίτερη κλίση προς τη Δύση, την έδρα της τεχνολογίας και τού υλισμού.

Παλιότερα οι εμφανίσεις του Παράδοξου αντλούσαν τις μορφές τους από τη μυθολογία και τα παραμύθια. Αυτά ήξεραν οι άνθρωποι, αυτά έβλεπαν. Στον ουρανό δεν έβλεπαν UFO, αλλά Ιπτάμενα καράβια με σκοινιά, βάρκες κτλ. Ό,τι διαβάζει, βλέπει ή ακούει ο άνθρωπος, καταγράφεται σε μία «συλλογική αποθήκη πληροφοριών η εικόνων», η οποία τροφοδοτεί και τα οράματα, όπως διατείνονται πολλοί ψυχολόγοι.

Λίγα χρόνια πριν από το κύμα εμφανίσεων των μυστηριωδών αεροπλοίων το 1897, είχε κυκλοφορήσει το πολύ πετυχημένο βιβλίο του Ι. Βερν «Κυρίαρχος του Κόσμου». Μιλούσε για έναν τρελό εφευρέτη και το γιγαντιαίο σκάφος του, με το οποίο πετούσε σ' όλον τον κόσμο. Η εγκαθίδρυση αυτής της μαγευτικής ιδέας στο υποσυνείδητο των Αμερικανών κυρίως, γέννησε ίσως τις αναφορές που ακολούθησαν.

Όσο για τη σύγχρονη εποχή των UFO; Είχαν προηγηθεί λίγα χρόνια πριν, οι πρώτες διαστημικές ταινίες με εξωγήινους, ανάλογα μυθιστορήματα με επαφές γήινων - εξωγήινων, καθώς και η ραδιοφωνική φάρσα του Όρσον Oυέλς ότι κατέβηκαν οι Αρειανοί, προκαλώντας μαζική υστερία στους Αμερικανούς, το 1938. Ίσως και αυτή η υστερία και ο τρόμος να συνετέλεσαν στο να ενεργοποιηθούν οι μηχανισμοί και οι «αποστολές» των ξένων σκαφών από τον αόρατο υποσυνείδητο αντι - κόσμο. Έτσι, ξεκίνησε το 1947 και η υστερία για τα UFΟ.

Οι εξωγήινoι έχουν ταυτιστεί στην ανθρώπινη συνειδητότητα με τους Αρειανούς και ο Άρης ήταν ο Θεός του Πολέμου. Ο Ζακ Βαλλέ και η σύζυγός του είχαν κάνει την ενδιαφέρουσα ανακάλυψη ότι όταν ο Άρης πλησιάζει τη Γη υπάρχει αύξηση στη συχνότητα εμφανίσεων UFO[9].

Σήμερα, η συλλογική «αποθήκη» εικόνων έχει εμπλουτιστεί με ένα σωρό από νέες παραστάσεις και μορφές. Ταινίες τρόμου, επιστημονικής φαντασίας, κινούμενα σχέδια, οριοθετούν ίσως τα ανεπιθύμητα και φριχτά πολλές φορές ολογράμματα των «ξένων».[16]

Το προσωπικό και συλλογικό ασυνείδητο ξεχειλίζει από μία τεράστια γκάμα απ’ αυτά τα ολογράμματα, που, με ακατανόητο για μας τρόπο, αποχτούν υλική υπόσταση και γίνονται αντιληπτά από το αισθητήριο της δράσης.

Μάλιστα, δύο «εξωγήινοι», ο «Παρς» και η «Άννα», είχαν αποκαλύψει στο «διάμεσο» Γκαιηνορ Σαντερλαντ (Οκενόλντ, Ουαλία) ότι ήταν δημιουργήματα του υποσυνείδητου νου[10].

Ο ψυχολόγος Καρλ Γιούνγκ (1870-1961) είχε γράψει ότι τα UFO συμπεριφέρονται όχι σαν σώματα, αλλά σαν αβαρείς σκέψεις και ότι είναι εκδηλώσεις του ασυνείδητου, αρχετυπικές ιδέες που παρουσιάζονται ακόμα και σε φυσιολογικούς ανθρώπους. Είναι τόσο «πραγματικές» και υποβλητικές, ώστε ο παρατηρητής αρνείται ενστικτωδώς να τις θεωρήσει ψευδαισθήσεις ή παραισθήσεις. Το μη συνειδητό υπόστρωμα, ανέκαθεν εμφανιζόταν με μαγικές ή υπερφυσικές ιδέες.

Η γλώσσα του ασυνειδήτου, λέει ο Γιούνγκ, είναι μία συμπύκνωση πολλών στοιχείων. Τα στοιχεία αυτά δεν παίρνουν τη μορφή μιας κατευθυνόμενης κρίσης, αλλά ακολουθούν ένα ενστικτώδες αρχαϊκό «σχέδιο», που, επειδή έχει μυθολογικό χαρακτήρα, δεν μπορεί ν' αναγνωριστεί από το λογικό νου. Η αντίδραση του ασυνειδήτου είναι ένα φυσικό φαινόμενο, που σκοπός του δεν είναι να ωφελήσει ή να καθοδηγήσει το προσωπικό ανθρώπινο ον.

Το φαινόμενο των UFO, κατά τον Γιούνγκ, είναι μία οραματική φήμη. Εκφράζεται με οράματα και διατηρείται στη ζωή απ' αυτά, επειδή ίσως οφείλει την ύπαρξή του σ' αυτά. Η πρώτη προϋπόθεση για μία οραματική φήμη είναι πάντα μία ασυνήθιστη συγκίνηση. Η συγκινησιακή αυτή ένταση προέρχεται από μία συλλογική αθλιότητα ή κίνδυνο ή ζωτική ψυχική ανάγκη. Λόγω του ότι οι συνειρμικές διεργασίες πολλών ανθρώπων παρουσιάζουν έναν παραλληλισμό στο χώρο και στο χρόνο, διαφορετικά άτομα εμφανίζουν ταυτόχρονα και ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, τις ίδιες νέες ιδέες - κι έτσι παρόμοια γίνονται «συνεργοί» μιας κοινής οραματικής φήμης.

Αλλά η συμπύκνωση μιας συγκίνησης σε δράμα και σε παραίσθηση, προέρχεται από μία έξαψη πολύ πιο έντονη, και γι' αυτό από μία βαθύτερη πηγή[11], λέει ο Γιούνγκ. Αυτή ακριβώς η βαθύτερη πηγή, πιστεύουμε πως είναι – στην περίπτωση των αρνητικών φαινομένων -η σκοτεινή διάνοια, -η οποία υποκινεί τα πάθη και το φόβο, και μέσω του υποσυνείδητου και της φαντασίας, ενσαρκώνει πολλά περίεργα φώτα και πλάσματα.

Είναι εξωγενείς οι παράγοντες που μορφοποιούν τις παραστάσεις αυτές, χρησιμοποιώντας πολλές φορές τον υποσυνείδητο νου ως αγωγό. Αν δεχτούμε ότι προέρχονται αποκλειστικά από το υποσυνείδητο του ανθρώπου, τότε δεν υπάρχει πνευματικός κόσμος (άγγελοι - δαίμονες), επομένως δεν υπάρχει και Θεός. Εκτός, αν Αυτός είναι μία ψυχρή, απόμακρη Δύναμη, που απλώς μας παρατηρεί και τίποτα περισσότερο. Και ο Αντίθετός Του; Πως μπορεί να διακριθεί -η παρουσία του στον κόσμο μας; αν δε μπορεί να επιδράσει στον κόσμο μας σημαίνει ότι δεν υπάρχει ή ότι είναι ανίσχυρος. Αν τον απορρίψουμε, αν απορρίψουμε την αρνητική του επίδραση στον κόσμο μας, απoρρίπτoυμε αυτόματα και τη Θετική Δύναμη, τη Φωτεινή Πηγή, που ουδεμία σχέση έχει με τον όρο κακό - αρνητικό - βλαβερό. Είναι σα να ρίχνουμε τις ευθύνες για το κακό σ' Αυτήν την πάμφωτη, την απολύτως Άκακη και Τέλεια Δύναμη.

Η Αρνητική Διάνοια λοιπόν κατευθύνει σκόπιμα αυτές τις παραστάσεις, με σαρκαστικές διαθέσεις βασικά («κοσμικός κατεργάρης»), με πρόθεση να βυθίσει την ανθρώπινη διάνοια στα θολά νερά τού άγνωστου. Με πρόθεση επίσης να μας απογυμνώσει από τα αγνά συναισθήματα και να σπείρει μία σειρά από ανεπιθύμητες «παρενέργειες» στον ψυχικό τομέα, σε ατομικό επίπεδο (σε κάθε μάρτυρα ή ερευνητή ξεχωριστά) και σε ομαδικό (διχόνοιες, σύγχυση κτλ.).

Δεδομένου ότι αποτελούμε, εκτός από ξεχωριστές προσωπικότητες, και μία μονάδα (όλη η ανθρωπότητα), αυτή – η αντι-Διάνοια προβάλλει την ίδια διαστημικο – μυθολογική «ταινία» της στους ουρανούς όλης σχεδόν της υφηλίου και σε άπειρες παραλλαγές. Είναι ολοφάνερο ότι -η ταινία αυτή σκηνοθετείται και προβάλλεται από μία νοήμονα αρνητική δύναμη, γιατί αντιτάσσεται στο Ωφέλιμο, το Εποικοδομητικό, το Όμορφο. Τα αποτελέσματά της δείχνουν κακή πρόθεση, εκούσια συμπεριφορά - και αυτό δε μπορεί να είναι τυχαίο.

Όλα συνηγορούν στο ότι το φαινόμενο των UFO είναι ένα φαινόμενο μαζικό και υποκινούμενο από μία νοήμονα πηγή, με σκοπό να ενισχύσει τον αλαζονικό τρόπο σκέψης του σύγχρονου ανθρώπου, την πίστη στις δικές του δυνάμεις, στα επιτεύγματά του, στην υπερ - γνώση και τεχνολογία, όπως μας την παρουσιάζουν οι «εξωγήινοι». Να μας δείξει ότι ο (Πνευματικός) ουρανός είναι κάτι περιττό, υποκλέπτοντας έτσι τους εσωτερικούς πόθους τού ανθρώπου για πέταγμα προς τον ουρανό αυτό.

Ο Ζακ Βαλλέ έχει υποπτευθεί την πιθανότητα αυτή: «Βρισκόμαστε υπό έλεγχο. Κάποια διάνοια προκαλεί όλα αυτά τα φαινόμενα, με πιθανά παρα-αποτελέσματα τις οφθαλμαπάτες και φαντασιώσεις (παραισθήσεις - ψευδαισθήσεις)»[12]. Η Διάνοια αυτή εμπνέει και κατευθύνει τα «διάμεσα», τους «επαφικούς», τους μάγους. Εξάλλου οι ομοιότητες αυτών μεταξύ τους, είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς «προφητείες», πνευματιστική προσέγγιση κτλ.). Το ανησυχητικό όμως είναι, όπως συμφωνεί και ο Βαλλέ, ότι οι άνθρωποι αυτοί (Γκέλλερ, Κέυση, Άνταμσκι κτλ.) μας παρακινούν να πιστέψουμε ότι η Διάνοια αυτή ενδιαφέρεται για μας και ότι θα μας σώσει[13]. Ο μετασχηματισμένος άγγελος φωτός πάλι σε δράση... Ο λύκος πάλι με ένδυμα προβάτου...

Εκτός από τους παραπάνω συμμάχους του παραλόγου, ευάλωτοι ή διαταραγμένοι ψυχικά άνθρωποι συμβάλλουν άθελά τους στην παραγωγή των ειδώλων - «προβολών», λόγω της εμμονής της Αρνητικής Διάνοιας σ' αυτούς. «Η συχνή χρήση των πνευματιστικών πρακτικών σε ασταθείς ανθρώπους μπορεί να ανοίξει το φράχτη του ασυνείδητου και τα απύθμενα σκοτεινά μέρη να προβληθούν έτσι ώστε να πλημμυρίσει το συνειδητό. Τα διασπασμένα τμήματα της ψυχής κυριαρχούν τότε ολόκληρη την προσωπικότητα και το θύμα υποφέρει από έμμονες ιδέες, παραισθήσεις (ακούει φωνές, βλέπει πνεύματα) και σε ακραίες περιπτώσεις φτάνει σε κατάσταση καταληψίας!» (W. Janzen)[14].

Κάτω από το συνειδητό υπάρχει το ασυνείδητο, διδάσκουν οι ψυχολόγοι. Που κρύβει μέσα του μυστηριώδεις, χαοτικούς κόσμους, οι οποίοι μπορεί να παράγουν παράδοξες και ακανόνιστες φασματικές «προβολές» και σχήματα, που μοιάζουν πραγματικά. Το υποσυνείδητο - ασυνείδητο είναι ο χώρος του υποχθόνιου, ρευστού βάθους, που λυσσομανά κάτω από το συνειδητό (αντίληψη) και περιέχει τα κατώτερα (ζωικά, βίαια) ένστικτα. Εκεί όπου κανένας συνειδητός έλεγχος εκ μέρους του ανθρώπου δεν υπάρχει. Όταν το υποσυνείδητο «καβαλάει» το συνειδητό, η αστάθεια «καβαλάει» τη σταθερότητα, η αταξία την τάξη.

Πώς είναι δυνατόν οι κόσμοι αυτοί να μας πλασάρουν ωφέλιμα είδωλα και προβολές, τη στιγμή που «διακτινίζουν» στον κόσμο μας κατά κόρον τον τρόμο; πως γίνεται να συνυπάρχει εκεί το Καλό και το Κακό; Έχουμε τονίσει ότι δεν υπάρχει καμία συνεργασία, συμφωνία, συνύπαρξη Καλού - Κακού, σε χώρους πνευματικούς. Τα «αρχέτυπα», για τα οποία μας μιλούν οι ψυχολόγοι, φαίνεται ότι υπάρχουν, αυτά όμως μεταχειρίζεται συχνά η Σκοτεινή Διάνοια για να μας γκρεμίσει στο άπατο βάραθρο του Χάους της (δράκοι, λάμιες, μαύροι σκύλοι κλπ.). Από το απόθεμα των αρχετύπων αυτών έχουν αναδυθεί και τα «νέο - είδωλα» των UFO και των «ναυτών» τους (τεχνο-δαίμονες).

Να προσθέσουμε εδώ ότι ίσως υπάρχουν και φυσιολογικές, «ουδέτερες» εκφράσεις του συλλογικού ασυνείδητου (π.χ. τα «αερόπλοια-φαντάσματα» του 19ου αι.). Υπάρχουν βέβαια και τα θεϊκά αρχέτυπα - εικόνες του ατομικού και ομαδικού νου, τα οποία έχουν ευεργετική επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου. Αυτά βιώνονται μεν μερικές φορές μ' έναν τρόπο «υποσυνείδητο» από τον άνθρωπο, προέρχονται όμως από την Υπερσυνείδητη Αρχή.

Για την προ Χριστού εποχή οι Πατέρες αναφέρουν το λεγομενο «σπερματικό λόγο», δηλαδή σπερματικές αλήθειες, αλήθειες ανακατεμένες με πλάνες. Η Αρχαία Ελλάδα ήταν διάσπαρτη από το «σπερματικό λόγο», από προεικονίσεις της Αλήθειας, προσυλλήψεις θείων εννοιών και εκφράσεων (π.χ. ο βωμός του αγνώστου Θεού που ανέμεναν οι Αθηναίοι, ο Άδης κτλ.). Γι' αυτό και σε κάποια μοναστήρια, όπως στη Μονή Ιβήρων του Αγ. Όρους, υπάρχουν τοιχογραφίες Αρχαίων Ελλήνων φιλόσοφων. Μέσα από αυτά τα σπέρματα της Αλήθειας, αναδύθηκαν και τα θετικά αρχέτυπα συμβολισμοί, όπως η Αργώ, που μπορεί να συσχετιστεί με το καράβι της Εκκλησίας, ή όπως το σταυρόσχημο ειδώλιο του Κυκλαδικού πολιτισμού (φωτο), ως προεικόνιση του σταυρού και της Σταύρωσης. Το εσωτερικό πνευματικό μηνυμάτων αρχετύπων του σπερματικού λόγου αποκαλύφθηκε με το Λυτρωτικό Ερχομό του Κυρίου και την ήττα των πνευμάτων της πλάνης. Οι αρχαίοι μύθοι περί θνήσκοντος και Αναστάντος Θεού (Όσιρις, Διόνυσος κ.α.) βρήκαν το αληθινό τους νόημα και την πραγμάτωσή τους στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Όσο για την Αργώ, η συσχέτισή της με το πλοίο της Εκκλησίας που μεταφέρει τους εκλεκτούς στα ουράνια σκηνώματα εντοπίζεται ίσως στα εξής στοιχεία: είχε κατεύθυνση την Ανατολή, την Κολχίδα, πολύ κοντά στον κήπο της Εδέμ. Ήταν ένα λιμάνι, σε γαλήνιο λιμάνι όμως θα οδηγήσει και το πλοίο της Εκκλησίας τους πιστούς για να φορέσει η ψυχή τους την «Θεοϋφαντον στολήν την πρώτην» που επιζητούν (όπως οι Αργοναύτες επιζητούσαν το χρυσόμαλλο δέρας).

Μια αρχαία παράδοση μας πληροφορεί ότι ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες παροτρύνθηκαν και πήραν κουράγιο και δύναμη για να νικήσουν στην εκστρατεία τους από έναν «υπερφυσικό άνθρωπο με χρυσά φτερά», που τους εμφανίστηκε κοντά στη σημερινή Κων/πολη. Μετά την επιτυχία της εκστρατείας, γυρίζοντας από το ίδιο σημείο έφτιαξαν εκεί έναν ανδριάντα του «Χρυσοπτέρου ανθρώπου». Εκείνον τον ανδριάντα είδε πολύ αργότερα ο Μ. Κωνσταντίνος (274 - 337 μ.Χ.), κι αναρωτήθηκε τι σήμαινε. Επειδή δεν ήξερε κανείς, προσευχήθηκε στο Θεό και τη νύχτα του εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και του εξήγησε ότι αυτός ήταν που παρακίνησε τους Αργοναύτες[15]. Να αναφέρουμε εδώ ότι σύμφωνα με την Ιερά μας Παράδοση, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, είναι ο άγγελος με την φλόγινη ρομφαία που φρουρεί την Πύλη της Εδέμ μετά την πτώση του ανθρώπου.

Παλιά λοιπόν ήταν τα απλά είδωλα. Τώρα είναι τα «τεχνοείδωλα» (UFO). Τα είδωλα αυτά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: 1) Σ' αυτά που μας παρουσιάζονται απευθείας από την αρνητική Παρυπόσταση (άμεση δαιμονική δράση, εμφανίζονται οι ίδιοι οι δαίμονες δηλαδή, χωρίς να χρειαστεί να παρέμβουν στον παράγοντα άνθρωπο) και 2) στα είδωλα που παρουσιάζονται έμμεσα, αφού προηγηθεί δαιμονική επίδραση στις ανθρώπινες νοητικές λειτουργίες, προκαλώντας από φαντασίες (παραισθήσεις, ψευδαισθήσεις), μέχρι οργανικές βλάβες.

Ούτως ή άλλως, είναι είδωλα, δεν έχουν καμία σχέση με την υποβλητική υπόσταση του Τριαδικού Θεού. Ειδικότερα τα είδωλα της πρώτης κατηγορίας, έχουν κλείσει «πόρτες και παραθύρια» στο Ζωοποιό Φως του Θεού και το σκοτεινό ποιον τους αντικατοπτρίζεται στον ψυχισμό του εκάστοτε μάρτυρα.

Η «συμπεριφορά» του συνόλου σχεδόν των «εξωγήινων», δείχνει τελικά ότι δεν πρόκειται για ράτσα ή φυλή πλασμάτων που κινούνται με «διαστρικά οχήματα», αλλά μάλλον και για σκοτεινά πνευματικά «αρχέτυπα», χωρίς συνείδηση, αλλά με συγκεκριμένες πνευματικές σκοπιμότητες. Για να έχουν καλύτερο αποτέλεσμα, «περιβάλλονται» από υλικό πλαίσιο, όπως φαίνεται πολλές φορές στα μάτια των μαρτύρων.

[1] Daniel Hemmert- Αlex Rοudene, Ο κόσμος των φαντασμάτων, εκδ. Ντέτσικα, σελ. 299.

[2] Ναούμ Θεοδοσιάδη, Ξωτικά, εκδ. Αρχέτυπο, 1998, σελ. 217.

[3] Ο Μέγας Αντώνιος, εκδ. Ρηγόπουλου, σελ. 88.

[4] Βλέπε περισσότερες πληροφορίες στο βιβλίο του Brinsley Ιe Pοer Trench, Μυστηριώδεις επισκέπτες, εκδ. Κονιδάρη, 1978, σελ. 107, σελ. 114 και 118.

[5] Άλαν Λάντσμπουργκ, Ερευνώντας για εξωγήινους (UFΟ), εκδ. Δράκων, σελ 64.

[6] Uri Geller, Το φαινόμενο Γκέλλερ, εκδ. Ωρόρα, 1981, σελ. 309.

[7] Ανεξήγητο, τόμο 5, 1982, σελ. 1432.

[8] Ανεξήγητο, τόμο 4, 1982, σελ. 1029, απ' όπου και το σκίτσο.

[9] Cοlin Wilsοn, Εξωγήινοι, Εκδ. Αρχέτυπο, 2002, σελ. 139.

[10] Ανεξήγητο, εκδ. Αλκυών, τόμο 4, σελ. 1007.

[11] Καρλ Γιούνγκ, Ιπτάμενοι δίσκοι, Ένας σύγχρόνους μύθος, Παρόν και μέλλον, Αθήναι 1974, σελ. 19, σελ. 109, 20, 36, σελ. 109, σελ 58, σελ 123, σελ 21-22, σελ 28 και σελ. 22.

[12] Περιοδ. UFΟ - Ιπτάμενοι δίσκοι, τεύχ. 9, σελ. 38.

[13] Στο ίδιο περιοδικό.

[14] Π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου, Ο απόκρυφισμός στο φως της Ορθοδοξίας: Μαγεία, τεύχη, 16- 20, σελ. 367.

[15] Χερουβείμ Αγιαννανίτου ιερομονάχου, οι Άγιοι Ταξιάρχαι Μιχαήλ και Γαβριήλ, Ιερά Σκήτη Αγ. Άννης, Άγ. Όρος, 1996, σελ. 52-54.

[16] Ας μην ξεχνάμε ότι ο φόβος ερεθίζει και το φαινόμενο της παραμορφωτικής φαντασίας.

Γ. Η σχέση τους με τα πυρηνικά και τη ραδιενέργεια και οι πνευματικές επιπτώσεις της άλογης χρήσης της τεχνολογίας

Λέγεται ότι έξαρση εμφανίσεων UFO υπάρχει πριv από πολεμικές συρράξεις, αλλά και στη διάρκειά τους. Ειπώθηκε ότι και στη Χιροσίμα, στη ρίψη των ατομικών βομβών, άγνωστα φωτεινά αντικείμενα αλώνιζαν τον ουρανό. Επίσης, οι πρώτες υπόγειες πυρηνικές δοκιμές συνοδεύονταν από πληθώρα μαρτυριών για «δραστηριότητες από UFOs»[1].

Μια άποψη αρκετά μυστικιστική παραδέχεται ότι τα UFO έχουν αρνητική φύση και η έντονη παρουσία τους στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα οφείλεται στον Β' Παγκοσμιο Πολεμο και στις ρίψεις των ατομικών βομβών το 1945. Τότε εκλύθηκε τεράστια αρνητική ενέργεια, όπως και με το πείραμα της Φιλαδέλφειας (το 1943), όπως, ίσως και με την έξαρση των μαγικών τελετών το 1947 (σαν τις σεξομαγικές τελετές του Πάρσονς και του Χάμπαρντ, του μετέπειτα ιδρυτή της Σαϊεντολογίας)[2].

Όλες αυτές οι αρνητικές δραστηριότητες ίσως βοήθησαν στο ν' ανοίξουν πολλές «πύλες - δίοδοι» εδώ πάνω στον πλανήτη και έτσι να υλοποιούνται πιο εύκολα τα UFΟ. Μην ξεχνάμε ότι η σύγχρονη εποχή των UFO άρχισε το 1947 στην Αμερική με τη μαρτυρία του Κένεθ Άρνολντ.

Την ίδια χρονιά συνέβη και η συντριβή του σκάφους των «εξωγήινων» στο Ρόσγουελ. Η ευρύτερη περιοχή της αμερικανικής βάσης του Ρόσγουελ ήταν χώρος πυρηνικών δοκιμών και δύο χρόνια πριν τη λεγόμενη πτώση του σκάφους, είχε πραγματοποιηθεί εκεί η δοκιμή της ατομικής βόμβας!

            Τον Σεπτέμβριο του 1969 στην Μεντόσα της Αργεντινής, ένας οδηγός ήρθε αντιμέτωπος με «εξωγήινα όντα» που δεν είχαν σάρκα και οστά. Ήταν σαν φωτεινά πνεύματα. Έπειτα, εγκλωβισμένος στο αμάξι του, λιποθύμησε, Αφού τίποτα δεν λειτουργούσε στο όχημά του. ούτε η πόρτα του δεν άνοιγε! (περίπτωση ψυχολογικής βίας).

Θ' αναρωτιέστε βέβαια που «κολλάει» αυτό το περιστατικό εδώ. Η απάντηση ανήκει στη συνέχεια της ιστορίας: την επόμενη μέρα, στην ίδια ακριβώς περιοχή, ταξιδιώτες έβλεπαν μια τεράστια φωτεινή οθόνη, κινούμενη στον αέρα, να προβάλλει σκηνές από επεισόδια σε καζίνα, καθώς και εκδηλώσεις φρίκης από έκρηξη ατομικών βομβών[3].

Ίσως το περιστατικό αυτό να σημαίνει ότι πίσω από όλα αυτά τα κακά που έδειχνε η οθόνη, και πίσω από τα UFO, κρύβεται εν ας κοινός παρονομαστής...

Ο Απόστόλος Πέτρος σε κατάστασή θείας έκστασης, είχε δει μια «οθόνη» (ένα μεγάλο σεντόνι δεμένο στις τέσσερις άκρες) να κατεβαίνει από τον ουρανό (Πράξεις Αποστόλων 10: 10- 5). Μέσα στο σεντόνι υπήρχαν όλα τα τετράποδα της γης, τα θηρία, τα ερπετά και τα πτηνά. Ο Θεός της Προσφοράς θέλησε να του διδάξει κάποια ιδιαίτερα νοήματα και του είπε: «Σήκω, Πέτρο, σφάξε και φάγε».

Οι «εξωγήινοι», αντί να δείχνουν τα αγαθά της δημιουργίας, δείχνουν στους απαχθέντες σκηνές ή φωτογραφίες από ατομικές εκρήξεις[4], όπως είχαν κάνει και στον Γουϊτλυ Στρίμπερ[5]. Ο Βίκτωρ Μωρ, ερμηνευτής του Γιάκομπ Άορμπερ, διατυπώνει τη δική του άποψη κάπως έτσι: «Με τη ραδιενέργεια απελευθερώνονται ακάθαρτα πρωταρχικά πνευματικά στοιχεία, που μολύνουν όλο και περισσότερο τη συνολική σφαίρα ζωής της ανθρωπότητας. Γιατί ούτε τα ζώα, ούτε ο άνθρωπος έχουν, σύμφωνα με τους νόμους της δημιουργίας, την ικανότητα να απορροφούν τέτοιες ατομικές οντότητες, χωρίς να υποστούν σοβαρές σωματικές και ψυχικές βλάβες...»[6].

Πάντως, ραδιενέργεια έχει ανιχνευτεί σε αρκετά σημεία προσεδάφισης των UFO, καθώς και σε μάρτυρες, που παρουσίασαν μόλυνση από ραδιενέργεια, όπως στις 20/5/67 στον μάρτυρα Στίβεν Μίτσαλακ που είχε τη... φαεινή ιδέα ν' ακουμπήσει ένα UFO που βρισκόταν κοντά του[7].

Μήπως όμως τα UFO «τρέφονται» και με ραδιενέργεια, και έτσι υλοποιούνται στον κόσμο μας; Γιατί ενδιαφέρονται για περιοχές με πυρηνικά και ραδιενέργεια; Γιατί «συνοδεύουν» τις ρίψεις ατομικών βομβών;

Τα UFO λοιπόν μπορεί να είναι ο αντικατοπτρισμός της κακής χρήσης της τεχνολογίας μας, στο αιθερικό επίπεδο. Η ρύπανση, οι οικολογικές καταστροφές και οι κλιματολογικές αλλαγές (με την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη), τα πυρηνικά, τα γενετικά πειράματα και όλες οι νέες ασύδοτες τεχνολογικές ανακαλύψεις και ενέργειες, τα πάθη μας για τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών (σε βάρος της ψυχοσωματικής μας υγείας), η ηλεκτρονική μαγεία[α], ίσως απαντούν με τις εμφανίσεις των UFO, που, για τους πιο πολλούς, είναι οδυνηρές. Το ένα κακό δηλαδή ανοίγει μία «πύλη», απ' την οποία «περνάει» και το επόμενο «συναδελφικό» του κακό.

Το πρώτο σοβαρό παράπτωμα του ανθρώπου μετά την πτώση, ο φόνος του Άβελ από τον Κάιν, λέγεται ότι «γέννησε» δαίμονες. Αν πράγματι έγινε έτσι, τότε στη σύγχρονη εποχή, που καθημερινά τελούνται εκατοντάδες «έμμεσοι» φόνοι, εκτρώσεις δηλαδή, πόσες αρνητικές δυνάμεις ενεργοποιούνται; Κάθε φόνος που πράττεται συνειδητά είναι μία «προσφορά» στους δαίμονες, δίνει «τροφή» σ' αυτούς. Για τον λόγο αυτό οι σατανιστές σκοτώνουν τα θύματα τους, αλλά και για ν' αποκτούν οι ίδιοι μεγαλύτερη δαιμονική δύναμη, την οποία προσφέρουν βέβαια τα «δικά» τους πνεύματα.

Το 1992 σ' ένα «εγχειρίδιο πνευματικών συγκρούσεων» με τίτλο «Ετοιμάσου για πόλεμο», η Ρεβέκκα Μπράουν μας πληροφορεί ότι η άμβλωση σχεδόν πάντα καταλήγει σε προσβολή από δαίμονες[8]. Οι έρευνες της Ιατρικής και της Ψυχολογίας, μας προειδοποιούν για τις οδυνηρές επιπτώσεις αυτής της πράξης στον ψυχοσωματικό κόσμο της γυναίκας. Υπάρχει όμως και το πνευματικό πεδίο, το οποίο μπορεί να «τρέφεται» παράλληλα. Οι μάγισσες παλιότερα «έριχναν» τα παιδιά με φίλτρα, φάρμακα και ξέφρενους χορούς ή τα θυσίαζαν, μόλις γεννιόνταν, στο Δαίμονα (για να ενισχυθούν και τα δαιμονικά πνεύματα). Οι σύγχρονες ανθρωποθυσίες (εκτρώσεις, τεχνολογικοί πόλεμοι κ.τ.λ.), μήπως αποτελούν φόρο τιμής για τις ίδιες σκοτεινές δυνάμεις;

Δεν είναι και λίγες οι μορφές των «εξωγήινων» που μοιάζουν με έμβρυα που δεν έχουν δει ακόμα το φως της ζωής (χωρίς γεννητικά όργανα, μαλλιά, φρύδια κλπ.),

Δεν είναι λοιπόν ότι «ρίχνουμε» απλά ένα παιδί και «ούτε γάτα, ούτε ζημιά». Εκτός από τη δολοφονία ενός ανθρώπου (γιατί από τη στιγμή της σύλληψης δημιουργείται η ψυχή και ακόμα και μέσα στην κοιλιά ζει, αναπνέει και καταλαβαίνει), πρέπει να υπάρχει και «αλλού» ένα ενεργειακό αντίκτυπο.[β] Η απίστευτη έξαρση των φόνων (εκτρώσεις κλπ.) που προκαλούνται συνειδητά απ' τον άνθρωπο ίσως τρέφουν ως αρνητικές φορτίσεις τα νεκρωτικά πνεύματα, και σε συνδυασμό με την τεχνολογική χροιά που έχει αποκτήσει πλέον η ανθρώπινη αποστασία προς το Θεό, ίσως προσδίδει στα πνεύματα αυτά την τεχνολογική μορφή των UFO και των επιβατών τους, καθώς και την απάνθρωπη δράση τους. «Χαράς ευαγγέλια» είναι κάθε έκτρωση για τα μισάνθρωπα πνεύματα του ανθρωποκτόνου διαβόλου. Εκτρώσεις κάνουν και οι «εξωγήινοι» σε γυναίκες που απαγάγουν, όπως έχουμε πει.

Η ενάντια στη φύση τεχνολογία και οι ηθικές παραβιάσεις μας στο τεχνολογικό πεδίο «ανταποδίδουν» με ανάλογες, καινούργιες, τεχνολογικές μορφοποιήσεις και ολογράμματα, που γεμίζουν αυτό που οι ψυχολόγοι αποκαλούν συλλογικό ασυνείδητο και που αναγνωρίζονται απ' το συνειδητό. Το κάθε παράπτωμά μας επίσης δεν είναι μόνο προσωπικό, αλλά λαμβάνει και κοινωνικές και παγκόσμιες διαστάσεις.

Προσωπικά και συνολικά παραπτώματα συγκροτούν ένα είδος «επίκλησης» στις αρνητικές οντότητες και αυτές δε χάνουν την ευκαιρία... Εμείς τους δίνουμε ίσως την ώθηση που χρειάζονται για να «παράγουν» νέα είδωλα. Είδωλα ­ ρουφήχτρες της ανθρώπινης ψυχής. Παίζουμε με τη φωτιά της Αβύσσου και αυτή ανταποδίδει με τα πύρινα, καυτά UFΟ.

Ο «άρχων του αιώνος τούτου» λοιπόν μπορεί να γιγαντώνεται, μέσω της εχθρικής προς το Καλό χρήσης της τεχνολογίας μας και ν' αποκτά μεγάλη δύναμη στην εποχή μας, πάντα με την «άδεια» της Πραγματικής Δύναμης. Να πετυχαίνει δηλαδή να υλοποιεί αντικείμενα και να προκαλεί φαινόμενα που παλιότερα δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει σε τόσο μεγάλο βαθμό.

Μήπως οι ανισόρροπες όψεις αυτής της «διάνοιας» και του «συλλογικού ασυνειδήτου» έχουν σκοπό να μας αποκόψουν από τις παραδόσεις μας και την αγνή σχέση με το Δημιουργό, κατευθύνοντάς μας προς έναν άκρατο τεχνολογικό υλισμό, προς ανήθικα γενετικά πειράματα, κλωνοποιήσεις,[γ] μεταλλαγμένους, κομπιουτερομανείς, προς πιο εξελιγμένα τεχνολογικά σκάφη, πυρηνικά και άλλα όπλα, πολέμους...;

[1] Περιοδ. Nεxus, Νο 13, σελ. 62.

[2] Θανάσης Βέμπος, Τα φαντάσματα του διαστήματος, Εκδ. Αρχέτυπο, 2003, σελ. 174-176.

[3] Από τη σειρά «Από τα απίστευτα των ιπταμένων δίσκων» του παλιού περιοδικού Ρομάντζο.

[4] Περιοδ. Παραψυχολογία, τεύχ. 104, σελ. 27.

[5] Whitley Strieber, Επικοινωνία, σελ. 105.

[6] Γιάκομπ Λόρμπερ, Τα μυστήρια της ζωής και της δημιουργίας, εκδ. Πύρινος Κόσμος, 1996, σελ. 69.

[7] Περιοδ. UFΟ Αnnual, Vον, Nο 1, σελ. 30.

[8] Carl Sagan, Στοιχειωμένος κόσμος, εκδ. Έσοπτρον, σελ. 141.

[α] Η μαγεία που εξασκείται στις οθόνες των υπολογιστών, αντί για τις κούκλες π.χ. και τα ομοιώματα.

[β] Είναι κι αυτό άλλο ένα σημείο της αλαζονείας που επικρατεί στην εποχή μας, το ότι πολλοί άνθρωποι θεωρούν τόσο απλό και ασήμαντο ν' αφαιρούν μια ανθρώπινη ζωή, να παίζουν με τη δημιουργία, ή, αν θέλετε, ν' αποφασίζουν αυτοί και όχι ο Δημιουργός, για το αν θα δει μια ψυχή το φως της ζωής.

[γ] Ο Ραέλ, ας πούμε, «εμπνευσμένος» από τους εξωγήινους ίδρυσε την εταιρεία κλωνοποίησης Clonaid. Λέγεται μάλιστα  ότι σχεδιάζεται και η κλωνοποίηση του... Χριστού!

Δ. Οι ζώνες Van Allen και άλλες φυσικές εξηγήσεις

Είδαμε ότι στο «δαιμονικό βασίλειο του αέρα», τα πνεύματα μορφοποιούνται εύκολα σε φώτα και φωτιές. Ο Dr. James Van Allen το Μάιο του 1958 ανακάλυψε τις ομώνυμες ζώνες, που είναι ζώνες ακτινοβολίας στην ατμόσφαιρα της Γης (σε ύψος από 600 έως 40.000 μίλια).

Οι ζώνες αυτές είναι γεμάτες από υψηλή ενέργεια. Το εσωτερικό τους αποτελείται κυρίως από θετικά φορτισμένα πρωτόνια (πυρήνες υδρογόνου). Δημιουργούνται από ρεύματα ηλεκτρονίων και πρωτονίων από τον Ήλιο, που παγιδεύονται από το μαγνητικό πεδίο της Γης. Υποτίθεται λοιπόν, ότι είναι δυνατόν ν' αποσπαστούν «κομμάτια» από τις ζώνες αυτές και να φτάσουν στη Γη με τη μορφή θερμότητας.

Ίσως όμως στις ζώνες αυτές να έχει αναπτυχθεί και μία μορφή ζωής από καθαρή ενέργεια, ενεργειακά πλάσματα δηλαδή που εμφανίζονται σαν φωτεινές σφαίρες. Και όταν κατεβαίνουν προς τη Γη να γίνονται ορατά, λόγω των ηλεκτρομαγνητικών επιδράσεων που υφίστανται.

Κάποια από αυτά μπορεί να έχουν πνευματική και κάποια υλική υπόσταση. Τα ΑΤΙΑ είναι στην πραγματικότητα ζωντανά πλάσματα, με πυρήνα από αραιή ύλη και ενεργειακό σώμα, πίστευε η Κόμισσα Ζοέ Βασσίλκο Σερέκι, όταν το 1955 δημοσίευσε τις απόψεις της στη Βιέννη.

Η κόμισσα πίστευε ότι τα πλάσματα αυτά παίρνουν διάφορα σχήματα, ανάλογα με τη μορφή κίνησής τους. Η ενεργειακή σύστασή τους εξηγεί το γιατί τα ΑΤΙΑ εμφανίζονται συχνά πάνω από πηγές ενέργειας και προκαλούν το σταμάτημα των μηχανών, τις συσκοτίσεις κτλ.

Ανάλογες απόψεις διατύπωσαν και άλλοι ερευνητές, όπως ο Ραίη Πάλμερ και ο Τζον Μπέσσορ το 1947 [1]. Πάντως τις τελευταίες δεκαετίες ο ουρανός μας έχει κατακλυσθεί με ακτινοβολίες από τα αμέτρητα δορυφορικά συστήματα, κεραίες, ραντάρ, κινητή τηλεφωνία κτλ. Όλα αυτά έχουν φορτώσει την ατμόσφαιρα με φοβερές ηλεκτρομαγνητικές επιδράσεις, που ίσως βοηθούν στην υλοποίηση φωτεινών μορφών ενέργειας, όπως τα UFΟ. Μπορεί να παράγουν φαινομένα παραισθήσεων με διαφορετικές μορφές. Δεν είναι δυνατόν όμως η εξήγηση να είναι μόνο αυτή.

Ο Τζέημς Μάκ Κάμπελ, συγγραφέας τού βιβλίου «UFOλογία», συσχετίζει, ως φυσικος - μηχανικός, την προωθητική ενέργεια των UFO με την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία.

Η ακτινοβολία αυτή προκαλεί φωτισμό των αερίων της ατμόσφαιρας. Τα αέρια έχουν διαφορετικά χρώματα και οι μεταβολές των χρωμάτων συγχρονίζονται με τις κινήσεις τού σκάφους.

Καθώς το αντικείμενο αρχίζει να κινείται, τα αέρια μεταβάλλονται. Ο «επαφικός» αισθάνεται ασυνείδητα ορισμένα συναισθήματα, που μπορεί επίσης να μας δώσουν πληροφορίες για τη φύση της ακτινοβολίας.

Η ακτινοβολία αυτή πάλλεται και ο ρυθμός της βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα ακουστικότητας. Το ξέρουμε αυτό, επειδή οι μάρτυρες αναφέρουν ένα βομβώδη ήχο που ακούγεται «μέσα στο κεφάλι» και όχι στα αυτιά. Προκαλεί ζέστη στο πρόσωπο και στα χέρια και μοιάζει να διαπερνά το σώμα, ενεργοποιώντας τα νεύρα και προκαλώντας προσωρινή παράλυση[2].

Ίσως και μέσα στη γη να γίνονται κάποιες σεισμικές δονήσεις, οι οποίες παράγουν ηλεκτρομαγνητικά πεδία, που επιδρούν στη σκέψη και στα αισθητήρια των ανθρώπων. Να υπάρχουν δηλαδή κάποιες υπόγειες τεκτονικές πιέσεις, που απελευθερώνουν κάποια ηλεκτρικά - ενεργειακά πεδία, προκαλώντας διέγερση τού μυαλού τού ανθρώπου κι' έτσι να βλέπει μεταφυσικά φαινόμενα.

Οι Καναδοί Πέρσιντζερ και Λαφρενιέρ εστιάζουν, όπως είδαμε, την προέλευση των παράδοξων φαινομένων στα ρήγματα και τα μαγνητικά πεδία της γης. Και η τριβή των πετρωμάτων μπορεί να δημιουργήσει φωτεινά ηλεκτρικά φαινόμενα, σύμφωνα με τον καθηγητή Μάρτιν Αλτσούλερ, που προσπάθησε να εξηγήσει ορισμένες εμφανίσεις ΑΤΙΑ με τη θεωρία αυτή [3].

Λάμψεις και φωτεινά φαινόμενα στον ουρανό παρατηρούνται και σε σεισμούς. Στο μεγάλο σεισμό της 17ης Αυγούστου 1999 στη Νικομήδεια της Τουρκίας, είχε φανεί μία σφαίρα φωτιάς με έκρηξη πάνω από τον Κόλπο.

Όπως μπορεί και κάποια φωτεινά φαινόμενα να οφείλονται στα «χαμοδράκια», όχι όμως αυτά που γνωρίσαμε (στη σελ. 127). Χαμοδράκια είναι λοιπόν και οι «αναφλεγόμενες φωσφορικές ύλες», που φαίνονται σα φώτα στη νύχτα, ειδικά σε ελώδεις τόπους και σε νεκροταφεία [4].

Ο Ρήγας Φεραίος περιγράφει το ίδιο φαινόμενο στο βιβλίο του «Φυσικής απάνθισμα» και μάλιστα αναφέρει και μία περίπτωση που η ευκολοάναπτος αυτή ύλη πήρε τη μορφή ενός πύρινου ανθρώπου[5]. Διάφορες άλλες ερμηνείες που έχουν ακουστεί (ατμοσφαιρικά φαινόμενα, γήινα σκάφη κ.α.) αδυνατούν να εξηγήσουν ικανοποιητικά το σύνολο των εμφανίσεων UFO (προσφέρουν ικανοποιητική εξήγηση για έναν περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων).

[1] Γ. Μπαλάνου, οι κόσμοι της φωτιάς, εκδ. Πατσούρη, σελ. 66 και σελ. 190.

[2] Άλαν Λάντσμπουργκ, Ερευνώντας για εξωγήινους (UFΟ) , εκδ. Δράκων, σελ. 161.

[3] Γ. Μπαλάνου, οι κόσμοι της φωτιάς, σελ. 77.

[4] Ν. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμο Β', σελ. 314.

[5] Ρήγα Βελεστινλή, Φυσικής απάνθισμα, εκδ. Βουλή των Ελλήνων, σελ. 26.

B΄ Μέρος: Η συσχέτιση του φαινομένου των UFO με τη δράση των σκοτεινών πνευματικών δυνάμεων

1ο Ένθετο

Η κοινή περιοχή προέλευσης των UFO

Ως τώρα, δεν σταματήσαμε να υποστηρίζουμε ότι UFO και πνεύματα έχουν κοινή φύση. Κάποιοι θα πουν, «ναι, ίσως μερικά UFO να είναι πνεύματα». Πέρα λοιπόν από τις συντριπτικές ομοιότητες στην εμφάνιση και τη συμπεριφορά των UFO και των πνευμάτων (ουσιαστικά μόνο στο τεχνολογικό σημείο διαφέρουν, που, κι αυτό, όπως εξετάσαμε, άνετα μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τα πνεύματα), ακολουθούν οι αποδείξεις ότι τα UFO προέρχονται από τον ίδιο «τόπο». Συγκρίνετε τις, αν θέλετε, πάλι και με την ανάλογη συμπεριφορά των πνευμάτων.

Εκτός από τις περιπτώσεις που είναι γήινα σκάφη, απάτες, φυσικά φαινομένα, οφθαλμαπάτες κτλ., τα UFO σε γενικές γραμμές:

- Δεν κάνουν δημόσιες εμφανίσεις.

- Έρχονται νύχτα.

- Εμφανίζονται για μικρό χρονικό διάστημα, από δευτερολεπτα έως λίγα λεπτά.

          - Επισκέπτονται μεμονωμένα άτομα (κατά πλειοψηφία ένα μάρτυρα).

- Εμφανίζονται σε απομονωμένες περιοχές.

- Εμφανίζονται συχνά κατά κύματα (σε χρονικές περιόδους και περιοχές) διαφορετικά σκάφη και όντα (είναι συνεννοημένοι όλοι αυτοί οι διαφορετικοί εξωγήινοι και έρχονται μαζί;)

- Από το 1947 και έπειτα παρουσιάζονται με εκπληκτική συχνότητα. Στην πλειοψηφία τους έχουν σχήμα δίσκου ­ σφαίρας, ή τα παραπλήσια. (Τι συμβαίνει; Ο πλανήτης μας έγινε ξαφνικά κέντρο διερχομένων από ένα μάτσο φυλές εξωγήινων, που, ξαφνικά, αντιλήφθηκαν ότι η Γη είναι όμορφη και με ανεκτικούς κατοίκους; Πώς γίνεται πάλι, όλες σχεδόν αυτές οι «διαφορετικές» φυλές να χρησιμοποιούν το σχήμα του δίσκου στα σκάφη τους;)

- Απαγάγουν. Πώς εξηγείται οι απαγωγές τους να ξεκινούν τη δεκαετία του '60 και να κλιμακώνονται με τον καιρό; Έχουμε εκατοντάδες περιπτώσεις απαγωγών, και όχι μόνο από τους «γκρίζους». Δηλαδή, οι λογής - λογής «εξωγήινοι» (άσχετοι υποτίθεται μεταξύ τους) αποφάσισαν ξαφνικά όλοι μαζί να υιοθετήσουν τη μέθοδο των απαγωγών;

- Οι μισές σχεδόν επισκέψεις τους είναι στις ΗΠΑ.

            Έχουμε δηλαδή εξωγήινους ρατσιστές; Γιατί δεν εμφανίζονται ποτέ σχεδόν στην Ινδία ή την Κίνα, χώρες με δισεκατομμύρια πληθυσμό; Προσθέτουμε ότι το 50% των Αμερικανών, καθώς και των Γάλλων (Δ. Ευρώπη) πιστεύει ότι οι Ιπτάμενοι δίσκοι είναι αληθινοί. Το 10% από τους Αμερικανούς ισχυρίζεται ότι έχει δει κιόλας UFO, δηλαδή μιλάμε για πάνω από 20.000.000 ανθρώπους! Σε πάνω από 2.000.000 υπολογίζονται οι Αμερικανοί που ισχυρίζονται ότι έχουν απαχθεί από εξωγήινους. Στην Ελλάδα πόσοι είναι αυτοί, αναλογικά;

- Πώς γίνεται τόσες πολλές διαφορετικές ράτσες εξωγήινων να έχουν ανθρωποειδή όψη, δηλαδή να έχουν τόσα κοινά εξωτερικά χαρακτηριστικά με μας;

- Πώς γίνεται τόσα εξωγήινα όντα από διαφορετικούς πλανήτες να έχουν μονολεκτικά ονόματα, αλλά και την κατάληξη - ον στα ονόματά τους; Γιατί όλα σχεδόν τα ονόματα των εξωγήινων συγκλίνουν προς την Αγγλική γλώσσα και την επιστημονική φαντασία, ξέχωρα από τη δαιμονολογία; Γιατί κανένας εξωγήινος δεν έχει όνομα Αραβικό, Κινέζικο ή Σέρβικο; Αν εμφανιζόταν ένας εξωγήινος σε έναν Ιρακινό αγρότη, θα είχε το όνομα «Σάιτρον»;

            - Βγάζουν θερμότητα (Οπότε υπάρχει αναφορά για θερμοκρασιακή επίδραση).

            - Μυρίζουν άσχημα.

            - Προκαλούν προβλήματα στις μηχανές των αυτοκινήτων, σε ραδιόφωνα κτλ.

            - Ψεύδονται (τα όντα).

            - Προκαλούν προβλήματα υγείας, οπότε αναφέρεται επίδραση στην υγεία των μαρτύρων.

            - Φοβίζουν, τρομοκρατούν και προξενούν ψυχικές βλάβες στους μάρτυρες.

            - Αναστατώνουν σχεδόν πάντα τα ζώα.

            - Μαύροι σκύλοι, πίθηκοι, Μεγαλοπόδαροι, φαντάσματα, όπως επίσης νάνοι, καλικάντζαροι και ξωτικά, ξεπροβάλλουν από τα UFΟ. Πλάσματα της κρυπτοζωολογίας, πλανητικά φώτα και ταραχοποιά πνεύματα συνδέονται με εμφανίσεις UFΟ... Μα τι συμβαίνει; Όλες οι εξωγήινες φυλές που μας έρχονται, έχουν πιάσει φιλίες με όλους τους παραφυσικούς επισκέπτες μας; Ή μήπως οι κάτοικοι άλλων πλανητών είναι εξελιγμένα σκυλιά και πίθηκοι, που πιλοτάρουν διαστημοπλοια; Αυτά αρκούν...

Αν υπάρχουν επισκέψεις από διαφορετικές φυλές εξωγήινων (όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι UFΟλόγοι), ή παράλληλα ακόμα και επισκέψεις «ενδογήινων», όντων από άλλες διαστάσεις, πνευμάτων ή οτιδήποτε άλλο, πως εξηγείται ότι, όντα από εντελώς διαφορετικούς κόσμους, έχουν τόσο καταπληκτικές ομοιότητες στη συμπεριφορά τους;

Ακόμα και στη Γη, υπάρχουν λαοί που συμπεριφέρονται εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους. Πώς γίνεται λοιπόν οι εξωγήινοι του Σείριου και της Ανδρομέδας π.χ. να παρουσιάζουν τόσο μεγάλες ομοιότητες στη συμπεριφορά τους;

Και μιλάμε για όντα που, εμφανισιακά, δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Ένα ολόκληρο θηριοτροφείο αποτελούμενο από εξωγήινους σαν τενεκέδες[1], μισο-ανθρώπους, τέρατα, ένα σωρό μεταλλαγμένα σακιά και ό,τι άλλο μπορεί να συλλάβει η φαντασία. Όντα με μαλλιά, όντα χωρίς μαλλιά. Όντα με σάρκα, όντα άυλα σα φαντάσματα. Όντα με τρία κεφάλια, όντα χωρίς κεφάλι. Όντα με στολές, όντα χωρίς στολή. Όντα με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όντα εντελώς απόκοσμα. Όντα με διαφορετικό χρώμα δέρματος, μαλλιών. Γίγαντες, νάνοι. Όλα τα έχει το «μαγαζί». Ακόμα και όντα που υποτίθεται ότι πλησιάζουν τούς «επαφικούς» από τον ίδιο τόπο, όπως η Αφροδίτη, δεν μοιάζουν καθόλου. Μάλλον μας «δουλεύουν» λοιπόν, και εμείς οι αφελείς τα... χάφτουμε!

Ας αναλογιστούμε και το άλλο: γιατί εμείς σκεπτόμαστε τόσο διαφορετικά από τόσες και τόσες άλλες φυλές «εξωγήινων», «ενδογήινων», «ενδοδιαστασιακών πλασμάτων» κτλ., που ενεργούν παραδόξως κατά τέτοιο όμοιο τρόπο; γιατί εμείς σκεπτόμαστε (ή μπορούμε να σκεπτόμαστε) πιο συναισθηματικά, πιο ζεστά, πιο ανθρώπινα;

Αν εμείς σήμερα στέλναμε ένα επανδρωμένο διαστημόπλοιο σε κάποιον κατοικημένο πλανήτη και με εκατομμύρια μάτια γήινων στραμμένα στην αποστολή αυτή, μάλλον δεν θα επιδεικνύαμε τέτοιο «φέρσιμο».

Αν προέρχονται από άλλους πλανήτες, και ειδικά εκτός του ηλιακού μας συστήματος, είναι δύσκολο να φτάνουν στη Γη πολύ γρήγορα. Ας υποθέσουμε όμως ότι διαθέτουν την τεχνολογική δυνατότητα και ξεπερνούν την ταχύτητα του φωτός: είναι παρανοϊκό να οργανώνουν ένα τέτοιο ταξίδι για να παραμείνουν εδώ μόλις ένα... λεπτό, ή άντε και λίγο παραπάνω. Και όλα αυτά, χωρίς να υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος για την επίσκεψή τους (σύμφωνα τουλάχιστον με το δικό μας τρόπο σκέψης). Όπως έρχονται... φεύγουν! Φαίνεται λοιπόν ότι έρχονται εδώ με απίστευτη ευκολία, στο «άψε - σβήσε».

Μπράβο μας, πάντως, που είμαστε τόσο σημαντικοί και δεν το ξέρουμε!

[1] Βλέπε στο Ανθρωποειδή και Ιπτάμενοι δίσκοι, Cοral and Jim Lοrenzen, εκδ. Μπαρμπουνάκη, σελ. 185.

2ο Ένθετο

Τα UFO και οι άγγελοι του σκότους υποκρίνονται τις εκφράσεις της Θείας Παρουσίας

 Το απόσταγμα της συμπεριφοράς των UFO και των κούφιων, πεπτωκότων πνευμάτων κτασταλάζεται στον εμπαιγμό, τη διακωμώδηση, την αντίδραση και η φθηνή απομίμηση των Θείων Φωτεινών εκφράσεων, που λαμπρύνουν τον κόσμο μας και αποσκοπούν στην Ψυχική ανά(σ)τασή του. Ανακαλώντας τα διάφορα σημεία της πορείας μας ως τώρα, ας κάνουμε μία «σούμα», έναν απολογισμό με τα στοιχεία που αντιπαραθέτουν τις δύο πλευρές: [1]

 

Θετικές Δυνάμεις

 

 

Αρνητικές Δυνάμεις (Αντίστοιχα)

 

 -Θείο Φως (Βηθλεέμ, Θαβώρ, εμφανίσεις Παναγίας, φώτα που περιβάλλουν Αγίους κτλ).                                                    

 -Θείο Πυρ (Πυρ του Αγ. Πνεύματος, της προσευχής Αγίων κτλ).

 -Θεία σχήματα (πύρινες σφαίρες Αγίων, αγγέλων, φωτεινοί θρόνοι, "οχήματα" Ακτίστου Φωτός π.χ. στον Χριστό όταν αναλήφθηκε, σε Αγίους κ.ά.).

 -Θεία οράματα (άγγελοι, Παναγία, Άγιοι / θρόνοι, "οθόνη"-σεντόνι με τα θαυμάσια της δημιουργίας κτλ)

 -Μεταμόρφωση Κυρίου (Θαβώρ), και αγίων

 -Ανάληψη Κυρίου και Ηλία.

 -Μετεωρισμός (π.χ. Αγ. Μάξιμου Καυσοκαλυβίτη στο Άγ. Όρος, που, με τη Θεία δύναμη, πετούσε στον αέρα) [α], εξαϋλωση και κατάργηση της βαρύτητας όπως σε θαύματα του Κυρίου).

 

 -Δαιμονικό φως (UFO, ψυχοτεχνικές διαλογισμού, φώτα που βγαίνουν ή... μπαίνουν σε σώματα των γκουρού, των σαμάνων κτλ).

 -Καταχθόνιο πυρ (UFO, πύρινα στοιχειά, πολτεργκάιστ, δαιμονικές πύρινες σφαίρες που σκοτώνουν ζώα κ.ά.).

 -Δαιμονικά "οχήματα" (φωτεινές σφαίρες - δίσκοι, "εξωγήινα σκάφη", USO, κτλ).                                                               

 -Ψευδο-οράματα (ψευδο-άγιοι και "Χριστοί", UFO, "τσιγκάνες", οθόνη με σκηνές φρίκης κτλ).

 -Μεταμορφώσεις στοιχειών, UFO κτλ.

 -Ανυψώσεις στοιχειών, UFO κτλ.

 -Μετεωρισμός από δαιμονοκατάληψη, "επιτεύγματα" μέντιουμ και μάγων με επικλήσεις των επιδεικτικών πνευμάτων.                                                                

 

 -Ευωδία

 -Θεϊκές εσωτερικές φωνές και παροτρύνσεις

 

 

 

 -Δυσωδία

 -Δαιμονικές εσωτερικές φωνές και παροτρύνσεις, δαιμονικές "τηλεπαθητικές" μεταδόσεις.

 -Θεία έκσταση.

 -Γλωσσολαλιά από Άγ. Πνεύμα.

 -Προορατικό χάρισμα και προφητείες από το Άγιο Πνεύμα.

 -Αλήθεια.

 

 

 -Ακατάληπτη έκσταση.

 -Γλωσσολαλιά ακατάληπτη ή δαιμονικής επιρροής.

 -Αγύρτικες ψευδομαντείες, ή μεταδόσεις δόλιων πνευμάτων.

 -Ψέματα (ή αλήθεια με πονηρό σκοπό).

 

            Ακόμα: Ο Θεάνθρωπος Χριστός θα ξανάρθει μέσα σε νεφέλη (κατά Λουκάν 21, 27), όπως και άγγελοι επίσης (Αποκάλυψη 10,1 και 14,14). Τις νεφέλες (σύννεφα, ομίχλες) χρησιμοποιούν και τα UFO και άλλα παραφυσικά φαινόμενα στις εμπαικτικές εμφανίσεις τους. Στις εμπαικτικές και διασπαστικές για τη φυσική δημιουργία αλλοιώσεις του χωροχρόνου είναι συνηθισμένη η ύπαρξη αυτών των σύννεφων. Όπως εμείς με το πείσμα και τον εγωισμό μας αλλοιώνουμε τις όψεις και τους κανόνες της φύσης, έτσι και οι δαίμονες -με αόρατο τρόπο- αλλοιώνουν τη φυσική δημιουργία (το χωροχρόνο, τη συνείδησή μας, κ.τ.λ.).

Οι αλλοιώσεις της φυσικής θαυμαστής δημιουργίας, επεκτείνονται και στις αλλοιώσεις της εξωτερικής εμφάνισης των πλασμάτων, λογικών ή μη, που κατοικούν σ' αυτή. Οι μορφές των «εξωγήινων» και των δαιμόνων εμπαίζουν τόσο την ανθρώπινη μορφή (που είναι εικόνα του Χριστού), όσο και τις μορφές του ζωικού βασιλείου. Όντα με ένα μάτι, τρία κεφάλια, ανθρωπόμορφα με κέρατα, σαν τον ίδιο τον «Οξαποδώ», υπερφυσικά πλάσματα με ανάποδα τα όργανά τους, υπερφυσικά πτηνά με ανάποδα τα φτερά τους και που πετούν ανάποδα... Όλα εμπαιγμοί της Θείας Σοφίας του Καλλιτέχνη. Πιστεύουμε ότι το Κάλλος[β] είναι Νόμος, για όλο το Σύμπαν. Η αντι - αισθητική μπορεί να υπάρχει, αλλά λογικά δεν είναι απόρροια της Τάξης και της Αρμονίας του Πλάστη. Μάλλον παραχώρησή Του είναι.

Η Αγαθοποιός και Αγαθόμορφη Δύναμη δημιούργησε συγκεκριμένα πλάσματα με συγκεκριμένο χαρακτήρα. Στο πρώτο μέρος του βιβλίου, είδαμε ότι τα ελάφια π.χ., αποτελούνται από συγκεκριμένα τμήματα, όργανα αλλά και χαρακτήρα, που συνθέτουν ένα ξεχωριστό, θαυμαστό δημιούργημα, μία ενιαία μονάδα και με ειδικό ρόλο στο περιβάλλον του.

Έρχεται όμως η Αντίστροφη, Διαστροφική «Δύναμη» να διασπάσει αυτές τις ενωμένες μονάδες σε χίλια δύο μέρη και να τις διαμελίσει - κατακρεουργήσει, εμπαίζοντας τη Θεία Σοφία και στέλνοντάς μας τις «άτακτες μονάδες», την «άτακτη τάξη ». Πώς; Με τις φασματικές στοιχειακές μορφές, τα είδωλα (εξωγήινοι, λάμιες, νεράιδες κτλ.), που πολλές φορές είναι μισές άνθρωποι και μισές ερπετά, ή άλλες φορές γυναίκες με φτερά, με πέταλα ή πόδια γαιδάρου, ή «άνθρωποι» με μάτια εντόμων, με δύο νύχια σαν τις δαγκάνες του κάβουρα, με κέρατα, ή τρίχωμα χιμπατζήδων. Επειδή η διασπαστική υπο - οντότητα δεν έχει την ικανότητα να πλάσει στην πραγματικότητα ένα ζωντανό πλάσμα, «πλάθει» στο αιθερικό πεδίο και στη φαντασία «ό,τι της κατέβει».

Παραδόσεις στην Αχαΐα και στην Κοζάνη λένε πως, όταν ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο, ο διάβολος έπλασε το λύκο, αλλά δεν μπορούσε να τον ζωντανέψει. Ο Θεός ζωντάνεψε το λύκο που έφαγε το πόδι του διαβόλου και από τότε ο διάβολος κουτσαίνει. Γι' αυτό τον λένε και λυκοφαγωμένο[2].

Ό,τι έχει λοιπόν «μπασταρδεμένη» εμφάνιση, εκφυλίζει τις έννοιες της συνοχής, της συμμετρίας και της ευταξίας, με τις οποίες διακόσμησε τον επίγειο παράδεισο η φωτεινή, ξάστερη και αληθινά Δημιουργός Δύναμη. Η αρμονική μείξη των ανόμοιων είναι έργο της ενοποιητικής Δύναμης, ενώ η αφύσικη ανάμειξή τους είναι «έργο» της Παρ-υπόστασης του Κακού. Η παρέκκλιση απ' το Αγαθο, η παρεκτροπή και η κατάχρηση της φύσης, είναι έργο της «Μη Ύπαρξης» (του Κακού). Τα αίτια του Κακού, του Μη Όντος, είναι πολλά, ενώ αντίθετα, το αίτιο του Αγαθού, του Όντος, είναι ένα, ο Θεός (Άγ. Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης)[3].

Ίσως όμως τα UFO να περιγελούν και τον ίδιο τον Οίκο του Θεού, τις εκκλησίες. Οι θόλοι των ιπταμένων δίσκων και τα φινιστρίνια τους, ίσως περιγελούν τους τρούλους και τα χρωματιστά παράθυρα των εκκλησιών, όπως είχε σκεφτεί και ο Ιερέας που είδε το «γάτο με το σακάκι» (σελ. 131). οι ίδιοι οι «επιβάτες» τους, κάποιες φορές, καθώς και πολλά «στοιχειά», εμφανίζονται φορώντας... ράσα, εμπαίζοντας το μοναχικό σχήμα και την ιεροσύνη. Για παράδειγμα, στο χωριό Κανδήλα της Β.Α. Αρκαδίας εμφανιζόταν ένας «αράπης» ντυμένος παπάς και κάπνιζε[4].

Η αναίδεια, η θρασύτητα και η βλασφημία του Θείου Ονόματος από τα περιπαικτικά πνεύματα έχει φτάσει μέχρι το σημείο να τελέσουν και ψεύτικη θεία λειτουργία! Συνέβη στον Όσιο Κύριλλο τον Φιλεώτη στο κελί του οποίου ο εχθρός «έστησε» ολόκληρο σκηνικό, δείχνοντας του την αγία τράπεζα, Ιερά σκεύη (δίσκους, ποτήρια κτλ.), ιερείς και συλλειτουργούς, που γέμισαν ασφυκτικά το κελί. Προετοίμασαν μέχρι και το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, στο οποίο συμμετείχαν οι «λειτουργούμενοι», και ανέμεναν και τον Όσιο να μεταλάβει. Η ταπείνωσή του όμως τον έσωσε. Αν  «μεταλάμβανε» την κοινωνία των δαιμόνων θα τρελαινόταν αμέσως[5]. Και βέβαια, ο Όσιος δεν άκουγε κανονικά και ολοκληρωμένα τα λόγια της «θείας» λειτουργίας, γιατί πολλά απ' αυτά δεν μπορούν να τα προφέρουν οι δαίμονες[γ]

Τα εκδικητικά πνεύματα εμπαίζουν ίσως και ένα από τα σύμβολα της Εκκλησίας μας (μέσω των UFO): το πλοίο, το καράβι της Εκκλησίας, που, με κυβερνήτη το Χριστό, μαζεύει τους εκλεκτούς του Θεού και ανυψώνεται προς τη νοητή Ανατολή, προς την Αιώνια Δόξα, εισχωρώντας σ' αυτήν από τη Στενή Πύλη της Δικαιοσύνης και της Δικαίωσης (Ματθαίου 7, 13). Ο ναός προέρχεται από τη λέξη ναύς που σημαίνει πλοίο.

Η Αργώ ήταν ίσως η προεικόνιση της Επερχόμενης Αλήθειας, του Πλοίου της Εκκλησίας, όπως είδαμε.

Το σύμβολο του πλοίου και της βάρκας καλεί τον αγνό και πιστό άνθρωπο προς το καρδιακό πέταγμα της Αγάπης. Όχι μόνο αυτό το σύμβολο όμως...

Ο γέροντας Παϊσιος κάποτε, ενώ προσευχόταν, είδε ότι βρισκόταν σ' ένα μέρος που έμοιαζε με αεροδρόμιο. Εκεί γινόταν ο έλεγχος της ποιότητας των ανθρώπων και όσοι ήταν ενάρετοι ετοίμαζαν τις «αποσκευές» τους για να μπουν στο αεροπλάνο και να ξεκινήσουν το Ένδοξο Ταξίδι τους προς τον Ουρανό...[6]

Ο Κυριάκος Μουτσουρίδης, ήταν ένας πολύ πιστός και γελαστός άνθρωπος. Προείδε το θάνατό του μία μέρα πριν, και καθώς πέθαινε στο νοσοκομείο είχε τον εξής διάλογο με τους παρευρισκόμενους:

Κ. Μ.: Φτάνει!

- Τι είπες;

Κ. Μ.: Φτάνει.

- Τι φτάνει;

Κ. Μ.: Το διαστημόπλοιο...!

Με το θάνατο του, ο σταυρός που φορούσε ο παρευρισκόμενος ιερέας και ήταν κειμήλιο του 17ου αιώνα με τεμάχιο Τιμίου Ξύλου, ξαφνικά ευωδίασε με άρρητη ευωδιά, την οποία μύρισαν όλοι μέσα στο θάλαμο και άλλοι απ' έξω. Το «διαστημόπλοιο» επρόκειτο φαίνεται να μεταφέρει τον εκλεκτό αυτό άνθρωπο σε κάποια όμορφη γωνιά στον κήπο του Παραδείσου...[7]

Στο βίο του Οσίου Δανιήλ του Στυλίτη (5ο αι.) αναφέρεται ένα όραμα που είδε η μητέρα του, ακριβώς πριν γίνει η ποθητή γι' αυτήν σύλληψη του παιδιού της. Είδε ότι κατέβηκαν από τον ουρανό κάτι φωτεινά σημεία σαν δίσκοι στρογγυλοί και στάθηκαν πάνω από το κεφάλι της. Ήταν ίσως σημάδι της αγιότητας του παιδιού που επρόκειτο να γεννηθεί (του Οσίου Δανιήλ).

Οι θόλοι των εκκλησιών απεικονίζουν τον Πνευματικό Ουρανό. Το ύψος τους είναι πολύ μεγάλο, αν ήταν δυνατόν θα έφταναν και ως τον ουρανό. Οι αγιογραφίες ξεκινούν από το ύψος των κεφαλών των ανθρώπων και προς τα πάνω, υπενθυμίζοντας ότι οι Άγιοι είναι πολίτες του ουρανού, συμπολίτες των Αγγέλων και προσμένουν το ίδιο και από εμάς.

Ο Πνευματικός Ουρανός, περιμένει την άνοδο της βάρκας των πιστών, ώστε να ενωθούν στο αρμονικό σχήμα του Κύκλου, ή καλύτερα στο σφαιρικό - δολιχωτό σχήμα (τοξωτός δίσκος), που είναι και το σχήμα του ματιού. Το μάτι είναι το όργανο - σύμβολο του φωτός και στους ανθρώπους τα μάτια θεωρούνται ο καθρέφτης της ψυχής, αλλά και ο λύχνος του σώματος (Λουκά 11, 34).

Το κυκλικό, στρογγυλό σχήμα από παλιά ήταν σύμβολο της ψυχής ή και του Θεού ακόμα,[δ] άσχετα αν οι μάγοι και οι σατανιστές, που αντιστρέφουν τα πάντα, το χρησιμοποιούν στις τελετές τους.

Όλες οι τάσεις εξάλλου των UFO και των κούφιων πνευμάτων, αντιστοιχούν στις αντίστροφες και εμπαικτικές του Καλού τελετές των μάγων και των σατανιστών, που πίνουν αίμα ζώων αντί του Χριστού, αντιστρέφουν σύμβολα, διαβάζουν την Αγ. Γραφή ή λένε το «Πάτερ Ημών» ανάποδα, τελούν «λειτουργίες», «γιορτάζουν» τη Μεγάλη Παρασκευή, διεγείρουν πάθη και βίαια ένστικτα, προκαλούν παραισθήσεις, απεχθάνονται τη νηστεία. την προσευχή και γενικά οποιονδήποτε κανόνα ζωής.

Επιστρέφουμε όμως στην πονηρία των UFO: στέκονται και κινούνται στον (κτιστό) ουρανό σαν παράσιτα, σαν παρεμποδιστικά στοιχεία στην επαφή μας με τον Πνευματικό ουρανό. Το μάτι κάποιων πάει σ' αυτά, και ο νους τους μένει σ' αυτά, αντί να τα διαπερνά και ν' αφουγκράζεται τη Δημιουργό Αιτία των Πάντων. Το ίδιο κάνουν και οι αστρολόγοι, που αφοσιώνονται στα κτίσματα (άστρα) και όχι στον Κτίστη. Τα UFO σφραγίζουν τα μάτια της ψυχής, της καρδιάς, του Πνεύματος και ο θεατής μένει μόνο με τα (υλικά) μάτια ανοιχτά. Γι' αυτό, το φως των UFO είναι σκότος, μεταμφιεσμένη ύλη, όπως θα έλεγε αν ζούσε σήμερα ο Άγ. Σιλουανός ο Αθωνίτης.

Συνοψίζουμε λοιπόν: οι σκοτεινές «δυνάμεις» εμπαίζουν: α) Την άκτιστη - άϋλη, μη χειροπιαστή φύση των θείων οραμάτων (τού Πνευματικού ουρανού). Πώς; Με τα πνευματιστικά φαινόμενα, όντα και UFO, αυτά δηλαδή που οι όλες κινήσεις τους δείχνουν ότι προέρχονται από μία μη υλική πραγματικότητα και β) το υλικό περίγραμμα των Θείων οραμάτων, το αντιληπτό και περιγραπτό από τα αισθητήρια, προς τέρψη και ωφέλεια της ψυχής. Αυτό το εμπαίζουν τα «υλικά» UFO, τα UFO που φαίνονται κατασκευασμένα από «ανθρώπινο χέρι». Ο Ζωοδότης είναι ο αληθινός Κυρίαρχος της ύλης και του πνεύματος. Κρίνοντας ότι οι ανθρώπινες ψυχές σκιρτούν για πιο απτές και ζωντανές αποδείξεις της ύπαρξής Του, μεταφέρει τη χάρη τού Άϋλου Φωτός και της ουράνιας Πολιτείας, σε οράματα και ενσαρκώσεις πλήρως αντιληπτά από τις ανθρώπινες αισθήσεις.

Τα δύο πρόσωπα της Αγ. Τριάδας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, πήραν τη μορφή ανθρώπου και περιστεριού, για να προσεγγίσουν καλύτερα τους ανθρώπους. Σκοπός; Να μεταδώσουν όλες τις ψυχικές αρετές (αγάπη, ταπείνωση, θεοσέβεια). Με μία γεύση της Λυτρωτικής Ενέργειας και των Αιώνιων Αγαθών που περιμένουν τους ευσεβείς. Την ενσάρκωση του Θείου Λόγου (το Χριστό) θα εμπαίξει αυτός που θα έρθει στη θέση Του (ο Αντίχριστος).

Τα UFO, από τη χαοτική κατάσταση της μη ύπαρξης, επικαλούνται την τάξη (έχουν σχήμα, μέγεθος κτλ.) Για να φέρουν την αταξία, το φως για να φέρουν το σκοτάδι. Η Αρνητική Διάνοια αντιστρέφει, διαστρέφει, παραλλάσσει και παραχαράσσει τις Θείες Εκφράσεις. Αντιγράφει σπασμωδικά την τακτική της Ειρηνοποιού Δύναμης. Τα τερτίπια της είναι μία φθηνή παρωδία - διακωμώδηση τού Ποιητή των Ορατών και Αοράτων, ξέχωρα από το ότι αρέσκεται στο σαδισμό, τον παραλογισμό, τη βιαιότητα και την ασυναρτησία.

[α] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμο Α, σελ. 381.

[β] Όπως και η αγάπη.

[γ]  Όπως π.χ. το «Κύριε. ελέησον».

[δ]  Πάντως το σημαντικό και το πιο ισχυρό σύμβολο του καλού είναι ο σταυρός. Όλα τα υπόλοιπα έπονται

[1] Όσιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης, Ι. Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός, 1997, σελ. 80.

[2] Νικ. Πολίτη, Παραδόσεις, τόμο Α, σελ. 381.

[3] Διονυσίου Αρεοπαγίτου, περί Θείων Ονομάτων, περί Μυστικής Θεολογίας, εκδ. Πουρναρά, σελ. 123-129 και 227.

[4] Μενέλαου Τσικλίδη, Η άγνωστη Πελοπόννησος, τόμο Β' (Αρκαδία), εκδ. Αldebaran, 2001, σελ. 48.

[5] Βίος και Διδαχαί Οσίου Κυρίλλου του Φιλεώτου, σελ. 308-313 και στο Γεροντικό περί ονείρων και οραμάτων, σελ. 165-172.

[6] Χριστόδουλου μοναχού Αγιορείτου, Ο γέρων Παϊσιος, Εκδ. Παναγία η Φοβερά Προστασία, σελ. 270.

[7] Περιοδικό Η Δράσις μας, τεύχ. 367, σελ. 147. Περισσότερη εξήγηση του θέματος πιο μετά.

 

Γ΄ Μέρος: Οι θρησκευτικές προεκτάσεις του φαινομένου των UFO

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο.

Οι παραβιάσεις του ηθικού κώδικα της συνείδησης από τους "εξωγήινους"

Αν τα UFO ήταν... άνθρωπος, αυτός θα ήταν ένας τσαρλατάνος προφήτης, ψεύτης, κλέφτης, κρυψίνους, επιδειξιμανής, ανήθικος, εμπρηστής ως και... βιαστής και δoλοφόνος! Θα συναναστρεφόσασταν ποτέ με ένα τέτοιο άτομο; Υπάρχει περίπτωση ένα τέτοιο άτομο να θέλει το καλό σας; «Αν έχεις τέτοιους φίλους, τι τούς θέλεις τούς εχθρούς;» Μια άλλη παροιμία λέει: «Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι». Και οι «φίλοι» των UFO και των «επιβατών» τους είναι το σκοτάδι, τα απεχθή πλάσματα, τέρατα και δράκοντες, θορυβοποιά και ταραχοποιά πνεύματα κ.τ.λ

Βέβαια, θα πει κανείς, κι εμείς οι άνθρωποι έχουμε τόσα και τόσα ελαττώματα. Υπάρχουν και κάποιοι από μας όμως, ξέχωρα από αυτούς που έχουν φτάσει σε επίπεδο τελειότητας, που δε συνηθίζουν να πειράζουν το συνάνθρωπό τους και έχουν μια στοιχειώδη ευγένεια, ανθρωπιά και σεβασμό στο διπλανό. Έχουμε όμως καμία περίπτωση, έστω απλής ­φυσικής και όχι υποκριτικής καλοσύνης από τους UFO ­ναύτες; [1].

Επίσης τα μάτια, που είναι η αντανάκλαση της ψυχής, στους «γκρίζους», όπως και σε άλλους «εξωγήινους», είναι κατάμαυρα, χωρίς ίριδα και κόρη, θα λέγαμε ότι ανήκουν σε άψυχα, στεγνά από συναίσθημα, όντα[2]. Αν δεν είναι κατάμαυρα, είναι μάτια πύρινα, που υπνωτίζουν και θολώνουν τη συνείδηση.

Ακόμα κι ένας πανέμορφος εμφανισιακά άνθρωπος, όταν καταληφθεί από οργή και κακία μοιάζει με θηρίο ανήμερο και μας προκαλεί την αποστροφή. Κάποια ξένα όντα αποτελούν αποθέωση της ασχήμιας, της κακεντρέχειας, και όχι σπάνια η επίδραση της εξωτερικής τους ασχήμιας στον ψυχικό κόσμο ενός μάρτυρα είναι και ασχήμια στην ψυχή του. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο, ή απαίσια εξωτερική όψη πολλών «εξωγήινων» να είναι ο καθρέφτης της άθλιας ψυχικής ποιότητάς τους. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους δαίμονες, που κι αυτοί καμιά φορά φοράνε τη φωτεινή μάσκα, για να καλύψουν τη σκοτεινή και απαίσια μορφή τους. Είναι κι αυτή μία απάτη, σαν όλες τις υπόλοιπες απάτες τους.

Επιπλέον, οι «εξωγήινοι» παραβιάζουν συστηματικά και τις 10 εντολές. Ή μάλλον... όχι. Μόνο μία εντολή τηρούν, την «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου», κι αυτή μισή. Γιατί μόνο τον πατέρα τους τιμούν, τον... Άλλο!

Όλες οι εντολές όμως συνοψίζονται σε μία: "Ν' αγαπήσεις τον πλησίον σου, όπως τον εαυτό σου" (Ρωμαίους 13,9 - 10). Η αγάπη (αυτός που αγαπά) δεν κάνει κακό στον πλησίον, κι αυτός που αγαπά τον αδερφο του αγαπά και τον Θεό. Οι «εξωγήινοι» όμως δε φαίνεται να «λογαριάζουν» το Θείο Λογο.

Οι Απόστολοι, μας προτρέπουν να είμαστε άνθρωποι της ημέρας, του φωτός και όχι της νύχτας (Θεσσαλονικείς Α 5,5 - 10). Οι «εξωγήινοι» όμως έρχονται συνήθως μέσα στη «μαύρη μαυρίλα».

Προτιμούν να έρχονται τη νύχτα, στο σκοτάδι, στο οποίο γίνονται και οι περισσότερες ατασθαλίες εδώ στη Γη. Τη νύχτα δρουν κυρίως οι κλέφτες, οι βιαστές και γενικά όσοι είναι βρώμικοι, γιατί το σκοτάδι είναι το καλύτερο κάλυμμα για τα ύπουλα και σκοτεινά κίνητρά τους. Κρύβεται βασικά όποιος έχει «λερωμένη τη φωλιά του». Ας υποθέσουμε ότι οι «εξωγήινοι» κρύβονται γιατί υπάρχει κάποιος άλλος λόγος, όχι σκοτεινός. Αν συνδυάσουμε όμως και τις υπόλοιπες πράξεις τους θ' αναλογιστούμε ότι «μακάρι να ήταν έτσι, αλλά...».

Στις Πράξεις των Αποστόλων (15,29) λέει: «Ν' απέχετε από τα ειδωλόθυτα, το αίμα, το κρέας από τα πνιγμένα ζώα και την πορνεία». Οι «εξωγήινοι» όμως, και όλο το κακό συναπάντημα των τρομερών πλασμάτων (λάμιες, τσουπακάμπρας κτλ.) βουτάνε τα ζώα στο αίμα, ή το ρουφάνε, ή πάλι τα ακρωτηριάζoυν σα να τα θυσιάζoυν!

Δεν έχουν λοιπόν συναισθήματα, ηθικές αξίες. Είναι σαν τα μυρμήγκια, στην καλύτερη περίπτωση. Ένας ψυχίατρος που είχε εξετάσει τον Γουίτλυ Στρίμπερ, του είχε πει ότι οι εξωγήινοι που τον είχαν απαγάγει συμπεριφέρoνταν όπως τα σκαθάρια! [3] Επίσης, κάνουν μαντείες, και υπνωτίζουν, ενέργειες που αντιμάχονται την Αγία Γραφή και την Ορθόδοξη διδασκαλία.

Οι «εξωγήινoι» (όπως και τα γνωστά ξωτικά και νεράιδες, οι καλλικάντζαρoι κτλ.) συχνά απoδεικνύoνται φορείς αρνητικών ενεργειακών φορτίων. Θα πουν κάπoιοι: «Ναι, αλλά αυτό δε συμβαίνει πάντα». Οδηγούμαστε λοιπόν σε δύο πιθανότητες:

            1) Οι παραπάνω επισκέπτες μας είναι ή ουδέτεροι, ή αρνητικοί, με όλες τις ενδιάμεσες διαβαθμίσεις φυσικά, και

2) οι επισκέπτες μας αυτοί είναι μόνο αρνητικοί και η όποια ουδετερότητα ή αδιαφoρία τους είναι ένα «κάλυμμα». Ας δούμε λίγο αυτή τη δεύτερη πιθανότητα.

Ας υποθέσουμε ότι παρατηρούμε καθημερινά ένα γείτονά μας απέναντι στο δρόμο. Moιάζει σαν ένας απλός άνθρωπος, που πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά του κτλ. Κάποια στιγμή όμως «τσακώνουν» αυτόν τον «ουδέτερο» γείτονά μας να βιάζει και να σκοτώνει. Τότε θ' αντιληφθούμε ότι ο άνθρωπος αυτός είναι υποδουλωμένος στην Αρνητικότητα.

Τα UFO δε διαφέρoυν. Τα παρατηρούν οι άνθρωποι να εκτελούν τα επιδεικτικά (πρώτο ύποπτο σημάδι) δρoμoλόγιά τους συχνά στους ουρανούς μας. Σ' αυτές τις επαφές 1ου τύπου, όπως λέγονται, δεν κάνουν ούτε καλό, ούτε κακό (φαινoμενικά). Δεν αργούν όμως να καταφτάσουν οι πληροφορίες για τις επώδυνες επαφές, όπως του τέταρτου τύπου, τις απαγωγές, τούς βιασμούς ή ακόμα και τους φόνους που διαπράττουν. Τότε πώς θα τα χαρακτηρίσουμε; «Ουδέτερα»;

Από τις ενέργειές του, τις πράξεις του κρίνεται ο κάθε άνθρωπος. Και στην προκειμένη περίπτωση η ποιότητα τών «χειριστών» τών UFO μας αποκαλύπτεται με τη δράση τους- και όχι με τις απλές βόλτες τους στον ουρανό. Και όποτε οι «χειριστές» των «σκαφών» αυτών, οι «εξωγήινοι», επικοινωνούν με τους ανθρώπους, η δράση τους είναι καταφανέστατα αρνητική, αν ερευνήσουμε προσεκτικά και αντικειμενικά, και όχι «απ' έξω - απ' έξω».

Έχουμε λοιπόν καταγεγραμμένες εκατοντάδες ή και χιλιάδες αναφορές, με έκδηλη την αρνητική δράση των «εξωγήινων» (απαγωγές κτλ.). Αντίθετα, με το... μικροσκόπιο ψάχνουμε να βρούμε κάποια περιστατικά με θετική ψυχική επίδραση στο μάρτυρα. Ακόμα κι αυτή η φαινομενική θετική επίδραση όμως, κρύβει την παγίδα της έπαρσης (της τονωτικής ένεσης στον... εγωισμό του μάρτυρα). Έτσι, ο «κλέπτης εκ δεξιών» (ο παγκάκιστος με το φωτεινό προσωπείο) κάνει καλύτερα και πιο υποχθόνια τη δουλειά του.

Οι ξένοι, σε μερικά τηλεπαθητικά κυρίως μηνύματά τους σε «επαφικούς» μας, μας «συμβουλεύουν» να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι, να μην καταστρέφουμε το περιβάλλον κ.α. Μας δίνουν αυτοί το παράδειγμα με τις (απάνθρωπες) ενέργειές τους! Φυσικά, είναι σκέτη υποκρισία. Με το πρόσχημα του καλού τάχα, προσπαθούν να ψαρέψουν ανθρώπινες ψυχές (ο λύκος με ένδυμα προβάτου πάλι στο κυνήγι). Αν δεν μετέδιδαν και αυτά τα «ανθρωπιστικά - ηθικά» μηνύματά τους, τότε ούτε αιρέσεις εξωγηινο-λατρείας θα υπήρχαν, ούτε γενικότερα η εξωγηινο-μανία, τουλάχιστον σε τόσο μεγάλο βαθμό.

Ο γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ πολύ σοφά μας εξηγεί ότι «η παρουσία του αγαθού προσχήματος στο κακό καθιστά δυσχερή τη διάκριση του καλού από το κακό». Μας μεταφέρει επίσης τη γνώμη του Αγ. Σιλουανού του Αθωνίτη: Το κακόν πάντοτε ενεργεί «δια της απάτης», δι' επικαλύμματος καλού, ενώ το καλόν δεν έχει ανάγκην της συνεργασίας του κακού δια την πραγμάτωσιν αυτού, και δια τούτο, όπου εμφανίζονται κακά μέσα (πονηρία, ψεύδος, βία και τα όμοια), εκεί άρχεται περιοχή ξένη προς το πνεύμα του Χριστού. Το καλόν δεν επιτυγχάνεται δια κακών μέσων, ούτε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. «Το καλόν ουκ εστί καλόν, αν μη καλώς γένηται»[4].

Πολλοί, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, υποστηρίζουν ότι δε φταίνε οι εξωγήινοι για τους φόνους, για τη θερμότητα που εκτοξεύουν στους μάρτυρες ή στα ζώα, και γενικά για όλα όσα κατηγορούνται. Τα «ρίχνουν» σε μας, ότι εμείς είμαστε επιθετικοί και πολεμοχαρείς. Τα ζώα γιατί τα τυραννούν όμως; Tι τους πείραξαν τα ζώα; Άλλοι ισχυρίζονται ότι, με την τεχνολογία τους, άθελά τους, προκαλούν το κακό.

Δεν αντιλαμβάνονται όμως οι εξωγήινοι το κακό που προξενεί αυτή η τεχνολογία ή η ενέργειά τους; Δηλαδή θα «την πληρώνουμε εμείς τη νύφη», επειδή αυτοί θέλουν να «εξερευνούν» τον πλανήτη μας; Είναι καλύτερο να εξερευνούν και να καταστρέφουν, ή να μην έρχονταν ποτέ, αφήνοντάς μας στην ησυχία μας;

Σίγουρα το δεύτερο. Αν εμείς είναι να εξερευνήσουμε ένα παρθένο δάσος, καταστρέφοντας ή καίγοντάς το παράλληλα, καλύτερα να μην το εξερευνήσουμε ποτέ. Και δε νομίζουμε ότι είναι δύσκολο να καταλάβουν οι παρείσακτοι τα δεινά που προκαλεί πολλές φορές ο ερχομός τους στους μάρτυρες. Απλά, δεν τους «καίγεται καρφί» για τις επιδράσεις τους πάνω μας. Τα εγωιστικά πνεύματα μόνο τον εαυτό τους κοιτούν και προσποιούνται ότι θέλουν να μας μάθουν, να μας μελετήσουν δήθεν, ενώ την ίδια στιγμή μας έχουν... «σήκω, σήκω - κάτσε, κάτσε» - και γι' αυτό φταίμε εμείς, που δεν τους πολεμάμε με τα Πνευματικά Όπλα. Ο Άγ. Σιλουανός ο Αθωνίτης μας εξήγησε άλλωστε ότι οι Δυνάμεις του Καλού δεν προσεταιρίζονται ποτέ το κακό.[5]

Γιατί όμως οι ξένοι δεν επικοινωνούν μαζί μας, ώστε να μάθουμε κι εμείς, τέλος πάντων, τους υποτιθέμενους αγαθούς σκοπούς τους, μέσω πολιτισμένων ανθρώπινων διαδικασιών και του διαλόγου; Τελικά, οι εξωγήινοι κάνουν... μονόλογο (ή και διάλογο ίσως, αλλά με κάποια σκοτεινά κέντρα υλικής εξουσίας πάνω στη γη). Δεν υπηρετούν τη δημοκρατία, αλλά την... αναρχία! (και ίσως την παγκόσμια δικτατορία!)

Θα μπορούσαν λοιπόν να μας βοηθήσουν να μπούμε στον τρόπο σκέψης τους, σε συλλογικό επίπεδο, αλλά θα μπορούσαν και να μας καθησυχάσουν κάπως, κάνοντας πολλά έργα καλής θέλησης, για να «σπάσουν τον πάγο». Ο πάγος όμως αποδεικνύεται... παγόβουνο!

Αν όλα τα UFΟ είχαν φανερά αρνητική συμπεριφορά και το καταλάβαινε ο καθένας, δεν θα είχε γραφτεί αυτό το βιβλίο. Οι απλές παρατηρήσεις όμως άγνωστων φώτων στους ουρανούς μας, συμβάλλουν στην απομυθοποίηση της θεωρίας των «κακών UFΟ» και στην ουσία ενισχύουν το όλο κίνημα της εξωγηινο - μανίας. Πολλοί δίσκοι και φώτα «ουδέτερα» φαινομενικά, όπως αυτά του π. Παϊσίου και του Μ. Αντωνίου, αποδείχτηκε ότι ήταν παγίδες του αόρατου εχθρού.

Κάθε περιστατικό UFΟ όμως, ας χαρακτηρίζεται και «ουδέτερο» ή «αδιάφορο» ως προς την ψυχική επίδρασή του στο μάρτυρα, ενισχύει τον όγκο των αναφορών και εν τέλει «συμμαχεί» με τα «συναδελφικά» του τρομακτικά UFΟ. Κάθε τέτοια εμφάνιση ρίχνει «λάδι στη φωτιά», ρίχνει ακόμα περισσότερο σκοτάδι στο ήδη σκοτεινό μυστήριο, γεμίζει τα βιβλία και τα περιοδικά των UFΟ με ακόμα περισσότερες σελίδες, αποκόπτοντας τον αναγνώστη και ερευνητή από άλλες πιο προσοδοφόρες και ψυχωφελείς ασχολίες ή αναζητήσεις. Σ' αυτές τις «ουδέτερες» επαφές πρώτου και δεύτερου τύπου στηρίζονται τα όνειρα πολλών πλανεμένων και φανατικών ερευνητών για επισκέψεις «καλών» εξωγήινων ή εξωγήινων «θεών», όπως είπαμε. Τώρα αντιλαμβάνεστε γιατί ακόμα και οι απλές θεάσεις ιπταμένων δίσκων, μπορεί να μην είναι τόσο αθώες και «ουδέτερες», όσο φαίνονται.

Η όψη των UFΟ εξάπτει τα πάθη και τις ορμές στους ανθρώπους. Λάμπουν σαν το χρυσό (για να διογκώσουν το πάθος της φιλαργυρίας και της περιέργειας, όπως πήγαν να κάνουν οι δαίμονες δείχνοντας το είδωλο του δίσκου στο Μ. Αντώνιο), ή περιβάλλονται από φωτιές (για να αναζωπυρώσουν βίαια - κατώτερα ένστικτα και τον αχαλίνωτο φόβο). Κατά τον Γιούνγκ επίσης, τα UFΟ έχουν σεξουαλική όψη [6].

Ακόμα, υπονομεύουν σε μάρτυρες και στο κοινό την έπαρση, την επίδειξη, τη γοητεία (πάθος της υπερηφάνειας), καθώς και την ανούσια φλυαρία (πάθος της μωρολογίας). Κατά τον Άγ. Ιγνάτιο Μπριαντσιανίνωφ (1807 -1867), οι δαίμονες παρουσιάζονται και με τη μορφή αντικειμένων που είναι πειρασμοί [7].

Αλλά και τι καλό έχει κάνει τελικά όλος αυτός ο σάλος για τα UFΟ στην ανθρωπότητα; Έχουν φέρει σε κόντρα τους ανθρώπους, αφθονούν οι απάτες, οι κυβερνήσεις συγκαλύπτουν γεγονότα, οι οπαδοί των UFΟ φανατίζονται και φαντάζονται... Όλα αυτά γι' αυτούς που είναι «έξω από το χορό» .

Αυτούς που είναι «μέσα στο χορό» τους απαγάγουν, τους βιάζουν, τους σκοτώνουν ψυχολογικά ή και σωματικά... Και οι άλλοι διοργανώνουν γιορτές στο όνομά τους (Ρόσγουελ)! Ε, όχι. Τόσο δύσκολο δηλαδή είναι να καταλάβουν κάποιοι ότι οι... απρόσκλητοι επισκέπτες μας δεν έχουν ίχνος ανθρωπιάς και ηθικής; Ή ότι δεν έχουν ίχνος συναισθημάτων; Μάλλον δεν θέλουν να το καταλάβουν οι πιο πολλοί.

Σε πολλές περιπτώσεις στενών επαφών τρίτου και τέταρτου τύπου, οι ξένοι δίνουν την εντύπωση ότι έρχονται μόνο και μόνο για να τρομοκρατήσουν το μάρτυρα. Και μόλις το πετύχουν αυτό σηκώνονται και φεύγουν. Ο φόβος όμως των μαρτύρων μπορεί να μείνει για όλη τους τη ζωή...

Μία και μόνο περίπτωση ψυχικής καταρράκωσης ενός μάρτυρα, θα έπρεπε να την είχαν «ξεπλύνει» τουλάχιστον με μερικές δεκάδες άλλες ψυχωφελείς επαφές. Αντί γι' αυτές όμως, συνεχίζονται οι απαγωγές, οι νευρικοί κλονισμοί των μαρτύρων και όλα τα υπόλοιπα τερτίπια τους.

Κάνουν τόσες φιγούρες στους ουρανούς, «παίζουν» με τα αεροπλάνα μας, εξαϋλώνονται, έχουν θαυμάσια μηχανήματα...

Έχουν λοιπόν «ασύλληπτη τεχνολογία» και τη χρησιμοποιούν για δύο λόγους βασικά:

1) Για εντυπωσιασμό και

2) Για να μας βλάψουν.

 

Πού είναι οι «ανώτεροι πνευματικά εξωγήινοι», οι «δάσκαλοι» ή οι «Δημιουργοί» μας; Γιατί δεν έχουν προσπαθήσει να μας αναβαθμίσουν πνευματικά και ψυχικά; Αν και ξέρουν τόσες... γήινες γλώσσες (μιλάνε συχνά στη γλώσσα κάθε μάρτυρα), ή και την τηλεπάθεια ακόμα, τελικά δεν επικοινωνούν πραγματικά μαζί μας.

Την ίδια ώρα ο ηθικός ξεπεσμός του πλανήτη αυξάνεται. Τι κάνουν γι' αυτό οι υποτιθέμενοι σωτήρες μας; Απλά δίνουν άλλο ένα κακό παράδειγμα στους ανθρώπους. Στην Αφρική π.χ., κάθε μέρα χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν από πείνα ή από AIDS. Γιατί η «αξεπέραστη» τεχνολογία των εξωγήινων αρνείται τη βοήθεια στα παιδιά αυτά; τι σόι τεχνολογία είναι τέλος πάντων αυτή; Μόνο ψυχρά μηχανήματα μπορεί να παράγει; Τα «θαύματά» τους περιορίζονται μόνο στις επιδείξεις στους ουρανούς μας;

Γιατί δεν μας δίνουν τα φάρμακα για τις ανίατες ασθένειές μας; Γιατί δεν έχουν αποτρέψει τις οικολογικές καταστροφές του πλανήτη; Μια απλή φιλανθρωπική βοήθεια προς εμάς φαίνεται σαν «παιχνιδάκι», γι' αυτούς, αφού επεμβαίνουν με χαρακτηριστική ευκολία στη νόηση του ανθρώπου.

Κάποιοι βέβαια ισχυρίζονται ότι μας βοηθούν τεχνολογικά. Ακόμα και αν είναι αλήθεια αυτό όμως, σε τι ουσιαστικό αποβλέπει η παραγωγή μηχανημάτων, πέρα από τις όποιες τεχνολογικές κατακτήσεις και την άνεσή μας; Η ηθική - ψυχική ενίσχυση προηγείται πάνω απ' όλα, γιατί τα αποτελέσματά της έχουν αιώνια ισχύ, συντελεί στην καλύτερη ποιότητα της αθάνατης ψυχής.

Οι «εξωγήινοι» ούτε καν φιλοσοφούν. Τα αρχαιογράμματα του σκάφους στο Ρόσγουελ που ερμηνεύονται ως ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, εκτός από το ότι είναι ανορθόγραφα, μοιάζουν περισσότερο με διαφημιστικά μηνύματα (σε περίπτωση που κι αυτά δεν είναι άλλη μία κακόγουστη φάρσα).

Είναι ξεκάρφωτα λογότυπα - πυροτεχνήματα μέσα σ' ένα βαθύ σκοτάδι σύγχυσης, φόβου, ασάφειας και ανασφάλειας;

Η Ελευθέρια είναι Φωτεινή.

Η Ελευθέρια είναι Ανδρεία.

Η Ελευθερία προϋποθέτει τη βαθιά κατανόηση.

Άραγε κάποια «όντα», που επεμβαίνουν στο μυαλό και στη συνείδηση μερικών ταλαίπωρων μαρτύρων, ξέρουν τι σημαίνει Ελευθερία;

Αναλογιστείτε την τεράστια διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στις πράξεις και τη συμπεριφορά του Χριστού, που δίδασκε την αγάπη και μαρτύρησε για μας και στην αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά των «εξωγήινων». Κι όμως, κάποιοι θα προτιμούσαν ασυζητητί να επισκεφθούν ένα μουσείο με εξωγήινους, παρά τον Πανάγιο Τάφο για παράδειγμα! Μπορείτε να συνειδητοποιήσετε πόσο τραγικό είναι αυτό;

Περιττό να πούμε βέβαια ότι ποτέ οι άγνωστοι επισκέπτες δεν έχουν προτρέψει κάποιο μάρτυρα προς την υγιή, αληθινή Χριστιανική πίστη. Ποτέ δεν έχουν ομολογήσει τον Παντοκράτορα Χριστό, τον Υιό του Θεού, την Ανάστασή Του. Αφού λοιπόν δε συντάσσονται με το Χριστό, ευνόητο είναι ότι συντάσσονται με τον Αντίθετό Του, κι ας λένε κάποιες φορές στους μάρτυρες ηθικολογίες του τύπου «να είστε καλοί άνθρωποι» κτλ. (τα ίδια άλλωστε λένε και οι «φωτεινοί» δαίμονες σε πλανημένους).

Όσο για την υποτιθέμενη συνεργασία γήινων - εξωγήινων (AREA 51); Για το καλό της ανθρωπότητας αποκλείεται να γίνεται, αν βέβαια υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο. Τι συμβαίνει λοιπόν στην περίφημη πια AREA 51; Γιατί δεν αφήνουν τον κόσμο να πλησιάσει; Γιατί να μη μάθουμε την αλήθεια; Μήπως συνεργάζονται οι «εξωγήινοι» με σκοτεινά κέντρα εξουσίας, για σκοπούς κάθε άλλο παρά αγαθούς; Από την άλλη όμως, πώς είναι δυνατόν, όντα που έχουν τη δυνατότητα ν' αφαιρούν από τη μνήμη μας γεγονότα και να ελέγχουν ακόμα και το χωροχρόνο, όντα που, όπως είπαμε, έχουν «το πάνω χέρι» στις επαφές μας, να «έχουν ανάγκη» τη συνεργασία μαζί μας, για να πετύχουν τους όποιους σκοπούς τους; Μοιάζει παράλογο...

Τελικά η συμπεριφορά των «εξωγήινων» έχει να μας διδάξει κάτι πολύ χρήσιμο: Να κάνουμε στη ζωή μας το αντίθετο απ' ό,τι κάνουν αυτοί. Να τους έχουμε δηλαδή σαν παράδειγμα προς αποφυγή!

[1]  Μιας καλοσύνης δηλ. που θα έχει αντίκρισμα (ευεργεσία) στον ψυχικό κόσμο του μάρτυρα.

[2] Τα μάτια και τα φρύδια είναι τα σημεία εκείνα του ανθρώπου, στα οποία αποτυπώνονται πιο έντονα τα συναισθήματά του.

[3] Whitley Strieber, Επικοινωνία, εκδ. Νέα Σύνορα, Α. Α. Λιβάνη,1988, σελ.387-388.

[4] Αρχ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Ο Άγιος Σιλουανός, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1995, σελ. 157.

[5] Και κάποιες Θείες Ενέργειες, μπορεί να πει κάποιος, είναι κακές ή και βίαιες. Είναι πολύ πρόχειρες και βιαστικές αυτές οι εκτιμήσεις, γιατί παρακάμπτεται η ουσία (ο αντίκτυπος στις ψυχές των ανθρώπων) και η ιδιαιτερότητα της κάθε περίπτωσης, ώστε να επιτευχθεί ένας αληθινά Θείος σκοπός.

[6] Καρλ Γιούνγκ, Ιπτάμενοι δίσκοι, Ένας σύγχρονος μύθος, Παρόν και μέλλον, 1974, σελ. 71.

[7] Γεροντικό περί ονείρων και οραμάτων, εκδ. Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου, 1998,σελ. 294 και Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, Υιέ μου, δος μοι σην καρδίαν, σελ. 190.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο.

Τα UFO και η εποχή της τεχνολογίας

Η έξαρση των περιπτώσεων UFΟ στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα συνέπεσε με την εποχή του υλισμού, της βίας, της σεξουαλικής αποχαλίνωσης, της κατάρρευσης των ηθών και αξιών, της ανεξέλεγκτης τεχνολογίας, καθώς επίσης της έξαρσης της νέο - μαγείας, του νέο - αποκρυφισμού και όλων των αιρέσεων (ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται και οι λατρευτικές ομάδες UFΟ).

Η κατάσταση που επικρατεί στις σύγχρονες κοινωνίες και ειδικά στις μεγαλουπόλεις πάει να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Οι υπολογιστές και τα μηχανήματα, που υπάρχουν για ν' απλοποιούν τη ζωή του ανθρώπου, έχουν γίνει ο ίδιος ο Θεός του.

Η τεχνολογία αυτή ξεπερνάει τα όρια και γίνεται αυτοσκοπός (η τεχνολογία για την τεχνολογία, και όχι για τον άνθρωπο ως Πνευματικό Ον). Απειλείται με εξαφάνιση η αυθεντική επαφή με τη φύση, τον άνθρωπο, τον Θεό. Και πώς να μην απειλείται, όταν ο τυπικός σημερινός άνθρωπος ξοδεύει τόσες ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του ή στο χαζοκούτι και αποξενώνεται εντελώς από τους συνανθρώπους του;

Αλλά, είπαμε... Όλα για την τεχνολογία... Όλα για την άνεση... Εξιδανικεύεται η τεχνολογία, οι «απεριόριστες δυνάμεις» του νου του ανθρώπου, που μπορεί πλέον με τα επιτεύγματα του να γίνει Θεός. Η γραμμή αυτή προωθείται και από πολλές παραθρησκευτικές ομάδες, όπως η Σαϊεντολογία (ΚΕΦΕ). Είναι η εξύμνηση της ισοθεϊας, του Εωσφορισμού και της αυτολατρείας, ότι μπορούμε δηλαδή να γίνουμε Θεοί από μόνοι μας με τα επιτεύγματα μας. Την αποφυγή της ισοθεϊας μας διδάσκει το πάθημα των πρωτοπλάστων, που θέλησαν να γευτούν τον απαγορευμένο καρπό, από το δέντρο της γνώσης, την οποία δεν είχαν εκ φύσης. Γίνεται όμως το κτίσμα να γίνει ίσο με τον Κτίστη;

Υπερεκτιμά λοιπόν σήμερα τις δυνατότητές του ο άνθρωπος. Φτάνει σε έσχατα σημεία αλαζονείας και κομπασμού. Εκλείπει το πιο βασικό δόγμα του Χριστιανισμού: Η ταπείνωση, που οδηγεί στην αληθινή ομοιότητα (ΟΧI ισοθεϊα) με το Θεό.

Για ποια ταπείνωση όμως μιλάμε όταν κάποτε, αν υπάρχουμε ως τότε, θα δίνουμε διαταγές στα μηχανήματα και θα πραγματοποιείται κάθε επιθυμία μας; Αυτά θα γίνουν το σύγχρονο «τζίνι» (δαιμόνιό) μας.

Η ουσιαστική χρησιμότητα των υπολογιστών και των μηχανημάτων θα είναι μηδαμινή, μπροστά στις ολέθριες προεκτάσεις που θα συνεπάγεται η υποδούλωση του ανθρώπου σ' αυτά. Φανταστείτε πόσες αρνητικές επιθυμίες του ανθρώπου θα παίρνουν σάρκα και οστά, ξέχωρα από το ότι ο άνθρωπος θα γίνεται όλο και περισσότερο άπληστος, τεμπέλης και φιλοτόμαρος. [1]

            Ποιος θα δίνει μετά σημασία στα ηθικά διδάγματα του Χριστού, που υπόσχονται την Αιώνια Ζωή; Όλοι θα Τον περιγελούν, αφού κάθε τους επιθυμία θα γίνεται πραγματικότητα. Τι ανάγκη θα έχουν μετά από προσευχή ή από συμμετοχή στα Ζωοποιά Μυστήρια της Εκκλησίας π.χ.; Αυτά θα θεωρούνται πια «αναχρονιστικά».

Όλες οι αγνές παραδόσεις θα έχουν πεταχτεί στον «κάλαθο των αχρήστων», ελέω της νοοτροπίας που συμβαδίζει με την τεχνολογία αυτή. Έτσι είχαν προγραμματίσει την επιβολή τους στους Χριστιανούς οι Σοφοί της Σιών, το 1896. Διαβάζουμε λοιπόν στο 130 Πρωτοκολλο τους: «Θα σπρώχνουμε τα πνεύματα να εφευρίσκουν κάθε λογής φαντασίες, θεωρίες νέες και δήθεν προοδευτικές, γιατί υποτάξαμε αυτούς τούς βλακοχριστιανούς με πλήρη επιτυχία με τη λέξη «πρόοδος» [*].

Η ΥΠΕΡ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ (ΥΠΕΡ - ΓΝΩΣΗ) ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΤΗΣ, ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΨΥΧΡΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ.

Φαινομενικά είμαστε τυχεροί που ζούμε σε μία εποχή γεμάτη ανέσεις. Παλαιότερα, πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα ζούσαν με στερήσεις και κακουχίες, παρ' όλα αυτά όμως δόξαζαν τον Πατέρα. Σήμερα, πολλοί είμαστε καλυμμένοι από υλικής πλευράς. Αντί να Τον ευχαριστούμε όμως, τον παρατάμε και αφοσιωνόμαστε στα υλικά αγαθά, που γίνονται τελικά ο δήμιός μας. Η αδιαφορία, η αχαριστία και η απληστία μας δεν έχουν όρια.

Είναι σα να θέλουμε να τρώμε χωρίς να προσφέρουμε, να παίρνουμε πάντα και να μη δίνουμε ποτέ. «Κολυμπάμε» μέσα στις ανέσεις και στις απολαύσεις. Κοιμόμαστε σε αναπαυτικά κρεβάτια, ρυθμίζουμε τη θερμοκρασία που θέλουμε να έχουμε στο χώρο μας, τα ψυγεία μας είναι γεμάτα, απολαμβάνουμε ποικίλα φαγητά, ποτά, καφέδες, ψώνια, διασκεδάσεις, ψυχαγωγίες, διακοπές, μουσική και τόσα άλλα. Και το ευχαριστώ μας ποιο είναι; Η αδιαφορία και ο εγκλωβισμός σ' όλες αυτές τις απολαύσεις;

Ποιος μας έχει προσφέρει όλα αυτά τα αγαθά; Ποιος, αλήθεια, έχει κάνει τα φαγητά νόστιμα; Από μόνα τους, θα πουν κάποιοι, είναι νόστιμα. Η εύκολη εξήγηση για όλα...

Και θεωρούμε φυσικό να έχουμε όλες αυτές τις ανέσεις «μέσα στα πόδια μας». Λησμονούμε ότι αν δεν υπήρχε Αυτός, δεν θα απολαμβάναμε τις χαρές της ζωής. Λησμονεί ο καθένας, ότι αυτή τη στιγμή που τρώει, πίνει και απολαμβάνει θα μπορούσε να μην υπήρχε στη ζωή, ή να ήταν τραυματισμένος σε κάποιο νοσοκομείο, ή να του «λάχαινε» να ζούσε σε μία τριτοκοσμική χώρα, χωρίς ίχνος από αυτές τις ανέσεις...

Όλοι μας, σε κάποια στιγμή της ζωής μας, έχουμε κινδυνεύσει, έστω και μία φορά, να αφήσουμε αυτόν τον κόσμο, είτε το γνωρίζουμε, είτε όχι, είτε από μία αρρώστια, είτε από ένα ατύχημα. Τη στιγμή εκείνη φαίνεται ότι χειρίστηκε την «κατάσταση» μία Ανώτερη Υπερφυσική Δύναμη, και έτσι συνεχίζουμε να είμαστε εν ζωή, για να κάνουμε κάποιο έργο. Αυτή την Δύναμη λοιπόν πρέπει να υπηρετούμε και να δοξάζουμε σ' όλη τη ζωή μας και όχι τον εαυτό μας.

Ο Παντοδύναμος Θεός μας αγαπά και μας γλιτώνει από πολλές συμφορές, άσχετα αν οι παραχωρήσεις Του στο κακό είναι αναπόφευκτες. Έχουμε μολύνει ανεπανόρθωτα τη γη και την ατμόσφαιρα, έχουμε αφανίσει διάφορα είδη του ζωικού βασιλείου, έχουμε καταστρέψει ένα σωρό δάση (όπως στον Αμαζόνιο και αλλού. Η τρύπα του όζοντος θα έπρεπε να μας είχε σακατέψει, όπως και οι υπόλοιπες τερατουργίες μας, αφού πάμε τόσο κόντρα στη Φύση. Κάποιος μας προστατεύει όμως. Κάποιος που έχει θωρακίσει τη γη μας με μία μυστηριώδη, θαυμαστή άμυνα, κάποιος που μας λυπάται ­και το τίμημα μένει απλήρωτο (ως πότε;).

Και εμείς; Επαναπαυόμαστε με το κακό που κυριαρχεί στην εποχή μας και στους φίλους μας, ή με το ότι θα... ξαναγεννηθούμε, αν δεν είμαστε τέλειοι. Ή λέμε «κανείς δεν είναι τέλειος». Όμως, αν όλοι οι άνθρωποι γύρω μας ήταν πραγματικά Άγιοι και φωτισμένοι, τότε δεν θα ξεδιπλωνόταν με τραγικό τρόπο η κλίση μας στο κακό; Πρέπει λοιπόν να οραματιζόμαστε το Τέλειο, να έχουμε σαν πρότυπο τον Ιησού Χριστό, για να αποδώσει καρπούς η προσπάθειά μας.

Προσπάθεια; Πόσοι κάνουν προσπάθεια; Πώς να κάνουν προσπάθεια και πνευματική άσκηση; Μπλεγμένοι μέσα στη δίνη του υλισμού και του υπερ-καταναλωτισμού, που είναι το επιστέγασμα της τεχνολογικής «προόδου» στην εποχή μας; Ακόμα και τις μέρες των γιορτών, αντί να λατρεύουμε το Θεό μας, λατρεύουμε ακόμα περισσότερο τον... εαυτό μας. Αντί να συμμετέχουμε στο κλίμα της πιο χαρούμενης πνευματικής γιορτής της ανθρωπότητας, των Χριστουγέννων, ή της Ανάστασης, συμμετέχουμε στο γενικό κλίμα του καθισιού (σωματικού και πνευματικού, στα ξέφρενα φαγοπότια και στις διασκεδάσεις, πολιορκώντας παράλληλα και τα πάσης φύσεως καταστήματα. Ο «πολιτισμός» συνιστά τη χοντροειδή υποτίμηση της ψυχής...

Να λοιπόν ποια είναι σήμερα η κατάντια μας: τα πάθη, οι απολαύσεις και το χρήμα θεωρούνται πρόοδος. Η ηθική, η ευλάβεια, η αυτάρκεια και η εγκράτεια θεωρούνται οπισθοδρομικές. Πλήρης διαστρέβλωση δηλαδή της φύσης του ανθρώπου. Όλα πια έχουν ισοπεδωθεί Δεν υπάρχει κάποιο στήριγμα. Δεν υπάρχει κάποιος σκοπός. Ο άνθρωπος αγνοεί το βαθύτερο νόημα της ζωής. Λες και φτιαχτήκαμε για να πεθάνουμε!

Δεν έχει επίσης ο άνθρωπος ένοχές και τύψεις. Δεν κάνει αυτοκριτική. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έχει και ήσυχη τη συνείδησή του λέγοντας «εγώ τον εαυτό μου κοιτάω, δεν πειράζω κανέναν». Στεναχωρεί όμως τον Δωρητή της Ζωής που θέλει να μας βλέπει να προοδεύουμε, να προσφέρουμε και εμείς αγάπη, όχι μόνο Αυτός.

Ψέμα είναι και η (πονηρή) απόκρυψη της αλήθειας. Έγκλημα είναι και η άρνηση μιας «χείρας βοηθείας» σε συνάνθρωπο μας που κινδυνεύει. Έτσι και η αδιαφορία γι' Αυτόν είναι έγκλημα.

Και αν το καλοεξετάσει κανείς, η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου δεν διαφέρει σε τίποτα από τη ζωή των ζώων, που κι αυτά τρώνε, πίνουν, κοιμούνται, γονιμοποιούν, και μία μέρα πεθαίνουν. Αυτή είναι η σύγχρονη, όχι μόνο αθεΐα, αλλά και έμμεση λατρεία των ειδώλων για το σημερινό αποχαυνωμένο, αποκτηνωμένο άνθρωπο (λατρεία της ύλης, της τεχνολογίας και φυσικά του εαυτούλη του).

Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και πιο άπληστοι σε υλικά αγαθά (και φτωχότεροι στα πνευματικά αγαθά), ενώ οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και περισσότερο ζηλόφθονες και απελπισμένοι.

Παρασύρονται πολλοί και ζηλεύουν τι; Την άκρως υλιστική, καταχρηστική ζωή των άλλων, τις περιουσίες τους, τη θέση τους, τις αυτοκαταστροφικές απολαύσεις τους, τις «κατακτήσεις» τους;

Και προσπαθούν να τους μιμηθούν, τη στιγμή που όλα αυτά τελικά θα γίνουν η ταφόπλακά τους; Δυστυχώς, ναι, ταφόπλακα, γιατί τη μέρα της κρίσης οι πρώτοι θα γίνουν τελευταίοι και οι τελευταίοι πρώτοι (κατά Ματθαίον 19, 30). Και όχι προσωρινά... για πάντα. Ο Χριστός ήρθε σα ζητιάνος, γιος ξυλουργού, όχι σα μεγιστάνας. Και αυτοί που Τον επιζητούν, δε θα στερηθούν κανένα αγαθό στη Μέλλουσα Ζωή.

Για τους γήινους εχθρούς (κλέφτες, δολοφόνους κτλ), οι πλούσιοι είναι εφοδιασμένοι με υπέρ - τεχνολογικά συστήματα προστασίας, συναγερμούς, όπλα, καλογυμνασμένα σκυλιά, φύλακες και πορτιέρηδες, ώστε να τους αποκρούουν. Για τούς πνευματικούς όμως εχθρούς, τι κάνουν; Απλά τους αφήνουν και αλωνίζουν μέσα στο νου και στην καρδιά τους, με την επώδυνη προσκόλλησή τους στην ύλη.

Στην αιωνιότητα δεν θα έχουμε ούτε όπλα, ούτε σκυλιά, ούτε μπράβους. Εκεί θ' αποκαλυφθούν όλες οι πράξεις και οι προσκολλήσεις μας. Τίποτα δεν θα είναι κρυφό. Ας γυρίσουμε λοιπόν το κουμπί στο Χριστό, όπως έλεγε ο αείμνηστος γέροντας Παϊσιος[i]. Αυτή είναι η πραγματική, παντοτινή ασφάλεια και όχι μόνο η πρόσκαιρη.

Ο σωστός Χριστιανός δεν έχει άγχος, νεύρα, πάθη, εξαρτήσεις, ανασφάλειες, έμμονες ιδέες, κατάθλιψη, άσκοπες και υπέρμετρες στεναχώριες, αντιμετωπίζει με υπομονή τις δυσκολίες της ζωής, δε φοβάται τις αρρώστιες, το θάνατο.

Αντίθετα, αυτός που «κολυμπά» στη μπανιέρα με το χρήμα, που έχει δύο κινητά, τρία ακίνητα κι αλλά τόσα αυτοκίνητα, αλλά δεν πιστεύει στο Θεό, αν και φαίνεται ευτυχισμένος και «γεμάτος», στην ουσία υποφέρει από τις έννοιες του και από τη μη πραγματοποίηση πολλών επιθυμιών του. Υποφέρει λόγω της έλλειψης μιας σταθερής βάσης, πάνω στην οποία θα χτίσει το οικοδόμημα της προσωπικότητας και της ζωής του. Ο συναισθηματικός του κόσμος ταλαντεύεται και αναταράσσεται, σαν τα κύματα της θάλασσας, που ο αέρας τα πάει μία από δω και μία από κει. Αρνητικά και θετικά συναισθήματα διαδέχονται το ένα το άλλο, χωρίς έλεγχο, χωρίς ειρμό. Υποκύπτει διαρκώς στις «ανάγκες» του για ξέσπασμα και εκτόνωση. Τα αποτελέσματα ενός άστατου - ασταθούς τρόπου ζωής δεν γίνονται πάντα φανερά. Η ψυχή του ανθρώπου αυτού το ξέρει...

Άλλες φορές όμως, η προσκόλληση στα υλικά αγαθά, στα πάθη, στις υλικές απολαύσεις και στο ορμητικό ρεύμα του χειμάρρου της τεχνολογικής εποχής μας, στοιχίζει και στο υλικό πεδίο, πλην του πνευματικού. Η υποταγή στο πάθος της λαιμαργίας φέρνει το πάχος, οι πολυγαμικοί και οι ναρκομανείς προσβάλλονται στατιστικά πιο πολύ από AIDS και άλλες ασθένειες, όσοι παθιάζονται με την ταχύτητα σκοτώνονται, όσες γυναίκες επιλέγουν την έκτρωση «παίζουν κορώνα-γράμματα» με την μελλοντική δυνατότητα τεκνοποίησής τους και τόσα άλλα παραδείγματα.

Υπηρετεί λοιπόν ο σύγχρονος άνθρωπος το προσωρινό, το φθαρτό, όπως τα ρολόγια που κάνουν τικ – τακ. Κάποτε όμως θα σταματήσουν να κάνουν τικ - τακ... Μαζί με τα ρολόγια θα σταματήσουν να «λειτουργούν» και οι άνθρωποι που υπηρέτησαν τα ρολόγια αυτά (δηλ. την ύλη και τη σάρκα), οδηγούμενοι στην αιώνια απομάκρυνση από το Λυτρωτικό Φως του Αόρατου Φωτοδότη. Κι αυτό, γιατί θα έχουν υποδουλωθεί στον άρχοντα του αιώνος (του πρόσκαιρου χρόνου) και του κόσμου τούτου (του κοσμικού φρονήματος). Ο πλούσιος θα αφανιστεί στις επιχειρήσεις του (Ιακώβου 1, 11), γιατί είναι πολύ δύσκολο ένας πλούσιος να εισέλθει στη Βασιλεία των ουρανών (Ματθαίου 19,23).

Τα λόγια του Ιησού πρέπει να μας συνεφέρουν: «Προσέξτε καλά τούς εαυτούς σας. Μην παραδοθείτε στην κραιπάλη, στη μέθη και στις βιοτικές ανάγκες γιατί θα σας αιφνιδιάσει η μέρα εκείνη (της κρίσης») (κατά Λουκά 21,34).[2] Ο περισσότερος κόσμος γύρω μας παραδίδεται... Όμως, είναι στενή η πύλη της Σωτηρίας (Ματθαίου 7,13 - 14), δεν είναι «μπάτε σκύλοι αλέστε».

Οι Άγιοι Πατέρες δίδασκαν ότι όποιος ζει μέσα σε ανέσεις, απολαύσεις και στην καλοπέραση, είναι αδύνατο να επιστρέψει στην ουράνια Πατρίδα. Ο γέροντας Παϊσιος έλεγε: «Όσοι αναπαύονται μέσα στον υλικό κόσμο και δεν ανησυχούν για τη σωτηρία της ψυχής τους, μοιάζουν με τα ανόητα πουλάκια που δεν θορυβούν μέσα στο αυγό, για να σπάσουν το τσόφλι, να βγουν έξω να χαρούν τον ήλιο - το ουράνιο πέταγμα στην παραδεισένια ζωή -, αλλά παραμένουν ακίνητα και πεθαίνουν μέσα στο τσόφλι του αυγού»[ii].

Πρέπει λοιπόν να τρανταχτούμε, ν' ανασυγκροτηθούμε, ν' αναθεωρήσουμε τη ζωή και το σκοπό της, γιατί έχουμε δει τη ζωή πολύ «στην πλάκα». Ο Θεός είναι φιλάνθρωπος. Εμείς είμαστε φιλόθεοι; Οραματιζόμαστε τη Λύτρωση, το Νόημα της Ζωής, που είναι κοινό για τους ανθρώπους όλης της Γης, είτε αυτοί ζουν στην Αιθιοπία, είτε στη Σιβηρία, είτε στην Αμερική; Έχουμε το φρόνημα του Πνεύματος, δηλαδή τη ζωή, ή έχουμε το φρόνημα της σαρκός, δηλαδή το θάνατο (προς Ρωμαίους 8, 6);

Μία επιγραφή στη Μονή του Αγ. Παύλου στο Άγ. Ορος λέει: «Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις». Αν δηλαδή νεκρώσεις τα πάθη και τα ελαττώματα σου, τότε θα συμμετέχεις στην αθανασία της ψυχής μαζί με το Λυτρωτή.

Πρέπει να στοχεύουμε λοιπόν σ' αυτά που δε φαίνονται και είναι αιώνια, και όχι σ' αυτά που φαίνονται και είναι προσωρινά (προς Κορινθίους Β' 4, 18).

Τι ψυχή θα παραδώσουμε, όπως λέει και ο λαός; Αυτό είναι που μετράει. Τα καλά και συμφέροντα των ψυχών μας προέχουν και όχι των σωμάτων μας. Γιατί τα σώματα μας γερνάνε και πεθαίνουν, η ψυχή μας όμως δε φθείρεται.

Τι ωφελεί λοιπόν να κερδίσουμε τα πάντα (πλούτη και δόξα, όπως είχε τάξει ο διάβολος στο Χριστό) και να χάσουμε την Ψυχή μας; (Ματθαίου 16,26).

Τελικά οι «τυχεροί», οι υποταγμένοι στον «πολιτισμό» άνθρωποι, θα είναι οι πιο χαμένοι. Γιατί αφοσιώνονται πιο εύκολα στην ύλη, αντί στο ΠΝΕΥΜΑ. Γιατί ξεχνούν ότι όλες οι ανακαλύψεις και τα μηχανήματα που μας περιστοιχίζουν αποτελούνται από όλη φθαρτή και πρόσκαιρη, ενώ το ΑΙΩΝΙΟ ΠΝΕΥΜΑ φτιάχνει και αποτελείται από ανάλογες, άφθαρτες ψυχές - πνεύματα.

Η γεμάτη επίδειξη και κενότητα ζωή πολλών σημερινών ανθρώπων ταιριάζει με τη γεμάτη επίδειξη συμπεριφορά των UFΟ στους ουρανούς[3].

Τα UFΟ και οι εξωγήινοι, με την «προηγμένη τεχνολογία» τους βαδίζουν χέρι-χέρι με τον απάνθρωπο αυτό τρόπο ζωής, με το υλιστικό υπόβαθρο, που προωθείται συνεχώς και από το κίνημα της «Νέας Εποχής», όπως θα δούμε. Βαδίζουν χέρι-χέρι με τη σύγχρονη Ιδεολογία της υπέρμετρης και αλόγιστης χρήσης της τεχνολογίας. Μέσω των UFΟ θεοποιείται η τεχνολογία και τα παράγωγά της (η ύλη). θεοποιούνται οι εξωγήινοι, που εκπροσωπούν την τεχνολογία, τη γνώση, τη διανόηση και τις «απεριόριστες δυνάμεις. του νου» και το παραπέταμα των παραδόσεων.

Η αυξανόμενη ελκυστικότητα των θεμάτων επιστημονικής φαντασίας στο σύγχρονο κόσμο είναι άμεση αντανάκλαση της απώλειας των παραδοσιακών θρησκευτικών αξιών. Ο κόσμος της επιστημονικής φαντασίας είναι τελείως υλιστικός, παρ' ότι συχνά έχει «μυστικιστικές» προεκτάσεις αποκρυφιστικού ή ανατολικού χαρακτήρα. Ο «Θεός», αν αναφέρεται καθόλου, είναι μία κενή και απρόσωπη δύναμη, όχι ένα προσωπικό ον. Αν και εμφανίζεται ως επιστημονική και όχι θρησκευτική, η λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας είναι στην πραγματικότητα ένας βασικός διασπορέας (σε κοσμική μορφή) της «νέας θρησκευτικής συνειδητότητας», η οποία σαρώνει το ανθρώπινο γένος καθώς ο Χριστιανισμός υποχωρεί, τόνιζε ο Αμερικανός Ορθόδοξος Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ (1934-1982) (φωτο)[iii].

Το σκεπτικό των υπερ - ηρώων και ειδικά των διαστημικών ηρώων, με τους οποίους μαγεύονται τα παιδιά, είναι ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει υπεράνθρωπος (Θεός). Πολλά παιδιά ταυτίζονται μ' όλους αυτούς τους ήρωες, με όλες τις αρνητικές συνέπειες στο χαρακτήρα τους...

Οι «επαφικοί» και οι UFΟμανείς γοητεύονται από την τεχνολογία. Το ίδιο και οι λατρευτικές ομάδες UFΟ, που επίσης έχουν την «ευλογία» της «Νέας Εποχής» (λεπτομέρειες στη συνέχεια). Η «Υπέρτατη Πηγή», εκείνη η UFΟ­ λατρευτική ομάδα 39 μέλη της οποίας αυτοκτόνησαν το Μάρτιο του '97, ήταν επιχειρηματίες στους υπολογιστές και φανατικοί χρήστες τους. Είχαν «παράθυρα» και στο Internet, ψαρεύοντας από εκεί πολλούς οπαδούς. Μέσω Internet μάλιστα έκλεισαν «ραντεβού» με το υποτιθέμενο σκάφος των εξωγήινων που συνόδευε, όπως πίστευαν, τον κομήτη Hale -Βοpp, ο οποίος εκείνες τις μέρες πλησίασε στη Γη.

Πολλές αιρέσεις UFΟ-λατρικού τύπου έχουν ξεφυτρώσει στις ΗΠΑ, όπου παρουσιάζεται και το 50% των «ξένων όντων» σ' όλη τη Γη (είναι σύμπτωση αυτό ;)

ΗΠΑ: η χώρα - σύμβολο του υλισμού, η χώρα των μεταλλαγμένων τροφών και των τεχνολογικών – ηλεκτρονικών ακροτήτων, δένει απόλυτα με το στόχο των UFΟ να καταπιαστεί ο σύγχρονος άνθρωπος με τον υπερβατικό κόσμο της τεχνολογίας και του υλισμού.

Εδώ αξίζει να εκφράσουμε τις υποψίες μας ότι ένα μέρος αυτής της προπαγάνδας για τα UFΟ ίσως γίνεται σκόπιμα από τούς Αμερικανούς, για να προσθέτουν ακόμα μεγαλύτερο δέος στην όλη υπερτεχνολογική εικόνα που επιδιώκουν να «εξάγουν». Διαδίδουν λοιπόν ιστορίες για συνεργασία με εξωγήινους (στους εναλλακτικούς κύκλους βέβαια) και γενικώς παρουσιάζονται ως οι «εκλεκτοί» των εξωγήινων, πετυχαίνοντας έτσι τους σκοπούς τους. Μπορεί δηλαδή αρκετές από τις «εμφανίσεις των διαστημανθρώπων» εκεί να είναι ψεύτικες και να προωθούνται σκόπιμα, για τον παραπάνω αλλά και για άλλους λόγους για τους οποίους θα μιλήσουμε πιο κάτω.

Οι μυστικές υπηρεσίες και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και άλλων χωρών, σίγουρα έχουν αντιληφθεί τόσα χρόνια ότι υπάρχουν κάποιες μυστηριώδεις απειλητικές δυνάμεις που κινούν τα UFΟ, καθώς και άλλα παραφυσικά φαινομένα. Μάλλον όμως ούτε οι ίδιοι καν δεν έχουν καταλάβει τι δυνάμεις είναι αυτές. Λόγω της αγνοίας τους, αλλά και για λόγους γοήτρου και ισχύος, αποκρύπτουν από το κοινό ότι κάτι συμβαίνει. Το μυαλό κάποιων ερευνητών όμως, επειδή υπάρχει αυτή η απόκρυψη, «τρέχει» πολύ μακριά και νομίζουν ότι οι κρυφές δυνάμεις είναι εξωγήινης (υλικής) προέλευσης και ότι οι «ισχυροί» ξέρουν πάρα πολλά!

[1] Βλέπε κακή χρήση του Internet, που δυστυχώς υπερισχύει της καλής χρήσης.

[2] Και, δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εντελώς ανυποψίαστοι για το τι θα συμβεί τη συνταρακτική στιγμή της κρίσης από το Θεό και για την αιωνιότητα που θ' ακολουθήσει. Βλέπε επίσης: Προς Κορινθίους Β' (5, 10), προς Εβραίους (9,27-28), Ιωάννη (5,24-29) και Ιωάννη Α' (2, 15­17).

[3] Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την εξωτερική εικόνα των UFΟ με κάποια πολυτελή, χλιδάτα αυτοκίνητα που αστράφτουν, τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα κ.τ.λ. Όπως οι υλιστές «ξετρελαίνονται» για τα αυτοκίνητα αυτά, έτσι και οι UFΟ-μανείς για τα UFΟ!

[i] Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α', Με πόνο και αγάπη για το σύγχρονο άνθρωπο, Ι. Ησυχ. Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσ/νίκης, 2001, σελ. 201.

[ii] Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση, Διδαχές γερόντων, 1996, σελ. 148-149.

[iii] Ιερομ. Seraphim Rοse, Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος, εκδ. Εγρήγορση, σελ. 112 και 117. Η φωτογραφία στη σελ. 272 είναι από το βιβλίο, Η αποκάλυψη του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά, εκδ. Εγρήγορση.

[*] Σημείωση του αντιγραφέα: Αντίθετα με ό,τι νομίζουν οι περισσότεροι αναγνώστες των "Πρωτοκόλων των σοφών της Σιών", το βιβλίο αυτό είναι ένα πλαστογράφημα που κατασκευάστηκε στη Ρωσία για την Οχράνα (Okhrana, μυστική αστυνομία), που κατηγορεί τους Εβραίους για τα δεινά της χώρας. Τυπώθηκε αρχικά εν κρυπτώ το 1897 και δημοσιοποιήθηκε το 1905. Έχει αντιγραφεί από ένα μυθιστόρημα του 19ου αιώνα του Hermann Goedsche (Biarritz, 1868), και ισχυρίζεται ότι μια μυστική εβραϊκή φατρία συνωμοτεί για να εξουσιάσει τον κόσμο. Η αρχική ιστορία δημιουργήθηκε από τον Goedsche, έναν Γερμανό συγγραφέα και αντισημίτη, ο οποίος χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Sir John Retcliffe. Ο Goedsche έκλεψε τη βασική ιστορία από έναν άλλο συγγραφέα, τον Maurice Joly, το βιβλίο του οποίου Dialogues in Hell Between Machiavelli and Montesquieu (1846) (Διάλογοι μεταξύ του Μακιαβέλλι και του Μοντεσκιέ στην Κόλαση) περιλαμβάνει ένα διαβολικό σχέδιο ενάντια στο Ναπολέοντα ΙΙΙ. Η πρωτότυπη συνεισφορά του Goedsche είναι ότι ψευδώς παρουσίασε τους Εβραίους να συνωμοτούν για την κατάληψη του κόσμου.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3ο.

Ψυχολογική θεώρηση για τους UFO-μανείς και τους εραστές του "ανεξήγητου". Η θρησκευτική μετεξέλιξη της έρευνας

Α. Τα ψυχολογικά αίτια της ενασχόλησής τους

Κάποια άτομα που πιστεύουν στα UFΟ διακατέχονται από ένα ψυχολογικό κενό: αδυνατούν να σκεφτούν ότι ίσως είμαστε μόνοι στο σύμπαν, ή απομονωμένοι από άλλους ευφυείς πολιτισμούς. Αισθάνονται ένα είδος μοναξιάς που γεμίζει μόνο με την αποδοχή της ύπαρξης εξωγήινων. Εξωγήινων όμως που βρίσκονται πλάι μας ή και ανάμεσα μας, όχι μακριά.

Η ιδέα ότι κάποιοι τεχνολογικά ανώτεροι μας παρακολουθούν και μας προστατεύουν, ανακουφίζει αυτό το είδος ανασφάλειας που έχουν. Τους καλύπτει λοιπόν αυτή η ψευδαίσθηση. Αν π.χ. αποδεικνυόταν ότι σε απόσταση εκατό ετών φωτός από μας δεν υπάρχει ζωή, θα «έφευγε το έδαφος κάτω από τα πόδια τους»! Επαναπαύονται όμως στη «σίγουρη» ιδέα ότι «αποκλείεται να συμβαίνει αυτό».

Ίσως είναι λοιπόν κάποια ψυχο-διανοητικά πάθη και αδυναμίες των ανθρώπων, καθώς και λανθάνοντες εγωιστικοί παράγοντες που, συν τοις άλλοις, ωθούν τους οπαδούς των UFΟ και των παράδοξων φαινομένων ν' αφιερώνουν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους στα αμφιλεγομένα αυτά θέματα. Είναι και ερεθιστικό όμως ν' ασχολείται κάποιος μ' ένα θέμα «απαγορευμένο» όπως τα UFΟ, ένα θέμα που το γνωρίζουν λίγοι, ένα θέμα που «το καλύπτουν οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου», ένα θέμα διαφορετικό, που «σπάει το κατεστημένο». Οι ίδιοι θέλουν ν' αντιδρούν στο κατεστημένο, θέλουν να αισθάνονται διαφορετικοί, πρωτοποριακοί. Συχνά γίνονται συγγραφείς και επιδιώκουν, λόγω της δοξομανίας τους τη δημοσιότητα, να βρίσκονται διαρκώς στο προσκήνιο. Το αντίθετο μας διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες: την αφάνεια, την απλότητα, το ήρεμο μεγαλείο.

Εύκολα λοιπόν έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, αυτοθαυμάζονται και πιστεύουν ότι καταγίνονται με κάτι που ελάχιστοι τολμούν να θίξουν, ότι έχουν κατακτήσει τις «συμπαντικές αλήθειες», ότι είναι «και οι πρώτοι». Πέφτουν επομένως στο λάκκο της εωσφορικής υπερηφάνειας. Και επαναλαμβάνουμε συχνά το θέμα της υπερηφάνειας και του κομπασμού, γιατί πολύ δύσκολα τη συνειδητοποιεί κανείς και γιατί φυσικά είναι σκέτη καταστροφή για την ψυχή.

«Όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί κι όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί» (Λουκά 18, 14). «Ο Θεός εναντιώνεται στους υπερήφανους, ενώ στους ταπεινούς δίνει χάρη» (Ιάκωβου 4, 7). «Ανώτερος απ' όλους είναι ο πιο ταπεινός» (Λουκά 9,48).

Ο Θεός λοιπόν έχει δύο κατοικίες, μία στους ουρανούς και μία άλλη στην ταπεινή και ευγνώμονα καρδιά[1]. Ο Υιος Του πάντα διακήρυττε ότι ποιεί το θέλημα, όχι το δικό Του, αλλά του Πατρός Του. Και απέδειξε έμπρακτα την ταπεινοφροσύνη Του πλένοντας τα πόδια των μαθητών Του, ακόμα και του προδότη Του, αλλά και κυρίως καταδεχόμενος να γίνει από Θεός άνθρωπος και να γνωρίσει τόσους εξευτελισμούς και τόσα μαρτύρια, που δε γνώρισαν ούτε στο ελάχιστο οι χειρότεροι άνθρωποι που πέρασαν από την ιστορία. Όταν μάλιστα τον αποκάλεσε κάποιος «Αγαθό Διδάσκαλο», Αυτός αποκρίθηκε: «Γιατί με λες αγαθό; Κανείς δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας: ο Θεός» (Ματθ. 19, 17). Και συν τοις άλλοις, δέχτηκε να ονομαστεί υιός του Ανθρώπου. Ποιος; Ο ίδιος ο Θεός! Ο ίδιος ο Πλάστης!

Φωτεινό αστέρι ταπείνωσης και ο Άγ. Ιωάννης ο Βαπτιστής: «Δεν είμαι εγώ αυτός που περιμένετε. Αυτός έρχεται μετά από μένα και εγώ δεν είμαι άξιος να λύσω ούτε το υπόδημα από τα πόδια Του» (Πράξεις Αποστόλων 13,25).

Η ταπείνωση, με την ενανθρώπηση του Θεού, άρχισε να φέγγει στον κόσμο, ανοίγοντας τις πύλες του Παραδείσου. Την κληρονόμησαν οι μαθητές και Απόστολοι του Κυρίου. Ο Απόστολος Παύλος στην προς Τιμόθεον Α' επιστολή του (1, 15) απολογείται: «Ο Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς και πρώτος ανάμεσα τους είμαι εγώ». Είχε πει επίσης ότι «εγώ είμαι ο τελευταίος ανάμεσα στους Αποστόλους. Δεν είμαι άξιος ούτε να αποκαλούμαι Απόστολος, γιατί καταδίωξα την Εκκλησία του Θεού» (Κορινθίους Α' 15,9).

Άγιοι της Εκκλησίας και σεβάσμιοι γέροντες δεν άφηναν υπερήφανους λογισμούς να κυριεύουν το νου και την καρδιά τους. Πίστευαν ότι είναι οι χειρότεροι άνθρωποι στον κόσμο. Έκτρωμα ανέβαζε τον εαυτό του ο ένας (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης), καραγκιόζη κατέβαζε τον εαυτό του ο άλλος (γέροντας Παϊσιος).

Η χωρίς διάκριση και έλεγχο περιέργεια οδηγεί συνήθως τον άνθρωπο στη μαγεία, στους «μελλοντολόγους», στο τσιγάρο, στα ναρκωτικά, η ίδια περιέργεια φαίνεται πως τον οδηγεί να ψάχνει μανιωδώς και ν' ασχολείται χωρίς φραγμούς με ανεξήγητα φαινόμενα όπως τα UFΟ. Γοητεύεται τόσο πολύ, που η ζωή του χωρίς αυτά του φαίνεται ανιαρή, κενή. Πολλοί θέλουν ν' ανακαλύψουν τα «μυστικά του κόσμου», και προσπαθούν να δώσουν λύσεις, απαντήσεις, αλλά δεν αναπαύονται ποτέ, ή νομίζουν ότι αναπαύονται, δίνοντας λόγω της υψηλοφροσύνης τους, κάποιες δικές τους απαντήσεις σε ο ,τι δεν αποδεικνύεται. Αισθάνονται ασφαλείς μόνο αν έχουν απάντηση για όλα. Ζουν όμως τις περισσότερες φορές μέσα σε μία ψευδαίσθηση, σε ψεύτικα και παραμυθένια σενάρια που έχουν κατασκευάσει οι ίδιοι και που τους χαρίζουν μια απίστευτη νοητική ηδονή. Στο χώρο της UFΟ-λογίας πολλοί προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους και τους άλλους ότι τα σενάρια και οι ιστορίες επιστημονικής φαντασίας που έχουν επινοήσει αποτελούν αλήθειες που διέπουν το σύμπαν και τις οποίες γνωρίζουν «πολύ λίγοι».

Οι οπαδοί των UFΟ αναλώνονται σε υπερβολές. Περνούν «από κόσκινο» το κάθε συμβάν, ώστε να βρουν κάποιο παραφυσικό μυστήριο και θεωρούν μυστήριο κάτι το φυσιολογικό. Αγαπούν ν' ανακαλύπτουν ένα παραφυσικό μυστήριο μέσα στα φυσικά φαινόμενα.

Όταν εξετάζουν ένα «ανεξήγητο» συμβάν, συχνά παρακάμπτουν τον δέοντα, ορθολογικό τρόπο έρευνας, εκβιάζοντας ν' αποκαλυφθεί το ποθούμενο μυστήριο. Κι αν ακόμα φαινομενικά ερευνούν με λογικό τρόπο, το μυαλό τους ήδη ταξιδεύει και ονειρεύεται την παραφυσική λύση – εξήγηση του «γρίφου» και αυτή τελικά υπερισχύει.

Πολλοί UFΟ-μανείς π.χ. είναι σίγουροι ότι κάποια στοιχεία και ενδείξεις του παρελθόντος (αρχαία τεχνολογία, βραχογραφίες κ.τλ.) οφείλονται ή αναφέρονται σε εξωγήινους πολιτισμούς. Η μανία για τα UFΟ επεκτείνεται και σε πωρωμένες αντιλήψεις για την προέλευσή τους. Άλλοι υποστηρίζουν ότι έρχονται από τις Πλειάδες και τον Ωρίωνα, άλλοι ότι έρχονται μέσα από τη γη, άλλοι ότι είναι οι Αρχαίοι Έλληνες που επιστρέφουν κτλ.

Η απάντηση όμως σε πολλά ερωτήματα, ακόμα και σε απλά ζητήματα της καθημερινής ζωής, έρχεται από εκεί που δεν την περιμένουμε. Στη σιγουριά αυτή ακριβώς έγκειται το εγωιστικό στοιχείο. Είναι 100% σίγουροι γι' αυτό που πιστεύουν. Κάνουν λοιπόν μία πωρωμένη διανοητικά ερεύνα. Μέσω των αναπόδεικτων θεωριών τους «πουλάνε» τον εαυτό τους στους άλλους.

Ένα πλήθος παρανοϊκών εξηγήσεων και θεωριών έχει εισβάλλει στο χώρο, αρκετοί από τούς ερευνητές - «δασκάλους» έχουν καταλήξει σε ψυχωτικές συμπεριφορές, σε μανία καταδίωξης και παρανοϊκή σχιζοφρένεια. Κάποιοι από αυτούς, στην Αμερική πιο πολύ, έχουν αυτοκτονήσει. Αλλά και οι «μαθητές», οι «αμύητοι» ερευνητές, ειδικότερα κάποια ευάλωτα ψυχολογικά άτομα, είναι σίγουρο ότι, διαβάζοντας όλες αυτές τις θεωρίες, έχουν διαταραχθεί ανεπανόρθωτα, ειδικά αν έχουν προσβληθεί από το «μικρόβιο» της μανίας και της πώρωσης. Οι θεωρίες αυτές ή δε λογαριάζουν καθόλου τη Θεία Υπόσταση και την ψυχή του ανθρώπου ή αν το κάνουν αυτό, περιστρέφονται γύρω από τις UFΌλογικές αιρετικές ομάδες, που διαστρεβλώνουν τα θέματα αυτά.

Ειδικά οι ερευνητές UFΟ κάνουν το λάθος και προσπερνούν την έρευνα στο χώρο των πνευμάτων - και ειδικά των εναέριων πνευμάτων, για τα οποία μιλούν όλοι σχεδόν οι λαοί και οι θρησκείες. Θεωρούν τους εαυτούς τους και τις ιδέες τους «υπεράνω των θρησκειών». Ξεκινούν την έρευνα με υλιστική προδιάθεση και προκατάληψη και χωρίς να έχουν διάκριση καλού - κακού.

Όταν μας οδηγεί ο Θεός, λέει ο Άγ. Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ, τότε τα φαντάσματα [φάσματα] της αλήθειας στα οποία μετασχηματίζεται το ψεύδος, διαχωρίζονται από την καθαρή αλήθεια, και τότε δίνεται στον αγωνιστή πρώτ' απ' όλα η ικανότητα πνευματικής αντιλήψεως των πνευμάτων και αποκαλύπτονται σ' αυτόν λεπτομερώς και με ακρίβεια οι ιδιότητες των πνευμάτων αυτων[2].

Στα περισσότερα λοιπόν ανεξήγητα φαινόμενα η λύση είναι οι εξωγήινοι ή κάθε μυστήριο που βολεύει τον καθένα, ανάλογα με την «ειδικότητά» του, αν και υπάρχουν χίλιες δύο άλλες εκδοχές. Και γεγονός είναι ότι υπάρχουν θεωρίες τόσο εύκαμπτες, που κάθε νέο στοιχείο προσαρμόζεται άνετα σ' αυτές και τις «επιβεβαιώνει». Διαστρεβλώνεται έτσι ο τρόπος σκέψης αυτών των ανθρώπων και, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, λειτουργούν σ' ένα εντελώς φανταστικό και «υπερβατικό» επίπεδο, οι UFΟ-μανείς νοιώθουν δέος στη σκέψη ότι μας επισκέπτονται όντα πολύ πιο προηγμένα από μας και δίνουν όλο τους το είναι στο ν' αποδείξουν ότι είναι αληθινά, παρασυρόμενοι από διάφορα πιστεύω που απέχουν πολύ από την πραγματικότητα και που τελικά καταλήγουν βλάσφημα, όπως θα δούμε αναλυτικά.

Σε παρόμοιο «λούκι» πέφτουν και απλοί μάρτυρες, ειδικά όσοι έχουν εμπειρία απαγωγής, που, χωρίς να έχουν καμία διάθεση να δημιουργήσουν μία λατρευτική ομάδα, καυχώνται ότι τους επισκέφθηκαν εξελιγμένα όντα από άλλους πλανήτες. Πιστεύουν ότι είναι εκλεκτοί, «τυχεροί», και το διαδίδουν. Επίσης, πολλοί μάρτυρες (όπως και ερευνητές) είναι άτομα που πάσχουν από αισθήματα κατωτερότητας και μειονεξίας, και προκείμενου ν' αποκτήσουν κύρος «βλέπουν» UFΟ. Έτσι, οι μεν «επαφικοί» Ιδρύουν οργανώσεις, φωτογραφίζονται για περιοδικά κτλ., οι δε UFΟ-λόγοι ερευνητές ευφραίνονται γιατί παίζουν το ρόλο του ψυχίατρου σ' αυτούς και γιατί ανανεώνεται η UFΟ-πελατεία τους.

Ο εγωισμός, η φιλαρέσκεια και ο φόβος ωθούν πολλούς από τούς μάρτυρες αυτούς στο ν' απορρίπτουν ότι τους έχουν επισκεφθεί αρνητικά πνεύματα (δαίμονες) ή ότι έχουν επιδράσει στο νου τους.

Το θεωρούν υποτιμητικό γι' αυτούς, να παραδεχτούν κάτι τέτοιο. Eκτίθενται. Δεν τυγχάνουν της αναγνώρισης των άλλων, αλλά και του εαυτού τους. Ενώ, αν μεταστρέψουν τους φανερά κακούς «εξωγήινους» σε καλούς, δικαιολογώντας με ποικίλους τρόπους την αρνητική συμπεριφορά αυτών των «εξωγήινων», αι